Home

Lajme

Rudi Berisha – DHEMBJA SHKRUAN PËR DHEMBJE

No Comments Argëtim Letersi

Këto dhembje qe po i shkruaj
Janë dritë për të gjithë ju mendimtarët
Janë rrugë qe i kaluan dhe malet
Janë dashuri qe pinë uji në Alpet

Sot dhembja po shkruan për dhembje
Malli digjet në dritë të fanarit në tokë
Qelli bie afër tokës së kuqe të jetës
Dhembja vrapon në ditën e vdekjes

Ç’ nesër dua të udhëtoj nëpër detin e paanë
T’ jam i lidhur më anijet që janë nisë për kërkim
Aty në mes detit ku fare nuk takon njeri po rri
Aty dua të jem unë duke gjurmuar në thellësi

Gjurmoj për pak liri e për një copë tokë te qet
Për tokën e ëndrrave që të lëviz i lirë në Gjithësi
Por këmbët i kam të lidhura e duart e prangosura
Me thoni si të eci për te takuar atdheun e syve të mia ?

Edhe pse mua dhembja më ka pushtuar shpirtin
Nuk i dorëzohem kurrë plagëve qe vinë sipas motit
Stinët ndërrojnë e janë herë me shi e herë më borë
Unë do jem i Ngritur duke Ec si një Hero i tokës më Kurorë
© RUDI BERISHA, 2021

Burimi/Facebook

Edi dhe Ada kapen mat jashtë emisionit, konkurrentja e maskuar

No Comments Argëtim Thashetheme

Edi dhe Ada në “Përputhen” i dhanë një tjetër shans njohjes së tyre pas kërkesës për falje që konkurrenti bëri në “Përputhen Prime”.

Pas pajtimit, Edi dhe Ada duket se nuk kanë duruar dot deri në takimn e tyre të radhës në “Përputhen” dhe janë takuar jashtë.

Faqja “Vipat e Bllokut” ka publikuar një fotografi të Edit dhe një vajze që pretendohet se është Ada.

Ajo e maskuar, ka qenë shumë e kujdesshme për të mos rënë në sy që ka dalë jashtë programit me Edin.

Takimet janë të ndaluara jashtë studios prandaj pritet që të trajtohet si rast në një prej puntatave të kësaj jave

Burimi/gazetaime.net/

Publikohen pamjet! Përplasje fizike në studio, përjashtohen dy konkurrent!!!

No Comments Argëtim Thashetheme

Ditë më parë ka qenë Bora që bëri me dije se gjatë publicitetit ka ndodhur një sherr mes djemve duke mos zbuluar se për kë bëhet fjalë.

Në Prime u zbulia se përplasja ndodhi mes Hysenit dhe Brunos si dhe u publikuan pamjet e sherrit ku shihen edhe banorët tjerë që kanë ndërhyrë.

Ky sherr dërgoi deri në përjashtimin e Hysenit dhe Bajos, i cili po ashtu u përfshi në zënkë.

Hyseni tha se nuk ka kuptim pas asaj ngjarje të qëndrojë më në program por ishte Bora që tha se edhe ashtu produksioni kishte vendosur përjashtimin e tij.

Hyseni tha se Bruno ironizoi faktin që ai i dhuroi një makinë Nikut duke i thënë se e ka bërë për show dhe shtoi se kjo gjë e irritoi dhe e bëri të dalë nga vetja.

Në anë tjetër edhe Bajo ka reaguar përmes rrjeteve sociale duke sqaruar situatën.

Burimi/gazetaime.net/

Ledjana si kurrë më parë në PRIVE tregon për lidhjën me Mevlanin dhe dashurinë e saj që ka për…

No Comments Argëtim Thashetheme

Mevlan Shaba dhe Ledjana Prenga ishin dyshja më e përfolur gjatë sezonit të kaluar të “Për’puthen”. Pavarësisht se dolën bashkë nga programi i dashurisë për ta vazhduar njohjen jashtë, kjo gjë nuk ndodhi.

Madje Ledjana e ka bllokuar Mevlanin në rrjete sociale dhe nuk ka komunikuar më kurrë me të. Nga ana tjetër, Mevlani ka deklaruar gjatë një interviste se nuk ka qenë kurrë i lidhur me Prengën, por ajo nuk ishte bërë shkak për prishjen e raporteve që ai kishte me Antonela Berishën.

Gjatë një interviste të dhënë për “Prive”, Ledjana u pyet nëse do të ketë një përballje mes saj dhe Shabës në “Për’puthen Prime”.

“Do jem në Stamboll. (Pas Stambollit) nuk i dihet!”, u përgjigj ish-konkurrentja.

Ajo tha se nuk ka ndërmend që t’i heqë bllokun Mevlanit në Instagram, pasi tha: “(Do ia heq) kur të mbyllen rrjetet sociale”.

Prenga tha se nuk është dashuruar kurrë deri më tani, por nuk zbuloi detaje të reja nga jeta e saj private. Kur u pyet se kur ka kryer marrëdhënie se k suale për herë të fundit, Ledjana e anashkaloi përgjigjen, duke thënë: “Duhet t’ja bëj edhe unë ‘piiip’”.

Burimi/gazetaime.net/

Siiiiii? Puthja e Borës dhe Donaldit ishte e programuar me skenar? Ja çfarë thotë Iva Tiço

No Comments Argëtim Thashetheme

Mbrëmja e së premtes në “Big Brother Vip” do të mbahet mend gjatë pasi momenti romantik mes Bora Zemanit dhe Donald Veshajt ishte një ndër ata që rrallëherë ndodhin në televizion. Madje dita e djeshme iu dedikua vetëm dyshes në të gjithë Shqipërinë, ku “Mirëmëngjes, Mirëdita, Mirëmbrëma dhe Natën e Mirë” iu kushtuan vetëm atyre, gjë që u përhap dhe nga personazhet e njohur të ekranit.

Ndërkohë ditën e sotme në “Fun Club” u diskutua pikërisht për këtë moment edhe puthjen e shumë komentuar të tyre, çiftit që ishin ndarë prej disa muajsh.

E ftuar në studio, Desara tha se shumë mund të dyshojnë se është show, por ajo që shohin sytë nuk të zhgënjen asnjëherë.

Këtë gjë e ka mbështetur plotësisht edhe Iva Tiço, e cila tha:

“Asnjë skenar nuk mund ta bënte atë lloj shkëndie”.

Nga ana tjetër, nuk u la pa u komentuar as raporti i Borës me shoqen e saj të ngushtë, Semin.

“Do e cojë qëllimin e tij deri në fund dhe besoj që është i karikuar për mirë. Futja e Borës i ka dhënë një shtysë që të luftojë, madje edhe Semit. Është shumë e vështirë sot që të kesh një shoqe shumë të mirë dhe mendoj që Bora e tregoi se është një bashkëshorte dhe shoqe shumë e mirë”, tha Suada.

Burimi/gazetaime.net/

Shpend Topallaj – 20 pyetje për ambasadoren Yuri Kim

No Comments Lajme Opinion

Kam disa pyetje,

Zonja e nderuar Yuri Kim

Faqja e internetit “Fjala e Lirë”

Londër, 26 tetor 2021

Ju patjetër që e dini mirë se ne shqiptarët të dalë nga një diktaturë e pashembullt komuniste gjysmëshekullore, e kemi pritur para tre dekadash Xhejms Bejkerin si përfaqësuesin e një vendi të madh, kampion të mirëqenies, lirisë dhe demokracisë, me të cilin do të na lidhnin fort edhe interesat tona. Nuk e njihnim fare atë, por e mbajtëm në krahë si të qe Mesia, për të shprehur dashurinë tonë për atë shtet të fuqishëm, me ndikim në ecurinë politike të botës mbarë, atë shtet tek i cili shihnim edhe realizimin e shpresave dhe aspiratave tona të mohuara. Mbi të gjitha, masa e gjërë e atyre që e kishin provuar në shpinën e tyre mizorinë kriminale të atij sistemi, kishin bindjen se do të gjenin përkrahësen e palëkundur në mënjanimin e mentalitetit dhe praktikave të trashëguara nga regjimi i kaluar. E forcoi në sytë tanë respektin për SHBA, sidomos kontributi i ushtrisë së saj në kuadrin e NATO – s, për çlirimin e Kosovës nga hordhitë kriminale serbe. Mirëpo, duhet të jesh miop, ose fare pa dinjitet që të mos vëresh e shqetësohesh nga disa qëndrime të cilat duke shkaktuar turbullira politike, më shumë po i bëjnë dëm atdheut tonë. Kuptohet, se

përgjegjësinë për këtë gjëndje aspak të pëlqyeshme e kanë në radhë të parë politikanët tanë, të cilët u nënshtrohen paturpësisht të huajve, duke i bërë ata zot në shtëpinë tonë. Para kësaj situate, nuk ka sesi të të mos habisin edhe veprimet e ambasadës që Ju drejtoni, veprime që bijen në kundërshtim me premtimin e sekretarit Bejker se “ne nuk do tu japim të hani peshk, por do tu mësojmë si kapet ai”. Para kësaj situate, ku opinionet e njerëzve janë bërë lëmsh, Ju qëndroni e padeshifrueshme, me një pamje plot sharm, ku ka ngrirë një buzëqeshje që nuk kuptohet në shpreh çiltërsi apo lojën dykuptimëshe të Pitisë së Delfit, prej nga dua të besoj se ka marrë shkas edhe torinezi Camillo Benso di Cavour kur thosh se “Mjeshtëria e diplomacisë është ta ndash kulaçin në mënyrë të tillë që secili të mendojë se ka marrë copën më të madhe”. Ju, më shumë se një nëpunëse e lartë e një administrate, jeni bijë e një populli shumëkombesh që e njeh si pakkush mirënjohjen, aq sa edhe festën më të shenjtë ka Thanksgiving, pra Ditën e Falenderimeve, ku nuk harron çka bënë në Plymouth, plot 400 vjet më parë indianët për kolonët puritanë, pas zbarkimit në Cape Code. Unë flas me ju hapur, pa drojën se do të më keqkuptoni, ndaj kini mirësinë tia bëni të qartë administratës tuaj, se populli shqiptar u do dhe do tu mbetet përherë besnik, ndaj nuk është e nevojshme të praktikojmë ndaj tij akrobacira diplomatike. Është kjo arsyeja që si qytetar i këtij vendi, duke parë se nuk po gjen zbatim ai mësimi i amerikanit të shquar H. A. Kisinger, se “Diplomacia është arti i frenimit

të pushtetit”, besoj se e kam të drejtën t`u drejtoj disa pyetje edhe pse nuk pres ndonjë përgjigje prej jush.

1 – A kishte të drejtë presidenti R. Regan kur thosh se “Politika supozohet se është profesioni i dytë më i vjetër, unë kam kuptuar që ai ka shumë ngjashmëri me profesionin e parë më të vjetër”?

2 – Si e vlerësoni pohimin e Henry Woton se “Ambasadori është një njeri i ndershëm, që dërgohet jashtë vendit për të gënjyer në favor të atdheut”?

3 – A ka të drejtë një ambasador të ndërhyjë brutalisht në punët e brendshme apo të marrë komandën e drejtimit në një shtet tjetër?

4 – Në administratën amerikane, a zbatohet me vendet e tjera parimi i marrëdhënieve reciproke?

5 – Si do reagonin te ju ndaj cilitdo ambasador të huaj që do të merrte përsipër të luante hapur rolin e tutorit?

6 – E quani normale ju mbajtjen e anës së një force politike në vendin ku jeni emëruar dhe a i parashikoni pasojat që vinë nga kjo?

7 – A mund të orientojë apo të ushtrojë ndikimin e vet mbi drejtësinë ambasadori i një vendi tjetër?

8 – I lejohet një ambasadori, qoftë edhe në emër të qeverisë që përfaqëson të urdhërojë se kush duhet të futet e kush duhet të dalë nga Parlamenti në shtetin ku është akredituar?

9 – A mund të shndërrohet selia e një ambasade në administratë ku paraqiten ankesat e popullit?

10 – Mund të thuash se po kryen detyrën e vet një ambasadë që për vite me radhë nuk realizon asnjë

shkëmbim kulturor, artistik, letrar, shkencor a sportiv mes dy vendeve mike?

11 – A duhet të identifikoni kërcënueshëm, gjysmën e shqiptarëve, me një njeri të vetëm, kushdo qoftë ai, dhe t`i thuash opozitës ose zhduk atë ose do hani bar?

12 – E quani të drejtë të akuzoni e diskreditoni cilindo individ e sidomos politikan influent të një shteti tjetër, pa dhënë asnjë fakt?

13 – Çfarë rreziku mund të përbëjë për sigurinë e një superfuqie një njeri i cili qysh kur u njoh publikisht nuk resht së foluri për miqësinë me SHBA, e quan suksesin më të madh përfshirjen në NATO dhe ka krijuar të gjitha lehtësirat për vendosjen e forcave tuaja ushtarake te ne?

14 – Në vendin tuaj, a e keni shpallur “non grata” V. V. Putinin e Rusisë apo Kim Jong Unin e Koresë së Veriut që nuk ka ditë të mos demonstrojnë forcën e të mos vringëllijnë armët kundër jush?

15 – A duhet përkëdhelur Serbia agresore duke e barazuar me viktimën e saj dhe duke iu lutur të njohë Kosovën?

16 – Çfarë pengoi pas 78 ditë bombardimesh mbi Beograd dhe gjunjëzimit të ushtrisë gjakatare serbe, që SHBA të shtronte dhe çështjen e bashkimit të Kosovës me Shqipërinë, duke ndrequr një gabim historik ndërkombëtar?

17 – Çfarë mendoni ju për politikanët tanë të nënshtruar, kur thonë se edhe gabim ta ketë Amerika, ne duhet të bëjmë si thotë ajo?

18 – Ju e kuptoni apo bëni sikur nuk e kuptoni që një administratë kalimtare nuk është SHBA – ja në sytë e popullit tonë?

19 – Vërtetë nuk e shihni dhe nuk e ndieni se me veprimet tuaja jo gjithmonë të lavdërueshme, po ngjallni në popullin tonë pakënaqësi ndaj politikës që ndjek vendi juaj mik?

20 – A mendoni ndonjëherë sesi do t`u mbajnë mend shqiptarët kur të përfundojë mandati juaj dhe të largoheni nga vendi ynë?

Mos m’u zemëro, zonja ambasadore. Unë e dua Amerikën, por më shumë dua Shqipërinë!

Derguar nga Prof.Dr. Eshtref Ymeri

POEZI NGA RAMË SMAJLAJ

No Comments Argëtim Letersi

PSE IKËN

Ti ike në agun e ditës
rrugën mos e dredho
se dita ka sy
e syri im të kërkon..

Ti u bëre ikje
e natës
për tu fshehur
nën hije
yjet sjellin dritën
për një takim rinie
në pritje.

Dredhove nga mali
qubave dhe në ullishta
kot e ke
fshehjen
zemrës sime
mos i bën bishta.

Do të vie
takimi
në mes fushe
dhe tufës së qingjave
e valles së Drenushës.

Dua të të shijoj
si nëna bebën e vet
lehtë e lehtë
të të ledhatojë
mallin që më djegë.

Trupin shumë të njomë
me erë drëndefili
ta përgedhel sa lehtë
me ëmbëlësi sheqeri.

Se lumturia ime
e pa peshuar
si ujë deti plot
zoti të më ndihmojë
të bëhem yll
i dashurisë në ikje.

Ik moj sa të duash
së koka të ndjek pas
zemra ime e shkreta
për ty o moj do plasë .

Kehl,Gjermani, Rame Smajlaj

Burimi/Facebook

Ndue Lazri – ARTI NDËRTON URA BASHKIMI

No Comments Kulture

       -Në Festivalin Folklorik Internacional në Rovereto-   

Për një moment, vjeshta, ndonëse i ka të bukura ngjyrat, i la jashtë ato, që në sallë të mbizotëronin ngjyrat pranverore. Në sallën e Filarmonisë në Rovereto zhvillohej Fest-folk, ose festivali folklorik me pjesëmarrjen e grupeve përfaqësuese të shumë etnive që jetojnë në zonën e Trentinos e më tej. Është edicioni i shtatë i këtij aktiviteti, që prej shtatë vitesh organizohet nga shoqata “Artistët”, nën udhëheqjen e drejtorit artistik Aleksandër Kolshi. Ky djalosh shqiptar punon me pasion e në mënyrë krijuese. Duke bashkëpunuar me komunën e Roveretos, Provincën autonome të Trentos dhe Bankën Rurale të Vallagarinës u ka dhënë jetë një sërë aktivitetesh të rëndësishme si Talent show “Teatri i ëndrrave”, ku marrin pjesë artistë të rinj nën moshën 25 vjeç, projektin kulturor “Kopshtet në festë”, Festivalin folklorik internacional dhe publikon revistën kulturore “New Art”(Arti i ri). Kjo ka bërë të mundur që komunitetet e ndryshme që jetojnë në këtë zonë të kenë aktivitete gjatë gjithë periudhave të vitit, të cilat nuk janë ndërprerë as në periudhën e pandemisë, por janë zhvilluar duke zbatuar me rreptësi rregullat e caktuara.
26 tetori, me një direktivë të Këshillit të Ministrave të Italisë është caktuar si dita e folklorit dhe e traditave popullore. Në këtë kuadër zhvillohet edhe ky festival.
Festivali hapet me një përshëndetje që një artiste e vogël e dërgon nëpërmjet videos që nga Shqipëria. Ajo quhet Amariliz Percakaj dhe interpreton këngën “Mu te guri që bën xixa”. Na bën përshtypje që kjo vajzë e vogël jo vetëm është e dashuruar me këngën popullore e folklorike dhe me kostumin e bukur popullor që vesh, por edhe interpreton bukur këngën e zgjedhur prej saj.
Menjëherë pas saj, nga Shqipëria arti na çon fluturim në Andaluzinë e bukur spanjolle. Grupi “La penja Andalusa” sjell në skenë ngjyrat e përflakura dhe ritmin e zjarrtë të vallëzimit flamenk. Ky grup, i drejtuar nga Adriana Grasselli, është krijuar në vitin 1995 dhe ka 26 vjet jetë artistike në Trentino. Ai ka sjellë artistë të njohur nga Spanja dhe nga shtete të tjera, pasi ka një bashkëpunim të vazhdueshëm me shoqata të përngjashme në Andaluzi, në Gjermani e në Izrael.
Na bën përshtypje që iniciativës së djaloshit shqiptar Aleksandër Kolshi i janë bashkuar mjaft grupe dhe artistë italianë, që këndojnë qoftë këngë folklorike e tradicionale, ashtu edhe këngë të muzikës së lehtë. Mjaft prej tyre janë të moshave të reja, si Anita Sabatini, trioja Alessia,-Francesco-Lorenzo, Gloria Zenatti, që ka fituar çmimin e parë në Talent show 2021 dhe solistja e grupit 14HUS, që ka moshën 15 vjeçe.
Grupet e artistët në skenë alternohen njëri pas tjetrit, duke ndryshuar ngjyrat e kostumeve, ritmet dhe instrumentet muzikore. Grupi “Salloni Maffei”, që vjen nga Riva del Garda, sjell kostumet dhe muzikën e salloneve të shekullit të 19-të, duke i interpretuar ato me mjaft elegancë. Francesco Franceschini sjell meloditë gazmore nëpërmjet harmonikës që i bihet me gojë . Ndërsa grupi i gajdexhinjve, sjell jo vetëm tingullin e lashtë tradicional të gajdes dhe të instrumenteve që e shoqërojnë, por edhe kostumet shumëngjyrëshe të periudhave të hershme. Është një grup i njohur prej vitesh në zonë dhe ka promovuar këngët, vallet, veshjet e instrumentet folklorike italiane në shumë vende të botës si në Brazil, Peru, Spanjë, Rusi, Nepal etj. Ange Marie Paule ka lindur në Trento, por është me origjinë afrikane. Ajo sjell në skenë veshje e vallzime me motive të Afrikës. Tërheq vëmendjen dhe duartrokitjet e publikut njëri nga artistët që hyn në skenë në karrike me rrota. Është rreth të 80-ave, me aftësi të kufizuara. Ai i bie një tamburi dhe pavarësisht gjendjes së tij fizike arrin të jetë në harmoni të plotë me instrumentistët e tjerë.Një shembull që tregon se dëshira për ta gëzuar jetën e për t’u falur gëzim të tjerëve triumfon mbi çdo vështirësi.
Në skenë ngjitet blerimi pranveror me kostumet e vallet irlandeze që sjell grupi “Zivireel”. Është një grup që prej 30 vjetësh zhvillon aktivitetin e vet në Valsugana dhe jep shfaqje herë pas here në rajone të ndryshme të Italisë. Publiku duartoket virtuozitetin e tyre në interpretimin e valleve irlandeze. Ndërsa grupi “Pukka Tribe” sjell një vallëzim të quajtur “American tribal Style”, që është një miks traditash ballkanike, medioorientale dhe indiane. Praktikisht është një vallëzim që nuk ka një koreografi preçize e të përcaktuar, por lëvizjet improvizohen në skenë, ku lëvizja e mëparshme është çelësi për lëvizjen që vjen më pas. Këngëtarja moldave Tatiana Popescu, që pason këtë grup, u lutet valltarëve që të mos largohen nga skena por ta shoqërojnë atë gjatë interpretimit të këngës. Dhe vallëzimi i tyre i improvizuar harmonizohej bukur me natyrën e këngës moldave.
Kur nis paraqitja e grupeve shqiptare, me bukurinë e larminë e kostumeve kombëtare, duket sikur hyjnë në skenë të katra stinët njëherësh. Instrumentet kërkojnë të marrin forcën dhe ëmbëlsinë e këngës së zogjve për t’i shoqëruar ato sa më natyrshëm. Grupi folklorik që përfaqëson shoqatën “Teuta” në Trento, nëpërmjet vallesh bën një udhëtim nëpër Shqipëri duke sjellë motive të jugut dhe të veriut. Me një natyrë akoma më dinamike grupi i valleve “Shqiponjat” që vjen nga Lecco me pasuri ritmesh, kostumesh e ngjyrash. Ky është një grup i njohur nga emigrantët shqiptarë, pasi lëviz nëpër tërë Italinë, madje shkon edhe në Austri, Gjermani, Zvicër e Francë. Krijuesja e tij, Drita Gega Çokaj, kësaj radhe “ankohet” se e bija, Stella, e ka “mënjanuar” disi, duke ia marrë rolin e koreografes. E kujtojmë Stellën kur ishte fare e vogël. Sa kishte mësuar të ecte, kishte filluar edhe hapat e parë në fushën e valles. Siç shprehet drejtuesi i programit, Nando De Bartoli (që drejtoi me shumë aftësi e spontaneitet), tek interviston artistët, Stella e mjaft nga këta të rinj e kanë filluar këngën apo vallen që në sallën e lindjes. Tani Stella ka afruar një grup vajzash të moshës së saj dhe i ka bërë valltare që sjellin në skenë vallet e bukura shqiptare.
Ndërsa Gentjana Abazaj, që jemi mësuar ta shikojmë gjithnjë si një valltare të talentuar, këtë radhë e befason publikun si këngëtare, duke interpretuar serenata korçare.
Në fund të programit bisedojmë me drejtuesin Nando, por edhe me miq të dashur që kanë ardhur të ndjekin koncertin, si Ndue Shabaku, Dritan Mashi, Cristina Xhakolli, Renzo Bonafini, Osman Parruca, Erio Korani e të tjerë për vlerat e këtij programi. Në këto kohë disi të vështira e të turbullta për tërë botën, kur disa vende që bëjnë pjesë në Europën e Bashkuar kërkojnë financime europiane për të ngritur mure e barriera kundër emigrantëve, ky festival ngre ura bashkimi midis etnive të ndryshme të emigrantëve. Politika ngre barriera ndarjeje, arti ngre ura bashkimi. Aleksandër Kolshi ka 7 vjet që ngre ura bashkimi në zonë. Dhe fruti i punës së tij është afrimi i gjithë këtyre artistëve, të cilët në fund ngjiten së toku në skenë e bëjnë një foto sëbashku, si të ishin pjesëtarë të një familjeje. E bashkë me ta ngjiten edhe shumë nga spektatorët e entuziazmuar nga shfaqja.
Ndue Lazri

Mund të jetë një imazh i 1 person dhe ambiente të jashtme
Mund të jetë një imazh i një ose më shumë persona dhe njerëz në këmbë
Mund të jetë një imazh i 2 persona, persona duke vallëzuar, njerëz në këmbë dhe ambiente të brendshme
Mund të jetë një imazh i një ose më shumë persona, njerëz në këmbë dhe ambiente të brendshme
Mund të jetë një imazh i 2 persona, njerëz në këmbë dhe ambiente të brendshme
Mund të jetë një imazh i një ose më shumë persona, njerëz në këmbë dhe ambiente të brendshme
Mund të jetë një imazh i 1 person, duke luajtur një instrument muzikor, në këmbë, kitarë dhe ambiente të brendshme
Mund të jetë një imazh i 1 person, në këmbë dhe ekran
Mund të jetë një imazh i 1 person, në këmbë dhe ambiente të brendshme
Mund të jetë një imazh i një ose më shumë persona dhe njerëz në këmbë

Burimi/Facebook

Shqiptari që i zmbrapsi bullgarët nga Prishtina!

