Home

Lajme

BETEJA E SHKALLËS SË VALIT NË MARTANESH

No Comments Argëtim Histori

Kolonel ® Dilaver GOXHAJ

Ish-Ushtarak Madhor i Ushtrisë Shqiptare

Ish-Zv/Shef i Shtabit të UÇK-së

“Nuk duhet një hero për të udhëhequr njerëzit të hyjnë

në betejë, por duhet një hero që të hyjë në betejë.” – sipas Norman SHVARCKOF

3 Mars 1944. “I vetmi shteg për të dalë Brigada e Parë nga rrethimi ishte Shkalla e Valit në fshatin Peshk të Martaneshit,- thuhet në Historikun e asaj bgigade,- nja 4 -5 orë larg prej fshatit Lenë. S’duhej humbur kohë. Lypsej shfrytëzuar errësira e natës. Në orën 1 të natës, duke gdhirë 3 Mars, kolona vazhdonte përsëri marshimin me masa të forta sigurimi.” Mbritën në qendër të fshatit Peshk. Përballë ishte Shkalla e Valit me 72 dredha në ngjitje pothuajse pingul, rreth 200 metra lartësi. Përfundi saj kalon përroi i thellë i Çiçulit. I vetmi kalim i këtij përroi ishte një urë me dy dërrasa, në të dy anët e së cilës ngrihen dy kodra. Ato ishin zënë nga xhandaro-ballistët, por urën portative nuk e kishin hequr! Rastësi?! Ky quhet fat. Në këto kushte vendimi i vetëm i mundshë për Brigadën e Parë Partizane ishte shpërthimi i rrethimit në të vetmen pikë të mundshme: Shkalla e Valit. Ndaj dhe për të marrë atë pikë, sikundër tregon Xhaferr Peçi, komandant Mehmet Shehu, pasi theksoi se e gjithë brigada kishte rënë në rrethim, urdhëroi: “Batalioni i parë të qëndroi ku është dhe të sulmoi në të dy anët nga na kanë zënë prita. Batalioni III, çani përpara si rrufe, ngjituni dhe kapni kryet e Shkallës! Kamber, merr dy pararojat dhe kap urën! Batalioni II të siguroni krahët dhe shpinën e Batalionit I dhe III. Përpara!”.

Për ata partizanë, fjala “përpara”, pa dyshim, tingëllonte si muzikë qiellore. Boria e Hakiut ra për sulm.

Një fjalë e tmerrshme kaloi gojë më gojë të të gjithë partizanëve: TË RRETHUAR! Ishte e vërtetë. Ishte ajo që çdo njeri i trëmbet më shumë se vdekjes: Rrethimi! Rrethi i hekurt ishte mbyllur. Ishte një rrethim më i egër se ai në përroin e Skroskës, ku Brigada pas 8 orë luftime më në fund e gjeti daljen, “u nis drejt malit të Shebenikut përpjetë duke çarë borën, me më tepër se një metër të trashë”. Ndërsa në këtë rrethim, reaksionarët e kishin mbyllur Brigadën e Parë në një rreth, duke lënë vetëm një shteg të hapur: Tërheqje andej nga erdhën. Në rast se Brigada do të binte në atë kurth, të tërhiqej prapa, ajo ishte vdekje e sigurtë. Por Brigada e Parë nuk mund të binte në atë kurth. Ai rrethim ishte një shtrëngim i fortë i asaj hallke të tmerrshme. Ishte një nga rrethimet më të papara deri atëherë nga kjo Brigadë heroinë. Erën e barutit e ndjenin si një shije të hidhur në gjuhë. Në secilën fytyrë lexohej qartë: “Jemi në rrethim”. E megjithatë ajo nuk ishte frikë. Ata kishin qenë në dhjetra beteja dhe në shumë rrethime, dhe kështu që u ishte argasur lëkura. Asnjë partizan nuk dukej i shqetësuar!

Vetë beteja rrezatonte një lloj elektriciteti. Me sa duket ishte vetëdija e të qenit në rrethim që e shkaktonte atë lloj elektrizimi, i cili i kish pushtuar të gjitha nervat e tyre. Në të tilla rrethana, qysh në vërshëllimat e para të plumbave e të predhave, tek ata lindi mprehtësia e shqisave; trupat e tyre u vunë në gatishmëri të plotë, ku çdo fjalë e shprehje merrte një tjetër tingull. Thirrja “Përpara Brigad’e Parë!” u rikthente atyre burimin e fuqishëm të jetës, duke eleminuar çdo çast ankthi dhe duke u mprehur instiktin e vetëmbrojtjes, i cili i shtyn që të mbrohen pas çdo guri, apo të shtrihen në tokë në të mijtën e sakondës para se të mbrijë plumbi. Po të mos ishte i zhvilluar ky instikt luftëtari të regjuar, Brigada do qe asgjësuar qysh në Skroskë. Në mos në Skroskë, në mal të Letmit. Në mos në mal të Letmit, në Okshtun. Në mos në Okshtun, në mal të Kaptinës. Brigada nuk mund të tërhiqej prapa. Çdo hap prapa do të ishte një hidhërim i madh, ndoshta i pandreqshëm, pasi reaksioni ishte bërë edhe më i egër, edhe më i bashkuar. Por ata dinin vetëm në gjë: të shkonin vetëm përpara. Tërheqja do të ishte vdekje për gjithë brigadën. Një hap i vetëm prapa i bërë qoftë edhe nga një partizan i vetëm do të ishte tradhëti. Nuk kishin ku të tërhiqeshin.

Bazuar në terrenin, në kohën në dispozicion që kish Brigada për t’iu larguar ardhjes së gjermanëve, në përbërjen e të dy palëve, në kohëzgjatjen e mundshme të asaj lufte dhe në pasojat që mund të kish mos-shpërthimi i atij rrethimi, si dhe në vendimin e marrë nga Komandanti i Brigadës, ajo luftë, për marrjen e Shkallës së Valit ishte një BETEJË. E quajmë të tillë nga që Br1S vepronte e pavarur, në një teatër lufte të veçantë, në zona të pushtuara nga hitleriantë e tradhëtarët, shumë larg forcave të tjera të UNÇ.

Fati i të rrethuarve vendosej vetëm nga sulmi. I tillë qe edhe vendimi. Palës së rrethuar i rritej probabiliteti i humbjes edhe për faktin se nuk kish rezerva të tjera edhe pse ishte ajo që hidhej në sulm; gjë që rrethuesit ishin komodë në këtë drejtim. Si rjedhojë e hedhjes menjëherë në sulm, si nga pararojat e Batalionit të pare e të tretë ashtu edhe nga i gjithë Batalioni i tretë, porsa ranë pushkët e para të rrethuesve, u bë e mundur edhe marrja e inisiativës. Të dy këto rezultate nga ana e Brigadës, i hoqën mundësinë armikut rrethues të ndërmerrte qoftë edhe një kundërsulm të vetëm.

Kur je më i dobët se kundërshtari ose në kushte më të disfaforshme se ai, vetëm sulmi është mjeti që të bën më të fortë. Dhe kjo ndodh vetëm atëherë kur forcat udhëhiqen nga komandantë të shkëlqyer ushtarakë, të cilët sukseset e tyre ua dedikojnë sulmeve në shkallën më të gjerë, sikundër veproi Mehmet Shehu dhe Brigada e komanduar nga ai.

Duke e hedhur të gjithë Brigadën në sulm, përveç që, “elementi vendimtar për të përcaktuar fituesin, numëri i të shtimeve në një interval të caktuar kohe”, e tejkaloi atë të armikut, por u arrit edhe faktori i tretë vendimtar, i cili solli fitoren përfundimtare të betejës nga ana e Brigadës: E bëri betejën shumë të ashpër. Ajo ashpërsi e shthuri armikun. Ashpërsia ishte arma kryesore, që i dha fitoren asaj Brigade. Vetëm me ashpërsinë e luftimit ajo mundi të kompesonte mungesën e epërsisë në forca, disfavorin e terrenit dhe mungesën e artilerisë mortajë, aq e domosdoshme në ato kushte e në atë terren.

Hedhja në sulm e të gjitha forcave që ke në dispozicion, kur nuk ke as edhe një skuadër në rezervë, është mënyra më e rallë që mund të përdoret, por që është mënyra e sigurtë e humbjes së betejës. Prandaj “Mehmet Shehut i

qeshi buza vetëm kur mbritëm në Dumre”, shkruan në ditarin e tij zv.komisari i k3b1Br1S,Bedri Gjegji. Çuditërisht, ky lloj vendimi i dha fitoren. Duam apo nuk duam, jemi të detyruar ta pranojmë se në këtë rast ai ishte vendimi më i drejtë, vendimi më i mirë dhe i vetmi vendim i mundshëm, gjë që u vertëtua si i tillë.

Gjithashtu mund të shprehemi se ajo betejë është një nga rastet më të ralla, për mos të thënë se është i vetmi rast i fitores së betejës në këtë mënyrë. Kjo betejë është e veçantë në tërë historikun e asaj Brigade Partizane, prandaj beteja e Shkallës së Valit e meriton të jetë objekt i veçantë studimi për historinë ushtarake. Por edhe për një fakt tjetër: ajo Brigadë e fitoi atë betejë ngaqë mbështetej në forcat e veta dhe vetëm në forcat e veta, ndërsa reaksionarët e humbën sepse mbështeteshin kryekëput në ndihmën e gjermanëve, të cilët i konsideronin si mbrojtësit e tyre të fuqishëm.

Që të merrej Shkalla e Valit me 72 dredha nga Bataliomi III duhej t’i ngjitet përpjetë një shkëmbi nja 200 metra të lartë duhej të merrej ura mbi përroin e Çiçulit. Ajo urë mbrohej nga xhandaro-ballistët, të cilët ishin pozicionuar në ato dy kodrat mbi të. Që të kaloje nëpër Shkallë e të dilje në qafë ishte e domosdoshme që të dëboheshin armiqtë nga këto pozicione, në të kundërt humbjet do të qenë shumë të rënda.

Cili ishte vendimi i komandantit të pararojave, Kamber Sadik Dinaj, për të dëbuar armiqtë nga ato pozicione? Si duhej të vepronte, ndërkohë që breshëritë e armëve vinin nga anash dhe përballë, nga dy kodrinat shkëmbore në rrëzë të Shkallës, për të cilat kish marrë detyrë t’i kapte me çdo kusht, pasi midis tyre ndodhej i vetmi shteg për të kaluar Brigada, Ura e Çiçulit? Të hidhej në sulm me të dy skuadrat pararojë, apo të groposeshin a të fshiheshin pas gurëve? Jo. E pamundur. Nuk kish aspak kohë të mendohej më gjatë. Vetëm kalimi sa më shpejt në sulm. Ky sulm do të ishte krejt ndryshe nga të mëparshmit. Armiku ishte vendosur jo vetëm mbi dy kodrinat që duhej të merreshin me çdo kusht, por edhe nëpër shtëpi dhe mbi shkëmbinjtë më tej. Situatë e paimagjinueshme! Nuk kish rrugë tjetër përveç sulmit. O jetë, o vdekje!

Detyrë jashtzakonisht e vështirë. Ndoshta e pamundur, por e domosdoshme. Derisa ishte e domosdoshme, patjetër që nuk mund të ishte e pamundur. Dhe që të mos mbetej e pamundur, duhej të guxonte dikush. Rezultatet më të mëdha në luftë arrihen në sajë të komandantit. Dhe ai që duhej të guxonte ishte komandanti i dy pararojave, Kamberi. Dhe ai vendosi. Çfarë vendosi? Vendosi të përdorte një tjetër mënyrë të fortë, që e kish përdorur edhe më parë në pritat dhe rrethimet e mëparshme: Të hidhej në sulm ballor njëherësh me dy skuadrat pararojë, me të gjithë forcën e armëve të zjarrit që dispononin, duke vënë në veprim gjithë dijenitë e tyre, gjithë shkathtësinë e tyre rinore, gjithë vitalitetin e tyre, nën zjarrin e fortë e vdekjeprurës të xhandaro-ballistëve.

Rruga më e mirë për të çarë vështirësirë është t’i biesh mespërmes. Dhe ashtu bënë. U hodhën në sulm ballor. Xhandaro-ballistët ikën nga sytë këmbët. Dhe shtegu u çel. Nëse ato kodrina nuk do të ishin marrë në ato moment, Brigada rrezik të mos e merrte në kohën e duhur qafën e Shkallës së Valit ashtu si e mori. Ai vendosi që ta udhëhiqte sulmin vetë. Dhe jo se dyshonte te partizanët e tij: Ai i njihte ata prej shumë muajsh, kish besim të plotë, por këtë “copë” të mirë, e cila shpëtonte Brigadën, si duket desh ta “merrte” për vete. Sa herë që i paraqitej rasti, e cila tregonte mprehtësinë e mëndjes së tij, zotësinë e tij, që t’i hapte një fushë të gjerë mëndjes dhe gjithë skuadrës së tij, ai dridhej i tëri nga ngashërimi. Nga e drejta e tij si komandant e komisar, ai e ngarkonte kurdoherë vetëveten me detyrat më të rrezikshme, pa e pyetur nëse kjo do t’i kushtonte edhe jetën. Ai nuk kudesej për veten e tij, atij i interesonte vetëm një çështje: detyra e tij. Në këtë moment ndodhi ajo që s’duhej të ndodhte: u vra komandanti i pararojës së Brigadës.

Është një gjë e zakonshme që tërë këtë luftë në lagjen Peshk ta thërrasësh thjesht “ferr”. Kamberi shkoi drejt tyre si një i gjallë që del nga ai ferr. Dhe, pikërisht, në mes të këtij ferri qëllohet në shpinë Kamberi, pikërisht kur “në këtë moment kompania e parë e Batalionit të 1-rë kapi kodrat mbi urën e përroit të Çiçulit, – tregon Dalan Memushi-, në të cilën kishin zënë pozicion mercenarët e Ballit dhe prej nga shtinin pa pushim kundër nesh. Në këtë luftim mbeti i vrarë komunisti Kamber Sadiku, skuadërkomandant në kompaninë III, nga fshati Golëm i Kurveleshit. Kamberi ishte një ndër luftëtarët e vjetër të krahinës së Kurveleshit. Ishte arratisur nga ushtria italiane me gjithë mitralozin që mbante gjatë një operacioni ndërshkimor që ajo kishte ndërmarrë në dhjetor 1942 kundër krahinës së çliruar të Kurveleshit”.

Nga erdhi plumbi, që goditi Kamberin? Këtë na e tregon zv.komisari Bedri Gjegji në ditarin e tij: “Në këtë kohë, nga penxheret e nji shtëpije na vrasin Kamberin, shokun tonë më trim e më komikun nga të gjithë. Lajmi i vrasjes së tij na bani që ne të qajshim të gjithë. Në sulm si të tërbuar e me bomba e pushkë vramë 6 xhandarë tue dalë nga shtëpijat. I gjithë katundi kish dalë e na kish zanë prita.”

Batalioni III u hodh matanë përroit, dhe po ngjiste Shkallët duke hapur zjarr majtas e djathtas, ndërsa pararoja e Batalionit i vijoi sulmin në krahun e kodrës së djathtë, nga filluan të tërhiqeshin xhandaro-ballistët.

Kamberi ra dëshmor në minutat e para të orës së parë të asaj beteje 9 orëshe, në ditën e 13-të të atij marrshimi heroik. Ishte i 21-ti dëshmor në atë marrshim, i 12-ti dëshmor komunist i brigadës, prej inaugurimit të saj nga 76 të tillë, i 69-ti dëshmor i brigadës nga 372 që pati kjo brigadë gjithsej deri në fundin e luftës. Kamber Sadik Dinaj binte dëshmor pas 576 ditë luftë partizane; 271 ditë para se të mbrinte 29 Nëntori 1944.

Duke kujtuar këtë tabllo, nuk mundet njeriu të rrijë pa i bërë homazhe një trimërie të tillë. Jo më kot qau e gjithë Brigada kur u vra ky trim, sikundër tregojnë zv.komisari dhe komandanti i kompanisë së tij, Bedri Gjergji e Xhaferr Peçi, pasi nuk ishte hera e parë që Kamberi kish treguar trimëri të tilla. Ai sulmoi me tërë forcën e urrejtjes e të hidhërimit që kish zënë vend në të gjithë partizanët e Brigadës I, kur u gjendën përpara pamjes së dhimbshme të atij rrethimi të pa besë shqiptarësh kolaboracionistë.

