Home

Lajme

Skënder Sadri KAPITI – Krenar të jesh kosovar

No Comments Argëtim Letersi

Nga Skënder Sadri KAPITI

Frymëzimi gjithmonë nxitet nga kujtesa e mos-harresa e sakrificave të kombit, e së shkuarës heroiko-historike të tij dhe të traditave e të trashëgimive të mira e të vyera kombëtare që i shërbejnë të tashmes dhe të ardhmes.

Historinë dhe të shkuarën duhet ta kuptosh në kushtet e rrethanat e reja kur ftohet dhe nevojitet ndryshimi e përmirësimi.

Përmirësimin e këkojnë Ligji, e Drejta dhe e Vërteta, të cilat vijnë nga Zoti; përsosjen e kërkon rrugëtimi kombëtar drejt më të mirës dhe drejt të resë së dobishme.

Përmirësimin drejt përsosmërisë së përhershme e të pandërprerë e pengojnë egoizmi, injoranca, tradhtia dhe liria e lakmisë për pushtetin, për paranë dhe pasurinë me hajni e korrupsion , me zullum dhe haram që janë impulse negative e verbërie.

Këto vargje për krenarinë kosovare vijnë si kujtesë historike kundër një realiteti zhgënjyes dhe papëgjegjshmërie të klasës aktuale politike shqiptare si në Shqipëri por edhe në Kosovë pasi: krimi, korrupsioni, hajnija, mashtrimi dhe tradhtia janë armiqt më të mëdhenj të perspektivës drejt përsosmërisë kombëtare,sepse ato formojnë boshllëk shoqëror, moral, emocional, patriotik dhe kombëtar që vetëm sa pengojnë dhe bllokojnë ecjen përpara drejt më të mirës së nevojshme kombëtare që pashmangshmërisht imponon koha.

Është mëkat i madh mospranimi dhe moskorigjimi i gabueshmërive tona si dhe mosndëshkimi i pushtetit të lig, korrupsionit, tradhtisë dhe të politikës së keqe, mëkate këto, prej të cilave nuk i shpëtojnë ndëshkimit jo vetëm ata të cilët i shkaktojnë ato, por bëhen dhe vijnë si

ndëshkim i ashpër dhe si meritë edhe për ata të shumtët që i durojnë ato.

Prandaj kombi që të shkojë drejt përmirësimit dhe më të mirës duhet të jetë vigjilent dhe të ndëshkojë e të ndahet nga të këqijat dhe nga të këqijtë e politikës së keqe duke i ndëshkuar ata dhe tradhtinë e tyre.

Ne krenohemi me Kosovën, me veprën kombëtare të jashtëzakonshme të saj, e cila sfidoi dhe nuk lejoi asimilimin dhe as asgjësimin e substancës shqiptare prej krimeve, barbarive dhe gonocidit serbo-sllav në një betejë për mbijetesë, liri, mëvetësi e shtetësi shqiptare për më shumë se 1000 vitesh.

Krenar të jesh kosovar

Është krenari,

Të jesh shqiptar kosove

Që për mikun ka bujarinë,

Për atdheun trimërinë,

Për nder besën e burrërinë

Që jep jetën për shqiptarinë

Krenar të jesh dardan e kosovar,

Dhe të kesh e ndjehesh me shpirt shqiptar.

Gjithmonë Kosova ime,

I qëndrove çdo stuhie

Mu në mes të Ballkanit

Nuk të mundën kurrë barbarët e sllavit.

Për shekuj e shekuj, Kosova ime,

Me sakifica mbinjerzore,

Qëndrove dhe sfidove

Kohrat e errëta e të tmerrshme,

Pushtuesit e barbarët,

egërsitë e barbarisë,

Që të penguan rrugën dhe rrjedhën

E lirisë, të historisë e kombëtarisë

Jam krenar me ty, Kosova ime,

Se burra kombi, dëshmorë

Dhe heronj legjendar linde e rrite.

Me gjakun e tyre tokën vadite.

Kosovën e tokën,

Drejtësinë e lirinë e shqiptarit,

Zemrën dhe shpirtin e kosovarit

Kurrë nuk i mposhti

hordhia e serbit e as e sllavit.

Kosova ime:

Edhe pse të rrënuan anëembanë,

Edhe pse të dogjën e të vranë,

Ti, Kosova kreshnike

Mbete e qëndrove,

gjithmonë zemër shqiptare

Edhe pse gjithë Europën

E pate kundër

Kosovë, kombi ynë shqiptar hero,

Qëndrove dhe fitove

Si atdhe, shtet dhe si komb shqiptar.

Kosovë, je zemra e shqiptarëve.

Djepi i lirisë

Je krenaria, burrëria,

Trimëria, fjala,

Je besa e nderi i shqiptarit,

Këto janë amanete që Ti Kosovë,

I ruan e trashëgon prej të parëve,

Prej Ilirit, Dardanit,

Arbrit dhe Shqiptarit

Autori, Skënder Sadri KAPITI. Durrës, Shtator 2020

Feja e shqiptarit âsht shqiptarija …!!!

No Comments Argëtim Letersi

Pritje n’radhë n’pikën kufitare n’Merdarë për t’hy n’truellin shqiptar t’Kosovës.
Rastësisht qëndroja n’varg mbas 4 veturave me targa austriake, drejtuesit e t’cilëve ishin t’gjithë shqiptarë t’Kosovës (që siç dukej, kishin udhëtue s’bashku), që po tymosnin n’grup n’pritje t’rradhës.

  • A dini gja, a egziston përsëri ajo taksa 30 euro që paguhet si sigurim n’Kosovë?, … i pyeta duke i folun ngadalë e shkoqun, mbasi shpesh kolegët kosovarë n’Vjenë kanë vështirësi me kuptue gegnishten time. Burrat kthyen t’bezdisun kokën, tuj m’veshtrue me mosperfillje nga kambët te kryet ndërsa njeni, instinktivisht, i kthej pergjigje pyetjes sime.
    Natyrshëm, atë ditë, kisha n’qafë gjyslykët e leximit, varësen me shqiponjë dhe nji rruzare, t’cilën ma pat dhurue Nanë Tereza n’vizitën e parë n’Shqipni, që m’shoqënon n’çdo udhëtim t’largët.
  • Qenka “asisojit” ky, – foli njeni prej burrave, tuj i jashtëqitë fjalët nën za, që t’mos vinin deri tek unë, ndërsa bani me tallje shenjën e kryqit.
    U shtanga, i pasigurtë nëse ndigjova mirë çka u tha, ndërsa kosovarët u futën rrëmbyeshëm ndër veturat e tyne luksoze me targa perendimore.
    Sa e largët m’duket dita e bashkimit kombëtar, mendova, tuj shtërngue me dhimbje n’grusht rruzaren dhe shqiponjën që vareshin n’qafën time.
    Pjeter Logoreci
    Shtator 2020

Burimi/Facebook

Diana Ziu – Kthesa totale për një Festival dinjitoz dhe që duhet t’i rrijë bukur më parë vendit tonë, dhe më pas pse jo edhe Eurosong…

No Comments Lajme Opinion

Mendoj si muzikante, si krijuese dhe si kompozitore të shpreh edhe njëherë mendimin tim për këtë eveniment të fundvitit festival, por kësaj here në formë më të koncentruar dhe shkurt.
Sipas mendimit dhe këndvështrimit tim dua të fokusohem në disa nga pikat e mia të një statusit tim në fb si më poshtë vijon;

Unë si Diana mendoj që këngët të paraqiten në fazën e parë, të shkruara në partiturë me melodi dhe poezinë (me tekstin) e duhur, PA ORKESTRACION.

Kur këngët akoma nuk janë përzgjedhur në festival, përse duhet t’i shtojmë këto kosto të pa nevojshme?….
Përse këngët duhet të dorëzohen me orkestracion dhe të përfunduara me të gjitha komponentet e saj kur ne akoma nuk dimë nëse janë pranuar?!…

Por nuk harroj të përmend dhe fakte të tjera që komunikimi i stafit të RTVSH-ës është përtokë dhe askush nuk komunikon arsyet e mos pranimit, madje telefonat janë shurdhuar në mënyrë selektive?!…

Si ka mundësi që dorëzohen këngë të krijuara me forma beats shabllone kompjuterikë, pa njohjen bazike të notave muzikore, madje këta “krijues” pjesëmarrës në festivalet ndër vite nuk njohin dhe nuk dinë të luajnë asnjë instrument muzikor?!… Kjo na tregon edhe njëherë shkallën e injorancën të këtyre pseudo “kompozitorëve” , si dhe çvleftësimin e krijuesve të vërtetë.
Unë si Dianë nuk jam kurrë kundër teknologjisë moderne të kohës, muzikës alternative, apo rrymave të muzikës moderne, por gjithë këto krijime duhet të dorëzohen me partiturë muzikore.
Kur kjo etapë të ketë përfunduar dhe të jenë marrë vendimet përfundimtare, ateherë kompozitori sipas rregullave të bëjë orkestracionin e këngës në studion që ai apo ajo preferon.

Unë personalisht nuk kam asnjë interes apo kundervënie ndaj studiove muzikore private. Ato me shumë të drejtë kërkojnë hakun e merituar të punës.

Dua të bëj pak replikë dhe të ngacmoj jo pa qëllim eksperiencën e hidhur nga Festivali i 58-të, që jo më kot u quajt Show, spektakël dhe bisnes i monopolizuar nga një person, që e shndërroi këtë Festival në butafori të dritave, të fustanëve, retorikave, fyerjeve, ngërçeve psiqike komike që kripa ju kish shteruar rrugës, monologëve pafund që qeshnin vetveten, baladës së vetë kënduar dhe të vetë duartrokitur si një Barbi Jokër në realitet.

