Home

Lajme

Memorial për Luftën e Gribës në Tepelenë, kujtim për çetat shqiptare që çliruan jugun nga grekët

No Comments Aktualitet Lajme

Lufta e Gribës e shtatorit të vitit 1914 kur çetat e krahinës se Lopesit ne Tepelenë thyen trupat andarte greke do të përkujtohet tashmë me një memorial të ri.

Janë banorë të zonës, por jo vetëm, ata që kanë mbështetur iniciativën e një djali të krahinës, Ilir Dedajt, për t’i dhënë kësaj beteje një përkujtim të denjë.

Në ceremoninë e organizuar me këtë rast veç banorëve të zonës morën pjesë edhe përfaqësues të shoqatave të ndryshme patriotike, por munguan plotësisht politikanët e të gjitha krahëve.

Lufta e Gribës shënoi pikën e kthesës në vitin 1914, kur çetat shqiptare nisen të çlirojnë të gjitha territoret e pushtuara nga andartet greke në jug dhe juglindje të Shqipërisë.

Burimi/Top Channel

Pas “non grata” dhe dëbimit të Berishës zbulohet grupi “armiqsor” e proamerikan Basha, Duma etj. në PD

No Comments Lajme Opinion

Nga Skënder Sadri KAPITI

Sic dihet tashmë DASH e ka shpallur Sali Berishën person të padëshirueshëm në SHBA, pra person “non grata” me anë të një deklarate e cila është shmë e rëndë jo vetëm për Berishën , por ajo është e rëndë dhe e dëmshme edhe për imazhin e Shqipërisë, pasi bëhet fjalë për “non grata” kundër një personi i cili ka 30 vite deputet në PD, ishkryetar i saj dhe ishPresident e ishKryeministër i Shqipërisë.

Dhe Lulzim Basha me të drejtë edhe e përjashtoi Berishën nga Grupi Parlamentar i PD-së deri në sqarimin përfundimtar të këtij problemi. Por menjëherë pas kësaj Berisha me taborin e besnikëve të tij , të atyre të cilët ia kanë parë hajrin atij dhe korrupsionit të tyre të mbrojtuar prej tij filluan sulmet e akuzat gjithfarëshe kundër Kryetarit Lulzim Basha njëlloj dhe sipas trashëgimisë e përvojës enveriste të luftës së klasave dhe të ndëshkimit të grupeve armiqësore antiParti e proSHBA, duke edhe përdorur po përvojën revolucionare të përdorimit të bazës poshtë për “demaskimin” dhe rrëzimin e grupi “armiqsor” dhe për demokraci e proSHBA të kryetarit Basha, të znj. Duma kundër së cilës u lëshua zëdhënësja e Berishës duke thënë nga “foltorja”antiSHBA se Grida Duma nuk duhet të jetë deputete. Pra kështu është dhe sillet soji autokrat kundër Bashës dhe prurjeve të reja të aftë e të merituar si znj. Duma, Alibeaj, Bardhi, Tabaku etj., që fatmirësisht Basha nuk i pyeti por ka bërë shumë mirë që nuk i ka kandiduar për deputete ata të cilët vetëm sa e kanë shfrytëzuar e vjelur Partinë Demokratike vetëm për interesa personale, por që të tillë kanë mbetuar akoma nja dy tre kokrra që po mundohen të bëjnë zhurmë, përcarje e tollovi në PD.

Mbështetja për Bashën është në të mirë të demokracisë e të shtetit ligjor kundër krimit e korrupsionit , dhe kjo është më e mira për ta cmontuar edhe pushtetin e korrupsionit , të hajdutërisë së pushtetit të Edi Ramës i cili mendon vetëm për pushtet dhe për paranë më keq se ishpushteti i Berishës dhe i mbështësve e aleatëve të tij.

Të mbështesim Bashën, demokracinë e vërtetë e ligjore sepse me Demokracinë, me Shqipërinë dhe me Bashën janë edhe SHBA, aleati i madh i shqiptarëve.

Unë si demokrat që jam në PD që me fillimet e demokracisë e mbështes plotësisht Bashën dhe lidershpin e ri të PD-së në qëndrimin korrekt dhe të duhur të tyre , me atë se me ta tani PD po shkon e po ringrihet fuqishëm e potencialisht si politikisht e demokratikisht për t’i dhënë fund tranzicionit në Shqipëri duke dëbuar së shpejti nga qeverisja edhe pushtetin oligarko-korruptiv të Edi Ramës, gjë për të cilin nuk është vështirë për ta konstatuar se PD dhe Basha kanë edhe mbështetjen e fuqishme të SHBA-ve, ashtu sikurse SHBA që e kanë mbështetur ardhjen në pushtet të PD-së në vitin 1992. Janë përpëlitje dëshpëruese ato të cilat ka ndërmarrë Berisha me antiBashët e tjerë me fantashpifjet e trillimet që bëjnë e kërcënojnë fantazmat që e duan PD-në që ta kenë pronë, vegël e mburojë politike për pazaret,korrupsionin e privilegjet personale të tyre.

Nuk është për t’u cuditur që Berisha ka mbështetës në këtë ndërmarrje të tij kundër Bashës dhe kundër SHBA-ve, sepse cdo regjim politik e ishpushtet ka nostalgjikët e vet,ka mbështetës ata të cilët kanë përfituar nga pushteti i regjimit, ka p.sh. ishdeputetë , ishqeveritarë e ish të punësuar në admistratën e ishpushtetit, ka shumë gjyqtarë e prokurorë të emëruar prej tij dhe të përjashtuar nga VETING-u , ka edhe asish të tjerë të korruptuarish dhe të të afërm të tyre familjarë e politik që kanë qenë dhe janë ndjerë mirë e rehat nën hyqmin dhe në pushtetin partiak, presidencial e kryeministror të Berishës, ka Berisha mbështetës edhe nga ish aleatët si Mediu e Meta and company të cilëve Berisha u ka bërë mbrojtjen dhe avokatikë korrupsionit dhe hajnisë së tyre . Por grupi “armiqësor” që po sulmohet nga e vjetra politike e PD-së por jo vetëm nga ajo por nga e gjithë regzina dhe e vjetra politike në Shqipëri do të triumfojë sepse gjithmonë e reja,progresistja dhe më e mira për të ardhmen sulmohet nga e vjetra, nga egoizmi negativ dhe nga e vjetra deshtake e fanatike.

