Home

Lajme

Ndue Lazri – NJË LIBËR NË GJUHËN TIME

No Comments Argëtim Letersi

Në mbështetje të iniciativës dhe përkujdesit të intelektualëve Nereida Xhakolli dhe Ndue Lazri, në bashkëpunim me bibliotekën e qytetit të Roveretos dhe me shoqatën “Besëlidhja” pranë sallës “Belli” të pallatit Alberti Poja, ditën e shtunë me 28.05.2022, ora 10.00 organizohet eventi me titull:
“NJË LIBËR NË GJUHËN TIME “
Në këtë event 30 autorë shqiptarë do i dhurojnë kopje të librave të tyre bibliotekës së Roveretos, duke e rritur kështu numrin e këndit të librit shqip në këtë bibliotekë, i cili do u shërbejë brezave të komunitetit shqiptar në Rovereto e më gjerë.
Do të bëhet edhe promovimi i librit të autores Zyra Ahmetaj, “Castello nella valle”, përkthyer në italisht nga Ndue Lazri.
Do të ketë edhe pjesë artistike.
Janë të ftuar përfaqësues të komunës Rovereto, autorë të librave, si dhe miq e simpatizantë të shoqatës “Beselidhja” edhe nga zona të tjera të Italisë.

Burimi/Facebook/Autori

Xun Çetta – Ky është vendi ku në hapësira të lira fluturohët derisa në tokë punohët

No Comments Argëtim Kuriozitet

Ka vite shumë gjatë që kur më perkushtim percjelli punën në këtë vend , pak , shumë pak objekte ka që fotot nga fillimi tyre të mos i kem. Këtu afër kemi edhe aeroportin Ushtarak, po aeroport ky ku bash gati çdo ditë fluturojn dhe shumë ushtrime ushtarake nga më të ndryshmet këtu bëjn.
Kjo pra është Zvicra , është vendi ku punohët dhe gati asgjë dhe askund nuk abuzohët. Pak, shumë pak për të mos thën asnjë kantjer punimesh nuk e kam gjetur pa Shqiptar, madje edhe sot, për të mos thënë të gjithë ishin Shqiptar e kryesisht këta që nga Regensdorfi kishin sjellur punimet e tyre më llamarinë për ta montuar sistemin e ajrimit dhe punë tjera.
Sejcila firmë ka punët e veta në objekt dhe për qudi, si rrallë herë, sot në të njejtën fazë ndertimi ishte firma e izolimit, montimit, firma e venjës së dyerve e dritareve dhe njëkohësisht firma e filtrimit etj.
Për këtë që e thëm , unë i perditshëm këtu jam.
Luzern 19.05.2022
Xun Çetta

Mund të jetë një imazh i ambiente të jashtme
Përshkrimi i fotografisë nuk është i disponueshëm.
Mund të jetë një imazh i 4 persona
Mund të jetë një imazh i 2 persona
Mund të jetë një imazh i 2 persona
Mund të jetë një imazh i 1 person dhe ambiente të jashtme
Mund të jetë një imazh i 3 persona dhe ambiente të jashtme
Mund të jetë një imazh i 4 persona, njerëz në këmbë dhe teksti që thotë "Gerüstbau MSR ۸"

Burimi/Facebook/Autori

Luke Luka – NJI GOJEDHANE E PAK HUMOR

No Comments Argëtim Letersi

  • synope –
    Fort mire e dime se legjendat e gojedhanat kane edhe te verteta historike.
    Taraboshi jone, ky mal, qe e sheh vehten çdo dite si ne paqyre ne syprinen e liqenit, ka legjendat e gojedhanat e tija.
    Studjusi Gjush Sheldija ka lane te shkrume edhe kete gojedhane:-
    Tuej fillu mbi katundin e Zusit e tuej u ule deri ne vendin e quejtun Zarufe, ne Shiroke, thirresh Qafa e Shen Markut, sepse aty dikur ka kene nji kishe me kete emen, e kthyme ne germadhe.
    *
    Kur ushtrija turke pushtoj Rozafatin, ushtaret u futen ne Kishen e Shen Shtjefnit ne kete kala e prishen gjitha pajisjet e orendite, nder ta edhe nji organo (gja qe tregon se mesha qe ne ate kohe asht thane me muzike)!
    Ne ate kishe ,ato gjeten e moren edhe sende me vlere arit si shandane, kupa, kelshejta, kandila, madaja prej ari e fugure qe ishin pasuni e çmueshme….
    Keto objekte, per t’i fsheh, i kaluen matane lumit Buna, ne kodren ne afersi te kishes te rrenume te Shen Markut.
    Nisun prej gojedhanes, persona te veçante, kane ba germime e gropime ne kerkim te objekteve te fshehuna , por nuk kane gjete gja, sepse sheji tregues per vendin e sakte (nji çinar tri pellambe nga te lemit), ishte zhduke me kalimin e kohes!..
    *
    ” Kurioziteti fillon qe ne djep, e prej koriozitetit te tepert humbi parrizin burri i botes”- thote nji proverb Zviceran!
    Tre shirokas; Cini, Shani e Lini (Cin shan Lin tre shiroka nji kinez, thonin ne Shkoder)😅, ne vite ma vone, shkuen e bane germime, me shprese se mos gjejne thesarin e kishes!..Ata kur hasen ne nji çemer guri, i mbuloj tymi, filluen vetima e bubullima e shi me rresheke, e iken te frikesuem me vrap…😅😅
    Prej kesaj ngjarje, thone ka dale fjala “mal pa dru,shirokas pa tru”!…
    *
    Por jeta ka vertetu te kunderten:- “Mal pa dru e shirokas me tru”- shume bile!
    Shirokasit jane njerez te qejfit, te kanges, te humorit e peshkatare te zot..
    Shkolla e Shirokes asht hap ne vitin 1874 (e proklamume ne akte zyrtare)
    Nuk asht e rastit, qe Shiroka ka nxjerre burra te meçem, me te cilet krenohet Shkodra e mbare vendi!..
    Shirokas ishin dom Mikel Koliqi (kardinali i pare shqiptar ne Vatikan), pater Anton Harapi (burre shteti e intelektual. Autori i vepres “Ruba e kuqe”), Pjeter Arbnori (i njohun ndryshe si Mandela shqiptar), vellaznit Volaj (klerike me reputacion), kompozitoret Tonin Harapi e Pjeter Gaci, shkrimtari E.Koliqi , etj.etj……
    *
    Tregojne se familjet Koliqi e Shestani, kane pase maredhanje miqesore me Krajl Nikollen. Ky, shpesh bashke me te shoqen (krajlicen), kalonin dreka e darka ne Shiroke tuej u kenaqe me liqenin, vajzat e bukura e ………me raki mandi te pjekun dy here dhe me..
    …….. kryte e krapit per respekt e ndere…e me…
    mikepritjen me putargat e saragat!..😅😆,se pasunija terheq miqesi e shoqni!…
    L.Luka, Zurich, 15 .05.2022