Fatkeqësisht askush nuk shprehu revoltë edhe pse shuplakat ndiheshin të forta, por askush nuk ngriti zërin. Mediat monopoliste kishin marrë kyçet e heshtjes së korruptuar… Premtimet boshe të individid monopolist grotesk s’kish të ngopur, ishin në garrë të seleksionuar, duke lënë mënjanë këngën tonë të bukur si dhe cilësinë e saj. Këngët lëngonin nga ritmi banal dhe i pa formuar, ritmi i akordeve ndillte pështjellime lakuriqe të çarmatosura.
Hiret provokuese me fustanë apo me “fustanë” i thënçin të këngëtareve dhe prezantueses bënin sfilatën e rradhës duke harruar përse kishin ardhur në Festival. O Zot një rrëmujë dhe shkelje të dukshme e të gjitha parametrave të rregullores, ku dhe shtesat e pikave në rregullore zgjoheshin në mes të natës dhe “përgjumësh” renditeshin në pikat e rradhës, çudi?!…
Ah!… se harrova dua të theksoj post festivalin shumë zhurmë për asgjë, ku sipërfaqësisht lëvdatat llustronin sedrat e sëmura duke mënjanuar kritikën reale, po ku ishte kritika profesionale?!…
Ja çdo të thonë individi i “privilegjuar”, por i korruptuar “pa dashje”, ndoshta kështu?!…
Pra, përsëri dua të theksoj akoma më me forcë:
“Mjaft më… me këto metoda të pa ndershme, me ideologji që koha vetë i ka shvleftësuar. Ejani të punojmë dhe ndërtojmë të bukurën, delikaten, të ëmblën këngën tonë dhe, të lemë shembullin e nderuar profesional të krijuesve me këllqe dhe jo me paterica butaforike.”.
Kjo do të shënojë kthesën totale të një Festivali dinjitoz dhe që duhet t’i rrijë bukur më parë vendit tonë, dhe më pas pse jo edhe Eurosong.D.Ziu…

Burimi/Facebook – Diana Ziu

Era Cela – Rrugëtimi i Komunitetit Egos nga Shqipëria në Angli, Europë dhe SHBA

No Comments Aktualitet Lajme

Ndonëse të gjithë janë rikthyer pas pushimeve, Komuniteti Egos nuk ka pushuar asnjë ditë gjatë gjithë verës, por ka punuar pa e ndalur punë e tij asnjëherë. Kështu krahas suksesit që ky komunitet ka në të gjithë Shqipërinë me projektet e tij që kryen herë pas here tani suksesit të tij i janë shtuar dhe zëra të rëndësishëm nga Europa, Amerika, Anglia etj. Projekti që Komuniteti Egos po zbaton së fundmi, fushatën kundër bullizmit, ka gjetur një mbështetje kudo nëpër botë. Së fundmi komuniteti Egos ka përfaqësuesit e vet në Europë në Angli dhe në vazhdim do të ketë në të gjithën botën. Së fundmi Komunitetit Egos i janë bashkau emra të sukseshëm nëpër botë.
Komuniteti Egos vazhdon me hapat e vegjël, për të sjellë seriozitetin, por dhe punë çdo ditë që si grup realizojmë.
Është bukur të shikosh që familja Egos po shtohet dhe po përkrahet nga figura që kanë sjell risi në komunitete shqiptare nëpër botë.
Ka ardhur koha ne të tregojmë personat që ne bashkëpunojmë në shumë vende të botës.
Të gjithë së bashku do mundohemi për të dhënë impaktin e këtij projekti, por dhe të shumë projekteve në vijim.
Komuniteti Egos do të ketë përfaqësues në të gjithë botën!
Përfaqësuesi nr.1, Nisret Bujari
Le t’ju prezantojmë me mbështetësin tonë në Austri, një ndër ta por dhe më i rëndësishmi, që kohë pas kohe ka mbështetur komunitetin Egos quhet z. Nisret Bujari.
Nisret Bujari është një shqiptar që familja e tij njihet shumë për vlerat dhe kontributin në shoqëri. Rrugëtimi i tij nuk ishte i lehtë pasi që në rininë e tij u largua nga atdheu për një jetë më të mirë si shumë shqiptarë.
Që nga viti 1999, Nisreti arriti që nëpërmjet punës të pa lodhur, synimeve, objektivave të qarta, të krijonte dhe biznesin e tij, që i ka shtuar një vlerë dhe seriozitet arritjeve të shqiptarëve në Austri, por kryesisht në Baden.
Duke parë vlerat, vendosmërinë, seriozitetin, emrin e mirë falë biznesit të ngritur, dëshira e bashkombasit tonë ishte që të arrinte të merrte pjesë në politikën në Baden të Austrisë.
Në fillim nisi si dëshirë, ama ai arriti t’ia dilte dhe të fitonte poste me rëndësi.
Ai arriti votat që të behej asambleist komunal dhe evropian (ambasador integrimi). Dhe mbështetësit e tij shqiptarë dhe jo vetëm dëshironin që ta kishin si lider në mënyrë të tillë që t’i mbështeste, por dhe t’i ndimonte në nevojat e tyre.
Nisretit i urojmë shumë suksese dhe falë bashkëpunimeve tona do ju gjendemi pranë në çdo projekt, aktivitet lidhur me komunitetin shqiptar në Austri.
Urojmë që planizimin e projektit tonë lidhur me bullizmin të gjejë serinë e bashkëpunimeve produktive aty.
Përfaqësuesja nr.2, Fatime Menalla
E ndërsa sa kaq një tjetër emër që i bashkohet Egosit në një tjetër shtet në Gjermani.
Fatime Menalla Hysa ka përfunduar studimet në Universitetin e Tiranës, dega Gazetari. Studimet pasuniversitare i ka kryer për “Trashëgimi Kulturore”. Për katër vite ka mbajtur rolin e nënkryetares së organizatës “Jeta”, dega Selanik. Ka ushtruar rolin e mësueses së gjuhës shqipe tre vite pranë shkollës “Odissea”, në mënyrë vullnetare. Aktualisht kandidon në listën “Gemeinsam”, për këshillin e emigrantëve në qytetin e Münsterit, Gjermani. Motoja e saj në emigracion: Promovimi i vlerave shqiptare në Diasporë.
Përfaqësuesja nr.3, Iris Balli Hajdinaj
Iris Balli Hajdinaj do të jetë përfaqësuesja e Greqisë për Kumunitetin Egos!
Iris ka mbaruar studimet bachelor në Universitetin e Tiranës për Gjuhë-Letërsi dhe në Universitetin UBT në Prishtinë për Master në Shkencat Politike. Punon në shkollën Informatike Learn-it. Nga viti 2001 jep kontributin e saj në komunitetin kinez dhe nga 2008 në komunitetin shqiptar dhe nga 2009 merr pjesë në programin “Mobile school” për komunitetin rom. Po ashtu, Iris jep mësim falas të gjuhës shqipe në mënyrë vullnetare tek fëmijët e emigrantëve shqiptarë nga viti 2008 deri më sot. Bashkëpunon me Ministritë e Arsimit Shqipëri dhe Kosovë. Nga 2016 e deri më sot është kryetare e Organizatës Jeta për Selanikun. Ëndrra e saj është të shikojë modelin e komunitetit kinez, realitet tek komuniteti shqiptar. Ka marrë titull nga komuniteti shqiptar në Athinë për karrierën e saj si intelektuale në Greqi. Është vlerësuar “Ambasadore e Kombit” nga Ministria e Shtetit për Diasporën. Iris dëshiron të ndihmojë komunitetin shqiptar pa asnjë lloj interesi vetiak.

Përfaqësuesja nr.4, Elona Gjergo
Një tjetër vlerë e shtuar në komunitetin Egos është dhe Elona Gjergo e cila do te perfaqësojë Greqinë.
Elona në vitin 2015 ka marrë çmimin “Shkrimtarja e Vitit” për komunitetin shqiptar në Greqi.
Veprat e saj janë:

  1. “Kur i lemë engjëjt të vdesin“, vlerësuar me çmimin ‘Sotir Andoni’.
  2. “Skizofrenia” best seller në Panairin e parë të librit shqiptar në Greqi, vlerësuar me çmimin “Faik Konica”.
  3. ”Gjashtë gishta e gjysmë” kandidat për çmimin e madh “Ismail Kadare”.
    4.”Bisha prej qelqi”, romani për fëmijë që në sajë të tematikës që trajton, u bë bisedë letrare në shumë shkolla nëntëvjeçare në Shqipëri, Greqi dhe Itali.
  4. “Spectrum”, romani i saj i fundit që së shpejti do qarkullojë dhe në gjuhën greke.
    Autorja ka pasion edhe poezinë edhe pse nuk ka ndonjë vëllim të botuar. Në vitin 2011 ka fituar çmimin e dytë në konkursin “Jul Variboba”. Në vitin 2012 ka fituar çmimin e parë për poezinë me varg të lirë, në konkursin “Jul Variboba”. Në vitin 2018 fitoi çmimin e parë në konkursin diasporik të poezisë me temën e emigracionit. Ndërkohë që është autore e dy teksteve këngësh, që kanë marrë pjesë në festivalin e fëmijëve. Në Korçë, ku fitoi çmimin e publikut dhe në festivalin mbarëkombëtar të Shkodrës. Romani për fëmijë “Bisha prej qelqi” është shndërruar dy herë në pjesë teatrale, nga fëmijë të shkollave të mësimit plotësues të gjuhës shqipe në Selanik të Greqisë dhe në Parma të Italisë. Është autore e cinepoetry “Lugatka” dhe fituesja e çmimit të parë në festivalin ndërkombëtar të filmit në Neë York, NYTVFF .