Riza Mucaj – Lëvizja Atëdhetare Rrënjët Pellazgo- Ilire.

No Comments Lajme Opinion

Shoqja jon Kim të ka dërguar maoceduni në Amerikë të mbrosh komunistët në shqipëri. Shoqja jonë kim, Luli yt ngjan shumë me enver hoxhën merre çoe president në kinën e madhe me që e dashke aq shumë. “”( por ta dish se luli vota në shqipëri ka vetëm votën tënde)””Se në amerik vetën me xhorxh sorosin mund ta zëvndësosh. Sepse ai qënka i mirë për të ruajtur komunizmin në vendet e vogla si shqipëria. Babaj im është dënuar bashkë me një grup shqipëtarësh si agjentur të lidhur me sillogjin e Janinën në dhjetor të 1947 për të prur angloamerikanët në shqipëri. Dhe janë dënuar nga gjyshi, babaj dhe të afërtit e lulit, si përkrahës e si njerëz të zjarrtë të komunizmit. I bëjmë thirrje kongresit dhe kongresmenëve dhe Të nderuarit Presidentit amerikan të mbajnë qëdrim ndaj teje. Ne duam që në shqipëri, që të ruhet pluralizmi politik, të ruhet të drejtat e lirit njerëzore sipas konventës së helsinkit, të ruhet kushtetuta, të ruhet e drejta e pronës, e drejta e shtypit e të tjera. Këtë e bëjnë të përndjekurit politik që kan vuajtur tre breza në burgjet e diktaturës komuniste për at imperializëm amerikan e jo komunistët e bijët e tyre, që ju kundërvun amerikës për 45 vjet se donte impeializmi amerikan të pushtonte shqipërin dhe ju i bët miq, shoqja jonë kim. Nuk jemi më në 91shin shoqja kim, sot mbi 1.5 miljon shqiptar kan emigruar nëpër botë e s’kthehen më pas. Shkaku është se e udhëhoqën komunistët të cilët duan rrëmuja në shqipëri, midis tyre dhe luli yt tre herë ministër dhe një herë kryetar bashkie dhe tre legjislatura kryetar opozite dhe dha goxha rezultat ndaj e do ti aq shumë. Ai është përfolur dhe si hajdut i rrugës së kombit dhe probleme të tjera. Ashtu si të dy krahët e politikës komunisto- demokrat. Apo demokrato- komunist.
“”Me respekt shoqja jon kim””

Burimi/Facebook

KURTI NË NËNTOR UDHËTON NË SHBA: KUR TË TJERËT SHIHNIN KUSH FITONTE, UNË MBËSHTETA BIDEN PARAPRAKISHT E PUBLIKISHT

No Comments Aktualitet Lajme

Kryeministri i Kosovës, Albin Kurti do të udhëtojë në nëntor drejt SHBA. Gjatë fjalës në Kuvend, Kurti ka deklaruar se do të shkojë në Amerikë për koordinim të brendshëm me Kosovën.

“Mirëpo, në SHBA do të udhëtoj në nëntor. Bëhet fjalë për koordinim të brendshëm që unë besoj që është i duhur dhe i mirë për shtetin tonë”,- tha Kurti.

Po ashtu Kurti thekson se Bidenin e ka mbështetur i pari paraprakisht e publikisht kur të tjerët shihnin se kush do të fitonte.

“E sa për miqësinë me presidentin Biden, ju e dini që jam kryetari i parë i një subjekti politik që e kam mbështetur paraprakisht e publikisht. Ndërkohë që ju të tjerët keni shikuar kush po fiton”, shtoi ai.

Burimi/starplus-tv.com/

Abdixhiku pas takimit me Kurtin për situatën në veri: Në kohë si këto, uniteti politik është esencial

No Comments Aktualitet Lajme

Kryetari i LDK-së, Lumir Abdixhiku ka folur pas takimit me kryeministrin Albin Kurti lidhur me situatën në veri.

Abdixhiku përmes një postimi në Facebook, ka shkruar se ka shprehur shqetësimin për gjendjen e krijuar në veri.

Ai ka thënë se i ka dhënë mbështetje për shtrirjen e ligjshmërisë në vend dhe për punën e Policisë tonë atje.

“Në kohë si këto, uniteti ynë është esencial. Njëkohësisht kërkova qartësime shtesë për rrugën tonë përpara, qartësime që duhet të na vijnë sa më parë. Kosova nuk e ka luksin të durojë tensionet në territorin e vet”, ka shkruar Abdixhiku.

Postimi i plotë:

Të dashur qytetetarë,

Pas propozimit tonë të djeshëm dhe ftesës së Kryeministrit, sot në mëngjes, së bashku me Kryetarin e PDK-së z. Krasniqi, u takuam me Kryeministrin Kurti.

Në takim, shpreha shqetësimet tona për gjendjen e krijuar në Veri. Dhashë mbështetje për shtrirjen e ligjshmërisë në vend dhe për punën e Policisë tonë atje. Në kohë si këto, uniteti ynë është esencial.

Njëkohësisht kërkova qartësime shtesë për rrugën tonë përpara, qartësime që duhet të na vijnë sa më parë. Kosova nuk e ka luksin të durojë tensionet në territorin e vet.

Kryeministrit Kurti i kërkova poashtu koordinim të plotë me aleatët tanë; në veçanti me SHBA-të dhe BE-në. Është përgjegjësi e detyrim i tij dhe Qeverisë që koordinimi të bëhet menjëherë.

Burimi/telegrafi.com/

A e mori vesh Tirana dhe Edi Rama se Marrëveshja e “Ballkanit të Hapur” është anti-Kosovë?