Armiku nuk e priste atë sulm aq të menjëhershëm të asaj pararoje. Armiku ishte i bindur se me atë rrethim, duke e mbajtur Urën e Çiçulit, Brigada, për ata, ishte zënë si miu në çark; duke u mbajtur ura, mbaheshin në rrethim 450

partizanë; mbajtja e Urës nga mercenarët siguronte kohën e mjaftueshme për të arritur forcat gjermane dhe… shfarrosej Brigada e Parë.

Por… reaksionarët dështuan. Pse dështuan? Sepse nuk e dinin se me cilët kishin të bënin. Ata nuk e njihnin aspak armikun e tyre, Brigadën e Parë dhe pararojën e saj, që vërsulej drejt tyre, edhe pse sulmonin në kushtet më të vështira: nga poshtë – lart. Mercenarët i kishin bërë hesapet pa “hanxhinë”. Për këtë arsye ata nuk e kishin shkatërruar Urën, ndaj dhe nuk e kishin organizuar me aq kujdes shërbimin roje, si në fshatin Peshk ashtu edhe në Val. Prandaj u kapën tre herë në befasi: së pari, ishte Brigada që u doli në befasi në mes të fshatit, në kohën që ata nuk e prisnin, atëherë u zgjuan; së dyti, sulmi i menjëhershëm dhe i fuqishëm i pararojës dhe eleminimi i pritës te Ura e Xuxllit. Këto dy befasi mundësuan befasinë e tretë: kalimin e Urës nga Batalioni III, pa u dëmtuar, dhe kapja e Qafës së Shkallës para se të mbrinin e ta kapnin mercenarët e Valit. Në të kundërt, Brigada e Parë ishte asgjësuar. Befasitë e arritura si rjedhojë e shpejtësisë së kalimit në sulm dhe çlirimi i dy kodrave dhe kapja e Urës së Çiçulit me guxim, i krijuan Brigadës epërsi numerike: faktori kryesor që solli fitoren.

Lufta që u ndez në Shkallën e Valit dukej si një oshëtimë e tmerrshme e tokës dhe e qiellit, ku dallohej vetëm plasja e granatave dhe e bombave të dorës; ajo lutë të jepte përshtypjen se po përmbyseshin shkëmbinj dhe shtëpi të tëra. Koka u oshëtinte partizanëve si një goditje e fortë por me pak dhimbje. Një kaos i tërë zhurmonjës. Krisma granatash të ndezura flakë, zhurma, vajtje e ardhje partizanësh e xhandaro-ballistësh, shkëmbim fyerjesh. Dukej sikur qielli po zbriste në tokë me një vërshëllimë ngjethëse përherë e më shpejt, për herë e më me vrull. Toka dridhej. Bombat pëlcisnin përherë e më afër. Qielli i tërë po shkulej dhe lëshonte një shi të madh breshëri prej plumbash drejt e mbi partizanët e mbrojtur pas gurëve. Të gjithë e shikonin njëri-tjetrin të alarmuar e të ndezur sikurse ndodh në një betejë të papritur. Granatat i thyenin gurët si goditjet e qysqive e të varéve, ndërsa plumbat i shponin shkëmbenjtë si sqepi i zogjve. Tymi i hidhur i plumbave dhe i granatave po shtohej gjithnjë e më shumë. Në hijen e tij të vrenjtur e të hirtë, kthjelltësia e qiellit po zhdukej dalëngadalë. Një njeri që do të mund të shihte nga jashtë këtë mish-mash, por të mund të mos i dëgjonte ato zhurma, do të kujtonte se kish të bënte me një grumbull të marrësh, një grumbull i madh njerëzish që nuk ishin në vete dhe që pëpiqeshin në një kazan natyror në mes të një atmosfere të zjarrtë, ku nuk mund të merrje frymë. Ç’mrekulli fishekzjarrësh!, do të thoshte. Një pamje disi e bukur dhe prekëse, por vetëm se të bën gjëmën. Nuk merrej vesh nëse luftonin apo mbroheshin nga asgjësimi. Breshëritë e mitralozave të shurdhonin me të kolliturën e tyre të thatë. Sipër tyre ajëri përshkohej prej vërshëllimave dhe ulërimave të predhave që plasnin para, anash dhe prapa çdo partizani. Përpara tyre binte “shi” prej copra gurësh. Duket sikur nuk fishkëllenin flurudhat e plumbave e të coprave të granatave, por sikur ishte vet toka ajo që ulërinte. Duhej që të shihej nga afër për të kuptuar se këtu kishe të bëje me një lloj shregullimi të regulluar më së miri dhe se të gjithë ata që ishin grumbulluar kishin të drejtë.

E gjithë brigada u hodh në luftë. Këtu ishte e pamundur tërheqja. Të gjitha shtigjet e malit ishin zënë nga mercenarët. Nuk mund të mendohej edhe një sulm direkt prej kësaj grope gjigande shkëmbore. Një gjë e tillë do të kërkonte sakrifica shumë të mëdha, prandaj Batalionit të tretë ju dha urdhër që t’i ngjitej sa më shpejt Shkallës së Valit. Nuk kishte rrugë dhe as shtigje të tjera përveç ngjitjes me çdo kusht të asaj Shkalle. Ndoshta shumë prej partizanëve u shkoi ndër mend se shumë prej tyre edhe mund të vriteshin, por atyre u kish rënë një detyrë e madhe: Të qëndronin fort gjer në vdekje dhe të çahej me çdo kusht rrethimi. Kjo ishte ndërgjegja partizane e asaj Brigade. Dhe, meqenëse nuk kishin qëllim të tërhiqeshin, ata të Batalionit III i ngjiteshin përherë më lart Shakallës së Valit, ndërsa ata të batalioneve të tjera hidheshin në sulme të njëpasnjëshme mes këtyre katakombeve prej guri. Armiku kishte vendosur mitraloza të veçuar në vendet më të favorshme të mbrojtjes së tij. Me sa dukej, armiku ishte i bindur se shkëmbinjtë e mbronin në mënyrë të sigurtë, dhe se askush nuk mund të delte i gjallë apo të kërkonte shtigje nga ky rrethim me shkëmbinj e mitralozë.

Deti i zjarrtë shkëlqente, shpërthehej, duke vërtitur dallgët e nxehta. Fishekët gjurmëlënës fishkëllenin nga të gjithë shkëmbenjtë dhe nga dritaret e shtëpive të fshatit Peshk dhe dukej sikur era po sillte një shi shurdhonjës prej zjarri. Përvoja u kish treguar partizanëve se rreziku sa më i madh të jetë, aq më shumë e ndryshon njeriun. Këtë ata e kishin provuar shumë herë, sidomos gjatë atij marshimi, dhe atëherë ata e ndjenin se u zhdukej çdo ankth dhe nervat e tyre të ndezura jashtzakonisht ua mbushnin trupin me një forcë të madhe. Në ato çaste ata arrinin të kuptonin forcën e madhe që fshihej në trupin e tyre, forcë që nuk ndjehet në kushte të zakonshme, sepse kjo zgjohet vetëm përpara rrezikut të vdekjes. Atyre u dukej sikur tërë musklataura dhe vullneti i njëqind njerëzve të fortë përmblidhesh brënda një trupi të vetëm dhe sikur e ndjenin veten ngushtë brënda këtij trupi. Kjo bindje e çuditëshme nuk u shkëputej kurrë në minutat më të vështira të jetës së tyre në atë luftim. Herë-herë, atyre u dukej se nuk qenë ata që ishin rrethuar, që ishin mbyllur në atë katakomb të rrethuar me male shkëmborë, por përkundrazi, ishin rrethuar xhandaro-ballistët, ngaqë partizanët shkëmbenin thirrjet me njëri-tjetrin. Skuadra! Kompania! Batalioni! Brigada! A mundej partizani i Brigadës së Parë të ekzistonte pa brigadën? E pamundur, e pallogjikshme! Kur qëllonte secili partizan, secili e kish të qartë se atë krismë e dëgjonte e tërë skuadra, e tërë kompania, i tërë batalioni, e tërë brigada e tij e dashur.

Si kurdoherë, përpara se partizanët e dy pararojave të komanduara nga Kamberi, e Batalionit I dhe e Batalionit III, të hidheshin në atë sulm të rrezikshëm, ata u “përqafuan” me shikim, një gjest i shpejtë dhe si i inatosur. Ky zakon lufte bëhet i natyrisht, sepse në luftë njeriut i ndodh edhe të vritet dhe, në përgjithësi ka rrezik. Kamberi i pa me bisht të syrit edhe partizanët e tjerë të pararojave që u hodhën në sulm njëherësh me të, në të dy kodrinat. “Trimi nuk mundet të shkojë i vetëm përpara, frikacaku nuk mundet i vetëm të ikë pas. Ky është ligj i udhëheqjes së efektivit”, thotë Sun Xu. Asnjë partizan nuk qëndroi në vend. Të gjithë të krusur gjer në mes vraponin përpara dhe thërrisnin: “Përpara Brigad’ e Parë!” Kjo i dha kaq forcë Kamberit, saqë edhe një urdhër i vet Komandantit të Brigadës nuk do të mund ta ndalonte. -“Të marrim hakën e Kamberit!”, bërtiti një zë dhe ai njeri u lëshua edhe më përpara në mes të britmave

dhe zhurmës së luftës. Kjo thirrje u dha energji të egër dy pararojave dhe gjithë Batalionit I e III, pasi emëri i Kamberit filloi të gjëmonte si një britmë lufte: “Të marrim hakën e Kamberit!”. Kazani shkëmbor gjëmoi nga britmat. I gjithë Batalioni i parë po rendëte dhe po kacafytej me xhandaro-ballistët, të cilët me sy të trembur vraponin paditur se ku të shkonin, ndërsa Batalioni III iu qep si macet shkallëve përpjetë. Qytat e pushkëve fishkëllonin në ajër dhe dëgjoheshin britma dhe rënkime të shumta. Rrethimi duhej çarë duke sulmuar nëpër shkëmbinjtë e papërshkueshëm. Partizani e urren mbrojtjen, pasi e quan bezdi të hapurit e llogoreve dhe qëndrimin gjatë në vend, futur në gropë apo prapa një guri. Sulmi. Ja, kjo është në luftë një gjë e mirë, thotë partizani. Vetëm kur sulmon dhe përparon, vetëm atëherë partizani e ndjen veten se jeton.

Në Shkallën e Valit u përleshën me njëri-tjetrin ata që nuk duhej të përlesheshin kurrë. Ata që vranë Kamberin, një urdhër i kish shndërruar në vrasës për gjithë Brigadën Partizane. Ai urdhër i kish bërë armiqë për vdekje kundër shqiptarëve çlirimtarë të rrethuar; pushkët mercenare të atyre lartë mbi shkëmbenj qëllonin kundër atyre poshtë shkëminjve, kundër partizanëve çlirimtarë! Nëse këta nga poshtë nuk do të mund t’i shpartallonin e t’i largonin mercenarët atje lartë, atëherë do të shfaroseshin këta poshtë nga ata lartë, nga mercenarët. Për këta poshtë ishte çështje jete dhe çështje kombëtare. Për ata lartë ishte çështje shpërblimi dhe çështje hitleriane. Interesa diametralisht të kundërta! Për këta poshtë çështja shtrohej: O jetë për Brigadën dhe Shqipërinë, o vdekje e të dyjave. Për ata lartë mbi shkëmbinj çështja shtrohej: O vrasim partizanët dhe marrim stërlinat, o na ikin partizanët dhe nuk fitojmë gja. Injoranca s’paska kufi!

Ata mbi shkëmbenj ishin të ngrënë dhe të veshur. Ata poshtë, të rrethuarit, ishin të zbathur, të xhveshur dhe zorrëthatë; më i lumturi prej tyre ishte ai që kishte disa thërrime buke misri në xhep.

Kujt i shëbente lufta që bënin ata mbi shkëmbinj? Atyre që i kishin urdhëruar për t’i zënë pritë kolonës partizane. Kush ishin ata? Bejlerët kolaboracionistë. Ç’fitonin kolaboracionistët? Moslargimin e hitlerianëve nga Shqipëria, kolonizimin e saj, e cila u garantonte të qenët sundimtarë të popullit. Lufta në mal është një luftë për të pushtuar shtigjet ose për të kapur shtigjet, e cila kërkon manovrim të shkathët në pikat më të vështira, në labirinthe të pakapërcyeshme për t’i bërë ata nga armiq në miqtë e tu. Dhe këtë e kishin bërë realitet mercenarët këtu, në Shkallën e Valit. Ballisto-zogistët, duke i pushtuar këto prita e këto shtigje malore, kishin kujtuar se kjo pengesë natyrore do të ishte e pakapërcyeshme nga Brigada e Parë. Por ajo Brigadë e kapërceu! Si? Kur marshonin, ata dukeshin pak, prandaj dhe zogisto-ballistët u trimëruan dhe u ngritën pusinë e rrethimit. Por, kur partizanët u shpërndanë sipas urdhërit të dhënë me zë nga Komandanti i Brigadës, kur u dëgjua krisma e pushkëve të tyre dhe kur filloi lufta, dukej sikur numëri i tyre u dhjetëfishua.

Kujt i shërbente sakrifica dhe mbrojtja që bënin ata poshtë të rrethuarit? Shqipërisë dhe kombit shqiptar. Luftonin për lirinë dhe pavarësinë e Shqipërisë; jetë ose vdekje e saj.

Lind pyetja: Si është e mundur që kreu i Shkallës nuk qe zënë qysh gjatë natës nga forcat xhandaro-balliste? Përgjigjen e kësaj pyetje na e jep historiku i Brigadës së Parë: “Armiqtë qenë penguar prej një kohë, prej fshatarëve të Valit, të cilët kundërshtonin të zihej qafa nga do të kalonin partizanët. Ata i qenë kanosur njëri-tjetrit edhe me armë.” Intuita popullore nuk gabon kurrë. Rreth orës 16.00 të datës 3 mars 1944 e gjithë kolona kishte ngjitur Shkallën dhe të gjithë partizanët ecnin të zymtë, thuhet në historikun e asaj brigade. “E si mos të ecnim të zymtë! – shprehet komandanti i kompanisë së Kamberit, Xhafer Peçi, – Kamberi, përveç që ishte ndër më trimat e batalionit tonë, ai kishte cilësitë e një njeriu të dashur e të dhimbshëm, shumë simpatik dhe me një fizik atleti; shpërndante gjithmonë zgjuarsi dhe sinqeritet, i këngës dhe i shakasë, apo që e hidhte me gjithë shpirt vallen popullore, një propagandist dhe orator i rallë, jo vetëm para Batalionit, por edhe me popullin; e donim pikërisht sepse te Kamberi ne shihnim vetveten, fuqinë tonë; humori i tij gjallërues të bënte të shpërfillje çdo vështirësi, të cilin e përdorte atje dhe atëherë kur vihej në diskutim morali; nuk mbahet mend të ketë përsëritur dy herë të njëjtën shaka, dhe kurrë nuk qeshte vetë; shumë herë me shakatë e tij arriheshin ato që nuk mund të arriheshin me krrëfarë arsyesh; ishte edhe pjestar i teatrit partizan të Brigadës, ku rolet e ballistave, veçanërisht të komandantëve të Ballit, i qante, sa e tërë Brigada mekej nga të qeshurit. Ç’të të them, ishte i jashtëzakonshëm dhe i gjithanshëm. Për trimëri, të rrallë ishin ata që i viheshin në krah”.