Përfaqësuesja nr.5, Marsela Koçi
Marsela Koçi do të përfaqësoj Komunitetin Egos për Londrën!
Marsela ka lindur në Berat, dhe prej vitesh banon në Londër. Ajo është e specializuar në Fakultetin e Komunikimit në Gjuhë dhe Kulturë të Huaj për Bashkëpunim Ndërkombëtar, në Universitetin e Milanos.
Marsela ka kryer një kurs specializimi në video-gazetari në shkollën e Kinemasë, Milano. Ka marrë certifikate mirënjohje në mikpritjen dhe ndërmjetësimin kulturor të adoleshentëve dhe të miturve emigrantë në Itali. Diplomë në Turizëm dhe menaxhim hotelerie, Milano (It).
Bashkëpunëtore aktuale si gazetare për Internationalwebpost.org. Moderatore në Alb UK TV, Londër në emisionin “Shqiponjat”. Bashkëpunimet e mëparshme në të njëjtin pozicion për All-tv.tv dhe drejtuese programit “Fluturim Shqiponjash” në webradio dirittozero.com.
Promovuese dhe bashkëpunëtore me shoqata të ndryshme kulturore në Milano dhe organizata kundër dhunës ndaj gruas si në Milano dhe në Shqipëri. Aktualisht është kryetare e lëvizjes atdhetare “Krahët e Shqipes” në Londër. Kryetare e shoqatës kulturore “Postriba”, Londër. Përfaqësuese e rrjetit social “The Shukran” për Shqipërinë, mbi thyerjen e barrierave kulturore dhe stereotipeve mbi vlerat e vërteta të bashkëjetesës fetare dhe kulturore mes myslimaneve dhe të tjera besimeve fetare.
Bashkëpunëtore me Revistën “Dritare”, Rome, me Revistën “Drini” etj.
Eksperiencë si ndërmjetëse e projekteve të ndryshme kulturore dhe sociale në shoqatën BaobabOnlus, Milano dhe shoqata të ndryshme si pjesë e realitetit të ri të migrantëve në Lombardi.
Bashkëpunëtore me shoqatën e parë të komuniteteve të huaja në Milano, Cittá Mondo për promovimin dhe zhvillimin e aktiviteteve dhe projekteve të tyre kulturore-artistike. Promovuese e Rrjetit të Biznesit Shqiptar në Diasporë.
Eksperte në kulturën dhe politikën e vendeve latine dhe dialogun midis shoqatave të ndryshme kulturore dhe kompanive latine në Milano për promovimin dhe përhapjen e artit, historisë dhe biznesit latin në Itali.
Përfaqësuesi nr. 6, Ragip Thaqi
Ragip Thaqi është përfaqësuesi i Italisë për Komunitetin Egos!
Ragipi është inxhinier i diplomuar në Metalurgji, në Fakultetin Xehtarisë dhe Metalurgjisë në Mitrovicë në vitin 1989. Menjëherë pas mbarimit të studimeve filloi punë si profesor i lëndëve të Metalurgjisë në gjimnazin “Skënderbeu” në Drenas -Kosovë deri në vitin 1994, ku më pas emigroi ne Itali. Në Kosovë ka qenë aktivist i rregullt në lëvizjet e proceseve drejt çlirimit të Kosovës që nga ilegalja në “Lëvizjen për Republikën e Kosovës” e deri te proceset demokratike. Në Këshillin e Pajtimit të Gjaqeve, (vitet ‘90) në proceset e shndërrimit të shoqërisë nga ajo social-komuniste në atë demokratike. Ndërsa pas emigrimit në Itali Ragipi ishte një ndër themeluesit e shoqatës “ Bashkimi Kombëtar”në Bassano del Grapa , që nga viti 1995. Po ashtu nënkryetar i shoqatës “Bashkimi Kombëtar” deri me tani dhe gjithmonë aktiv nëpërmes shoqatës për nevoja të atdheut në Kosovë dhe Shqipëri. Njëkohësisht një ndër themeluesit e shkollës shqipe të mësimit plotësues të gjuhës shqipe në Bassano dG dhe mësues vullnetar pranë kësaj shkollë që nga viti 2010 e deri me tani, me nxënës të tri niveleve të gjuhës shqipe. Ndëmjetësues kulturor nëpër shkolla në zonën e Bassno dG. Bashkëpunues i rregullt me Ministrinë e Arsimit dhe Ministrinë e Diasporës, në dy vende, Kosovë dhe Shqipëri. Aktiv në këshillin e mësuesve shqiptar në regjionin e Venetos. Endrra e tij është të ndihmojë komunitetin shqiptar kudo që gjendet sidomos brezin e ri duke i kompletuar kulturalisht me dy kulturat e vendit ku jetojnë dhe të origjinës së tyre!
Historitë e bukura vazhdojnë!

https://internationalwebpost.org/it/

Diana Ziu – Festivali i 59-te

No Comments Lajme Opinion

Festivali është një fest dhe duhet të ketë një ekip të plotë që krijon një qytet magjik ëndërrash ku këngët magjishëm mes tingujsh të ndryshëm shkëlqejnë qiellin e tij dhe, i bëhet dhuratë popullit.

Unë si kompozitore dëshiroj të jap mendimin tim për artin muzikor dhe, në veçanti për strukturën e Festivalit të 59-të në vijim, pasi jemi në prag fillimit të stafetes muzikore të vitit.
Që nga vitet 90-të dhe në ditët e sotme cdo gje në fushën e artit muzikor pambarimisht vazhdon te jete një rrumpall/ rrëmujë apo një subjekt çorientues pa çelsa soli, pa kohë muzikore dhe, ku paralelet pentagramike janë kthyer diagonalisht në përshtatje të spontanitetit.
Ky çorientim filloi me Festivalet e viteve qe sapo përmenda më lart, të cilat u ndertuan sipas modeleve dhe deshirave personale nga muzikante të redaksisë muzikore në RTVSH. Këto forma kanë sjellë rremuje ne organizimin dhe strukturen e festivalit, por që per shume arsye që “dihen” apo që vetëkuptojnë vetveten kanë sjellë pasoja dhe po na përballin me situatën ku jemi edhe sot.
Sipas mendimit tim Festivali duhet të ketë ndryshim rrënjësor në strukturë që të ketë edhe transparencë.
1- Duhet të jetë një redaksi muzikore me krijues, kompozitorë dhe poetë, të cilët duhet përzgjedhin këngët.
kenget te paraqiten pranë kësaj redaksie sipas afateve të përcaktuara nga kjo redaksi.
kengët duhet te paraqiten vetem të shkruar në partiturë melodikisht, me harmoni dhe, me tekstin perkates pa përfshirë orkestracionin e saj, (arsyeja për të cilën unë po aludoj është një shkak që duhet marrë në konsideratë, pasi këngët që janë orkestruar në studiot private dhe që nuk janë pranuar për arsye te pa thëna, kanë një kosto të dyfishtë si atë emocionale të krijimit, por edhe atë monetare të çvleftësimit).
2- Pjesëmarrja në Festival të ketë një vizion të ri, ku çdo kompozotior të sjellë një këngë për konkurim, (mendoj që kompozitorët e redaksisë të mos jenë pjesëmarrës, pasi në gjuhën ligjore merr ngjyrat e konfliktit të interesave për konkurim transparent).
Të ulet propabaliteti i korrupsionit nga këto “studio private” te “preferuara” qe kanë kthyer këtë pruçedure orkestracioni këngësh para konkuruese vetem për qellime përfitimi apo s’kualifikimi me këto fantazma kompozitorë, këngëtarë apo poetë që nuk janë dëgjuar kurrë, (kur kjo pistë festivali duhet të ketë një kriter përzgjedhjesh të drejta profesionale siç e kërkon koha dhe profesioni përkatës).
Studiot private duhet të ruajnë emrat e tyre me korrektesën më të madhe, që të mos lejojnë këto fantazma krijues apo këngëtarë që sollën 4-5 këngë të “një autori” në Festivalin e mëparshëm, dhe të mos lejojnë manipulimin në Festivalin e këtij viti pandemik historik të 59-të.
3- Redaksia muzikore pasi të degjojë dhe te perzgjedhe këngët konkuruese dhe pjesemarrëse në Festival, duhet të jetë transparente në gjykim dhe të komunikojë hapur arsyet e mos zgjedhjes së këngëve të cilat janë s’kualifikuar për konkurim. (Çdo arsye të jetë e spjeguar profesionalisht nga stafi i redaksisë, pasi unë vetë si kompozitore me përvojë u përballa me një rrugëtim dhe shuplaka të heshtuara telefonike, me një heshtje të rëndë hipokrite dhe tepër të padenjë për një grua dhe krijuese). Shkrirja e redaksisë ishte një gabim, por krijoi një portë te hapur ku regjizorja morri në dorë gurrin dhe arrën për përzgjedhjen dhe pjesëmarrjen e këngëve qe i përshtateshin asaj në Festivalin e 58-te. Ja pra që këtij lloj konkurimi i duhet thënë stop, por stop, sot…).
Festivali është një fest dhe duhet të ketë një ekip të plotë që krijon një qytet magjik ëndërrash ku këngët magjishëm mes tingujsh të ndryshëm shkëlqejnë qiellin e tij dhe, i bëhet dhuratë popullit.
4- Boll më me tekste qe nuk kanë frymë poetike dhe, që nuk janë kurrë në sinkron me emocionin që përcjell kënga.
5- Këngët pasi të jenë përzgjedhur dhe aprovuar nga redaksia, atëherë të bëhen edhe orkestrimet në studiot private sipas dëshirës dhe preferencave të krijuesit, për të evituar anomalitë dhe rrëmujërat e viteve që shkuan.
6- Disa kompozitorëve duhet t’u jepet e drejta të mundësojë inçizimin e këngëve të tyre pranë orkestrës së RTVSH.
7- Në Festival duhet të këtë risi si në krijimtari, poezi, por edhe në pjesëmarrjen e grupeve të të rinjve. ( këtu lind nevoja qe përveç orkestrës se madhe të RTSH, në pjesëmarrjen e tyre të jenë intrumentistë të muzikës alternative).
8- Dua të ndalem tek një problematike muzikore që ka sjellë një devijim të qëllimit të Festivalit tonë, pasi kënga është kthyer në një pistë konkuruese për një qëllim të caktuar për vajtje në Eurosong. Ky fenomen ka shkatëtruar larmishmërine e këngës tonë të bukur. Mbase cdo vit shihja qe beheshin marrëveshje dhe vendosej me pare se kush do te shkonte në Eurosong. Kengetaret VIP
tashme po i benin yzmet kenges ne studiot me me emer ne bote vetem per nje qellim, dhe kjo vetem per Eurosong.
“Qellimi final” eshtë se kengetarit tjeter VIP qe ende nuk kish shkuar në festival i prermtohej qe vitin tjeter e ke rradhen ti… Keto premtime i kam degjuar vete në prani dhe pjesëmarrje të bisedave me krijues të ndryshëm, të cilët shprehnin hapur hallet e tyre.
9- Mendimi im final është që kompozitorët e afirmuar, me krijimet e tyre, t’u lejohet dhe jepet e drejta për pjesëmarrje pa konkurim, por përzgjedhja e konkurimit të tyre të bëhet gjatë netëve të festivalit. Ky është një mendim i imi personal.
10- Festivali duhet të mos lejojë deformime rregulloreje për arsye të qëllimshme të pjesëmarrjes së parregullt të personave që nuk lejohen sipas rregullores. Gjithashtu për çdo amandament apo shtesë/ndryshim mbi pikat e ndryshme të rregullores së festivalit, duhet pjesëmarrja e dosmosdoshme e një Juristi me njohje të çështjeve mediatike përkatëse, me qëllim të mbrojtjes dhe mos lejimit apo kompromentimit te kësaj rregulloreje, kjo duke bërë dhe publikimin e hapur të cdo ndryshimi nëpërmjet mediave dhe pjesëmarrësve në konkurim.
Ky është i vetmi mundësim për zhvillimin të një Festivali të rregullt dhe me një konkurim transparent, dinjotoz dhe me fushë hapje të bukur profesionale.
11- Festivali të ketë kritikët muzikologë dhe poetë të afirmuar që të funksionojë post festivali, dhe të mos bëhet një post festival sipërfaqësor.
12- Gjatë kohës që Festivali zhvillohet të ketë juri nga qytetet kryesore të vendit përveç jurisë qendrore.
13- Eshtë e domosdoshme të ulim pak ndriçimin e shumë zhurmshëm që është bërë nga skenografë të huaj, dhe duke lënë në hije skenografët tanë të talentuar shqiptarë.
Uroj që ky Festival i 59-të të ketë madhështinë, traditën, këngën shqip dhe një pranverë në dimër… D.ziu… 09/20/2020

