Home

Lajme

24 vite pa Lec Bushatin ” . Përulje dhe rrespekt për vepren e Tij!

No Comments Argëtim Histori

Lec Bushati, lindi me 10 Korrik 1923 në Shkodër. Qysh nxënës në Kolegjin Saverian të qytetit interpretoi në pjeset “Princi i Drishtit” dhe “Udha”. Mbaroi studimet në Institutin dyvjecar “Aleksander Xhuvani” dhe më pas shkollën e lartë për aktore “Aleksander Moisiu”, me 1964. Është ndër aktorët e parë të teatrit “Migjeni”. Deri në fillim të viteve 50 interpretoj me grupin teatror të Shtepisë së Kulturës Shkodër, nën regjine e Andrea Skanjetit, në disa drama, si: “Nën gështenjat e Prages”, “Çështja ruse”, “Portreti”.

Me dramen “Nora” nis karriera e tij si aktor profesionist, pasur me shfaqje të tjera të suksesshme, si: “Koprraci”, “Tirani i Padoves”, “Sherbetori i dy zoterinjve”, “Shtepia e kukulles”, “Tragjedia optimiste”, “Genjeshtra me kembe te gjata”, “Hetimi” ” Gjaku i Arbrit” etj. Ka luajtur mbi 150 role, shumë herësh të para, kryesisht të planit epik, dramatik e tragjik. Ishte nga aktoret e pëlqyer për figura të kahut pozitiv, po aq edhe për antagoniste të fortë, që krijonin skena, dialoge e gjëndje të ndera dramatike, në konflikt me heronjtë dhe interesat e tyre. Ka jetësuar personazhe nga ato sociale e historike kombëtare në dramat “Shtatë shaljanet” e Ndrekë Luces, “Nora” e Andrea Skanjetit, “Cuca e maleve” e Loni Papes, “Keneta” e Fatmir Gjates, “Përkolgjinajt” e Kolë Jakoves. U dallua veçanërisht me rolin e Tuç Makut në dramen “Toka jonë” e K. Jakovës (1970), ku theksoi natyrën e rëndë, autoritare e të vrazhdë, me fjalën e ngadaltë, gjestin shënjues dhe qendrimin “e matur”, duke u kujdesur sakaq për ruajtjen e një petku dhe hijeje kinse të dhembshur, prindërore e të perkore me Lekën, Murashin, Filen etj. Me rolin e Lucianit te drama “Lindje në shtrengatë” e Serafin Fankut, i dha frymë një figure komplekse, falë rrafsheve dhe kundërshtive të nderthurura semantike që plotësonin njëri-tjetrin, si dhe heshtjeve të mbushura me nenkuptime e gjëndje të dyzuara.

Në një stil dhe formatim epiko-dramatik luajti me vonë rolin e malesorit Bale në dramen Shpartallimi (1978), si dhe atë të Plakut të urtë, mendtarit dhe kumtarit të vetëdijes së fisit të Arberit në dramen “Gjaku i Arberit” (1981), të dyja të Fadil Krajes. Interpretimi i tij aktoresk ishte i ndjerë, përgjithësisht në tone të uleta, me pauza të gjata e të mbushura me emocion, duke realizuar paradigma etnopsikologjike të pëlqyera gjerësisht nga publiku. Kishte një zë të thellë, sy të ngulitur, lëvizte mirë nëpër gjëndjet dramatike të personazheve, në udhekryqin për të zgjedhur e parcaktuar fatin apo rrugën e pritshme të tyre; ishte impozant dhe i hijshem nga pikepamja plastike. Luante me dritëhijet, kundërshtitë dhe pjesën e kamufluar e të mistershme të personazheve, të cilat e mbanin ngrehur tensionin e brendshëm shpirtëror të lojës.

Me rolin e Kadri Bajraktarit në dramen “Baca i Gjetajve” ai e pasuroi me tej mjeshtrin e tij të aktrimit me një tjetër pamje, duke mishëruar tani me një figure “negative”, atë të njeriut inatçor e hakmarrës, i cili u trajtua edhe nga një këndveshtrim realist e i natyrshëm. Lec Bushati ka luajtur edhe në disa filma, si: “Detyre e posacme “(1963), “Ditet që sollën pranveren” (1979), ku interpretoi rolin kryesor, atë të Vuksan Sadrise; “Të paftuarit” (1985), rolin e babait të Gjorgut; “Shembja e idhujve” (1977), kapedanin etj. Leci mban titullin “Artist i Merituar” dhe në 70 vjetorin e teatrit, Presidenti i Republikes e nderoi me titullin, “KALORËS I URDHËRIT TË FLAMURIT”.
Vdiq me 16 shtator 1996.

Burimi/Facebook – Teatri Migjeni, Shkoder

Halil Kuliqi – Shqiptarë, Kartagjena duhet shkatërruar.

No Comments Argëtim Histori

Mr.Ukshin Hoti shkruan në përgjigjën e Ismail Kadarësë. Kadare gjatë kohës që rrinte në Francë i bënte pyetje politike Mr. Ukshin Hotit. Ukshini i përgjigjej Ismail Kadarsë por policia i shkatonon Ukshinit probleme dhe malltretime deri edhe me rrahje fizike. Bëhet pyetja: Çka e shtynte Ismail Kadarenë që ta rrahte Ukshin Hotin edhe në burg. Në vend që banda politike shqiptare e udhëhequr nga Ismaili të kërkonte, të angazhohej dhe të aktivizohej në lurimin e Mr. Ukshin Hotit të cilin angazhim u dashke dhe mund ta bënte Ismail Kadare dhe ashtu mund ta bënte edhe Banda politike e Rexhep Qosës. Qe të të dy e konsideronin vetën baba shpirtëror politik të shqiptarëve. Kadaresë nuk iu kishte bindur Ukshin Hoti që të ishte nën komandën e tij, por Ukshin Hoti e kundërshtonte Kadarenë dhe nuk iu bindej urdhërave të Kadaresë. Prandaj, duhej që Mr. Ukshin Hoti i pabindur të bindej edhe me dhunë nga Serbët në burg apo edhe t’i vazhdohej burgu edhe më tutje derisa të bindej dhe të pranonte urdhërat e franco-kadaresë dhe Serbisë.
Prandaj, po e jap një pjesë të përgjigjës që i bënë me shkrim Mr.Ukshin Hoti Kadaresë. Kjo është përgjigjëja:

  • Secila pyetje e Kadaresë pjesërisht ngërthen edhe përgjigjën. Mirëpo, me gjithë lehtësimin që ai ma bën në këtë mënyrë, në disa nga pyetjet nuk mund të pëgjigjëm në mënyrë kategorike, qoftë sepse një gjë të tillë nuk e kam të mundshme, qoftë për shkak se nuk dispumoj fakte materiale(por vetëm ato logjike) për të qenë kategorik. Dhe, sado që mund të duket e habitshme, nuk mund të jam i plotë dhe as kategorik në përgjigjet që kanë të bëjnë pikërisht me mua: me burgosjen time ose me vuajtjën e denimit me burg. Përgjigjet që i doja me siguri, ose me një shkallë të lartë të propabilitetit, tani janë të deklaruara dhe të botuara në forma të ndryshme. Para Gjykatës serbe më Prizren deklarova se me burgosi policia e Republikës së Serbisë me kërkesën e një pjese të alternativës shqiptare në Kosovë. Shpjegova se shkaku i drejtëpërdrejtë i burgosjes time ishte frika e qaqeve politike të qendrave të vendosjes ( edhe në Beograd edhe në Prishrinë) se vendosja ime në Prishtinë si Keyetar i UNIKOMB-it do të mund të rrezikoja baraspeshën, do të mund të më vinte në pozitë pakëz më të brabartë me të tjerët dhe se në këtë mënyrë do të mund të rrezikoja baraspeshën, atëbotë të vendosur të forcave politike. Nuk kam ndonjë ide se si këto deklarata kanë mundur të reflekrohen atje dhe as që kam lexuar ose kam dëgjuar ndonjëherë për ndonjë demantim të tyre. Megjithatë, pavarësisht nga kjo, sot mendoj njësoj sikurse edhe atëherë. Nga ato që lexoj nga shtypi dhe që dëgjoj nga burime të ndryshme, duket sikur zhvillimet në ndërkohë në Kosovë i konfirmuan këto deklarime, ndonëse e vërteta është se nuk desha të bëja elaborimin integral të atyre pohimeve pikërisht me qëllim që të mos ndikoja në këtë aspekt të zhvillimeve në Kosovë. Kësaj i përmbahem edhe më tutje. Ndërkaq, atëbotë, unë vetëm dëshiroja a provoja shpërthimin e bllokadës gati totale që ma kishin vënë qysh nga dalja ime nga burgu i parë, në maj të vitit 1985. Një bllokadë të llojit të veçantë ndodhesha edhe gjatë kohës së vuajtjës së denimit më burg (1981-1985), sepse pushteti politik, atëherë, nuk mund ta pranonte faktim se nuk kisha pasur lidhje me grupët e ndryshme politike që i dënonte dhe as me grupin të cilin me dënuan. Veproja individualisht, kryesisht i udhëhequr me parimin se nuk mund të me ndalohej në Prishtimë një mendim të cilin mund ta thoja hapur dhe me përgjegjësi qoftë në Zagreb, në Lubjanë, apo në Paris. E dëshiroja me vetëdije forcimin e identitetit intelektual të inteligjencies në Prishtinë, është i konsiderueshëm. Ndërkaq, në një bllokadë të llojit të veçantë kam qenë edhe para vitit 1981, gjatë periudhës së punës aktive në Kosovë (1972-1981), sidomos gjatë peridhës së qendrimit në detyrën e Sekretariatit për Marrëdhënje me Botën e Jashtme, dmth. gjatë kohës kur ndodhësha në atë funksion. Nuk mendoj në llojin e bllokadës që mund të lidhej me natyrën e funksionit që kryeja, i cili konsiderohej si ” i ndjeshëm”, ” delikat” etj. Me pretekstin se isha ende “shumë i ri”, i reduktonin ose i eleminonin fare paraqitjet e mija në TVP- në ose në shtyp; me krijonin probleme të lidhura me trajtimin tim real dhe vazhdimisht i merrnin meritat e luftës politike për vete, por nuk e praktikonin edhe marrjen e përgjegjësisë. Natyrisht, me kohë e vërejta se gjëra të tilla nuk kishin kurrëfarë lidhje as me moshën dhe as me natyrën e fuksionit që kryeja…
    Vazhdon më vonë pjesë e shkruar nga Mr. Ukshin Hoti përgjigjur Kadaresë.
    Kartagjena duhet shkatërruar.

Burimi/Facebook

Ndihem i lumtur!

No Comments Argëtim Letersi

Vellimi im me Tregime. “Udha e qumeshtit” eshte ne ditet e fundit te faqosjes!
Ndihem i lumtur!
Libri eshte nje enderr e bukur e imja, nje udhetim i gjate ne vite!
Por ajo qe me gezon se shumti eshte qe besoj se eshte nje liber me vlera te spikatura artistike, i vecante dhe sic thote autori i parathenies time poeti Ymer Nurka ,”kam parasysh tregimet e Mopasanit, Çehovit, apo Elin Pelinit, pse jo dhe të Dino Buxatit”!
Shtepia botuese Toena eshte padyshim shtepia e cilesise se padiskutueshme dhe i jam mirnjohes Irenes drejtoreshes, per kujdesin e jashtezakonshem!
Uroj ta keni sa me shpejt ne duar miqt e mi!
Shpresoj ne suksesin e parandjere te ketij libri dhe uroj qe te leje mbresa te vecanta dhe tek ju miqt e mije!
Po botoj per ju parathenien e shkrimtarit Ymer Nurkja, nje njeri me cilesi te rralla perceptuese dhe ndjesi te vecanta artistike!
Mirsevjen Udha e Qumeshtit!

Parathënie

Shkrimtari jo rrallëherë gjendet përpara dilemës krijuese: “Të shkruash, a të mos shkruash?!”
Megjithatë kjo mëdyshje nuk vlen për ata më të talentuarit, për ata që e kanë “hambarin” e përvojës jetësore plot, të cilët krijimtarinë artistike e kanë jo vetëm një ndër dimensionet e personalitetit, por edhe një nga misionet e jetës së tyre. Vullneti qëndron tek ata krijues, të cilët guxojnë të rrëfejnë vizionin e tyre e që besojnë se ka ligje dhe energji të mjaftueshme për transformimin e shoqërisë, duke perfeksionuar e përmirësuar gjithë sistemin e vlerave humane. Nëse një krijues nuk udhëhiqet nga motive të tilla idealiste, në veprat e tij, pa dyshim, do të ketë “kërcitje” nga lënda e materies. Për fat të mirë, apo të keq, qëllimi kundrejt pragmatizmit për individin e sotëm është kthyer në një filozofi jetike. Te kapitali si doktrinë, konvergojnë dhe vërtiten tërë aksiomat dhe idetë, aty janë orientuar pothuajse gjithë sensorët e shoqërisë njerëzore.
Teksa lexova me ëndje vëllimin me prozë të shkurtër, me titullin kozmik “Udha e Qumështit”, të poetit Agim Hushi, jo thjesht u mrekullova, por njëkohësisht dhe u freskova në këtë zheg korriku, u freskova me tematikën e larmishme të përzgjedhjes për t’ia sjellë përpara lexuesit.
Fati im të kem në dorë këtë libër dhe të jem nga të parët lexues që “degustoj” këtë koktej ngjyrash, ndjenjash, udhëtimesh, të sjella me mjeshtëri nga përvojat e çmuara, në etapa të ndryshme të moshës së autorit. Ngjarjet vijnë të përshkruara, nëpërmjet një verbi të bukur rrëfimtar, të spikatur dhe modern, pa predikime, moralizime dhe mesazhe të drejtpërdrejta. Lojën e bëjnë personazhet, autori rrëfen duke ruajtur me kujdes statusin si asnjanës, e më tej duke shpalosur çastet më mbresëlënëse e më të papërsëritshme të jetës së tij.
Jam i sigurt se një thesar i tillë shpirtëror do të bënte ziliqar çdo poet, ose shkrimtar, madje çdo eksplorator të pasionuar, pas aventurave për udhëtime të gjata e me plot surpriza.
Natyrisht që një komoditet të tillë nuk e ka gjithkush. E cilësova “komoditet” edhe pse nuk është i tillë, përveçse fryt i një pune titanike, i një durimi gati mitik, për të arritur në majat e artit, pikërisht aty ku gjendet sot poeti, prozatori, piktori, akademiku dhe tenori me famë botërore, Agim Hushi.
Nuk e teproj aspak nëse individualitetin e tij e cilësoj si një diamant të çmuar, i cili u zbulua së pari në këtë vend dhe i përket deri në krenari po kësaj toke që quhet Shqipëri.
Autori shkon e vjen natyrshëm nga skaji në skaj, ku pavarësisht amplitudave të jetës, sukseseve të arritura, ai nuk mohon aspak rolin e vendlindjes për formimin e tij bazik si qytetar dhe si artist.
Qyteti i vogël, është pikënisja e ëndrrave, e konvertuar në vargje dhe vokalica, për të ardhur deri këtu, në majat triumfuese, gati të pabesueshme, të auditorëve dhe skenave botërore.
Pa një jetë aktive, gjithmonë në lëvizje të autorit, në këto tregime do të na mungonte larmia e fakteve, karaktereve dhe motiveve, e mbi të gjitha do të na mungonte filozofia njerëzore, që me përzgjedhjen e kujdesshme të tematikës, së bashku me radhitjen e ngjarjeve në kohë, ravijëzon tamam si në një “puzzle”, portretin e saj.
Shkrimtari nuk trillon, ai i njeh thellësisht të dyja ekstremet e jetës, që nga fëmija i braktisur e deri tek “Udha e Qumështit” në Malajzi, ku të lë të kuptosh se uria e popujve nuk mund të shuhet me një apo me dy vakte të dhuruara, por do zgjidhje madhore. Pastaj autori, si për të mbushur boshllëkun shpirtëror të lexuesit, shenjtëron edhe më tepër natën e falënderimeve te “Darka e shenjtë”, duke ngjallur shpresën e duke shuar urinë e Sofisë dhe dy fëmijëve të saj në një tryezë të bollshme. Përsëri të fut në mendime se hallet e njerëzimit nuk zgjidhen me magji. Shkrimtari e ka në dorë situatën dhe me një të rënë të lapsit mund ta ndryshojë rrjedhën e subjektit, por ai nuk e bën këtë sepse nuk i shmanget problematikës. Krijimtaria e çdo autori të njeh me opinionet dhe mendimet që ka ai kundrejt fenomeneve sociale, por në të njëjtën kohë krijimtaria shpalos dhe karakterin e tij. Agim Hushi me zgjidhjen që u jep rrëfimeve shfaq botën e tij të madhe dhe të ndjeshme. Të kreshpëron tregimi “E përdala” që zbulon instinktet e paskrupullta të turmës dhe të rrëqeth te tragjedia “Dy vëllezërit”. Dhe kapërcimet vazhdojnë me kontrastet e thella, që lindin nga njëri tregim, tek tjetri. “Profesori”, simboli i dijes, ai që sa e sa fëmijëve u ndriçon mendjen, pse jo u ndryshon edhe fatin, pikërisht ky njeri ndihet i braktisur dhe i harruar; merr një pagë gjysmake që e detyron të zgjidhë urinë në kazanin e plehrave.
Autori nuk ka për qëllim thjesht të tregojë bëma dhe gjëma, por të sjellë argumente të pakundërshtueshme pse jemi katandisur kështu. Ai sjell dramën e jetës, që në çdo çast merr përmasat e një tragjedie për brezin e ri, ku mendja fluturon ndër ëndrra dhe dëshira, ndërsa këmbët janë në llumin e varfërisë dhe injorancës. Si të mos mjaftonte kjo autori trajton një temë edhe më të guximshme, atë të kalbjes së sistemit shoqëror, pikërisht atje në krye të tij. Marrëdhëniet midis njerëzve nuk janë aq humane, diçka i provokon rëndë ato. Ajo që më befason është se autori di të bëjë diferencimin e temave, pasi Shqipëria dhe vendet e qytetëruara nuk kanë të njëjtat halle. Nga uria e fëmijëve, nëpër metropole dhe zona rurale, te “Mbretëresha”, që jeton në luks. Jeta mondane e monarkes së plakur, e cila dremit dhe kërkon paqen mbi qefinin e një kohe që po perëndon. Përfundimi në çdo rast vjen natyrshëm.
Po autori nuk do të ndalet as këtu. Në një tjetër çast ai e çon lexuesin të udhëtojë bashkë me të, me avion drejt Sidneit e në një tjetër moment zbret në Moskë e niset me tren për “Një takim në stepë” drejt Siberisë. Me shtegtimin për në Polin e Jugut, përshkruan shpirtin njerëzor deri në dhimbje, te “Shtëpia e engjëjve” aty në sediljet e vendosura pranë dritares së avionit takon personazhin më interesant, murgun budist, një krijesë “e fortë”, pjellë e mëkatit, i cili transformohet në një qenie e brishtë e mishërimit të mirësisë. E në Polin e Veriut, heroi lirik, zbulon “vëllanë” e burrëruar me një peng të madh në zemër, “produkt” i një sistemi kriminal, që mbi çdo gjë, e mbi gjithçka vendos dogmën e një filozofie utopike.
Barbaria sintetizohet qartazi deri në ekstremitet, te tregimi “Pata e artë”. Një rrëfim jetësor, që e sjell thjesht me naivitetin e një krijese delikate, siç është fëmija, duke përcjellë natyrshëm gjendjen e degraduar sociale të një shoqërie që vret deri në qelizë ndjenjën latente, besimin e natyrshëm dhe lirinë sublime të fëmijëve, duke e nxjerrë lakuriq atë kohë, plot slogane dhe dogma, e cila në emër “të shumicës” degradoi personalitetin e njeriut, shkatërroi boshtin themelor të vetë arsyes, për hir të së cilës dhe jemi në këtë jetë.
“Pata e artë”, në harkun kohor sa hap e mbyll sytë, kryen fluturimin tragjik, duke përcjellë natyrshëm mesazhin se një shoqëri që nuk respekton dëshirat e fëmijëve, herët a vonë, është e destinuar të shembet.
Por vektori i krijimtarisë së shkrimtarit përsëri lëviz me shpejtësi, në një rreze të gjerë në hapësirë dhe në kohë, ai në çdo rast mban për seli shpirtërore vendlindjen, atë qytetin e vogël rrëzë kodrave të ulëta në breg të Adriatikut. Aty bën një retrospektivë romantike, me “cicmicet” e dashurisë në adoleshencë, pasi për Agimin, nuk ka tema të mëdha apo të vogla, për të ka qëllime të shprehura me art, në funksion të mesazhit social. “Shtriga” e bukur, me ndjenjën mbisunduese, që me një egoizëm femëror ndan të sapodashuruarit, të bën të vësh buzën në gaz e ta duash më fort. Është një psikologji e tërë që duhet të merret me këtë fushë. Ndonjëherë, surpriza të befason me rastësitë e saj e të bën të dyshosh, si mundet të ndodhë kështu?! Te “Maskat e Romës”, “Udhëtim për në stepë”, edhe vetë autori e kupton këtë, por gjithçka kryet në funksion të asaj çka duhet thënë. Apo “Ullishta” që fshehu dhe zbuloi njëherësh surprizën e padëshiruar të djelmoshave. Mësuesja e tyre e bukur, idhulli i ëndrrave të tyre, etaloni me të cilin ata do të matnin bashkëshortet e ardhshme, na dashuruaka dikë?! “Ullishta”, pa dyshim, që përgjithëson aq bukur ndjenjat e asaj moshe, ku zhgënjimi lë vragë në shpirt, e cila zbehet vetëm kur personazhet rriten.
Papritur autori si një shtërg i bindur shtegton përsëri, por këtë radhë në Europë. “Maskat e Romës” një nga tregimet më tronditëse. Simoni, ky personazh me tipare tejet njerëzore, i cili beson verbërisht në virtytet e gruas së tij, shokohet pikërisht në atë moment kur dhe vetë tundohej të kryente aktin e parë të tradhtisë bashkëshortore. Ai kuptoi se tradhtia paskësh qenë e ulur këmbëkryq në vatër me kohë, por shpeshherë i zoti e merr vesh i fundit. Kjo ngjarje mund të sillte goditjen fatale për familjen, po çuditërisht godina e saj nuk u shemb, por qëndroi më këmbë, pasi hyri në lojë gjykimi dhe arsyeja, e ardhmja e fëmijëve, mbi të cilët nuk qëndron asgjë.
“Maskat”, simbol i hipokrizisë njerëzore. Ato askush nuk guxon t’i heqë, pasi tashmë ato për qytetërimin janë bërë tabu. Nëse guxojmë t’i prekim, atëherë do t’i ndiejmë deri në palcë tërmetet sociale.
Autori herë pas here kthehet dhe trazon kujtimet, të cilat i rrëfen me një butësi të admirueshme, e pastaj si bën një tango të bukur së bashku me avionin “Çesna”, “degdiset” te “Fillimi i botës”, aty për aty zbret në tokë e vallëzon me aborigjenët, të cilët ruajnë ende në shpirt zakonet e moçme, raportet arkaike, por tejet të besueshme të njeriut me zotat dhe me mëmën natyrë.
Ajo çka të trishton pasi ke mbaruar leximin, është braktisja deri në harresë të plotë e këtyre njerëzve, ndërsa ajo çka më mahnit se tepërmi, janë detajet e dhëna për pilotin, për shpirtin e tij të aventurës.
Një përshkrim gati personifikues i avionit “Çesna”, që çante qiellin dhe dukej sikur për karburant përdorte merakun dhe dashurinë e pakufishme të Berrit. Vërtet ky është udhëtimi më magjik i kryer ndonjëherë, por nga rrëfimi, në rrëfim mbizotërojnë kontrastet e thella.
Tregimi që të bën të sëmbojë/të sëmbon në zemër është “Armiku”. Një subjekt i papërsëritshëm, me një mesazh të madh. Historia e tmerrshme e luftës së klasave, shpëlarja e trurit, ku njeriu urren njeriun, ku mendja halucinante, pasi zgjohet, kupton rrethin vicioz të barbarisë që ka kryer. Ndërgjegjja nuk ka më paqe dhe kërkon drejtësinë dhe faljen e madhe, të cilat i lyp si një çelës, që duket sikur nuk kanë asnjë vlerë tjetër, veç për të hapur portën e botës së përtejme.
Këto rrëfime, me të gjitha elementet e një proze klasike, diku më shfaqen si prozë poetike, madje vijnë si një poezi me varg të bardhë. “Dreri” bart një mesazh universal edhe pse duket një subjekt gati si një përrallë. Zbritja me një trajektore në kohën e luftës shekullore për liri te “Nata e fundit”, stoicizmi epik i personazhit Jaho, të lë mbresa të pashlyera në kujtesë. Proza e shkurtër përgjithësisht kërkon fabul, këtu kam parasysh tregimet e Mopasanit, Çehovit, apo Elin Pelinit, pse jo dhe të Dino Buxatit, por te ky libër nuk ka trill, as “surpriza” të sajuara me stil, me qëllimin e vetëm për të mbajtur në ankth lexuesin. Tek “Udha e Qumështit” do të gjeni jetë dhe vetëm jetë, të shprehur pa pompozitetin e një letrari të madh. Vëllimin e përshkon fund e krye si një fill i kuq, gjuha e thjeshtë deri në modesti e autorit, që mund të vinte edhe në formën e ditarit, por autori me ndërgjegje ka zgjedhur këtë gjini artistike, pasi këtu galeria e personazheve të tij, me simbolikën e përgjithësimit, merr gjithë vëmendjen e lexuesit. Një nga një tregimet ngjajnë si substancat e një tharmi, nga ku mundet të zinin fill rrëfime më të gjera, në nivele novelash apo romanesh, por autori e njeh mirë psikologjinë sociale të shoqërisë së konsumit, e cila është e prirë drejt esencës dhe i do gjërat t’i rrufisë “flesh”.
Me këto impresione, që po marr nga këto tregime, i garantoj sukses të sigurt librit “Udha e Qumështit”, duke shpresuar që së shpejti krijimtaria e poetit Agim Hushi, përpos poezisë dhe tregimit, të kulmojë me romanin e tij të parë!
Një fillim i mbarë të çon gjithmonë drejt majave dhe këtë më mirë se çdokush tjetër e di poeti Agim Hushi.