“Kamberi, ende i ngrohtë e i pamposhtur, pa lëshuar mitralozin nga duart, bëri një përpjekje për të marrë një pozicion, por s’ia arriti dot., – vijon Sotir Andoni.- E mbuloi gjaku; u turbullua… Mori kurajo, bëri edhe një përpjekje tjetër kur i vajtën pranë dy nga shokët, por prapë s’mundi të ngrihej.. Gjaku i ridhte, plaga po i ftohej. “Më lini, më lini!, – u thoshte atyre… Ja… mbështetmëni këtu në këtë ledhin dhe vraponi, kapini, se ja ku janë të poshtërit, këtu pari… Shpejto se ikën!”-shkruan në kujtimet e tij bashkëluftëtari i Kamberit, Sotir Andoni. (f.237). “Duke manovruar me vrap, i shkoi atje për t’i lidhur plagën Haxhire trimja… Edhe dikush prej familjeve të shtëpive të afërta eci në atë drejtim e desh t’i ndihte, por s’i qaste… – Jo! Mirë jam këtu. Lermëni të prëhem këtu ku jam! … Vetëm shokët të më rrinë pranë!…Shokë! Shokë! … Haxhire, motra!, – thirri disa herë si i turbullt… Dua të vdes në duart e shokëve!… Osh e zvarrë të më tërhiqni dhe këtu në duar të të tjerëve mos më lini!.. Ose pritmëni sa të më dalë shpirti e më varrosni!… Shokë, nuk dua nga ju veçse një gjë, marshoni bashkë, mos u ndani kurrë!.. Merrini që tani të gjitha ç’kam me vete! Asgjë mos më lini! Hiqmëni këpucët dhe pallton, jepjani ndonjë shokut që s’ka!… Gjendia e tij shumë e rëndë, si dhe fjalët që thoshte i bënë të gjithë të preken thellë. – Nuk ka gjë, nuk ka gjë. Jemi në luftë edhe do vritemi!”, përfundon tregimin Sotir Andoni. Do ta mbyllja shkrimin me vargëzimin poetik të poetit Halek, që shkruan për “Marko Boçari”, por që përshtatet plotësisht me përshkrimin e shkruar për këtë ngjarje të Luftës Antifashiste Nacionalclirimtare: “Të gjith’ luftuan me trimëri,/Pushtuesin turk e grinë, e korrë,/Armiqt’u vranë mizëri,/Po n’luft ra Boçar’i gjorë./Kur sokëllitën shokët “urra”,/ Dhe e shfaros’n hordhin’ mizore,/ Panë heroin që shpirt dha, /Me buz’ në gas për kët fitore. /I qetë, i qeshur mbylli sytë, /Sikur po lindej për her’ të dytë”.

Dikur flinte poshtë urës, shqiptari në SHBA tashmë biznesmen i suksesshëm

No Comments Argëtim Histori

Armir Harris shkoi në SHBA si një refugjat politik, por me ndihmën e xhaxhait të tij ai gjeti mjetet për të formuar ëndrrën e tij amerikane. Harris është themeluesi i “Shofur”, një platformë me bazë në Atlanta që rezervon autobusë për evente dhe gjurmon vendndodhjen e tyre në kohë reale.
Harris tregoi për Inc. Magazine

Kujtimet e mia më të hershme janë nga Shqipëria. Është një vend i bukur, por në vitet 1990, shpërtheu lufta civile. Në trazirat para luftës, nuk mund ta kuptoja plotësisht se çfarë po ndodhte, por ndjeva frikën e familjes time dhe pashë dhunë kudo. Për tetë apo nëntë muaj, nuk u larguam nga shtëpia. Ne nuk kemi shkuar në shkollë. Në vitin 1996, nëna ime, bashkë me mua dhe motrën emigroi në SHBA, duke kërkuar azil politik.

Arritëm në St. Louis me 2,000 dollarë në xhepa. Shkuam nga një strehë për të pastrehët në tjetrën, ndonjëherë duke fjetur në një park ose në një stacion Amtrak. Nëna ime punonte duke pastruar restorante, dhe motra ime dhe unë flinim në ndenjëset ndërsa ajo punonte.

Megjithëse ishim të pastrehë dhe kohët ishin të vështira, ne e kishim njëri-tjetrin. Ishim te lumtur. Xhaxhai im u bashkua me ne dy vjet më vonë, dhe të gjithë u transferuam në Charlotte, Karolina e Veriut. Ai nisi pune me taksi dhe, kur unë isha 15 vjeç, ai kishte nisur një shërbim me limuzinë dhe festa. Ai nuk mund të merrte hua ose të merrte punëtorë, kështu që mamaja dhe unë u përfshimë. Ne do të pastronim automjetet dhe unë e ndihmoja me llogaritë, dërgimin dhe marrjen e rezervave. Sapo mora patentën, mbushja automjetet dhe i bëja gati për shoferët.

….Në vitin 2006, unë isha një lojtar i rangut të lartë në rajonin jugor të Shoqatës së Tenisit të SHBA. Universiteti i Bostonit më rekrutoi si tenist dhe fillova kolegjin me disa bursa dhe ndihmë financiare. Por shpejt pasi arrita atje, u bë e qartë se nuk isha mjaft i mirë për të luajtur profesionalisht. Isha i mirë, por nuk isha aq i mirë. Të bëhesha profesionist gjithmonë kishte qenë qëllimi im, dhe kur u bë e qartë se kjo ishte e paarritshme, unë humba interesin.

Në fund të vitit të dytë, lashë ekipin dhe gjeta një pasion të ri, pasuri të paluajtshme. Kam marrë licencën e pasurive të patundshme dhe kam shitur pronë midis klasave të ekonomisë. Me këtë dhe duke marrë me qira apartamente, unë po fitoja deri në 5,000 dollarë në muaj. Por ajo që po mësoja e çoi në shtëpi natyrën e paqëndrueshme të ekonomisë time, pa bursën time të tenisit, madje edhe me ndihmë financiare, BU ishte tepër e shtrenjtë, dhe kreditë po shtoheshin. Nuk kishte kuptim për mua. Bëra një pushim dhe kuptova se do të përqendrohesha në pasuri të paluajtshme në një treg më të nxehtë, Los Angeles.

U zhvendosa në LA në vitin 2009, dhe sapo mora vesh në skenën e pasurive të patundshme, shkova në UCLA dhe bisedova me këshilltarët e tyre nëse mund të isha në gjendje të transferoja dhe të zbatoja kreditë e mia nga BU. Ata më pranuan, kështu që u zhyta përsëri në librat e mi të ekonomisë ndërsa shisja prona.

Isha arsimuar dhe doja të merrja më shumë para dhe gjatë një udhëtimi në shtëpi, pashë që biznesi familjar, biznesi limo i xhaxhait tim dhe autobusët, mund të më vinin në ndihmën. Unë gjithashtu pashë një mundësi për të rritur biznesin e tij akoma më shumë. I vura ndërmarrjet e mia të pasurive të patundshme dhe u ktheva në Charlotte.

Në vitin 2012, Konventa Kombëtare Demokratike erdhi në qytet. Një përfaqësues telefonoi kompaninë e xhaxhait tim dhe tha se i duheshin 60 autobusë për dy javë. Çdo ofrues lokal ishte shitur, por unë isha në gjendje të siguroja automjete nga shtetet përreth. U desh pak kohë që t’i bëja bashkë. Unë thërrisja një kompani. Ata më kërkonin t’u dërgoja me email. Pastaj më bënin më shumë pyetje përmes postës elektronike. Ishte si një proces me shtatë hapa që zgjati dy deri në tre ditë me secilën kompani. Por e kuptova se mund të filloja një treg që do të bashkonte autobusët nga i gjithë vendi në një platformë.

E hapa kompaninë Shofur në 2013 me 800 dollarë nga paratë e mia. Ne nuk kemi marrë asnjë fond që nga ajo kohë. Ndërsa mijëra autobusë janë të mbështjellë në logon tonë, ne nuk zotërojmë asnjë automjet vetë. Në vend të kësaj, ne bëjmë të gjitha hapat e duhur për t’u siguruar që operatorët e autobusëve që përdorin platformën tonë – nga të cilët ne marrim një tarifë totale që ata ia ngarkojnë klientit – janë të azhurnuara dhe në përputhje me sigurinë.

Partnerët tanë kanë udhëtuar më shumë se pesë milion milje dhe kanë pasur zero aksidente gjatë udhëtimeve tona.

Ajo që në të vërtetë na veçon është teknologjia jonë. Çdo autobus në rrjetin tonë ka një pajisje gjurmimi me softuer të pronarit që na tregon saktësisht se ku është dhe mbledh të dhëna nga më shumë se 1.000 kompani autobusësh në kohë reale. Klientët tanë janë kryesisht njerëz dhe biznese që organizojnë ahengje dhe evente, por ne gjithashtu u shërbejmë institucioneve qeveritare që merren me katastrofa të mundshme. Vitin e kaluar, FEMA na kontraktoi që të evakuojmë 10,000 banorë të Florida, Georgia dhe Karolinës së Jugut përpara Uraganit Matthew.

Shofur është e ndarë nga kompania e xhaxhait tim. Para fillimit të Shofur, unë propozova idenë e likuidimit të pasurive të tij dhe të bëjmë një biznes të bazuar në teknologji së bashku. Por ai ishte, në atë kohë, një shqiptar 55-vjeçar dhe nuk e kuptoi pjesën teknike të saj. Megjithatë, puna me të kur isha adoleshente më mësoi hollësitë e biznesit të transportit, pikat e dhimbjes dhe joefikasitetin. Nuk e di a do të isha këtu pa atë përvojë.

Motra ime është mjeke, dhe mamaja ka dalë në pension. Unë u bëra një qytetar amerikan në 2015. Mamaja ime jeton jashtë shtetit diku shumë bukur dhe i bleva asaj një shtëpi. Ajo bëri një sakrificë për ne. Është e drejtë që t’ia shpërblej! /abc

Burimi/usalvision.com/

Historia profesionale e Dervish Abdurramanit nga Kavaja do të botohet në librin “Pica in the world tale story”

No Comments Argëtim Histori

Pica është e aftë të bashkojë popuj të kulturave të ndryshme, veçanërisht ajo italiane është e njohur dhe vlerësohet kudo, falë punës së prodhuesve mjeshtër të picave që i kushtojnë jetën mësimit dhe përhapjes së këtij arti, ndër të cilët gjejmë edhe Dervish Abdurramani, i lindur në tetor 18, 1994 në Kavaje, Shqipëri.
Dervishi, i ardhur nga një familje marangozësh, e kaloi adoleshencën në Itali, ku studioi në institutin e kontabilitetit “Olivelli Putelli” në Darfo Boario Terme, në provincën e Brescia. Në mënyrë që të bëhej i pavarur financiarisht, në moshën 16 vjeç Dervish vendosi të kërkonte një punë për të bërë gjatë fundjavave. Ai e gjen atë në restorant-picerinë “Victoria” në Bienno, ku i është caktuar detyra e aromatizimit të picave. Me kalimin e kohës, ajo punë në një piceri, e cila supozohej të ishte vetëm një profesion i përkohshëm, bëhet fillimi i karrierës së tij të pafund në botën e picave. Në fakt, duke punuar ngushtë me prodhuesin e picave, ai është i hipnotizuar nga ky art madhështor, duke vendosur që të dëshirojë ta mësojë atë. Duke dëgjuar me kujdes këshillën e shefit të parë të kuzhinës dhe duke bërë disa prova në fund të mbrëmjes, Dervish fillon të përgatisë picat e tij të para, aq më shumë ai përgatit dhe aq më shumë bëhet i apasionuar pas këtij arti. Prandaj, ai vendos të ndjekë një kurs trainimi profesional në shkollën “Pizza Italian Academy”, ku i mësohen metodat themelore për të kryer në mënyrë korrekte secilën fazë të përgatitjes së picës.
Pasi të ketë marrë diplomën si prodhues picash dhe atë të shkollës së mesme të shkallës së dytë, Dervish i është përkushtuar plotësisht pasionit të tij, duke bërë shumë përvoja për piceritë në zonën e tij. Ai më pas u zhvendos në Venecia ku bëri të njohur idenë e tij për picën duke punuar në piceritë “Parise” dhe “Da Marco”.
Pasi ka gjetur një sukses të mirë në Itali, Dervish vendos të fillojë një aventurë të re jashtë vendit, ai zhvendoset në kryeqytetin francez, Paris, ku gjen punë si shefi i parë i kuzhinës së pica në restorantin “Il Gigolo”. Ai arrin të vendoset me jo shumë vështirësi në stilin e ri të jetës frenetike të metropolit francez, duke demonstruar përshtatshmëri të madhe, për më tepër aftësitë dhe njohuritë e tij të mëdha e bëjnë atë të fitojë respektin e kolegëve dhe punëdhënësit të tij.
Ai fitoi një reputacion të mirë në mjedisin e punës, gjë që i dha atij një detyrë në piceritë më të rëndësishme pariziene, në fillim ai punoi në picerinë “Dalmata”, gjithashtu i rishikuar nga shkrimtari dhe gastronomi i njohur Luciano Pignataro, më pas u punësua si një kuzhinier picerie nga “Ragazzi”, Ku ai ende punon.
Këtu ai takon një tjetër prodhues mjeshtër picash, Emanuele Tullio Contardi, i cili e ndihmon atë të piqet më tej. Gjatë karrierës së tij, Dervish ka eksperimentuar me shumë kombinime përbërësish, nganjëherë të pazakontë, për të kërkuar atë bashkim aromash në picë të aftë për të dehur shqisat e atyre që e hanë atë. Rezultati i këtyre hulumtimeve është pica e mbushur me krem ​​ricotta, fiordilatte, raketë, bresaola, domate qershi, burrata të mbushura me krem ​​arre dhe në fund pecorino me tartuf.
Në picerinë aktuale ai krijoi, së bashku me Emanuele, një brumë me sh

Kan være et billede af tekst, der siger "1 sur 1 A.O.C.R.I. Associazione operatori e consumatori della ristorazione italiana in collaborazione con 101 PIZZAIN THE WORLD TALENT STORY Acrito cecrikna rispettando valorizzando la Storia della Piaza Dervish Abdurramani Concetta Cuozzt Mirpuidenite"

timin e enzimave për të rritur veprimin e beta dhe alfa amilazës. Përdorni një metodë të drejtpërdrejtë me një tharm minimal prej 24 dhe një maksimum prej 48 orësh. Përdorni një përzierje të përbërë nga një miell i tipit 0 dhe një miell i tipit 1 dhe hidratoni brumin në 75%. Isshtë gatuar në një furrë druri për rreth 60-90 sekonda në një temperaturë prej 380-410 ° C.
Dervish synon të bëhet një pikë referimi për botën e picave, prandaj vazhdon të punojë shumë dhe të azhurnohet. Aktualisht ai është bërë një instruktor picash në shkollën “Pizza Italian Academy”, por rruga e tij ….. vazhdon në faqet tona!

Kan være et billede af tekst, der siger "1 sur 1 A.O.C.R.I. Associazione operatori e consumatori della ristorazione italiana in collaborazione con 101 PIZZAIN THE WORLD TALENT STORY Acrito cecrikna rispettando valorizzando la Storia della Piaza Dervish Abdurramani Concetta Cuozzt Mirpuidenite"
Kan være et billede af një ose më shumë njerëz dhe tekst, der siger "A.O.C.RL ASSOCIAZIONE OPERATORIE CONSUMATORI DELLA RISTORAZIONE ITALIANA Sigdh Qmalti eTelenlo IN COLLABORAZIONE CON PIZZAINTHE WORLD TALENT STORY PREMIA Dervish Abdurramani CONLA SUA ARTE DIFFONDE E TRAMANDA LA STORIA DELLA PIZZA NEL MONDO Concetta Cuozzo IL PRESIDENTE"
Kan være et billede af 1 person, mjekër dhe tekst, der siger "THIS KITCHEN ISFOR DANCING RIGNIIN"
Kan være et billede af 1 person, ushqime dhe E brendshme
Kan være et billede af pizza dhe tekst, der siger "PIZZAINTHEWORL PIZZAIN WORLD TALENT STORY VOL.2 101 PIZZAINTHEWORLD IN PIZZA TALENT THE WORLD STORY VOL.2"


Suksese të mëtejshme Dervish 👏👏

Burimi/Facebook/Kavaja.Net

2 Mars 1925 / Si u vra Luigj Gurakuqi nga kushëriri i tij

No Comments Argëtim Histori

Delegat, firmëtar dhe shkruesi i teksti të proklamatës së Pavarësisë.

I mjaftonin vetëm këto 3 “punë” që Luigj Gurakuqi bëri në jetë, për të thënë se atë të hënë të 2 marsit 1925 ishte vrarë një nga shqiptarët më të mëdhenj që ka nxjerrë kjo tokë.