Burimi/Facebook

Ardiana Dhimiter Mitrushi – Trungu i lashtë i jetës time…

No Comments Argëtim Letersi

Një esse faktike dhe artistike e strukturuar në formë monologu, që vetëm aktori i madh Vangjel Toçe me zërin e tij hyjnor mund t’a sjellë në jetë dhe rilindë. Unë kam patur fatin si në kohën e miturisë, por dhe sot të mbaj kontakte të afërta falë face bookut me këtë kollos të artit dramatik që për arsye banale politike ja këputën zinxhirin e ëndërrave. Por, kjo vërtetë i solli një etapë të re që dot se mposht kurrë askush. Zëri i tij është zëri i të vërtetës, i tragjikes, i komedisë, zëri i baballarëve tanë që nuk na harrojnë kurrë. Vangjo Toçe siç i thonë, jam e sigurt që do të na sjellë surpriza të bukura artistike dhe, pa dyshim që edhe zonja e nderuar Diana Ziu me fëmijët e tyre, por dhe ne do të na e kish ënda të shohim bukuri të formuara artistike nga ky artist gjigand… Artistit Vangjo Toçe i urojmë një jetë të bukur, të shëndetshme dhe të suksesshme. Me shumë respekt Ardiana Dhimiter Mitrushi

Trungu i lashtë i jetës time…

Në trungun e lashtë të historisë time formoheshin lënduar fjalët e qiririt. Ato fjalë që nuk u shuan kurrë nga lotët, por burim kishin uraganët patetik shpirtëror. Në pasqyrën e shpirtit ndiqja hijen e dikurshme të djalërisë time, që si një kaproll vraponte duke kapërcyer retë pafund. Mu duk vetja si një maratonomak me petka gladiatorësh veshur dhe shtrënguar, por që është gati për triumf. Në duar shpesh mbaja krismat e pa dëgjuara që si shkrepëtima villnin vrerin e kohërave që do të vinin. Lëndinat e mia si magjistrica pëshpëritnin fatin tim si një llavë vullkanike. Unë i zbutur nga tërbimi kryeneç, fillova ekzekutimin zanor dhe shpirtëror në arenat teatrale. Këmbët si kërthinj të njomë mbanin sytë e botës që zhbirilonin qelizat tokësore nji e nga nji. Me hiret e mia Migjeni gjeti vetveten edhe në netët pa dritë, me shpirtin tim zgjoi ditët si trokitje tronditëse të mjerimit. Me vajin e kandilit mbaja zgjuar shpresën e lënduar nga ajo farë e keqe njerëzore dhe politikanësh të pa shpirt. Nga trungu im i përvëluar mbinë filizat e bukurisë, që e bukura ime e netëve të pa fjetura lotonte buzëqeshjen melodike. Si kujdestare zgjodhëm Dean e bukur dhe, Artemisen si perendeshë që me zërin e natës të këndonte ninanullat që perëndesha e jetës time qëndiste në pentagramet melodikë. Dashuria ime kish marrë si detaj bojërat shumë ngjyrëshe dhe qiellin e kaltër që çdo ditë sillte shpresën si një dëshirë e vonuar, por unë përsëri e prisja. Në faqet e mia shfletoja netët që më vidhte alkoli endacak duke më shtypur ndjesinë që unë t’a kam lënduar. Sa herë netëve qaja në gjumë duke kërkuar faljet e pafund, por dikush nën jastëk m’i fshihte dhe i mbyste përsëri.
Skenat harruar qanin me zërin tim gënjeshtarët e pafytyrë, frikamanët e pa zotë që si langonj puthnin bythët e zbuluara.
Më fal o Zot… të lutem më fal edhe nëse jam tunduar, më fal… në trupin e mishtë botës time bukurinë ja kam mohuar. Sa herë dëgjoja zërin tënd dhe fjalët të dua, zëri im lotonte si një shkrepëtimë oqeanike.
Tek vitet iknin unë isha përsëri këtu, po , po këtu, të pres ty e shtrenjta ime. Të pres tani, të pres mes qortimesh që meritoj. Sot më duhet dhe, e pranoj sa shumë të dua, por ne nuk jemi vetëm dy, jemi ne edhe ne. Filizat tona janë burimi i llavës së dashurisë dhe, me krenarinë tuaj rrah gjoksin tim… shhhhh!… të mplakur, por që thërret si në rini. Ju jeni jeta ime, ju jeni fillesa e një historie që bukur hedh ngjyrat sociale. Në këtë botë dua të zgjoj me natë skenat e drobitura dhe bërë tapë nga pluhuri politik. Sot, dua të shkund petalet e luleve që nuk harruan të qeshin kur trupin ja këputën me forcë dhe jetën ja mbanin me shpresë në vazot e kristalta pa jetë.
Shpesh marr fletë të shkruara me fjalë që zjejnë, që thërrasin, që lëndojnë, që duan të dashurojnë. Ato fjalë zenë më puthin pa mbarim tërë qenien time dhe më tërheqin zvarrë në skenën botërore dhe, me forcë më përplasin buzët duke shfryrë helmin e kohës për lehtësimin e ditës së re në vijim.
Qetësisht po numëroja përsëri rrudhat e historisë time, shkoja deri diku dhe, shtangesha nga dyshimi i vetvetes. Unë nuk jam i mplakur, por i rrudhur nga shenjat e kohës së shkuar, që e kam hedhur në sëndukun e mbuluar nga pluhuri i zënkave të falura dhe të harruara përfundimisht.
Zura qeshja ashtu si një çilimi sinqerisht, dhe thashë me vete; Skenën mundët t’ ma merrnit, por talentin tim, jo de jo, nuk jua lejoj kursesi. Unë dhe talenti mbetemi beskinë të vetvetes, kohës dhe ditëve që do të vijnë.
Ardiana Mitrushi 09/20/2020…

Burimi/Facebook

Ilir Çumani: Të banosh në mirënjohjen e njeriut..! (Përsiatje mbi personalitetin artistik të poetes së mirënjohur të teksteve të këngës në Rtsh, Zhuliana Jorganxhi)

No Comments Argëtim Letersi

NË EPOKA DHE ETAPA TË NDRYSHME TË NJERËZIMIT, KA PATUR DHE DO TË KETË GJITHMONË INDIVIDË TË VEÇANTË, TË CILËT, ME VEÇORITË DHE TALENTIN E RRALLË QË ZOTËROJNË, ME KONTRIBUTIN DHE VOKACIONIN QË PËRCJELLIN DHE E TRANSMETOJNË NDËR BREZA, KANË MUNDUR TË LËNË GJURMË TË THELLA DUKE NGRITUR NË ART TEMPULLIN E TYRE TË SHEJNTË E TË PA CËNUESHËM NGA ÇDO NDIKIM DHE FUQI E JASHTËME MADHORE QË E SJELL KOHA.

