Home

Lajme

Rrëfejza e dhimshme e Asip Demirit nga Melbourne, për fshatin e tij të lindjes, Ostrecin e Manastirit

No Comments Argëtim Histori

Asip Demiri jeton në Melbourne, Australi. Është me prejardhje nga Ostreci i Manastirit, Maqedoni. Si shumë shqiptarë të tjerë që i morën rrugët e mërgimit gjithandej në botë, Asipi fshatin e lindjese ka braktisur në moshën 11 vjecare.

Kjo është një rrëfejnz prekëse e njerëzve të mërguar që nuk pajtohen me humbjen,harresën,asimilimin. Asip Demiri (1962) ka lindur në Ostrec të Manastirit, në Maqedoni. Jeton në Melbourne të Australisë.

Asip Demiri me Nënen e vet

Në rrefejzën tek profili në fb, ai tregon për Ostrecin. Kjo eshte nje fotograi e rralle e Fshatit tim te lindjes, OSTREC,në qytetin e Alfabetit te Manastirit , qe nuk e kam vizituar nga mosha 11 vjecare, pra, gati qe 44 vjet!

Askush nuk pret që shumëcka të ketë ndryshuar, fshati është i harruar nga të gjithë!

I desertuar nga një numër i madh i njerzëve që i lindi dhe i rriti, gjeneratë pas gjenerate; i ushqeu, por edhe i edukoj, por kurrë nuk i harroj!

Tani në Ostrec më nuk kan mbetur as 20 Shtëpi-Familje!

Krejt morëm rrugët e botës , never to Return Again
Një numër i pa besushëm në Turqi, që tani arrijnë në mijëra Familje, disa qindra Familje ne Australi, dhe pothuajse, e njejta masë njerëzish edhe në Shtetet e Bashkuara të Amerikës

Natyrisht, ata që u larguan i ka kapur Asimilimi i pa shmangshëm, dhe historinë e tyre shumë të dhimshme nuk e dokumetoj askush!

Në fund Asip Demiri e poston një poezi nostalgjike të Andon Zako Cajupit, ku poeti i mallit për AtMëmëdhe flet për dashurinë dhe mallëngjimin që njerëzit e kan për Mëmëdheun e vet.


Anton Zako Çajupi

Mëmëdheu

Mëmëdhe quhetë toka
ku më ka rënurë koka,
ku kam dashur mëm’e atë,
ku më njeh dhe gur’ i thatë
ku kam pasurë shtëpinë,
ku kam njohur perëndinë,
stërgjyshët ku kanë qënë
dhe varret q’i kanë vënë,
ku jam rritur me thërrime
ku kam folur gjuhën time,
ku kam fis e ku kam farë,
ku kam qeshur, ku kam qarë,
ku rroj me gas e me shpres,
ku kam dëshirë të vdes.

Burimi /revistadrini.info

GEZUAR DITELINDJEN RADIO PROJEKT 21

No Comments Argëtim Histori

SI SOT 18 VITE ME PARE RADIO PROJEKT 21 NE DANIMARKE , NE ORA 16.00 KA FILLUAR TRANSMETIMIN E PARE NE GJUHEN SHQIPE DHE NUK ESHTE NDALUR PER 18 VITE, DUKE SJELLE PROGRAME TE NDRYSHME ARTISTIKE , NJE NDER ME TE QELLUARIT KA QENE EMISIONI “FEMIJET NE ETER “, KU PER FAT TE KEQ SOT NUK SHKON, KJO JO NGA STAFI I RADIOS, POR NGA PRINDERIT E FEMIJVE QE NUK JANE TE INTERESUAR AQ SA DUHET.

DUHET DITE SE NGA KJO RADIO PER 15 VITE ME RADHE JANE BERE FESTIVALET E FEMIJVE , KU NE KRYE TE TYRE KA QENE ORGANIZATORI HAVZI SULEJMANI – XHAXHI DHE SHPETIM XHELADINI !

KJO RADIO KA FILLUAR TRASMETIMET NE INTERNET NDER TE PARAT RADIO SHQIPE. PO ASHTU ESHTE SHQUAR EDHE PER KONTRIBUTET E DHENA PER HUMANIZEM , QE SHUME RADIO TE TJERA I DRUHESHIN TI HYNIN KESAJ RRUGE ! KA NDIHMUAR , FAMILJE TE DESHMORVE, FEMIJE JETIM,PER OPERACIONE TE NDRYSHME DHE SHUME E SHUME AKSIONE TE TJERA HUMANITARE DERI TEK KARROCAT ELEKTRIKE .PUNA E KESAJ RADIO ESHTE KOLOSALE DHE MERITON NJE LEVDATE TE MADHE !

NEPERMJET KETYRE RRJESHTAVE PERSHENDESIM DREJTORET E KESAJ RADIO QE NGA NAIM JUNMIU, DREJTORI I PARE E RADIOS, HAVZI SULEJMANI – XHAXHI DHE SHPETIM XHELADINI – TIMI !

FALEMNDERIT PER DREJTIMIN TUIAJ , NE SAJE TUAJ RADIO VAZHDON DHE SOT TRASMETIMIN E PROGRAMEVE TE SAJ EDHE PSE ME PAK VESHTIRESI EKONOMIKE , POR QE DO TE ECE PA NDALIM ! FALENDEROJME TE GJITHE BASHKEPUNTORET QE KANE QENE TE SHUMTE QE I JANE BASHKUAR RRUGES !

NJE PERSHENDETJE TE VECANTE MERITON DHE ANALISTI YNE ABDYL TANUSHAJ QE ME SHUME PROFESIONALIZEM KA SJELLE NE VALET E RADIOS ANALIZAT POLITIKE TE ZHVILLIMEVE NE TROJET SHQIPTARE !

RESPEKT PA FUND PER GJETHE PUNEN E TIJ ! NJE FALENDERIM SHKON DHE PER ATA QE NA KANE MBESHTETUR NE RRUGEN TONE PER 18 VITE ME RADHE ! JU FALEMNDERIT DHE ZOTI JU A SHPERBLEFTE ! GEZUAR DITELINDJEN E 18-TE RADIO PROJEKT 21 , NE KOPENHAGE – DANIMARKE !

Shqiponja me duar, simbol i viteve të fundit? Nuk do ta besoni dot sa e lashtë është!

No Comments Argëtim Histori

Shenja e shqiponjës e formuar me duart e kryqëzuara në gjoks, po bëhet përherë e më e përhapur si simbol shqiptarie.

Veçanërisht krenarë bëhemi kur kjo shenjë bëhet publikisht nga persona të njohur veçanërisht në botën e sportit dhe atë të artit.

Por cila është zanafilla e saj?

Në të kundërt të asaj që besohet, se ajo është krijuar vitet e fundit në lëvizje politike apo evenimente sportive, kjo shenjë, ose ky simbol ka ekzistuar që në kohët e lashta.

Kjo statujë e dëshmon këtë.

Statuja është zbuluar në Durrës dhe i përket shekullit të katërt përpara Krishtit.