Kur akrepi madh me të voglin ishin puthitur në 21.00, tre plumba të dalë nga revolveri i Baltjon Stambollës e lanë të vdekur në vend duke i ndërprerë jetën atij që jo vetëm i kishte dhënë Shqipërisë, por që mund t’i jepte akoma më shumë asaj. Edhe sot në Bari të Italisë, në vendin ku u vra Luigj Gurakuqi ndodhet një pllakatë që shënon këtë krim të kryer nga një shqiptar pa asnjë vlerë ndaj një shqiptari tjetër që e ka shënuar emrin mes korifejve të kombit.

Sikur ta ndiente vrasjen Luigj Gurakuqi ka lënë pas një amanet me këshilla për jetën e që më shumë duken si për vete sesa për të tjerët.

E shkruar më 20 nëntor 1919 vargjet e saj janë monumentale:

Armët e mbushme mos me i dhanë, Me shokë t’uej kurrë mos me u xanë.

Kurr uj’t turbull mos me i ra,

Mos me dalun n’ba t’pa ba.

Vendin t’uej me e dashtë për ore.

Me ruejtë besë, mos me çartë ndore

T’huejnë me fjalë most a poshtoni.

Bukën para po t’i a shtroni

Në Shqipnië si asht ken zakoni

Me i besue, mos i besoni.

Skena e vrasjes

Pak minuta se ora të shkonte 21.00 e 2 marsit 1925, Luigj Gurakuqi u kërkoi leje të largohej miqve të tij me të cilët ishte duke darkuar në hotel “Cavour” në Bari. Dan Hasani dhe Riza Dani me bashkëshorten e tij Makbule nuk u habitën shumë për largimin e beftë, teksa dëgjuan sqarimin se do shkonte në shtëpinë e mikut të tij, Sotirit, që sipas Gurakuqit i kishte premtuar të bijës t’i jepte dhuratë një kukull. Por teksa vuri këmbën në pragun e portës së hotelit, Baltjon Stambolla, djali i tezes së tij, i doli papritur përpara dhe pa i folur e qëlloi me revolver disa herë në trup duke i shkaktuar plagë të rënda.

Mbërritja e miqve me të cilët kishte darkuar ose edhe e personave të tjerë aty pranë e bëri të panevojshme ndihmën që donin të jepnin.

Luigj Gurakuqi ndërroi jetë vetëm disa minuta pas atentatit. Skenën e vrasjes e sjellë në kujtimet e veta Sejfi Vllamasi:

“Nuk qëndroi gjatë aty, nga ora 21.00 doli nga kafeneja, kur papritmas ndjeu krismat e një revolverI. Gjithçka ndodhi kaq shpejt e pakuptuar, sa ai as nuk pati kohë të thoshte asgjë.

Ra përmbys si një lis i këputur në mes, i mbytur në një pellg gjaku. Një nga tre plumbat e kishte përshkuar në zemër e porsa e hipën në karrocë që ta çonin në spital ajo zemër e madhe pushoi së rrahuri.”

Si u organizua vrasja

Që Baltjon Stambolla ishte nxitur dhe paguar për të vrarë Luigj Gurakuqin kundrejt shpërblimit këtë e vërteton një letër e tij, e dërguar nga burgu ku ndodhej. Gjysmë analfabet, me një shkrim plot gabime ortografike, pa pikë e pa presje dhe me mendim tejet konfuz deri në çoroditje, plot ankth dhe pa pikën e inteligjencës, Stambolla lë një provë të pakundërshtueshme se jo vetëm ai ishte autori, por se prapa kësaj vrasjeje të madhe qëndronin tre pushtetarë të mëdhenj: kryeministri Ahmet Zogu, kunati i tij Ceno bej Kryeziu, dhe konsulli i Shqipërisë në Bari, Çatin Saraçi.

“Kërkoj mbrojtje dërgoni të holla ndërmjetsoni për pshtim pranë Qeverisë Italjane.

Pyetni Çatin Saraçin ku asht…? “besa” ndihma!… Baltjon Stamolla – Carceri Giudiziarie Bari. Shkëlqësis Tij Ahmet Zogu Tirana (Albania). Shkelqësis Tij Ceno Beg Jakova (Gjakovë) Çatin Saraçit Hotel de la Ville…”

Zogu në vrasjen e Gurakuqit

Me vrasjen e Luigj Gurakuqit, Ahmet Zogu tashmë kryeministër për herë të dytë, nuk kishte frikë më askënd. Vetëm 3 muaj pas triumfit të tij mbi Tiranë dhe dëbimit të qeverisë së Fan Nolit, më 24 dhjetor 1924, vrasja e Luigj Gurakuqit ishte eliminimi i një kundërshtari shumë herë më të rrezikshëm në planin politik, aq sa teksa mori vesh lajmin për varsjen e tij, gostiti disa miq të huaj dhe u thotë:

“Tash nuk drue ma kënd”

Por intrigat dhe dora e Ahmet Zogut dhe e miqve të tij mbështetet në prova të tjera. Studiuesi Piro Tako ka zbuluar një dëshmi tejet interesante të dhëndrit të tij për median jugosllave.

A ka qenë nën efektet e alkoolit apo të një vetëkënaqësie deri në dehje, kjo nuk dihet, por Ceno bej Kryeziu e ka pranuar publikisht vrasjen e Gurakuqit dhe të dy politikanëve të tjerë shumë të njohur.

“Nuk do të kalonin vetëm disa muaj, kur ish-ministri i tij Ceno Bej Kryeziu, do t’i deklaronte me mburrje e me një cinizëm të jashtëzakonshem korrespondentit të gazettes jugosllave “Novosti”: Unë e kam xanë, dhe kam vra anmikun tuej Marko Raspopoviçin…

Unë kam vra Zia Dibrën, Bajram Currin, Luigj Gurakuqin, – për paqen tuaj e tonën”.

Diplomati dhe njeriu i besuar i Ahmet Zogut, Çatin Saraçi, i vë vulën intrigës dhe implikimit të vetes së vet të komanduar nga Ahmet Zogu në komplotin e vrasjes së Luigj Gurakuqit. Në kujtimet e lëna prej tij Saraçi konfirmon çdo dyshim se cilët ishin ideatorët dhe organizatorët e kësaj vrasjeje.

“Mbas këtij episodi tragjik ia dola t’i fitoja zemrën Zogut dhe të bëhesha njeriu i tij më i besuar… Sa i takon krimit të mësipërm ishte më se e natyrshme që emri im të përlyhej e të lidhej me atë të Zogut… U nisa për në Tiranë dhe kur mbërrita e gjeta Zogun dhe kunatin e tij, Ceno Kryeziun, shend e verë dhe krenarë për atë çfarë kishte ngjarë në Bari…”

Por ndërsa zyrat e politikës kishte dyshime për implikimin ose jot ë Ahmet Zogut, media shkruante hapur se ai ishte vrasësi, ndërsa Stambolla kishte tërhequr këmbëzën e pistoletës.

Gazeta “Liria Kombëtare” shkruante në faqe të parë:

“Të gjithë e dimë se Gurakuqin e vrau regjimi feudal i Shqipërisë. Gurakuqin, pra e vrau ay regjim që kryesohet sot prej Ahmet Zogut.”

Armiqtë e Gurakuqit

Me shumë miq por edhe me shumë armiq, Luigj Gurakuqi i kishte publikë kundërshtarët politikë që në gjuhën shqipe do të thoshte armiq për vdekje. Ahmet Zogu nuk ishte as i vetmi e as armiku kryesor i tij. Mjafton të sjellim se si e kanë komentuar dy personazhe të iluminuar të kohës vrasjen e Luigj Gurakuqit. Nuk ka asnjë arsyetim cinizmi ekstrem i Faik Konicës që duket se e ka ngjyer në acid penën teksa për Gurakuqin dhe Ismail Qemalin shkroi:

“…Vdekja nuk i çliron këta aktorë politikë nga gjyqi i historisë”.

Në këtë linjë por me mendime më të rrumbullakosura është Eqrem bej Vlora që në kujtimet e tij shkruan:

“Po të ishte nevoja, qoftë edhe kundër pikëpamjeve të veta, ai do të bashkohej edhe me djallin, mjaft që të na kundërvihej neve.”

Arsyet e mëdha të vrasjes

Kryeminstri Ahmet Zogu i kishte kërkuar qeverisë italiane kthimin në Shqipëri të 10 emigrantëve më të rrezikshëm politikë. I dyti në listë, pas Fan Nolit, ishte Luigj Gurakuqi. E gjitha kjo në këmbim të plotësimit të kërkesave të Italisë, por duke përjashtuar kërkesën për koncesion për shfrytëzimine zonave me naftë dhe gaz. Këtë të drejtë Zogu ia kishte dhënë kompanisë britanike “Anglo-Persian Oil Company”, kundrejt një ryshfeti të mirë.

Por homologu i Zogut, kryeministri Benito Musolini, reagoi ashpër duke e kërcënuar Zogun me një letër nëpërmjet së cilës i kujtonte se pikërisht me këta emigrantë ai do të nxiste rrëzimin e tij nga pushteti. Kjo ishte një kambanë alarmi për Zogun, i cili vuri në jetë planin për eliminimin e këtij grupi emigrantësh. Si punë të parë emëroi bashkëpunëtorin e tij, Çatin Saraçi, si konsull në Bari. Së dyti, nëpërmjet shërbimit sekret, infiltroi në radhët e emigrantëve Baltjon Stambollën, një personazh me shumë probleme kriminale dhe disa herë i burgosur dhe së treti u bë përzgjedhja e personit më të rrezikshëm që do eliminohej. Për Zogun frika më e madhe vinte vetëm nga një emër, Luigj Gurakuqi. Dhe ashtu ndodhi.

Hetimi dhe gjykimi

Ka një përplasje juridike në hetimin dhe gjykimin e vrasjes së Luigj Gurakuqit që të lë pafjalë sot, pas afro 100-vjetësh. Në pretencën e prokurorit pranë gjykatës së Apelit të Puglia-s thuhet qartë se cili ishte autori dhe cili ishte motivi i krimit:

“Baltjon Stambolla e kishte përgatitur krimin për një kohë të gjatë, i shtyrë prej një motivi të përbuzshëm, krim të cilin e kishin vendosur të tjerët, për të zhdukur Luigj Gurakuqin, i cili konsiderohej Kampioni i Partisë Nacionaliste Shqiptare dhe si kërcënim i vazhdueshëm për partinë që sundon në Shqipëri; parti e cila në personin e Gurakuqit shikonte njeriun e aftë për të organizuar dhe për të kryer një revolucion të ri kundër Ahmet Zogut.”

Por procesi merr një kthesë të fortë pas një telegrami që ministri i Italisë në Tiranë, markezi Durrazzo, i dërgon Benito Musolinit, më 13 mars 1925, në të cilin e njofton se nga armiq me Ahmet Zogun po ktheheshin në miq.

“Gjykuar nga pikëpamja e interesit tonë politik, s’ka asnjë dyshim se pa penguar ecurinë e drejtësisë, duhet shmangur që procesi gjyqësor ndaj vrasësit të kthehet në një proces politik kundër regjimit shqiptar në fuqi dhe njerëzve që janë në krye, me të cilët jemi duke lidhur marrëveshje kaq të dobishme.”

Tirana zyrtare i ishte dorëzuar Italisë me disa marrëveshje ekonomike, saqë vihej në dyshim pavarësia ekonomike e Shqipërisë. Traktati i tregtisë dhe lundrimit, transporti detar i mallarve dhe udhëtarëve, shfrytëzimi për 60 vjet i bitumit në një sipërfaqe 50 mijë hektarësh, krijimi i Bankës Kombëtare Shqiptare me kapital italian kishin më shumë vlerë sesa dënimi i një vrasësi pa vlerë. Në këto rrethana, procesi gjyqësor merr rrjedhë tjetër. Gjykata vendos që Baltjon Stambolla të lirohej me arsyetimin se Luigj Gurakuqi kishte pasur rrezikshmëri politike15, duke mbyllur me turp një proces gjyqësor, por edhe një histori po aq të turpshme krimi të realizuar në tokën italiane.

Deklarata të bujshme për vrasjen

Hasan Prishtina, ish-kryeministër, në ceremoninë e varrimit të Luigj Gurakuqit:

“Lamtumirë o mik i madh, o ndera e kombit tonë. Fli i qetë Gurakuq se shpagën tënde do ta marrim dhe lulëzimin dhe përparimin e Shqipërisë do ta realizojmë.

Humbja e Gurakuqit është një humbje shumë e madhe, një humbje e paharrueshme jo vetëm për Shqipërinë e pavarshme, por edhe për ata shqiptarë që patën fatin e zi të mbesin jashtë kufinit të Shqipnisë së sotme dhe që sado tue vuejtë nën grushtin e të huajve, interesohen për fatin e saj sa edhe ata që janë nën hijen e flamurit kombëtar”.

Stavro Vinjau, deputet:

“Gurakuqi mund të quhet Plutarku i Shqipërisë, u dinte dhëmbë e dhëmballë të gjithë shqiptarëve që kishin luajtur ndonjë rol në lëvizjen kombëtare .”

10 fakte

Luigj Gurakuqi ishte shkruesi dhe një nga firmëtarët e Aktit të Pavarësisë së Shqipërisë më 28 Nëntor 1912, ministër i Arsimit dhe deputet

Në momentin kur u ekzekutua, Luigj Gurakuqi ndodhej në Bari të Italisë si emigrant politik, pas ardhjes në pushtet të Ahmet Zogut më 24 dhjetor 1924

Luigj Gurakuqi ishte një nga bashkëpunëtorët më të afërt të Ismail Qemalit e Fan Nolit, si dhe një nga kundërshtarët më të ashpër të Ahmet Zogut

Luigj Gurakuqi njihej publikisht për pikëpamjet e tij pro Italisë

Ahmet Zogu i kishte kërkuar Italisë kthimin në Shqipëri të 10 emigrantëve politikë më të rrezikshëm që ndodheshin atje. I pari në listë ishte Fan Noli dhe i dyti Luigj Gurakuqi

Autori i vrasjes, Baltjon Stambolla, ishte djali i tezes së Luigj Gurakuqit

Në ceremoninë e varrimit të Luigj Gurakuqit, pranë arkivolit dhe më pas në varrin e tij ishin vendosur kurora të veçanta me emrat e këtyre personave: Kel Marubi, Bajram Curri, Ndre Mjeda, Hasan Prishtina, Mustafa Kruja, Lazar Fundo, Angjelin Suma, vëllezërit Kondi, Gjergj Gurakuqi, Dervish Mitrovica, Cin Shiroka dhe vëllezërit Dani

Në momentin kur gjykata vendosi lirimin e autorit Baltjon Stambolla, ai u ul në gjunjë dhe tha: Pas Shqipërisë në zemrën time do të ketë gjithnjë vend për Italinë

Më 17 korrik 1947 regjimi komunist i shtetëzoi të gjitha pronat e Luigj Gurakuqit në Shkodër

Në nëntor të vitit 1957, eshtrat e Luigj Gurakuqit u sollën nga Italia në Shqipëri dhe u varrosën në një ceremoni madhështore në varrezat e dëshmorëve në Shkodër.

10 mistere

Përse konsulli shqiptar në Bari, Çatin Saraçi, u largua në Shqipëri pikërisht ditën që do niste procesi gjyqësor ndaj Baltjon Stamobllës si i akuzuar për vrasjen e Luigj Gurakuqit?

Si ka mundësi që Çatin Saraçi, pikërisht njëri prej të dyshuarëve në vrasjen e Gurakuqit, befas emërohet në një detyrë tjetër nga shefat e tij në Tiranë?

Si ka mundësi që emërimi i beftë i Çatin Saraçit u bë edhe pas kërkesës që emigrantët shqiptarë në Bari u bënë autoriteteve italiane për arrestimin e tij si të dyshuar në krim?

Si ka mundësi që Baltjon Stambolla shkruan me dorën e tij një letër në të cilën i kërkon të holla si dëmshpërblim Ahmet Zogut, Çatin Saraçit dhe Ceno bej Kryeziut, dhe për asnjë prej këtyre treve nuk u krye ndonjë hetim?