Ilir Çumani, Drejtor i Përgjithshëm i Institutit Kombëtar të Integrimit të Jetimëve Shqiptarë


Ilir Çumani, Drejtor i Përgjithshëm i Institutit Kombëtar të Integrimit të Jetimëve Shqiptarë

Këta individë, në mënyrë organike bëhen sinonim i jetës së përditshme, dhe ashtu krejt pa pritur e pa kuptuar mundin të depërtojnë në qënien tonë, duke hyrë deri në skutat më të fshehta të shpirtit njerëzor. Pastaj, aty e ngrejnë edhe folenë e tyre… Me kalimin e kohës, kjo fole kthehet në një strehë të përjetshme, që quhet banesa e mirënjohjes tek Njeriu…! Pa dyshim, kjo ka ndodhur edhe me Zhuliana Jorganxhiun, një nga emrat më të veçuar dhe më të zëshëm të artit dhe kulturës sonë kombëtare të shekullit që lamë pas, por edhe të këtij fillim shekulli.

Mjeshtre e fjalës së gdhendur në varg, uragan i fuqishëm i simbolikës dhe e metaforës në këngën shqipe, lirikja dhe frymëzuesja që me kumtin e saj ngriti peshë zemrat e shqiptarëve këtej dhe andej kufirit, ajo u bë melhemi e gëzimeve dhe e dhimbjeve proverbiale të popullit të cilit i përket. Sa i paplotë do të ishte mozaiku gjigand i këngës në shekullin që lamë pas, por edhe në shekullin që jetojmë sot, pa Zhuliana Jorganxhiun…!?

Me të drejtë e kanë quajtur Mbretëresha e Këngës Shqiptare, sepse në fakt, është një virtuoze e rrallë e vargëzimit të kënduar, një qëndistare e rafinuar e fjalëzimit të praruar, dhe për këtë arsye ajo e meriton këtë kurorë lavdie…! Zhuliana Jorganxhi ka patur dhe ka një fat ndryshe prej artisti. Prej kohësh ajo gëzon një privilegj dhe status të veçantë si rrallëkush prej të ngjashmëve në këtë fushë, ngase kënga e saj ka zënë vend në të përditshmen e gjithsecilit prej nesh, si buka që hamë, si uji që pijmë dhe ajri që thithim.

Zhuliana Jorganxhi

E gjithë krijimtaria e saj e begatë, simbolika dhe fabula që ajo ndërton, metafora dhe mesazhi që përcjell përmes fjalëzimit, kundrohet bukur, përcillet krejt natyshëm dhe kuptohet lehtë, pëlqehet, shijohet këndshëm, këndohet nga të gjitha moshat. Kënga e saj të ngelet gjithmonë në buzë, si një lajtmotiv i ritmit të jetës dhe i kohës që jetojmë, ku brenda këtij ritmi janë dhimbjet dhe gëzimet e njeriut, brengat dhe dashuritë e mëdha, loti dhe buzëqeshja, arsyeja dhe urrejtja, shpresat dhe ëndrrat e së ardhmes, robëria dhe liria, triumfi dhe lavdia…

Të gjitha janë aty. Lirikat e këngëve të saj janë plot jetë e gjithë gazmend, ato mbeten po aq të freskëta e frymëzuese, anipse kanë çelur e shpërthyer dekada më parë, ato sërish tingëllojnë të freskëta, dëgjohen edhe më bukur, shijohen me ëndje, kërkohen dhe përcillen mrekullisht edhe sot tek brezi më i ri …! Dhe kjo ndodh sepse Zhuliana Jorganxhi e qëmton dhe e respekton thellësinë e mendimit, e çmon shumë rëndësinë dhe peshën që ka fjala. Ajo është një adhuruese e pashoq e Gjuhës së bukur Shqipe, e miklon atë ashtu si nëna foshnjën e saj, sepse e dashuron marrëzisht sikur të jetë krijesa e saj. Si një nikoqire e mirë korçare ajo e kursen fjalën, e përzgjedh mençurisht dhe kujdeset për estetikën e saj, e formëzon dhe e laton atë, andaj edhe fjalëzimi mjeshtëror i saj nuk e pranon kurrë mendimin bosh, as parazitizmin e frazës e cila asesi nuk mundet ti cek dot sinorët e krijimtarisë së saj të dëlirë e të kulluar.

Këto veçori e cilësi të rralla që lidhen me talentin dhe disiplinën e pashembullt artistike në gjithë procesin e saj krijues, Zhuliana Jorganxhi i përcolli duke e ndarë me shumë fisnikëri e bujari si përvojë dhe sukses të saj me të gjithë kolegët dhe bashkëpunëtorët e vjetër dhe të rinj, atje, në redaksinë e muzikës në Radio Tirana, ku për mëse 30 vjet mbajti peshën dhe përgjegjësinë kryesore të eventeve më të rëndësishme në ngjarjet e mëdha artistike që lidheshin me Festivalet e Këngës në RTSH.

Së shpejti lexuesi shqiptar, e në veçanti profesionistë të fushës, poetë, kompozitorë, interpretë të këngës, mësues e pedagogë, nxënës dhe studentë që studiojnë për kanto e kompozicion, por, edhe kritikët e artit të këtij lloj zhanri të veçantë, do të kenë një duar një botim special e të plotë të korpusit të krijimtarisë poetike të Zhuliana Jorganxhiut. Ky libër është konceptuar dhe i ndarë në tre kapituj.

Në kapitullin e parë që mban titullin e librit “Zëri i shpirtit tim”, janë publikuar të gjitha tekstet e muzikuara të këngëve të krijuara nga autorja, që në fillimet e saj kur ajo ishte vetëm 17 vjeçe, e deri në ditët e sotme. Shumë prej tyre, tashmë janë bërë hite dhe mrekullisht i kanë rezistuar në mënyrë të shëndetshme kohës.

Në kapitullin e dytë me titull “Udhëve të pentagramit”, janë poezi e lirika të pa muzikuara, të shkruara në kohë të ndryshme, për të cilat kompozitorët e traditës, por edhe ata të sotëm, (pra më të rijntë), janë të mirëpritur t’i kthejnë sytë dhe kanë shumë se ç’farë të marrin e të frymëzohen nga krijimtaria e begatë dhe e larmishme e kësaj autoreje…

E gjithë kjo vepër e mirëfilltë krijuese, analizohet dhe shoqërohet me një parathënie tejet serioze dhe profesionale nga poetja e mirënjohur Natasha Lako, e cila, veç individualitetit artistik, evidenton veçoritë dhe epërsinë e talentit të padiskutueshëm të Zhuliana Jorganxhiut, si një prej përfaqësueseve më dinjotoze të brezit të saj, dhe që padyshim për këtë, ajo zë një vend qëndror në historinë e muzikës dhe të Këngës Shqiptare.

Ndërsa në kapitullin e tretë, një vend të veçantë i kushtohet vlerësimeve, opinioneve, mbresave dhe kujtimeve të shumë personaliteteve të artit dhe kulturës, si poetë, kompozitorë, dirigjentë, këngëtarë, e shumë bashkëkohës të autores që kanë jetuar artistikisht dhe kanë bashkëpunuar me të ndër vite e dekada, e, së bashku kanë bërë historinë e ndritur të muzikës dhe të Këngës së lehtë Shqiptare.

Kapitulli i tretë, mban një titull mjaft domethënës dhe kuptimplotë: “Mijëra zëra në një zemër”, sepse, për Zhuliana Jorganxhiun duan të flasin që të gjithë… Të gjithë duan të shprehen e të thonë fjalë zemre, të përcjellin një urim, sepse tashmë ajo mbetet një nga krijueset që nuk i përketë më vetvetes, por të gjithëve ne, ngase kënga e saj ka një jetëgjatësi, ajo është përcjellë dhe do të përcillet ndër breza… Janë tepër emocionuese dhe mjaft mbresëlënëse fjalët e ngrohta, mirënjohja dhe vlerësimet e pakursyera e plotësisht të merituara që përcjellin në këtë libër për autoren shumë prej kolegëve të saj artistë, kompozitorë, poet, dirigjentë, këngëtarë dhe mjaft personalitete të njohur të fushave të ndryshme të artit dhe kulturës, dhe jo vetëm. Ata dëshmojnë në kujtimet e tyre jo vetëm talentin unik dhe kontributin e paçmuar të Zhulianës në historikun dhe rrugëtimin e gjatë dhe të suksesshëm të Këngës Shqiptare, por, përmes këtyre mbresave dhe impresioneve, ata rrëfejnë dhe zbulojnë anë të tëra të personalitetit të saj njerëzor, si, zemërgjerësia dhe bujaria, fisnikëria dhe toleranca, përulësia, modestia e thjeshtësia, e shumë cilësi të vyera që e ridimensionojnë dhe e plotësojnë edhe më qartë profilin e kësaj figure kaq të dashur për shqiptarët këtej dhe andej kufirit.

Të gjitha mendimet e tyre bashkohen në një të vetme: Tek Zhuliana Jorganxhi frymon dhe jeton në çdo çast jo vetëm një artiste e jashtëzakonshme, por edhe një Njeri i jashtëzakonshëm…, një grua madhështore…! Po përse paraqitet sot para lexuesve një botim kaq i veçantë dhe i plotë i këtij nënlloji të krijimtarisë artistike, siç është edhe poezia e muzikuar e Zhuliana Jorganxhiut…?!

