Home

Lajme

Ilir Shaqiri – Është Guri i De Radës, tha Zef poeti, arbëreshi trim, që bënte Milosaon e katundeve përmes këngëve të valëdetshme.

No Comments Argëtim Histori

I ulur në një gur para shtëpisë së tij, ndjeja frymën e tij, ndjeja madhështinë e tij në çdo rrjepje muri grimcuar nga erërat e moteve.

  • Është Guri i De Radës, tha Zef poeti, arbëreshi trim, që bënte Milosaon e katundeve përmes këngëve të valëdetshme. Rreptimthi u ngrita në këmbë, duke vështruar gurin e mbështetur në mur përballë hyrjes së shtëpisë muze.
  • De Rada mbështeste këmbët e tij aty, merrte hapin e madh nga ky gur, që të shalonte gadhurin drejt Kolegjit “Shën Adriani” për të mësuar e ligjëruar bukurezat tona, tha Zefi. – Do të doja të mësoja më shumë për këtë gur, i thashë, përderisa shihja tek vinin poetë e shkrimtarë nga anë e anës, për të prekur foshnjërinë rilindëse.
  • Kur hapi niset nga palca e gurit, fuqia e mendimit bëhet dritësore, bëhet dritëhedhëse për të gjithë, tha Zefi.
  • Nga vijnë njerëz për të parë këtë Kullë Rilindjeje? e pyeta.
  • Vijnë poetë nga të gjitha anët, pastaj të nesërmen gënjejnë bukur, thonë se: kemi pirë kafenë e mëngjesit me De Radën!
  • Ku e pinte kafenë De Rada? e pyeta.
  • Në çdo vatër arbëreshe derisa ai mund të ecte, pastaj në pleqëri i munguan paratë edhe për një kafe!
  • Ai shkruante “Ditët e mia fundmira…”?!
  • Ngjitemi në Shën Mitër, atje rri Kolegji Shën Adriani, atje vjen më shumë fryma e De Radës, tha Zefi.
    Prej këtu ai rilidhi fijet e shkëputura rrënjore brigjeve të Jonit e Adriatikut, ato buluan fundin e detit dhe nxorën lulekurorë mbi valë, aty ku mund të çlodhet çdo arbëresh besëtar për tu nisur prapë në besëlidhjen rrënjore të arbdheut. Prej këtu u nisën në Udhën e Madhe edhe Luigj Gurakuqi edhe Avni Rrustemi. Këtu bënin mësimin trimat, deri atëherë kur ra një mot i rëndë, që ia preu këmbët dhe fjalët rrezeparit.
  • Ajri ia hëngri faqen, tha Zef poeti!
    Vitet e fundit pleqërishte i harxhoi në një dhomë me qira të një bariu nga katundi, prej nga sodiste njëpasnjëshëm zogjtë shtegtarë, përderisa rrallë e më rrallë mund të ngjitej deri te kolegji ku i thërriste zemra. Hapat e fundit i harxhoi në zgjimin e tërësishëm, shpërthimin e gjithmbarshëm të një natyre shumëngjyrëshe me shijen dehëse të ajrit përvëlues në gjoksin e tij. Frymën e fundit e harxhoi në ëndrra të rralla plotë dritë mes shtigjesh të largëta, të njohura e të panjohura; mes njerëzve që e rrethonin syetur e gojëhapur; mes kundërmimeve ëndërrndjellëse që mërgojnë në një tokë më të butë, në një ajër më të ngrohtë, në një vetmi tepër të madhe, të përhershme e të përjetshme.
    Arkivoli i tij po kalonte udhët e ngushta të katundit drejt amshimit. Të gjithë ishin zgjuar ndryshe atë ditë, ecnin më lëndueshëm se asnjëherë tjetër, më hidhërueshëm se asnjëherë tjetër, më kokulur se asnjëherë tjetër, deri te “Fyti i Erës”. Në krahun e djathtë të udhës në kopshtin bajamishtë të shtëpisë së Domenico Mauro-s, mbi rrethojën trimetërshe të gurtë frymonte lulëzuar “Prunus amygdalus”, familja e trëndafilave, ajo që zgjohet e para, bajamja e ëmbëlsirave me aromën e mprehtë çudibërëse. Ajo do çudiste kortezhin mortor! Ishte më e trishtuar se të gjithë, më e lënduar se të gjithë, më e hidhëruar se të gjithë, përderisa “Fyti i Erës” i ndihmoi të derdhë të gjitha lulebajamet mbi arkivolin që mbante trupin e rrezeparit arbëresh. Arkivoli ndaloi për një çast, duke peshuar peshën e luleve. U bënë më shumë lule se sa njerëz, që përcillnin De Radën në gjumin e përjetshëm. Ai iku e neve na la aromën e mprehtë të lule bajames.
    ISh

Burimi/Facebook

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *