Home

Lajme

Mujo Bucpapaj – KUSH ISHTE GAZETARI DHE REGJISORI I MIRENJOHUR I RTSH-SË, ILIR BUÇPAPAJ, QË U NDA DJE NGA JETA, NË NEW YORK

No Comments Argëtim Histori

Gazetari dhe regjisori i shquar i RTSH-së, Ilir Buçpapaj, ndërroi jetë dje në Nju Jork, pas një ataku në zemer, në moshën 69 vjeçare.
Ilir Buçpapaj ka lindur në qytetin Bajram Curri më 1952. Pas mbarimit të shkollës 8 vjeçare në qytetin e lindjes, Iliri përfundoi me rezultate të larta shkollën e mesme të përgjithshme në vitet 1968-1972, po në qytetin Bajram Curri.
Studimet e larta i përfundoi në Fakultetin Histori-Filologji të Universitetit të Tiranës, dega gjuhë-letërsi, në vitet 1974-1978.
Në vitet 1978-1980 punoi për pak vite si arsimtar në Shkollën 8 vjeçare të qytetit B.Curri, në Shoshan dhe në Gjimnazin e Fierzës.
Nga viti 1980 deri më 1992 punoi gazetar-reporter i Radiotelevizionit Shqiptar për rrethet Tropojë-Kukës, duke sjellë në ekranin e RTSH-së, imazhin e rrallë të Alpeve shqiptare dhe të jetës atje.
Në vitet 1992-1997 Ilir Buçpapaj ishte pjesë e Departamentit “Bota Shqiptare” në RTSH, dedikuar kryesisht emigracionit shqiptar në botë.
Ky program, bëhej për herë të parë në RTSH, e ngriti lart moralin e shqiptareve në Kosovë, që gjendeshin në terr të plot informativ, por edhe Maqedonine e Veriut, në Mal të Zi, dhe ne te gjithe diasporen e shumtë shqiptare nëpër botë.
Në këto vite Iliri, permes shumë telereportazheve dhe dokumentareve pasqyroj me mjeshtri jetën e mergates tonë në Europë dhe Amerikë.
Nga viti 1998 deri më 2017 kur doli në pension, Iliri punoi si redaktor, skenarist dhe regjisor në redaksinë e dokumentarëve në Radiotelevizionin Shqiptar, ku spikati për profesionalizmin e lartë.
Ilir Buçpapaj, gjatë punës së tij të pandërprerë për 37 vjet me radhë, trajtoi me sukses kronikën, lajmin, telereportazhin, portretin dhe gjerësisht dokumentarin televiziv.
Ai ka realizuar më shumë se 750 dokumentarë televizivë me temë historike kushtuar periudhave kulmore dhe figurave të ndritura të historisë sonë, si dhe 300 telereportazhe.
Nga krijimtaria e tij dokumentaristike shquhet veçanërisht cikli “E duam Shqipërinë”, si dhe dokumentarët: “ Naim Shqiperia” per poetin tonë kombëtar Naim Frasheri, “Kosova Zogu që lindi nga hiri vet”, “Kurbini”, “O i madherueshmi shenjti Shna Ndue”, “Tevolli”,”Ali Pasha i Kalave”, “Simfonite e Valbones”, “Në rrjedhat e historise së Dardanise”,“Kultura e Komanit”,”Berati”,”Lezha” “Lidhja shqiptare e Prizerenit”, “Lidhja besa -besë e Pejes”,”Kuvendi i Junikut”, “Vendi i Kuvendeve të medha”,”Verrat e Llukes”,”Memorandumi i Greces”,”Kuvendi i shpalljes së Pavarsise”, dokumenatrë kushtuar figurave historike si “Isa Boletini’, “Bajram Curri”, “Zylyftar Veleshnja”, “Konferenca e Bujanit” etj.
Gjatë 30 vjetëve të fundit Ilir Buçpapaj ka realizuar disa dokumentarë të shkelqyer për maredhënjet shqiptaro-amerikane, jetën e komunitetit shqiptar në SHBA, dhe rëndësinë jetike që kanë maredhënjet shqiptaro-amerikane, siç është cikli i dokumentarëve “Dallgë shqiptare në Amerikë”, etj.
Ato janë trasmetuar në TVSH por edhe shfaqur në Qendren Nderkombëtare të Kulturës, Tiranë duke u ndjekur me aq interes nga qytetaret dhe te rinjte e Tiranes.
Gjatë Luftës së Kosvës 1998-1999, Ilir Buçpapaj ka raportuar direkt nga fronti i luftës duke transmetuar dhjetra kronika lufte nga fronti në Tropoje, Has, Kukës dhe ku zhvilloheshin luftime në zonat kufitare. Epiqendra u bë në Padesh, Prrue të Thanës, Lug i Zi, Dobrunë, Pogaj ,Papaj ku ishin perqendruar dhe njesitë më të medha të UÇK-së.
Gjatë viteve 1998-1999, Ilir Bucpapaj si një gazetar i nivelit të lartë, përveç televizionit shqiptar, ka punuar me televizionet më prestigjoze të botes si CNN, BBC, ZDF (gjermani), RAI (itali), televizionin shtetëror grek, slloven, të vendeve arabe etj.
Pas çlimrit të Kosoves, Iliri ka realizuar shumë dokumentare për RTSH-në, si “ Kosova zogu i qiellit që ndertohet nga hiri vet”, “Festë në Prizeren”, “Masakra e Mehjes”, “Dita e Flamurit”, “Në Kullat e Boletinit” etj.
Në realizmin e këtyre dokumentarëve me temë historike Ilir Buçpapaj ka bashkepunuar me kolegët e tij të RTSH-së, por edhe me historianë të shquar si Myzafer Korkurti, Gazmend Shpuza, Neritan Ceka, Maringlen Verli, Beqir Meta, Pellumb Xhufi, Fehmi Rexhepi, Jusuf Bajraktari, Frasher Dema etj.
Kjo pasuri e rrallë filmike i ka mbetur arkivit të televizionit shqiptar, dhe transmetohen pandërprerë dhe ndiqen me interes nga të gjtihë shqiptarët, si një deshmi e pavdekshme e punës krijuese të Ilir Buçpapajt.
Ilir Buçpapaj mbante titullin “Qytetar Nderi” nga krahina e Kelmendit, Devollit dhe Tropojës.
Ai ka marrë shumë çmime dhe vlerësime nga organizatat e gazetarëve në Shqipëri dhe rajon, por edhe institucionet e kulturës në Shqipëri, Kosovë, Maqedoni , Mal të Zi dhe Dipasporë. Ishte veteran i UÇK-së.
Për fat të mirë, ai nuk mori titullin aq të zhvleftësuar dhe shpesh të bërë qesharak “Mjeshtër i madh”.
Në tre-katër vitet e fundit ka jetuar e punuar bashkë me familjen e tij, gruan Dritën dhe Djalin Kreshnikun, në qytetin e Nju Jorkut, ku edhe ndërroi jetë, pas një ataku në zemer.
Sipas amanetit të lënë nga vet Iliri, trupi i tij do të varroset në fshatin e tij të origjinës, në Tplâ të Tropojës.
Ndarja e parkohshme nga jeta e Ilir Bucpapajt, duke i lene shume pune te reja krijuese ne mes, është një humbje e madhe për familjen e tij, fisin e gjërë Buçpapaj të dedikuar gazetarisë, letërsisë dhe çeshtjes shqiptare, por edhe Televizionit Shqiptar ku Iliri punoi me pasion dhe profesionalizëm për 37 vjet me radhë.