Si ka mundësi që autori i vrasjes Baltjon Stambolla, edhe pse kishte prova të forta ndaj tij, dhe u cilësua autor, u lirua si i pafajshëm?

Përse Benito Musolini e rezuzoi Ahmet Zogun e nuk pranoi të kthente nga Italia në Shqipëri 10 emigrantët politikë shqiptarë që ndodheshin në Itali, mes të cilëve edhe Luigj Gurakuqin?

A ishte vrasja e Luigj Gurakuqit hakmarrja e parë e Ahmet Zogut pas kërcënimit të Benito Musolinit se me emigrantët shqiptarë që ndodheshin në Itali do ta rrëzonte atë nga pushteti?

Përse mori rrjedhë tjetër procesi gjyqësor pas letrës që ministri italian në Tiranë, Marchese Durrazo, i dërgoi kryeministrit Benito Musolini?

Si ka mundësi që trupi gjykues italian arsyetoi për Stambollën se kishte kryer një akt politik?

Përse Ministria e Brendshme refuzoi kërkesën e familjarëve që Luigj Gurakuqi të varrosej në Shkodër?

(Nga libri “100 vrasjet më të bujshme në historinë e shtetit shqiptar 1912-2018” i gazetarit Roland Qafoku ).

Burimi/usalvision.com/

Diktatura e re e bijve e do të vdekur Agron Tufën

No Comments Argëtim Histori

Basir Çollaku
Shqipëria po hyn në zgjedhjet parlamentare 2021 me një paradoks monstruoz: pas 30 vitesh nga rënia formale e diktaturës komuniste, Shqipërisë i duhet të ndeshet sërish me po atë trashëgimi diktatoriale, të cilën pandehëm se e rrëzuam. Është i njëjti establishment ideologjik, janë të njëjtët personazhë të pushtetit të djeshëm diktatorial. Mikstura politiko-ideologjike në rastin tonë është kalimi i pushtetit nga etërit te bijtë dhe nipërit. Bijtë tashmë kanë arritur të restaurojnë dhe në fakt po i japin vijat e fundit dizajnimit të diktaturës së re, duke e shkërbyer atë si demokraci në agjendat e jashtme politike.

Por fasada e restauruar e diktaturës së re nuk mund të mbulohet. Së pari, ajo bie në sy nga Parlamenti njëngjyrësh i ish-PPSH-së me kreun e saj, ish-spiun të sigurimit, ish-kryetar të KP Tepelenë, ish-ministrin e Brendshëm të fundit të diktaturës, Gramoz Ruçi. Vetë qenia e tij në majë të piramidës legjislative të Republikës, tregon se jemi rikthyer 30 vite mbrapa, në kohën kur ai kishte një post më të ulët se ky i sotmi. Ekziston dhe një opozitë-kukull, mercenare, që nuk përfaqëson asgjë e askënd, që është joshur të jetë e pranishme për t’i dhënë oksigjen parlamentit monist, për ta legjitimuar në terma teorikë pushtetin e diktaturës së bijve.

Opozita e vërtetë është jashtë parlamentit.

Së dyti diktatura e re e bijve ka instaluar tashmë prej vitesh në krye të institucioneve më të rëndësishme e më të ndjeshme të shtetit “qentë e vjetër besnikë” – ish-oficerët e ish-shefat e Sigurimit të etërve, tok me ish-organet e drejtësisë së diktaturës. Ata kontrollojnë jetën administrative dhe publike të shtetit përmes Shërbimit Informativ, Policisë së shtetit, Akademisë së Sigurimit të Policisë, Drejtorisë së Sigurimit të Informacionit të Klasifikuar (DSIK), Shtabit të Forcave të Armatosura, Autoritetit për Hapjen e Dosjeve të ish-Sigurimit të Shtetit (AIDSSH), Këshillit të Lartë të Prokurorisë (KLP) dhe Strukturës së Posaçme Antikorrupsion (SPAK).

Mbeten për t’u futur nën kontroll Gjykata e Lartë dhe Gjykata Kushtetuese, por tashmë instrumentet e vetingut kryesohen nga ish-shefat e Sigurimit të shtetit dhe kësisoj, përmbyllet me grusht të çeliktë restaurimi homogjen i diktaturës së re të bijve. Qentë besnikë të diktaturës së vjetër nuk e kanë aspak problem ndërgjegje të dëshmojnë zellin e dikurshëm në shërbim të diktaturës së re (njëlloj si në diktaturën e etërve), në të gjitha ndërmarrjet e skemat e sotme të korrupsionit e trafikut shtetëror.

Së treti, të gjithë tashmë e kemi parë likuidimin e lirive para syve tanë, rekrutimin dhe pushtimin e mediave për çka flasin dhe raportet ndërkombëtare. Ustallarët e diktaturës dinë si t’ua mbyllin gojën të vërtetave, dinë si t’i terrorizojnë protestat e shoqërisë. Metodat e paceremonishme e brutale, dhunën dhe shantazhet, arrestimet, vrasjet, rrahjet e përgjakjet i kemi parë tashmë. E pajisur me këtë arsenal të gjithanshëm kriminal, diktatura e re përgatitet në mësymjen vendimtare për betejën finale: fitoren e zgjedhjeve elektorale të 25 prillit 2021.

Diktatura re nuk shet dokrra parimore ideologjike si diktatura e vjetër: qëllimi i saj është të sundojë me çdo kusht përmes oligarkëve të familjes së vet politike – një klientelë, të cilën e ka fuqizuar me aferat korruptive shtetërore. Kjo klientelë oligarkësh tok me trafikun e kontrolluar të drogës dhe instalimin masiv në poste kyçe të ish-shefave të Sigurimit, angazhohet, siç e kemi parë, në zgjedhjet elektorale për të shpartalluar vullnetin dhe pavarësinë e votës së lirë.

Diktatura e bijve e glorifikon dhe e rehabiliton çdo ditë prejardhjen e familjes nga vjen, krenohet me mitin dhe krimet e etërve. Provoni t’i prekni pinjojtë e etërve në këtë «thembër» të ndjeshme dhe atëherë do ta shikoni tërbimin dhe shpërfytyrimin e tyre. Rastin më ilustrues të demaskimit të trashëgimisë totalitare të etërve – restaurimin e diktaturës së re të pinjojve, e përbën ish-drejtori i Institutit të Studimeve të Krimeve të Komunizmit, shkrimtari Agron Tufa.

I referohemi shembullit të Tufës, jo vetëm pse ai shkaktoi tërbimin dhe përbetimet e xhindosura të pushtetit të etërve, por për shkak se denoncimet dhe demaskimet e tij u bënë institucionalisht, në bazë të ligjit, pa kompromis. Edhe pse, për fat të keq, në një përballje të vetmuar, pa mbështetje. Përveçse një shërbim i shquar në dobi të atdheut dhe shoqërisë, konfrontimi i tij ishte dhe një test që nxori në pah shumë gjëra, të cilat na dukeshin të pagjasa. Ndër to dhe faktin sa e ngulfatur, sa e strukturuar dhe sa perfide është trashëgimia totalitare e diktaturës së etërve dhe se si me po atë lëndë po gatuhet diktatura e re e pinjojve.

«Thuaje të vërtetën dhe shko e mbyllu për gjak»

Kështu thotë një proverb i trevës verilindore nga vjen Agroni. Përmes Institutit të Studimit të Krimeve të Komunizmit Agron Tufa dëshmoi shkallën gjenocidale të përndjekjes së qytetarëve gjatë diktaturës, luftën e klasave dhe gjyqet e inkuizicionit komunist (me mbi 100 volume studimore, lëndë arkivore, dëshmi memuaristike, albume dhe projekte enciklopedike, filma dokumentarë, mësime të hapura nëpër gjimnaze e universitete etj). Por kur strategjia e përhapjes së dëshmive dhe krimeve të komunizmit nisi të shtrihej në media, për publikun e gjerë, atëherë pushteti e harroi detyrën ligjore që ai përfaqësonte dhe u përpoq t’i mbyllte gojën me kërcënime, shantazhe e shpifje në stilin e njohur të skenarëve të ish-sigurimit.

Edhe më parë debatet publike që kishte shtruar Tufa kishin sjellë shqetësim e acarim të elitave nostalgjike të diktaturës, të lidhura natyrshëm me pushtetin e sotëm të pinjojve. Kujtojmë debatet e tij publike për implikimin e shkrimtarëve të sistemit me organet e drejtësisë komuniste në dënimin apo pushkatimin e poetëve; debatin e acaruar për shfaqjen e pandërprerë të filmave dokumentarë e artistiko-propagandues të kohës së komunizmit; debatin për muzealizimin e burgjeve dhe kampeve të vdekjes me tela me gjemba (kampin e Tepelenës) etj.

Por përballjen më të ashpër e më të pabarabartë me figurat e larta të pushtetit dhe parlamentit shënon pikërisht fundi i vitit 2018 dhe gjithë viti 2019 kur Agron Tufa guxoi të ndërmerrte operacionin ligjor të evidentimit të ish-oficerëve të Sigurimit famëkeq të diktaturës, që kishin mbushur institucionet më të larta demokratike të shtetit. Me një shkresë të bazuar në ligjin mbi transparencën dhe të drejtën e informimit, Tufa e nisi fushatën e evidentimit të ish-shefave të sigurimit nga parlamenti e ministritë, deri në institucionet shtetërore të rëndësisë së veçantë. Tufa hyri kësisoj në një përballje të pakompromis me majën e trashëgimisë komuniste në pushtet, duke pasur me vete aleat vetëm ligjin.

Në këtë periudhë Tufa bën të parin kallëzim penal zyrtar në Shqipëri pranë Prokurorisë së Krimeve të Rënda për «krime kundër njerëzimit» në adresë të Edmond Cajës, ish-shefit të policisë së kamp-burgut politik të Qafë-Barit (kallëzim të cilin e pushoi kreu i SPAK Arben Kraja në dhjetor 2019, sapo u zgjodh në detyrë). Këtë Tufa e dubloi dhe me një kallëzim penal në gjykatën e Mynihut, në rrethinat e të cilit ushtron biznesin ky ish-xhelat i burgjeve komuniste.

Reagimi i pushtetit erdhi vetëm pas 4 muajsh, më 1 prill 2019, nga salla e Komisionit të Ligjeve në Kuvend, përmes ish-gjykatësit ushtarak të diktaturës, ligjvënësit Spartak Braho, pasi kishin gjetur tashmë një pretekst, që të mos kishte të bënte me çështjen e pranisë së dendur në institucionet e shtetit të ish-oficerëve të Sigurimit. Preteksti qe kërkuar me sforcim të madh në botimet e ISKK të vitit 2014 në librin studimor «Krimet e komunistëve gjatë luftës (1943-1945)». Qe gjetur «hedhja baltë mbi luftën e lavdishme nacionalçlirimtare», që e patën udhëhequr Dushan Mugosha, Miladin Popoviçi dhe çiraku i tyre Enver Hoxha.

Miti i «luftës së shenjtë» dhe fushata e linçimit kundër Tufës

Braho, Brokaj, Bare, deputetët, ish-ministrat e ish-diplomatët – besnikë e nostalgjike të enverizmit – nuk mund të dilnin në mënyrë tepër të trashë kundër narrativës së Agron Tufës mbi çmontimin e ish-Sigurimit nga politika dhe institucionet e sotme, të cilat duhet të jenë demokratike. Kjo duhet lënë në heshtje. Por ama mund ata mund ta shajnë e ta anatemojnë, ta kërcënojnë e ta shantazhojnë Tufën (siç ngjau) në emër të luftës, mitit të shenjtë themelor të komunistëve, ndonëse të fryrë me propagandë e gënjeshtra. Luftë, të cilën komunistët e patën degraduar në «luftë civile», terror e ekzekutime pas shpine të figurave më të shquara intelektuale.

Kështu, në narrativën e tyre nuk kumboi asnjëherë asgjë mbi të cilën e kishte vënë theksin Tufa: Kush është e kaluara e secilit në politikën e sotme? Kush i udhëheq Gjykatat, Prokurorinë, Shërbimin Informativ Kombëtar, strukturat e Policisë së shtetit? Kush janë ministrat? Kush janë deputetët, të kaluarat e secilit aktor në këtë maskaradë? Si erdhën? Kush i solli? Ç’përfaqësojnë? Kujt i shërbejnë? A është e ligjshme? Çfarë garancie morale na japin këta njerëz të implikuar me krimet e diktaturës? A e ka problem higjiena e tyre morale të bashkëpunojë sot me krimin shtetëror, me trafiqet dhe korrupsionin?

Fushata e fyerjeve, shpifjeve, kërcënimet e përsëritura me vdekje për Tufën dhe familjen e tij, që filloi nga 1 prilli 2019 zgjati edhe pas largimit të tij familjar në azil politik në Zvicër. Tufa veproi deri në fund institucionalisht: kërkoi drejtësi nga instancat e pushtetit në Kuvend, në prezencën e OSBE, ndërkohë që bëri pesë padi dhe kallëzime penale. Organet proqeveritare të drejtësisë luajtën farsën e tyre dhe në fund të gjitha këto padi e kallëzime u pushuan ose u mbyllën kundër tij. Një muaj para largimit nga Shqipëria, Agron Tufa mori kërcënime të reja me vdekje, ndaj iu drejtua me një letër dhjetë ambasadave të vendeve më të rëndësishme perëndimore për të kërkuar mbrojtje prej tyre.

Sigurisht, ndjeshmëria e dhembshuria e ambasadave te ne, dihet që rezervohet vetëm për pushtetin e Ramës dhe Rilindjes. Duke mos pasur asnjë garanci për jetën dhe mes një fushate të pabarabartë shpifjeje e përbaltje, pikërisht nga ata që kishin qenë ekzekutorë të vendimeve me vdekje për qytetarët gjatë diktaturës, Tufa u largua përfundimisht nga atdheu në kërkim të azilit politik.

Siç kemi pasur rastin ta shohim, pas largimit, veprimtaria e tij për demaskimin e personaliteteve politike e publike që ishin, sipas shprehjes së tij «foljet ndihmëse të diktaturës», ka vazhduar pa kompromis, me një ritëm edhe më intensiv. Publikimi i dokumenteve arkivore që dëshmojnë pseudonimet e spiunëve të Sigurimit të shtetit për kryetarin e sotëm të Parlamentit shqiptar, Gramoz Ruçit («Cigarja») dhe të shkrimtarit socrealist sigurims, Nasho Jorgaqi («Dragoi»), kanë pasë një jehonë të paharrueshme mediatike.

Përbetimi i ligjvënësve për hakmarrje ndaj Tufës edhe në Zvicër

Veglat e ish-diktaturës komuniste, Sigurimi dhe organet e drejtësisë (hetues gjyqtarë, prokurorë), që me ardhjen në pushtet të Rilindjes janë instaluar në krye të institucioneve më të larta të shtetit, deri në parlament, nuk do ta falnin Agron Tufën po të qëndronte në Shqipëri dhe akoma më fort, nuk do ta falnin nëse ai, papritur, nga ndonjë kapriço e fatit do të vendoste të kthehej në atdhe. Kërcënimet me vdekje ndaj tij, familjes dhe avokatit, herë me mesazhe anonime e pas ikjes së tij, hapur, publikisht, përmes shtypit, tashmë jo nga anonimë apo persona privatë, por nga krerë të rëndësishëm të pushtetit (ligjvënës, ish-ministri i Mbrojtjes dhe një ish-zëvendësministër i diktaturës së viteve 1980), tradhtojnë nervozimin dhe mllefin e grumbulluar ndaj Tufës, i cili shpërtheu në përbetime ekstreme. Ata përbetohen se «nuk do lëmë gur pa lëvizur, unë i pari, po dhe të tjerë përmes meje, do të bëjmë çmos deri sa ta gjejmë edhe në vrimën më të fundit ku është fshehur atje në Zvicër…» (S. Braho dhe S. Brokaj në numrat e gazetës Dita të 4-5 dhjetorit 2019).

Ose «Ne do të bëjmë të pamundurën, në rrugë zyrtare e jozyrtare përmes ambasadave tona në Tiranë dhe Bernë për t’ia bërë të pamundur qëndrimin atij, jo vetëm në Zvicër, por në të gjitha vendet e Europës» (Brokaj, Dita, 5 dhjetor 2019). Ndërsa ish-ministri i Tregtisë së Brendshme të diktaturës, e kishte edhe më «origjinal» përbetimin: «Nëse Agron Tufës do t’i jepej dënimi i merituar me vdekje, unë do të dilja i pari vullnetar që t’i jepja plumbin ballit».