No Comments Lajme Opinion

Nga Skënder Sadri KAPTI

Qeveria e Kosovës me të drtejtë vendosi standartin e reciprocitetit me Serbinë për targat e automjeteve. Serbia menjëherë e tregoi natyrën arrogante, shoviniste, asgresive e antishqiptare deri edhe duke kërcënuar e provokuar kundër Kosovës me propagandë , avionë, helikopterë e tanke. Atëhere lind pyetja se Shqipëria dhe Edi Rama a e kuptuan dhe a u kthjelluan se marrëveshja për “Ballkanin e Hapur” është një marrëveshje thellësisht antishqiptare ku përfitues janë së pari Serbia dhe pas saj Maqedonia e Veriut. Për këtë marrëveshje, kundër saj nuk është se pati ndonjë kundërshtim serioz as nga opozita politike në Shqipëri dhe as nga shoqëria civile,as nga media e as nga interlektualët e Shqipërisë me përjashtime të rralla si p.sh. nga Prof. Eshref Ymeri, ndonjë politikan si Petrit Vasili e ndokush tjetër shumë rrallë.Minimumin që duhet të kishte bërë Edi Rama, kryeministri i Shqipërisë në këtë moment nëse do të dëshironte që ta ndreqte edhe imazhin e tij negativ , ai duhet ta kishte anuluar dhe të kishte dalë nga Marrëveshja për “Ballkanin e Hapur”. Nëse ai deklarohet në forumet ndërkombëtare që Serbia ta njohë Kosovën , kjo përbën hipokrizi djallëzore për Ramën , pasi nëse e do me të vërtetë Kosovën , pse ai nuk ia vuri si kusht Serbisë për “Ballkanin e Hapur”, se Shqipëria është për Minishengenin Ballkanik dhe vetëm atëhere dhe nëqoftëse Serbia e njeh Kosovën si shtet.

Teuta Shaqiraj – 25 – Filozofia e Pse-së

No Comments Argëtim Letersi

Pse e gjatë pyetësore, shpatë e Damokleut,
para portës së zemrës renkon,
tre gërma kryenece ajrin shpojne.
Segmente ndjenjash presin t’shoshiten,
fjalët si drithërima mendimesh përvidhen.

Shkund e tund, pluhurin fantazmë,
ngre dhe levën Arkimediane;
Globi rrotullohet vërtetë, megjithatë
pse-të e inkuizicionit fluturojne mbi të.

Pse-ra në mua, të mbulojnë dhe ty
një Everest pritjeje brenda tëndit sy.
Fjalë të hutuara si zogj të shpërndarë
E vërteta diamant nga buzët zjarr, larë.

Pse-eh dashurie të brishta, pulsojne,
Pse-ra foljore, rebele turren si dallgë.
Pritshmëria e pafaj ulur mbi seconda
në prehërin e pse-ve, shtrirë fle Anakonda

Burimi/Facebook

Mentor Quku: “Po shkon me buitë te Zoja”, pararendësja e “Andrrës së jetës”

No Comments Argëtim Letersi

Sikurse bleta prej epshi të vet tuj i hjedhë andej e këndej, nuk ndalet në pleh e në paltë, por kërkon lulishtet, nuk ulet mbo çdo bar, por kërkon lulet: lismen, sherbelën e tjera bimë erëkandshme, ashtu poeti, tuj injorue me sy këtë lulishten e botës nuk do të nguli në sende të përçudshme as s’do të shëmbëllejë zgaqin e shoqënisë, por do të zgjedhi sendet ma të bukura, ma të ndershme, ma të shieshme, por edhe që ma fort përkojnë me arsye e këto do të shfaqi në vjershi të vet; ashtu edhe me shpejti të mendes me u hjedhë në të tana anët, me rrnue gjithshka, me mbledhë, me gjetë shka mund të vëiej në çdo rasë, e, prej gjithë aso sendesh me përftue në mende të vet ndonji hartim të ri: kjo asht puna e poetit.[1]

Është i njohur fakti se Mjeda, duke ndjekur shembullin e Horacit, para se ta botonte një poezi, e mbante diku të fshehur për disa vjet, pastaj e shihte, rishkruante herë pas here deri kur arrinte në versionin përfundimtar, që sipas tij ishte i gatshëm për t’iu paraqitur lexuesit, gjithnjë duke e përdor shqipen e palavruet si t’ishte tue shkrue latinisht. E shqipja i gjegji tue shkëlqye në vargje të tija me të çmueshmen dritë kristalore qi kudo lëshon klasicizmi i kulluet.

Në monografinë prej dhjetë vëllimesh për të, Mentor Quku ndalet herë pas here pikërisht në pararendëset e poezive të Mjedës ashtu sikurse njihen sot, veçanërisht të atyre poezive që përbëjnë vëllimin “Juvenilja”. Duke qenë se kjo vepër është botuar e ribotuar disa herë, ne do të bazohemi në botimin e vitit 1927, shtypur në “Gj. N. Vernay”, Vienë, risjellë në një botim anastatik në vitin 2017 nga shtëpia botuese “Gjergj Fishta”, Lezhë.

Përgatitjen për botim të këtij shkrimi bashkë me shënimet dhe sqarimet e herëpashershme si dhe faksimilet e revistës “Nëntori” ku për herë të parë trajtohet çështja që ne po shqyrtojmë i realizoi Andreas Dushi. Përveç citimeve në footnote, çdo pjesë përbërëse e këtij shkrimi është marrë nga monografia dhjetëvëllimshme “Mjeda”.

Rasti i parë është ai i kryeveprës së Mjedës, “Andrra e jetës”. Quku ndalet gjerë e gjatë në rastin e poemës më të famshme të autorit duke treguar mes të tjerash se ajo kishte një pararendëse, ku personazhi i Tringës është djalë, i quajtur Zef.

[1]  Ndre Mjeda, “Përmi poezi përgjithësisht”, Vepra letrare 2, sh. b. “Naim Frashëri”, Tiranë, 1988, fq. 114 – 115.

“Po shkon me bujtë te Zoja”, gjendet në fletoren e poezive të AQSH me datën e hartimit: 1890. Ashtu si të tjerat, është bartur në atë fletore nga Mjeda rreth vitit 1902 – 1903, variant i cili është më i hershmi që ne njohim. Edhe kjo poezi, rreth 13 vjet nga datat e hartimit e deri tek ajo e bartjes, sipas zakonit të Mjedës, duhet të kenë njohur disa përpunime të cilat ne sot nuk i njohim. Ne njohim vetëm përpunimin që Mjeda i bëri kësaj poezie në vitin 1904, ku përveç alfabetit, ka ndryshuar edhe emrin e personazhit kryesor, Zefit, duke e bërë Trinka, perzonazh kryesor tek “Andrra e jetës”. Ne po i paraqesim të dy variantet në plan krahasues. Në variantin e parë, Mjeda ka përdorë, ashtu si edhe në rastet e tjera, fjalë të huaja, si: adet – zakon. Poezia ka katër strofa katërshe, ku e treta strofë ka pothuaj përpunim të plotë. Poezia është shkruar me vargje shtatërrokëshe dhe përmban një fuqi të jashtëzakonshme.