Tregim në vetën e parë

No Comments Argëtim Histori

Jam lindur në Prishtinë me datën 23 korrik 1986.
Fëmijërinë time të hershme e kam kaluar në Skënderaj, sepse prindërit e mi Flora dhe Iliri banonin atje. Babai im punonte si farmacist në barnatoren e qytetit dhe drejtonte Ansamblin “Drenica” bashkë me heroin tonë kombëtar Hamëz Jashari, ndërsa nëna punonte në posten e Kombinatit Trepça në Mitrovicë.
Kur rrëgjimi i atëhershëm i dëboi nga puna shqiptarët, gjithashtu edhe prindërit e mi, ne u zhvendosem nga Skënderaji në Prishtinë në një banesë me qira. Nëna kujdesej për ne, ndërsa babai vazhdonte me aktivitetet e tij muzikore, që për kohën ishin tepër të nevojshme.
Mbaj mend se atë vit që erdhëm në Prishtinë ishte qershor dhe babai na dërgoi në shkollën e muzikës: Gojartin, mua dhe Drenasin. Që të tre e kaluam provimin dhe në shtator duhet të fillonim mësimet në shkollën e ultë të muzikës “Prenkë Jakova”, por asnjëri nga ne nuk shkuam atje, sepse na pëlqente shkolla “Naim Frashëri që e kishim pranë banesës ku banonim.
Vitin tjetër, i kërkova babait të më shoqëronte deri të shkolla e muzikës, që të regjistrohesha edhe njëherë. Babai më tha: Ti e din ku është shkolla e muzikës dhe duhet të shkosh vetë. Dhe kështu u bë. Shkova në provim, kalova dhe mësimet do t’i filloja në piano me profesorin Agron Shujaku.
Pas katër muajsh në shkollën e muzikës, babai solli në banesën tonë një pianino “Petrof” që e kishte blerë nga kompozitori Gjergj Kaqinari. U lumturova shumë! Babai e kishte kuptuar se tashmë do hyja në rrugën e muzikës. Ai kishte vetëm një kërkesë nga unë: që çdo mëngjes ta zgjoja me tingujt e pianos. Dhe kështu po ndodhte gjithmonë, sepse isha i pari që zgjohesha në familje. Gjyshja ime do të thoshte “kush zgjohet herët ka nafakë”, ka fat!
Atë kohë babai im incizonte shumë këngë dhe aty ku duhej zëri i fëmijëve isha unë. Mbaj mend se në vitin 1995, pushimet verore po i kalonim familjarisht në Strugë. Një pasdite babai me mori me vete me makinë, që të shkonim deri të kufiri në “Qafë Thanë”. Aty erdhi kompozitori Naim Gjoshi, me të cilin babai im kishte realizuar disa këngë të bukura si: Zëri i atdheut, Udhët e mia e Jam Evropë. Unë mbeta duke e pyetur babain tim: pse ka kufi në mes nesh dhe xhaxhit Naim? Naimi më mori në përqafim dhe u nisëm për në Strugë. Rrugës, ai krijoi këngën time të parë “Udhët e babit” që bazohej të kënga “Udhët e mia” dhe do ta këndonim bashkë me babain tim.
Vazhdova shkollën e mesme të muzikës dhe synimet e mia ishin të vazhdoja për kompozicion. Duke parë interesimin tim në këtë drejtim, babai ma kompletoi një studio incizimi. Mësimet e para për studio i mora nga kompozitori Xhevdet Gashi. Bëra disa krijime të reja dhe orkestrime këngësh për babain tim dhe këngëtarë të tjerë, pa u ndarë asnjëherë nga ligjëratat e pedagogëve në shkollë.
U bëra gati për provim në Akademinë e Arteve të bukura në Tiranë dhe dola me sukses. Pata fatin të jem në klasën e profesorit Haig Zaharian (kompozitor i shquar shqiptar, që ka lënë gjurmë të pashlyeshme në krijimtarinë e muzikës artistike).
Mbaj mend se, në fillim të tetorit bashkë me babain tim shkuam në konviktin e studentëve në Tiranë. Babai kishte vendosur që unë ta provoja jetën studentore bashkë me ata të cilët nuk kishin para të mjaftueshme për të marr një shtëpi banimi me qira me kushte normale për jetesë. Një dhomë konvikti me katër shtretër, një tavolinë dhe dy karrige gati të dala boje. Të tjerat ishin gjëra të përbashkëta që mund t’i shfrytëzonin studentët. Nuk kisha ankesa, derisa erdhi dimri dhe nuk kishim ujë të ngrohët. Atëherë e mora në telefon babain dhe i thashë: E mësova jetën studentore në konvikt dhe dua të marr një banesë private me qira! Babai më tha: zgjidhe ku të duash se ta paguan baba. Atë vit takova mjeshtrin Shpëtim Saraqi, i cili me ftoi në studion e tij dhe më ofroi bashkëpunim. Shpejt po bëhesha i zoti i veti dhe shpenzimet për studime do t’i mbaja vetë.
Kisha krijuar disa këngë për vete dhe mendoja të shfaqesha edhe si këngëtarë. Por ende nuk isha i bindur se janë krijimet e duhura për mua, derisa krijova muzikën për këngën “Banesa e vogël”. Ia tregova babait dhe i kërkova të ma bëjë tekstin e këngës, me fabulën që e kisha menduar. – Fabula paska lidhje me jetën në konvikt, më tha duke qeshur! Orkestrimin e këngës ia besuam mjeshtrit Gashi dhe pas disa javësh në koncertin recital të babait tim në Sheshin 21, u shfaqa si këngëtar.
Gjatë studimeve kam krijuar disa vepra artistike të lavdërueshme nga profesorët e Akademisë së Arteve. Diplomova me notën maksimale dhe menjëherë regjistrova studimet pasuniversitare (në klasën e profesorit Aleksandër Peçi) të cilat i mbarova po ashtu me notën maksimale. Pata propozime që të filloja punë në Akademi, si asistent i profesorit Haig Zaharian, por mendoja se Prishtinës i duhem më shumë sesa Tiranës, prandaj u ktheva duke filluar mësimdhënie në Fakultetin e Muzikës në Prishtinë. Edhe vëllezërit e mi Gojati dhe Drenasi mbaruan studimet në Universitetin Amerikan, e shijuan nga një vit jetën studentore amerikane në White sity dhe North Caroline, por u kthyen në Kosovë për të punuar, duke i shërbyer familjes dhe vendit. Është edukata prindërore që na ka bërë të jemi shumë të lidhur me vendin. Ndoshta edhe këngët e babait, gjithsesi!
Një thënie që ma përsëriste shpesh “Mësimi nuk përfundon asnjëherë, lum kush plakët duke mësuar” më troket gjithmonë përbrenda.
Mora përsipër studimet e doktoratës në Universitetin “Kirili & Metodij” në Shkup në klasën e akademikut Stojkov. Veprat e krijuara gjatë këtyre studimeve presin të shfaqën para publikut shqiptarë edhe ndërkombëtarë, pse jo!

