Home

Lajme

Rrëfehet shoku i Kurtit: Si u rrah për vdekje Albini në burg dhe kush e shpëtoi

No Comments Argëtim Histori

Ish-zëvendësministri i Mbrojtjes Enver Dugolli, në një intervistë për gazetën “Bota sot”, ka folur edhe për kohën e kaluar në burg.

Ai ka treguar edhe një detaj prekës nga koha e kaluar në burg me ish-kryeministrin Albin Kurti. Ish i burgosuri politik ka treguar se si më 9 qershor të vitit 1999 ishte rrahur për vdekje Kurti në burgun e Lipjanit.

Sipas Dugollit, atë e kishte shpëtuar një gardian, i cili ia kishte hapur derën dhe dritaret që të hynte sa më shumë ajër në qelinë e burgut. Sipas përshkrimit, Kurti e kishte gjoksin e fryrë nga goditjet.

Dugolli ka thënë se ishte mrekulluar nga Kurti, pasi ky i fundit ishte shumë modest dhe nuk kishte dëshirë të fliste për veten e tij.

Për këtë ngjarje, ai ka ndarë një fragment nga libri i tij “Qark i (Pa)mbyllur Burgjesh”, ku e përshkruan detajisht rastin:

“Për këtë pyetje po shkëpus pak rreshta nga libri im i botuar vitin e kaluar “Qark i (Pa)mbyllur Burgjesh”.

“…Paragjykimi im për njeriun me flokë të gjatë u zbeh në pak minutat e ditës së parë. Diskutimet e ditëve në vazhdim e zhdukën prej imazhit të fotove paragjykimin tim. Takimi me të, për mua qe vendimtar. Kisha fatin të takoja shumë veprimtarë të çështjes, në liri dhe burg, në burg të parë e në burg të dytë. Aq më tepër që burgjet ishin përqendrim i madh i rezistencës. Por takimi me Albinin, përshtypjet që formova për personalitetin e tij, ishin të jashtëzakonshme. Albini më fliste shumë për familjen time që nuk e kisha parë, për luftën e UÇK-së, për demonstratat e Studentëve të vitit 1997, për bashkëpunimin me bacën Adem Demaçi, e çka jo. Thellësia e mendimit politik e kombëtar tek Albini, më pasiononte. Ndonëse në moshë shumë më të re se unë, mezi prisja të hapej ndonjë temë diskutimi. Dhe me Albinin, temat nuk mungonin kurrë. Çdo temë kishte përmasën e horizontit. Ishin ditët më të mira në burgun e Nishit. Nuk e kisha menduar kurrë se do të më shijonte ndonjëherë burgu.

Por ja që pashë atëherë edhe xhelozinë në disa njerëz, bashkëveprimtarë dhe të burgosur. E shfaqnin kur diskutonim tema të ndryshme. Për Albinin rezervoja admirimin për zgjuarsinë, talentin, thellësinë e mendimit dhe vendosmërinë e palëkundur në parimet dhe të drejtën për liri. Rastësisht mësova edhe për atë natën e 9 qershorit në burgun e Lipjanit, atë natën e rrahjes në njërën prej dhomave. Vetëm tani po mësonim se kush e kishte pësuar. Kishim dëgjuar goditjet aq gjatë, sa thellë brenda nesh atë të burgosur e kishim shënuar të vdekur të paemër në arkivin e mendjes sonë. Ndërsa tani po rrinim bashkë me të në burgun e Nishit. Edhe një tjetër i kthyer prej fushës së pamat të vdekjes.

Në fakt, hamendja jonë kishte brenda një gjysmë të vërtete. Albinin e kishin lënë gjysmë të vdekur. Por, siç na tregonte vetë Albini, një gardian, i cili, duket se kishte qenë me shpirt njeriu, kur e pa në atë gjendje frymëmarrjeje të vështirë nga goditjet e marra në gjoks – sipas përshkrimit, gjoksi i ishte fryrë nga goditjet – i kishte lënë hapur derën dhe dritaret që të hynte sa më shumë ajër. Ndoshta ky gjest i thjeshtë kishte qenë vendimtar që Albini të shpëtonte. Ajo që më befasonte, dhe njëkohësisht më mrekullonte, ishte se Albini nuk kishte dëshirë të fliste për veten. Ishte thellësisht modest…”

Burimi/botasot.info/

Shtetet tona, SHBA dhe BE-ja duhet ta shpëtojnë Luginën e Preshevës nga terroristët islamik me pamje Europiane, të krijuar nga Serbia

No Comments Argëtim Histori

Skena me prerje koke dhe shumë skena të tjera të tmerrshme, kemi pa në vitet e fundit që kanë ndodhur në vendet në konflikt në botën arabe, duke pri sidomos Siria. Tashmë këto skena duket që u bënë realitet edhe në vendet e BE-së, edhe përkundër faktit që shumë studiues, ekspertë të sigurisë, njohës të terrorizmit islamik, kishim ngritur zërin, që më seriozisht ishte dashur të trajtohej çështja e Luftëtarëve të Huaj Terrorist dhe lufta kundër terrorizmin në përgjithësi, e veçmas kthimi dhe pranimi i tyre në vendet tona. Qytetarët më të mirë të BE-së, edhe sot ranë viktimë e kriminelëve më të urryer, për faj të mos veprimit të duhur dhe me kohë të institucioneve shtetërore.

Derisa Rusia, Turqia, Serbia kanë një traditë mjaftë të gjatë të përdorimit dhe instrumentalizimit të feve, kryesisht islamizmit dhe ortodoksizmit, për qëllimet e tyre ekspansioniste e shoveniste. Rusia, Turqia dhe Serbia si kopjuese e Rusisë, kanë një histori të gjatë të përdorimit të feve për qëllime të tyre. Turqia e filloi me emërimin e Genadiusit, në qershor 1453, kurse Rusia e filloi që më 1815, me planin e ambasadorit rus në Sofije, ndërsa Serbia dhe Greqia e filluan në vitet 1844, me Naçertaninë dhe Megali Iden. E në veçanti, tashmë tradita terroriste e këtyre vendeve, është bukur e perfeksionuar, qoftë e Rusisë, ashtu edhe e Serbisë, sidomos këto 120 vitet e fundit. Nga ana tjetër, Serbia në vazhdimësi në nivel rajonal, kopjon praktikat dhe taktikat paraushtarake, terroriste dhe diverzive nga Rusia, në raport me Bosnje dhe Hercegovinën dhe Kosovën( përfshirë Shqipëtarët në përgjithësi), sepse tashmë dihet që Serbia, në kuadër të Gadishullit Ballkanik është shteti i vetëm që në disa dhjetëra raste ka mbështetur, financuar, dirigjuar, furnizuar, organizuar terroristët islamik dhe akte terroriste islamike, madje edhe përfshirja e serbëve në propagandim, rekrutim, logjistikë terroriste islamike e deri edhe në akte konkrete terroriste islamike.

Terrorizmi islamik para krijimit të konceptit të Al Kaidës së Bardhë, krijesë e shërbimeve sekrete serbe, e kopjuar si zakonisht nga Rusia, identifikohej me pamjen e terroristëve islamik afgan e arab. Tashmë këto dy dekadat e fundit shohim që Rusia, Serbia, Turqia e europianizoi “Terrorizmin islamik”. “Terroristët islamik me pamje Europiane”, është pjesë e krijesave të Al Kaidës së Bardhë, që në thelb nënkupton që terroristi islamik të jenë nga vendet Europiane, apo që terroristi islamik të ketë pamje të moderuar(me pamje të jashtme Europiane), kjo me qëllimin për t’i ikur dyshimeve dhe syrit të zyrtarëve të sigurisë dhe për të futur frikë në masë që duke shiku çdo musliman si terrorist të mundshëm. Që nga fundi i vitit 2010, ishte vërejtur në rrugët e Prishtinës, Shkupit, Kumanovës, Preshevës, Bujanocit, Novi Pazarit etj, që disa “besimtarë” vehabi, të njohur për lidhje të tyre me Serbinë( qoftë lidhje farefisnore, krushqie, kontraktuale a të tjera, por sidomos të tillë si bashkëpunëtorë të Serbisë) deri në atë kohë me mjekërra tipike vehabike, i rimodeluan si për njëherë mjekrrat dhe pamjen e tyre të jashtme. Pos kësaj, në po këtë kohë, një kushëri i imi, i cili kishte shoqëri shumë të ngushtë me një agjent islamik të Serbisë, në ndër tjerash kuptoja që synimi i Serbisë në këtë aspekt kishte filluar më herët, me qëllim për minimin e Pavarësisë dhe Shtetësisë së Republikës së Kosovës, në arenën ndërkombëtare, e që për këtë terroristët islamik duhej të dukeshin “më njerëz normal” që të prezentohej para opinionit botërorë, se edhe Shqipëtarët musliman të zakonshëm janë terrorist islamik- e jo vetëm ata që duken si Bin Ladeni në pamje. Vetëm disa muaj më pas do ndodhë akti terrorist islamik në Aeroportin e Frankfurtit, nga terroristi islamik i Serbisë Arid Uka. Duke mos përmendur më konkretisht, Zyrat islamike dhe Organizatat islamike në disa qytete të Kosovës, në Luginë të Preshevës, Maqedoninë e Veriut etj, po ashtu edhe një numër të hoxhallarëve vehabi, të cilët sendërtuan këtë transformim të “pamjes” së jashtme të terroristëve, ekstremistëve dhe radikalëve islamik( shikoni hoxhallarët vehabi që në vitet 2008-2018 ndryshuan pamjen e veshjes, mjekrrës a edhe qëndrimet fetare nga më radikale gjoja më të buta). Më pas edhe “fetvaja” e famshme e ISIS-it, që terroristët islamik me qëllim që të depërtojnë në vendet tona( BE-së), mund të vendosin edhe kryqin( të duken të krishter), për t’i ikur dyshimit, e lëre më që të maskojnë pamjen e jashtme.

Duke qenë se Lugina e Preshevës, si një ndër zonat etnike Shqipëtare, ku fillimisht shfaqen fillet e fenomeneve të reja terroriste islamike të lidhur me Serbinë, Turqinë, përfshirë edhe botën arabe, e që nuk ka ndonjë nga format e terrorizmit që nuk janë prediku, propagandu, tregu e që nuk kanë ndodhur më pas në vendet e BE-së. Tashmë për të vazhduar terrorizmin islamik, hoxhallarët e rimodeluar nga padronët e tyre( shërbimet sekrete Ruse, Serbe, Turke), kanë kaluar në fazën tjetër. Kjo fazë është propagandimi modern islamik e terrorizmit islamik kundër individëve, që ka të bëjë me etiketimin si anti-islamik, islamofob, apo edhe me adresa të rrejshme kryesisht në rrjetet sociale duke i etiketu edhe si bashkëpunëtorë të Serbisë( kjo karakteristikë specifike e turkofilëve në Trojet tona). Kjo mund të duket thjesht si një fyerje, shpifje, apo opinion personal i një hoxhe radikal( të moderuar tashmë), por në fakt, qëllimi final është nxitja e aktit terrorist islamik konkret kundër atij personi. Sepse tashmë ka një substrat të qëndrueshëm të terroristëve islamik vendas, shohim disa sosh edhe në Trojet tona, që edhe në rrjetet sociale hapur deklarojnë gatishmërinë për akte terroriste islamike konkrete, hapur propagandojnë dhe bëjnë kërcënime terroriste islamike konkrete. Prandaj propaganda e tillë, e pasanksionuar dhe që nuk ndjeket penalisht, bëhet me qëllim që këta radikal e ekstremist islamik të nxiten dhe të kryejnë akte terroriste islamike kundër individëve konkret-shembulli i fundit ishte ai i Samuel Paty, ku nxënësit islamik të klasës treguan se mësuesi i tyre i paska tregu foto të Muhamedit, pastaj disa nga të arrestuarit, kanë bë propagandë moderne të terrorizmit islamik, për pasojë një “terrorist islamik me pamje europiane” i nxitur nga kjo propagandë moderne e terrorizmit islamik, kreu aktin terrorist kundër mësuesit.