Burimi/Facebook

BAHRI SHYTI SHNDËRROHET, ME TË DREJTË, NË CILËSI ME NDJENJA HYJNORE SI POET

No Comments Argëtim Letersi

Nga Hysen Ibrahimi

Billedforhåndsvisning


Doli nga shtypi libri i poetit Bahri Shyti, i titulluar “KUSH TROKET”. Botues: Shoqata e Shkrimtarëve dhe Artistëve Shqiptarë ”Papa Klementi XI Albani”, Suedi.

Duke e ditur se poezia, me anë të shprehjes, zbulon shumë për opinionin dhe qartëson kuptimin dhe idenë e secilit poet për lëvizjet e kohës, ngjarjet e jetës dhe interesat kombëtare, duke qëndruar fuqishëm mbi artet e tjera në fushën e krijimtarisë. Kështu, siç duket, poeti Bahri Shtyi e ka kuptuar mjaftueshëm këtë ide dhe me përsosmëri të lartë ka arritur të krijojë vargje nga më të ndryshmet, madje me një përsosmëri të natyrshme. Kjo arritje e tij plotëson autorin Bahri Shyti, brengën e tij të kahershme për të publikuar nëpërmjet vargut atë që e ka pasur si brengë në jetë, pra, për t’i publikuar vargjet e tij për lexuesit, pse jo për t’i lënë dëshmi historigrafisë shqiptare idenë preokupuese të shprehur nëpërmjet poezisë.

Autori me librin e tij të gjashtë të radhës të titulluar “KUSH TROKET” (2022), ka goditur shenjën e synuar të jetës, që ngre lart shpirtin e poetit. Poezia e tij në këtë libër me përmbledhje, e bën aq gjenial poetin Bahri Shyti, sa që edhe poetët më të mëdhenj të gjinive letrare ia kanë lakmi, për formën e mjeshtrisë së të krijuarit varg poetik, për mënyrën se sa përshtatshëm paraqet të vërteta të reja të kohës kur ne po flasim, për intuitën e tij të lartë se si i qartëson ngjarjet nëpërmjet poezisë e nëpërmjet vargjeve të veçanta, duke shprehur brengën e çdo të keqeje që i vjen popullit shqiptar, por edhe lumturinë e të arriturave shoqërore e familjare. Kjo është vërejtur qysh herët, se autori është rritur në frymën e inspirimit patriotik aq të madh dhe të denjë dhe, në këtë formë, autori shndërrohet me të drejtë në cilësi me ndjenja hyjnore2 si poet.

