Shkupi e harroi shumë shpejt komandant Kushtrimin, njërin prej themeluesve të Ushtrisë Çlirimtare Kombëtare (UÇK). Dy vjet pas vrasje së Harun Aliut dhe tre shokëve të tij Shaban Zenuni, Qemajl Fejzullahu dhe Xhafer Shala në Shkup nuk u organizua as edhe një akademi përkujtimore.

Kryetari i Organizatës së Veteranëve të Luftës së Ushtrisë Çlirimtare Kombëtare (OVL-UÇK), Besim Hoda, shok lufte me Harun Aliun, thotë kurrë nuk do ta harrojë as Harunin dhe as shokët e tjerë, por ka katër vjet që nuk e merr fjalën nëpër akademi, pasi siç thotë ai, nuk kanë bërë asgjë për ta. “Në Gjilan morra pjesë në akademinë e organizuar për dy vjetorin e vrasjes së Harunit, Shabanit, Qemajlit dhe Xhaferit, por edhe pse ishte paraparë që të marr fjalën unë nuk fola, pasi edhe 11 vjet pas luftës akoma nuk është bërë asgjë. Si OVL – UÇK jemi duke u riorganizuar në një lëvizje, për të bërë një presion për realizimin e kërkesave tona”, thotë Hoda. Ai sqaron se vitin e ardhshëm do të organizojnë një akademi për këtë datë, por, siç thotë ai do ta organizojnë ashtu siç e meriton Haruni dhe shokët e tjerë. “Unë që në fillim e kam thënë se vrasja e Harunit ishte një atentat politik”, thotë Hoda.
Pas vrasjes së Harun Aliut kishte akuza se ai është tradhtuar nga dikush, ndërkaq etiketimi ndaj tij dhe tre të tjerëve është bërë për të njollosur jo vetëm figurën e tij, por gjithë UÇK-në.
Më 12 maj të këtij viti në Gjilan u organizua Akademi përkujtimore me rastin e vrasje së Harun Aliut, Shaban Zenunit, Qemajl Fejzullahut dhe Xhafer Shalës. Po ashtu edhe në Radushë, fshatin ku u vranë këta të katërt është organizuar një akademi simbolike.
Harun Aliu, njëri ndër themeluesit e UÇK-së, pas konfliktit të viti 2001 ishte arrestuar në Kosovë nga forcat ndërkombëtare, ndërsa vuajti dënim disa vite. Nga drejtësia e Maqedonisë, Harun Aliu më 4 shkurt të vitit 2010 u dënua me burgim të përjetshëm nën akuzën se së bashku me tre persona tjerë ka ekzekutuar pjesëtarin e “Tigrave”, Zoran Markovski në lagjen e Autokomandë të Shkupit.

MPB nuk do të tolerojë më dokumente me të dhëna të vjetra. Nëse i ndryshoni të dhënat personale, por jo edhe dokumentet atëherë do t’iu takojë gjobë nga 100 deri në 500 euro.

Nëse në afat prej 30 ditëve pas ndryshimit të emrit ose mbiemrit, deri në MPB nuk bëni kërkesë për dokumente të reja personale, do të ballafaqoheni më gjobë në të holla sipas Ligjit për dokumente udhëtimi.

Vajzat të cilat pasi të martohen e ndryshojnë mbiemrin e tyre, duhet të bëjnë menjëherë edhe ndryshimin e letërnjoftimeve, pasaportave ose patentë shoferit, kurse ndryshimi i adresës, gjithashtu shkakton obligim që qytetarët të marrin dokumente të reja.

Përderisa nuk e ndryshoni mbiemrin ne dokumentet e udhëtimit nuk do të mund ta largoheni edhe nga shteti, kurse do të paguani edhe gjobë prej 500 euro.

“Edhe nëse e keni kaluar afatin, por nuk ju ka kapur policia sërish do të ketë gjobë. Gjatë paraqitjes së kërkesës për pasaportë të re, inspektori përgjegjës do t’iu shkruajë gjobë”, theksojnë nga MPB.

Personaliteti i mësuesit Adem do të mbetet si një shëmbëlltyrë e mirë, jo vetëm për mua si ish nxënës dhe më vonë si bashkëveprimtar i tij ( jo nga aspekti ushtarak ), por edhe për gjithë ata që e kanë njohur.

Ai ka dhënë shembullin më tipik se si duhet dhe si mbrohet atdheu.

Të qoftë i lehtë dheu i Kosovës, mësues i dashur!

Shkrimi i parë i botuar në media elektronike për mësuesin Adem Mulaj

UNË E KAM DASHUR MËSUESIN, ADEM

Nga, Adem Gashi

Vite të tëra e kam ndier në shpirt zbrazdësinë për të shkruar për mësuesin tim, Adem Mulaj. Do ta kisha të lehtë sikur të shkruaja për të si intelektual, si mësues e si humanist, por më mungonte guximi të shkruaja për të si hero e si dëshmor i martirizuar, qoftë nga dhembja që ndieja nga martirizimi i tij, qoftë nga pesha e veprës. Unë ua kam lakmi gjithë atyre që marrin guximin dhe shkruajnë për tema të mëdha.

Në takimin e fundit me të kujtoj të më ketë thënë: “… mue më duhet me shkue atje në katun(d)(Fshat ). Nuk durohet ma kështu. Unë duhet me kanë atje, se ata njerëz që i kanë rrokë pushktë shumica janë të rinj dhe mujnë ( mund) me kanë edhe të papërvojë, por që kan vullnet të fortë për me u flijue duke i dalë shkaut ballë për ballë. Nuk asht madhështi me u vra në luftë, sepse ushtari asht personi që i shkakton dam anmikut dhe e vret atë, por që vetë shpëton. Natyrisht, luftë i thonë dhe mundet edhe me u vra – darsum pa mish nuk ka. Sa ma pak viktima aq ma mirë. Muj(mundem ) me u vra edhe unë…”.

Mësuesin Adem e njoh nga shkolla fillore. Në vitin shkollor 1967/68, në klasën e shtatë, kam qenë nxënës i tij. Ishte mësues i dashur dhe edukator i mirë. I zellshëm dhe i përpiktë në punë. Unë e kam dashur mësuesin Adem. Nga ne, me urtësi, kërkonte rregull, kërkonte të mësonim, ndaj, shpesh si fjalë parazite do ta përdorte shprehjen ” pa e nxe shkamin…” dhe me këtë na linte të kuptonim se duhet mësuar. Dhe ky “shkami” ma kujton Drenicën e asaj kohe, të katandisur në varfëri, ku rrallë ndonjë familje kishte karrige.

Si gjimnazist rrallë e kam takuar, bile një kohë nuk dukej gjëkundi. Më vonë mora vesh se kishte kryer një shkollë të oficerëve dhe kishte filluar punë në Shtabin e Mbrojtjes Territoriale në Gllogoc.

Në vitet e 80-ta ( dikund 1983-84) rastisi të vinte me makinë në Sankovc. Nuk e pyeta, por, me sa duket, kishin pasur ushtrime ushtarake me rezervistët. Kur kishte marrë vesh se unë aty isha bërë mësues fshati, kishte kthyer në shkolle, më thirri më zyrën e derjtorit dhe ajo që më bëri përshtypje ishte se u ngrit në këmbë kur hyra dhe më përshëndeti: “Tungjatjeta mësuesi Adem”. Unë s’di si u ndieva përpara ish mësuesit tim, i cili më kishte mësuar si duhet respektuar të tjerët më të moshuar se ti, por ky u ngrit vetë në këmbë për mua. Më priti derisa mbarova mësimin. Rrugës për në Gllogoc, në makinë, mësova se dashuria për mësimdhënie i kishte mbetur e pashuar.