Më ka bërë përshtypje një intervistë në emisionin e gazetarit Denis Dyrnja në «Top-Talk» («Top Channel»), më 29 prill 2019, kur njëri prej epigonëve të Spartak Brahos, bejtexhiu enverist i gazetës «Dita» Arben Duka, zbuloi padashje një skenar tipik sigurims ndaj Tufës. Pasi e quajti Tufën «një terrorist islamik, i cili falet 7 herë në zyrën e shtetit», ai bëri një pohim të këtillë: «Agron Tufa ka hyrë në gjak me 28 mijë dëshmorë, me gjithë Shqipërinë. Ne nuk marrim përsipër çfarëdo që mund t’i ndodhë atij. Ai gjithë jetën do të mbetet i frikësuar me kokën pas». Pra, nëse do të vinin në jetë planin e tyre për eliminimin e Tufës, ustallarët e Sigurimit përreth Brahos e Co e kishin parapërgatitur tashmë alibinë. Si duket largimi i (pa)pritur i Tufës ua paska prishur planet, andaj patën atë shpërthim përbetimesh patologjike në shtyp.

Agron Tufa i ka llogaritë e hapura me restauruesit e diktaturës së bijve

Me publikimet e reja nga azili, Tufa na vërtetoi bindshëm, përmes dokumentash e aktesh origjinale, se pushteti politik i rilindjes mbështetet në veglat e ish-Sigurimit dhe drejtësisë komuniste; se organet e reja të drejtësisë, që kaluan procesin trevjeçarë të vetingut janë kalkuluar për të sjellë në SPAK apo KLP gjykatës, hetues apo prokurorë të diktaturës që kanë dhënë dënime politike; se institucionet përgjegjëse për dëshminë e pastërtisë së figurës (AIDSSH dhe DSIK) ishin të lidhur e të mbushur vetë me ish-oficerë të Sigurimit; se SHISH, Policia e Shtetit, Akademia e Policisë, të gjithë gëlojnë nga ish-shefat e sigurimit, ish-kolegë mes vedi, tok me gratë e tyre që shërbejnë në këto institucione.

Agron Tufa na tregoi bindshëm, se koka e këtij «oktapodi» gjendet në krye të parlamentit shqiptar dhe se kryeministri e ndjen tepër familjare mbështetjen e tyre. Instalimi i kësaj mizërie të policisë politike të diktaturës nuk është fare i rastësishëm: ata janë thjesht ish-kolegët e Ruçit.
Por nëse qëndrimi i Agron Tufës në Shqipëri do të kishte pasoja fatale për jetën (duke pritur drejtësi prej po atyre «foljeve ndihmëse të diktaturës» që ai demaskonte publikisht, në bazë të detyrës së tij), atëherë një kthim i tij eventual në atdhe, pas zgjerimit të fushës së luftës së tij kauzale, do të shënonte likuidimin më se të sigurt fizik të tij dhe të familjes. Pas përbetimeve publike të krerëve me pushtet absolut, kthimi i tij në Shqipëri do të ishte i barabartë me tragjedinë dhe veprën e pandreqshme të vdekjes.

Agroni nuk duhet t’i dëgjojë këshilltarët e tij të këqij, që e tundojnë të kthehet. Çdo kapriço tjetër e fatit që do ta sillte në Shqipëri, do të sillte të njëjtin përfundim: hakmarrjen e përgjakshme ndaj tij dhe familjes. Një përfundim të tillë e nxjerr qoftë dhe mendja më e rëndomtë, që e njeh pushtetin absolut të «qenve që janë zgjidhur nga zinxhiri i diktaturës» (siç i pëlqente të shprehej vetë Tufës). Edhe pse është larg, ekziston, është bërë publike një etje hakmarrëse për të bërë Tufën një shembull ilustrues për këdo tjetër që do të ndiqte kurajën e tij.

Agron Tufa i ka lënë vetes shumë llogari të hapura hakmarrjeje, ndër të cilët përmendim: kryetarin e parlamentit me pushtetin e tij politik apo të bandave që ai ka pas vetes; kreun e SPAK-ut Arben Kraja, për të cilin Tufa dëshmoi përmes dokumentave që ai ka qenë hetues i diktaturës dhe ka dhënë dënime politike; me Këshillin e Lartë të Prokurorinë (kujtojmë publikimin e pseudonimit «Venusi» për ish-spiunin, mandej hetuesin e diktaturës Bujar Sheshaj – sot anëtar i këtij Këshilli); me Policinë e shtetit (për publikimin e dokumentave të një sërë shefash e drejtorësh si Nikollë Rica, Albert Dervishaj, Xhavit Shala, Gani Zeneli etj.); me DSIK (për publikimin e dokumentave të ish-operativëve të sigurimit, që sot drejtojnë zyrat e Vetingut); me SHISH, për të njëjtat arsye, e madje dhe me Shtabin e Forcave të Armatosura, për praninë në poste të larta dhe aty të 10 ish-oficerëve të sigurimit; për publikimin e akteve të dënimeve me vdekje dhe me dënime politike të deputetit ligjvënës Spartak Braho e për shumë figura të tjera të larta drejtuese institucionesh, pa përfshirë këtu figura publike shkrimtarësh.

Këta njerëz të pushtetshëm, ish-vegla të diktaturës më parë dhe sot mjeshtra të korrupsionit shtetëror, me të gjitha fuqitë e pushteteve që kanë, pa opozitë, nuk do ta tolerojnë kurrë faktin e dekonspirimit publik të së kaluarës së tyre, prandaj me rastin më të parë do të hakmerreshin, duke hartuar skenarët e një loje zbavitjeje sadiste, deri në likuidimin fizik të tij e të familjes.

Agron Tufën dhe familjen e tij nuk do ta mbronte askush, nuk do ta shpëtonte askush, pse ai, duke luftuar pa kompromis për kauzën e pastrimit të shoqërisë nga trashëgimia totalitare ka bërë armiq të shumtë e të fuqishëm jo vetëm majtas në spektrin e politikës.

Burimi/gazetamapo.al/

Ish-presidenti Bush viziton restorantin e refugjatit shqiptar nga Kosova në Teksas

No Comments Argëtim Histori

Jeton Haxhijaj emigroi nga Kosova 18 vjet më parë, gjatë luftës së vitit 1999.

Më vonë, ai hapi restorantin “Luigi’s” në Main, McGregor, Teksas, që u shndërrua në një ndalesë të mirë për pica dhe pasta.

ADVERTISING

Më 19 nëntor, pronari po u shërbente klientëve në një të diele të qetë mbrëma, kur Shërbimi Sekret hyri në lokalin e tij dhe i dha lajmin.

“Thanë se presidenti George W. Bush po vinte në restorantin tuaj”, thotë Haxhijaj për KWTX.

Ai nisi të pastronte rrugën kah hyrja e pasme ku pritej të hynte Presidenti Bush, të rregullonte hapësirën për ushqim dhe i telefonoi gruas së tij që gjendej në shtëpi.

I tha që të merrte një aparat dhe fëmijët dhe të vinin me shpejtësi në restorant.

“Është një rast që vjen një herë në jetë”, thotë ai.

Tridhjetë minuta më vonë, Bushi u ul në restorant bashkë me disa miq, dhe porositën ushqimin që përfshiu kallamari, kërpudha e pasta ‘fettuccine alfredo’.

Jetoni thotë se me ish-presidentin zhvilloi një bisedë të lirë dhe tha se ishte shumë i thjeshtë.

“Më tha se ushqimi ishte shumë i mirë dhe i pëlqeu”.

Ish-presidenti amerikan, George W. Bush, ishte i pari që e njohu Kosovën si shtet të pavarur nga Serbia pas konfliktit të gjatë vdekjeprurës.

Ai po ashtu ka merita për ndihmën që i ka dhënë vendit që të mbijetojë dhe të merr njohje nga pjesë tjera të botës.

Jetoni thotë se nuk e di sigurt se çfarë deshi presidenti në atë kohë në zonën e restorantit të tij, por thotë t’ia ketë bërë me dije se është shumë i lumtur që e ka vizituar.

“Unë dhe familja ime jemi shumë krenarë dhe të nderuar me vizitën e tij në restorantin tonë”, shprehet Haxhijaj.

Gjatë intervistës, Jetoni i drejtohet kamerës dhe thotë “faleminderit” nëse rastësisht presidenti Bush është duke e shikuar, “ për të gjitha që ka bërë dhe për ndihmën që u ka dhënë shqiptarëve në Kosovë”.

Grupi i Bushit mësohet të ketë qëndruar rreth një orë e gjysmë, ku Jetoni shfrytëzoi rastin që me familjen e tij të bënin fotografi me ta, e po ashtu edhe klientët e restorantit.

“Shpresoj që të vijë sërish, në mënyrë që të kem mundësi të flas me të më shumë, të ulem e të ha me të”, qesh Haxhijaj.

Burimi/botasot.info/

ALEKSANDËR KONDO – “LEGJENDËN E PESHËNGRITJES QË MPOSHTI FRIKËN”