Të gjithë jemi dëshmitarë të asaj katraure të madhe se çfarë ndodhi në Shqipërinë e pas viteve ‘90 – të. Si në çdo fushë të jetës, ashtu edhe në art e kulturë, e, në veçanti në muzikë, pati një bjerrje të menjëhershme të asaj tradite të investuar kaq bukur për dekada me radhë. Fatkeqësisht, kjo bjerrje kaloi më pas në një rrënim dhe degradim të pakthyeshëm të vlerave të gjithë asaj trashëgimie të vyer dhe shumë të pasur, e krijuar dhe e kultivuar me aq mund, zell e pasion nga një armatë e madhe brezash artistësh, kompozitorësh e poetësh, interpretuesish të talentuar, nga më të zëshëm dhe më të shquar të vendit.

Kujtesa jonë na bënë të evokojmë me nderim të thellë kompozitorët Prenk Jakova, Gaqo Avrazi, Çesk Zadeja, Tish Daija, Pjetër Gaci, Tonin Arapi, Nikolla Zoraqi, Abdulla Grimci, etj, të cilët u pasuan nga një gjeneratë tjetër kompozitorësh po aq të talentuar si Agim Krajka, Ferdinant Deda, Kujtim Laro, Fehim Ibrahimi, Limoz Dizdari, Avni Mula, Agim Prodani, Luan Zhegu, Aleksandër Peçi, Agron Xhunga, Kastriot Gjini, Vladimir Kotani, Aleksandër Lalo, Alfons Balliçi, Josif Minga, Flamur Shehu, Apostol Simoni, Tonin Rrota, Enver Shëngjergji, Vath Çangu, Gazmend Mullahi, Shaqir Kodra, Pjetër Dungu, Sabrija Nushi, Spartak Tili, Shpëtim Kushta, Hajg Zaharian, Robert Radoja, Gjergji Leka, Osman Mula, Ardit Gjebrea, Piro Çako, Ilir Dangëllia, Naim Gjoshi, David Tukiçi, Edmond Zhulali, Alfred Kaçinari, Valentin Veizi, Jetmir Barbullushi, Shpëtim Saraçi, Adrian Hila, Artur Dhamo, Miron Kotani, Lambert Jorganxhi, etj.

Kësaj armate të shkëqyer kompozitorësh i’u bashkangjitën edhe ajo plejadë e shquar krijuesish të teksteve të muzikuara si Dritëro Agolli, Ismail Kadare, Fatos Arapi, Llazar Siliqi, Kol Jakova, Dionis Bubani, Petraq Qafëzezi, etj, të cilët edhe këta u pasuan nga një tjetër gjeneratë e shkëlqyer krijuesish si, Zhuliana Jorganxhi, Xhevahir Spahiu, Jorgo Papingji, Betim Muço, Natasha Lako, Bardhyl Londo, Gjok Beci, Arben Duka, Alqi Boshnjaku, Vasil Dede, Hysni Milloshi, Agim Doçi, Haxhi Rama, Sulejman Mato, Zaho Puci, (Vasili), Irma Kurti, Kudret Isai, Petrit Ruka, Luigj Gurakuqi, Pandeli Koçi, Koçi Petriti, Rozana Radi, etj.

I gjithë kontributi i këtyre mjeshtrave të mëdhenj të muzikës dhe të Këngës Shqiptare, u lartësua nga interpretët virtuozë të skenës si: Vaçe Zela, Gaqo Çako, Avni Mula, Tonin Tërshana, Luan Zhegu, Qemal Kërtusha, Anita Take, Pavlina Nika, Nikoleta Shoshi, Liljana Kondakçi, Ema Qazimi, Myfarete Laze, Irma Libohova, Alida Hisku, Parashqevi Simaku, Bashkim Alibali, Suzana Qatipi, Tatiana Isai, Rakipe Karaj, Eduart Jubani, Kozma Dushi, Françesk Radi, Fatma Zyberi, Arta Babaramo, Pëllumb Elmazi, Sherif Merdani, Justina Aliaj, Lindita Thedhori, Petrit Lulo, Nikolin Gjergji, Zija Saraçi, Spiro Katundi, Afërdita Zonja, Anita Bitri, Adriana Ceko, Muharrem Herri, Violeta Zefi, Telemak Papapano, Ermira Babaliu, Marina Grabovari, Gjergj Sulioti, Gjergji Leka, Jolanda Dhamo, Burbuqe Rada, Miga Hysi, Lindita Sota, Nazmie Kasmi, dhe pasoi me një tjetër brez këngëtarësh po aq të talentuar, si Nertila Koka, Frederik Ndoci, Gëzim Çela, Morena Reka, Aleksandër Gjoka, Manjola Nallbani, Eranda Libohova, Mira Konçi, Aurela Gaçe, Juliana Pasha, Eneida Tarifa, Ledina Çelo, Elton Deda, Redon Makashi, Alban Skënderaj, Elsa Lila, Florian Mumajesi, Mariza Ikonomi, Elvana Gjata, Kejsi Tola, Rosela Gjybegu, Anjeza Shahini, Gent Bushpepa, etj.

Mirëpo e gjithë kjo trashëgimi e pasur dhe plejadë e shkëlqyer krijuesish e interpretuesish që përmendëm më sipër, bëri që me kalimin e kohës të përballej me një çoroditje dhe me një tipologji tjetër arti, të pa dëgjuar më parë, që në zhargonin e përditshëm quhet “tallava”. Dhe kjo bëri që një pjesë e këtyre artistëve të tërhiqeshin nga udha e bukur e muzikës dhe pasioni i tyre të ndërpritej në mes, në kërkim të rrugëve të tjera për të mbijetuar. Disa ndryshuan profesion, e disa të tjerë e braktisën vendin duke shkelur udhëve të botës në kërkim të një jete më të mirë dhe më të sigurtë.

Kësaj drame, nuk mund t’i shpëtonte as poetja jonë Zhuliana Jorganxhi, e cila prej 30 vjetësh jeton përtej Adriatikut, atje, në Trieste të Italisë. Gjithmonë e përmalluar, por e palodhur dhe energjike si dikur, ajo vazhdon të shkruaj ende vargje për muzikë. Si për të sfiduar me moshën e saj dhe me fuqinë e shpirtit atë katraurë që la pas tre dekada më parë, ku në skenën që kishin debutuar ato mote korifejt e muzikës shqiptare, veç talenteve të rinj dhe mjaft premtues për të ardhmen e muzikës, u ngjitën lloj-lloj këngëtarësh e krijues muzike, një pjesë e të cilëve ishin edhe emra anonim, që vetëm me artin e vërtetë muzikor nuk kishin asnjë lidhje.

Pas ndërrimit të sistemit, ishte shpresëdhënëse dhe duhen vlerësuar përpjekjet e shumë djemëve dhe vajzave të talentuar që u evidentuan asokohe dhe pati një prurje serioze të disa grupeve të rinj muzikorë që me freskinë dhe artin e tyre sollën një frymë të re të muzikës bashkëkohore, por që për fat të keq, edhe ata u tërhoqën përballë fluksit të pakontrolluar të prodhimtarisë së “artit” që vinte nga rruga.

Ky ishte “arti” i komercit që e goditi rëndë muzikën e vërtetë dhe të gjithë trashëgiminë e vyer të Këngës Shqiptare. Ky lloj “arti”, për mëse tre dekadash ka pushtuar tregjet muzikore duke e basarduar rëndë këngën shqiptare. Përballë një panorame të tillë, artistët tanë të mëdhenj, por edhe ata të rinj të talentuar që u shfaqën pas viteve ’90 –të, u tërhoqën nga udha e krijimtarisë, duke e ndier veten të pafuqishëm në këtë atentat të madh që i’u bë artit të vërtetë, Këngës Shqiptare. Vendin e hierarkisë së vlerave e zuri tallavaja dhe tekstet e pakuptimta muzikore, të cilat e kanë deformuar dhe ç’edukuar shijen e publikut. Ato na kujtojnë se Kënga, ky art i lashtë magjik që bashkon nga të gjitha kontinentet kulturat e popujve dhe përcjell kaq shumë emocion e mesazhe të fuqishme, që zbut dhe ngroh çdo zemër njerëzore kudo në botë, sot ndodhet në udhëkryqet e saj…. Ata që e kanë marrë peng muzikën e vërtetë, na kujtojnë se dikur “na ishte njëherë muzika…”, por, na ishte dhe është ende në mes tonë edhe një Mbretërëshë e Këngës Shqiptare me emrin Zhuliana Jorganxhi, e cila i dha këngës shpirtin e saj, që ajo të mbijetoj përgjithmonë, pavarësisht kohëve që jetojmë.

Zhuliana Jorganxhi dhe e gjithë plejada që Ajo përfaqëson në artin muzikor shqiptar, është shembulli kuptimplotë që ilustrohet më së miri në atë që poeti ynë i madh Dritëro Agolli shkruan: “…I bardhë si bora të jesh,/ i ndritur, i larë me flori./ Prapë do të shajnë, patjetër,/ pa sharë nuk mbetet njeri …!/E hodhën floririn – e tretën,/ në llum, në llagëmin e zi./ Një shekull kaloi dhe e gjetën,/ Floriri kish mbetur Flori …”

Burimi/revistapsikologji.com/

Gjeneral Syrja Isufaj -Vendlindja- Drenov Mallakaster.

No Comments Argëtim Histori

 Moj Drenova në kodrinë
   Vend soditje bukurinë
   Si në Lindje në Perëndim...