P.s. Faleminderit z.v. Drejtoreshës së shkollës fillore Naim Frashëri zn. Drita Qorolli (Arsimtares time të shkëlqyer në lëndën e Matematikës) në Prishtinë, për surprizen e mrekullueshme për ditën e shkollës!
Faleminderit Kujdestares time Nafije Sylejmani-Berisha, për kujtimet që i kaluam në ato pak minuta që po përgaditeshim për të dal në skenë!
Faleminderit mësueses time të parë në Prishtinë, zn. Melihate Sina për fjalët e ngrohta, ashtu siç dite gjithmonë t’na bësh për vete!
Faleminderit të gjithë stafit të shkollës Naim Frashëri për pritjen e ngrohtë si ish nxënës i kësaj shkolle, ku përfundova shkollimin e ulët në tetë vite!
Faleminderit nga zemra, i juaji,

Korab SHAQIRI

Burimi – Facebook i kengetarit Korab Shaqiri

Humanizmi tek femijet !

No Comments Argëtim Histori

Nje monedhe qe eshte ardhe ne redaksin tone para 2 vite nga Roni nga Prishtina, per t’u solidarizuar me Erkalin nga Tetova i cili vuante nga semdundja e kancerit, fale zotit dhe ndihmes se degjuesve te radio projektit, Erkali u sherru dhe eshte mire me shendet, ne si redaksi e ruajm kete monedhen dhe kur te ta takojme Ekalin do te ja derzojme..

Studim – Kanuni i Lekë Dukagjinit

No Comments Argëtim Histori

Luigj Shkodrani
Kanuni i Lekë Dukagjinit është një vepër unikale me frymë humaniste e periudhës
së Rilindjes Evropiane në gjuhën shqipe. Kanuni është Bibla Shqiptare
Ligji Amerikan e dënon me vdekje njeriun, kur ja merr jetën tjetrit…
Pra, vetë Klintoni ka deklaruar se Kanuni i Lek Dukagjinit ka një themel të ngjashëm me
kushtetutën Amerikane në lidhje me mbrojtjen e jetës së njeriut, me respektimin e
trinomit “Për Zot, e Fe e Atdhe”!
Kanuni i Lekë Dukagjinit është një vepër unikale me frymë humaniste e periudhës së
Rilindjes Evropiane në gjuhën shqipe, e cila, megjithëse u përfol dhe vazhdon të përflitet
edhe sot e kësaj dite, është vlerësuar nga studiues seriozë, vendas dhe të huaj, si një
“vepër monumentale” (A.Buda), “kontribut në thesarin e kulturës botërore” (Schëerin) dhe
autori i saj, Lekë Dukagjini, është cilësuar “një personalitet imponues” (Durham) e “Hero
Kombëtar” (Hahn) i popullit të vet.
Kanuni është një monument kulturor historik i së drejtës tradicionale të shqiptarëve.
Shqiptarët kanë trashëguar deri në shekullin e 20-të dy kanune: “Kanunin e lekëve” –
Kanunin e Lekë Dukagjinit, që kishte pushtet në viset mbi lumin Drin; “Kanunin e gegëve”

Kanunin e Skënderbeut, që kishte pushtet në gjithë pjesën tjetër të Shqipërisë veriore.
Në viset jugore të Shqipërisë e drejta zakonore tradicionale ka mbërritur fragmentare.
Modeli më i plotë i organizimit tradicional të jetës së shqiptarëve është Kanuni i Lekë
Dukagjinit.
Kanuni nuk kishte vlerë pa kuvendin, pa pleqtë e stërpleqtë, pa dheun që mblidhej
për të ndarë të drejtën. “Canon et convente”, kanun e kuvend (marrëveshje), ky është
thelbi i së drejtës zakonore shqiptare. Vetë fjala “kanun” është huazuar nga greqishtja
“canon”, që do të thotë rregull, kufizim. Po ashtu edhe fjala “kuvend”, që do të thotë
“parlament”, është huazuar nga një rrënjë neolatine “convente”, marrëveshje.
Eshtë mirë që nëse shkruhet për këtë kanun,duhet që më parë të tregohet,ajo e vërtetë e
këtij kanuni, që emri “Shqiptar” e ka zanafillën tek ky kanun, sepse dihet nga pjesa
dërmuese se në vendin tonë kanë kaluar ushtri të shumta, ndër ta dhe ushtria osmane
dhe osmanllinjtë, kudo ku kanë shkelur kanë detyruar popullsinë vendase që të ndërrojnë
fenë e tyre duke e kthyer nga feja katolike në fenë islame.Kanuni ka lindur në atë pjesë,
ku janë malësorë, sepse atje ushtria osmane e ka patur të pamundur që ta pushtojë,
kështu që ajo zonë ka qenë komplet e izoluar dhe kështu ka lindur nevoja e mbijetesës ,
duke marrë mendime nga njerëz të moshuar, por dhe të ditur duke grumbulluar dhe
krijuar në gojdhanë kanunin e më vonë ky kanun u mblodh dhe u botua nga at Shtjefën
Gjeçovi.
Për të kuptuar rëndësinë e kanunit, At Gjergj Fishta e ka cilësuar si, Palca e kombit,
pra që do të thotë rëndësinë e madhe që kishte ky kanun,por dhe që dhe qeveritë e
mëvonshme janë bazuar në të dhënat e këtij kanuni dhe ky kanun ka marrë një përhapje
të gjerë dhe shqiptarët kudo në botë krenohen për kanunin e tyre.Në universitete të
ndryshme botërore , merret në stydim ky kanun si një vepër unike e kombit shqiptar.
Kanuni i Maleve të Shqipërisë ka ushtruar dhe vazhdon të ushtrojë një forcë të
jashtëzakonshme tërheqëse për gjithë ata njerëz të letrave apo studimeve që bien në
kontakt me të. Nuk besoj se ka temë tjetër të historisë a etnografisë sonë që të jetë rrahur
kaq shumë nga udhëtarë të huaj, konsuj, etnografë, poetë, romancierë, diplomantë e
doktorantë qe te mos jene interesuar per kete kanun dhe vlerat e tij. Valter Paincip vjen
në Shqipëri për të studiuar kanunin e maleve shqiptare në kohën e Luftës së Dytë
Botërore, kur vendi ynë ishte i pushtuar.
Paincip ishte një jurist, një studiues austriak me interesa shkencore, që e kishte
ndarë mendjen ta studionte një ditë kanunin tonë, kjo jo vetëm se i pëlqente të hynte në
këtë botë dokesh që nuk gjendej tjetërkund, së cilës i ishin qasur me kohë shumë dijetarë
evropianë, por, siç e thotë vetë ai në parathënie, kishte dhe një detyrim ndaj profesorit të
tij të fakultetit të drejtësisë në Vjenë për ta çuar deri në fund veprën e lënë përgjysmë, nga
Teedor Ipeni, konsulli i përgjithshëm austriak para Luftës së Parë Botërore. Rasti e solli
që ai të vinte si përkthyes me trupat gjermane gjatë Luftës, po që me ikjen e tyre, nuk do
të thotë se iku dhe ai. Jo, Paincip qëndron mes malësoreve shqiptarë si mik i nderuar i
tyre, pasi ua kishte bërë të qartë qëllimin e tij. Kështu ata e mbajnë fshehur qeverisë deri
në vitin 1947, nëpër kullat e tyre, kreshtave të malësive shqiptare të Veriut, duke i
treguar kanunin e tyre, sic kishin bërë me plot dijetarë të huaj. Ëalter Peinsipp, kur thotë
se” tek e drejta tradicionale e malësorit shqiptar janë ruajtur mirë arketipet e rendit
shoqëror e zakonor të kulturave të lashta”, rikonfirmon dhe njëherë si vëzhgues dhe
hulumtues i drejtpërdrejtë atë që kanë pohuar më parë të tjerë dijetarë europianë në zë.
Merita e tij është se ai mundet ta shohë të pashprishur këtë arketip dhe në mesin e
shekullit XX, në fillim në Shqipëri, gjatë luftës së Dytë Botërore e deri në vitin 1947 dhe
pastaj në Kosovë, kur shërbeu si diplomat i vendit të tij në Beograd.
Janë të rrallë popujt në Evropë, kontinentin më të lashtë, që janë popuj moshatar
apo më të vjetër se ne shqiptarët. Andaj, edhe rregullimin shoqëror e kanunor ne
shqiptaret e kemi nder popujt e parë. Rrallë apo fare ,përveç kinezëve që kanë rregulluar
jetën dhe veprimtarinë jetësore me kode. Shqiptarët kishin Kanunin e Lek Dukagjinit, jo
siç thuhet kanun i maleve, apo edhe kanun i Skënderbeut. Një kanun kishim ne