Gjatë kritikës sime letrare për poezinë e autorit, kam kuptuar se talenti i tij për ndërtimin e poezisë asnjëherë nuk ka munguar, kuptimi i brendshëm ka motive të forta dhe asgjë nuk lëshon pa e përfshirë me një realizëm njerëzor e që më pas e jep formën e bukurisë artistike e ideale, që pastron zemrat e lënduara. Pra, me fjalë të tjera, poeti Shyti arrin që secilit lexues t’ia mbushë shpirtin me mendime të pakufishme nëpërmjet vargut.

Shumë herë, duke e lexuar poezinë, krijohet përshtypja se nuk jemi në gjendje të themi se deri ku mund të arrijë poezia e këtij poeti të madh në të ardhmen. Në anën tjetër, mund të konstatojmë se autori në kokën e tij ka aq shumë brumë poetik të larmishëm të jetës së tij, saqë shumë herë ai arrin ta gjallërojë dhe poezia e tij të interpretohet edhe nëpërmjet

këngës, gjë që dëgjohet me ëndje në brendinë e botës shqiptare. Kam krijuar bindjen se poeti Bahri Shyti është një burim i pashtershëm në fushën e krijimtarisë.

E them këtë me bindje, duke e dëshmuar me fakte përcjellëse, sepse si poezia, ashtu edhe kënga e tij, në shumë raste, sidomos kur përkushtohet në sakrifcën personale njerëzore, janë shndërruar në përmbajtje të rëndësishme historike të jetës së autorit, e që ka të bëjë me historinë e jetës së tij të përvuajtshme, duke mbrojtur interest kombëtare qysh nga mosha e tij e rinisë. Pastaj, në anën tjetër, ai arrin fuqishëm e duke krijuar me përkushtim historinë që flet për lavdinë e popullit shqiptar, lartëson trimëritë e trimave të rënë në beteja, duke mos përjashtuar veset e atyre njerëzve që u kanë shkaktuar dëme interesave kombëtare, pa potencuar emra të përveçëm. Këtu autori tregon nivelin e tij të lartë kombëtar, me pretendimin se me çdo kusht duhet ruajtur ardhmëria e shëndoshë e kombit tonë.

Ndjenjat e poetit Shyti për poezinë e rilindasve tanë e në veçanti për Naimin e Migjenin, i kujton me nostalgji dhe shih për këtë sa bukur krijon vargje në poezinë e titulluar “S’JAM”,

S’jam Naimi as Migjeni

Ndjenjat e tyre mund t’i kemi

Ata ishin dhe do të mbesin

Në letërsi kurrë s’do t’vdesin

Si Naimi s’mund të shkruaj

Edhe pse kemi diç ngjashmëri

Shumë shkrime ai botoi

Jashtë atdheut nënës Shqipëri

Kjo na është pikë e përbashkët

Veç frymëzimi është në mërgim

Kur po shkruante ”Bagëti e bujqësi”

Thuajse të njëjtën për vendin tim…

Mund të konstatojmë se poeti – nëpërmjet vargut – korrenspondon me rilindasit tanë, si me Naimin, ashtu edhe Migjenin, duke u kushtuar vargje nga shpirti i tij. Në jetë, kur rilindasit tanë na kanë rrëmbyer zemrën me krijimtarinë e tyre të çiltër e me mesazhe të qarta, janë inspirim për ne shqiptarët kudo që ndodhemi, që ta vazhdojmë rrugën e tyre. Kurse poetët tanë të kësaj kohe, siç është tani z. Bahri Shyti, me shumë të drejtë shpalosin vargje nga më të mirat, që tregojnë se shpirti i tij nuk ngopet kurrë duke i kujtuar. Emrat e tyre te poeti Shyti janë të gdhendur në thellësinë e shpirtit të tij. Kjo shihet në secilin libër të tij, ku autori ka një përkushtim të veçantë për poetët që i takonin fazës së Rilindjes sonë kombëtare.

Autori në këtë libër, nëpërmjet vargut të tij, nuk merret vetëm me një drejtim, por përfshin çështje të natyrës kombëtare, humanitare e shpirtërore. Megjithëkëtë, vendin më të madh e zë kujdesi ndaj vendit, ndaj padrejtësive që i bëhen shqiptarisë, duke i vënë në thumb, me satirë, tërthorazi.