Kjo poezi u përshkrua dhe u botua në mënyrë kritike, së pari nga Dhimitër Shuteriqi, në “Nëntori”, me 29 janar 1963. U përshkrua edhe nga Mark Gurakuqi në gazetën “Mësuesi” më 8 shkurt 1963, duke bërë një përshkrim të shkurtër. Studiuesi tjetër, Rinush Idrizi, ish-student i Mark Gurakuqit, në monografinë e tij “Ndre Mjedja”, vlerëson faktin se poezia “Po shkon me bujtë te Zoja” u përfshi më vonë në poemën “Andrra e jetës”.

Mendoj se Mjeda është në të njëjtin nivel artistik, si kur harton “Po shkon me bujtë te Zoja”, si kur ndërton kryeveprën “Andrra e jetës”. Gjendja e tij ka ndryshuar herë pas here, por ndërgjegjja artistike e tij nuk ka njohur luhatje. Nëse ka pasur raste punimesh të dobëta dhe hamendjesh, Mjeda është tërhequr që në fillim. Kur nuk ka qenë i bindur në krijimet e tij, ai nuk ka vazhduar me përpunime e ndryshime. Në rastin e poezisë “Po shkon me bujtë te Zoja”, Mjeda është treguar kërkues, duke e përpunuar atë herë mbas here sipas zakonit. Kjo vërehet jo vetëm në fletoren e vitit 1902 – 1903 – 1904, por edhe në faktin se, kur botoi “Andrrën e jetës”, ai e përpunoi përsëri atë.

Mark Gurakuqi ka sqaruar talentin gjenial të Mjedës të shprehur në këtë poezi me 16 vargje: «Këtyre katër strofave të përkryeme në thjeshtësin e tyne s’mund t’u shtosh asgja, qoftë edhe nji fjalëzë. E as u heq dor gja”.”Nuk e quaj të rastit censurimin e tërë pjesës së tretë, atë të Tringës, në botimin e Beogradit, pjesë e cila është poezia “Po shkon me bujtë te Zoja” (1890). Mund të themi se jo më kot kjo poezi mbeti pa u përfshirë në botimet e ndryshme të veprës poetike të Mjedës. Ajo u hoq në shumë botime të Mjedës, edhe kur bëhej fjalë për botimin e “Andrrës së jetës”, në një kohë kur “Po shkon me bujtë te Zoja” kishte zënë vend si pjesë organike e saj.

Zbulimi i kësaj poezie të vogël nga përmasat, por të madhërishme nga arti i saj, na shtyn të mendojmë se Mjeda në Cremona ishte i karikuar me një pasion të fuqishëm që digjej brenda subtilitetit të shpirtit të tij. Ai, që në atë kohë, kishte plane për të hartuar një poemë me subjekt të përafërt me “Andrrën e jetës”. Ndryshimet ndodhën, sepse varianti i parë u hartua kur Mjeda ishte në Cremona, ndërsa varianti i përpunuar u realizua kur ishte në Dajç të Zadrimës. Në variantin e përpunar kemi ndërrimin e emrit të personazhit nga Zef në Tringë: Mjeda realizon kështu treshen e famshme të femrave në një shtëpi fshati. Mjeda zëvendëson personazhin e xhakonit me priftin, gjë që reflektohet nga ndryshimi i gjendjes së vetë Mjedës. Nga xhakon në Cremona, në prift me veladon në Nënshat.

Pastaj kemi katundsat me malësorë, aq shumë sa nuk i zë shtëpia, realitet ky i fshatrave të Zadrimës ku jetonte Mjeda. Janë edhe dajat. Mos edhe këtu Mjeda reflekton nga që aty pranë, në fshatrat e Zadrimës, ka njerëzit e nënës?

Fabula është e njëjtë, por varianti i parë është i një poezie të vogël për jetimen që mbetet mbas vdekjes së Zefit, ndërsa varianti i dytë është hapi i parë i një poezie të rinisë, që do të përfshihet më vonë në “Andrra e jetës”.

Varianti i dytë është pjesë integrale e poemës “Andrra e jetës”. Kjo poezi përbën plotësisht pjesën e tretë, Tringa, me ndryshimin: në vend të vargut të parë të strofës së parë, Nanë shka paska Tringa, është vargu Cicë, shka ká sot Tringa.

Nga këtej mund të arrijmë në konkluzionin se Andrra e jetës ka filluar të hartohet, të paktën të konceptohet në mendjen e autorit, që në vitin 1904. Eshtë alfabeti i variantit të vitit 1904 që nuk lë vend për dyshime, në këtë pikë. Kjo mund të ndihmojë në një të ardhme, kur të gjenden dorëshkrimet e variantit përfundimtar të “Andrrës së jetës”, në përcaktimin e afateve dhe të proceseve krijuese të kësaj kryevepre.

Një gje mund të thuhet me mjaft siguri: “Andrra e jetës” nuk duhet të jetë shkruar para vitit 1904, sepse nuk do të kishte kuptim që në fletoren e poezive të bartura (1902 – 1903) dhe të përpunuara (1904) të poezive të Mjedës, kjo poemë të mos përfshihej, ndërsa një poezi me katër strofa, pjesë integrale e kësaj poeme, të zinte vend aty.

“Po shkon me bujtë te Zoja”, mbas botimit kritik në “Nëntori” nga Shuteriqi, (1963), nuk u përfshi në asnjë botim dhe përmbledhjeve të poezive të Mjedës, madje nuk u botua asnjëherë deri më sot.

Varianti i parë, në fletoren e vitit 1902 – 1903

Po shkon me bûit te Zoja

Nané a spo shef se Zefi

Priton ala m’u çue!

Thirre që t’viin me mue,

M’u lut si kena adet.

Bii, mos e prek se i lumi

Tesh â tui fol me Zojen;

Ruju se e çil ktu gojën,

Se e lumia Zoj t’bertet.

Nan, pse po vien xhakoni

Me qiri n’dorë tui kndue

E kû po don me e prûe

Zefin m’at ark me mndash?

Sé bii, se sonte Zefi

Po shkon me bûit te Zoja

Merre kto lule e çoja

Zojs per dhunti kiosh.

(1890)

Varianti i dytë, në fletoren e vitit 1904

Po shkon me bûit te Zoja

Nané shka pashka Trinka

Qi po priton m’u çue!

Zgjoje me dalë me mue,

Me (ruejt) lëshue baktín e vet

Bij, mos e prek se e njomja

Tesh â tui fol me Zojen;

Len zan e mos çil gojen,

Se e lumia Zoj t’bertet.