No Comments Argëtim Histori

“Beteja e Lisicës (1941/42) shënon zmbrapsjen e depërtimit të mëtejmë bullgar nga Lindja në drejtim të Prishtinës dhe Rrafshit të Kosovës, ndërkohë që Bullgaria, si aleate e nazi-fashizmit gjatë Luftës së Dytë Botërore, kërkonte “hisen” e vet në trojet shqiptare.
“Luftën kundër bugarit” e kishte drejtuar me sukses të plotë Hafuz Imeri (Ymer Gërguri) i Bellaqevcit (Bardhi i Madh). Ashtu siç është përcjellë në gojëdhënat popullore në Gollak, Anamoravë dhe Rrafsh të Kosovës, Hafuzi (hafizi) kishte arritur të mobilizonte një grup të konsiderueshëm vullnetarësh shqiptarë nga fshatrat Bardh, Miradi e Lismir si dhe Prapashticë e fshatrat e tjerë të Prishtinës e Gollakut, duke formuar një çetë të konsoliduar e cila do ta vendoste fatin e qytetit të Prishtinës dhe Rrafshit të Kosovës, nëse kjo zonë do të administrohej nga Bullgaria apo nga Mbretëria Shqiptare, që asokohe ishte bërë pjesë e protektoratit perandorak të Italisë.
Duke qenë se bullgarët konsideroheshin të egjër, të dhunshëm, plaçkitës e zullumqar, që shqiptarëve u mohonin edhe të drejtat më elementare njerëzore, dhe për këtë kishte dëshmi jo shumë të largëta kohore, hafizi me çetën e tij ngarendi që t’u prente përparimin e mëtejmë forcave bullgare dhe t’i mbante ato sa më larg Prishtinës, e cila prej shumë kohësh ishte qendra kryesore tregtare e Rrafshit të Kosovës (edhe sot e kësaj dite rruga kryesore, përmes pjesës së vjetër te fshatit Bardh, mbanë emrin “Udha e Shehrit”, gjë e cila tregon rëndësinë e lidhjeve me Prishtinën).
Mësymja bullgare për të marrë Prishtinën kalonte përmes Prapashticës, gjegjësisht futjes nën kontroll të Majës së Lisicës, kodër kjo, në malin me të njëjtin emër, nga e cila do të kontrollohej dhe mbikëqyrej Prishtina.
Mirëpo, mësymja drejt Prapashticës ishte shndërruar në ferr për trupat bullgare, sepse ato hasen në çetën e Hafuz Imerit të pozicionuar mirë në Prapashticë e Lisicë. Trupat bullgare “u korren”, ashtu siç është përcjellë në traditën gojore, nga prita e hafizit, i cili kishte vënë një disiplinë strikte ndër vartësit e tij. Në një fragment të rrëfimit popullor thuhet se disa ushtarë të çetës i kishte kapluar paniku, kur kishin parë ushtarët e shumtë bullgar duke hyrë në Prapashticë, dhe për pasoj kishin filluar të zmbrapsen duke dashur të iknin dhe ta linin frontin. Mirëpo, hafizi iu kishte përgjigjur me breshëri mamzeri para këmbëve të tyre duke ju thënë se plumbat e anmikut kishin për t’i kapur nga prapa dhe se kush vdiste i qëlluar në ikje pas shpine shkonte pa dinë e pa iman. Kjo këmbëngulje e drejtuesit të çetës i kishte bërë ushtarët shqiptarë që të qëndronin në pikat e tyre dhe kështu ata e mbrojtën me sukses kodrën e Lisicës dhe Prapashticën duke e shpartalluar divizionin bullgar…
Jo vetëm kaq por, siç ka treguar Bajram Breznica, nga fshati Bardh i Madh, i cili kishte marrë pjesë në këtë betejë, për të ngritur moralin luftarak të ushtarëve hafizi sulej i pari dhe gjuante mbi armikun duke qëndruar në këmbë, pa u shtrirë. Kur në një rast ushtarët i kishin thënë se mund të qëllohej ashtu i ekspozuar, ai ua kishte kthyer se atë nuk ka plumb armiku që mund ta kapë, por edhe nëse e zinte plumbi, ai do të ishte i kënaqur se është goditur në gjoks e jo pas shpine dhe si i tillë do të binte dëshmor (shehid). Në këtë mënyrë hafizi iu dha edhe më tepër zemër luftëtarëve të tij duke i bërë edhe më të qëndrueshëm përball ushtrisë bullgare, pavarësisht se kjo e fundit ishte e armatosur rëndë dhe bombardonte pareshtur me artileri.
Sipas po këtij protagonisti, humbjet e armikut ishin aq të rënda sa që kur ishin tërhequr këmbësoria e mbetur bullgare, vija e tyre mbështetëse e artilerisë kishin lënë mbrapa 40 topa, të cilët ushtria e hafizit i shtinë në duar por që detyrohen t’ua dorëzojnë italianëve për faktin se para braktisjes ato armë të rënda ishin amortizuar nga bullgarët duke ua hequr gjilpërat ndezëse.
Luftëtarë të tjerë të dalluar të kësaj beteje, që kanë përcjellë rrëfime autentike, e që deri më tani kemi arritur t’i identifikojmë, ishin edhe Bahtir Breznica e Idriz Breznica nga fshati Miradi e Epërme, Ali Tërnava nga fshati Lismir, ?? Bytyqi nga Sllatina, si dhe Rexhep Lushaku nga Prishtina. Ajo që vë theksin më të madh tek rreptësia e kësaj beteje është se luftimet ishin zhvilluar për më tepër se një javë dhe, megjithëse fitimtare, në të ranë dëshmorë dy luftëtarë të denjë nga fshati Bardh i Madh: Ahmet Dragusha dhe Bajrush Kostanica. Sigurisht, në një luftë të tillë kishte dhe dëshmorë të tjerë. Rasti më i rëndë kishte qenë kur një gjyle topi bullgar kishte goditur në kuzhinën e improvizuar, me ç’rast kishte vrarë një numër më të madh të luftëtarëve.
Siç mund të vërehet, lufta dhe rezistenca e çetës së Hafuz Imerit e bëri të pamundur depërtimin bullgar në zonat më të thella të Kosovës, dhe Prishtina mbeti nën zonën italiane të viteve pasuese të Mbretërisë Shqiptare. Se sa e rëndësishme ishte mbrojtja e Prapashticës dhe prerja e depërtimit bullgarë në zonën e Rrafshi të Kosovës e tregon më së miri gjendja e tmerrshme e popullsisë shqiptare në pjesën veri-lindore të Shqipërisë etnike që kishte mbetur nën pushtimin bullgar. Në ato zona ishin të ndaluara të gjitha aktivitetet me karakter kombëtar, duke përfshirë përdorimin e flamurit shqiptar si dhe hapjen e shkollave shqipe; ndërkaq në zonën italiane të Mbretërisë Shqiptare, pra edhe në zonën e Prishtinës që e mbrojti me aq këmbëngulje dhe sakrificë Hafuz Imeri me çetën e tij, shkollat shqipe dhe aktivitetet e tjera kombëtare lulëzuan deri në atë shkallë sa që, në periudhën e pasluftës, regjimi jugosllavë e pat të pamundur ta kthente gjendjen mbrapa.
Në këtë mënyrë, suksesi i Betejës së Lisicës e ka bërë hafizin një komandant real, të vendosur dhe të suksesshëm në stopimin e ambicieve bullgare, ndërkaq në popullatën e Rrafshit të Kosovës emri i tij është përcjellë si një legjendë e cila nuk mund të fshihej dot nga rrëfimi. Pikërisht për këtë arsye, në vitet e pasluftës, Hafuz Imeri, nuk ishte parë kurrë me sy te mirë nga UDBa duke u konsideruar armik i mundshëm e potencial edhe kundër Serbisë e Jugosllavisë komuniste. Në vazhdën e rrënimit të autoritetit të tij, edhe pse plak, hafizi ishte përndjekur dhe burgosur duke u mbajt për ditë të tëra në bodrumin-qelinë e mbushur me ujë të stacionit të xhandarmërisë në Bellaqevc, duke e dëmtuar shëndetin e tij. Në gjendje të rënd, hafizi lirohet nga burgu nën vëzhgimin e vazhdueshëm deri në rënien e Rankoviqit.
Pas vitit 1966/67, ai më në fund dëshiron ta bëj realitet një pjesë të ëndrrës së tij jetësore – shkuarjen në haxh. Ai ishte pjesë e grupit të dytë të pelegrinëve nga Kosova kur, pas rënies së Rankoviqit, iu lejua shqiptarëve të vizitonin Qabenë. Ëndrra e tij u realizua. Meqë në luftë nuk e pati fatin të binte, ai vdiq dëshmor në vendet e shenjta…