No Comments Argëtim Histori

Aleksandri lindi ne Fier me 22 Prill 1960. Ne moshen 7 vjecare filloi shkollen ne klasen e pare ne qytetin e Librazhdit, ndersa klasen e dyte dhe te trete ne Leskovik. Qe nga klasa e katert e ne vazhdim i ndoqi mesimet ne shkollen ” 11 Janari ” ne Tirane.
Kur ishte ne shkollen 8 vjecare ne Tirane, con ne shtepi nje rrote vagoni ne forme shtange, e cila ishte goxha e rende. Mbas mbarimit te shkolles 8 – vjecare nuk pati deshire te vazhdonte me tej shkollen, por kishte deshire te hynte ne pune. Fillon pune ne fermen ” Gjergj Dimitrov ” ne Tirane, ne sektorin e Saukut. Punonte si punetor, duke prashitur vreshtat dhe, kur kthehej nga puna, menjeher fillonte te luante me shtangen.
Pa dijenin e prinderve shkonte ne palestren ku sterviteshin peshengritesit e klubit ” Dinamo “. Ne shtepin e tij shkon trajneri i peshngritjes se ” Dinamos “, Z. Pashko Shegani dhe i kerkon familjes qe ta merrte Sandrin si peshengrites me ekipin e tij. Nga mosha 14 – 17 vjec vazhdonte punen dhe sportin njekohesisht me ekipin e te rinjve te ” Dinamos “.
Ne moshen 17 vjecare arrin te fitoje normat dhe te thyeje rekorde ne peshengritje, duke fituar te drejten e trajtimit ushqimor dhe shkeputjen nga puna per stervitje. Ne moshen 18 vjecare, me nje peshe trupore 67.5 kg, shpallet Kampion i te Rinjve per vitin 1978. Ne vitin 1979, Aleksandri shkoi ushtar, sherbim te cilin e kreu prane klubit ” Dinamo “, duke iu krijuar mundesia qe se bashku me shoket e tij si Muharrem Berisha dhe Agron Haxhihyseni te stervitej me rreth 10 seanca stervitore ne jave.
Ne vitin 1981, ai e permiresoi rekordin ne stilin e shkeputjes nga 127.5 kg, ne 132.5 kg. Ne vitin 1982 konkuroi ne peshen trupore 82.5 kg, ku nga rezultati i tij u be Kampion i padiskutueshem i kesaj peshe. Ne Mars te vitit 1983, ne garat per Kupen e Republikes qe u zhvilluan ne Korce, ai theu rekordin e deriatehershem ne stilin e shtytjes nga 163 kg, ne 180 kg.
Ne muajin Maj te po keti viti, ne takimin nderkombetar ne Turqi, Sandri zuri vendin e pare, duke permiresuar rekordin kombetar dhe duke manifestuar ne pergatitje te larta fizike dhe teknike. Ne mars te vitit 1984, ne Kupen e Republikes, e cila u zhvillua ne pallatin e sportit ” Asllan Rusi “, ku konkuroi ne peshen 90 kg, duke arritur te ngreje peshen 200 kg ne stilin e shtytjes, pesha e pare e ngritur ne kete mase ne historine e peshngritjes shqiptare.
Ne kampionatin Europian te vitit 1985 zhvilluar ne Varshave te Polonise arriti te ngreje ne stervitje ne stilin e shtytjes peshen 210 kg. Ne kete kampionat arriti te siguroje vendin e trete, megjithese jo ne gjendje te mire shendetesore.
Ne perfundim te ketij kampionati, me 28 Maj 1985, dy peshengritesit Aleksander Kondo dhe Xhelal Sukniqi arratisen nga Varshava ne Titograd dhe nuk u kthyen me ne ekipin e peshengritjes dhe as ne Shqiperi.
“Aleksandër Kondo, historia e arratisjes”
Flet Muharrem Berisha: Ju rrëfej të gjithë aventurën tonë. Ndarja me Sandrin në Titograd
Dritan Lundra
Të mendoje ikjen nga Shqipëria që në vitin 1983 apo edhe disa muaj më vonë ishte një utopi. Shumë kishin menduar një gjë të tillë, po kaq shumë kishin tentuar, por pak ose aspak kishin arritur të realizonin një gjë të tillë.
Idetë kanë qenë të shumta, mendimet po të tilla, por realizimi ka qenë shumë i vogël për t’u marrë i besueshëm. Megjithatë, në një palestër të vogël mes kampionëve, të cilët shikonin rezultatet, por aspak frytin e punës së tyre, kishte kohë që ziente një bisedë. Një bisedë për largim dhe ikje nga vendi i mallkuar i komunizmit kishte kohë që piqej nga katër kampionë të mëdhenj.
Ishin Aleksandër Kondo, kampion i padiskutueshëm dhe njeriu që për herë të parë kaloi limitin e 200 kilogramëve në shtangë; kampioni i vogël, por edhe ai absolut në peshën e tij, Muharrem Berisha; mjeshtri më i madh në përvojë, por dhe në rezultate, Asim Belinova dhe më i riu, por me shumë ambicie, Xhelal Sukniqi.
Të gjithë donin të iknin, donin të ishin të lirë në një botë të lirë, donin të ishin kampionë të mëdhenj në një botë që respekton kampionët, por vetëm Sandri dhe Xhelali patën kurajon të mos ktheheshin më në Shqipëri. Një histori, e cila pavarësisht shumë fjalëve, shumë thashethemeve e po kaq shumë hamendjeve, sot për herë të parë në gazetën “Panorama” zbardhet një prej atyre që fatin e kishte të arratisej, por që po ai e ktheu përsëri në Shqipëri. Është Muharrem Berisha, një prej pokerit që duhej të ikte e madje ishte një prej protagonistëve, por që nuk u largua. Ai flet e tregon ngjarjen që nga ideja, nisja e deri në detajet më të fundit e nostalgjia për mikun e tij Aleksandër Kondo.
Berisha, si u njohët me Sandrin?
Një gjë normale, ishim të dy shtangistë të Dinamos e së bashku me Agron Haxhihysenin dhe Asim Belinovën, nën drejtimin e trajnerit të madh Ferid Berberi, bënin stërvitje së bashku. Unë isha më i vogli i grupit, por të tre së bashku arrinim dhe triumfin e Dinamos. Ky ka qenë impakti i parë me Sandrin.
Vetëm kaq pra, të qenit në të njëjtin grup?
Jo, jo vetëm kaq, shumë shpejt ne pamë se kishim shumë gjëra të përbashkëta. Më kryesorja ishte pasioni, ideali që të kërkonim maksimumin dhë bërjen kampionë të mëdhenj, si dhe puna e jashtëzakonshme në stërvitje.
Deklarata shumë teorike. Vetëm kaq ju lidhte?
E kuptoj ku doni të dilni, por duhet të kini parasysh se unë isha më i vogli i grupit. Dëgjoja shumë herë nga Sandri që më thoshte se e ardhmja jonë në Shqipëri është e zymtë. Mbaj mend se pas kampionatit evropian në Spanjë, Sandri më thoshte se gjithçka në Shqipëri kishte marrë fund. Kishte ngritur 200 kilogramë, peshë të cilën të gjithë, madje dhe në botë, do e kishin zili e vendi i tij nuk e përfillte. Ai ishte i pakënaqur. Një ditë, duke diskutuar bashkë ai më thotë: “Shikoji këta njerëz, si të duken ty”. Pashë fshatarë të drobitur, pashë njerëz të cilët vuanin për bukën e gojës, por nuk thashë asnjë fjalë. Isha vetëm 20 vjeç dhe shumë gjëra nuk i kuptoja.
Jemi në vitin 1984…
Pikërisht, megjithatë, prej kohësh edhe unë isha mërzitur shumë me mënyrën e të trajtuarit nga sporti. Të gjithë bashkë mbaronim stërvitjen dhe shkonim në shtëpi ku hapnim edhe një herë dollapet për të ngrënë. Ishte e tmerrshme, nuk ngopnim dot barkun me bukë. Pra, gjithçka të shtynte që të largoheshe.
Një vit mendime dhe asnjë tentativë?
Jo, nuk është e vërtetë. Thashë më lart se me Sandrin kishim kohë që diskutonim. Jo një herë, por shumë shpesh gjatë vitit 1984, por sidomos në vitin 1985, kemi bërë plane për t’u arratisur. Kemi detajuar gjithçka, kemi parë e vëzhguar pikat e kufirit, por nuk kemi vendosur thjesht, sepse e dinim që një ditë do kalonim kufirin me peshëngritjen e aty do ishte më e thjeshtë. Nuk e di, por personalisht kam pasur frikë, duke shpresuar në një dalje jashtë edhe me shokët kishim vendosur që më mirë të mos rrezikonim kaq shumë.
Nuk e harroj atë ditë. Ka qenë 48 orë para nisjes për në kampionatin evropian në Katovicë të Polonisë. Sandri fliste shumë e pas shumë pëshpëritjeve atij i ishte hequr e drejta të dilte jashtë shtetit. Jo, më mirë isha dhe unë, por Sandri babanë e kishte shef dege të gardës. Mbaj mend se gjithçka ia kishte rregulluar Mihal Qipo, atëkohë kuadro i lartë në pushtet. Kemi qenë në qendrën e grumbullimit dhe Sandri erdhi me pasaportë e pa një pa dy na tha: “Do ikim në Poloni e që aty do arratisemi”. Në ato momente kemi qenë unë, Asim Belinova dhe Xhelal Sukniqi. Asimi tha po dhe kjo fjalë më ngrohu dhe mua. Ai kishte familje dhe unë isha vetëm 20 vjeç. Besova dhe duke qenë mik i Sandrit thashë edhe unë fjalën time, po.
Pse Sandri kishte vendosur arratisjen
Për mendimin tim për shumë arsye. Pa dashur të them ato që kam thënë më lart më duhet të kujtoj se një vit më parë, në çantën e tij, pas kthimit nga kampionati ballkanik, u gjetën disa fotografi e revista porno. Që atë ditë atij iu pre trajnimi i posaçëm, iu deklarua se nuk do të dilte më jashtë shtetit (gëzimi dhe premio e vetme për sportistët), si dhe pavarësisht rezultateve fantastike, gjithmonë ai kishte persekutimin prapa.
Pse vendosi Katovicën?
E thashë dhe më lart, ishim të katër bashkë, por më entuziasti ishte Sandri. Kur erdhi në qendrën e grumbullimit me pasaportë në dorë e na tha se mora viston për t’u nisur u gëzuam të gjithë. Megjithatë, Sandri ishte dhe shumë besimtar. “Ka ardhur dita, më tha, por më parë të njohim dhe fatin tonë”.
Çfarë do të thoshte kjo frazë e tij?
Në fillim nuk e kuptova, por menjëherë me natyrën e tij shumë ekspresive më tha ta ndiqja. Shkuam afër rrugës së “Fortuzit”, aty ku sot quhet “Dervish Hatixheja”. Nuk hyra brenda dhe nuk e di fallin që u hodh me letra, me filxhan kafeje, apo diçka tjetër. Sandri hodhi një triko (kështu ishte riti) e pas disa minutash doli me një fytyrë të ngrysur.
Përse kështu?
Sapo doli, mbaj mend se ishte natë dhe Sandri më tregoi edhe fatin që do na ndiqte. Nuk e di a të vërteta do jenë fjalët e fallxhores, por ajo më tha teksualisht kështu: “Ti do ikësh dhe shumë shpejt. Ke menduar të ikësh me katër veta; ke menduar me atë që ke shumë afër dhe ke bërë shumë plane, por ai nuk do vijë. Ke menduar të ikësh me një person më të madh, por edhe ai nuk do vijë. Do ikësh me një person, inicialet e të cilit janë XH.S. Nuk e ke parashikuar, por me të do të ikësh”.
Po më pas?
Më pas mbaj mend që Sandri për një moment heshti. Nuk tha më asnjë fjalë, por në ecje e sipër tha dhe diçka tjetër nëpër dhëmbë. Një fjalë që mua më tronditi dhe nuk mund ta harroj dot.
Çfarë tha?
Në fillim ndoshta nuk donte ta thoshte, por më në fund u zbraz. Ne do ikim më tha, por sipas fallxhores, unë do kërkoj të iki larg, por do jem shumë afër. Do vuaj disa muaj e më pas do iki shumë larg, por do vdes shumë shpejt. Miku yt, me të cilin je shumë i lidhur, nuk do vijë, por nëse ti do kesh lirinë, por shumë të shkurtër, ai do jetë gjallë, do ketë jetën, por do vuajë.
Këto fjalë ishin për ty?
Në fillim i mora si të përgjithshme, por në momentin e ikjes së tij në Titograd, kur unë nuk pranova e kjo dhe si pasojë e tërheqjes së Asim Belinovës, Sandri m’u drejtua: “Muharrem, unë po iki. Fatin e di, por më mirë një vit si luan sesa një jetë prej miu. Mirupafshim. Nuk e besova se po ikte, por treni që largohej më krijoi edhe idenë se Sandri po shkonte larg, aq larg sa unë nuk mund ta kapja dot më.
Të kthehemi tek arratisja, kishit bërë ndonjë plan?
Përpara se të mbërrij te plani (në fakt nuk kishim bërë ndonjë plan të madh) dua të them disa gjëra për karakterin e Sandrit. Një muaj para se të shkonim në Katovicë të Polonisë erdhi në shtëpinë time. Të gjithë e njihnin e Sandri fliste dhe e kishte zakon të mos kishte frikë. Babai ishte turni i dytë dhe në shtëpinë time ishte vetëm nëna. Sapo hyri, jo se nuk e kishte parë ndonjëherë, u irritua kur pa fotografinë e Enver Hoxhës varur në mur (kështu ishte koha) e mori dhe e theu. Mamaja ime u llahtaris dhe menjëherë kërkoi të lajmëronte policinë. Sandri me një ton të qetë iu kthye: “Mbaj fotografinë e burrit tënd, jo të këtij krimineli, qetësohu se ne jemi djemtë e t’u”. Në moment mbërriti babai. I lodhur nga puna na tha të bënim ç’të doni, por të kishim kujdes veten.
Keni ikur në maj të vitit 1985, një muaj pas vdekjes së diktatorit, çfarë bëri Sandri atë ditë?
Nëse një muaj më parë theu fotografinë e Enver Hoxhës në shtëpinë time, të njëjtën gjë bëri me të gjitha fotografitë e tij në Qytetin Studenti. Kishte urrejtje e për më shumë, kur kam shkuar ta takoj në dhomë e gjej me magnetofon të ndezur e me zë të lartë dhe ai me një kënaqësi të jashtëzakonshme. Ky ishte Sandri, njeriu rebel ndaj regjimit. Donte me çdo kusht të ikte. Në ato ditë, pasi unë isha i lëkundur ai më drejtohet: “Shikoji këta njerëz (ishin fshatarë të rropatur nga puna), shikoji, ti je kampion i madh, por një ditë edhe ti si ata do të përfundosh. Nuk e besoja në atë kohë, por realiteti ky ishte e Sandri kishte të drejtë.
Edhe një herë te momenti i arratisjes.
Që para nisjes mes nesh nisën polemikat. Unë një natë përpara ika dhe nuk u duka në qendrën e grumbullimit… Kur u ktheva shokët më hapën çantën e filluan kontrollin, nuk kuptova se ç’donin. Megjithatë, plasja kishte ndodhur. Kisha një ide se në vendin organizator nuk të mbanin, por të kthenin. Pikërisht për këtë arsye u thashë miqve se në Poloni nuk mund të kërkonim strehim politik. Duhej të gjenim një vend tjetër. Ngaqë Sandri kishte folur shumë e gjithë Qyteti Studenti e dinte se ne do të iknim dhe duhet të ishim shumë të sigurtë në veprimet tona. Në Poloni zhvilluam garën ku dolëm me rezultate të jashtëzakonshme e të mrekullueshme e duke përfituar prej tyre u drejtuam në një sportel polak për të prerë bileta për në Amerikë. Unë kisha rreth 100 dollarë, po kaq edhe Sandri, ose nëse nuk gaboj të dy bashkë kishim reth 300 dollarë, ndërkohë që Xhelal Sukniqi kishte një çek prej 1000 dollarësh.
Me kaq do shkonit në Amerikë?
Një natë para nisjes për në Beograd u mblodhëm të gjithë në dhomën ku ishte Sandri dhe Sukniqi. Vendosëm të pyesim për biletat për në Amerikë dhe më pas të vepronim. Në këto momente Asim Belinova u tërhoq. Ndikimi i tij ishte i madh, megjithatë vendosëm të pyesnim. Në sportelet e Katovicës, meqë dija fare pak rusisht, mësova se çeku i Xhelal Sukniqit prej 1000 dollarësh vlente vetëm për Shqipërinë dhe ishte i pavlefshëm për jashtë. U pezmatuam dhe u kthyem prapa. Unë me mendjen e dyzuar, pas tërheqjes së Asim Belinovës, Sandri me mendjen top se do largohej.
Nuk kishin rënë në sy përpjekjet tuaja?
Mbase, por të gjithë e dinin se Sandri kishte një idhull në jetën e tij e vdiste për të, ajo ishte e fejuara e tij. Për të mos rënë në sy, si Sandri ashtu edhe unë të gjithë dollarët që kishim me vete i blemë plaçka. Sandri të gjitha për të fejuarën e tij, gjë e cila mbuloi gjithçka. Të gjithë, duke ditur dhe debulesën e tij, menduan se mendja e tij është në Shqipëri. “Ai bleu plaçka për nusen, vdiste për të, edhe kur më kanë pyetur në hetuesi, gjithmonë kam thënë se asnjëherë nuk kam menduar se Sandri mund të arratisej. Kështu mendoja atëherë dhe kështu mendoj edhe sot”. (Ferid Berberi, trajneri i asaj kohe).
Ç’ndodhi pas largimit nga Polonia?
Unë personalisht nuk isha i vendosur, por më shumë anoja nga mosikja, ndërkohë që Sandri e kishte ndarë mendjen. Mbërritëm në Beograd e prej andej me tren u drejtuam për në Titograd, ku na priste dhe autobusi për të na sjellë në Shqipëri. Mbaj mend se ishte ora 6 e mëngjesit. Unë prisja, ndërsa ai i hipi trenit tjetër. “Ti lemë gjërat që kanë ndodhur, më tha. Për gjithçka kërkoj falje, por t’i mos gabo më. Kujto fjalët e fallxhores, unë do iki, fati qoftë me ty”. U largua dhe sot e kësaj dite e kam parasyve ikjen e trenit dhe dorën e Sandrit që vazhdonte të më përshëndeste. Ai iku, ta kthejmë edhe një herë në tokën tonë sot.
A u lidhët më me të?
Që nga ajo kohë më shumë kam qenë i lidhur me hetuesinë dhe kam ndjerë represionin se sa jam marrë me sportin, apo ,me familjen time. Megjithatë, këto nuk i përkasin kësaj historie. Nuk u lidha më me Sandrin, por në vitin 1987, një telefonatë nga Xhelal Sukniqi më habiti. Zëri i dridhej, më lajmëroi për vdekjen tragjike të Sandrit dhe më pas më dorëzoi një kasetë filmike nga ceremonia e varrimit. Ende më duket se jam në ëndërr. Nuk kam besuar kurrë në vdekjen e tij, madje edhe sot, kur po mundohemi të gjithë bashkë për të sjellë eshtrat e tij, më duket se shikoj edhe një herë Sandrin gjallë.
Çfarë ndjeni tani që eshtrat e tij do të vijnë?
Ka tetë vjet që të gjithë përpiqen për një gjë të tillë. Do të jem i qetë vetëm kur të kryhet ky mision. Kjo është një iniciativë e disa personave, në radhë të parë e trajnerit të tij, Ferid Berberi, e miqve të tij, e presidentit të peshëngritjes dhe besoj e gjithë njerëzve që duan sportin. Vetëm kur ky mision të ketë mbaruar, pra eshtrat të kthehen në tokën mëmë edhe unë do jem më i qetë.
(Intervista marrë nga Syri.net)

Burimi/Facebook/POrta Tiranes

Alejandro Greco – VJETORI ENVER HADRIT – MEHMET GRADICA: LIRI A VDEKJE!!!