Qe prifti, nan’, qe dajat

Me qiri n’dorë mbas tij

Katundsa me malsorë

Qi shpìja nuk i xê.

Rri, bij’, se sonte Trinka

Po shkon me bûit te Zoja:

Merri kto lule e çoja

S’Lumes dhunti per tê.

Varianti përfundimtar, si pjesë e “Andrra e jetës”[1]

Andrra e jetës

Cicé, shka ká sot Trinka

Që po priton m’u çue?

Zgjoje me dalë me mue,

Me lëshue baktiën e vet.

-Bij’, mos e prek, se e njomja

Tash â tui folë me Zojen ;

Lên zân e mos çil gojen

Se e lumja Zojë t’bertet.

Qe prifti, nanë, qe dajat

Mbas tij, me qiri n’dorë ;

Katundca me malcorë

Sá shpija nuk i xê.

-Rri, bij’ se sunte Trinka

Po shkon me bûjtë te Zoja ;

Merri këto lule e çoja

Së lumes dhuntië per tê.

Pesë variantet e “Vaji i bylbylit”[2]
Vaji i Bylbylit njohu disa përpunime dhe disa botime gjatë më shumë se një shekulli. Dorëshkrimin e variantit të parë që pa dritën e botimit tek Shahiri Elierz nuk e njohim. Ky variant që u hartua në vitin 1886 në Portore, u botua në Shkodër në shtypshkronjën e jezuitëve në maj 1888.

Varianti i dytë dhe i tretë i Vajit të bylbylit gjenden, që të dyja së bashku në fletoren e dorëshkrimeve të poezive të Mjedës që ruhet në AQSH. Përcaktimi i moshës së këtyre dy varianteve përbën një detyrë me rëndësi të shkencës. Ne mendojmë se ata i takojnë një periudhe gadi dy dekada më vonë mbas hartimit, pra rreth viteve 1902-1903. Për këtë fletore me dorëshkrime të korrigjuara të poezive të Dom Ndre Mjedes, u fol në shtyp, gjatë vitit 1963, nga dy studiuesit Mark Gurakuqi dhe Dhimitër Shuteriqi. Pavarësisht se kur i krijoi poezitë Dom Ndre Mjeda, jemi të bindur se ai i hodhi ato në fletoren në fjalë, në një periudhë të mëvonshme. Kjo vërtetohet nga lloji i alfabetit të përdorur nga Mjeda, si dhe për faktin se poezitë që përfshihen në fletore nuk ruajnë radhën kronologjike të hartimit.

Mjeda kur barti poezitë e tij të rinisë në fletoren që ruhet sot në AQSH, bëri disa ndryshime drejtshkrimore, duke përdorur njëkohësisht alfabetin e tij me shenja diakritike. Mendojmë se është pikërisht ky alfabet që na ndihmon të përcaktojmë kohën kur Mjeda i barti dhe kur i përpunoi nga ana drejtshkrimore poezitë e tij të rinisë në fletoren e lartpërmendur. Pasi përshtati rreth vitit 1887 alfabetin e Kristoforidhit, Mjeda i bëri, herë pas here, modifikime alfabetit të tij, derisa i dha formën përfundimtare me botimin e Abetares së vitit 1904. Këto modifikime u bënë kryesisht nën ndikimin e opinionit të albanologëve dhe me qellim kompromisi me shoqërinë rivale “Bashkimi”, rreth viteve 1900-1904. Alfabeti i teksteve të poezive të bartura nga Ndre Mjeda në fletoren që ruhet në AQSH është më i vjetër se ai i abetares (1904), por më i ri se ai i përdorur nga poeti në regjistrin e lindjeve të Vigut (1899-1902). Prandaj jemi të mendimit se ky variant i poezive të Mjedës i përket 1902-1903. Mendojmë se fletorja me poezi të bartura të hartuara në rininë e hershme nga Mjeda, ka lidhje me përpjekjen për të botuar poezitë e tij të para. Mund ta quajmë një Shahiri Elierz të Dytë, ose një Para Juvenilje.

Varianti i tretë, ai i korrigjimeve të bëra nga vetë Mjeda në fletoren e dorëshkrimeve, ka tërhequr vemendjen e studiuesve meqenëse aty poeti, krahas ndryshimeve të tjera, bëri edhe spastrimin e poezive të tij nga fjalët e huaja. Studiuesit që publikuan këtë fletore me dorëshkrime të Mjedës, si dhe ndonjë tjetër më vonë, bënë gabime në vlerësimin e moshës së këtyre dorëshkrimeve e në mënyrë të veçantë të korrigjimeve të bëra nga vetë poeti. Ata shprehën mendimin se fletorja me dorëshkrime të Mjedës, së bashku me korrigjimet e bëra aty, i përkasin periudhës së korrespondencës Mjeda-Meyer (1892-1895), ose aty rrotull. Nga analiza e alfabetit të korrigjimeve të bëra nga Ndre Mjeda, del se ai është plotësisht i njëjtë me variantin përfundimtar, me atë të përdorur për herë të parë në Abetaren e vitit 1904. Kjo vërteton se ripunimet gjuhësore Mjeda i bëri në periudhën 1905-1908. Duke lexuar korrespondencën Mjeda Meyer, nuk gjejmë asnjë provë që të vërtetojë, se poeti ynë u ndikua nga albanologu i njohur për të bërë pastrimin e poezive të tij nga huazimet. Përkundrazi, pikërisht në këtë letërkëmbim ne e shohim bindjen e bile këmbënguljen e Mjedës për të vazhduar përdorimin e gjuhës që flet populli. Në letrën që i dërgon Meyerit nga Krakovi (me 15 janar 1893), lidhur me poezitë e veta. Ndre Mjeda shkruan: “Puristët do të bajshin zhurëm, po t’i shihnin mbasi kanë shumë fjalë turke. Po unë i kam ba për popullin që flet kështu”. Bile Mjeda do të vazhdojë të përdorë një gjuhë me huazime edhe kur boton Abetaren (nëntor 1904) dhe Këndimet, libri i dytë (mars 1905).

Është me interes të theksojmë se alfabeti i korrigjimeve në fletoren e Mjedës, ndryshon jo pak, por në rreth 50 për qind të shkronjave karakteristike të tij. Pra kemi arsye të bëjmë fjalë për dy variante të alfabetit të Mjedës, që i takojnë periudhave të ndryshme. Gjithashtu kemi të bëjmë edhe me dy variante të ndryshme të poezive të tij, hartuara në kohë të ndryshme.