Mësuesi Adem ka pasur shpirt prej humanisti. Në vitet e 90-ta kam punuar bashkë me të në SHHB „Nënë Tereza” Dega – Gllogoci(Drenasi) I. Ai ishte kryetar. Po nuk ishte nga ata kryetarët mendjemëdhenj që di vetëm për të udhëruar. Ai i urtë, përherë ishte me ne dhe bashkërisht bënim ngarkim – shkarkimin e mallit; gjithashtu përherë rrinte me ne derisa shpërndahej i tërë malli, me një mbikëqyrje të rreptë, sepse „ te ky mall duhet me pas’ kujdes mos me ba ndonji gabim, a mos e ban Zot me e keqpërdor. Shiqoni mos po na jet (mbetet) ndonji nevojtar pa marrë ndihma”. Sa keq ndihej kur vizitonim familjet e nevojtarëve dhe shihte se njerëzit jetonin në mjerim të skajshëm. Ka ndodhur shpesh që disa familjeve, qoftë pse ishin të sëmurë a të moshuar, vetë ua dërgonim mallin/ndihmat në shtëpi. Por, këtë humanitet e kishte mbëltuar edhe në familjen e vet. Do të mbetesha borxh nëse nuk e përmend rastin e luftës. Le që aso kohe na mungonte buka, por na mungonte edhe uji për pije. Derisa kishte njerëz që i mbyllnin bunaret ( puset) e veta me dryn, sepse po u turbullohej uji, familja e tij tha: “Edhe pikën e fundit do ta ndajmë bashkërisht”!

Mësuesit Adem sikur nuk i mjaftoi gjithë kjo sakrificë. Tani i kishte ardhur radha të bënte edhe sakrificën e fundit – JETËN. Në takimin e fundit me të kujtoj të më ketë thënë: “… mue më duhet me shkue atje në katun(d)(fshat ). Nuk durohet ma kështu. Unë duhet me kanë atje, se ata njerëz që i kanë rrokë pushktë, shumica janë të rinj dhe mujnë ( mund) me kanë edhe të papërvojë, por që kanë vullnet të fortë për me u flijue duke i dalë shkaut ballë për ballë. Nuk asht madhështi me u vra në luftë, sepse ushtari asht personi që i shkakton dam dhe e vret anmikun, por që vetë shpëton. Natyrisht, luftë i thonë dhe mundet edhe me u vra – darsum pa mish nuk ka. Sa ma pak viktima aq ma mirë. Muj(mundem ) me u vra edhe unë…”. Më vonë kam dëgjuar se mësuesi i dikurshëm, major Ademi kishte dalë i suksesshëm edhe atje: nuk i kishte lënë djelmoshat e asaj Zone për të ushtruar gjetkë, sepse rrugës ushtarët edhe mund të binin në prita e të vriteshin, por stërvitjet i kishin bërë aty, në Tërstenik dhe kurdo që ishte zbatuar me përpikëri komanda e tij kishin korrur suksese dhe nuk kishin pasur humbje në njerëz.

Kështu pra e kam njohur mësuesin tim, Adem Mulaj. Unë nuk kam hyrë në detale dhe nuk jam marrë me thashetheme, sepse mund ta lendoja dikë apo personalitetin e tij; gjithashtu nuk i kam bërë vetes autobiografi, sic kam parë në shumë libra që autorët duke shkruar për dëshmorin i bëjnë vetës autobiografi. Jam në dijeni se është duke u përgatitur një libër monografi për mësuesin Adem.

Për rënien e mësuesit Adem mësova në Danimarkë. Kishte rënë në pritë, me 15 maj 1999 në përpjekje për të hapur korridor për popullatën civile në luftimet me të vështira në Zonën Operative te Drenicës, Brigada 113 ,,Muj Krasniqi”, në të cilën ishte shef i operativës. Pasi kujtova çastet me të, thashë: TË QOFTË I LEHTË DHEU I KOSOVËS, MËSUES I DASHUR!

Shënim: Në situata të veçanta, mësuesi Adem kishte sens për të përdorur me mjeshtri edhe thënie të njerëzve të mëdhenj, por më me dëshirë përdorte si aforizma strofa nga vjershat e rinlindësve tanë, herë – herë edhe duke i modifikuar ato e duke i përshtatur për situatat e rastit. Kështu nganjëherë kur na binte morali për tokë dhe kur dekurajoheshim dhe shihnim vetëm “zi”, ai na jepte zemër duke cituar strofën e fundit të vjershës “Qëndresa” të Luigj Gurakuqit: “Vec nji qëllim i naltë t’ban me durue/ e zemrën të forcon;/ ndër kundërshtime s’vyen kurr me u ligshtue,/ mjer ai qi nuk qëndron“!

Ndërsa kur i shkonim punës avash – avash, me urtësi recitonte një strofë nga vjersha “Guxo” e Mjedës: ” Tue u tallë e tue pritue/ Kurrgja send nuk qitet n’dritë/ Çfarëdo sendi me fitue/ Trimni lypset e guxim“. Dhe ne e kuptonim porosinë.

Personaliteti i mësuesit Adem do të mbetet si një shëmbëlltyrë e mirë, jo vetëm për mua si ish nxënës dhe më vonë si bashkëveprimtar i tij ( jo nga aspekti ushtarak ), por edhe për gjithë ata që e kanë njohur. Ai ka dhënë shembullin më tipik se si duhet dhe si mbrohet atdheu.

Unë bëra përpjekje që këtë shkrim ta bëj pa zbukurime e pa stërmadhime, sepse është vështirë të përshkruhet tamam vepra e dëshmorit – kuptimi i fjalës dëshmor. Kjo fjalë ngërthen në vete gjithë atributet e mirësisë, të sakrificës e të martirizimit që dora dhe mendja e njeriut është vështirë t’i përshkruajë. Do të dëshiroja që edhe libri monografi për të, të dilte kështu pa zbukurime. Fundja, ku ka vdekje më të mirë se të vdesësh për liri.

Fillimi i muajit maj ka shënuar edhe ardhjen e mërgimtarëve të parë. Sipas ekspertëve ekonomik edhe në këtë vit krize ardhja e tyre dukshëm do të ndikojnë jo vetëm në rimëkëmbjen ekonomive, por drejtpërsëdrejti me derdhjen e një sasie të konsiderueshme të parave, do të mbushin buxhetin, që këtë vit vështirë mbushet nga të hyrat tjera.

Eksperti ekonomik Visar Ademi thotë për çdo vit në Maqedoni hyjnë me miliarda dollarë nga remitencat e diasporës së Maqedonisë. “Qeveria e Maqedonisë në kuadër të rebalancit të buxhetit pothuajse për çdo vit parasheh mbulimin e një pjese të dobësive të buxhetit nga paratë e dërguara nga jashtë apo të ashtuquajturat remitenca”, thotë Visar Ademi, ekspertë ekonomik. Ai thekson se është shumë e qartë se kurbetçarët janë shpëtimtarë për Maqedoninë dhe ardhja e tyre ka ndikim shumë të madh si në fuqinë blerëse për gjatë tre muajve me radhë sa qëndrojnë për pushime, por edhe në rritjen e të hyrave të buxhetit të Maqedonisë. “Shpenzimet në sektorin e ndërtimit, shërbimeve, turizëm, manifestime dhe ahengje familjare janë kryesisht mjetet që harxhohen nga ana e kurbetçarëve për aq kohë sa ata qëndrojnë në familjet e tyre. Kështu me këto harxhime që bëjnë mërgimtarët jo vetë që janë shpëtim për të hyrat në buxhet por me këto mjete për çdo vit financohet deficiti buxhetor i Maqedonisë”, thotë Ademi. Ardhja dhe vizita e mërgimtarëve në vend rezulton me përfitime të shumta. Sipas ekspertit ekonomik, Nasir Selimi, tani më është më se e njohur dobia që ka ekonomia e vendit nga kthimi i përkohshëm i mërgimtarëve. “Nëse i referohemi vetëm një treguesi ekonomik, atij të zërit të transfertave neto në bilancin e pagesave për vitin 2011, do të vërejmë se i njëjti ka arritur shumën rekorde prej 2.073 miliardë dollarëve. Ky zë i bilancit të pagesave kryesisht përbehet nga transferet private, pra nga dërgesat që i realizojnë mërgimtarët tanë”, thotë Selimi. Në dhjetë vitet e fundit ai thotë se vazhdimisht ka rritje, ndërsa në pesë vitet e fundit mesatarisht çdo vit ato arrijnë mbi 1 miliardë dollarë. “Sipas disa të dhënave gati 160.000 familje në Maqedoni jetojnë nga paratë e mërgimtarëve. Transfertat private paraqesin 20 % të brito prodhimit vendor të Maqedonisë dhe kështu ato paraqesin një kategori të rëndësishme në ekonominë e vendit. Këto mjete lirisht mund të themi se e shpëtojnë ekonominë e Maqedonisë, ato e mbajnë stabilitetin e denarit dhe me këto mjete mbulohet deficiti i tregtisë në bilancin e pagesave që Maqedonia ka vite të tëra. Tek e fundit këto para janë potenciali më i madh që e mban gjallë ekonominë e Maqedonisë”, thotë Selimi. Në pyetjen se sa pritet që këtë vit të jetë vlera e remitencave të mërgimtarëve, Selimi shpjegon se dërgesat e emigrantëve janë komponenti që më së paku ndryshon gjatë viteve, sepse ato vazhdimisht janë të qëndrueshme dhe gradualisht rriten. “Nëse në tremujorin e parë të vitit 2011 dërgesat e emigrantëve sipas të dhënave të BPM-së kanë arritur nivelin prej 200 milionë dollarë, kjo nënkupton që dërgesat gjatë vitit 2012 pritet të jenë më të larta dhe të tejkalojnë shifrën mbi 2 miliardë dollar”, thotë Selimi.