Para se të ndodhë akti terrorist islamik në Francë, kundër Samuel Paty, propaganda moderne e terrorizmit islamik, në Trojet tona, është evidente tash gati e dy vjet, e që viktimë të kësaj propaganda janë disa Shqipëtar që janë piketu si anti-islamik. Shteti nuk ka ndërhy ende në asnjë rast, për fat të keq, propaganda moderne terroriste islamike, ende nuk shihet si rrezik për nxitjen e akteve konkrete terroriste islamike. Duke qenë se tashmë ka më shumë se 2 vite që kam dorëzuar edhe kallëzime penale, që lidhet me “nxitjen e akteve terroriste islamike, përmes kësaj forme të propagandës” e që Prokuroria Speciale e Kosovës, si zakonisht amneston terrorizmin islamik, siç amnestoi edhe më parë hoxhallarët vehabi, dënoi me dënime jashtlogjike dhe jashtligjore minimale terroristët islamik etj. Propaganda moderne e terrorizmit islamik, e shfaqur në formë të organizuar dhe në nivel transnacional, është vërejtur hapur kohëve të fundit, në Luginë të Preshevës, pjestarë të së cilës operojnë edhe në Kosovë( Kaçanik, Prishtinë), Maqedoni( Kumanovë dhe Shkup), Francë( Aix-Les-Bains etj), Gjermani( Frankfurt etj) etj. Propagandues dhe mbështetës të propagandës moderne të terrorizmit islamik në këtë rast janë edhe një fraksion i Bashkësisë Islame në Preshevë, disa zyrtarë të medresesë së Preshevës, disa hoxhallarë të disa xhamive në Preshevë dhe rrethinë të saj( kryesisht të xhamisë të Stacionit hekurudhorë, xhami e ndërtuar edhe me ndihmën financiare edhe të Serbisë etj), disa agjent islamik të Serbisë dhe bashkëpunëtorë të Serbisë. Këta mbështesin propagandën moderne të terrorizmit islamik, kundër individëve të caktuar, sipas tyre të piketuar si anti-islamik, islamofob etj. Duke qenë se personalisht jam piketuar si një anti-islamik sipas tyre, e që propaganda moderne terroriste islamike, ka dy vite që është aktive kundër meje, më ka dhënë mundësinë që të hetojë më në detaje këtë fenomen.

Prandaj çdo zë kritik, kundër radikalizmit, ekstremizmit dhe terrorizmit islamik si dhe kundër ndikimit turk në Luginë të Preshevës dhe në Trojet tona, menjëherë piketohet nga grupi i propaganduesëve të organizuar.

Franca është bërë një çerdhe e “terroristëve islamik me pamje europiane” ku vitet e fundit kemi pa një fluks tepër më të madh të islamikëve bashkëpunëtorë të Serbisë nga Lugina e Preshevës( ku kanë gjetur banim edhe pjestarë të grupit të propaganduesëve modern të terrorizmit islamik, nga Lugina e Preshevës dhe Kosova) dhe jo vetëm, që janë vendosur në këtë vend, me arsyetimin aparent gjoja si më i favorshëm për fitim të shtetësisë, por në prapavijë është arsyeja se ka numër më të madh muslimanësh, më të radikalizuar sesa disa vende tjera. Pa përjashtuar këtu edhe Gjermaninë dhe Belgjikën, derisa Austria ka qenë shembulli më i mirë që i ka parandalu “grupizimin dhe vendosjen e terroristëve të mundshëm islamik me pamje europiane”.

Terroristët islamik me pamje europiane, këto dy javë, nuk vepruan pa një komandë të përbashkët të tyre. Mund të vërehet lehtësisht, që edhe rasti i Samuel Paty, është në kuadër të “fushatës terroriste islamike e terroristëve islamik me pamje europiane”. Në pamje të parë, komanda e këtyre “terroristëve islamik me pamje europiane” duket e dhënë nga Rusia-Turqia në nivel Europian, kurse në nivel Ballkanik duket e dhënë në të njejtën kohë edhe nga Serbia.

Prandaj është shenjë shumë e qartë, shumë serioze, që tregon sesa serioze është situata, sesa përgjegjës janë institucionet shtetërore, që nuk ndalojnë këtë formë të re të propagandimit modern të terrorizmit islamik, përmes të cilit nxiten akte terroriste islamike konkrete. Serbia në anën tjetër në Luginë të Preshevës, mbështet fuqishëm duke rekrutu në kuadër të grupit të tillë edhe bashkëpunëtorë të saj. Prandaj imponon nevojën që shtetet tona, SHBA, BE, të intervenojnë, që të ndalohet kjo formë e terrorizmit islamik të nxitur, organizuar dhe në format tjera të ndërlidhura me Serbinë.

Më:20.10.2020

Skender Jashari i burgosur politik nga EULEX, për rastet e sulmeve kundër policisë dhe xhandarmërisë së Serbisë në Dobrosin komuna e Bujanocit. Ky shkrim është pjesë e marrur nga punimi i bërë gjatë qëndrimit në burgimin politik!

Master drejtimi juridiko-penal dhe studime joformale ushtarake.

“Autoktonia e Shqipërisë Jugore, enigama e shekujve” e Vilhelme V. Haxhiraj- enciklopedi, kujtesë e porosi kombëtare

No Comments Argëtim Histori

Nga Skënder Sadri KAPITI

“Sa mirë ndjehesh kur gjen, dhe kur ka, por që lexon e studion libra të autorëve shqiptarë dhe të atyre të huaj, studime dhe vepra me vlera të mëdha artistike, estetike, historike, njohëse, edukative, morale, shkencore e kombëtare; sa mirë dhe sa kënaqësi është edhe t’u jesh mirënjohës dhe falenderues të gjithë atyre të cilët na kanë lënë si trashëgimi vepra të mëdha, si dhe ata që sot studiojnë, shkruajnë dhe akumulojnë dituri me libra e shkrime, me artin e të shkruarit.