Në brendinë e librit do ta gjeni poezinë e titulluar ”Dardanisë”, ku autori i shkruan këto vargje:

Dardani pashë atë Zot

Ku ma ke lënë flamurin sot

Ku m’i ke krushqit e vjetër

Ata s’duan flamur tjetër

Kuqezi gjithmonë e pata

I burgosën shumë gjenerata

Na i vranë shumë patriotë

Shumë na i zhdukën e s’i pamë dot

Na përcjell deri tek varri

Është i skuqur me gjak shqiptari

Edhe atje ne na shoqëron

Dheun e varrit na e lehtëson

Dardani më nxore lot

Kam qarë dje e po qaj sot

Po kam frikë prapë do t’qaj

Padrejtësitë nuk mund t’i duroj…

E tërë poezia e poetit Bahri Shyti sillet rreth një boshti të çelikosur, e ky bosht është BOSHTI POETIK E PATRIOTIK i tij, që është i pathyeshëm. Mbi të gjitha është poet që mbështetet në idenë, vizionin e porosinë e tij, në përpjekje kulturore, artistike e patriotike.

Sigurisht është edhe një porosi e madhe e poetit për pushtuesin serbo-sllav (pushtues barbar, me forcën brutale e kriminale, duke vrarë, burgosur dhe detyruar shqiptarë për t’u shpërngulur nga trojet e veta stërgjyshore, donte t’i shtypte të gjithë ata intelektualë që kishte vërejtur se janë atdhetarë dhe të palëkundur për idealet e tyre, e në mesin e tyre ishte edhe vetë poeti Bahri Shyti), se jeni pushtues i pafuqishëm kundër vrullit të një populli, e po ashtu edhe kundër poetit Shyti, i cili do t’i këndojë dhe do t’i shkruajë të këqijat e pushtuesit dhe, sigurisht, në anën tjetër t’i madhërojë fitoret dhe gëzimet e tij për Shqipërinë, Dardaninë, Çamërinë, Iliridën dhe mbarë trojet etnike shqiptare, si në vendlindje, ashtu edhe në mërgatë.

Dalan Luzaj – VARGJE DIMERORE

No Comments Argëtim Letersi

Po zbret bore e pare Cikagos,si dikur,
kur dora e artistit e ngriu ne pikture.
Diejt e larget te emigranteve mbi ure.
Ujore mjegulla, qiellore e thur dhe e shthur.

Qyteti,male te thepisur qelqor,diellor,yjor.
Te mprehtat gryka,paralele,balle per balle.
Asnjehere arterieve te Cikagos s’bje bore.
Si shpresa, Vlora rend dhe behet mall.

E theu qelqin nje rryme dielli pas bores,
prusheroi bora,prush diellor plot shkendi.
Ra drita mbi akrepat e pabarabarte te ores.
Asnjehere s’i perendova ata qe kam ne gji.

Besoj ne sy,pa horizont veshi, ne liri.
Pjesetohet origjina njerezore,prane dhe larg.
Ne cdo kend te globit ,paqja eshte ne lufte, o njeri !
Brenda saj luftojme dhe vritemi pa gjak.

Dalan Luzaj

Burimi/Facebook

Etleva Petriti – Kjo plagë pa shërim!

No Comments Argëtim Letersi

Kush ndarjen e provoi e s’derdhi lot
Kur dhe syt nuk i hap sa dhimbje ndjen,
Ku dje u rritëm bashkë sot nëpër bot’
Vëllai përcjell vëllanë

                       por fjalë nuk gjen .

Jetojmë një shekull të cmendur me trazira
Kush i largohet vuajtjes, tjetri nga e mira
Se di sa do vazhdoj kjo plagë e infektuar!
Për sa kohe do t’mbesim rruges

                                         si zogj shtegëtuar.

Jo mosè më thoni se nuk qan burri
Përpara ndarjes që s’njeh moshë dhe gjini,
Lotët rrjedhin se zemra s’është prej guri
Kur kujtimet rrokullisen n’dër vite

                            dhe marin emrin nostalgji .

Ky ishte fat i tokës sime të bekuar
Por dhe të shum tokave si motra bashkuar,
Ndoshta një ditë do tè thahen ata lotë!
A do t’mblidhen në lumenj turbulluar
Të mbyten shkaktarët e majmëruar!

Etleva Petriti

Burimi/Facebook

Sazan Guri – Nga e dini ju pyesin disa me të drejt!?