Shkalla e parë e Gjykatës në Tribunalin e Hagës ka marrë vendim para pak orësh që ish-kryeministri i Kosovës, Ramush Haradinaj, të mbrohet në liri. Lajmin e kanë konfirmuar për TV ‘Dukagjini’-n, burime të sigurta nga ekipi i mbrojtjes.

Prokuroria nuk ka bërë ankesë ndajë këtij vendimi, kështu që gjatë 24 orëve të ardhshme ish-kryeministri i vendit Ramush Haradinaj pritet të kthehet në atdhe.

Tribunali i Hagës ditë më parë, me propozim të përbashkët të prokurorëve dhe mbrojtjes, ka vendosur që më 11 qershor të dorëzohen deklaratat përmbyllëse të shkruara në “rastin Haradinaj dhe të tjerët”, ndërsa seancat përfundimtare do të mbahen më 25 dhe 26 qershor.

Ish-kryeministri i Kosovës, Ramush Haradinaj, dhe dy të akuzuarit e tjerë, Idriz Balaj dhe Lah Brahimaj, ngarkohen me “krime të kryera gjatë luftës në Kosovë”. Rigjykimi i pjesshëm i ish-komandantëve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës ka nisur në muajin gusht të 2011-ës.

Ish kryeministri Haradinaj ishte liruar më 3 prill të vitit 2008 nga akuzat për krime kundër njerëzimit, ndërsa rigjykimi i pjesshëm thuhet se ka nisur për shkak të paraqitjes së dëshmive shtesë në procesin kundër tyre. /Telegrafi/

Vizitat e bëra atdheut, të organizuara nga Ministria e Arsimit, Shkencës dhe Teknologjisë dhe Ministria e Diasporës së Republikës së Kosovës, kanë një rol dhe rëndësi të veçantë në jetën e nxënësve tanë mërgimtarë, në formimin e tyre intelektual e kombëtar, në ruajtjen e historisë, gjuhës, kulturës e tradites si dhe identitetit të tyre kombëtar e shpirtëror.

Xhevat Isufi

 Mësues e pedagogë mërgimtarë, po bëjnë të pamundshmen, me qëllim që tek brezat e rinj shqiptarë në mërgim, ta mbajnë gjallë gjuhën, kulturën dhe traditën e të parëve.

Ramadan Reshitaj

 O zë i ëmbël,  sa bukur tingëllon gjuha shqipe në shtetet e Skandinavisë. Në qoftë së dëshiron ta njohësh e ta duash edhe më shumë atdheun tënd, jeto pak në dhe të huaj!

Ismet Hasani

 Edhe sikur mërgimtarëve shqiptarë në Suedi t’ua kishim ndarë të gjitha pasuritë e botës, edhe sikur t’i kishin njohur të gjitha gjuhët, me të gjitha të fshehtat e artit dhe shkencës, megjithatë do të ishin të mjerë dhe fatzinj pa gjuhën shqipe, sepse vetëm gjuha shqipe për ta është mirëbërëse, e durueshme, e besueshme, e patundshme dhe armikja e së keqes.

Ndjenjat dhe përjetimet e mia për miqtë suedezë dhe bashkëkombësit shqiptarë, që jetojnë e veprojnë në Suedi, i kam shprehur në shkrimet e publikuara në shumë gazeta e webfaqe.

Kam privilegjin e madh, që këtë herë të shkruaj për një bashkëkombas mërgimtar, i cili, në radhë të parë, me të arriturat e tij intelektuale e kombëtare, me inteligjencë të lartë, me punët dhe veprat e tij dallon për shumëçka nga të tjerët, nga se angazhimi i tij veçanërisht në arsimimin dhe edukimin e nxënësve shqiptarë në mërgim dhe nga aty veprimtaria e dënjë për Çështjen Kombëtare, e bëjnë që vërtet të është i veçantë.

Suksesi i lartë i tij i arritur gjatë shkollimit, ka bërë që shumë shpejt të integrohet në shoqërinë suedeze, pas punësimit, si mësues e pedagog i dalluar,  të arrijë suksese me rezultate të larta në arsimimin dhe edukimin e fëmijëve mërgimtarë shqiptarë, duke ndikuar që ta ruajnë e ta mbajnë gjallë historinë, gjuhën, kulturën dhe traditën kombëtare shqiptare. Ndërkaq, me veprimtarinë e tij kombëtare e humane ndaj popullit dhe atdheut të vet, duke i sjellë shumë të mira vendlindjes, veçmas duke ndihmuar skamnorët dhe familjet e dëshmorëve, duke u ndihmuar të sëmurëve, duke i sjellë për shërim jashtë Kosovës, është bërë i njohur edhe nga institucionet politiko-shoqërore, të cilat e kanë zgjedhur në Ministrinë e Diasporës së Republikës së Kosovës – Këshilltar të Jashtëm të ministrit Ibrahim Makolli.

Ky bashkëkombas, mërgimtar tashmë i shquar, jeton e vepron në Suedi tash e njëzet vite më parë, bashkë me familjen e tij pesëantarëshe (bashkëshortën Safeten, djalin Milotin dhe vajzat: Vjosën e Mevludën 16 vjeçare, e cila u lind në Suedi ).

Për hir të opinionit dhe lexuesit, duhet të jam transparent dhe konkret, andaj, se për cilin bashkëkombas mërgimtar kam vendosur të shkruaj, do të bëhet e kjartë nga vet  fjala e tij.

Autobiografija dhe veprimtaria intelektuale e kombëtare e prof  Xhevat Isufit

Quhem Xhevat Isufi, i lindur, më 14. 09. 1961 në fshatin Flamuras (ish Sankofc) të Drenicës, nga babai Rifat Isufi dhe nëna Mevlude Grajçevci – Isufi.

Në kohën kur unë u linda në konakun e Zenel Brahimit, gjyshit tim të ndjerë, ishte gëzim i madh. Më madhështor e bënte gëzimin pjesëmarrja e arsimdashësve bashkë më babin tim Rifatin, për të cilin ato vite ishin vitet e para të punës së tij në arsim si mësues i gjuhës shqipe.

Gëzimi ishte edhe më i madh për nënën time, e cila vinte nga dera patriotike e familjes se Kadri Bebës – Grajçevci të Ribarit të Madh, të cilin komunistët sllavë e pushkatuan pa gjygj si armik, si pjesëtar të Ballit Kombëtar në atë kohë.