Ymer Nurka

Derguar nga Agim Hushi

Ardiana Dhimitër Mitrushi – Tym në dilemë…

No Comments Argëtim Letersi

Tym në dilemë…

Mbuluar krejt në tym thithje atë copë cigareje që mbante ndriçuar momentin, por shkëlqimi merrte brendinë ironike. Me sytë mbyllur krijoje figurinat e tymta që fiksonin sekondën si një çelës bemoli dhe, buzët shtrëngonin filtrin e sarkazmës së droguar. Kjo zgjati për një kohë ku vetë akrepat çalonin sikur takat mondane lëshonin ekon me kilometrazh, por mpirja mbërthente dhe lodronte me qelizat nervore. Ndërsa toka në pa durim priste puthjet e tua ideale të pavetëdijëshme. Qeshjet, ah!… qeshjet… ato zgurdulluar numëronin qerpikët që shkundnin gjëmimet lotuese dhe rrëmbyeshëm kishin flijuar dëshirën. Superstiocioziteti flirtonte me gjumin që si një ajmali lëkundej, por shtrat nuk kish. Trupi i pa jetë gjarpëronte me lumin që shuante vobektësinë e natës, por shpresa griste errësirën në drejtim të dritës që mëngjesin plot shpresë agon.


Teksa të mikloja, të ndiqja me atë tym lajkatar, përbindësh dhe që shkaktar m’u bëre ti dhe vesi yt në këtë moment, unë rrëzova çastin gjykimin mendor, por nuk munda të vesh të njejtat këpucë sikur edhe ti…
Mes lodhjesh në mendime për ekzistencë, drogën nuk mund ta kem ndjesi popullore sociale, por aspak edhe si brendi apo ves…


Në zemër ta ndjej ndryshimin, forcën e jetës që si dhuratë ja jep besimin ku oxhakët e lartë industrialë tymojnë gjëmimet e ndryshimeve tokësore.
Ardiana Dhimitër Mitrushi 09/06/2020…

Burimi/Facebook

Ardiana Dhimitër Mitrushi – Unë jam Nobeli…

No Comments Argëtim Letersi

Unë jam Nobeli…

Me violinën dërgoja larg tingujt,
ndjeja mall me shpirtin tim,
oqeani mblidhte lotët, elegji e shkuar e shpirtit tim…

Dua të harroj, tani, gjithshka,
por pres, pres me pa durim,
shkaku i shkakut ishit ju, sot mizërinë keni shpërblim…

Qeshni fort, por edhe ngërdheshuni,
diku atje po ju troket në prag,
metaforat shkruar, mendimet shkojnë e vijnë nga larg…

Klanet dhe taborë t’ përshkruajn’ si zotni,
ti, retorikisht Nobelin m’a qëndis,
me gurrë diamantesh praruar, krimet shkruan, stolis…

Por unë jam bir nëne,
talentet i kam në shpirt dhe me gen,
torturat si partiturë pantonimike violina luan e zjen..

Sot e kam vendosur të ri larg,
pasionin t’a shtrëngoj thellë në gji,
stinët m’i fali natyra, por muzikën e kam nostalgji…

Me vete them ty të kam falur,
por kursesi nuk mund të bëj ujdi,
vitet kohët i shndëruan, unë jam Nobeli yt, ti e di…

Ardiana Dhimitër Mitrushi 09/07/2020…

Burimi/Facebook- Ardiana Dhimitër Mitrushi

Po, o nanë, po… – Poezi nga Havzi Nela

No Comments Argëtim

Nje poezi e ndjere e Havzi Neles e sjell nga Kel Demi. Me preku shume!

Për ata që sot ndjehen jetimë.

Po, o nanë, po… – Poezi nga Havzi Nela

Po, o nanë, po,
N’emën të ligjit jam arrestue,
E duert m’i kthyen prapa policët e zi,
N’hekur me tutjus m’i kanë ngujue!
Me gazin 69 u pamë sy ndër sy,
Si me keqardhje m’u ba se më vështroi,
E kur lëshova kambën mbrenda me hy,
M’u ba se psherëtiu, m’u ba se rënkoi!
Ndoshta e ndjeu veten fajtor,
Pse erdhi e më mori përsëri!
Ndoshta i gjori ishte lodhë,
Gjithkah n’udhtim nëpër Shqipni.
Gjithkund tue shkue nëpër atdhe,
Sa djem nanash kështu po i merr!
Si nji kuçedër në “Shqipnin’ e re”
Emni i tij ka futun tmerr!
Ti mos u druej, o Nana ime,
Sido të bahet jam pa faj,
Qëndro malsore, mbahu trime,
Mos e mbyll jetën me vaj!
Djali yt s’ka me t’turpnue,
Gjinin tand s’do ta tradhtojë,
Shqiptar i ndershëm ka me qëndrue,
Po prehnin tand do ta kërkojë.
Ka me dasht me t’pasun pranë,
Ta vështrosh, ta ledhatosh,
E nji fjalë t’ambël me ia thanë,
Plagët zemrës t’ia shërosh!
Pusho, mos qaj, o nanë e mjerë,
Ti me mue s’je kënaqun kurrë.
N’merak e mall ke qenë përherë,
Qysh i vogël dhe sot burrë!
Qysh nand’ vjeç m’ke nxjerrë prej shpie,
Jetim, pa babë, bukën me nxjerrë ;
M’shkule nga prehni prej vorfnie,
Vetë jam rritun derë më derë!
Tri ditë bashkë s’i bamë në votër,
Shtëpia jonë nuk qeshi kurrë ;
Kurrë s’u ulëm në nji sofër,
Kurrë, o Nana ime, kurrë!

Derguar ne Facebook nga z. Dritan Kaba

Si Dor Keko tallte Edi Ramën…

No Comments Argëtim Humor

Nga Agim XHAFKA

Kur e pyeta Dor Kekon se ç’shkollë ka bërë Ed Rama, m’u përgjigj shpejt:

-Ai ka mbaruar studimet jashtë.

-Jashtë!-u çudita. -Po ku? Në Francë,Itali?

-Te bordurat para hotel “Dajtit”. Tre vjet nuk e lëvizi hiç bythën nga atje. Te bordurat ia çuan dhe diplomën.

Mëngjesi te “Koha Jonë” niste nga kafja. Doemos që te tavolina ku ulej Teodor Keko kishte më shumë njerëz. Aty plaste e qeshura çdo çast.

E sa herë ndodhte që në redaksi vinte Edi Rama, i cili sillte një rubrikë me sharje e fyerje, por firmosur me pseudonim, Dorka i Vogël i thoshte Nikollë Lesit:

-Niko, mos u qaj nga Berisha. Të ketë vendi ynë një kryeministër si ky, (dhe tregonte Ramën), nuk ngelet shqiptar brenda kufijve.

Majë telave me gjemba në kufi do kacavirremi të gjithë.

I mençuri shoku im. Në shenjë qëllove. Si përherë…

Burimi/infopressalbania.com/

Vëllaut tim, heroit tim, udhërrëfyesit tim Bislim Latif Zekolli me rastin e 22 vjetorit të rënjes në altarin e lirisë

No Comments Argëtim Histori

Si sot me 23 gusht 1998, prindi, bashkëshorti, vjehrri, gjyshi e vëllau ynë, Bislim L. Zekolli, me pushkë në dorë, në luftë për çlirimin dhe bashkimin e kombit shqiptar dhe adheut tonë të bërbashkët, në ballafaqim me forcat serbe në lagjen Fangu në Bllacë, ra në altarin e lirisë dhe u bë si një gurëthemel për pavarësinë dhe ardhëmërinë e brezave

Bislimi ishte fëmiju i tretë nga të gjallët, (i lindur nga Nanë Fazilja dhe i ati Latifi), menjëherë mbas vëllaut të madh Aliut dhe motrës së madhe Ajshes

Më 5 shtator të vitit 1968 vëllau i madh Aliu ndrroi jetë në moshën 19 vjeçare dhe barra e familjes mbeti mbi Bislimin si djali më i madh në moshë i familjes, edhepse ai ishte vetëm 15 vjeçar

Vdekja e Aliut është shumë misterioze, sepse unë edhepse i ri e mbaj mendë një zënkë me një serb të Lypjanit, i icli kishte marrë prej nesh një kosh me rreth 50 kg kumbulla dhe nuk i paguante të hollat . Baci, (pra Aliun e thërrisnim Bac të gjithë vëllezërit dhe motrat, pasi që ai ishte më i madhi në moshë),kishte nxjerrë thikën dhe e kishte detyrue serbin që t’i paguante kumbullat . Ne shkonim në treg të hënave dhe shpesh na zinte terri në Lypjan . Unë dyshoj se Aliut i kanë hudhur ndonjë helm në ushqim, sepse menjëherë pas kthimit nga Lypjani u sëmue derisa ditën e tretë humbi edhe vetëdijen dhe e dërguam në spitalin e Prizrenit ku me 12 shtator n’ora 15. 05 ndërroi jetë !
Fatkeqësisht në atë kohë nuk kishim mundësi, e as dijeni për një ekspertizë mjeko-ligjore dhe më mbetet si një pikë e zezë në zemrën time përgjithëmonë …

Ne si familje ishim të vetëm, sepse e gjithë barra binte mbi supet e dy prindërve tanë, megjithëse edhe ne fëmijët u ndihmonim me sa kishim mundësi, por duertë tona të njoma nuk kishin forcë të përballonin punët fizike të fushës, që prej të ardhurave bujqësore mvarej edhe mbijetesa jonë si familje . Bislimit, si djali më i madh dhe më i pjekur i mbeti barra më e madhe për tu ngjitur dorën sado pak prindërve tanë të dërmuar nga ana psikologjike dhe fizike mbas vdekjes së djalt të madh Aliut . Bislimi ishte në klasën e shtatë të shkollës fillore, ndërsa unë kisha fillue në klasën e gjashtë. Rregullisht mbas mësimit shoqëroheshim bashkë në të gjitha punët rreth fushës, bagëtive, pazarit për të shitur fruta pemësh, dru për djegje etj…

Ynë At Latifi u sëmua nga brezi dhe mbet rreth një muaj i shtrirë në shtrat, kurse nanë Fazila ankohej nga kyçet e duarëve dhe me vështirësi i bënte punët e shtëpisë . Punët më të rënda i përballonte vëllau ynë Bislimi dhe motra jonë e madhe Ajshja, kurse ne të tjerët u shkonim mbrapa dhe mundoheshim t’i ndihmonim sado pak .
Me të mbaruar viti shkollor 1968/1969 Bislimi donte të nisej për në fshatrat e Sharrit për të kositë dhe për të sigurue të hollat për korrje shirjet e grurit, por edhe unë vendosa të shkoj me te dhe ashtu bëmë . Kur mbrrimë në fshatrat e Sharrit gjetëm shumë hallegjinjë nga rrethi ynë dhe u informuam për rrethanat dhe kushtet e argatëve në ato anë .
Duhej të gjenim ndonjë pleme dhe të flenim ilegalisht, sepse goranët , jo që nuk bënin konak, por edhe në pleme nuk lejonin të flenim …
Çdo mëngjes heret dilnim në qendër të fshatit me u shitë, pra me gjetë ndonjë pronar që të na merrte për t’i kositë livadhet …
Në fillim, jo vetëm që nuk na merrte kush në punë, por edhe ata hallegjinjët e rrethit tonë talleshin me ne me fjalët : « – A mund po i mbani kosët në krah me bacin ?!… Hajt baco shkoni në shpi e ruani gjanë e gjallë, se nuk është kosa për ju ! « , … etj.etj.
Unë kisha besim të madh në Bislimin, sepse jo vetëm që ishte dy vjet më i madh se unë, por ishte mjeshtër i mirë i kosës dhe të cakaturën e kosës që i bënte ai, nuk dinte ta bënte asnjë tjetër .
Kaluanë dy tri ditë dhe ne nuk gjenim punë, por fati e deshti dhe në ditën e tretë erdhi një fshatar dhe na propozoi të marrim një livadh për ta kositur kotrrum, sepse nuk na besonin të na paguanin me ditë .
U goditëm me pronarin e livadhit dhe menjëherë shkuam bashkë me të në livadh . Ai na la në livadh dhe shkoi, kurse ne filluam punën… Ishte ditë e freskët dhe kishte pak lagështi e kishte ajam për kositje . Kur erdhi pronari na e solli drekën, ne kishim kositë gadi gjysmën e livadhit . Na solli bukë të mirë , në vegsh mish qingji me pasul dhe ne na u shtue vullneti dhe energjia për punë, pasi që nuk e dinim që goranët, të cilët nuk bënin konak ishin bukëdhënës të mirë . Pak para mbramjes erdhi prap i zoti i livadhit dhe na pa se ne kishim atkosët e fundit , pra ishim në mbarim të kositjes së livadhit . Me çka ai shprehi habinë se si kishim mujtë me e mbarue gjithë atë livadh për një ditë . Filloi të kontrollonte nën atkos mos kishim bërë ndonjë hile, por u bind se punën e kishim bër mirë dhe pa hile . Nmegjithëse ne e kishim goditur 150 dinarë,(një argat ditor shkonte 30 dinarë), i zoti i livadhit duke e pa moshën tonë të re tentoi të na paguante vetëm për dy argat. Pra vetëm 60 dinarë .
Bislimi më dha thikën e tij dhe më tha që unë t’i kërcknohesha goranit, kurse ai të fliste me të mirë dhe ashtu bëmë. Megjithëse u acaruam bukur shumë me goranin, me intervenimin e një të moshuari u rregullua çdo gjë dhe ne i muarëm 150 dinarë . I moshuari dëshmoi se ne të dy nuk ishim ndalë për asnjë çast të pushojmë, andaj dhe e detyroi bashkëfshatarin e tij të na paguante . Pra ne të dy bashkë vetëm në ditën e parë të punës fituam pesë paga ditore për një ditë .

Menjëherë pasi i morëm të hollat, i moshuari na propozoi një livedh aty afrër dhe na e dha të njejtin çmim, sepse edhe ai i merrte rreth pesë argat për ta kositë. Ne filluam menjëherë punën dhe kositëm deri n’ora 22,00 kur u terrue . Plaku erdhi dhe ishte i kënaqur kur e pa se e kishim mbarue gadi gjysmën e livadhit . Na mori në shtëpinë e tij dhe ate, sepse fitoi një simpati për punën e mirë që kishim bërë, dhimbje për moshën tonë të re dhe se ishte bashkemnak me heroin tim, pra edhe plaku quhej Bislim
Prej asaj dite ne nuk flenim më në pleme, por te migja Bislim, i cili na e hapi derën e shtëpisë dhe zemrën sikur të ishim fëmijët e tij .

Falë mjeshtrisë së bislimit, të cilën ma mësoi edhe mua ne vazhduam të shkojmë çdo verë për të punue në fshatrat e malësisë së Sharrit . Në vitin 1970, derisa ne ishim në malësinë e Sharrit, Bislimit i erdhi një kontratë pune nga gjermania, të cilën me kërkesën e Bislimit ia kishte rregullue daja ynë që punonte në Gjermani …
Në Gjermani punoi vetëm një vit dhe ndërkohë rregulloi letrat që të punojë në Zvicer . Firma në të cilën punonte, duke e parë shkathtësinë e Bislimit e dërgoi në një kurse tremujor në Austri dhe pas këtij kursi u bë punëtor i specializuar në montimin, demontimin dhe komandimin e vinçave në kantjere ndërtimi .
Vëllau ynë Bislimi, heroi im që nga vegjëlia me të shkuar në zvicër u bë shtylla e familjes dhe jo vetëm që ua ngjiti dorën dy prindërve tanë, por na mbajti e na shkolloi të gjithë vëllezërve dhe motrave tjerë më të ri se ai .

Në Zvicer qëndroi deri në fund të vitit 1988 kur e gjithë Kosova ishte ngritur në këmbë për mbrojtjen e të drejtave të veta të rrezikuara nga ana e shovinistëve serbë .

Në fund të nëntorit 1988 mora një telefonatë nga heroi im , ku në mes tjerash më tha se :

  • Qamil, unë prej sot kam vendosë me e lëshue Zvicren
  • Eshtë vendimi yt dhe nuk mund të të them mos me u kthye në vendin tonë – ia ktheva unë
  • Qamil , ti e di që unë kam qenë 17 vjeçar kur jam dalë prej Kosove, e çova kohën më të mirë të rinisë time në Zvicër. Zviceranët e kanë pa që jam punëtor i mirë dhe jo vetëm mue që më kanë propozue shtetësinë zvicerane, por po dojnë që edhe familjen time të ngushtë me i pru në Zvicer . Pra po dojnë me mi marrë edhe fëmijët . Unë kam vendosë me u kthye dhe mos me i largue fëmijët e mi nga Kosova . Në anën tjetër derisa krejtë Kosova është çue në kambë me e mbrojtë autonominë e 74-ës, e unë me nejtë në Zvicer me ba sehire nuk ban dhe nuk po mund të duroj . Dua të shkoj atje dhe në qoftë se e lypë nevoja vetë dhe vullnetarisht do të hudhem në mes të zjarrit në të cilin po digjet krejt populli i Kosovës – mi tha këto fjalë shumë i vendosur dhe i bindur në drejtësinë e vendimit të tij, me çrast e pashë se nuk kisha çka t’i them, sepse kur Bislimi merrte një vendim, nuk kishte kush ia kthen mendjen
  • Vëlla i dashur Bislim,
    Edhe njëherë po të them se, nuk mund të të them që mos të kthehesh në vendin tonë, por vetëm për një punë më vjen keq . Sa ke qenë në Zvicer ke marrë pagë të mirë rreth 6000 franga zviceriane, ke marrë edhe shtesat e fëmijëve gadi njëmijë franga, kurse në Kosovë të duhet me punue një muaj dhe nuk e di a mundesh, për një muaj me e nxjerrë një meditje të Zvicres – i thash me një kujdes dhe shtërngim emocional mjaft të ndrojtur
  • Aiiii…, Qamil bre ! A qatë gajle e ke a ?! … hahaha
    Ndëgjo këtu vëllau im ! Në qoftë se zgjohem në ora 6,00 në mëngjes dhe kthehem në ora 7,00 në mbramje në shtëpi, edhe në Kosovë dhe ku do qoftë kam me pasë bukë për veti dhe për fëmijët e mi – ma ktheu heroi im Bislimi
  • Atëherë si qoftë ma hajr e ma mirë, ashtu u bëftë vëlla Bislim ! – ia ktheva unë dhe në fund më tha se do të vinte në Belgjikë para se të kthehej përgjithëmonë në atdheun tonë të përbashkët, të cilin aq shumë e deshti

Mbas dy ditësh erdhi në Belgjikë dhe qëndroi rrafsh një muaj ku e pritëm së bashku ndrrimin e moteve 1988/1989.
Me të ardhur në Belgjikë e pashë se nuk rehatohej dhe i propozova të dalim të pijmë një gotë diku afër në ndonjë tavernë. Propozimin tim e mirëpriti me kënaqësi dhe ashtu bëmë .
Shkuam te atomiumi, vizituam atomiumin dhe u ulëm në tavernën e atomiumit, e cila gjindej në njërën nga sferat e poshtme të tij
Muarëm nga një pije dhe filluam muhabetin rreth vendimit për kthimin e tij në Kosovë, por ai kishte hallin tjetërkund . Brengosej për fatin tim, dhe e hapi bisedën drejtë në temën që e mundonte

  • Qamil , Derisa kam qenë në Zvicer, çfarë do problemi të kishe pasë kam pasëmundësi të të ndihmoj, por tashti jam tuj u kthye në Kosovë dhe jo që nuk mund të të ndihmoj ty, por ndoshta edhe për veti do të hjek keq, andaj due që sa të jam unë këtu , ti të blejsh një shtëpi, sepse nuk due të rrishë dyerve të halkkut në banesë me qera ! – më tha me një vendosmëri të pa shoqe dhe nuk dija se çka t’i them
  • Vëlla i dashur Bislim, Unë deri sot i kam urrejtë ata që kanë ble shtëpija në Belgjikë, apo ku do qoftë në shtetet tjera në Evropë, sepse kur të shtijmë rranjë në vend të huaj, është shumë e zorshme me i shkulë ato rranjë dhe me u kthye në vendlindje – i thash unë
  • Ndëgjo këtu Qamil !
    Në qoftë se je ai Qamili që ke qenë në Kosovë dhe ke ikë nga gjyqi ushtarak i ushtrisë jugosllave, atë ditë që të krijohen rrethanat me u kthye e shet shtëpinë dhe kthehesh . Unë nuk shkoj për Kosovë pa të pa ty që e bane pazar një shtëpi, apo një banesë . Dua të di që nuk je dyerëve të hallkut, por e ke një kulm mbi krye ! Mos mujsh ti me e pague , më thuaj dhe unë shkoj në Zvicer, i nxjerri të hollat e pensionit dhe t’i jap . – mi tha këto fjalë me aq bindje e vendosmëri, sa që nuk kisha asnjë mundësi kundërshtimi
  • Mirë vëlla i dashur Bislim, do të shohim bashkë dhe shtëpinë e parë që e gjejmë me çmim të leverdisëshëm do ta bëjmë pazar . Sa për të holla nuk kam problem, sepse jam në punë dhe i kam të kursyera sa për të pague 10 % të çmimit , apo vlerës së shtëpisë dhe shpenzimet e noterit, kurse pjesën tjetër i marr kredit në bankë …

Mbas dy tri ditësh së bashku me familje dualëm në shetitje në parkun e atomiumit, pastaj do të bënim një vizitë te daja i time shoqe dhe rastësisht më shkoi syri në një afishe, e cila tregonte se një shtëpi ishte në shitje
E ndala kerrin para shtëpisë dhe zbrita për ta parë nga afër afishen dhe kushtet e çmimin e shitjes së shtëpisë . E mora numrin e telefonit dhe hyra në kerr .
Gruaja ime nuk dinte asgjë për bisedën që kishim bërë me heroin tim, vëllaun e madh Bislimin

  • Çka e ndale kerrin ? – mu drejtue çortueshëm ime shoqe
  • Do ta blejmë këtë shtëpi – ia prita unë
  • Çfarë të blemi shtëpi, kur ti po grindesh me njerëz pse po blejnë shtëpi në Belgjikë , se kurrë nuk mund të kthehen ma në atdhe ?!
    E tash vetë thua se dojmë me ble shtëpi !- më tha ime shoqe dhe kishte të drejtë
  • Eh, po kanë thanë pleqët ; – Mos kesh n’kodër, se t’vjen n’votër ! – ia ktheva unë

Shkuam te daja i gruas për vizitë, pastaj u kthyem në banesën tonë dhe menjëherë i telefonova agjencisë, e cila e shiste shtqpinë . Caktuam një termin për vizitë dhe mbas dy ditësh shkuam e vizituam shtëpinë dhe aty për aty u dakorduam për çmimin e shitblerjes . Desha t’i jap një kopar, por belgu,( Mr. Song ), njihte shumë miqë të mi shqiptar, kryesisht emigrantë të vjetër të ikur nga Shqipëria londineze dhe nuk pranoi të merrte kopar duke u arësyetuar se ,

  • Në qoftë se ju shqiptarët keni besën , ne belgët kemi fjalën e nderit dhe mos ke merak, sepse shtëpia është e jotja .
    Ty dhe bashkëshorten tënde ju pres në zyrën time të hënen në mëngjes në ora 9,00 për të nënshkrue kontratën e shitblerjes
    Ishte ditë e premte dhe Zr. Songun e ftova në banesë për darkë . Megjithë kundërshtimin e Zr. Song, vëllau im Bislimi filloi të fliste gjermanisht me te dhe e bindi që të vinte së paku për të shijue një gotë vere burgund kosove, nga e cila kishte sjellë tri shishe
    Në mbrëmje erdhën Zr. Song dhe një mik pejan me gjithë të shoqen e tij, me ç’rast kaluam një mbrëmje shumë të mirë miqësore
    Kaloi fundjava dhe të hënen në mëngjes i telefonova Zr. Song për t’i konfirmue se po nisemi për në zyrën e tij .
  • Zotëri Zekolli, më vjen keq , por shtëpinë e kam shitë dhe ate me një çmim 25 % më të lartë – më tha zëri në anën tjetër të telefonit
    Megjithëse u bëra dhé i zi nuk e dhash veten dhe ju drejtova :
  • Nuk ka asnjë të keqe Zr. Song, sepse edhe kjo është pjesë e tregëtisë
  • Zotëri Zekolli merre të shoqen tënde dhe ejani të në,shkruajmë kontratën , sepse kjo është fjala e nderit që kemi ne belgët !- më tha Zr. Song
    Shkuam e nënshkruam kontratën, kurse vëllau dhe heroi im Bislimi qëndroi në shtëpi me djalin tonë Liratin, i cili sa kishte mbushur një vit .