No Comments Argëtim Histori

Mirëmëngjesi Miqësi e nderuar, dashur Vëllezër të Gjakut Shqiptar, para fundit të Shkurtit, ne duam të kujtojmë: Mehmet Gradica (1913 në Gradicë të Drenicës – 21 Shkurt 1945 në Drenicës), hyn në shërbim të Qeverisë Shqiptare si Postkomandant Xhandarmërie në Mitrovicë, në Podujevë, në Stan Tërg, në Vushtrri, emri i tij mori përmasa mitologjike dhe gati për të gjallë u shndërrua në Legjendë, u tregua Hero i vërtetë. Bashkë me Ahmet Selacin, formojnë Xhandarmërinë dhe grupet e Armatosura Vullnetare për ta mbrojtur vendin nga harbutëria që rrinte e gatshme në veri të Shalës së Bajgorës. Me sugjërimin e Xhafer Devës, trimi Mehmet Gradica i hyn një pune të madhe, organizimit të një Ushtrie Shqiptare, e cila do ta mbronte Kosovën. dhe për trimërinë e tij të madhe dhe heroizmin e tij të pakufizuar, ai më vonë u emërua Toger, dhe më pas Zëvendës se Shaban Polluzhën, Komandant Suprem i Briadës, i madhd Heroit të qështjes Kombtare, mblodhen mendjen, fuqinë dhe të bërë tok, sfiduan Historinë. Pasi u kthyen nga Podujeva, luftuan, qëndruan, përballuan, dhe erdhi Shkurtit 1945, Komandantët e Luftës së Drenicës, me rreth gjashtëdhjetë Luftëtarë, ishin pozicionuar në tri kullat e Dvoranëve, në atë të Hasan Sylës, Hajriz Dvoranit dhe të Zeqir Dvoranit, në Tërstenik. Nga frëngjitë e tyre jehonte kushtrimi: Liri a vdekje!!! gjylet e topit, shkatërruan kulmin e kullës së trimave. Trarët ranë mbi trupat e tyre, u plagos Shaban Polluzha, u plagos edhe Mehmet Gradica, jë copë e granatës ia kishte këputur këmbën, por nuk jepej, ashtu, me këmbën zvarrë, hipur mbi kalë, kapërceu tre rrathë, duke lënë shumë të vrarë e të plagosur. Në ato momente, ishte 22 Shkurti 1945, iu kujtua amaneti i Azem Galicës, që trupin e tij mos ta shihnin serbët as për së vdekuri. Isuf Gjilani, Brahim Luta, Rexhep Gjeli e Xhemë Zeqiri, shokët besnikë, në fshehtësinë më të madhe e varrosen në vreshtat e dajës së tij, Brahim Lutës, në vendin e quajtur Makresh. Njësoj kishin vepruar edhe me Shaban Polluzhën, trupin ia kishin hedhur në lumin Drenica: Lavdi e Përjetshme Mehmet Gradica, sa të ket Sjqipëtar në ket tokë, do të kujtohet!!! Lavdi gjithe Deshmoreve te rene ne brojtje te Atedheu!!! Zoti e shperblefte me Parajse te ndjerin, dhe u prehte ne Paqe!!! Edhe 31° Vjetori i vrasjes brutale të Enver Hadri, Martir Brilant Kosovar, Trimit Veprimtar për të Drejtat Njerëzore dhe Politike të Shqiptarëve të Kosovës, zhvilloi punën e tij të rëndësishme politike nëpërmjet Organizatës “Rezistenca Kombëtare e Shqiptarëve të Kosovës”, organ i kësaj Organizate ishte revista “Zëri i Kosovës” në gjuhën shqipe dhe frënge, përmes së cilës bëhej thirrje për Bashkimin e Trojeve Shqiptare tone në përgjithësi, dhe sidomos punohej që çështja e Kosovës të futej në agjendat e diplomacisë ndërkombëtare, si NATO, Unioni Evropian, etj. Në Bruksel në Rrugën e Shqipërisë – Rue d’Albanie, ai formoi dhe drejtoi “Komitetin Shqiptar për Mbrojtjen e të Drejtave të Njeriut”. Enver Hadri konsiderohet si Ambasadori i parë i Kosovës. Më 25 Shkurt 1990, në moshën 49 vjeçare, u plagos dhe më vonë vdes në spital, nga një atentat në Sent Zhil (Saint Gilles), Bruksel, qëlluan me dy plumba në kokë derisa kishte ndaluar në semafor, per agjentët e UDB-së. Enver kishte me vete listën e 32 Shqiptarëve të vrarë në Kosovë nga Sërbia, të cilën do t’ia dorëzonte të nesërnen Komitetit të të Drejtave të Njeriut të Parlamentit Evropian. Enver kishte me vete listën e 32 Shqiptarëve të vrarë në Kosovë nga Sërbia, të cilën do t’ia dorëzonte të nesërnen Komitetit të të Drejtave të Njeriut të Parlamentit Evropian. Në vitin 2006, Presidenti i Kosovës, Dr. Ibrahim Rugova, e dekoroi Enver Hadrin me Urdhërin e Artë “Hero i Kosovës”, për kontributin e dhënë për Lirinë dhe Pavarësinë e Kosovës: Lavdi e Përjetshme Enver Hadrin, Martir Patriot Shqiptar, qofet Jeta dhe Vepra e tij, pergjithmon i paharuar ne mendjen e Popullit Shqiptar!!! Zoti e shperblefte me Parajse te ndjerin, dhe u prehte ne Paqe!!! Lavdi Gjaku i Deshmoreve dhe Martireve te rene neper gjitha Trojet Arberore, të rënë për Liri!!! Rroftë Shqipëria Etnike!!! I Liris se Iliris!!! Autoctonus!!! Shpirti i Arbrit nuk vdes kurrë!!! Paqa mbreterofte mbi tere Kombin tone te dashur dhe tere Njerezimin!!! Zoti i Shperbleft te gjithe ata qe punojne sinqerisht per Popull!!! Zoti e Bekofte Racen Ilire!!! Zoti i Bekoftë gjithë Shqiptarët që ja duan të mirën Atëdheut!!! Zoti e Bekofte Shqipërinë dhe Shqiptarët, një përshëndetje dhe përqafim të gjithëve me zemër, Mirënjohje, Shume Respekt dhe Dashuri, dhe ju uroj tgjitha tmirat ne jet, Shkelqësia e Juaj Imzot
Kryepeshkop Aleksander I Shqiptarve – Bir i Shqiponjësr
Rrofte Shqipëria e Bashkuar!!!
Instagram @alejandrogreco.oficial

Burimi/Facebook

PLANI HAKMARRËS I GRAMOZ RUÇIT KUNDËR ATYRE QË RRËZUAN SHTATORET E ENVER HOXHËS

No Comments Argëtim Histori

NGA AGRON TUFA

  1. Dokumenti tepër sekret: të gjenden organizatorët

Ky dokument, i shënuar «tepër sekret» publikohet për herë të parë. Dokumenti bën me dije se ministri i sapozgjedhur i Diktaturës, i fundmi në krejt kampin komunist të Europës Lindore, shoku Gramoz Ruçi (ose, siç e kemi dëshmuar me dokumenta, «Cigarja» e Sigurimit), u bën thirrje shokëve të vet të Degëve të Punëve të Brendshme për të nisur një valë arrestimesh pas rrëzimit të shtatoreve të diktatorit Enver Hoxha. Nuk është vetëm shtatorja e diktatorit që u përmbys në Sheshin Skënderbej e mandej u hoq zvarrë drejt Kinoklubit Studenti – trofe për studentët në Grevën e Urisë. Jo, është fjala për përmbysjen e shtatoreve, statujave dhe statuetave të kësaj perëndiçke komuniste në të gjitha qytetet e Shqipërisë. Shtetit komunist në grahma të fundit i duhet një dorë e fortë, një stalinist i përbetuar, një kriminel, që mund të vrasë pa iu dridhur dora dhe Ramiz Alia e solli nga Tepelena «Cigaren», shokun Gramoz. Fill pas rrëzimit dhe dhunimit të shtatoreve e statujave të diktatorit nëpër tempujt e qyteteve komuniste, në skenë hyn nofullakatrori, spiuni e sekretari i Partisë, për të bërë zap rrokullimën. Ky portret egërshan e tregoi veten menjëherë, sapo mori detyrën, gjykuar nga shkresa e mëposhtme:

DESHIFRIM (TEPËR SEKRET)

  1. 3. 91

D.P. BRENDSHME TIRANË DHE D.P. BRENDSHME

Ju kujtoj se populli pret që organet e punëve të brendshme ta informojnë kush i rrëzoi e dhunoi monumentet dhe bustet e Enver Hoxhës. Porositë e dhëna nuk po zbatohen, puna për këtë problem të rëndësishëm u kufizua tek disa ekzekutues dhe në ditët e para kur kërkohej të zbatohej duke u thelluar për të dalë tek organizatorët. Këmbëngulni të kryeni detyrat. Në një datë të afërt të thirren kryetarët e degëve për të raportuar.

Gramoz Ruçaj

Nuk ka asnjë përshkrim të disponueshëm
  1. Përbetimi i Gramoz Ruçit dhe përgjakja e demokracisë në Shkodër

Nuk do të kalojë një muaj dhe egërshani fanatik «Cigarja», do të formulojë një urdhër tjetër, që do të sjellë përgjakjen e Shkodrës me 2 prill 1991, duke vrarë katër djem të rinj, heronj të demokracisë: Besnik Ceka, Bujar Bishanaku, Nazmi Kryeziu dhe Arben Broci (ky i fundit një figurë e njohur e lëvizjes studentore që solli pluralizimin). Është interesante se vrasjet e bëra nga snajperët e pozicionuar nëpër tarracat e pallateve, kanë qenë të planifikuara sipas urdhërit të ministrit të brendshëm Gramoz Ruçit. Këto vrasje nuk janë bërë menjëherë, por sipas planifikimit nga ora 8.10 deri në orën 11.00 të datës 2 prill 1991. Ata kanë zbatuar skemën e urdhërit të shtjelluar të dhënë nga Gramoz Ruçi në tekstin e mëposhtëm, të një dite më parë:

“Për të vepruar me forcën e shkopit nuk ka askush arsye të pyes përgjegjësin. Goditni ashpër qysh në fillimet e grumbullimeve. Për të paralizuar ata që nga turmat mund të godasin me armë forcat tona, zini lartësitë dominuese me qitës të përgatitur, forcat tona që përleshen me protestues mos shkojnë të armatosura.”

  1. Një Heinrich Himler në krye të Parlamentit shqiptar pluralist

Për përmasat e Shqipërisë staliniste, brenda shkallës së zvogëlimit dhe kohës së pafavorshme për diktaturën komuniste në grahmat e fundit, roli i Gramoz Ruçit ishte ai i një Henirich Himler-i në qeverinë naziste. Vrulli me të cilën e filloi punën, egërsia dhe etja për masakër ishte e njëllojtë me vendosmërinë e pikut të diktaturës, veçse e tradhëtuar në kohë. Që nga dita kur lëshon urdhërin e paraqitur në këtë dokument e deri në përfundimin e palavdishëm të detyrës së ministrit të brendshëm pas disa muajsh, tregon kontradiktën midis egërsisë së tij dhe rrokullimës që kishte marrë diktatura. Megjithatë, pavarësisht kohës tepër të shkurtër, “Cigarja” që u bë ministër i brendshëm, karakterizohet nga etja për arrestime, spastrime, survejime, derisa pas një muaji nga marrja e detyrës e përgjaku demokracinë shqiptare me 2 prill 1991 duke marrë jetën e 4 të rinjve protestues. Nuk është fjala për dalje të situatës nga kontrolli, por për vrasje të planifikuar me snajperë, siç e dëshmon dokumenti i mësipërm. Pavarësisht se i shpëtoi gjyqit të parë, kur çështja u rihap, më 1996, thonë se Gramoz Ruçi kaptoi kufirin shqiptaro-grek i veshur si grua. Pastaj historia e kthimit në vitin 1997 dihet.

E pabesueshmja është se ky himleruc shqiptar mbërriti të bëjë karrierë politike të lartë, aq sa sot e kemi Kryetar të Kuvendit. Një himler shqiptar kryeson Kuvendin ende tash në vitin 2021!

Si është e mundur?

Nuk ka asnjë përshkrim të disponueshëm

Në një shkrim të 13 shtatorit 2018 në «Panorama» Jan Jansen (ish-vëzhguesi i Amnesty International përgjatë 14 vitesh (1990-2004) shtron pyetjet e tij thelbësore dhe shpreh habinë për karrierën marramendëse të Gramoz Ruçit. Habia e Jan Jansenit ka të bëjë me lidhjet midis Diktaturës I (komuniste) dhe Diktaturës II (diktatura e dollarit). Pse vallë dhe si është e mundur, që në krye të shtetit janë po ato figura të diktaturës komuniste? Si shpjegohet? Po e sjellim të cituar habinë e këtij eksperti me përvojë të «Amnesty International»: «Duhet të pyesim zotëri Gramoz Ruçin. Ka qenë ministër i Punëve të Brendshme, d.m.th. përgjegjës për Sigurimin, për Policinë, për sistemin gjyqësor dhe sistemin e burgjeve. Në praktikë, përgjegjës për vrasje, tortura, maltretime, burgosje, internime, ridënime, shkurt, për krejt sistemin shtypës të diktaturës I. Tani është në majën e demokracisë, kryetari i Parlamentit shqiptar. Në thelbin teorik, ai duhet të mbrojë demokracinë në Shqipëri, sistemin demokratik. Pyetjet e mia do të kishin të bënin me ndryshimet midis sistemeve dhe për tiparet që ata i kanë të njëjta”.

Sigurisht në këtë kohë gazetari me përvojë i “Amnesty Internatonal”, Jan Jansen-i, nuk kishte si ta dinte që Gramoz Ruçi kishte kaluar sprovën e Sigurimit të shtetit me pseudonimin “Cigarja”. Po habia e tij është krejt e ligjshme për të gjithë ata njerëz që e kanë trurin në vendin e duhur dhe e fusin sadopak në punën e tij, siç e ka jeratisur perëndia.

Ajo që e habit më së shumti ekspertin europian, është Rrugëtimi i këtyre njerëzve. Në vend të Gjykatave shqiptare apo Tribunalit të Hagës si i akuzuar për krime politike të çdo lloj shkalle, “Cigarja” vetëm se ka ngjitur shkallët e karrierës, madje më fort se gjatë diktaturës I (komuniste). Po si është e mundur? Çfarë udhe mistike i ka prirë kësaj race? Kush kanë qenë prijësit e tij, dyert sekrete që i janë hapur si me magji? Cili medium, cili sekt i fuqishëm satanik e ka bartur lart e më lart përmes mjegullave të rënda të tymtajës shqiptare? Sigurisht do të na duhet t’i zbardhim këto kthesa, këto zgëqe e llagëme të nëndheshme, këto lakadredha kacavjerrëse, të cilat pas 30 vitesh nga rënia e Komunizmit na e ngjiti antropoidin tonë në majë të piramidës shtetërore. Dhe ne rrimë e dëgjojmë, udhëhiqemi, i bindemi, sikur kjo të ishte diçka më se normale.

Habia e ekspertit hollandez të Amnesty International shprehet e troçët, e tillë e thjeshtë, siç nuk kanë pasur kurrë guximin ta shtrojnë parvenytë e shtypit tonë me mëditje:

“Si holandez, banor i vendeve të ulëta, nuk e kuptoj. Ne nuk kemi male, d.m.th., nuk kemi maja malesh. Një udhëtim nga maja në majë nuk mund ta kuptoj. Ai mund të ma mësojë se si ka udhëtuar nga maja në majë është vetë Gramoz Ruçi. Supozoj se në mes të maleve ekziston diçka që e quajmë “luginë”? A ka udhëtuar zotëri Ruçi nëpër luginë? A ka marrë përgjegjësi për çfarë ka bërë? Ka kërkuar ai ndjesë? Sipas sistemit të Afrikës së Jugut (pajtimi); apo sipas ndonjë sistemi tjetër? A ka folur për çfarë ka përgjegjësi? Apo unë jam i gabuar, sepse nuk ka “luginë” në mes të maleve? Unë si person jam shumë kureshtar, prandaj pyes: si është e mundur të shkojë nga një majë mali në një majë tjetër pa probleme psikike, a nuk ka ai ndonjë brengë të madhe? Ju lutem, zotëri Ruçi, ma shpjegoni!”.

Sigurisht Jan Jansen nuk ka fort parasysh, që këta antropoidë të Diktaturës I (komuniste) që janë në krye të piramidës së pushtetit të Diktaturës II (të dollarit), kanë rreth vetes avatarët e bandave të krimit, korrupsionit dhe trafiqeve. Avatarët e Gramoz Ruçit kanë bëma të mëdha që nga viti 1997 dhe tashmë janë klan familjar me tentakula të forta: ata vrasin, shtypin, dhunojnë, drejtojnë hartat e trafikut dhe janë të gatshëm të veprojnë ngjashëm sikur e ka pohuar vetë Ruçi në një video: “Pushteti fitohet me grykën e pushkës dhe mbrohet me grykën e pushkës”. Pushteti pra, jo liria. Pushteti i mafies i përbërë nga avatarët e tij të bandës familjare.

Nuk ka asnjë përshkrim të disponueshëm

Burimi/zemrashqiptare.net/

QYSH SE JAM DASHUNU N’TY, GJITHÇKA KA NDRYSHUE…

No Comments Argëtim Letersi

Letra e dashnisë së Frida Kahlos për të dashtunin e saj Josè Bartoli:
Për ty kam rifillue me jetu, me pikturu, me kenë e lumtun, me hangër ma mirë për me kenë e fortë, që ti të më gjesh ma të bukur, pak a shumë siç isha para do kohëve […]
I jemi Bartoli-Jose-Giuseppe-…deshta me të thanë që e gjithë qenia jeme asht e hapun për ty.
Qysh se jam dashunu me ty, gjithçka ka ndryshue dhe asht përplot me bukuri.
Due me t’i dhanë ngjyrat ma të bukura, due me të puthë.
Kishe dashtë me pa prej syve tuej, me ndigjue me veshët tuej, me ndje me lëkurën tande, me puthë me gojën tande.
Më të pa prej poshtë, due me kenë hija jote, lindun prej thembrës të kamës tande, e cila shtrihet përgjatë tokës ku ti ecë.
Due me kenë uji që të lan, drita që të jep formë, kishe dashtë që substanca jeme të ishte substanca jote, due me të shoqnue, me të ndihmue, me të dashtë dhe në të qeshunën tande me gjetë gëzimin tem.
N’se ndonjiherë vuen kishe dashtë me të mbushë me butësi në mënyrë që të ndjehesh ma mirë.
Kur të kesh nevojë për mue, ke me më gjetë gjithnji pranë vetes.
Më fal nëse të gjitha këto që të shkruej të duken marrëzi, por unë mendoj se në dashni nuk ka as inteligjencë as marrëzi, dashnia asht si një aromë, si rrymë, si shi.
A e din, qielli jem, ti derdhë shi mbi mue dhe unë si toka të përpij.
Përshtati në shqip: Arjola Zadrima

Burim i/ObserverKult