Fëmijërinë time e kalova në mesin e mësuesve të parë të Drenicës, në odën e gjyshit tim që ishte një shkollë e jetës, prej së cilës mësova dhe u edukova. Prej kësaj kohe mbaj në mend iniciativat e babait dhe të shokëve të tij për ndërtimin e shkollës së parë në fshatin tonë, si dhe për emërtimin e saj me emrin e rilindasit tonë patriotit Luigj Gurakuqi. Me kujtohen edhe iniciativat tjera që babai im bënte rreth hapjes së shkollave të reja në Drenicë dhe emërtimit të tyre me emra atdhetarësh e patriotësh shqiptarë, si ajo  “Bajram Curri” në Nekofc, ku edhe ishte drejtori i parë.

Shkollën fillore e kreva në vendlindje, ku mësues të parë pata arsimdashësin Ruzhdi Isufi. Shkollën e mesme e mbarova në vitet 80 -ta në gjimnazin “Skënderbeu” në Drenas, në drejtimin Shoqëroro-gjuhësor. Shkollën e Lartë Pedagogjike, degën Gjuhë dhe Letërsi shqipe e mbarova në Prishtinë në vitin 1984. Pastaj kam vazhduar studimet në Fakultetin Filozofik dega Letërsi dhe gjuhë shqipe, të cilat edhe i përfundova me sukses. Po në atë vit jam punësuar në shkollën fillore në vendlindjen time, në Flamuras të Drenasit si arsimtar i Gjuhës dhe Letërsisë Shqipe. Ishte kënaqësi e madhe për mua që të punoja bashkë më ish mësuesit e mi. Si i ri kam bërë aktivitete të shumta e të ndryshme. Do të veçoja iniciativën time për ngritjen e bustit të Luigj Gurakuqit në kohën kur barbarët sërb e kishin përdhosur në gjimnazin e Klinës. Me rastin e ngritjës së bustit të Luigj Gurakuqit kolektivi i shkollës më shpëbleu me Mirënjohje. E paharruar është edhe rivarrosja e eshtrave të simbolit tonë kombëtar Fazli Grajcevcit si dhe programi që përgatitem enkas për këtë ngjarje dhe për festat tjera me karakter kombëtar.

Po ashtu në këtë vit shkollor kam siguruar për herë të parë ditarët e punës vetëm në gjuhën shqipe në bashkpunim me shtypshkronjen“Dukagjini” në Pejë dhe i kam shpërndar nëpër të gjitha shkollat e Drenasit.

Rrethanat e krijuara politike në ato kohë bën që shumë intelektualë të ndiqëshin për shkak të aktiviteteve të tyre kombëtare. Pas heqjes me dhunë të autonomisë së Kosovës nga pushtuesit sërbë (mars 1989) dhe futjen masave të dhunshme në shumë institucione komunale, shumë intelektualë dhe aktivistë shqiptarë u detyruan ta lënë vendelindjen dhe të marrin rrugën e mërgimit. Në këto rrethana u gjënda edhe unë, andaj edhe u detyrova bashkë me familjen time të emigrojë në Suedi.

Në Suedi kemi mbërritur më  24 gusht të vitit 1992. Për emigrimin tim ishte e njoftuar edhe drejtoria e shkollës sime e cila me shumë respekt ma ruajti vendin tim të punës plot dy vite duke shpresuar se një ditë do të rikthehëm në mesin e tyre. Në këtë kontekst u krijuan rrethana të reja drejt përkeqësimit të gjendje politike në Kosovë dhe kështu bëhej i pamundur riatdhesimi.

Që nga dita kur emigrova aktivitetin tim kombëtar nuk e kam ndërprerë për asnjë moment. Më një shtator të vitit 1992 në Kampqëndrim në Londegård organizova protesta kundër largimit të nxënësve shqiptarë nga shkollat dhe mbylljes së shkollave shqipe në Kosovë nga pushteti sërb, duke u solidarizuar me protestat që mbaheshin ato ditë në Kosovë. Po atë ditë e kam hapur shkollën shqipe në këtë kampqëndrim dhe fillova të punojë me dy ndërrime me nxënësit shqiptarë .

Kjo shkollë ka funksionuar deri më 24 dhjetor të vitit 1992,  pasiqë nga kjo datë jam shpërngulur në kampqëndrimin e Köpinsvikut ku e kam organizuar prapë mësimin e gjuhës amtare bashkë me mësuesit Ramë Bullaku dhe Lumnije Kajtazi. Kjo shkollë ka funksionuar deri në fund të prillit të vitit 1994. Përveç mbajtes së mësimit kontribut të veçantë kam dhënë edhe në sensibilizimin e çështjes së Kosovës në Suedi dhe kam ndihmuar në grumbullimin e ndihmave dhe të “tre përqindëshit” etj.

Pasi mora Lejeqendrim të përhershëm jam shpërngulur në qytetin Svalöv. Aty kam filluar të mësojë gjuhën suedeze nëpër kurse të ndryshme dhe në gjuhën suedeze e kam kryer edhe Gjimnazin. Gjatë qëndrimi tim në këtë qytet kam organizuar grumbullimin e ndihmave për Kosovën si: tre përqindëshin, ndihmën për minatorë, dërgimin e kufomave në vendlindje, ndihmën shkollave në Kosovë ku do të veçoja tubimin kushtuar 53 vjetorit të rënies së tribunit popullor Shaban Polluzhës, me ç’rast ne mërgimtarët drenicas tubuam 4000 DM (marka gjermane) të cilat ua dërguam arsimtarëve të komunës së Drenasit.

Në qytetin Svalöv krijova marrëdhënie pune në Kuvendin Komunal me projektin tim që e kisha përpiluar për Kosovën. Ky projekt quhej ”Projekt Kosova”. Këtu pata rastin që në të gjitha shkollat dhe organizatat punuese të kësaj komune  të paraqes kulturën, gjuhën dhe traditat tona kombëtare. Poashtu, këtu paraqita edhe dhunën shumëvjeçare që ushtrohej mbi popullatën shqiptare në Kosovë. Krejt këto paraqisnin bumerang për propagandën negative serbe ndaj kombësisë shqiptare.

Përveç aktivitetit informativ për Kosovën gjatë kësaj periudhe kam grumbulluar edhe ndihma humanitare dhe në bashkëpunim me aktivistin Kamer Bytyçin në qytetin Hörbi kemi dërguar një kontigjent me ndihma humanitare prej100 m3(metra kub) në organizatën humanitare “Nënë Tereza” në Prishtinë.

Në vitin 1997 më pranuan mësues të gjuhës shqipe në shkollën e Höganäsit (Hëganes) ku edhe u shpërngulem me familjen time. Në Höganäs kam hasur në mirëkuptim me përfaqësuesit e Asamblesë komunale dhe jam pranuar antar i kryesisë së Organizatë Humanitare ”Loppan”. Përveç detyrës së mësuesit kam vazhduar punën për sensibilizimin e çështjes sonë dhe me organizimin e ndihmave për Kosovën. Në këtë periudhë në bashkëpunim edhe me shumë bashkatdhetarë tjerë në Helsingborg, Ängelhom, Hörbi, Kristianstad, Karlskrona etj. kemi arritur të dërgojmë në Kosovë 13 mauna (kamionë dhjetra tonësh) me ndihma humanitare, dy prej të cilëve i kemi dërguar në Shqipëri në kohën e egzodit të kosovarëve atje, n. v. 1999. Aktivitetin e ndihmës e vazhdova gjër me sot. Sa për ilustrim do të veçojë vizitën  në Kosovë, në janar 2004 me kryesuesin e Asamblesë komunale dhe përfaqësuesit e organizatës humanitare ”Loppan” me ç’rast ndihmuam më 15. 000 euro varfënjakët në Mitrovicë, Drenicë e rejone tjera, ndërkaq voglushës Merita Hasani, nga Mitrovica i mundësuam shërim në Suedi.  Edhe pas shërimit të saj, sot e kësaj dite kjo organizatë kujdeset për te dhe e ndihmon matrialisht. Pra, që nga atëherë (2004) vazhdon programi i ndihmave ushqimore, nga i cili program përfitojnë 17 familje varfnjake kosovare. Përveç kësaj i është ndërtuar shtëpija një Ushtari të lirisë në fshatin Krajkovë të Drenasit. Janë realizuar edhe dy projekte me bletë gjatë vitit 2008 – 2009 ku kanë përfituar 60 familje nga pesë koshere me bletë dhe gjithë paisjen e tyre.