Mbasi e nënshkruam kontratën dhe ia dhash 10 % të të hollave na e solli nga një kafe, por e luti time shoqe që të rri në zyrë se ai kishte një punë me mua

Pasi që dualëm në një pjesë tjetër bashkë me kafet më solli një shishe konjak dhe dy gota . I cakrruam gotat dhe në bisedë e sipër më tregoi se si ishte puna që kishte një klient, i cili i kishte propozue një çmim më të lartë pë 25 % të çmimit .
Pas insistimit tim miqësisht , Zr. Song mu drejtua .

  • Zr. Zekolli në qoftë se do t’i ndajmë bashkë ato 25 % të çmimit të shtëpisë, e prishim kontratën dhe ia shesim shtëpinë atij individit, i cili më ka propozue dhe ty ta gjej menjëherë një shtëpi tjetër, përndryshe shtëpia është e jotja
  • Zr. Song , unë nuk e kam pasë mendjen me ble shtëpi, por vëllau im me këmbëngulje më ka detyrue që ta blej . Qëllimi im nuk ka qenë dhe nuk është të fitoj nga kjo shtëpi, por vetëm t’i bëj qefin vëllaut dhe të kam një kulm mbi krye për familjen time . Pra në qoftë se ty të ngelet merak, nuk ka asgjë të keqe, prap jepja atij, i cili të ka propozue ato 25 % në të zezë, pra për xhepin tënd, por të lutem dua të më tregoshë se , kush është ai person që të ka propozue , sepse belgët nuk dinë merifete të tilla ?! …- i thash unë megjithëse tani veç e kisha nënshkrue kontratën
  • Zr. Zekolli, Nuk mund të tregoj, sepse te ju shqiptarët keni ligje të forta hakmarrjeje, prandaj po e lëmë me kaq dhe gëzuar e ta gëzoni shtëpinë ! – më tha belgu dhe cakrruam gotat
    Kur e përmendi hakmarrjen më shkoi mendja keq dhe i premtova që, jo që nuk do të bëj asgjë, kundër atij personi, por as ime shoqe dhe im vëlla nuk do të marrin veshë asgjë në lidhje me këtë punë
  • Atëherë Zr. Zekolli, Personi që më ka telefonue të premten n’ora 23 e 30 minuta mbasi kemi ngrënë dhe kemi pirë në banesën tënde është ai musteqoshi, i cili sihte mysafir i juaj bashkë me gruanë e tij
    E falenderova dhe i premtova edhe njëherë që nuk do t’i thoja asgjë, as atij, as nuk do ta dijnë këtë gjest të shëmtuar të pejanit, as vëllau dhe as gruaja ime

Pasi u kthyem në shtëpi , hapëm një shishe konjak Skenderbeg dhe festuam bashkë me vëllaun e heroin tim Bislimin
Pra Bislimi, jo që kujdesej për prindët, vëllezërit, motrat, fëmijët e tij, nipat e mbesat në Kosovë, por kishte edhe hallin tim dhe duke iu falenderue këmbënguljes së tij më detyroi që të bleja edhe unë një shtëpi në Belgjikë

Bislimi u kthye në Kosovë, jetoi rrafsh dhjetë vjet në atdhe në mes jetës dhe vdekjes, pa u frigue dhe pa u dorëzue asnjëherë të vetëm dhe kur lindi UÇK-ja , Ai me energjinë e tij që kishte nuk u ndal për asnjë moment të vetëm derisa ra në altarin e lirisë më 23 Gusht 1998 , në lagjen Fangu të fshatit tonë, në luftë ballë për ballë me çetnikët serbë .
Heroi im, Bislimi, Jo vetëm që shpëtoi nga rrethimi i ushtrisë dhe milicisë serbe vëllaun e pestë Destanin vetë i gjashti, ndër ta edhe djalin e tij Dritonin, te Shelgjet e Bllacës, të cilët luftuan për 13 orë rresht kundër forcave ushtarake, paramilitare e policore serbe, por në bazë të dëshmive, me armën e tij la të vrarë disa ushtarë të armikut

Vëlla Bislim, heroi im kurajoz , të falemnderit për çdo gjë që më mësove, më këshillove dhe udhëzove gjatë gjithë jetës tënde, të jam borxh, të përulem dhe të falem për jetë e mot !

Qoftë i përjetëshëm kujtimi për ty heroi ynë Bislim Latif Zekolli ! 🇦🇱☀️🙏
Lavdi për jetë e mot !

Fotografia e Qamil Zekolli
Fotografia e Qamil Zekolli

Burimi/Facebook- Qamil Zekolli

Shembull i mirë për sot

No Comments Argëtim Histori

Krejt në rregull,por e kam zënë vendin e huaj!

Halim Binaku nga katundi Gllabar të Drenicës,ishte me tipare të Njeriut të nderuar dhe me drejtpeshimin e burrnisë shqiptare.Të gjithë ne që e kemi njohur në Drenicë e kemi po këtë mendim për shëmbullin e mirë të jetës së tij..!

I nderuari Halim punonte shofer i ndihmës së shpejtë në Shtëpinë e Shëndetit në Gllogovcin e kohës dhe,tiparët e tij në punë,me shokët e kolektivit,respekti i pafund ndaj tij,bënte që ai të jetë kurdoherë në krye të punës,që aq shumë e respektonte dhe aq shumë niste mesazhet se si duhet të jemi afër punës dhe vetëm me punë mund të ecim përpara,thoshte Halim Binaku në takimet me njerëzit në Drenicë.

Për meritat e tij,punëtorët e kësaj ane në aktivitetin sindikal të komunës,Halimin e zgjodhën kryetar të kësaj organizate të punëtorëve të kohës.Nga kujtesa të gjithë ketë lajm e patën pritur në nderim ndaj tërë rrjedhave të jetës e të punës së sukseshme të Halim Binakut në Gllogovc.

Më pati ra hise që ndër ata që i shkuan në zyrën e sindikatës së punëtorëve në ketë qytezë të kohës për të uruar detyrën e re të kryetarit,Halim Binaku isha edhe unë dhe,posa u përshëndetëm me njeriun e nderuar të Drenicës dhe urimi për detyrën e re,ai pa ngurruar më pati thënë në shenjë falenderimi:

-Krejt në rregull,por e kam zënë vendin e huaj,-më tha shkurt Halim Binaku në zyrën që sapo kishte zënë vend një karrigë të ,,politikës sindikale,,në Gllogovc.

-Pse thuani kështu baci Halim,i them për të vazhduar muhabetin tonë në atë mëngjes të ftohtë nëntori të kohës…?

  • Si pse,-e thotë troç njeriu i respektuar dhe me ndershmëri.E dini se sa të rinjë e të reja ka sot Drenica(profesorë,inxhinerë në Feronikel,agronomë tjerë)pse mos të vijnë ata në ketë zyrë të sindikatës së punëtorisë,sepse po e them e kam zënë vendin e tyre, thoshte në fund ky burrë Drenice,që edhe sot kujtesa na afron në shpalimin e orës historike të kohës,kur kishte burrni dhe dinjitet për ata që dijnë më shumë dhe janë me diplomat e dijes universitare …!

Ky rrëfim le të shërbejë për klasën politike dhe për të gjithë ata që,në një mënyrë(ndoshta)e kanë zënë vendin e tjerëve në institucionet e shtetit të Kosovës!

Skënder KARAÇICA

Burimi/Facebook

ASTRIT SULI I BERATIT U FLIJUA NË PASHTRIK PËR ÇLIRIM KOMBËTAR

No Comments Argëtim Histori

Astrit (Hekuran) Suli, u lind më 15. 04. 1976 në fshatin Luzaj – komuna Lumas, Berat, me vendbanim në Kuçovë dhe ra dëshmor më 27. 05. 1999 gjatë operacioni „Shigjeta“ në Gorozhup të Pashtrikut.