shqiptarët, e ai ishte Kanuni i Lekë Dukagjinit e asnjë tjetër. Ky kanun ka në përmbajtje
të përfshirë gjith veprimtarinë njerëzore shqiptare, që nga lindja e deri në vdekje. kanuni
ka përfshirë në trajtimin e vet përmbajtjen e jetës dhe formën në rrethana adekuate
dalluese nga vendet dhe popujt e tjerë për rreth e më larg. Ashpërsia e relievit, rrethanave
klimatike dhe raportet shoqërore nëpër fazat e të cilës kanë kaluar populli shqiptar, kanë
krijuar edhe ashpërsinë e thelluar vrazhdësinë në relacionet njerëzore, si në marrëdhënie
të punës ashtu edhe me pronat dhe raportet ndërnjerëzore. Kanunin në shumë raste e
kohëra e gjykojmë pak sa më ashpër se sa e meriton.
Nuk kemi vlersuar gjithmonë esëll, kur kemi folur për kanunin. Nuk kemi llogaritur
gjithmonë se kanuni ishte në kohëra e raporte shumë më të ashpra se koha dhe rrethanat
kur kemi shkruar e vlerësuar. Kanuni është bazë e fort për ligjislativin e pastajmë, si
tashti edhe në të ardhmen e afërt. Kanuni pas një studumi analitik të thellë, mund të
shërbejë për kodet e tashme të cilave Kanuni mund t’ju shërbejë për themel e ligjësi të
shëndëtshme. Sidoqoftë, Kanuni i Lekës, jo i malësisë e as i Skënderbeut, ishte, është dhe
duhet të shërbejë dokument i lashtësisë dëshmuese shqiptare. Kur ne kishim kanun, nuk
kishte thuajse askush, apo pak kush qeverisej me kanun. Kjo është dëshmi e lashtësisë
dhe traditës sonë civilizuese e qytetëruese. Shkenca e drejtësisë shqiptare ende nuk e ka
thënë fjalën e fundit për Kanunin e Lekë Dukagjinit, shkenca jonë e ardhme duhet të
angazhohet gjatë e të hyjë thellë analizës dhe studimit të etikës së drejtësisë njerëzore
duke u mbështetur në Kanun.
Kanuni është rregulli që kërkohet, ligji që duhet të zbatohet, kur ligjet nuk veprojnë,
apo janë bërë qëllimisht të buta për të toleruar kriminelët.,atëhere vepron Kanuni
automatikisht ku mbron individin, familjen, shoqërinë e kombin… Kanuni ka qenë dhe
është shpëtimtari i kombit shqiptar në periudhat e pushtimeve të huaja…
Prof. Kazuhiko Yamamoto nga Japonia në një takim në Nju Jork, tha se: “Struktura
etike e Kanunit, është forma më origjinale e etikës në shoqërinë njerëzore. Kanuni i Lekë
Dukagjinit, sipas tij ishte një mekanizëm i nevojëshëm i kohës. Ai është një vështrim
përqasës mes strukturës etike e shoqërisë homerike dhe asaj kanunore shqiptare. Për
këtë ai pohoj se ka bërë edhe disa studime që titullohen: “Struktura Etike e Shoqërisë
Homerike”, “Shoqëria pa ndonjë autoritet shtetëror e shndërron dhunën e hakmarrjes në
një forcë të shenjtë”.
Rëndësia e kanunit ka vlera të veçanta që duhet të studiohen mirë nga të gjithë ne .
Në Kanun nuk thuhet se vriten fëmijtë as gratë për gjak! Nuk thuhet se izolohen gratë as
fëmijët për gjak! Nuk thuhet se njeriu duhet ta vrasë njeriun për fjalë goje.
Nuk thuhet që kur ndodh një vrasje duhet me ba vrasje tjetër… Por thuhet askush nuk
ka të drejtë të ja marr jetën tjetrit, përveç ai Zot që ja ka fal jetën njeriut!
Ai që ja derdh gjakun dikujt duke ja marrun jetën i ka borxh jetën e vet, gjykimit të
pleqve, të fisit, të shoqnisë, të njërzisë…(këto fjalë i ke dhe në Bibël e Kuran).
Vrasja e njeriut të qet në gjak!
Gjaku falet prej fisnikëve, prej njerëzve me njerëzi! Trimi din me fal!
Por falja ndodh vetëm atëhere kur vrasësi me një përvujtësi pendimi të thellë para botës,
njerëzisë, shoqnisë dhe fisit të viktimës, para pleqve që e pleqnojnë atë vrasje, din me u
përul me rrespekt pendimi dhe kërkon falje burrnisht! Atëhere falet gjaku!
E pra këto njerëz që gjoja vrasin në emër të kanunit pa ditur qoftë dhe një rrjesht, nuk
duhet që gazetarët tja motivojnë kanunit. Të vrasësh femrën nuk e thotë kanuni, e pra
pse këto gazetarë dalin në shkrimet e tyre dhe përmendin, se gjoja u vra një femër për
hakmarrje sipas kanunit.
Vrasjet në Shqipëri për vepra nga më banalet po i veshin Kanunit me pa të
drejtë, ndaj duhen të ndahen veprat nga Kanunore nga ato, për arsye të ndryshme
që nuk kanë të bëjnë fare me Kanunin.
Do të ishte mirë që ky Kanun të studiohej edhe në shkollat tona. Në fund të
fundit për të përparuar ne duhet të kuptojmë se nga e kemi prejardhjen dhe Kanuni
është pjesë e prejardhjes tonë.
Kanuni është quajtur Kushtetuta e parë shqiptare. Kanuni është një
monument kulturor historik i së drejtës tradicionale të shqiptarëve dhe i tillë do të
mbetet për të gjithë jetën.