Ndjehëm shumë krenar që kam pasur rastin gjatë gjithë këtyre viteve të ndihmoj edhe familjën time edhe Kosovën, atdheun tim të shtrenjtë.

Në Malmö kam punuar një vit e gjysëm si arsimtar i gjuhës shqipe dhe jam shkolluar në Shkollën e Lartë të Mësuesisë për të kompletuar përgatitjen e arsimtarit edhe për gjuhën suedeze. Atje pata rastin të mësojë format dhe metodat më bashkohore të mësimit të gjuhës.

Tani punoj arsimtar i gjuhës dhe letërsisë shqipe në shkollën e Ängelholmit, ku përveç mësimit të rregullt me nxënës, përpiqem që të organizoj edhe aktivitete të ndryshme të lira për festat tona kombëtare që kanë për qëllim ruajtjen e traditave dhe vlerave tona kulturore. Për ilustrim do të veçoja pjesëmarrjen e nxënësve shqiptarë nga kjo komunë në Festivalin e Berlinit (Ditët e kulturës shqiptare në diasporë) ku nxënësit tanë morën vendin e tretë në një konkurencë të fortë. Me nxënësit e kësaj komune që nga viti 2002 për ç’do vit e kemi vizituar Kosovën me ftesë të MASHT –it dhe Minstrisë së Kulturës dhe për çdo festë tonë kombëtare kemi organizuar programe kulturo- artistike me nxënës, të cilat janë mirëpritur nga prindërit dhe publiku i shumtë, etj. Edhe më tutje do të përpiqëm që të kontriboj dhe punoj në mënyrë që gjuha jonë të ruhet dhe të kultivohet më tutje.

Edhe sot vazhdoj të kontribuoj në aspektin intelektual, kulturor,kombëtar e humanitar në Suedi. E veçanta e këtij viti është Vizita Atdheut në 100 vjetorin e Pavarësisë së Shqipërisë dhe  4 vjetorit të Pavarësisë së Kosovës, ku realizuam-vizituam Prishtinën, Prekazin, Vushtrrinë, Gllogjanin, Deçanin, Gjakovën, Vlorën dhe Krujën e Skënderbeut.

Me kënaqësi e kryej punën e mësuesit në Shkollën e Ängelholmit, jam Sekretar i Shoqatës humanitare “Loppan” në Höganäs.

Duke i mbështetur në aftësitë e mia intelektuale e shkencore, si dhe aktivitetin tim humanitar, në Ministrinë e Diasporës së Republikës së Kosovës, jam zgjedhur këshillëtar i jashtëm i Minstrit të Diasporës z. Ibrahim Makolli.

Ängelholm (Engelholm) Suedi, pranverë 2012

- Vit historik për popullin shqiptarë: 100 vjetori i Pavarësisë së Shqipërisë dhe

- 4 vjetori i Pavarësisë së Kosovës.”   – përfundon fjalën e tij prof Xhevat Isufi.

Veprat  humane e kombëtare të profesorit Xhevat Isufi

Për veprimtarinë e tij humanitare, ndihmat nëvojtarëve e skamnorëve në Kosovë e Shqipëri, kështu shprehet prof Xhevati:

Një vepër konkrete: Voglushja Merita Hasani për shërim në Suedi

Këto ditë u vizitua vogëlushja Merita Hasani nga anëtari i Kryesisë së Organizatës Humanitare “Loppan“ Xhevat Isufi, njëherit Kryetar i SHKA “Dardania” në Höganäs dhe anëtarët: Hasim Uka e Fadil Begu si dhe nxënësit Qëndrim Begu e Behar Uka, të cilët e vizituan vogëlushen Merita Hasani e cila gjendet prapë në Suedi për shërim në spitalin Universitar “Karolinska” në Stokholm. Kjo vogëlushe vunë nga një sëmundje e rëndë e cila nuk kishte gjetur shërim në vendlindje. Kjo vogëlushe sikurse edhe shumë fëmijë kishte pësuar nga lufta e fundit në Kosovë (1999). Ajo ishte helmuar, sepse kishte pirë ujë në një pus ku kishin qenë tre ushtarë të vrarë. Kohë të gjatë kishte kërkuar shërim në Kosovë e më gjerë, por mjekët i kishin rekomanduar që ajo të shërohet jashtë vendit. Meqë shpresat ishin shumë të vogla për familjen Hasani, për babin Hajrushi i cili ishte i papunë dhe e kishte shumë vështirë të siguronte ushqimin për familjen e tij shumë anëtarëshe. Vizita e Kryetarit dhe anëtarit të kryesisë Peter Kovaks e Xhevat Isufi në janar të vitit 2004 nga Organizata Humanitare “Loppan” e Höganäsit të Suedisë sikurse ngjalli shpresën për vogëlushen Merita dhe familjen e Hajrushit. Pas rrëfimit të prindërve të Meritës për  ** gjendjen shëndetësore të kësaj vogëlusheje, dhe pamundësinë ekonomike për ekzistencë e për shërimin e vajzë së tyre Organizata humanitare “Loppan” mori vendim që ta ndihmojë familjen e Meritës dhe njëzet familje të tjera skamnore në regjionin e Mitrovicës dhe ta ndihmojë shërimin vogëlushes së pashpresë për jetë në pamundësi të shërohej në vendlindje.

Që nga viti 2004 familja e Hajrush Hasanit është ndihmuar materialisht nga kjo organizatë humanitare edhe pse e vogël por bëmat i ka të mëdha, sepse ka realizuar disa projekte humanitare në Republikën e Kosovës duke ua shtrirë dorën e ndihmës shumë familjeve skamnore. Të gjitha ndihmat janë dhuruar nga Organizata humanitare ” Loppan” dhe Shoqata kulturo artistike ”Dardania ”, shoqatë kjo e themeluar pak vite më parë e cila në bagazhin e saj ka një aktivitet të begatshëm kulturor e humanitar të zhvilluar gjatë këtyre viteve në këtë komunë të vogël suedeze. Në bashkëpunim me organizatën humanitare ”Lopan” kjo shoqatë realizoj shumë projekte humanitare dhe kulturore, për të cilat komuniteti shqiptarë i është mirënjohës. Organizata humanitare “Loppan” ndihmoi, kontribuoi sadopak në lehtësimin e përditshmërisë së rëndë te të varfërve tanë në vendlindje.
Në fillim në këtë organizatë është realizuar projekti:”Projekti Kosova”i udhëhequr nga Arsimtari Xhevat Isufi i cili kishte për qëllim informimin e opinionit suedez për kulturën, gjuhën, historinë, tonë kombëtare si dhe për dhunën e gjenocidin që ushtronte regjimi i Millosheviqit ndaj popullit shqiptarë. Përveç shumë aktiviteteve kulturore që u organizuan në këtë qytet, janë organizuar dhe mbledhur edhe shumë ndihma humanitare që janë dërguar në Kosovë gjatë dhe pas luftës së fundit. Sa për ilustrim do veçojmë disa projektet ë realizuara.
Nga kjo komunë janë dërguar 12 mauna me ndihma humanitare. Nga viti 2004 janë të përfshira 20 familje në projektin:”Projekti i Ushqimit”. Një luftëtari të lirisë i është ndërtuar një shtëpi. Dy vite radhazi 30 familje kanë përfituar nga 5 koshere me bletë dhe gjithë pajisjet që shoqërojnë kosheret. Ndërsa Merita Hasani ka qenë për shërim dhe është ndihmuar vite me radhë ajo dhe familja e saj. Merita Hasanit nga Mitrovica iu siguruan 500 mijë euro për shërim. Për Merita Hasanin nga Mirtovica edhe sot e kësaj dite kujdeset kjo organizatë, ndihmon materialisht familjen e saj dhe shërimin e saj. Sa për ilustrim po përmendi vitin e kaluar organizata jonë Humanitare “Loppan “ ka shpenzuar 25.000 euro për diagnostikimin e sëmundjes së Meritës, e cila ka qëndruar në spitalin e njohur “Karolinska n” në Stokholm. Është konstatuar që merita vuan nga një sëmundje e cila është shumë rrallë në botë. Dhe shërimi i saj kushton rreth 5.000.000.oo (5 milion korona suedeze) apo 500.000.oo euro. Në mbledhjen e djeshme të Kryesisë së SHH “Loppan“ u komunikua lajmi që për Merita Hasanin janë siguruar mjetet për shërimin e saj dhe Merita e vogël tani e tutje do të shërohet dhe jetoj si të gjithë fëmijët në botë. I gjithë ky aktivitet kulturor e humanitarë është rezultat i punës dhe aktivitetit të përbashkët të mërgatës shqiptare në këtë qytet të bukur turistik në jug të Suedisë. dhe Organizatën Humanitare ”Loppan” të cilën e falënderojmë nga zemra për ndihmën e dhënë dhe të gjithë atë që sadopak kontribuan gjatë gjithë këtyre viteve .