Varianti i katërt dhe i pestë nuk kanë probleme të kësaj natyre. Ato i gjejmë, njërin në vëllimin Juvenilia, botim i vitit 1917, bere në Vjenë, dhe tjetri po ashtu në vëllimin Juvenilia, ribotim, i bërë në vitin 1928, në Shkodër.

Në mes të viteve 1888 – 1897, poemti Vaji i Blyblylit njohu disa ribotime në Shkodër, ku edhe u bë popullor. Mendojmë se ato duhet të kenë përsëritur variantin e parë, atë të Shahiri Elierz. Ne gjetëm edhe një botim tjetër, bërë në vitin 1916, në variantin e vjetër tek gazeta Vëllazënia. Ky variant qarkulloi në mes të lexuesve shqiptarë kudo në Perandorinë Austro Hungareze, gjatë Luftës Botërore, pra edhe në Shkodër. Duket se redaksia e gazetës Vëllazënia (organ i shoqërisë Dija në Vjenë), ka shfrytëzuar variantin e parë të poemthit të bërë në Shahiri Elierz. Krahas Vajit të bylbylit, në të njëjtin numër të gazetës botohet poezia e Bytyçit Lugati, e cila edhe ajo përfshihet në Shahiri Elierz.

Pati autorë që prirjen e Mjedës për përpunimin e vazhdueshëm të poezive, e keqinterpretuan, duke shkuar deri në mohimin e frymëzimit poetik. E vërteta është se poezia e Mjedës ka karakter të theksuar refleksiv.

Fakti që ai shkroi pak poezi, si dhe që nuk pranoi të përtrinte poezitë e tij të humbura të rinisë, tregojnë se ai ishte model i ndërgjegjes së lartë artistike. Mjeda pati një jetë të trazuar, plot konflikte e ngacmime, tronditje e situata të acaruara. I pajisur me ndjenja të holla e delikate, por edhe të fuqishme e të pasura. Mjeda u frymëzua, mori letër dhe vetëm në këto rrethana u ul të shkruaj me një frymë. Poezia e Mjedës, për këto arsye, karakterizohet nga tensioni emocional si dhe nga një mikrokozmos ndjenjash. Ndërsa karakteri mediativ i poezisë së Mjedës, i cili rrjedh nga personaliteti i tij, si patriot, shkencëtar dhe filozof, nuk e shuan karakterin refleks të saj. Nxënësit e Mjedës kanë shkruar se poeti kurrë nuk qe i kënaqur për shkrimet e tij. Për Juvenilien ai thoshte: “Sikur të kishem mundësi me pasë energjinë e hovin e rinisë do t’i bajshe ndryshime”.

Dy variantet e poezive që i kushtohen stinëve
PRÉNDVÉRA

Filloj toka m’u pertrië,

Mal e fush’ â gjith blerim,

E prei bjeshkve tui u shkrië

Ulet uji pá pushim.

Del prei zgjojsh e cénshmja bletë

Dalin thnegelat’ per mel;

N’prak të derës’ nji plak i shkretë,

O nd’oborr, m’u xémun’ del

Kndojn’ bylbylat’ nder ograja

Tui punú per fole t’vet;

T’shkretin’ búlk e mban uzdaja

Me i shkú mbar’ njaj mund qi qet.

Kndo, bylbyl, mb’ at giuhen’ tande

Xéju n’diell, o i ngrati plak,

Flutrò blet’ gjith kah të kânde,

Mos u lodhni, thnegla aspak.

Abetare, Vjenë, 1904

PRÉNDVÉRA

Jeni lodhë, dallëndysha t’shkreta,

Jé molis’i ziu bylbyl;

Ah! pushoni n’streh’ ku u gjeta,

Pushò n’kopshtë te njaj zymyl.

Mbi krahë tuej prei dhenash tjera

Ju prêndvéren na prûet këtej;

Shlodhn’ju prá, dallëndysha t’mjera

Rri, bylbyl, n’lulzim qi kthej.

Se qe’j prrue prei malit ulet

E t’tanë fushës ushqim i nep;

E nen borë po shperthejn’ lulet

Porsi fëmië qi zblohen n’djep.

Fllad i lét me vapë dashtnijet

Puthi pémen gêmb per gémb;

U zgjue pêma, e qe prei shijet

Buloj mbarë neper kopshtë têm.

Ndėj’ brîë votres nieri myket:

Vrapó, búlk, kû puna t’thrret;

Tui vrue fushen kau berlyket,

Lyp’ mu vûe per lavrë t’vet.

Juvenilja, Vjenë, 1917


VÉRA

Mbrrini véra, e tui flakrue

Ndihet’ dielli per gjith vend,

E prei drithit tui blérue

Arët’u bane t’gjitha n’shend.

Mih’ nd’arnaje katundari

Tui lag’ token’ me djers’ t’ vet;

Qysh prei nádjet kosatari,

Tui punu’ n’ livadhe pret.

Nen vap’ t’ diellit me hitië

Shko ti, o vajz’, o grue shko:

Tui korrë grunin’ me çalltië

Dorca dorca ma vêndò..

Njiký mũnd qi shkon sá ndóra

Ká m’u ndërrue shpejt n’ pushim:

Kúr t’vin akulli e t’bien bóra

Prei kti mũnd do t’keni pshtim.

Abetare, Vjenë, 1904

VÉRA

 zvérdhë fusha, e nder grunore

Po vëlojnë korrcat porsi zogj’

Këndojnë katuncat me malcore

Pá u kujtue si dielli i dogj.

Veç n’at arë, porsi nji e tretun

Zi nder petka e n’ftyrë terr,

Korrë nji cucë pá shoqe vetun

Me hie t’ vet qi mbrapa e merr.

Tjetra herë ti vet’ e treta

Korrshe, o bij’, me motra n’shend;

Sivjet vetun tui korrë t’ gjeta

Pá nji motrë, pá gazménd.

“Kjenë nji arë qi muell nji ditë

Perendija, e i dha shëndet;

U poq para: e ka goditë

E i ká bájtë te shpija e vet.”

Juvenilja, Vjenë, 1917


VJESHTA

DALLËNDYSHES

Qe Shtatori tesh ma mbrrini,

E pa m’lânun’ nuk po ndale;

Ké me shku’ku lulzon vrrini,

Me dét tjer’ me tjera male

Ké m’u falun’ kah kendon,

Moj dallndysha, qi shtegton.