Ymer Gërguri nuk ishte hoxhë por kishte mësuar Kuranin përmendsh dhe për këtë arsye iu dha titulli hafuz (hafiz). Përndryshe ai ishte i biri i mulla Osmanit dhe nipi i mulla Aliut. Gjithashtu Hufuz Imeri kishte të birin, Hasimin, dhe nipin, Dautin, hoxhë. Për këtë arsye, edhe pse kanë mbiemrin Gërguri, familjet e tyre, në shenjë respekti, janë quajtur Hoxholl-Hoxhaj dhe ashtu quhen edhe në ditët e sotme.
Hafuz Imeri, dhe familja e tij, veç përshkrimit të cekur si më lartë, ka një bagazh edhe më të gjerë kombëtar, fetar e emancipues.
Ai, sikurse dhe babai e i biri, ishin në krah të organizimeve patriotike e atdhetare, me para dhe vetën e tyre. Veç gatishmërisë për të luftuar në çështjet e interesit kombëtar, Hoxhajt kanë dhënë një kontribut të madh edhe financiar në të gjitha kauzat. Hafizi ishte një përkrahës i madh i Azem Jashanicës, dhe luftëtarëve të tjerë të Lëvizjes Nacional Demokratike Shqiptare – LNDSH (Dan Berishës, Ramiz Qyqallës, Sylë Berishës etj.) kundër Serbisë, si dhe kishte kontribuar në strehimin dhe fshehjen e Azemit nga përndjekja e UDBsë. Kjo ishte edhe një prej arsyeve pse ai u dërgua në qeli. Një sekuencë domethënëse lidhet dhe me gjyshin tim, Bajram Breznicën, të birin e Mulla Hajdin Breznicës, intelektualit të parë të asaj zone, që kishte diplomuar në Universitetin e Stambollit në vitet ’90 të shek. XIX.
Pas hyrjes së partizanëve, dhe në vazhdën e shtypjes së kryengritjes shqiptare kundër Jugosllavisë komuniste, Azem Jashanica – Bellaqevci detyrohet të strehohej në familjet e tjera në fshatin e vet dhe jashtë tij. Ndër ato familje që e kishin strehuar qenë edhe familja e Gërgurve, Breznicëve, Sogojevëve, Tërnavëve etj. Kur më nuk i kishte mbetur vend për strehim në rrethinën e tij, Azemi detyrohet të largohet akoma më larg. Për t’i ikur gjurmëve të UDBës, Azemi strehohet në Llap tek dajat e babës së tij Behës, njëkohësisht dhe dajat e Bajram Breznicës – Babatincët. Mirëpo, shërbimi inteligjent serb më në fund i bie në gjurmë ku gjendej dhe kush e strehonte. Prandaj një njësi udbashësh e marrin vesh se familja që kishte lidhje afërsie me Azemin, jashtë familjes “lëçitëse” Jashanica (familjet e të përndjekurve duheshin shtirë lëçitës për t’iu shpëtuar torturave të pushtetit serb), ishte familja Breznica, gjegjësisht familja e Bajramit, i cili ishte tezak (djalë tezeje) i Behës (babës së Azemit). Xhandarmeria serbe shkojnë në shtëpinë e Bajramit dhe e pyesin se ku ishte Azemi dhe kush e strehonte atë. Ai u ishte përgjigjur se e kishin ngatërruar adresën dhe se Azemi ishte nga fisi tjetër e jo na fisi i tij. Ata ia kishin bërë të qartë se dinin çdo detaj dhe se e vetmja mënyrë për t’i shpëtuar “përgjegjësisë” dhe torturave që rridhnin nga “mosdija” ishte të shkonte në Podujevë dhe t’i thoshte Azemit të kthehej dhe se pushteti do ta falte nëse ai do të dorëzohej. Bajrami ishte përpjekur t’i ikte këtij detyrimi duke u thënë se nuk kishte me se të shkonte aq larg dhe se kishte një familje që e mbante i vetëm pa vëllezër. Xhandarmeria ia bëjnë me dije se pikërisht refuzimi për të shkuar tek Azemi do ta rrezikonte atë dhe familjen e tij, ndërkaq për të shkuar në Podujevë e kishin detyruar të merrte atin (kalin e shalës) e Hafuzit. Ato ditë Bajrami diskuton me hafizin dhe ai e këshillon të mos refuzonte, përkundrazi të shkonte e të qëndronte disa ditë tek dajat, në mënyrë që të humbte tragë, si dhe t’i thoshte Azemit të largohet në një strehim tjetër. Gjyshi merr atin e hafizit dhe shkon tek dajat e tij, Babatincët në Podujevë. Aty e takon Azemin dhe ia përcjellë ofertën kërcënuese të UDBës dhe njëkohësisht këshillën e hafizit. Azemi ia rikonfirmon se nuk dorëzohej për së gjalli dhe i thotë ta ndiqte këshillën e hafizit për qëndrim tre ditorë në Podujevë, ndërkaq kur të kthehej t’iu thoshte xhandarmërisë se nuk e kishte takuar dhe as parë Azemin, edhe pse disa ditë kishte qëndruar në Llap për këtë qëllim.
Pas këtij sinjali, Azemi strehohet edhe për gati dy vite të tjera gjithandej nëpër Kosovë, derisa vritet në fshatin Prapashticë duke refuzuar dorëzimin. Ndërkaq, për fajin e strehimit dhe fshehjes së gjurmëve të Azemit, por edhe për faje të tjera kundër pushtetit (kundërshtimit të pritjes së Fadil Hoxhës si dhe kundërshtimit të kooperativizmit), hafizi dënohet me vuajtje burgu në qeli, ndërkaq Bajrami, së bashku me një grup përgjegjësish të fshatit, duke marrë shkas sidomos nga kundërshtimi i hapur ndaj shtrirjes së kooperativës, dërgohen për punë të detyrueshme në maden (minierë thëngjilli) të Hadës…