Në veçanti e falënderojmë edhe njëherë kryetarin e kuvendit komunal  Peter Kovaq dhe anterinë kryesisë Xhevat Isufi.

Höganes, më 11 mars 2010     Xhevat Isufi

*

Falënderimet dhe mirënjohjet

Numri i Falënderimeve dhe Mirënjohjeve është i madh, por, nga modestia që posedon prof Xhevati, dëshiron t’i përmendë vetëm këto tri mirënjohje, për të cilat thotë se: “Këto tri mirënjohje më bëjnë të ndihëm krenar në jetë:

E para, Mirënjohja me rastin e ngritjes se bustit të atdhetarit Luigj Gurakuqi, në oborrin e shkollës fillore në Flamuras (ish Sankofc), të cilin barbarët serbë e kishin përdhosur në Klinë, e ne e ringjallëm duke ia ngritur bustin e ri dhe duke ia vu emrin e tij kësaj shkolle, të cilin e mban edhe sot e asaj dite;

E dyta, Mirënjohja e MASHT, në 100 vjetorin e Pavarësisë së Shqipërisë dhe 4 vjetorit të Pavarësisë së Kosovës, të cilën ma dhuroi Ragip Gjoshi, tani këshilltar i ministrit  Ramë Buja;

E treta, Mirënjohja nga Shoqata “Në ndihmë të Kosovës” për ndihmën e dhënë popullit të Kosovës të përndjekur në Shqipëri në Luftën e vitit 1999 dhe ndihmën e dhënë Ushtrisë Clirimtare të Kosovës – UCK-së, e cila mbanë datën 19 prill 1999.

Poashtu, ndjehëm krenar, nga se në kohën kur arsimi shqip ishte nëpërkëmbur nga regjimi serb i Milosheviqit, në vitin 1991 – bashkë me kolegun Ragip Gjoshin, bëmë përagatitjen e Ditarëve dhe Dëftesave në gjuhën shqipe me emblemë të Repulikës së Kosovës,  dhe me ndihmën e Shtypëshkronjës “Dukagjini” nga Peja, ia dolëm të shtypin 750 Ditarë shkollorë, të cilët ua shpërndam shkollave shqipe nëpër Drenas…

*

P ë r f u n d i m

Është madhështore për një popull të vogël, kur nga gjiri i tij dalin njerëz që bëhen të mëdhenj dhe popullin e vet e bëjnë të madh e të njohur.

Historia e njerëzimit na ka treguar gjithmonë se hapat e mëdhenj i kanë bërë njerëzit e mëdhenj, që vendin e vet e kanë çuar përpara.

Në kujtesën e paharruar të një populli mbetet vetëm ai njeri, i cili atij populli i ka bërë të mira dhe ai popull e ka dashur.

Asnjëherë nuk duhet të kërkosh përgjigjen në pyetjën: Ç’bëri Atdhéu për mua?, por të gjendesh i përgatitur mirë e mirë dhe të japësh përgjigjën në pyetjën: Ç’bëre ti për Atdhéun?

Vendlindje nuk e kemi vetëm vendin ku kemi lindur e jemi rritur, por edhe atë vend ku jetojmë të barabartë, ku afrohemi e lidhemi me nacionalitetet tjera, pa marrë parasysh racën, ngjyrën, prejardhjën, historinë, gjuhën, kulturën, traditën…Sa më shumë që afrohen e lidhen popujt ndërmjet veti, aq më shumë largohen dallimet midis tyre.

E ëmbël është të jetosh, të veprosh e të kontribuosh, por edhe të vdesësh për atdhé. Ai që ka vdekur për Atdhé, nuk ka vdekur, por ka lé!

Të jetosh larg Atdhéut, e me zemër e shpirt të ndjehesh si me qenë në Atdhé, dhe të punosh për te, e meriton “një qiell” këtu e një atje!

Veprat e bukura e të mëdha nuk kanë asnjë vlerë, në qoftë se nuk prekin zemrat e njerëzve.

Vetëm liria i jep kuptim e gjallëri jetës. Vetëm me te shpërthejnë të gjihta aftësitë e forcat pozitive që e cojnë shoqërinë njerëzore drejt majave më të larta të artit, shkencës dhe mendimit të mirë njerëzor.

Edhe këtu, të ky përfundim, të bëhëm transparet dhe konkret! Në veprimtarinë intelektuale e kombëtare të personazhit kryesor të këtij shkrimi prof Xhevat Isufi, ndjej përpjekjet e fuqishme të një intelektuali të përcaktuar qartë. Privilegji i të jetuarit në ambijentin e huaj perëndimor i ka dhënë qartësi peshe dhe mendimi, për ta predikuar  më mirë nga shumë të tjerë kalimin nëpër këtë rrugë.

Nga mësimet që marrin nga ky njeri, duhet të jemi të bindur se po deshëm me jetua në botë si shqiptarë, duhet të vemë në themel  të bashkëjetesës sonë kombëtare – traditën. Merret vesh, traditën e kuptueshme dinamikisht të rrahur në frymë të kohës, të pastruar nga ndryshku i paragjykimeve, që  s’kanë të bëjnë me palcën e thjeshtë të brumit tonë fisnor. Né duhet ta përkrahim dhe duhet ta ndjekim me të gjitha përmasat përparimin në ç’do degë të diturisë dhe të jetës, por tradicionalizmin duhet ta ruajmë me vetëdije të plotë si komb. Duam që breznitë e ardhshme ta endin jetën e tyre me elementet më bujarë të përvojës jetësore.

Kush lakmon përtëritjen e shkëputun nga tradita, ai verbërisht përgatitet me marrë traditat e të huajit.

Në veprimtarinë intelektuale e kombëtare të prof Xhevat Isufit bëjnë bujë dhe krijojnë efekte të drejtpërdrejta tek opinioni më i zhvilluar, prezantimet e hapura si njeri, që ka vrojtuar me kujdes me sytë e tij të mëndjes, disa dekada të rëndësishme të jetës kombëtare ndryshimet ndërmjet gjeneratave, të cilat i trajtoj në një këndvështrim, që rrallëherë, rrallë kush e vlerësoi kështu. Sigurisht, që kishte edhe njerëz dhe mëndimtarë të tjerë, sic ka edhe sot, që problemin ndërmjet gjeneratave e trajtojnë më pak ose aspak. Dhe, ky problem nuk vendos dhe nuk u trajtua si duhet, prandaj u bë një problem i rëdnësishëm kyc, për të ardhmen mbi baza filozofike, sociologjike, historike dhe kombëtare.