Per gjith nádje vet’ e ngrita

Tui çil’ syt’ per me lotue,

Neper bór’ e bryma t’shtrita,

Tesh kujtoj se edhè per mue

At’ zan’ tand e lshon, si parë,

Me m’anku’, dallndysh’ shtegtarë.

Ndoshta ‘j kryq, kúr t’vin prêndvėra.

Ké me gjetun’ mbi ket’ truell;

Permbi tê, dallndysh’ e mjera,

Ndalu ‘j herë, se fati të suell.

M’ lut pushim, mbat’ gjuh’ qi ke,

Moj dallndysh shtegtare e ré.

Abetare, Vjenë, 1904

VJESHTA

‘Dhe ju po shkoni,

Bylbyla kshtu!

Po tretni këndynaj,

Dallëndysha, ju!

Deken mêndova

Se m’ vjen kúr do;

Se m’ lêni vetun

S mêndova, jo.

Por, mâ fort zêmren

Ma brén nji idhnim:

Çerdhet qi i lêni

Kujdesit tim.

Ndoshta, kúr t’ktheni

Mue vorri m’ mba,

E ju kerkoni

Çérdhen qi s â!

Juvenilja, Vjenë, 1917

Rasti i poezisë Dimri trajtohet ndryshe nga studiuesi Quku. Ai paraqet variantin e botuar në 1917 te Juvenilja dhe me footnote tregon se si ishte varianti paraprak, ai i vitit 1904 botuar në Abetare. Kështu po e paraqesim edhe ne në vijim, vetëm ndryshimet e qenësishme, duke anashkaluar ato që lidhen me shenjat diakritike e diakronike mbi shkronja, objekt i ndonjë tjetër studimi në të ardhmen.

DIMNI[3]

Neper fush’ e neper male

Fryn murlani me stuhië;

O murlâ, njat frymen ndale.[4]

Ndal ti, o akull, mos me ngrië,[5]

Mos ma ngrîni ket pikë gjak.

Struku, struku, i shkreti plak.

Po del dimni me kosë ndórë,

Gjeth e bár i ká kositë;

Qet balkoni pjalm e borë.

E plak shkreta, tui merdhitë,

I thotë védit me zâ pak:

Struku, struku, i shkreti plak.

Juvenilja, Vjenë, 1917

[1]  D. Ndré Miedia, “Juvenilia”, shtypshkronja “Gj. N. Vernay”, Vjenë, 1927, fq. 34 – 35 (nuk bën pjesë te studimi i sipërcituar i Qukut).

[2]  Mentor Quku, “Mjeda 1”, Ilar, Tiranë, 2004, fq. 411 – 415.

[3]  Ne Abetare, titulli paraqitet Dallëndyshes

[4]  O murla, at’ frymen’ ndale

[5]  Ndalu akull, mos me ngrië

Burimi/exlibris.al/

Ilir Demalia – Evi Petrit Hoxha Kokalari Angelakis, boll abuzove me emrin e nderuar të Musine Kokalarit.

No Comments Lajme Opinion

Boll gënjeve me persekutimin tënd se nuk je e persekutuar as ti, as yt atë Petriti, por në të kundërt të privilegjuar nga Hoxha.
Boll fole në emër të komunitetit shqiptar në Amerikë se nuk përfaqson asgjë në komunitetin shqiptar, por nëtë kundërt ke qenë përfasuese e shoqatës së greko amerikanëve në diasporë.
Boll me Grenell, një njeri që punon për interesat Serbe dhe do të përdorë Kosovën dhe Shqipërinë për lëvrimin e fondeve te hekurudhës Nish-Durrës për ti hapur rrugë Serbëve në Adriatik pa kontroll nga ana shqiptarëve, gjithçka në favorin Serb.
Boll me mithomaninë tuaj se do të influenconi në administratën Amerikane kur të vijë në fuqi Trump. Trump do të thirret si i pandehur për tax-evasion në tre dekada si manipulues dhe fallsifikator i paskrupull. Edhe 300 vjet të rroje Trump nuk vjen me jo president, por do të jetë turpi historisë Amerikane.
Berisha në gjëndje të mjerëqë kërkon shpëtimin nga ju. Jeni në gjendje të rëndë neurosociopathologjike, dhe më rëndë ata që ju marrin ju seriozisht.