No Comments Argëtim Histori

Po unë këtë punë di të bëj studime, studime, studime. A quhet lumi i Tiranës, i tirrenit? A quhet liqeni i Tirinit pak më në veri të Tiranës? A quhet qytetërimi i parë këtu rrotull si Tujani me kovacanë në rrëzë të Dajtit? A ikën tirinët nga Egjeu vite drite para se të hynin grekët në histori? A e thonë me dhjetra libra, si edhe kënga e Nikaj Mërturaj se ata emigruan në Thesalinë (pellazge), në Athinën (pellazge), në Epirin pellazg, në Butrint, pastaj shtegtuan në mes të Albanisë që quhej Albanopolis ose Tirin apo Tiranë, zona Kruje, Fushë Krujë, Durrës, Lac, Mirditë, etj., ku pushuan dhe shkuan përfundimisht në Etruri, Toskan, Turhan, Tirhen që i dhanë emër edhe detit Tirren që thiret sot. Ju mendoni se zbriti kot Papa në Fushë Krujë, apo Xh. Ë. Bush apo Erdogani. Dhe një pjesë e tyre që e thotë kënga u ngjitën në Nikaj Mërturë si shtegtim i fundit. Këto janë me libra, jo me faqe, hajdeni merrni librin “Studime mbi Epirin – e vërteta mbi Shqipërine dhe shqiptarët”. Po ky Albanopolis nga Platoni në mes të shek.-II mbas Kr. sikur thirej një krahinë e rrënuar që të kujtonte një krahinë të lulëzuar në shekujt V-VI para Kr. Po pse Alban? Sepse ishin të bardhë, se alb i thonë në të gjitha rastet bardhësi si albumina, alba-zbardhje e ditës, etj. Ndaj shqiptarët i kanë me shumicë emrat alban, arban, arjan, arben, arbër, aldo…., ag, ago, agim! Po Alb i thonë edhe njerëz të ardhur nga lart, nga debora si hiperboreanët. Po Alb ose albanët ose arbanët, janë ata që përpunonin arin si Peja, Gjakova mjeshtër edhe sot, apo arën tokë, sepse ata që kthyen Athinën nga shkëmb në tokë buke ishin pellazgët hyjnore, ata të pjellë ar, si të bardh si ari, ndaj dhe kovacanët ishin për xehe, ku nxehesh minerali, ziente apo nxinte minerali, që sot në gjithë botën quhet xehe, xeheror, sepse shqipëria ka mbi 2000 kovacana, ndaj mirditoret deri ne Dukagjinë (Gjakovë) quheshin pirusta si njerëz që merreshin me prushin, ndaj dhe lindi emri Pirro bjond, i thekur, si djali i Akilit apo si 25 perandorët romake që ishin veçse bionda, që cilësonte tiparin alban, pellazg, ilirë, thrakë, thesalë, maqedonas, epirot, (not hellenes, not Greeks), pastaj hynë laroshët nga Egjypti në lojë në tokën që thirej ‘granej’ në tërë mijëvjecarin e parë para Kr. Pra, në matriarkat, pra vend me gra, ose tanagra të ‘tana gra’, sepse udhëhiqeshin nga gra, që romakët quajtën ‘Graeci’ vendin ku sot jetojnë grekët që morën dhe shporrën çdo kulturë barbare – parapare. Nëse duhet më, ka dy libra për Epirin nga viti 25,000 p.e.s deri me 1950 sot.

Burimi/Facebook

Romeo Gurakuqi – Themelimi i sistemit arsimor ne gjuhen shqipe ne Kosove, Diber, Tetove, Struge, Ulqin nga vitii 1941 dhe emrat e disa prej misionareve:

No Comments Argëtim Histori

Pa u caktuar ende formula me të cilën Kosova do t’i kthehej Shqipërisë dhe pa ardhur ende udhëzimet nga Roma, nën përgjegjësinë përsonale, Ministri i Arsimit, Prof. Ernest Koliqi nisi drejt “Tokave të Lirueme” 200 mësues e profesorë me synimin e qartë të vendosjes së themeleve të arsimit shqiptar ne ato ane.
Pa u caktuar ende formula me të cilën Kosova do t’i kthehej Shqipërisë dhe pa ardhur ende udhëzimet nga Roma, nën përgjegjësinë përsonale, Ministri i Arsimit, Prof. Ernest Koliqi nisi drejt “Tokave të Lirueme” 200 mësues e profesorë me synimin e qartë të vendosjes së themeleve të arsimit shqiptar
Me drejtimin e këtij misioni, Koliqi ngarkoi intelektualin dhe pedagogun gjirokastrit, Ali Hashorva.
Koliqi hapi dhe përkrahu shkollat shqipe në Kosovë e prej këtyre shkollave doli elita e parë e mësuesve dhe intelektualëve kosovarë
Me 12 nëntor 1941, pas propozimit të Ministrit të arsimit, Ernest Koliqi, shkollave të mesme ekzistuese të Mbretërisë iu shtuan:

  1. Një shkollë Normale në Prishtinë; 2 Një Lice në Prizrend; 3. Një Lice në Tetovë; 4 Një Institut Teknik Agrarë për djem në Pejë; 5 Një Institut Teknik Tregtar në Gjakovë; 6 Një shkollë profesionale në Tetovë; 7 Një shkollë profesionale në Kërçovë; 8 Një shkollë profesionale në Dibër; 9 Një shkollë profesionale në Gjilan; 10. Një shkollë profesionale në Ferizaj; 11. Një shkollë profesionale në Strugë; 12. Një shkollë profesionale në Gostivar; 13. Një shkollë profesionale femërore në Prizren; 14 Një shkollë profesionale në Ulqin.
    Në të njëjtën kohë, konvikteve ekzistuese iu shtuan edhe një konvikt për djem me 200 vende në Prishtinë dhe një konvikt për djem më 100 vende në Tetovë, të aneksuar pranë shkollës profesionale agrare. Konviktet u ndërtuan posaçërisht për studentët e nacionalitetit shqiptarë, që vinin nga shkollat e mbyllura jugosllave, të cilëve iu dha prioritet absolut.
    Vasil Andonin, Koliqi e emëroi drejtor konvikti në Prishtinë.
    Perveç kontributit të paçmueshëm për shkollat shqipe të Kosovës, Koliqit i detyrohet edhe dërgimi nëpër universitetet e Italisë, i disa dhjetra studentëve kosovarë për të zhvilluar stazhe dhe për t’u përgatitur dhe specializuar në degë të ndryshme të diturisë, që më vonë do të bëheshin shtyllat e shëndosha për të themeluar kulturën kombëtare në vise.
    Ne listen e meposhtme nuk jane te gjithe emrat e arsimtareve qe shkuan te punojne ne Kosove, per shkak te veshtiresive qe kam pasur ne gjetjen e tyre te teresi, por vec te atyre qe ndihmuan ne kurset e gjuhes per te rritur, qe sigurisht kane dhene mesim nder shkollat normale. Une po sjell listen me emrat e disa prej ketyre misionareve, te cileve do te duhet t’u jemi mirenjohes gjithmone:
    Arsimtarët që kanë veprue në kurset për të rritun në viset e lirueme në vjetin 1941-1942, sipas qarqeve:
    Qarku i Prishtinës:
    Reshat Bajraktari në Prishtinë, Shaqir Hoti në Prishtinë, Dervish Bejleri në Prishtinë, Reis Poshi në Prishtinë, Miltiadh Apostoli në Gjilan, Selami Ibrahimi në Gjilan, Xhevdet Alija në Hogoshtë, Kostaq Topçe në Dobrevë, Halil Bejta në Cernicë, Tom Shoshi në Janjevë, Ruzhdi Guranjaku në Gadimje, Zeqir Selimi në Bresnje, Sadik Prishtina në Krahishtë, Ferit Berisha në Strecofc, Rrahman Palushi në Talinofc, Refik Palloshi në Prishtinë, Agllaja Plaku në Prishtinë, Ibrahim Stafa në Dobranje, Halim Stakja në Koretinë, Bahtija Fazzlliu në Janjevë.
    Në Qarkun e Dibrës: Hysen Pajenga në Strugë, Telha Çela në Strugë, Alush Balteza në Strugë, Dalip Zejneli në Llabunizt, Tomor Starova në Podgorocë, Hamit Pitja në Velesht, Enver Palluqi në Livadhi, Mustafa Kadzadej në Frangovë, Pandi Treska në Koroshisht, Stender Tupja në Radolisht, Mehmetali Mustafa në Kalishtë,Theodor Dhama në Belic, Nevruz Rushani në Zhernanicë, Zhyhore Belshaku në Strugë, Marije Shala në Strugë, Kristaq Progri në Sllovë, Antoneta Gjylapi në Strugë, Marieta Kreshova në Dibër.
    Qarku i Prizrendit:
    Në Prizrend kanë qenë mësuesit, Mëhill Shala, Jorgji Huta, Sulejman Aliu, Hajdar Shedulla, Idriz Fishta, Minush Lipoveci, Xhafer Xyrxa, Myrteza Shedula, Xhevdet Doda. Mustafa Tepshi në Zhurë, Dhimiter Mino në Korishtë, Qamil Graceni në Hoç e Zhurit, Veli Çela në Krushë e Madhe, Sebë Mateja në Brod (Dragush).
    Qarku i Pejës:
    Aishe Shpeni dhe Neshmije Begolli në qytetin e Pejës.
    Qarku i Tetovës: Në Tetovë kanë punuar Pano Hido, Beqir Kllojka, Qemal Haxhihasani, Rustem Ismailati, Abedin Faja, Vasil Dhimitruka, Josif Todi, Zenel Zajmi, Jusuf Starova, Hysen Hoxha, Kadri Hoxha, Kadri Kashari. Pastaj, Abdylvehap Kadriu në Ballçisht, Myteza Kadzadej në Shipkovicë, Vangjel Daka në Zhepçisht, Dhimitraq Shuli në Neogithë, Spiro Gjini në Miletmë, Azem Morana në Gajze, Zef Çurçija në Gradec, Xhafer Narazani dhe Kiço Panidhi në Kamjan, Sadik Kadilliu dhe Hilmi Ejuni në Pirok, Hasan Egro dhe Abdyqerim Seiti në Zhelinë.
    Në Gostivar kanë qenë: Gavril Santo, Ahmet Gjylaçi, Xhemal Voci, Kov Bibaja, Mit’hat Hoxha, Ismail Yllka Bedhija , Hysni Ekmeçiu.