Pas një vlerësimi këmbëngulës, me arsyetime filozofike dhe referenca social-historike, problemin shqiptar ndërmjet gjeneratave, profesori i respektuar Xhevat Isufi e gjenë tek orijentalizmi ynë, i cili e ka brejtur nga brenda, nga shpirti shqiptarin, duke ia shpërbërë fuqitë e tij kolektivo-kombëtare.

Lufta ndërmjet gjeneratave, ka për të vazhduar deri në mbarim të botës, por lufta më e rrept, për brezin e ri shqiptar, është prapa portës dhe na pret të fillojmë. Kjo luftë dallon nga të tjerat, nga drejtimi që ajo ka kundër një armiku të padukshëm, por të rrezikshëm për shpirtin e kombit. Lufta e ardhshme është lufta e një mendjeje krijuese kundër një mendjeje destruktive, është lufta e një botëkuptimi drite, kundër një botëkuptimi errësire, është lufta  për oksidentalizmin shqiptarë kundër arijentalzimit shqiptarë. Dy fronte armiqësore po e coptojnë sot zemrën e kombit tonë. Njerëzit e ditur, të ngritur intelektualisht e kombëtarisht, po bëjnë mirë që po i tregojnë brezit të ri, se ku gjënden shkaktarët e kësaj lufte. Këta njerëz konsiderohet mendjet e ndritura të një kombi.

Koha hapsinore vërtetë ka ecur përpara, por nga pikëpamja shoqërore, koha shqiptare ka mbetur në vend.

Problemet shqiptare por rriten e po koklaviten, prandaj është e vështirë që të zgjidhen.

Koha e veprimtarëve intelektualë e kombëtarë dhe e edukatorëve si Xhevat Isufi, i cili me kulturën e tij të lartë dhe punën e madhe që po bën, duke krijuar një edukatë të re qytetare të rinjve shiqptarë, tolerancë dhe mirëkuptim truallit politik shqiptar, është zëvëndësuar nga koha e inatqorëve dhe shigjetarëve të mëdhenj që luftojnë për interesa personale me njëri-tjetrin. Çuditësirat  e politikës së sotme shqiptare, me sa duket, kanë shijuar vetëm atmosferën e shijeve dhe veseve të ndotura të orijentalizmit dhe nuk e kanë ndjerë kurrë kthjelltësinë e kulturës perëndimore të ksaj plejade mendimtarësh.

Ne nuk guxojmë  të dorëzohemi para këtyre armiqëve të kombit, sepse në qoftë se dorëzohemi, né jemi vrasës të rinisë sonë, jemi vrasës të së ardhmes se tyre dhe të së ardhmës së mbarë kombit shqiptarë. Nuk guxojmë t’i mbyllim sytë para kësaj lufte pa krisma, por duhet të kundërvihemi asaj. Për tu kundërvyer, mjet më i mirë sesa penda dhe veprat e profesorit Xhevat Isufi nuk keziston.

Të gjitha këto që i shkrova i takojnë profesorit Xhevat Isufi, i cili, me shembullin e vet personal,  përveç atyre të mëparshmëve, na jep të kuptojmë se ku gjëndemi ne sot në shumë sfera. Veprimtaria intelektuale e kombëtare e këtij burri të madh shqiptar në përgjithësi, e në veçanti veprat humane dhe individuale ndaj skamnorëve, të sëmuarve, shërimi i tyre në Suedi e gjetiu, na bëjnë që të prekemi në shpirt. Nuk më preku në shpirt se këtë e përjetoi ky apo ai, apo autori i këtyre rreshtave, por këtë që e bëri dhe po bën në vazhdimësi ky njeri i madh, po e përjetojnë shumica e prindërve dhe fëmijëve të tyre, për fat të keq, po e përjeton popullata shqiptare në Kosovë, Shqipëri e më gjërë, thuaja se kudo që ka shqiptarë. Por mburrja dhe krenaria me veprimtarinë e këtij atdhetari të madh shqiptar, na jep forcë e fuqi që shëmbullin e tij ta ndjekin edhe të tjerët, nga se populli i tyre ka nëvojë për ta. Populli i do dhe do t’i dojë këta njerëz vepërmirë.

Në kujtesën e popullit do të mbetet ky njeri të cilin populli e ka dashur, sepse ky edhe i ka ndihmuar popullit të vet. I ka ndihmuar në shumë sfera të jetës. Kurrnjëherë nuk lakmoj përtëritjen e shkëputun nga tradita kombëtare shqiptare. Kurrnjëherë nuk u vërbërua e të marrë traditat e të huajit.

Kombi shqiptar nuk do i kapërcen dot krizat ekonomike dhe psikolgjike pa përpjekjet e një elite intelektuale dhe inteligjente, e cila duhet të quhet “Mendjet e ndritura të Kombit Shqiptar”. Kjo elitë demokratike duhet të jetë laborator i kulturës, përparimit dhe qytetërimit të Kombit, andaj duhet të bëjë reforma thelbësore për liritë demokratike.

Liria është ushqim i shpirtit dhe i mëndjes. Atje ku s’ka liri, shpirti dhe mëndja vyshken si bima pa ujë. Liria i jep kuptim e gjallëri jetës. Vetëm me te shpërthejnë të gjihta aftësitë e forcat pozitive që e cojnë shoqërinë njerëzore drejt majave më të larta të artit, shkencës dhe  përparimit të mendimit njerëzor.

Ismet Hasani, Suedi

e-mail: ekspertih@hotmail.com

Ka filluar asfaltimi i rrugës që lidh Nerashtin me fshatrat e Orashë, Vorcë, Radushë dhe që shkurton rrugën për në Shkup për qytetarët e komunës të Tearcës. Rruga malore që kalon nëpër malin Rudinë e që është e gjatë 3 kilometra është në fazën përfundimtare të saj pasi mbrenda pak ditësh do të mbaron edhe me asfaltimin e saj.

Rruga e re e asfaltuar do të shkurton rrugën që lidh fshatin Nerasht me pjesën e Malit të Thatë përreth lumit Vardar, gjegjësisht do të lidh Nerashtin me rrugën që të çon për në Radushë, dhe që është një rrugë shumë më e shkurtër për në kryeqytetin e Maqedonisë. Nëpërmjet kësaj rruge banorët e komunës të Tearcës do ta kenë rrugën për në Shkup afër 10 kilometra më të shkurtër, tha Isen Asani, kryetar i komunës të Tearcës. Ky projekt pritet të kushtoj rreth 200 mijë euro dhe është financuar nga Banka Europjane për Zhvillim në bashkëpunim me Agjencinë për Rrugët Shtetërore. Kompania Progres 98 nga Gostivari është kryerës i punëve për ndërtimin e rrugës pasi në kontraktim ka ofruar ofertë më të mirë dhe kohë më të shkurtër të ndërtimit të kësaj rruge. Edhepse një rrugë malore, ky projekt pritet të përfundon në afatin e paraparë prej 30 ditëve që nga fillimi i punimeve.

“Populli shqiptar nuk është terrorist dhe këtë e dëshmon me argument tërë rruga historike e popullit me traditë të lashtë evropiane…”. (Zhozef Diogardi, ish Kongresmen, si dhe kryetar i Ligës Shqiptaro-Amerikane me seli në Washington-SHBA). Vrasjen makabre të pesë të rinjve maqedonas afër qytetit të Shkupit, shqiptarët e morën vesh në mënyrë të dhimbshme.