…………………………………………………
Drenova : 5 km..larg BYLISIT ( shek. 4. para krishtit _ shek 6. erës sonë. ) Kufizues nga Lindja me qytetin Ballsh .
Në antikitet i përket qytetrimit Bylis me dy vendbanime të vogla te varura prej tij : Gradishta e Bregu Shani. Gjate periudhes së pushtimit Bullgar ka shërbyer si fortesa e princeshës Maria bija e perandorit Boris i pagezuar në kishën e Gllavanicës ( Ballsh ) shekullin e 9_të viti 864 . Legjenda e ardhur gojë më gojë dhe shumë të dhëna përputhen me këtë realitet. Princesha e bukur i kërkojë perandorit të jetonte në një vend dominus si kala natyrore, Drenova ishte vend i përshtatshëm.
……………………………………………………….
Si pozicion gjografik Drenova shtrihet midis dy luginave te lumenjeve Gjanica nga Lindja dhe Vjosa perëndim. Në sistemin e gjatë të vargut kodrinorë që nisin me kodrat e Apollonisë ( 101 metro mbi nivelin e detit ) vijojnë Qafa e Koshovicës _ Belishovë _ Drenovë _ Bylis dhe mbyllen në thellsi me malet Tepelenë_ Vlorë. Vendosja shtëpive të fshatit është pozicionuar në Lindje të disa kodrave : Stërmina ( 639, 2 m ), Gradishta ( 600 m ), Bregu i Gushës ( 612 m ), Shkëmbi i Larashit ( 604 m ) . Në jug ndodhet lagja ime Drenova e Re ( Qafa e Vidhit emertimi i herëshëm ) , me 4 fise : Isufaj, Zaçaj, Xhemalaj, Lamaj. Në krye të lagjes ndodhet një kodrinë shumë e bukur me një fushë para 6 ha. Brego Shani emri i së cilës është trasformuar nga SANT në Shan ! Kjo kodër ka qënë pika kryesore e rrugës së vjetër VLORË_ BERAT nga ku mund të vrojtohet si në pllëmbë dore e gjthë hapsira : Vlorë _ Vjosë _ Drenovë _ Ballsh _ Qafa e Sinjës që të çon në BERAT.
Rrugë e përdorur gjerësishtë nga legjonet romake e më pas nga luftërat e shumta, si dhe per nevoja ekonomik _ tregtare ( Vlorë _ Berat ). Drejtim e bosht i rëndsishm strategjik që lidh e kontrollon rrugët e lëvizjet nga krahinat e Jugut me brendësit e Shqiperisë së mesme.
……………………………………………………….
Nga sistemi i vargut kodrinorë të Drenvës vështron si në avion bukuritë magjepse të natyrës nga
Veriu : hapsirën e Myzeqesë, derdhjet e lumejëve Seman, Vjosë, detin, Apolloninë, Ardnicë, qytetin Fier, Patos e në ditët me mot të pastër lartësitë e Tiranës, Krujë, ndersa në netët e verës mund te shquash dritat në drigjet italiane !
Nga Lindja : qëndron si ballkon mbi Ballsh, duken gjithë fshatrat e Mallakastrës, mali i Sinjës dhe largësi…
TOMORRI gjigand PERËNDI e vërtetë ! me bukuri mahënitëse…maja të thepisura mbuluar gati tre stinet me borë, humnera, livadhe, stuhi e forma nga më të çuditshme resh që krijohen e zhduken herë pas here mbi kokë si kurorë. TOMORRI i SHËNJTË me shumë legjenda, tregime dhe mistere…!
” mal i lartë, fron i perëndisë,
tek ti vinin njerëzit që moti
për të mësuar se ç’urdhëron Zoti “
shkruan Andon Zako Çajupi te Baba Tomorri. Ajo që më ka emocionuar e mrekulluar qysh në vogëli e mbetet përherë e gjallë është pamja përrallore që duket nga Drenova ( shtepia e lindjes ) lindja e DIELLIT pas Tomorrit ” sikur mbin nga një vullkan gjigand ” ku për disa sekonda mund ta vresh pa të vrarë sytë rrezet e zjarrta që ngrohin e i japin Jetë planetit.
Nga Jug Perëndimi ( Shkembi i Larashit ) dallohen rrenojat e BYLISIT, malet kryelarte te Labërisë, luigina e Vjosës, fshatrat e Vlores, Kanina, Karaboruni, deti dhe perëndimi magjik i Diellit pas Sazanit ku ngjan sikur “futet” në det, duke uruar kalimin e orëve të natës dhe rinisjen e Agimit…! …………………………………………………….. DRENOVA në vitet 80_të rregjistronte 3000 banorë, pas v 90_të për shkak emigrimi është ulur. Fshati i madh me tri vendosje : Drenova qënder, Drenova fushë, Drenova e Re ( Qafa e Vidhit më pelqen ta quaj e njohur ka hera ) këto emërtime i janë bërë pas viteve 90. gjoja për një administrim të mirë ?! Paradokse e ndarje artificiale ku hiqen fshatra o teritore të tëra nga një krahinë e i saldohen një tjetëre si pyka.. DRENOVA ka siperfaqe të kufizuar toka te punushme po’ shume pjellore. Kultivohen të gjitha varietetet e pemeve sidomos qerëshia e shpesh quhet vendi i qerëshive. Në të shkuarën krahës bujqësisë baza kryesore ishte blektoria fal kullotave të shumta në rrethinat e fshatërave per rreth ( Belishovë, Gorishovë, Rromës, Mollaj, Hekal, Kash e Ballsh ) . Ka burime të shumtë ujë. Klima në Verë e thatë ( nxetë ) në Dimër e ashpër ( ftohtë ) pasi pozicion i Saj rrihet nga të gjitha erërat sidomos veriu ( murlani ) që të pret si ” brisk”, më kujtohet bora në fëmini që binte disa herë me trashësi gati në dritare, ndërsa në ditët me ngricë akulli varej nga strehtë e shtepise si litar . Drenovarët janë shume puntorë, sote kan bërë çudira : ndërtim shtëpish nga më të bukurat, blloqe të tëra me pemë, ullinj, qershi, vreshta, mure arash etje etje.. Janë shume mikëpritës, për mikun bëjnë e derdhin gjithëçka. Janë gjakënxetë nuk i bjenë kujt më qafë, po’ nëse u bën padrejtësi, nxehen dhe se llogaritin kokën. Drenova është vendburim nafte, po’ për çudi nga fshati janë shume pakë ( për të mos thëne fare ) te punësuar në këtë sektor te rëndsishm ?! Fatkeqesishte kjo pasuri (ar i zi ) jo vetëm që nuk ka ndimuar në zhvillimin ekonomik, përkundrazi ka shkatërruar toka të tëra, ka ndotur ajrin, mjedisin me pelgje e mbeturina nafte gjithandej. Një shfytëzim barbar ku nuk dihet kush janë padronët e ku shkon ky Ar i Zi ???!!! …………………………………………………….. SHTËPIA ku u linda është ndërtuar mbi një shekull më parë. Në një vend dominus me pamje të madhe nga të gjitha anët, me burime uji, afër tokave të punushme, blloqeve të pemëve e kullotave të bagëtive . Në afërsi të pyllit shekullore kufi me fshatrat ( Gorishov Rromës_ Hekal ) nga ku siguroheshin nevojat per dru, gjueti dhe kullotjen e bagetive gjatë dimrit. Pylli krahës shumë llojshmërisë së drurëve e shkurreve ishte i pasur me koçimare qe behej raki. Gjatë luftërave ka sherbyer edhe per fshehje të popullatës e gjesë gjallë .
Fillimishtë shtëpia u ndërtua me një planimetri dy kate me bodrume poshtë. Portë të madhe hyrse qemeri( harku). Kati i dytë me ballkon, dritaret të gjitha nga lindja. Qoshe guri të zgjedhur e gëdhëndur me mjeshtëri nga ustallarë të zotë, shumë gurë të skalitur me lule e mbishkrime të ndryshme. Të gjitha dhomat me oxhak. Një nga dhomat e katit dytë caktohej për miqtë ( ODA e MIQËVE ) e paisur dhe e rregullt në çdo kohë, në mur varej llamb vajguri për ndriçim, mbi dyshemen shtroheshin qilima ( velënxa ) shumë ngjyrëshe, në anët e dhomës shilte e jastek per gjithë të pranishmit, njerëzit rrinin këmbë kryq për orë të tëra ( zakon i veçante ). Bëhej muhabet burrash, pinin raki natyrisht me meze, këndohej, merreshin vendime te rendesishme etje.. Të gjithë dëgjonin dhe respektonin mikun dhe të mdhenjët e fisit sikur të ishe në kuvend.
Ustallarët ( muratorët ) vinin nga krahinat e Korçës dhe kohë zgjatja e ndërtimit shkonte edhe mbi një vit, pa llogaritur kohën e punimeve të brendshme ( dyer, dritare, dyshemetë, tavanet e gedhendura, dollape muri, musendra etje..) Sigurimi për fjetje ushqim bëhej nga Ai që ndërtonte, me trajtim e shkuarje të veçante. Dita e dielë ishte absolutishtë pushim e kthehej ditë feste, organizoheshin dreka, darka këndohej, jepeshin o shkëmbenin dhurata.
Në kalimin e viteve shtepia është djegur disa herë nga lufëterat, demtuar nga termetet e kohëve, janë bërë rindërtime e ndryshime në planimetri po’ pa lëvizur THEMELET ndërsa pjesa veriore është po’ ajo e ndërtimit fillestar.
Kuptohet se ndërtimi i shtëpie të tilla bëheshin të rralla nga familje të mdha e gjendje shumë të mirë ekonomike .
………………………………………………………
SHTËPIA e lindjes për mua është
shumë…s’mund ta krahësojë e
ndërrojë me asgjë…
Atje ku ndjen e shijon ndryshe stinët e vitit, ditët e bukura me Diell, netët magjike nga vezullimi i Yjeve dhe ndriçimi i Hënës. Vendi i qetësisë, ajrit te pastër, i gjelbërimit dhe pemëve të shumta, i luleve e cicërimës së Zogjëve.
Vendi ku çmallesh me kujtimet e të rikthehet Fëminia _ Rinia…
Natyrisht këto janë shënime të çastit, emocionale…trajtimi i kësaj teme do të donte libër..si vet historia, lashtësia e ekzistenca e JONË…
/ Rovereto 26 Qeshor 2020 /.