Portret i Astrit Sulit i gdhendur në mermer në Lapidarin e dëshmorëve të UÇK-së.

Gjithçka që sot duhet të thuhet për jetën e Astritit, për familjen, për shkollimin, për veprimtarin e tij atdhetare, për rolin e tij si pjestar i Ushtrisë Çlirimtare në Kosovë, pastaj edhe si ushtar i Brigadës 128 të Zonës Operative të Pashtrikut, do ti thosha me pakë fjalë, që shpreh kuptimin e jetës së tij, që përmbanë lavdin mbi pavdekshmërin e tij. Astrit Suli ka dhënë jetën për lirinë dhe çlirimin e tokës shqiptare në Kosovën e pushtuar nga Serbia. Astriti la punën në Greqi për tu rreshtuar përkrah bashkëluftëtarëve në UÇK, në emër të lirisë, gjakut të përbashkët e kombit me të njëjtin emer – Shqipëria vendi ku e rriti dhe edukoi me motivet më të mira të shqiptarizmit, që kanë ushqyer historin ndër shekuj me zjarrin atdhetar.

Si bashkëluftëtar në brigadën 128 të UÇK-së në ZOP e kam të vështirë të shpreh kujtimet për bashkëluftëtarin Astrit edhe pse ndjej një krenari që pata rastin ta njoh si ushtar në radhët e brigadës ku ai u rreshtua me 15. 04. 1999, në komandën e Shtabit nr.1 në Kukës, ku asokohe bëhej mobilizimi i përgjithshëm i luftëtarëve të UÇK-së për ta luftuar e dëbuar okupatorin serb një herë e përgjithmonë nga Kosova. Nga shtabi i brigadës për mobilizim të luftëtarëve të lirisë ishte caktuar oficeri Sali Saramati tashmë dëshmorë. Saliu i jep të gjitha udhëzimet dhe rregullat ushtarake pasi kryen betimin e UÇK-së Astriti duke e pagëzuar për këtë veprim atdhetar, duke i thënë se në radhët tona ka përplot luftëtar nga të gjitha trojet shqiptare si dhe nga diaspora.
Në luftën çlirimtare janë shënuar ngjarje nga më të ndryshmet, janë treguar trimëri të rralla si në kohën e kreshnikëve si nga ato vetijake dhe të përbashkëta, janë bërë sakrifica sublime e mbinjerëzore si kjo e Astritit, ka patur përjetime e dhembje të paimagjinueshme për mendjen njerëzore për ata që ranë në beteja, një gjë të tillë kishte patur edhe brigada 128 e UÇK-së.
Më 22 maj 1999 Shtabi i Përgjithsjëm i UÇK-së i dha urdhër brigades 128 në operacionin luftarak “SHIGJETA”, për sulm në hapsirën kufitare Drini i Bardhë – Pashtrik. Komanda e kësaj brigade hartoi planin strategjik luftarak për thyerjen e kufirit shqiptaro-shqiptar si vijë frontale ishte krahu i djatht Drini i Bardhë – Maja e Pashtrikut.
Në Gorozhup ishte përqëndruar komanda e brigades. Detyra kryesore e brigadës ishte kapja e vijës së Drinit të bardhë, pikat Vau i Morinës, Ura e Nashecit dhe Ura e Fshejtë, të cilën detyrë e realizuam me sukses.
Në ditën e 22 majit Astriti në togun ku ai bënte pjesë ishin të pozicionuar në fshatin Mariq ku përkrahë tij ishin edhe bashkëluftëtarët e tij trima Aliriza Selmani nga Tetova dhe Flurim Rushiti nga Presheva, të cilët ishin në ballë të luftës ku luftohej makineria ushtarake e urryer serbe. Lufta sa vinte e ashpërsohej por u përmbyll edhe një ditë luftimi i ashpër, por ditët në vijim luftimi vazhdoi edhë më i ashpër ku armiku vuri në përdorim gjithë arsenalin ushtarkak që posedonte. Luftëtarët e lirisë nuk jepeshin por vazhdonin sulmin pa u ndalur ku krismat e armëve dëgjoheshin nga Drini i bardhë e deri në Qafë Prush, armiku po lëshonte disa nga pozicionet luftarake si ato në lagjen e Jelliqëve, Binaj,Tejec, Milaj dhe Stajk, por nga largësia granatonte poziconet tona me tanke artilerie, minahedhës e kaqusha 32 tytëshe.
Në këtë betejë u dallua Astriti me shokë duke luftuar më shumë në këmbë së bashku me Alirizanin dh e Flurimin. Ata marshuan vetëm përpara duke lënë oficer e ushtar serb të vrarë e të plagosur. Kështu erdhi dita e 27 majit ku oficer e ushtar të brigades tashmë ishin mësuar me krismat e armëve ku luftohej për jetë a vdekje, bijtë e shkinës ishin në tërheqje e panik, djemtë e shqipës marshonin përpara, por për një çast në drejtimin ku luftonte Astriti me shokë, pushuan armët, mësuam se ishin vrarë nga plumbat e armikut serb, Astrit Suli dhe Alirizan Selmani, dhe ishin plagosur ca të tjerë…Na kaploi një dhimbje e papërshkruar, njëkohësisht dhe një krenari për shqipet e lirisë…Ne vazhduam luftën pa u ndalur deri më 12 qershor 1999, kështu ne mbajtëm premtimin shokëve të rënë dhe ua morëm hakun shumfishë duke e larguar Serbin nga toka shqiptare…

Atje, në Pashtrik, ballë për ballë me forcat serbe, Astriti gjeti vetveten, gjeti atë altar të shenjtë ku do të shkruante për jetë emrin e vet, gjeti Pashtrikun ku do të donte të prehej në emër të një ideali të përjetshëm, siç është liria e kombit. Mbase nuk do ta besonte as nëna që e kishte lindur, babai që i gëzohej burrërimit të birit, Astritit. Ai më 27 maj 1999 bjen si dëshmor i kombit në radhët e UCK-së, gjatë një beteje të ashpër që Brigada 128 sulmuese e UÇK-se zhvilloi në malin e Pashtrikut, në kufi me Hasin.
Më 30 janar të vitit 2000 eshtrat e 24 vjeçarit nga Luzaj i komunës Lumas, me nderimet më të mëdha u përcollën për në varrezat e Dëshmorëve të Kombit në Berat. Ngritja e lapidarit të tij në Kuçovë është punuar nga skulptori Nezir Ago, portretin e dëshmorit të kombit Astrit Suli e kishn porositur bashkëluftëtarët e tij nga Kosova. Qindra ish-luftëtarë të UÇK-së nga vende të ndryshme të Kosovës, krerët e shoqatave të dala nga lufta, djali i komandantit legjendar të UÇK-ë Adem Jasharit, Lulzim Jashari, komandanti i Brigadës 128, Ruzhdi Saramati, eprorë të lartë të TMK-së, këshilltari i kryeministrit Çeku, Arif Muçolli, morën pjesë në zbulimin e bustit të dëshmorit nga rrethi i Beratit, Astrit Hekuran Suli i rënë në betejën e Garrazhubit, më 27 maj 1999.
Njëmbdhjetë vjet pas mbarimit të luftës në Kosovë, qeveria dhe partitë duhej tu siguronin materialisht jetën prindërve dhe fëmijëve të dëshmorëve, veteranëve e invalidëve të luftës, si gjithkund në botë në fund të luftrave çlirimtare, por për fat të keq po ndodh e kundërta. Në tekstet e historisë për shkolla të mesme, UÇK-së luftës së saj çlirimtare dhe dëshmorëve të kombit që nga legjenda Adem Jashari e deri te Astrit Suli në këtë rast, u kushtohet deri në katër here më pak vend se partisë dhe udhëheheqies së saj, që e ka kundërshtuar këtë ushtri dhe luftë çlirimtare.
Për këtë luftë çlirimtare ende nuk kemi vepra shkencore dhe filma artistik, siç kanë kroatët dhe boshnjakët. Institucionet në Kosovë arsyetohen se nuk kanë mjete financiare! Ndërsa harxhojnë me miliona euro për rrogat e majme të deputetëve në Parlament, për karburante, telefonata, kokteje, dreka e darka, por nuk gjejnë mjete për veprat e dëshmorëve të rënë në luftën çlirimtare, për komandantin legjendar Adem Jashari dhe për bashkëluftëtarët e tij.

Nga Avdi Ibrahimi

Burimi/Facebook – Frasher Racaj