Burimi/Facebook/Autori

Kush ishte gruaja e Naim Frashërit apo vajza që frymëzonte Haki Stërmillin

No Comments Argëtim Histori

Pak kush e di kush ishte gruaja e Naim Frashërit apo vajza që frymëzonte Haki Stërmillin, fytyrën e Eugjenisë së Andon Zako Çajupit apo trishtimin e Brojkës së Migjenit. Cilat ishin muzat e shkrimtarëve tanë dhe pse mungojnë biografitë ndryshe të autorëve…

Haki Stërmilli, burri me vështrimin e thellë, veshur me kostumin e zi, shfaqet elegant në fotot e mbetura në kohë. Në historinë e letrave shqipe ai është një ndër personazhet më interesante për vetë profilin që ka, gazetar, kryetar i shërbimit sekret shqiptar në kapërcyell të viteve 1923-1924, partizan në Luftën e Dytë Botërore, përfaqësues i Dibrës në Kuvendin Popullor, mbrojtës i të drejtave të grave në shtyp dhe autor i një prej veprave më të rëndësishme të fillesave të historisë sonë letrare “Sikur t’isha djalë” (1936).

Historia e Dijes, vajzës jetime të mbuluar me ferexhe që zbulon papritur dashurinë, e cila hap tek ajo dëshirën për ta parë botën ndryshe nuk mund të ishte thjesht një përfytyrim i aktit të krijimit. Stërmilli analizon me këtë personazh botën femërore, duke treguar kushtet e vështira në të cilat jetonte femra shqiptare para Luftës së Dytë Botërore. Ai e bën Dijen të shkruajë ditar, duke treguar aty jo vetëm dëshirat e fshehta për Shpendin, por dhe dëshirën e saj për të mësuar për të jetuar në një botë më të lirë.

Kritika shqiptare ende nuk i ka dhënë Dijes vendin e duhur në galerinë e pafund të personazheve të kësaj letërsie, ku ajo vijon të shfaqet e ndrojtur. Por teksa flasim për Dijen ne shohim se sa pak dimë për jetën e burrit që i pëlqente të vishej bukur, Haki Stërmillin. Në një histori letërsie, e cila deri atëherë ishte më shumë një sprovë, ai shfaqet si autor i disa romaneve. Ajo çfarë dimë për Stërmillin janë titujt e veprave që ka shkruar. Ne nuk dimë se kush ishte “Dija” e tij, në ishte i martuar apo ndonjë vajzë me të njëjtin emër e torturonte nga pamundësia për t’u takuar lehtë.

Historia e letërsisë shqipe është një nga më të varfrat sa u përket historive të dashurive, letrave apo qoftë dhe ndarjeve. Në asnjë letërsi shkrimtarët nuk shfaqen kaq seriozë, si qenie perfekte të zhveshur nga veset. Pas viteve ’50, vetë sociorealizmi i përjashtonte histori të tilla në jetë e jo më në letërsi. Por nëse hidhemi sërish para në kohë e kemi të vështirë të përfytyrojmë se cila mund të ketë qenë gruaja e Naim Frashërit, një prej intelektualëve më tërheqës të Perandorisë Osmane. Apo çfarë e trazonte kur shkruante vargjet “Në fytyrët tënde gjeta Bukurinë / Si ajy që gjeti në malt Perëndinë / Lulezët e Majit sa janë të mira! / Po përpara teje m’erdhë të pështira / Kur shoh faqezët’ e tua / Ç’vjeft’ i mbetet trëndafilit, / Zëri yt shpirt më jep mua …” (Poezia Bukurija). Është e vështirë të besosh udhëtimet e tij nga Janina në Stamboll pa pasur në mendje imazhin e një femre. Asnjë biograf nuk është marrë deri tani me jetën private të Naim Frashërit, duke e bërë profilin e këtij intelektuali të rëndësishëm të kohës të mos jetë i plotë.

E ç’mund të themi për të ditur më shumë mbi Marin Barletin, Gjon Buzukun, Pjetër Budin, Frang Bardhin apo Pjetër Bogdanin. Edhe botimet e sotme të Jeronim de Radës, djaloshit që bëri një jetë të lirë përtej brigjeve, denjojnë të rrëfejnë mbi pasionet apo femrat që takoi në jetë. Do të ishte e pamundur ta mendojmë De Radën një asket teksa Arshi Pipa, pas hulumtimeve në Kozencë mes dorëshkrimeve, zbuloi letra që ai ia drejtonte tek Josephine de Knorr, Dora D’Istria, Emil Reinhold, Domenico Damis, Faik Konica, Giuseppe Schirò, Louis Podhorsky etj. A thua mes këtyre letërkëmbimeve nuk kishte asnjë për grua?

Në një nga letrat drejtuar të atit më 1845-n ai shprehet për martesën: “Dhe a mos duhet ta shes talentin, që Zoti më ka falur për t’u shërbyer shumë njerëzve, për çmimin e një gruaje, në një kohë kur ai don që martesa të jetë një betim i shenjtë hyjnor?” Kjo letër të lë të kuptosh që poeti do të jetojë i lirë, duke mos ia lënë zemrën peng vetëm një dashurie.

Interesante do të ishte të kishim sot ditarin e Ndre Mjedës, priftit, gjuhëtarit e poetit lirik, i cili përpara se të përqafonte besimin mbrëmjeve në Venecia ëndërronte të jetonte si shkrimtar i lirë. Më pas u nis në veri të Valencias në Spanjë, ku studioi letërsi. Sa keq që copëza historish që mund të kenë shoqëruar jetën e Mjedës janë shuar sapo kanë mbaruar duke mos mbetur në asnjë rresht. Po kështu histori të Filip Shirokës, Luigj Gurakuqit, Sami Frashërit, Naum Veqilharxhit, Risto Siliqit, Mihal Gramenos …

Ne dimë shumë pak për Eugjeninë, gruan, ikja e së cilës nga kjo jetë do të sillte një nga elegjitë më të bukura për ndarjen shkruar nga Andon Zako Çajupi. Ajo dhe Çajupi janë takuar në Aleksandri, ku Andoni u vendos për të studiuar frëngjisht për pesë vite te Sainte Catherine des Lazaristes. Pas studimeve ata u martuan dhe patën bashkë një djalë me emrin Stefan. Të gjithë ata që janë marrë me jetën e Andon Zako Çajupit nuk kanë shkruar asnjë rresht për Eugjeninë, gruan që do të frymëzonte një nga vajet më të bukura të shkruara në historinë tonë letrare. Ndarja e saj e parakohshme nga jeta do ta zhyste në trishtim shkrimtarin, i cili nuk ngurron të hedhë në letër fjalët e zemrës, duke shkruar: “Që ditën që vdiqe, që kur s’të kam parë / Lotët që kam derdhur, s’më janë dhe tharë / Shumë vjetë u bënë sot u mbushën dhjetë / Që kur më ke lënë dhe s’të shoh në jetë!” (Vajë).

Brojka, vajza e ndrojtur shkodrane, është një ndër të parat që tregon se në letërsinë shqipe ka pasur jetë. E fshehur për vite me radhë në sirtarët e familjarëve të poetit, lidhja e saj me Migjenin është bërë publike vetëm pak kohë më parë, në një biografi të hartuar nga Skënder Luarasi. Dashuria mes tyre ka qenë e fortë. Kjo ndihet edhe në letrat që Brojka ia dërgon së motrës së tij Ollgës, teksa i rri pranë të vëllait në spital. Ja çfarë i shkruan ajo: “Ndoshta edhe ti vetë e ke vërejtur se ai më ka dashur, edhe pse unë këtë e kam fshehur prej teje, sipas dëshirës së tij. Kur e kam pyetur se ç’duhet të them ty, sepse unë gjithmonë kam thënë diçka, ai m’u përgjigj: ‘Më mirë mos, motrat ndoshta e shohin edhe vetë, por unë nuk dëshiroj që ato qoftë edhe për një çast të mendojnë se unë dashurinë time ia fal dikujt tjetër përveç tyre’. Pas kësaj unë i thashë se dashuria e tij ndaj jush do të mbetet kurdoherë e paprekur dhe dashuria ndërmjet nesh është e një lloji tjetër dashurie, entuziazëm që nuk e gjen shpesh në jetë e se ju motrat e tija do të gëzoheshit për këtë. Dhe mbeti ashtu siç deshi ai. E unë përkundrejt tij kam qenë mund të them lirshëm, shumë e kujdesshme. Kur ma shfaqi dashurinë për herë të parë përmes një letre, unë i jam përgjigjur se edhe tek unë ka lindur e njëjta ndjenjë, se edhe unë e dashuroj dhe e respektoj”.

Ja çfarë i shkruante Migjeni asaj në një letër: “Ti je kundër meje aq e ëmbël, më e ëmbël sesa engjëlli që nuk ekziston. Kam dashuruar e kam puthur, por vetëm te ty kam gjetur qenien e vërtetë shoqërore”.

Djaloshi që nisi studimet për letërsi në Athinë ka pasur një nga jetët më interesante deri në hyrjen e komunizmit në vend. Përpara se të merrte anijen për në Marsejë më 1937-n, ai ndalon në Itali të takohet me Migjenin… Më pas, përmes Mesdheut mbërrin në Marsejë e ndalon në Paris për të takuar Llazar Fundon e Ali Kelmendin dhe u bashkohet Brigadave Internacionale me vullnetarët e brigadës “Garibaldi” në Spanjë, merr pjesë në mbledhjen e shkrimtarëve antifashistë në Valencia, ku ishte dhe Hemingueji, Pablo Neruda etj. Dy nga romanet më të bukura të letërsisë sonë e kanë zanafillën nga kjo periudhë e shpenguar në jetën e shkrimtarit. Aty ka lindur dhe Ana dhe Anita, dy femrat personazhe te Nata e Ustikës dhe Hasta la vista. Por, për fat të keq në ditarin e shkrimtarit nuk shohim asnjë takim dashurie të kësaj kohe. Ajo çfarë dihet zyrtarisht është martesa e tij me piktoren Safo Marko, me të cilën pati dy fëmijë dhe një jetë aspak të lehtë nën komunizëm.

Historitë e fshehura të dashurisë apo tradhtia, flirtet e vogla që mund të ndodhnin në jetën e secilit as që mund të mendoheshin të hidheshin në letër gjatë komunizmit, ku vetë erosi mungonte në letërsi. Pas viteve ‘50 e deri në fillim të viteve ‘90 e gjithë letërsia është pothuajse e zbrazur nga histori të tilla. Ato mund të ndodhnin në jetë, por jo në letra. Në biografitë zyrtare të shkrimtarëve shqiptarë të asaj periudhe qoftë edhe në Wikipedia, ndryshe nga shkrimtarët e huaj nuk jepet me kë kanë qenë të martuar. Megjithatë, bashkëshortet e shkrimtarëve të kësaj periudhe kanë luajtur një rol të rëndësishëm në letërsinë që ata shkruan.

Le ta nisim me Lasgushin. Nafija, vajza brune nga Durrësi, do ta dashuronte menjëherë poetin. Ajo ishte njohur më parë me vargjet e tij aq sa padurimi i zemrës për takimin e radhës. Nafije Mema, e pajisur me një kulturë perëndimore, njohëse e tri gjuhëve të huaja, arriti ta “zotërojë” Lasgushin sa të sertë aq edhe të thyeshëm, sa të prerë aq elokuent, sa tekanjoz aq edhe të ëmbël e njerëzor. Ajo me zgjuarsi, thjeshtësi, durim arriti ta adhurojë Atë, të gjithë qenien e tij, me të mirat e tekat e një njeriu të madh. Nuk u nda kurrë nga ai. Do të ishte gruaja e tij, shoqja e tij besnike. Do t’i qëndronte afër në shumë momente të vështira, në shpërthimet e jashtëzakonshme që ia krijonte gjendja e tij e keqe shëndetësore dhe anatemimi i regjimit komunist. Do të ndante më të vështirësitë e panumërta të jetës dhe do të ishte i vetmi njeri që ai do t’i besonte pa frikë çdo bisedë indiskrete politike pa pasur frikë se do të ishte i tradhtuar. Kaluan bashkë plot 44 vjet. Letrat e tyre të dashurisë janë botuar së fundmi nga të bijat. Por, ana tjetër intime e Lasgushit, ajo e studentit në Grac apo të riut të gjatë veshur me kostum në Tiranën e atyre viteve apo poetit më vonë, pothuajse nuk ekziston.