Shenim: Ne kete liste jane vetem emrat e mesusve qe sherbyen ne kurset e gjuhes shqipe per te rritur Shume emra mesuesish dhe drejtuesish vullnetare mungojne ne kete liste, por do t’i paraqesim ne nje kohe tjeter.

Burimi/Facebook

Gjergj Dedaj – Rrugetimet titanike per liri!

No Comments Argëtim Histori

Ne vitin 1997,me erdhi ftesa per te marrur pjese ne Kongresin e Internacionales Liberale,ne Oxford te Britanise se Madhe. E kisha lutur perfaqesuesin e Liberal Demokratve te ketij vendi mik, z.Richard Moore, qe ta mbeshteste idene time per ta sponsorizuar nje rezolute per Kosoven, e cila do debatohej dhe votohej per miratim nga rreth 1000 delegat liberal demokrat nga e gjithe bota.
Kosova frymonte zorshem ne shtetrrethimin serb dhe e kisha te veshtire udhetimin.
Pjesemarrja ishte e doemosdoshme per te shtyre aprovimin e rezolutes per Kosoven.
Mora avionin nga Prishtina dhe pas nje kontrolli te rrebte nga policia serbe e cila kontrollonte kete aeroport te vogel, por te frekuentuar nga mergimtaret tane, u nisa drejt Zyrihut te Zvicrres. Nga aty fluturova per Londer, i vetmuar, i merzitur dhe pa pasur dijeni per Oxfordin, nga se nuk kisha qene kurre ne kete qytet.
Ne Londer arrita ne oret e pas dites dhe nga Londra mora trenin per Oxford.
Meqenese nuk kisha rezervim te uleses ne tren i cili ishte perplot udhetar, pothuajse tere udhetimin e bera ne kembe ne kendin e koridorit te trenit.
Arrita vone ne Oxford,te nesermen fillonte punimet Kongresi i Internacionales Liberale. Une nuk njihja asnje njeri ne kete qytet te madh dhe te panjohur per mua.
Nuk kisha rezervuar as dhome ne hotel ngase mendoja se ka mjaft hotele dhe dhoma. Ishte nate dhe binte shi i merzitshem.
Neper rruget e Oxfordit ngrehja nje kofer me rroba rezerve dhe u drejtova ne recepsionin e nje hoteli per te pyetur per dhome.
Nje burre i moshuar, kur me verejti se jam i lodhur, i huaj dhe me kofer ne dore,i lagur nga shiu,me tha se me vjen keq,por te gjitha dhomat jane te zena, por ç’eshte edhe me keq, kemi informacione se sonte asnje hotel nuk ka dhome te lire ne Oxford.
Dola ne rruge dhe nuk dija kah te ia mbaje. Shiu binte si per inatin tim dhe ishte gati mesnata. Ecja rrugeve te Oxfordit dhe shikoja shtepite se a ka njerz zgjuar.
I bija ziles si i hutuar dhe pa edukate per ate ore te nates.
Por duhej te pushoja dhe te nesermen te pergaditem per kongres. Vazhdova duke i penguar njerzit çmendurisht dhe aspak njerzisht ne ate ore te nates.
Ne njeren nga shtepite private te cilat i pysja a kane dhome te lire, e hapi deren nje i moshuar britanik.
I kerkova ndjese, i thash jam nga Kosova, kam ardhur ne kongres, nuk njoh askend ne kete qytet dhe ne hotele s’kishte dhoma te lira.Ai hapi deren dhe tha urdhero mbrenda. Me dergoj ne katin e dyte te shtepise dhe ma tregoj dhomen ku une do te fleje, me solli pak buke, djath dhe nje gote qumesht.
Iku ne katin e poshtem dhe mua me mori gjumi menjehere. Te nesermen u zgjova me kohe. Britaniku i moshuar ma sjelli mengjesin me buke, djath, qumesht dhe veze te ziera. U bera gati dhe e falenderova shume.
Ma thirri nje taxi dhe shkova ne sallen ku do mbahej kongresi.
Aty takova miqte e mije britanik, europian dhe liberal nga e tere bota. Nder te tjera e luta z.Richard Moore dhe Lordin Russell Johnston, te me ndihmojne ne perpilimin e nje rezolute per gjendjen ne Kosove, per terrorin serb mbi popullin e Kosoves si dhe per hapat qe duhej te ndermerrte komuniteti nderkombetar per te parandaluar spastrimin e dhunshem etnik, deportimin e popullit shqiptar te Kosoves dhe serbizimin e saj.
E perpiluam bashke ate projekt rezolute dhe e futem ne agjenden e kongresit.
Pas nje debati te nxehte, ngase disa parti te vendeve jasht Europes donin ta zbusnin tekstin e rezolutes, ku kishim kualifikuar sakte gjenocidin serb ne Kosove, kishim bere apel edhe per nderhyrjen e NATO-s ne Kosove, rezoluta u debatua dhe u votua nga shumica e delegatve pjesemarres.
U gezova shume, harrrova rrugetimin tim, ecjen neper shi neper qytetetin e panjohur dhe trokitjet neper dyert e shtepive per te me bere te mundur nje dhome per te pushuar. Pas perfundimit te kongresit u ktheva ne Londer me tren, nga aty ne Zyrih me avion per te vazhduar fluturimin per Prishtine…pa qene shume i sigurte se a do arrestohesha nga policia serbe ne aeroport apo do vija ne shtepi…GjD