Sa mirë është që njerëzit të lexojnë e të studiojnë sepse pena e libri të japin dituri, kënaqësi dhe lumturi duke të tërhequr në të duhurën dhe në të dobishmen që të mos e harxhosh as kohën e lirë kot dhe me gjëra boshe.

Studimi është argëtimi më i mirë, si për ata të cilët shkruajne vepra letrare ashtu edhe për ata që i lexojnë dhe mësojnë prej tyre, edhe pse studimi ta lodh mëndjen por ama ai ta nxit e gdhënd logjikën e arsyen dhe ta qetëson shpirtin, sepse dija të jep lumturi.

Njerëzit kanë gjithmonë nevojë të dinë e të mësojnë të panjohurat dhe të vërtetën, të dinë origjinën dhe historinë e popullit të vet, lavdinë dhe krenarinë e kombit të cilit i përkasin”.(“Lexoni e studioni për të mësuar”, nga Skënder Sadri KAPITI,)

Këtë shkrim të shkurtër timin mendova dhe e vendosa si hyrje të këtij opinioni mbi studimin e Znj. Vilhelme Vranari HAXHIRAJ “Autoktonia e Shqipërisë Jugore , enigma e shekujve”, studim të cilin meriton që ta kenë dhe ta studiojnë lexuesit shqiptar , sepse ia vlen shumë, pasi kanë se cfarë të marrin e mësojnë lexuesit prej këtij studimi shkencor të shkëlqyeshëm të saj.

Shkurtimish po jap një opinion dhe përshtypjet e mia për Libër-studimin e shkrimtares së madhe Vilhelme Vranari HAXHIRAJ me titull Autoktonia e Shqipërisë Jugore , enigma e shekujve” në vazhdën e veprave të saj me vlera të mëdha letraro-artistike dhe historike .Ky studim i Vilhelmes si qëllim ka atë se nga enigmë, studimi i saj na sjellë të vërtetën historike dhe kombëtare iliro-shqiptare të shqiptarëve me një studim përkushtimor dhe të thellë analitik me fakte e argumente të pakundërshtueshme.

Ky studim është një “enciklopedi”në të cilën znj. Vilhelme ka hulumtuar, studiuar, grumbulluar dhe analizuar shkencërisht dhe me një punë jashtëzakonisht të thellë intelektuale, dhe shumë e më tepër ky studim është edhe një enciklopedi, pasi autorja në të ka grumbulluar për të mësuar brezi i sotëm si dhe është një konservim e ruajtje studimore për t’ua transmetuar brezave të ardhshëm, pasardhësve të shqiptarëve origjinën, historinë, gjuhësinë, të vërtetat dhe krenarinë kombëtare pellazgo-iliro-shqiptare.

Kështu Znj. V,V. Haxhiraj me këtë studim të saj ajo i ka bërë një shërbim të jashtëzakonshëm akademise dhe kombit shqiptar.

Kjo është merita e madhe e studiueses Haxhiraj që na e solli në këto kohë atë që është aq shumë e nevojshme edhe për të sotmen dhe për të ardhmen.

Dhe nuk është rastësi që vjen edhe ky studim shkencor nga Vilhelmja.

Çdo shkrimtar ka qëllimin dhe tematikën e vet të preferuar.

Kështu edhe Vilhelmja ka të vecantën e saj. E gjithë krijimtaria e saj pasqyron formësimin si dhe trashëgiminë e saj nga një dere fisnikërie, thellësisht intelektuale dhe me shpirt e me ndjenja të jashtëzakonshme kombëtare e patriotike shqiptare.

Qëllimi i krijimtarisë së kësaj shkrimtareje të madhe vjen, buron ashtu sikurse e tregon edhe studimi dhe hulumtimi që ajo u bën në veprat e saj rrethanave, ngjarjeve, heronjve dhe elitave patriotike, intelektuale, kombëtare me rendësi e kontribute kombëtare si rrallë ndokush tjetër si ajo.

Studimi akademik e shkencor i paraqituar në librin e saj më të fundit është një depërtim i saj thellë në kohë e lashtësi për të na sjellë në kohët moderne origjinën dhe njëkohësisht edhe krenarinë e trashëgiminë tonë kombëtare si dhe kontributin e madh të të parëve të shqiptarëve edhe në civilizimin dhe në historinë botërore.

Lexuesi duke studiur këtë studim akademik e shkencor të Znj. Vilhelme ashtu si edhe te veprat e tjera të saj, lexuesi njeh dhe mëson origjinën, vlerat, mendësinë, doket, zakonet, historinë, kulturën, traditën,gjuhën, trashëgiminë dhe qëndresën mbinjerzore të popullit heroik shqiptar.

Vepra e saj ka vlera letrare, artistike, akademike e shkencore dhe sidomos patriotike, kombëtare,historike dhe njëkohësisht jashtëzakonisht të mëdha edhe sot aktualisht kur armiqtë historikë të shqiptarëve , serbët dhe grekët bëjnë maksimumin për të mohuar të kaluarën dhe autoktoninë shqiptare në Ballkan me gënjeshtra e manipulime e deri në synimet e tyre shoviniste për të marrë e grabitur troje shqiptare duke mos u mjaftuar me ato mbi të cilat janë ngritur shtetet sllave të ardhacakëve nga Karpatet Serbia, Maqedonia e Mali i Zi si dhe Greqia, e që dikur edhe ato troje flisnin e frymonin ilirisht e shqip.

Pra,znj. Haxhiraj ka specifikën e saj të vecantë që ngjall te lexuesi edhe mirënjohje dhe respekt karshi asaj se cfarë ajo ofron dhe u jep si mësim dhe edukim atyre.

Vepra në fjalë, ashtu si dhe të tjerat të shkrimtares Haxhiraj kanë larminë e madhe tematiko-letrare e historike dhe shtrirjen gjithkohore e gjithëdimensionale, kanë thjeshtësinë e modestinë, kanë të kuptuarit lehtë nga të gjitha kategoritë e lexuesve.

Ajo na sjell të kaluarën në të tashmen , pozitivizmat dhe vlerat të cilat janë oksigjen dhe frymëzim krenarie e mburrje, por janë sidomos porosi e detyra për bashkëkombasit e saj, dhe si nje sfidë intelektuasle e shkencore, faktike dhe analitike kundër të gjitha manipulimeve , mashtrimeve, hipokrizive dhe djallëzive të armiqve të shqiptarëve të cilët edhe na kanë vjedhur gjuhën, zakonet, kulturën, trojet dhe deri edhe historinë

Vlerat artistike të krjimtarisë të saj, të veprave të saj, si dhe veprat e atyre mendimtarëve e shkencëtarëve të mëdhenj shqiptarë por edhe të shkenctarëve të mëdhenj botëror dashamirës të shqiptarëve që kanë trajtuar dhe shkruar mbi të vërtetën e shqiptarëve , të cilët znj. V.V.Haxhiraj i ka studiuar dhe u është referuar në studimin e saj tregojnë modestinë dhe përkushtimin gjithshpirtëror të saj për të evidentuar dhe përjetsuar të vërtetat historike e kombëtare si dhe krenarinë e vyer e të cmuar të pellzgo-iliro-shqiptarëve.

Kjo shërben edhe si një porosi për brezat e ardhshëm që lë vepra e Vilhelmes.

Unë nuk do zgjatem më tej , por kjo është shkurtimisht ajo të cilën vendosa që të shkruaj, por ftoj lexuesit që ta marrin e ta lexojnë librin “Autoktonia e Shqipërisë Jugore, enigma e shekujve”.

Është për t’u përshendetur puna me vlera të jashtëzakonshme dhe me rëndësi kombëtare intelektuale, akademike dhe shkencore e studiuesve shqiptarë si znj. Vilhelme Vranari Haxhiraj të cilët po sfidojnë akademitë antishqiptare dhe shoviniste të Serbisë dhe të Greqisë, por që këta shqiptarë letrarë e shkencorë të mëdhenj fatkeqësisht dhe mjerisht ata as nuk mbështeten, as nuk vlerësohen dhe as nuk financohen nga shteti shqiptar dhe që as nuk i përmendin madje as emrin Akademia (Injorante) e Shkencave e Shqipërisë.

Ky studim i Znj. Vilhelme vjen edhe si antitezë edhe ndaj atyre farë letraxhinjve “të mëdhenj”të cilët nuk e prekin këtë temë që trajton Vilhelmja dhe dikush tjetër si ajo, qoftë nga frika apo servilizmi por që të tillët e “mëdhenj” kërkojnë vetëm që të marrin merita e dekorata presidenciale e honorare materiale edhe ndërkombëtare madje. Bota edhe të jep dekorata,por ajo është shumë e “kujdesshme” dhe nuk nderon heronjtë si dhe as letrarët e as nacionaliset., pra as ata që trajtojnë tematika patriotike e kombëtare shqiptare.

Nga Skënder Sadri KAPITI,shkrimtar, analist dhe studiues i historisë, fesë, moralit, jurisprudencës e politikës. Durrës

Misteri i Kishës së Laçit/ Si u paralizuan 32 ushtarët që shkuan për të prishur muret

No Comments Argëtim Histori

Kisha e Laçit ose e Kisha e “Shna Ndoit” konsiderohet si një nga vendet më të shenta në vendin tonë dhe mijëra qytetarë bëjnë pelegrinazh në këtë vens.

Por çfarë fshihet mbas kësaj kishe?

Në vitin 1981, një grup ushtarësh nga toga e Drojës në Laç shkuan për të rrëzuar pjesën e mbetur të rrethimit, në Kishën e “Shën Ndoit”.

Për herë të parë, shembja kishte ndodhur në vitin 1967, kohë kur shteti komunist i asaj kohe i shpalli luftë besimit fetar.

Edhe pse një pjesë e godinës ishte shembur pjesërisht, besimtarët gjatë viteve shkonin ende, gjë që për regjimin ishte një shqetësim. Për këtë motiv, ushtarët morën urdhër të asgjësonin muret, në mënyrë që askujt të mos i shkonte në mend për të bërë pelegrinazh.

Pasi rrëzuan një pjesë të rrethimit, toga prej 32 vetash mbeti e paralizuar nga mesi e poshtë në mënyrë të pashpjegueshme. Disa ushtarë u dërguan nga pushteti popullor i kohës për kurim në Austri, për 6 muaj, ndërsa të tjerët në Spitalin Ushtarak të Tiranës.

Të gjithë mbetën me pasoja, duke u ngritur në këmbë vetëm pas një trajtimi intensiv të gjatë. Fenomeni mbeti i pashpjegueshëm dhe u vesh me mister.

Historia u përhap shpejt në Laç, duke u treguar si diçka mistike. Pushteti i asaj kohe tha se fajin për ngjarjen e pazakontë e kishte ushqimi, si pasojë e një helmimi, po ky fakt nuk u pranua kurrë shkencërisht. Historia është ende e veshur me mister, edhe sot e kësaj dite.

Burimi/Sot.com.al

SPARTAK BRAHO JEPTE DËNIME DHE KUNDËR LIGJEVE TË KOHËS

No Comments Argëtim Histori

Para një viti i drejtova një pyetje publike deputetit Spartak Braho, nëse ishte bërë problem ai ndonjëherë për falsifikim dokumentesh dhe si ishte larguar nga detyra e gjyqtarit popullor në Gjykatën e Rrethit Durrës. Braho vigjilent për nderin e komunistëve nuk dha përgjigje. Gjë që dihej kjo. Këtë anë të errët të jetës së tij, Braho ishte përpjekur gjithnjë ta mbante të panjohur. Kur u bë për herë të parë njeri publik, pra kur u zgjodh deputet i kallashparlamentit të vitit 1997, në manualin e Kuvendit për biografitë e deputetëve, nuk kishte asgjë për pozicionet e punës që kishte mbajtur Braho më parë. Braho që më “akuzonte” mua se kisha “falsifikuar” ligjin e ISKK-së, vinte për vete nga një përvojë falsifikuese. Në vitin 1974 ai u diplomua gazetar dhe menjëherë filloi punë si punëtor partie në Bashkimin e Rinisë së Punës së Shqipërisë në Rrethin e Durrësit. Këtë detyrë e mbajti deri në vitin 1978 për të shkuar jurist në Portin e Durrësit. Braho kishte nisur me korrespondencë Fakultetin Juridik në Tiranë për t’u bërë një vishinsk i përkushtuar i partisë për të dënuar armiqtë e klasës. Partia e emëroi jurist pa mbaruar shkollën se ishte djalë partizani de. Me përfundimin e Fakultetit Juridik, në vitin 1981 Braho u emërua gjyqtar, e më pas kryetar i kolegjit ushtarak. Këtë detyrë Braho e mbajti deri në vitin 1987, kur u bë i njohur për një skandal të paparë, dënimin në mungesë të një shtetasi, të cilin e internoi. Me iniciativën e tij si një bolshevik i vendosur kundër armiqve të klasës, shkon në Degën e Punëve të Brendshme Durrës dhe në dhomat e hetuesve bën komunikimin formal me të pandehurin. Për të qenë në rregull, përpilojnë një procedurë të falsifikuar sikur ishte zhvilluar gjyq.

Fotografia e Agron Tufa


Pasi i dënuari B.H. u ankua, Gjykata e Lartë nisi një hetim administrativ ndaj Spartak Brahos dhe sekretares Tatjana Doko. Kryesia e Gjykatës së Lartë, që ishte edhe organi epror për sistemin gjyqësor në vend, i thirri të dy shkelësit për t’i kërkuar llogari për “shkelje të rënda procedurale në një çështje penale”. Gjyqtari Braho dhe sekretarja e tij ishin përgjegjës për dy vepra penale: shpërdorim i pozitës zyrtare dhe falsifikim dokumentesh. Por meqë Braho vinte nga “shtëpi lufte”, bazë e luftës “nacionalçlirimtare”, partia e mbylli njërin sy dhe nuk e dërgoi në dhomat e hetuesve. Gjithë gjykatave iu dërgua qarkorja nr.240, datë 24.3.1987, në të cilën i tërhiqej vëmendja që raste të tilla mos të përsëriteshin më. Njëkohësisht, partia pati zemër të madhe me birin e saj. U ra dakord që Braho të largohej nga sistemi gjyqësor. Braho gjeti fijen dhe i ra në qafë Ministrit të Tregtisë së Jashtme, shokut Shane Korbeci, i cili e emëroi jurist në një drejtori të rëndësishme të kësaj ministrie. Në mbledhjen e organizatës bazë ku bënte pjesë, shoku Spartak bëri autokritikë që është e nivelit të lartë politik, e cila nuk u administrua vetëm në dosjen e tij si komunist. Në kartë iu shënua një vërejtje.

(Në foto dokumenti dhe Spartak Braho me Nasho Jorgaqin “Dragoi”, në një mastrubim kolektiv me rastin e dekorimit të Brahos nga një shoqatë enveriste).

Burimi/Facebook – Agron Tufa

Ky njeri bëri gjithçka por u harrua nga Shqipëria dhe Kosova

No Comments Argëtim Histori

Nga Naser Pajaziti

Shqiptaro – arbëreshi Joe DioGuadi, një kolos dhe lobues i madh për shqiptarinë në SHBA sot mbushi 80 vjet. Kjo ditëlindje akoma e gjen në frymën dhe gatishmërinë e njejtë për të lobuar e kontribuar për çështjen shqiptare në Ballkan.

Por, ai sot e disa vite është lënë në harresë, pikërisht nga kastat shtetërore në Tiranë, Prishtinë, Shkup e më gjerë.

Edhe në këtë përvjetor, klika politike dhe kasta shtetërore shqiptare nuk pati as edhe një pikë respekti dhe fytyre, për t’i shkruar dy rreshta për të përcjell një urim për ditëlindjen.

Këtu hyjnë thuajse të gjithë, përfshirë edhe ata që nuk hezitojnë fotografitë e fotosesionet kur shkojnë në Uashington e Nju Jork.

Joe (Xhoj) si e quajnë bashkëpunëtorët e tij të Ligës Qytetare Shqiptaro – Amerikane (LQSHA) në Amerikë është personi “non grata” nga institucionet, qeveritë dhe shumica e partive politike shqiptare. E ndërsa në anën tjetër, ai është njeriu për të cilin në çdo kohë janë të hapura dyer në Uashingtonin famëlartë, aty ku vendoset për fatin global.

Por Joe-n nuk e duan, sepse ai kastën politike të dekadave dhe të viteve të fundit në shtetet e trevat shqiptare i quan të korruptuar, hajna, tradhëtar dhe njerëz mashtrues që nuk kanë ideal e mision kombëtar. Misionin e tij në forma të ndryshme propaganduese gjithnjë tentojnë ta nxijnë kjo kastë politike, që sot pothuajse e gjitha është në shërbim të klikave të interesave politiko – mafioze ballkanike, e zhytur në korrupsion, por e mbështjellur me fasadën e integrimit, bashkëpunimit, bashkim – vëllazërimit, etj.

Edhe në këtë 80 vjetor arbëreshi që frymon dhe vepron shqip mbetet një simbol i çështjes kombëtare. Ditëlindja e tij po kalon me urime të përzemërta nga njerëzit e afërm të tij dhe bashkëpunëtorët që gjithmonë i qëndruan në krah, aktivistët e komuniteteve shqiptare në të gjitha anët e Amerikës.