Pas 110 vitesh, rikthehet në Shqipëri shkaba e zezë

No Comments Argëtim Histori

Shkaba e zezë (Aegypius monachus) u rishfaq më në fund në Shqipëri, pas afro 110 vitesh ku dy individë të këtij lloji të pajisur me gjurmues satelitor kanë vizituar vendin tonë.

Fillimisht, me 29 mars në Shqipëri kalon “Chrysoula”, një individ i ri markuar në nëntor 2017 në kuadër të projektit “Ruajta e shkabës së zezë dhe shkabës në zonën ndërkufitare të Maleve të Rodopit”. “Chrysoula” hyri në Bilisht, kaloi mbi Ostrovicë dhe Memaliaj, iu afrua qytetit të Vlorës dhe zbriti në jug nëpër lumin e Vlorës deri sa kaloi në Greqi.

Pak ditë më vonë, më 23 prill 2019, shfaqet në Shqipëri “Riga”, një tjetër shkabë e zezë, lëshuar në vitin 2018 , në kuadër të projektit “Rikthim i Shkabave”. Riga erdhi nga Konica, në Greqi, kaloi në Përmet nëpër luginën e Vjosës, përshkoi pjesën lindore të Shqipërisë për të kaluar në Kukës e më pas në Prizren (Kosovë), qëndroi në Uvac, Serbi dhe u kthye serish në Kotel, Bullgari.

Tashmë përpjekjet për mbrojtjen e shkabave janë rritur ndjeshëm në të gjithë Ballkanin përfshirë dhe Shqipërinë. Shkaba dikur të menduara të zhdukura sot po shfaqen sërish. Por gjendja e tyre është ende e vështirë.

ATSH

I varfër, por shumë i lumtur/ Alketa i bën premtimin e madh “tarameles” Xheison: Do bëhet…

No Comments Argëtim Histori

“Taramelja” Xheison Bafti është vogëlushi më i ëmbël dhe i komentuar i rrjetit që prej ditës së parë kur u shfaq në ekran.

Para pak kohësh Alketa tregoi se kishte vendosur t’ia ndryshonte jetën Xheisonit dhe moderatorja e ka mbajtur premtimin.

Alketa ka shkuar sot në fshatin Mushqeta ku jeton Xheison dhe është takuar me familjarët e tij. Pasi ka parë gjendjen e shtëpisë së vogëlushit, Alketa ka vendosur të marrë një nismë për t’i sistemuar shtëpinë.

“Ka qene nje dite shume speciale kjo sot ne nje fshat ku s’me kishte rene kurre rruga; por fati te percakton shpesh rruge qe si ke imagjinuar. Mushqeta eshte nje fshat i famshem tani sepse Xheision e ka bere qe ne ta njohim dhe ta duam! Natyra ishte vertete e mrekullueshme dhe aty kam kuptuar se pse fshati ben kaq shume vend ne jeten e ketij djali!

Por mora dhe nje mesim te madh jete; fytyren e dashur te Xhejsonit qe vetem fal dashuri, qesh, perqafon prinderit, kujdeset per shoket, modeli i njeriut te mire qe i duhet shoqerise edhe pse jeton ne nje shtepi ku dheu ka rreshkitur, çimento eshte e çare, ku tavani mund te bjere dhe shiu futet brenda litar litar dimer vere…

Megjithate familja e Xhejsonit nuk u ankua, me percollen me lule dhe veze fshati edhe pak qepe te njoma te mbjella nga gjyshja. Ika qe aty dhe dua tju kerkoj nje ndihme! Nuk e di si funksionon por deri te henen ne spektakel do ta kem zbuluar rrugen zyrtare. Kerkoj ndihmen tuaj qe ne nje llogari bankare transparente per publikun, te japim nje kontribut sado te vogel per ti sistemuar nje shtepi ketij djali qe jam e bindur do ja dale te beje dicka te mire ne kete jete”.

Nuk eshte nje preference personale eshte rasti qe vertete mes maleve te Krrabes nje mrekulli mund te ndodhe. Nje shtepi dhe nje mundesi edhe me e mire shkollimi ( ndoshta ne Tirane), duhet per Xheisonin. Ne plot vende te botes kur ka femije me IQ te larte e te spikatur, ka politika sociale qe investojne qe keto mendje te vecanta te rriten dhe te zhvillohen!