Dhimitër Shuteriqi, një ndër shkrimtarët më prodhimtarë pas viteve ’60, njihet dhe për lidhjen e fortë që pati me bashkëshorten Mynever. Vajza me flokët e drejtë nga Elbasani nuk do të ndahej asnjëherë prej tij që kur u njohën në kohë lufte. “Kemi punuar në një nga fshatrat më të thellë, sepse ne ishim te shtypi ilegal. Që nga kjo kohë kemi punuar bashkë, ku unë isha redaktore, ai ishte kryeredaktor. Kur unë isha punonjëse e propagandës në Elbasan, ai ishte shef. Edhe këtu në Tiranë ai u interesua që unë të isha brenda këtij kuadri, që të merresha me shtypin e me botimet dhe kam punuar me shtypin e botimet gjithë jetën time. Kam qenë në Komitetin Qendror të Partisë në sektorin e shtypit, pastaj kam qenë zv/drejtore e shtëpisë botuese ‘8 Nëntori’. Kam qenë gjithnjë afër veprimtarisë shkencore të Dhimitrit”, kujton ajo në një intervistë pas ndarjes së tij nga jeta.

Mynever ka kontribut në historinë e librave biografikë, duke sjellë për herë të parë në historinë e botimeve tona një libër mbi jetën e saj me Shuteriqin, Një jetë me dashuri, duke ndjekur shembullin e bashkëshorteve të shkrimtarëve të njohur në botë, si Ana Dostojevska apo të tjera. “Në katedër zuri vend një djalë i ri, me një paraqitje që më tërhoqi menjëherë vëmendjen dhe që e regjistrova në kujtesë në mënyrë krejt të pavetëdijshme, por tepër besnike: flokë të zinj pak të valëzuar, fytyrë e bardhë e fisme, buzë mishtore me pjesën e poshtme disi të varur. Ndërsa nën syzet e vogla me një rreth ari të hollë, që nuk më lejonin t’i shquaja ngjyrën e syve, arrita të dalloj gjithsesi vështrimin e tij të vëmendshëm, që m’u duk se më drejtohej mua”, shkruan ajo.

Dritëro Agolli hyn te shkrimtarët ku tragjedia njerëzore, siç ishte prishja e marrëdhënieve shqiptaro-ruse, do të bënte të ndahej përgjithmonë nga gruaja e tij Nina ruse, me të cilën kishte edhe një djalë. Martesa e mëvonshme me Sadijen dhe lindja e dy fëmijëve, një djali e një vajze, do ta mbulonte me heshtje këtë histori, për të cilën dhe vetë shkrimtari preferoi të mos fliste. Do të ishte bukur të kishim nga ai ditarë apo letra nga kjo periudhë e ndarjes apo njohjes me Ninën, apo histori të tjera kur si gazetar i ri udhëtonte në krahina të ndryshme të vendit. Agolli është një ndër shkrimtarët që ka folur më shumë mbi tradhtinë në tregimet e tij. Te Zhurma e erërave të dikurshme ne takojmë femra jo të lumtura në jetën bashkëshortore, të cilat udhëtojnë deri në Tiranë për të takuar gazetarin e ri, që një ditë kishte bujtur në shtëpinë e tyre. Tregimet e Agollit tregojnë se asnjëherë nuk e dimë kur mund ta takojmë lumturinë.

Njohja me Sadijen duket se do të sjellë gëzim në jetën e shkrimtarit. Vetëm pak kohë më parë është botuar libri Dashuri në kohën e Krishtit me letrat e dashurisë që ata ia dërgonin njëri-tjetrit nga njohja gjatë jetës martesore. Ky libër e pasuron kolanën e rrëfimeve të munguara në këtë gjini në letërsinë tonë dhe, nga ana tjetër, na sjell jetën tjetër të Agollit, atë të pasionantit dhe të dashuruarit me gruan që ndan jetën.

Çifti Helena dhe Ismail Kadare janë një ndër çiftet më interesantë në letrat shqipe. Biondja me sytë e bukur nga Elbasani do të dashurohej me studentin shqiptar në Rusi që kur i lexoi vargjet e para. Më pas ajo i shkroi një letër, pa e menduar se kjo do të ishte letra e parë e një morie letrash që do t’i shkruante më pas gjatë bashkëjetesës së tyre. Fjalia e Dhimitër Xhuvanit, që në atë kohë ishte student në Rusi bashkë me Kadarenë, se vajza që ka shkruar letrën është më e bukur se në fotografi, duket se do të ndizte shkëndijën e parë të një raporti dashurie që vazhdon ende edhe sot. Çifti Kadare, ashtu si me letërsinë që shkruan, por edhe me jetën e tyre, do të ndikonin në emancipimin e shoqërisë.

Fakti që Helena ishte shkrimtare e një nga autoret femra më të talentuara pas viteve ‘70, e bënte ta kuptonte më lehtë jetën plot trazime të shkrimtarit. Ajo diti t’i jepte atij dimensionin e lirisë, kaq i nevojshëm për shkrimin, duke ia bërë më të lehtë jetën në diktaturë. Disa vite më parë ajo botoi librin autobiografik Kohë e pamjaftueshme, ku tregon jetën e saj përkrah Kadaresë. Një libër, i cili e çon lart nivelin e botimeve të kësaj natyre në historinë letrare, pasi Helena nuk ngurron të tregojë çdo gjë interesante rreth gjeniut, pa fshehur dhe rastet ku femra të tjera kanë hyrë mes tyre duke e bërë të ndihet “xheloze”. Po vetë Kadare është ndër shkrimtarët më të hapur për sa i përket jetës private. Në librin Ftesë në studio ai nuk ngurron të tregojë pasazhe, copëza dashurish të jetuara në kohën e studimeve në Rusi, letra që ua dërgonte vajzave ruse apo ato çfarë i shkruanin ato duke bërë që për herë të parë një shkrimtar shqiptar të flasë hapur për intimitete të tilla, për të cilat lexuesi është kaq kurioz. Ja çfarë i shkruan Ljuba C., një vajzë me të cilën kishte dalë disa herë:

Që kishe në natyrën tënde diçka anormale, madje prej krimineli, këtë e pikasi qysh në fillim nëna ime kur erdhe për të pirë çaj te ne. Por ajo, fisnike siç është, nuk më tha asgjë për të mos më dëshpëruar. Veç kur i tregova letrën tënde të ndyrë më tha se ti ishe më i keq se ç’e kishte menduar. Një përbindësh i vërtetë, pjellë tipike e një bote që shtypi ynë sovjetik e quan me të drejtë të zvetënuar, por që ne mezi i besojmë. Të pije çaj me ty ishte njëlloj si të pije çaj me djallin. Këto, këto fjalë të nënës sime, e cila njëlloj si unë, e ndien veten të fyer si njeri, si grua. Ti iu duke asaj, dhe tani më dukesh edhe mua si mishërimi i së keqes. Nuk mjaftonte sjellja mospërfillëse ndaj prindërve të mi, kur ti mezi iu përgjigje pyetjeve të tyre me nga një “po” ose një “jo” të thatë, sikur të ishe një zotëri i madh, por duhej të dërgoje edhe atë shëmti. Do të mjaftonte urrejtja jote ndaj poezisë (Pushkinit) e sidomos ndaj muzikës, termat e së cilës pa kurrfarë turpi i krahasoje me sëmundjet veneriane, për të kuptuar se ç’përbindësh je. I poshtër gjej në fund, duke e parë se me prindërit e mi nuk do të ecte, ti u përpoqe të bësh për vete gjyshen, e cila ishte e vetmja që pasi dëgjoi poshtërsitë e tua, tha: “Zoti e ndjeftë!”. Më vjen turp, shumë turp, që jam shoqëruar me ty. Duke të urryer shumë, shumë. Ljuba (Ftesë në studio).

Një tjetër bashkëshorte e bukur e letrave shqipe është Eftipia, gruaja e Mitrush Kutelit. Vajza elegante nga qyteti i Korçës pëlqente të vishej bukur e me stil. Njohja me Kutelin ishte gjëja më e bukur në jetën e saj. Ajo ra në dashuri pa e ditur se jeta përkrah këtij burri nuk do të ishte e lehtë. Janë të njohura letrat që ai i dërgonte asaj, sidomos gjatë kohës kur ishte në burg. Kaq afër jemi, por kaq larg, / Të lutem mos më prit / Na ndajnë terre rreth e qark / Dhe yll për mua s’ndrit.

Burimi/MAPO / KultPlus.com

Nikollë Nikprelaj – LAHUTA – KRENARI KOMBЁTARE

No Comments Argëtim Histori

Lahuta është memorie shekullore e breznive arbërore – shqiptare, është gjëmë e shekujve të qëndresës sonë, është trimëri, kryengritje, është mburrje dhe lartësim i betejave të fituara ndër shekuj. Nuk ma merr mendja së ka pasur një shtëpi në Malësi e që lahuta nuk ka qenë e varur në muret e sajë, në ballë të vatrës ku shëmbëllente lashtësinë e identitetit tonë, pavarësisht së a kishte apo nuk kishte lahutarë në atë shtëpi. Konkretisht në shtëpinë time nuk ka pasur lahutarë nga paraardhësit e mi, por lahuta ka zënë vendin më të rëndësishëm në murin e odës sonë, aty ku pritnim mysafirë.
Mbrëmë me 17 maj 2022, në Shtëpinë e Kulturës në Tuz, u organizua “Festivali i Lahutës”, edicioni IV “Lahuta, Okarina, Polifonia”. Që nga titulli në pankartë, duket të jetë një ambicie e dëshirave të njerëzve për të bërë diçka në fushën e kulturës, por jo e konceptuar në mënyrë profesionale për të na sjell një ngjarje kulturore të traditës ashtu siç e meriton lahuta dhe malësorët e Malësisë heroike. Për ketë lloj organizimi mora vesh dy ditë para së të mbahej, ku edhe kjo më bëri të dyshoj për një organizim jo si duhet të këtij festivali. Dua të vij u thashë, për Lahutën dhe malësorët e mi fisnik. Dhe shkova… Që në fillim pash një skenografi joadekuate për këtë aktivitet, një zërim që nuk plotësonte kërkesat e pjesëmarrësve në skenë dhe një sallë me fare pak publik. Krejt kjo artikulohej si një organizim i çakorduar. Për të mos u zgjatur shumë e përcolla me vëmendje këtë farë “festivali” e që nuk i kishte nivelet as të një ndeje mbas darke! Ne fakt pritshmëritë e mia kaq ishin, duke pasur parasysh se organizatorët e këtij “festivali” nuk e njohin, andaj nuk kanë as si ta duan lahutën. “Të jesh malësor dhe të mos e njohësh lahutën domethënë të mos e duash atë”, thotë Malësia! Unë personalisht gati një gjysmë shekulli, mes tjerash jam edhe lahutar! Si lahutar kam interpretuar kudo ka shqiptar nëpër botë dhe jam mirënjohur me mirënjohje të ndryshme dhe duartrokitje, të cilat për mua kanë qenë dhe janë mirënjohja më e madhe. Kam qenë, jam dhe do jem gjithmonë i gatshëm të jap kontributin tim në Tuzin tim e jo vetëm, por për këtë festival mora veshë dy-tre ditë para mbajtjes së tij, nga rrjetet sociale dhe kjo më dëshpëroi shumë! Në fushën e kulturës, institucionet tona nuk po e japin provimin! “Nëse do të kuptosh së si e ka shtëpinë filani, shko shikoja oborrin”, thotë populli ynë i urtë?! Me bindje te plotë pohoj së: Kultura është Oborri i një populli. Në fakt e dija së si do jetë ky festival. Edhe kaq pak lahutarë sa ka Malësia sot, mungonin: Arton Nikprelaj, i riu ynë, që për fat të keq është i vetmi nga këto anë që interpreton shumë mirë me Lahutë. Legjenda e gjallë dhe idoli im i lahutës Jonuz Delaj, ishte prezent por për shkaqe shëndetësore interpretoi jo drejtpërdrejt, por në playback. Dy lahutarët nga Kosova: Isa Elezi dhe Hysen Kurtaj bënë një përformancë të lavdërueshme, por për fat të keq ky i fundit, Hyseni (mbi 70 vjeç) gati e theu qafën duke rënë me kokë poshtë nga një lartësi prej rreth një metër e gjysmë nga një skenë e vogël e improvizuar për faqe të zezë. Lahutarët përformuan pothuajse për karrige – pa shikues. Mund të kenë qenë rreth 30 persona nga të cilët gjysma ishin punonjës komune. Po të kishte qenë ndonjë joshqiptar aty prezent, mendoj se do t’i gëzohej zemra nga ky i ashtuquajtur festival i lahutarëve shqiptarë. Ku janë gazetarët tanë? Ku janë kritikët tanë?
Unë kam një përgjigje së ku janë ata: E kanë frikë partinë… Unë nuk kam frikë asnjë parti. Partia ime është kultura dhe populli të cilit të cilit i përkas! Mos ardhtë dita kurë Malësinë e udhëheq dikush që nuk është malësor, por ardhtë dita kurë Malësinë ta udhëheqin ata malësorë të cilët kanë për interes jo një grusht njerëzish luajal e që keqpërdoren lehtësisht, por që kanë prioritet të mirat shoqërore të vendit të tyre. Dikush mund të thotë:pse Nikollë bën kritika e nuk rri rehat sikur të tjerët? Unë gjithmonë e kam thënë dhe do ta them të vërtetën, e kush të hidhërohet le të zbathet vetë!? Heshtja është pohim. Nuk mundem të hesht. Ndihem shumë i fuqishëm sepse e dua dhe më don Malësia. Politikanët shkojnë e vijnë. Unë nuk shkoj e vij, por jam këtu e do të jem krenar bashkë me Malësinë time!
Nikollë Nikprelaj

Burimi/Facebook/Autori

Sot e dëgjova përsëri të më thonë: -“ajo u pastron by… njerëzve”.

No Comments Argëtim Letersi

S’është hera e parë dhe besoj se nuk do jetë as e fundit.
Por mendoj se duhet ti jap hakun punës sime dhe t’i them dy fjalë Botës sepse jam krenare që e bëj këtë punë!
Po zonja e zotërinj: jam krenare që u pastroj by…, u pres thonjtë, u laj kokën, i ndërroj, i ushqej dhe kujdesem për njerëz dhe po e theksoj NJERËZ, që nuk mund të kujdesen vetë për veten e tyre dhe që kanë nevojë për ndihmë.
Por le ta përmbledhim këtë “larje …”
Më kanë ardhur në majë të hundës konotacionet negative të kësaj shprehje dhe lidhjen e ngushtë me punën që bëj.
Është e qartë tashmë se jo të gjithë jemi të zotë në gjithçka. Për shembull, nuk mund të punoja si bankiere, juriste,financiere apo diçka e tillë edhe pse shumë nga ato ushtrojnë aktivitetin duke gënjyer.
E megjithatë ato janë profesione shumë të vlerësuara, në të kundërt me profesionin tim i cili vlerësohet si ndër më të ulëtit e më të përçmuarit.
Epo, të nderuar komentues të facebook, e di se shumica prej jush nuk keni patur asnjëherë nevojë që t’ua pastrojë dikush by…. dhe uroj që të mos keni nevojë asnjëherë .
Por, nëse një ditë ndodh që të keni nevojë, unë dhe kolegët e mi nëpër spitale apo azile pleqësh do të jemi ata që do t’ju ndihmojnë që të keni një jetë sa më të mirë të mundshme, me përkushtim dhe respekt.
Vendoseni vetë se cila punë është e rëndësishme, por ju lutem mos përdorni më shprehjen “larje by…” me përçmim, sepse ndoshta një ditë dikush do duhet ta bëjë këtë për Ju dhe besomëni… do t’i jeni mirënjohës… / WEB

Burimi/Facebook/Je prej Shkodret n´kjoft se…

Agetina Gega – Histori e vertet ne kohen e komunizmit.

No Comments Argëtim Histori

Interrnimi!
Nji nat e nxeht si zjarmi i kuq pushtues po shkrumonte ate siluet njerzore ne skajin e katundit kufitar te Sterbecit … Ajo nuk myllte sy pse kishte nji flak te madhe qe po i gulconte shpirtin perjashta.
“O burr cuo a po ndigjon?”
“Flej moj ca dreqin ke se asht 4 e nadjes! Flej edhe dy or!”
“Po si po me flehet mor burr he mos fjetsha ma! Kam shikju ka oda è fmijve po nuk ka ardh Brahimi ne shpi sonte.”
“Athuuu.., mos..,” i merret goja dhe i dridhen buzt Lanit te shkret.
“Njat po kam frik he mas kjosha ma mir”
Ah maj gru duhet me shku, me lajmru se na ka ik djali se po u bane 24 or pa e padit zhdukjen na pret internimi”…
“Po ti ske lujt mendsh me e padit djalin pa dit ku asht he mjer na. Pash Zoten prit edhe sonte”, thot ajo me za te mekun prej lotve.
Kalon edhe nji nat shpreset è djegun si peni i qirit ne marim, por asnji lajm, as nga lajmet e malit te Zi shqip dhe as nga njerzit è katundit nuk peshperitet asgja. Lani hap kutin è duhanit mush duhanin mbi tefter qe mbante mes dy gishtash dhe zakonisht è thurte cingaren ne pak sekonda por dora po i dridhje aq shum saqe duhani i derdhet pertok te pragu i sofres. Ishte nata e par qe i tepronte rracjoni i buks asaj familje te madhe. Te nesermen hip ne nji rrimorkjo skodet e fill te dega e mrendshme ne Shkoder.
“Kam ardh me ba padi”
Polici i msum me ket shprehje i thot :”Plotso formularin.
Ktu ke me shkru ke padit.
Ma posht pse è padit dhe ne fund firmen”
Lani e plotson tuj u dridh dhe ja zgjat evidencen è vogel sa nji pllam doret policit. Pollici i hedh nji shikim dhe me vrap kalon ne krahun tjeter te godins. Dalin 4 polic dy prej te cilve e mbarthejn dursh per karrige ku ishte i ulun. Nji tjeter e godet me dy shputa ne faqe me sa forc kishte, i fundit fillon nji seri pytjesh. “Qe kur s’esht kthyer djali ne shtepi”
” Sonte naten” !
“Ti a i ke tregua djalit gjat rritjes se si vendlindja nuk ka apo e ke edukuar desertor??.” ..
Ajo paradite u mbulu me pytje te ndryshme, te dhunshme derisa nji telefonat konfirmoj dyshimet e hetuesve te cilet u terbun edhe ma teper ne Lanin.
“Ti qe ke rritur dezertor, tradhtar, armik te partis dhe te ndertimit socjalist dhe ke vonuar padin qe ti japesh mundsi djalit te arratiset ne emer te popullit ti me gjith familjen tande denohesh me interrnim!”
Lani u kthye te kulla e tij ne Sterbec. Hyni ne oden e pritjes dhe i ulun ndejun pak prej lodhjes e prej merzije fiksoj tavanin me nostalgji. Syt ju mbushen me lot tuj fiksu shqiponjen e kuqe ne qender ku varej llampa. Ajo shqiponj simbol ne ate kull u imprenju ne zemer spese shpejt do mbetej kujtim…
Sigurimi i shtetit po debatonte ku ta dergonte at familje te madhe qe te gjindeshin sa ma keq. Trajektorja è Kalvarit shum shpejt u ba destinacjoni ne nji katund , ma i varfni ne pothujse gjith vendin. Aty ku dita e puns ishte vetem 42 qindarka, per ta lujt sa ma mir lojen è giljotins komuniste familja muslimane u vendos ne nje qel prifti ne zemren e katundit te Jubanit…
Aty, aty, familje muslimane ne zemer te katolikve me ju dhunu ate cka kishin ma te shejt, qelen priftnore…
Ne krahun tjeter familjen muslimane me e dhunu psikologjikisht tuj e dergu me profanizu besimin.
Por vujtja è popullit te Jubanit ka lekuren è vrazhd perjashta e zemren plot humanizem permrendi. Shum shpejt ajo familje u gjend è perkrahun nga katolikt e Jubanit. Femijt è Lanit edhe pse te medhenj ne mosh lidhen shoqni, punojshin, lujshin bashk pa asnji diferenc ideologjike apo fetare.. .
Sigurimi me fantazmat e nats te pagume prej shtetit despotar po cmendeshin. Shantazhi politik, ideologjik, ndaj familjes se Lanit kishte deshtu. Zemra è mir e popullit nuk mundte me u sjell keq me mysafirt. Ato i ndihmun, i respekun, i ftune ne dasma me sofer mjerimi edhe pse denimin po e vunin bashk. Internimi ishte burgu i hapun i atij katundi qe numronte 5 klerik te burgosun, 2 te pushkatum dhe 2 te vdekun ne birucat e burgjeve te katallanit me làsh te kuqe.
Katundi ishte i gzum per fatin qe ma ne fund kishin marr vesht qe Brahimi kishte mrrit ne Amerik…
Vitet e gjata te internimit mbarune. Dita kur familja e Lan Caushit po kthehej tek kulla è tij ne Sterbec u mbush me surprize te jashtzakonshme. Familja e Lanit me ma shum se 10 pjestar e la qelen e priftit, per her te fundit dhe zbriti ne rrugen qendrore te asfaltume. Ato pritshin me u largu pa zhurm por per habi u gjinden ne mes nji populli qe po ju shterngonte doren njeni mas tjetrit, po i perqafnin me dashamirsin e nji miqsie te paster e te sinqert. Askush nuk mbeti pa i pershndet dhe uru fat ne jet . Ekumenizmi fetar ishte fakt i jetum dhe shtjellum me zemer, Reflesi i te padukshems del gjithmon ne pah, si dhomat e zemres qe filtrojn gjakun e keq ashtu edhe populli filtroj me jet te keqen ne komunizem. Nocjonet jemi ne, deshmitaret e durimit, qe s’mund te prekemi nga ndotje fjalesh, paragjykimesh, sepse tepsia me amelcinen e gjuhs se perbashket asht virtyti shqiptar. Feja asht peni i pa dukshem qe Zoti ka lidh me cdo shpirt njerzor per te cilin te kapena fort. Ai nuk shihet, nuk perzihet, nuk gjuhet, nuk gjykohet sepse po e ngatrrume penin e shpirtit do kputet e ma s’do gjejm rrugen è drits amshimit ne terrin e ksaj jete.

Burimi/Facebook/Autorja

Ramazan Çeka – BUZËQESH O SHKODRA IME

No Comments Argëtim Letersi

Buz liqenit ke hedh shtat,
Shkodra jonë mes bukurish.
Je e lumtur dhe me fat,
Flladitesh mes kaltërsish.

Moj Rozafa legjendare,
Një simbol në lashtësi,
Krenaria jon’ shqiptare,
Je një faqe n’histori.

N’përqafimin tënd të ngrohtë,
Ëndrrat tona shkojn’ shumë larg,
Këndojm’ për ty mbretnesh mbi tokë,
Thurim sot më t’bukrin varg.

Dielli është fytyra jote,
Kënga shpirtin ta mban gjallë,
Simfoni t’buron ndër mote,
Shkodra jonë o nanë e rrallë.

Zemër gjan’ edhe bujare,
Në çdo stin’ si nuse vesh,
Me një sy ke qa shumë halle,
Por me tjetrin ke buzqesh.

Ramazan Çeka

Burimi/Facebook/Autori

Ndue Lazri – NË BIBLIOTEKËN TONË FËSHFËRIN PYLLI

No Comments Argëtim Letersi

E dashur, e dëgjon atë fëshfërimë në koridor,
ku rafteve librat heshtin e heshtin paprerë?
Është fëshfërima e pyllit të ngarkuar me dëborë,
se ti e di që librat ishin drurë pylli një herë.

Ja, ky libri i Eseninit me kapakët ngjyrë rozë,
ku shkruhen kaq gjëra të ëmbla për dashurinë,
dikur ish një pemë e bukur me emrin beriozë,
si një balerinë që vallëzon nën shi e suferinë.

Ja “Dimri i vetmisë së madhe” i gjeniut Kadare,
për të u deshën drurë nga Korabi në Siberi,
ishin drurë krenarë që e mbanin kokën në re,
por i rrëzoi i ftohti i egër i një acari të ri.

Tek “Makbethi” i Shekspirit fëshfërin Pylli i Brinjës,
që sipas profecisë do shënonte fundin e mbretit,
tek ky libër i Zhyl Vernit mbase ka drurë të thellësisë,
kur ai zhytej njëzetmijë lega poshtë detit.