Post Scriptum:
Në përpilimin e këtij shkrimi jam mbështetur në rrëfimet e familjeve: Gërguri, Jashanica, Breznica, Sogojeva, Bajçinca, Tërnava, Podvorica, Babatinca, Govori, Lushaku”.

/Adem Breznica, profesor i historisë/

Burimi/a-news24.com/

Ramazan Çeka – Bashkim Alibali “Mjeshtër i Madh”, një ndër emrat më të shquar të këngës shqiptare

No Comments Kulture

Sot këngëtari i mrekullueshëm shkodran Bashkim Alibali “Mjeshtër i Madh”, një ndër emrat më të shquar të këngës shqiptare feston ditëlindjen e tij.
I urojmë edhe 100 vite të lumtura në jetë e në skenë!
Zëri i tij i është bashkuar krijimeve më të bukura të këngës së lehtë por edhe të këngës popullore shkodrane. Gjithnjë i qeshur në skenë, por me shumë emocione brenda vetes, Bashkimi ka marrë duartrokitje e dashuri nga publiku i shumtë që e ka ndjekur në karieren e tij.
Në skenat e festivaleve, Koncertet e Pranveres, Anketat Muzikore të Radio Tiranës, skenën e Estradës së Shkodrës e mjaftë skena të tjera si brenda e jashtë vendit, Bashkimi ka lënë gjurmë të pashlyeshme që e radhisin në vlerat më të larta të këngës shqiptare.
Një portretizim i këtyre përmasave është si të thuash një korrnizë e vogël për ta përballuar hapsirën e portretit të këtij këngëtari kaq të veçantë, karrierën mbi 50-vjeçare të këtij “rrebeli” të dashuruar me këngën dhe skenën, i cili gjithmonë me talentin e tij vetëm “korrniza” nuk ka pranuar.
Jeta artistike e qytetit të Shkodrës ishte mjaft e pasur dhe e larmishme. Vetëm Teatri “Migjeni” funksiononte si trupë profesioniste, por burimi që vazhdimisht e furnizonte me talente të rinj ishin trupat amatore të ndërmarjeve dhe institucioneve të qytetit. Në këto ujëra të pastra të këtij burimi u zbuluan shumë talente të ardhshëm, ku spikat edhe këngëtari simpatik, alegro e gjithmonë rinor Bashkim Alibali që punonte në Uzinën e Telave në Shkodër.
Shkëlqimin në jetën artistike, asnjë artist nuk mund ta bëjë i vetëm, pa bashkëpunimin e një stafi ku anëtarët plotësojnë njëri-tjetrin. Në këtë kontekst Bashkimi pati fatin e madh të ketë përkrah personalitetet më të spikatur të muzikës dhe artit shkodranë si: i paharruari Bik Ndoja “Nderi i Kombit”, Shyqyri Alushi, “Artist i Merituar”, por edhe të planit të estradës si: i ndjeri Tano Banushi, Zyliha Miloti “Mjeshtre e Madhe”, Paulin Preka “Mjeshtër i Madh”, Jolanda Shala, Gëzim Kruja “Mjeshtër i Madh”, Zef Deda “Mjeshtër i Madh”, etj.
Në moshën 17-vjeçare mori pjesë në festivalin e këngës të qytetit të Shkodrës, ku ishte dalja e parë në skenë me një publik të gjerë. Lëvizja artistike kulturore e atëhershme në qytetin e Shkodrës ka qenë shumë e gjallë. Ka pasur shumë aktivitete sidomos amatore. Jo vetëm Shtëpia e Kulturës, por ka pasur shumë ndërmarrje që organizonin estrada, festivale apo aktivitete të tjera.
Ishte viti 1969 kur Alibali filloi të aktivizohet me trupën e estradës profesioniste të qytetit të Shkodrës. Pjesmarrja në këtë trupë përkon me shkuarjen në Tiranë me një aktivitet dhe kënga e parë që ka kënduar në sallën e Estradës së kryeqytetit ka qenë “Mes jush”.
Jeta e Bashkim Alibalit është lidhur mes Tiranës dhe Shkodrës. Ai ka një jetë interesante, mbushur me ngjarje, ku pasioni dhe këmbëngulja i kanë dhënë një vend të nderuar në radhët e këngëtarëve më të shquar shqiptarë. I qeshur dhe plot humor, ai ka ditur të ngrihet mbi çdo barrierë të kohës, ku magjia e zërit të tij ka qenë vetë çelësi i sukseseve të tij.
Si shumë këngëtarë bashkëkohës Festivali i 11-të e mënjanoi nga skena, por jo nga dëshira për këngën. Në biseda shokët shpesh e ngacmojnë për sqimën dhe rigorozitetin e tij në veshje dhe pamje. Eshtë ndoshta i vetmi këngëtar shqiptar që nuk ka dalë asnjëherë nga shtëpia pa e kontrolluar edhe një herë veten për paraqitjen e tij. Miqtë e tij janë kompozitorët, këngëtarët, autorët e teksteve me të cilët diskuton gjerësisht për këngën, rolin dhe pozicionin që ajo duhet të ketë në kulturën dhe shoqërinë e sotme shqiptare.
E pranojmë se jeta ka ndryshuar dhe është në zhvillim, por duhet të pranojmë se edhe kënga popullore shkodrane e vjetër duhet të ruhet dhe zhvillohet, pasi në të është shkrirë talenti, fantazia e shpirti i brezave të tërë krijuesish me emër dhe anonim, ndryshe nuk mund t’i themi më “Këngë shkodrane”. Një ndër ata është edhe Bashkim Alibali, i cili herë pas here edhe në ditët tona na sjell perla të mrekullueshme që ndriçojnë me shkëlqimin e kësaj muzike të papërsëritshme. Megjithatë shkëlqimi i tij më i madh ka qenë në interpretimin e këngës së muzikës së lehtë.
Kënga “Në duart e nënës” veçohet nga të gjithë, ajo është bërë si këngë shtëpie, kjo këngë u bë popullore, pra edhe një këngë e muzikës së lehtë mund të bëhet këngë masive.