Por kjo figurë e kohës, që nuk po i’a dijmë dhe një ditë nuk do ta kemi, në kohërat më të vështira për popullin tonë në Ballkan, sidomos në Kosovë, Maqedoni e trevat e tjera bëri që të hapet dosja shqiptare në Uashington, në institucionet më të larta Kongresin dhe Departamentin Amerikan të Shtetit.

Misioni i tij është i pamposhtur dhe se ai përkundër sfidave dhe beteja të ndryshme vazhdon betejën duke qenë një gardian i çështjes sonë ende të pazgjidhur në Ballkan, ku ende ka vatra të pambyllura dhe probleme që nxiten nga fqinjët.

Ai gjithnjë nuk harron dhe e rikujton amanetin e babait të tij – “Kudo që jeni dhe të punoni në Amerikë, mos harroni tokën dhe popullin shqiptar”.

Biografia e kolosit të madh

Joseph J. DioGuardi lindi më 20 shtator të vitit 1940, është politikan amerikan me origjinë arbëresh-shqiptare nga Italia (Katundi, Kampanja). DioGuardi është një nga politikanët me peshë në administratën amerikane dhe Kongresin Amerikan.

Ai ishte kongresmen në kongresin e Shteteve Bashkuara të Amerikës. Ai vjen nga një familje e ushtarëve të Skënderbeut të cilët kishin ndihmuar Mbretërinë e Napolit më 1461.Në nëntor 1984, ai u zgjodh në Kongresin Amerikan. U ri-zgjodh në vitin 1986, duke qenë kështu anëtar i Kongresit në periudhën 1985-1989. Ne 1986 sëbashku me Kongresmenin Demokrat Mickey Leland, DioGuardi inicioi legjislacionin për t’i dhëne Medaljen e Nderit heronjve ushtarake zezake të Luftës së Parë dhe të Dyte Botërore, gjë që u ishte mohuar për arsye raciale.

Avokati i çështjes shqiptare

Pasi la Kongresin në 1989, ai ka bërë të paktën 20 vizita në Shqipëri, Kosovë dhe Maqedoni. Si president i Lidhja Qytetare Shqiptaro-Amerikane (Albanian American Civic League), ai dhe Kongresmeni Tom Lantosh në maj 1990 bënë një vizite historike në Kosovë dhe në Shqipërinë që akoma nuk kishte dalë nga komunizmi.

Gjatë takimit me presidentin e atëhershëm Ramiz Alia, ky i fundit i dorëzoi Tom Lantosh-it një dosje të trashë me dokumente sesi shqiptarët shpëtuan qindra hebrenj gjate luftës së Dytë Botërore. Tom Lantosh (vetë me origjinë hebraikë) dhe DioGuardi i dërguan dokumentet në Izrael, ku u certifikua vërtetesa e tyre. Dhjetëra shqiptare kanë marrë titullin Righteous Among the Nations nga shteti izraelit që u jepet atyre që shpëtuan hebrenjtë gjatë luftës së dytë botërore.

Një film dokumentar për shqiptaret që shpëtuan hebrenjtë është realizuar nga Norman Gershman.Në gusht 1990 DioGuardi ishte iniciatori i vizitës së Bob Doll (Bob Dole), (kandidat për President i SHBA në 1996) dhe gjashtë senatorëve të tjerë të senatit të ShBA në Kosovë.

Në qershor 1997, DioGuardi kryesoi një delegacion për monitorimin e zgjedhjeve në Shqipëri.Me kërkese të Kongresmenit Dana Rohrabacher në gusht 1998 ai udhëtoi në viset veriore të Shqipërisë për të vlerësuar krizën humanitare si rezultat i luftës në Kosovë.Vizitat e tij në trevat shqiptare në Ballkan ishin rralluar, por ai ishte zëri i fuqishëm i çështjes shqiptare në Kongresin Amerikan dhe administratën amerikane. Pas luftës së vitit 1999 ai u zhgënjye nga shumë udhëheqës politik në Kosovë, Maqedoni dhe trevat e tjera për shkak të lidhjeve të tyre me korrupsionin dhe krimin.

DioGuardi gjithmonë ka qenë avokat i vërtetë që në Kongresin Amerikan ka ngritur çështjen shqiptare në Kosovë, Maqedoni, Luginë të Preshevës dhe Çamërinë.

Ai është një nga lobistët e fuqishëm në SHBA dhe se gëzon miqësi dhe respekt të madh mes shumë kongresmenëve amerikan nga radhët e republikanëve.

Petroviçët po përpiqen të rrembejnë në Vjenë shpatën dhe përkrenaren e Gjergj Kastriotit

No Comments Argëtim Histori

Nga Azgan Haklaj

Ku janë janë institucionet shqiptare të ruajtjes së identitetit kombëtar?!