Shkruar nga Gjeneral Syrja Isufaj vendlindja

SHSHA në Çikago uron për ditëlindjen arbëreshin JoeDioGuardi

No Comments Aktualitet Lajme

Në këtë nëntor arbëreshi-shqiptari Joe DioGuardi (1940) e ka ditëlindjen e tij.Emri i tij në Amerikë lidhet me angazhimet si kongresmen në kongresin e Shteteve të Bashkuara të Amerikës dhe pas mandatit,ai nisi rrugëtimin e tij për çështjen shqiptare në Ballkan (LQSHA)dhe zgjidhja e drejtë e pjesës më të dhimbshme të Kosovës nën regjimin serbo-sllav dhe për lirinë dhe pavarësinë me vlerat sublime të demokracisë e të frymës kombëtare.

SHSHA në Çikago në këtë urim thekson se JoeDioGuadi nëpër vite u bë një zë i fuqishëm në krah të lirisë së Kosovës dhe për ndryshimet e sistemit komunist të Shqipërisë e mbyllur nën përden e regjimit dhe për hapjen e saj ndaj botës së lirë demokratike dhe tërë hapësira etnike shqiptare në Ballkan të lidhin miqësinë e përjetshme më Amerikën,thuhet nga SHSHA në Çikago.

Joe DioGuardi me origjinë arbëreshe-shqiptar e kishte marrë amanetin e babait të tij,,Kudo që jeni dhe të punoni në Amerikë,mos harroni tokën dhe popullin shqiptar,,.Kështu shpeshherë e thoshte me krenari se arbëreshi ishte me gjak shqiptari dhe në rrugëtimin e tij ai u bë ushtari i rreshtit të parë për tokën,kombin shqiptar në hapësirën etnike në Ballkanin e trazuar dhe me apetitet grabitqare të fqinjve që i bënë yrysh zaptimit të tokave etnike,thekson me fjalën e urimit SHSHA në dritën e kronikave historike të kohës,ku pjesa e dhimbjes kombëtare të Kosovës për Joe DioGurdi ishte pika kryesore e aktivitetit të LQSHA-së në Nju Jork.

Ditëlindja e JoeDioGuardi është ditëlindja e shqiptarëve në Ballkan dhe e Kosovës,ndonëse tërë veprimtaria politiko-kombëtare dhe pjesa më e rëndësishme e lobimit në Amerikë,është vetë kronika e gjatë e këtij rrugëtimi me flamurin e diasporës shqiptare në këtë vend të lirë dhe miqësi e përjetshme në mes të dy kombeve shqiptaro-amerikane,që nuk do të ndalë aktivitetin kombëtar pëderisa nuk zgjidhën padrejtësitë historike ndaj kombit shqiptar në Ballkan,thuhet në urimin e SHSHA-së në Çikago si krah i fortë i arbëreshit shqiptar.

Në këtë ditë urimi për JoeDioGuardi,thuhet në Çikago se ai me guximin dhe projektin e tij kombëtar(LQSHA)i doli përballë në Gjykatën Ndërkombëtare për Krime të Luftës në Hagë,kryeriminelit me skenarët e gjenocidit,Sllobodan Millosheviq dhe përmes dëshmisë me fakte nga terreni i përgjakur në Kosovë se Serbia fashiste ka kryer krime deri në substanën e shfarosjes ndaj popullit shqiptar dhe të ,,tokës së djegur,,të Kosovës,që në logjistikën ushtarako-policore-paramilitare veçse ishin të njohura për opinionin dhe kancelaritë ndërkombëtare dhe në Washington.Në këtë përballje në mes arbëreshit tonë dhe me kryekriminelin e orëve të gjenocidit,S.Millosheviq në Hagë,duke iu dridhë goja dhe në sytë e botës pati thënë,,JoeDioGuardi dhe lobimi shqiptar në Amerikë e kanë shkatëruar Jugosllavinë dhe Serbinë time,,!

Në fund të këtij urimi vëllazëror të SHSHA-së në Çikago për ditëlindjen e arbëreshit-shqiptar JoeDioGuadi,thuhet lum kombi shqiptar që ka birin e vet të gjakut dhe lum Kosova e lirë që e pati arbëreshin në krah e në mbrojtje të Amerikës në orët më të rënda të tokës së përgjakur të shqiptarëve,ku djelmenia e UÇK-së malet e Kosovës i patën bërë kazerma të ushtrisë për liri!

Skënder Karaçica

Burimi/ina-online.net

24 vite pa Lec Bushatin ” . Përulje dhe rrespekt për vepren e Tij!

No Comments Argëtim Histori

Lec Bushati, lindi me 10 Korrik 1923 në Shkodër. Qysh nxënës në Kolegjin Saverian të qytetit interpretoi në pjeset “Princi i Drishtit” dhe “Udha”. Mbaroi studimet në Institutin dyvjecar “Aleksander Xhuvani” dhe më pas shkollën e lartë për aktore “Aleksander Moisiu”, me 1964. Është ndër aktorët e parë të teatrit “Migjeni”. Deri në fillim të viteve 50 interpretoj me grupin teatror të Shtepisë së Kulturës Shkodër, nën regjine e Andrea Skanjetit, në disa drama, si: “Nën gështenjat e Prages”, “Çështja ruse”, “Portreti”.

Me dramen “Nora” nis karriera e tij si aktor profesionist, pasur me shfaqje të tjera të suksesshme, si: “Koprraci”, “Tirani i Padoves”, “Sherbetori i dy zoterinjve”, “Shtepia e kukulles”, “Tragjedia optimiste”, “Genjeshtra me kembe te gjata”, “Hetimi” ” Gjaku i Arbrit” etj. Ka luajtur mbi 150 role, shumë herësh të para, kryesisht të planit epik, dramatik e tragjik. Ishte nga aktoret e pëlqyer për figura të kahut pozitiv, po aq edhe për antagoniste të fortë, që krijonin skena, dialoge e gjëndje të ndera dramatike, në konflikt me heronjtë dhe interesat e tyre. Ka jetësuar personazhe nga ato sociale e historike kombëtare në dramat “Shtatë shaljanet” e Ndrekë Luces, “Nora” e Andrea Skanjetit, “Cuca e maleve” e Loni Papes, “Keneta” e Fatmir Gjates, “Përkolgjinajt” e Kolë Jakoves. U dallua veçanërisht me rolin e Tuç Makut në dramen “Toka jonë” e K. Jakovës (1970), ku theksoi natyrën e rëndë, autoritare e të vrazhdë, me fjalën e ngadaltë, gjestin shënjues dhe qendrimin “e matur”, duke u kujdesur sakaq për ruajtjen e një petku dhe hijeje kinse të dhembshur, prindërore e të perkore me Lekën, Murashin, Filen etj. Me rolin e Lucianit te drama “Lindje në shtrengatë” e Serafin Fankut, i dha frymë një figure komplekse, falë rrafsheve dhe kundërshtive të nderthurura semantike që plotësonin njëri-tjetrin, si dhe heshtjeve të mbushura me nenkuptime e gjëndje të dyzuara.

Në një stil dhe formatim epiko-dramatik luajti me vonë rolin e malesorit Bale në dramen Shpartallimi (1978), si dhe atë të Plakut të urtë, mendtarit dhe kumtarit të vetëdijes së fisit të Arberit në dramen “Gjaku i Arberit” (1981), të dyja të Fadil Krajes. Interpretimi i tij aktoresk ishte i ndjerë, përgjithësisht në tone të uleta, me pauza të gjata e të mbushura me emocion, duke realizuar paradigma etnopsikologjike të pëlqyera gjerësisht nga publiku. Kishte një zë të thellë, sy të ngulitur, lëvizte mirë nëpër gjëndjet dramatike të personazheve, në udhekryqin për të zgjedhur e parcaktuar fatin apo rrugën e pritshme të tyre; ishte impozant dhe i hijshem nga pikepamja plastike. Luante me dritëhijet, kundërshtitë dhe pjesën e kamufluar e të mistershme të personazheve, të cilat e mbanin ngrehur tensionin e brendshëm shpirtëror të lojës.

Me rolin e Kadri Bajraktarit në dramen “Baca i Gjetajve” ai e pasuroi me tej mjeshtrin e tij të aktrimit me një tjetër pamje, duke mishëruar tani me një figure “negative”, atë të njeriut inatçor e hakmarrës, i cili u trajtua edhe nga një këndveshtrim realist e i natyrshëm. Lec Bushati ka luajtur edhe në disa filma, si: “Detyre e posacme “(1963), “Ditet që sollën pranveren” (1979), ku interpretoi rolin kryesor, atë të Vuksan Sadrise; “Të paftuarit” (1985), rolin e babait të Gjorgut; “Shembja e idhujve” (1977), kapedanin etj. Leci mban titullin “Artist i Merituar” dhe në 70 vjetorin e teatrit, Presidenti i Republikes e nderoi me titullin, “KALORËS I URDHËRIT TË FLAMURIT”.
Vdiq me 16 shtator 1996.

Burimi/Facebook – Teatri Migjeni, Shkoder