Dhe libri “Ankesa e mjellmës”, që e shkrojta për ty,
ish ajo pema ku u puthëm për herë të parë në Tiranë,
tani vendin bosh e vështrojmë me lot në sy,
sa pemë rrëzuan pallatet vendit tonë anembanë.

Eja, dalim pranë pyllit, ku puhizë e pishave fton,
e për çdo libër të lexuar të mbjellim fidan të ri,
ti e di që fidanët e drunjtë e lulet në ballkon,
më shumë se për humusin kanë nevojë për dashuri.

Ndue Lazri

Burimi/Facebook/Autori

Rudina Muharremi Beja – Kur ndërronte fustanet…!

No Comments Argëtim Letersi

Edhe hëna kishte vënë unazë të artë përreth siluetës atë natë shtatori të 22- viteve më parë. Do kapërcente pragun e yjeve e të shkelte tek portat që i kishte caktuar Dielli. Portë e bardhë, me qemer të lartë dhe kanate që e ftonin të hynte brenda.
Mëngjesi zbardhi shpejt dhe të gjithë brofën në këmbë. Secili do të ndiqte angazhimet e veta në pregatitjet e rastit. Vetëm i ati nuk u ngrit, s’lëvizi dot. Atë ditë ai ishte zgjuar më i sëmurë se kurrë. As këmbët s’i bindeshin e vetëm ndiente dhimbje. Ajo ndaloi frymën ca çaste e iu afrua tinëz për të kuptuar diçka, kurse e ëma i hodhi një vështrim të rrufeshëm.
Imagjinoi … Ishin ditët e fundit të jetës dhe gjendja keqësohej çdo minutë. Sakaq disa gra kishin nisur rregullimet dhe pastrimet, sepse dasma do të bëhej gjithësesi! Sytë i shkuan tek njëra që me një bisht fshese të gjatë vazhdonte të hidhte poshtë me ngut folenë, ku çdo pranverë priste dallëndyshet të vinin vezët, të rritnin të vegjlit e tyre, për të shtegëtuar më pas viseve të ngrohta.
Qielli ishte ngjethur agut të asaj dite e retë laheshin pikërisht mbi atë kodër, që etur i mblidhte dhe shtrëngonte për shi.
Dielli u fsheh pas tyre, koha terrej, ndërsa koridorit të angësht dëgjohej vetëm britma e tij që priste të mbërrinte mjeku.
Në portë u shfaq parukierja që do bënte grimimin e nuses. Vajza kishte vendosur të shmangte çdo gjë mondane…, i ati po jepte shpirt dhe asaj asgjë nuk i hynte më në sy. Lotët rrëshqisnin në faqe, ndërsa flokët dukeshin sikur nuk donin të bindeshin, por derdhnin trishtimin dallgë fshehur brenda shpirtit. Gjyshja sakaq ishte afruar dhe çuditej dhe më shumë me format që donte të jepte parukerja.
-Mos ia ngatërro çupës flokët me asisoj marifetesh, duke parë me përçmim lule kordele e karfica mbi kokën e saj. – Është princeshë ajo – dhe i ngjeshi në kokë një kurorë të bardhë me perla e gurë të shndritshëm.
Parukierja s’merrte frymë nga klima therëse e i bindej dëshirave të tyre, gjë që nuk i kishte ndodhur asnjëherë.
-Shko bijë – i tha e ëma, që sapo i mbërtheu zinxhirin e fustanit e i hodhi mbi fytyrë vellon e bardhë. Të ka nëna si zanë mali, shko tek yt atë të të shohë nuse…
Mbërtheu sandalet e bardha me taka e u nis të kapërcente atë koridor, që i ngjante një honi të thellë e dukej sikur ndante jetën me vdekjen.
Ai nuk vdiste pa e parë të bijën nuse, megjithë sëmundjen agresive që e kish përfshirë dhe nga minuta në minutë priste ta rrëmbente. Ja kish arritur asaj dite. Përfundimisht po e shikonte vajzën e tij të vogël me fustan të bardhë.
I ati rrëzoi vështrimin mbi bardhësinë e tij, më pas në kurorën e flakëruese. E kuptoi që e bija do të shkonte nuse .
Ngashërimi që nuk mund ta shoqëronte dot çau qiellin dhe me atë pak frymë që i kishte mbetur, belbëzoi;
-Ma bëj hallall bija ime, se të kam lodhur e mërzitur shumë. Dhe në këtë ditë nuk arrita të të gëzoj dot. Eja të të përqafoj princesha e babait. Faqebardhë, si e ka nderi dhe tradita e familjes tonë. Bekime bija ime!
Ajo ngriti vellon, u perkul para tij dhe ai e puthi në ballë. Në atë çast plogështie, ajri jehoi zhurmën e daulles, klarinetës e , fizarmonikës, që i prinin treqind dasmorëve të ardhur për ta marrë. Ai e dëgjoi, u ngashërua sërish dhe i përsëriti:
Shko bijë, shko!
E ëma i bëri shenjë të zhvendosej, ndërkohë dikush kishte ndalur krushqit përtej derës së oborrit.
Ndaloni çdo këngë, kemi mort këtu.
Tonet e forta të ngjyrave të dasmorëve u murosën në drithërimën, që i përshkoi e në fjalët që beftas zbrazën dhimbjen, ndërsa një ylber rrëzëllitës përpiqej të vizatonte pak ngjyrë në qiell.
Kapërceu orën e dajos, si e donte adeti, pragun e vështronte andej nga vinin rënkimet që shponin ashtin.
E shoqëroi vëllai, dajua i madh dhe qeni besik. Mbërriti në krahët e tij dhe vuri re gjyshen e saj.
Kishte vajtur t’i thoshte fjalët e të birit që atë mëngjes nuk mundi ta çojë të bijën në altar.
-Amanet vajzën djalë i mirë!
Ai zgjati dorën e puthi në ballë dhe dorën tjetër e vuri në zemër. Përkuli kokën në shenjë respekti e mirënjohje për të gjithë ata që qenë prezent.
U nis me të treqind dasmorët, që sapo kaluan rrugën vijuan të festojnë me këngë e valle.
Qeni besnik s’ju nda turmës dhe e kërkonte me sy, madje e shoqëroi deri tek shtëpia e të shoqit, ndërsa asaj si shqitej nga mendja zonja që prishte folenë e dallëndyshes.
Pa mbërritur mirë erdhi lajmi se i ati ishte keqësuar shumë e ajo me ngut do të ndërronte fustanin…!

Burimi/Facebook/Autori