Burimi/facebook

Zana Cela – DINJITETI I TKOBAP DO TË PREVALOJË GJITHMONË MBI ÇDO ARTIST

No Comments Argëtim Histori

Disa ditë kaluan nga koncerti gala i organizuar nga TKOBAP me rastin e Inaugurimit të rikonstruksionit të ambjenteve të brendshme të Teatrit, dhe pushimi nga ajo lodhje e jashtëzakonshme u shty edhe për disa ditë për shkak të shfaqes sonë të rradhës, baletit premierë “Annonciation” vepër e koreografit të famshëm Angelin Preljocaj, për të ardhur pikërisht kjo e Dielë, pas mbylljes me sukses të kësaj vepre ditën e shtunë datë 25 Shtator 2021, ku gjej edhe kohën për t’ju rikthyer debateve facebook-iane të shpjegimit të absurdit.
Përgjatë këtyre ditëve, si jo rrallë në jetën time profesionale, bashkë me stafin tim përballuam një lumë akuzash mbi dy çështje të ngritura fillimisht nga Znj. Mula, e më pas nga grupime të ndryshme “artdashëse”: atë të ftesës së Znj. Mula për tu bërë pjesë e koncertit gala si performuese, dhe atë të “përmendjes” së artistëve të shquar të TKOBAP ndër vite, në mini-dokumentarin që parapriu shfaqen e koncertit.
Po e filloj këtë shpjegim, shpresoj shterrues, me akuzën e dytë, dukeqënë se nuk ka patur një reagim zyrtar nga ana e TKOBAP lidhur me këtë çështje. Me habinë e madhe se si nuk u shkoi në mendje kësaj pakice, duke i kërkuar ndjesë asaj shumice që i fyej inteligjencën me këtë shpjegim, ju bëj me dije se më datë 15 dhe 16 Shtator ishim mbledhur për të inauguruar rikonstruksionin e ambjenteve të TKOBAP. Nisur nga tema e këtij eventi, njësoj si rikonstruksioni i shumë veprave të tjera publike në kryeqytet e më gjerë, kryefjala e këtij mini-dokumentari ishte metamorfoza e këtij shndërrimi historik, jetësor për brezat aktual e ato që do të vijnë. Që në hyrje të tij, ky dokumentar shprehte se nuk merrte përsipër të bënte historinë 65 vjeçare të TKOBAP por fokusohej vetëm tek rikonstruksioni (për të evituar pikërisht fjalët e kësaj pakice). Për t’i dhënë edhe një input artistiko-historik shndërrimit të këtyre ambjenteve, u pa e udhës nga prodhuesit e këtij dokumentari që të përmendeshin përgjatë tij edhe (vetëm) artistët e parë që kanë debutuar në atë skenë, dhe jo për të shpalosur vlerat e tyre artistike por për të treguar në mënyrë strikte evolucionin historik të kësaj godine. Pra, miq dhe artdashës, ky dokumentar nuk i dedikohej kësaj here figurave të shquara të TKOBAP, por thjesht dhe vetëm historisë së godinës, dhe metamorfozës së ambjenteve ku punojnë e performojnë artistet. Një përzjerje e shndërrimit infrastrukturor me paraqitjen e veprës së yjeve të skenës së TKOBAP do të na kishte dhënë një serial e jo një mini-dokumentar tematik, e për më tepër do të bënte konfuz publikun. Për informacionin e atyre që nuk e kanë, në këto 5 vite TKOBAP ka realizuar shumë evente të dedikuara veprave të artistëve ikonë të TKOBAP si Nina Mula, Prek Jakova, Çesk Zadeja etj. Të tjera evente të tilla do të vijnë gjithashtu në skenën e TKOBAP vazhdimisht.
Akuza e parë, ajo e drejtëpërdrejtë e Znj. Mula se nuk kishte marrë një ftesë zyrtare nga TKOBAP për të performuar në këtë koncert, ka qënë faktikisht nga akuzat më të vështira për tu përtypur që kam marrë ndonjeherë qoftë si drejtuese e TKOBAP ashtu edhe në planin njerëzor. Kjo akuzë ka zgjuar tek unë një përzjerje ndjesish midis absurdit, përbaltjes së dinjitetit kombëtar, dhe arrogancës. Por si një njeri publik i cili është përballur shpesh me akuza të ndryshme, ajo që më ka prekur më tepër është përbaltja e TKOBAP, dinjitetit tonë kombëtar artistik që kolosët tanë, (përfshirë prindërit e Znj. Mula dhe Invën vetë, e deri tek Ermonela Jaho e Saimir Pirgu sot) na e kanë ndërtuar ndër vite, me talentin e tyre disproporcional me zhvillimin e vendit tonë. Inaugurimi i rikonstruksionit të TKOBAP, për herë të parë qysh prej themelimit të tij, futet tek ato evente historike kombëtare si për nga rëndësia dhe impakti tek cilësia artistike, ashtu edhe për nga buxheti i shpenzuar për realizimin e tij, buxhet ky i cili padyshim është ndërtuar nga kontributet e qindra mijra taksapagueseve shqiptarë. Për këtë arsye, kjo vepër, e kurorëzuar me këtë event simbolik krahasuar me madhështinë e saj, është e një rëndësie kombëtare. Ajo duhet të na bëjë të gjithëve krenarë që sot, edhe Shqipëria, me taksat tona, arrin të krijojë kushte Europiane dhe aspak të ndryshme për nga cilësia e tyre krahasismisht me Teatrot e mëdha në botë, ashtu siç janë edhe talentet tona sot në skenat ndërkombëtare. Janë këto taksa të shpenzuara nga secili prej nesh në drejtim të kësaj vepre që të gjithëve na përket, kombinuar me historinë e mrekullueshme që ky Teatër ka, që krijojnë dinjitetin kombëtar.
Siç të gjithë e pamë, TKOBAP jo vetëm ka ftuar Znj. Mula për të përformuar në këtë event, por ka thyer edhe protokollin moral të dinjitetit tonë kombëtar, duke e përsëritur ftesën në drejtim të saj disa herë pa marrë asnjë përgjigje. Znj. Mula është ftuar dhe mbajtur në dijeni të modifikimit të datave të inaugurimit për shkak të forcave madhore si tërmeti dhe pandemia, si në mënyrë zyrtare ashtu edhe shoqërore deri në përcaktimin e datave përfundimtare, por nuk dha kurrë një përgjigje.
Ofendimi personal nga arroganca e mos-përgjigjes është kaq i vogël dhe i parëndësishëm. Ashtu siç është edhe pretendimi absurd pas shfaqes për mos-ftesë.
Ajo që vret është cënimi i dinjitetit të këtij institucioni nga mospërgjigja si injorim i kësaj ftese. Ky injorim ndaj ftesës së këtij institucioni publik, në një event kaq të rëndësishëm e historik të tij, nuk është një ofendim ndaj meje si drejtuese apo ndaj stafit me të cilin punoj, por është një ofendim ndaj dinjitetit tonë kombëtar, ndaj çdo artdashësi, çdo tatim-kontribuesi, e ndaj çdo artisti që ka shkruar e shkruan historinë e këtij institucioni. Ashtu sikurse në garat sportive, sportdashësit me të drejtë ofendohen e lëndohen kur një sportist refuzon të përfaqësojë kombin tonë, ashtu ndihemi edhe ne sot nga ky injorim kundrejt institucionit më të rëndësishëm kombëtar artistik në vend.
Të pëlqejnë apo jo drejtuesit e TKOBAP, ata të federatave të ndryshme të sportit, këngëtarët apo shokët e ekipit, ftesa për të përfaqësuar vendin tënd duhet të bëjë krenar çdo kënd që e merr, e duhet ta vlerësojë këtë mundësi ashtu siç shumë të tjerë e kanë bërë duke sakrifikuar kohën, të ardhurat e tyre, e shpesh herë edhe të ardhmen e tyre. E natyrisht, ata që nuk e kanë pranuar apo kanë zgjedhur të përfaqësojnë një komb tjetër, kanë bërë gjithmonë fajtorë individët (drejtuesit, politikanët), duke harruar mardhënien personale që gjithsecili nga ne ka me kombin, popullin e historinë.
E pra, është pikërisht kjo ajo që më ofendon mua, sepse TKOBAP është një institucion kombëtar, dhe dinjiteti i tij e i popullit tonë do të prevalojë gjithmonë mbi çdo artist pavarësisht nga suksesi i këtij të fundit.

Burimi/Facebook