Nga viti 1988, deri në vitin 1990, Bashkim Alibali ishte Drejtor i Pallatit të Kulturës “Vasil Shanto” në Shkodër. Një institucion të cilin përpara tij e kishte drejtuar shkrimtari dhe poeti i njohur shkodran Bedri Islami. Edhe Bashkimi ashtu si paraardhësit e tij i vuri një rëndësi të madhe këtij institucioni, i cili merrej kryesisht me trupat amatore të ndërmarrjeve të qytetit dhe me talentet e reja.
Kështu aktivitetet vazhduan njëri pas tjetrit duke organizuar edhe disa turne me trupën amatore të këtij Pallati në mbarë vendin. Vetëm në Tiranë kjo trupë ka dhën mbi 70 shfaqje dhe mbi 30 shfaqje në qytetet e tjera.
Gjatë kohës që Bashkimi ka qenë drejtor i këtij institucioni, u plotësua me të gjitha instrumentët muzikore, me foni e ndriçim, me një skenë të madhe e cila në atë kohë plotësonte të gjitha kushtet e nevojshme, duke u bërë edhe skena e trupave amatore të ndërmarjeve, institucioneve dhe trupave që vinin nga fshati dhe rrethet. Niveli i organizimit të këtyre aktiviteteve jo vetëm gjallëronte jetën e qytetit, por shpesh konkuronte edhe trupën profesioniste të Teatrit “Migjeni”, sepse vetë institucionin e drejtonte njeriu i duhur, artisti i duhur.
Për kontributin e tij të shquar Bashkim Alibali është vlerësuar nga Presidenti i Republikës së Shqipërisë me titullin e lartë “Mjeshtër i Madh” me motivacion: “Për kontributin e çmuar në fushën e interpretimit dhe lëvrimit të muzikës së lehtë dhe asaj popullore, në veçanti asaj shkodrane. Për veprimtarinë e tij kulturore – artistike në vendin tonë dhe në diasporë”.
Një këngëtar i dashuruar shumë me këngën, besnik i palëkundur i saj, e do shumë kombëtaren, deri në qelizë, ka shije të holla dhe fine dhe është shumë kërkues në tekstet e këngëve. Gjithmonë kërkon të renë duke u mbështetur tek kombëtarja. Të qëndron mbi kokë deri në përfundimin e këngës. Ka një diksion shumë të pastër tek fjalët e këngës, problem themelor që shpesh ndeshet tek këngëtarët. Këngëtar që nuk ka dalë asnjëherë nga moda dhe ka një audincë shumë të madhe në popull, në të gjithë Shqipërinë, por edhe në emigracion ku ushtron vazhdimisht aktivitetet e tij. Tematikat e këngëve të tij janë shoqërore, dashuria për qytetin e tij të lindjes dhe tendencat për t’i kënduar këngët me vlerat e tabanit tonë kombëtar, janë gjithmonë dëshira dhe vullneti i Bashkimit.
Ai nuk i mungon asnjëherë skenës dhe do t’ju them një sekret: Së shpejti ai do të paraqitet me disa kënë të reja me tekstet e mia, ku do veçoj njërën prej tyre me muzikë të maestro Fatmir Lelës, të cilën shumë shpejt publiku do e dëgjojë dhe do e shijojë. Ju them sinqerisht se asnjë rresht nuk mund ta shkruaj pa praninë e Bashkimit e pa një tavolinë ku nuk është prania e tij. Është i mrekullueshëm.
Në repertorin e e tij me këngë popullore shkodrane numërohen rreth 250 që ka kënduar Bashkimi, ndërsa këngë popullore Shkodra ka me qindra.
I gjendur kudo ku ka aktivitete, Bashkimi mbetet këngëtari më i palodhur. Dhe pse lëviz kudo, dashuria për Shkodrën nuk i shterron kurr dhe kur shkon aty duket se frymëzimi i shtohet. Plot emocion dhe buzëqeshje, ka cituar disa vargje të dalura nga shpirti i një artisti të vërtetë:
“Shkodër kangën po ta këndoj
Se të du pa fund, pa anë
Jeten time n’ty shikoj
Se më dhe emrin shkodran”.
Edhe pse nuk ka mbaruar për kompozitor, Bashkim Alibali si një nga këngëtarët emblematik në festivalet e RTSH prezantohet për të konkuruar në edicionin e 50-të, në vitin 2012 si kompozitor dhe interpretues me këngën “Merr me vete këngën time”, me tekst të Jorgo Papingjit “Mjeshtër i Madh” e cila bën fjalë për këngën tonë shqiptare, duke u ngjitur në skenë pas 7 vitesh, pas duetit të suksesshëm me këngëtaren Irma Libohova titulluar “Taverna e vjetër”.
Karriera e tij artistike tha shumë, që si rrallë kush ka ditur të elektrizojë salla e mjedise të ndryshme, që ka ditur mjeshtërisht ta kthejë dhimbjen në gaz, që i dha kohës së shkuar koherencën e ditëve të ardhshme, por një jetë me këngën e tij është një histori që dekoratat e sotme nuk mund ta thonë.
Këngët e Bashkim Alibalit nuk mbeten vetëm për Shkodrën por mbeten për të gjithë shqiptarizmën. Ai është krenari e artit dhe muzikës shqiptare. Mirënjohje vlerave të tij për promovimin e imazhit më të mirë të traditës historike, kulturore e patriotike të Shkodrës tonë e mbarë kombit shqiptar, djepit që e rriti dhe Shkodrës që e frymëzoi. Vlerat e këtij këngëtari të njohur na bëjnë krenar për trashëgiminë e shkëlqyer që e ka pasuruar me zërin e tij të dashur dhe këngët e bukura të arkivës më të mirë të artit shqiptar.
Bashkimi është dhe mbetet këngëtari i të gjitha kohërave, duke qenë gjithmonë i dashur, elegant, simpatik, si dhe duke na dhuruar gjithmonë emocione me këngët e bukura me zërin e tij joshës.

Burimi/Facebook