Shkruan:Muhamet Jashari

Për këtë akt vandal, mesazhe ngushëllimi jo vetëm që dërguan qytetarët e thjeshtë shqiptarë në Maqedoni, por edhe dy qendrat e politikëbërjes shqiptare, ajo e Tiranës dhe Prishtinës. Vlen të përmendet se këto shtete ishin të gatshme t’i ndihmonin autoritetet e RM për zbardhjen e rastit. Siç duket, numri një i MPB-së para disa ditëve në deklaratën e saj për media shpejtoi kur disa të arrestuar i quajti terroristë, e radikalë islamikë, madje edhe njerëz që paskan luftuar kundër forcave të NATO-s në Afganistan e Pakistan! Ndoshta me këtë deklaratë dëshiroi të tërhiqte vëmendjen e Perëndimit dhe forcave të NATO-s, se Ballkani qenka një ndër regjionet e rrezikuara nga “terrorizmi islamik”!

Kujt i shërbeu “terrorizmi islamik” në Ballkan?   

Qarqet e ndryshme përreth dhe më gjerë, herë pas herë ngjallnin idetë se Ballkani është një ndër qendrat ku internacionalja e “terrorizmit islamik” ka dorë. Gjatë luftërave në Jugosllav, idesë së terrorizmit islamik (aso kohe edhe fundamentalizëm islam) më së shumti i frynin politikëbërësit e Beogradit, me qëllim që ta justifikonin para Perëndimit etnocidin kundër boshnjakëve në Bosnjë, por edhe kundër shqiptarëve në Kosovë. Gjatë kohës kur Milosheviçi paraqitej para Gjykatës Ndërkombëtare të Hagës pas sulmeve të 11 shtatorit, mundohej t’i tregonte botës se lufta e tij në Kosovë e Bosnjë, as më shumë e as më pak nuk dallonte nga lufta e NATO-s në Afganistan, pasi edhe Serbia sikur SHBA-të kishin bërë luftë kundër “terrorizmit islamik”! Jo vetëm kaq, por ai luante edhe me kartën e tezës së “përplasjes së qytetërimeve”, se kinse ai dhe populli serb në Ballkan ishin pararojë e qytetërimit perëndimor, kundër qytetërimit islamik! Edhe Vlladimir Zhirinovski, nënkryetar i parlamentit rus, njëherë kishte deklaruar një “kryqëzatë të shenjtë” ose një luftë pan-sllave kundër “terrorizmit islamik” në Kaukaz, Ballkan dhe Azinë Qendrore, por fatmirësisht fjalët e tij nuk ishin dëgjuar më larg sesa duma ruse. Margarita Peshevksa në librin e saj “Bota në Tranzicion” të botuar në vitin 2002 pa fije argumenti e turpi mundohej të tregonte se organizata Al-Xhihad, si dhe organizata terroriste Al-Kaida krahas që vepron në Sudan, Algjeri e Afganistan, paska rrjet të saj edhe në Kosovë e Shqipëri! Idetë se në Ballkan paska “terrorizëm islamik” nuk kanë qenë të paraqitura nga askush tjetër, përpos nga autoritetet ruse-serbe për lloj-lloj qëllimesh të tyre.

Ballkani nuk është cak i luftës kundër terrorizmit e as cak i terroristëve

Ndër shtetet që e mbështesin terrorizmin, OKB-ja radhit Kubën, Iranin Sudanin dhe Sirinë, kurse para “pranverës arabe” si vend që mbështeti terrorizmin llogaritej edhe Libia, po ashtu Iraku para luftës së vitit 2003, si dhe Koreja Veriore e Jemeni. Sipas Harry Henderson, ekspert i çështjeve të sigurisë dhe terrorizmit ndërkombëtar, organizata terroriste si dhe vendet ku këto organizata lëvizin janë: Al-Kaeda në Afganistan, ETA në Spanjë, IRA në Irlandën e Veriut, Hizbullahu në Liban, PKK në Turqi, Tamilët në Shri Lankë dhe Indi, Abu Sayf në Filipine. Sot gjithashtu si organizata terroriste mund të llogariten edhe Buku Haram në Nigeri, Shabab al-Mujahedin në Somali, etj.

Studiuesi grek Xhorxh Kasimeris në librin e tij “Të fundit terroristë të kuq në Evropë” vë theks tek organizata terroriste greke “17 Nëntori”. Greqia është një laborator interesant jo vetëm për të studiuar terrorizmin por edhe anti-terrorizmin. Kjo organizatë terroriste greke pushoi së vepruari në vitin 2002. Në shtator të vitit 2001, Këshilli i Sigurimit unanimisht e miratoi rezolutën 1373, ku sipas kësaj rezolute detyrohen të gjitha kombet të luftojnë në mënyrë aktive financimin, rekrutimin dhe dhënien e strehimit mbështetësve të terrorizmit. Me ardhjen në pushtet të presidentit Bush si dhe me hartimin e programit për Strategjinë e Sigurisë Kombëtare të vitit 2002, lufta kundër terrorizmit ishte drejtuar kryesisht në Afganistan e Irak, e më pas edhe në Pakistan. Sipas Richard Aritage -ish nënsekretar shteti në SHBA- luftës kundër terrorizmit iu janë bashkëngjitur më se 180 kombe të botës, duke përdor të gjitha mjetet që kanë në dispozicion.

Në vitin 2001 pikërisht menjëherë pas sulmeve terroriste në SHBA, qeveria shqiptare në Tiranë shpalli publikisht se ishte e gatshme të dërgonte 500 trupa ushtarake në Afganistan, në mënyrë që të shprehte solidarizimin me popullin mik amerikan. Fatmirësisht edhe Republika e Maqedonisë me më shumë se 240 trupa i është bashkangjitur kësaj aleance kundër terrorizmit. Mirëpo, këtë betejë ushtarët të Republikës së Maqedonisë përfshirë edhe ushtarë shqiptarë, nuk e zhvillojnë në Ballkan, por pikërisht në kuadër të ISAF-it në Afganistan. Ballkani si regjion nuk ka qenë e as që është cak i sulmeve të terroristëve ose organizatave që figurojnë si terroriste në organizatat e ndryshme ndërkombëtare. Në agjendën e dy qendrave më të fuqishme të politikëbërjes globale Washingtonit e Brukselit, Maqedonia nuk figuron si shtet që ka ose mbështet terrorizmin, por ky vend si gjithë vendet tjera të rajonit llogaritet shtet që ka synime euroatlantike, pra NATO-n dhe UE-në. Andaj “terrorizëm islamik” nuk ka, e as që ka pasur ndonjëherë në Ballkan. Madje, nëse do të flitej për terrorizmin në Ballkan, atëherë më e logjikshme do ishte të flitej për terrorizim grek, pasi që organizata terroriste “17 Nëntori” vendndodhjen e kishte në Greqi.

Nuk e pranon logjika e shëndoshë tezën se shqiptarët paskan luftuar në Afganistan e Pakistan krah për krah talebanëve, kur sipas gjitha anketave të realizuara mbi 82% e shqiptarëve në Maqedoni e përkrahin NATO-n. Sot shqiptarët konsiderohen populli më pro SHBA-ve në botë, prandaj edhe është paradoksale që ky popull të luftojë kundër NATO-s apo kundër SHBA-ve, kur dihet se 95% e shqiptarëve janë pro-SHBA-ve. Shqiptarët kanë përkrahur dhe përkrahin çdo intervenim të NATO-s në botë. Ata përkrahën edhe luftën kundër terrorizmit në Afganistan. Përkrahën edhe intervenimin e NATO-s në Libi. Madje, jam i bindur se ata e presin me plot dëshirë edhe intervenimin e NATO-s në Siri. Shpresoj që ajo vrasje që na tronditi të gjithë ne qytetarëve të Maqedonisë të hetohet deri në fund, aktorët e asaj masakre të tmerrshme të dalin sa më shpejt para drejtësisë dhe të marrin dënimin e merituar. Ata kanë përgjegjësi para Ligjit dhe Zotit. Do të doja ta përmbyll këtë tekst me thënien e Michael J. Totten, kolumnist në “New York Post” i cili në një rast tha: “Shqiptarët janë aleatët më të besueshëm të amerikanëve në botë, ata dallojnë nga myslimanët e botës arabe, apo nga çdo komb tjetër islamik në botë”.