Burimi/Facebook

Skender Lazaj – MUZA GJENDET NE KERPUDHEN E HELMUR

No Comments Argëtim Letersi

Çudi si u ngjiz poezia tek unë
Jo se isha më budallai i shekullit
Por as më i mënçur s’isha unë
Ndonjëher ndodhin mrekullitë.

Në lëndina e livadhe, tej në mituri
Të thyeja urinë mblidhja kërpudha
Kërpudha sa një ombrell e hapur në shi
Poshtë kuben të mbushur me rrudha.

Por një ditë mora kërpudhën e helmur
Sëbashku me të mirat që ishin aty
Pasi e hëngra u ktheva në një të çmendur
Për dy ditë e dy netë pash vdekjen me sy!

S’ka një tjetër të helmët sa kërpudha
mendjen dhe jetën të merr ajo
Njerëzit të fanepsen si t’jenë kukudha
Pastaj, të bëhet alien, të thonë: jeto!

Pasi u zgjova, shkruajta rreshtat e parë
-Kërpudh e helmur më bëre të vuaj
Qofsh e mallkuar, desh më çove në varr
Faleminderit që më hoqe ca mend, të shkruaj-!

Skender Lazaj Trebeshina

Burimi/Facebook

Kastriot Dervishi – “Njerëz e shtet pa dinjitet”

No Comments Argëtim Histori

Kur Pjetër Arbnori u arrestua për herë të dytë më 30.1.1979 në vendin ku vuante dënimin, organi i hetuesisë kishte dalë në këtë përfundim pasi kish lexuar materialin agjenturial-operativ. Nga dosja formulare e përpunimit aktiv 2A në ngarkim të Arbnorit, organi i hetuesisë, para se të niste procesin ligjor, evidentoi këto fjalë të thëna nga i përmenduri:
“Janë njerëz e shtet pa dinjiteti. Nuk pyesin për njeriun dhe dinë vetëm të gënjejnë. Nuk kanë parime dhe prandaj na trajtojnë si kafshë. Ndjekin vijën e Stalinit. Ato krime i kanë bërë si në Rusi, bile edhe më tepër po e bëjnë me ne”.
“Shtetet komuniste e socialiste përdorin diktaturë. Atje nuk ka liri. Socializmi nuk ka për të triumfuar në shkallë botërore, por mund të vendoset në shtetet e varfra. U vendos në BS se ishin muzhikët, kurse në Kinë ishin njerëz të varfër. Socializmi vendoset në vendet ku ka injorancë, kurse në vendet e kulturuara si në Amerikë, Angli, Francë, nuk mund të vendet socializmi. Atje njerëzit janë të pasur dhe nuk ka varfëri”.

Burimi/Facebook

Elhame Gjyrevci – DASHURIA E HUMBUR

No Comments Argëtim Letersi

Do vijë një ditë do vijë
Si një shkëndijë drite
Në mes furtunave
Të egërsuara….
E dallgëve të trazuara
Të jetës pa kuptim
Një dorë e butë
Do lëmon e Krehë
Specien njeri ….
Do vijë një ditë do vijë
Si një perëndi e botërave
E një shpresë të lumturisë
E ëndërrave të humbura
E në planetin tokë
Do ngrohë zemrat akull
Bashk me rrezet e diellit
Do zhdukim errësirën
Me mirësi e flladin e lehtë
Do zbusimë zemrat
Mbarë njerëzimin
Dashuria e humbur
Të na kthehet përsëri .
Elhame Gjyrevci Danimarkë !
Faleminderit miku jonë poet Rame Smajlaj për dizajn të bukur të fotos…

Burimi/Facebook