Sme kerkuan asgje, s’me eshte ankuar askush, por me dinjitetin e njerezve punetore dhe te thjeshte me priten dhe percollen me nje buzeqeshje! E di qe ka plot Histori te tjera qe meritojne vemendje, ndoshta edhe me te dhimbshme; po te kisha nje shkop magjik do perpiqesha per te gjjthe me shume dashuri! Si fillim pak magji ne jeten e ketij djali, per gjithe miresine qe na ka falur! Donacionin e pare e dhuroj me shume deshire vete! Pres te me bashkoheni. Detajet keto dite. Na ndiqni te henen… Faleminderit!”, shkruan Alketa.

gazeta-shqip.com

Nuk do ta besoni sa kanë diferencë në moshë Daut Haradinaj dhe gruaja e tij

No Comments Argëtim Histori

Dauti dhe Lola kanë diferencë në moshë 9 vjet
Daut Haradinaj dhe bashkëshortja e tij, Lola Muçaj-Haradinaj janë ndër çiftet, për të cilët shkruhet shumë në mediat rozë. Si deputeti, ashtu edhe gruaja e tij, Lola janë mjaft të dashur për publikun, andaj edhe kanë ndjekës të shumtë në rrjete sociale, në të cilat publikojnë imazhe të ndryshme nga përditshmëria.

Deputeti në rrjete sociale, kryesisht në facebook më shumë publikon imazhe nga takimet e ndryshme që lidhen me politikën.

Ndërsa, moderatorja publikon për fansat e saj, si në instagram ashtu edhe në facebook kryesisht foto nga jeta private.

Fotografitë me bashkëshortin dhe fëmijët janë të shpeshta në postimet e Lolës, e cila është nënë e dy fëmijëve që k a me deputetin Haradinaj. Dashurinë e tyre me martesë, Lola dhe Dauti e kanë kurorëzuar qe rreth 13 vjet.

Dauti është lindur më 06 prill të vitit 1978 dhe tani ka 40 vjet, ndërsa bashkëshortja e tij është e lindur më 12 qershor të vitit 1987 dhe ka 31 vjet. Pra, bazuar në vitin e lindjes, Dauti dhe Lola kanë diferencë në moshë 9 vjet.

Nga martesa 12 vjeçare, çifti Haradinaj ka djalin, Davidin dhe vajzën, Trojën. Dauti është vëllau i kryeministrit të vendit, Ramush Haradinajt, ndërsa Lola është motra e gruas së kryeministrit, Anita Muçaj-Haradinajt.

Burimi /Bota Sot

Domëthënja e flamurit të bardhë dihet – Dorëzim! Po si lindi ky simbol?

No Comments Argëtim Histori

Të ngresh lart një flamur të bardhë do të thotë të hedhësh armët, të dorëzohesh para armikut, të bësh paqe. Zakoni i ngritjes së flamurit të bardhë daton që para lindjes së Krishtit. Po si u vendos ky simbol?

Ushtarët kanë përdorur flamuj të bardhë si domethënës të dorëzimi për mijëra vjet. Dijetari i lashtë romak Livi përshkroi një anije kartagjenase të dekoruar me lesh të bardhë dhe degë ulliri, si simbol i bisedimeve gjatë Luftës së Dytë Punike, dhe Tacitus më vonë shkroi për flamujt e bardhë si pjesë e dorëzimit të forcave italiane në shekullin e 69 gjatë Luftës së Dytë të Kremonës.

Shumica e historianëve besojnë se flamujt e bardhë u përdorën pasi dalloheshin me lehtësi gjatë trazirave të betejave. Përderisa pëlhura e bardhë ithe e zakonshme në botën antike, gjithashtu flamuri i bardhë u përdor edhe në konfliktet perëndimore, por provat tregojnë se u përdor edhe në Kinë gjatë dinastisë Lindore Han, në shekullin e tretë.

Ngjyra e bardhë është lidhur me vdekjen dhe zinë prej kohësh në Kinë, prandaj ushtarët atje mund ta kenë përdorur flamurin e bardhë për të treguar dorëzimin për humbjen.

Në disa histori të mëvonshme, flamuri i bardhë është bërë një simbol i njohur ndërkombëtarisht jo vetëm për dorëzimin por edhe për dëshirën për të nisur armëpushime dhe për të kryer bisedime e negociata gjatë betejës.

Kuptime të ndryshme të flamurit të bardhë janë kodifikuar më vonë në Konventat e Hagës dhe Gjenevës gjatë shekujve 19 dhe 20.

http://infoshqip.me