Serbia nuk mund të pervetësojë kurrë simbolet kombëtare të shqiptarëve

Në vitet 30- të Adolf Hitleri urdhëroj që në Gjermani të ndërtohej fabrika më moderne në botë e ndërtimit të automobilave.
E pagëzoj atë me emrin volkswagen që në shqip do të thotë makinë e popullit.
Po nëse diktatori gjerman ia doli që me anë të inxhinierëve dhe konstruktorëve të tij gjenial të realizojë këtë projekt të famshëm, i cili edhe sot gezon reputacion të përbotshëm, çfarë mund të themi për fabrikën e makinerinë e gënjeshtrat që elaborohen në Beograd qysh se ky vend mori pavarësinë nga Perandoria Osmane.
Ideologjia fashiste serbo madhe e Akademia e Shkencave Serbe janë shnderruar prej shekujsh në një karrikaturë të volkswagenit gjerman që nuk prodhon makina për popullin e vet, por mashtrime e gënjeshtra të trasha në sherbim të nacionalizmit e krenarisë kombëtare serbe.
Duke pasur një histori, kulturë e identitet kombëtar dukshëm inferior’ përballë shqiptarëve, grekëve e fqinjëve të tjerë ballkanas, serbët e në radhë të parë elita e politikës, kulturës dhe kisha shoviniste e tyre kerkojnë ta ngrenë panteonin e tyre kombëtar duke vjedhur historinë, kulturën e simbolet më të ndritshme të Kombit Shqiptar, të cilat janë njëherësh edhe simbole të Europës, të historisë dhe identitetit të saj.
Në kuadër të kësaj fushate donkishoteske e shoh edhe kerkesën e njëfarë Miroljab Petroviçit drejtuar Austrisë për të marrë nga Muzeu “Belvedere”, ku ruhen prej shekujsh shpatën dhe përkrenaren e Heroit Kombëtar të shqiptarëve Gjergj Kastrioti (Skënderbeu).
E quaj të turpshme këtë kerkesë, sepse asnjë precedent i tillë nuk ka ndodhur me parë në historinë e popujve dhe donkishoteske sepse ta quash serb kryetrimin shqiptar dhe të tentosh t’i rrëmbesh atij armët e lavdisë është një aventurë po kaq e pamundur sa t’u përvetesosh Moisiun hebrejëve, Jezu Krishtin të krishterëve, apo Profetin Muhamet muslimanëve.
Kur shqiptarët e vjetër pellazgo – ilirët hidhnin themelet e qytetërimit mesdhetarë dhe atij europian, stërgjyshërit e atyre që sot guxojnë të bëjnë të vetat simbolet tona kombëtare endeshin si një popullsi e egër pyjeve, stepave dhe moçaleve të uraleve dhe jetonin në shpella dhe kasolle si në Epokën e Neolitit.
Ku ishin stërgjyshërit e vuçiçëve e karaxhiçëve kur Aleksandri i Madh i frymëzuar nga mësuesi i tij Aristoteli duke “e mbajtur rrufenë në dorë e vetëtimën në sy”, siç shkruan Gjergj Fishta marrëshoj si uragan drejt Azisë, përmbysi despotët dhe tiranët dhe përhapi kudo pishtarin e lirisë?!
Ku ishin serbët kur Pirro Ynë marrshoj në Itali, i mundi romakët dhe shkroi epopenë e tij?!
Ku ishin paraardhësit e garashaninëve mashtrues kur Diokleciani Ynë e mori Romën me qerpiç dhe e bëri me mermer?!
Ku ishin paraardhësit e milutinoviçëve të sotëm serbë që kërkojnë të krekosen para botës me simbolet e vjedhura kur Kostandini Ynë i Madh çertifikoj krishterimin si besimin e ri të Perandorisë Romake?!
Ku ishin stërgjyshërit e obradoviçëve genjeshtarë kur Justiniani Ynë i Madh kodifikoj ligjet e Perandorisë Romake duke i dhënë njerëzimit “Të drejtën Romake”, korposin juridik më të plotë e më madhështor që njeh historia e njerëzimit.
Gjergji Ynë i madh nuk ka lindur kështu në një truall të zbrazur.
Ai ka pasur paraardhës të shquar e të njohur në mbarë botën dhe së paku dy pasëardhës të shekullit të 20- të Nënë Terezën dhe Ibrahim Rugovën.
Humbja e pakthyeshme e Kosovës, e cila ka qenë gozhda e Nastradinit e qarqeve shoviniste serbe dhe e Kishës Serbe për të mashtruar opinionin publik duket se i ka trullosur e marrosur kaq shumë sa kërkojnë ti marrin armët e Gjergj Kastriotit, sa nuk janë në gjendje ta kuptojnë se me manovra të tilla përfundojnë si ujku që donte të hynte në terrin e natës në vathën e bariut, por ai e “dekuroj” me një plumb, e ropi, ja mbushi lëkurën me kashtë dhe ua dha femijëve si dordolecë.
Këtu është burimi i fjalës së urtë:
“Tallen si me lëkurën e ujkut”.
Duhet një ballafaqim historik që nuk bëhet me një shkrim të vetëm dhe disa pyetje për këta të marrosur të tipit Miroljub Petroviç që guxojnë të çertifikojnë në Vjenën perandorake trillimet e kerkesat e tyre absurde e të denja për libra me përralla.
Po mirë o vulëhumbësit e popëve, akademikëve e çetnikëve serbë, nëse Gjergj Kastrioti ishte nga raca juaj;
Përse atëherë nuk e çliroj Serbinë nga hordhitë otomane por fluturoj si shqiponja nga Beteja e Nishit drejt Krujës, vendlindjes e kryeqendrës së Principatës së tij dhe ngriti krenarë Flamurin Kuqezi të lirisë??.
Çfarë donte ky burrë vigan në Lezhë me 2 mars 1444, ku krijoj Besëlidhjen e Princave Arbërorë?!
Pse nuk e krijoj këtë Besëlidhje në Serbi??
Serbët e kanë patur një serb të tyre, por ai nuk është Gjergj Kastrioti.
Është mbreti i tyre Gjergj Brankoviçi, aleat e vasal i vjetër i Sulltan Muratit të Dytë, babai i Sarës, gruas së Sulltanit, i cili kur Gjergji Ynë ngriti në këmbë ushtritë e tij për të marrshuar drejt Varnës në vjeshtën e vitit 1448 në ndihmë të Janosh Huniadit që luftonte kundër ushtrisë së Sulltanit, ky Gjergji serb i pabesë e bllokoj për ditë të tëra ushtrinë shqiptare, e kur Kastrioti, të cilit iu sos durimi e hapi rrugën me shpatën e tij të lavdishme që po i kerkojnë grupi i petroviçëve të sotëm Vjenës dhe e dogji me zjarr e hekur Serbinë Mesjetare, apo Misinë siç quhej atëherë ushtritë hungareze ishin shpartalluar.
Është e vertetë historike se serbët e kanë provuar shpesh dajakun e grushtin e rendë të perandorive e pushtuesve në kurrizin e tyre, por për këtë nuk janë aspak fajtorë shqiptarët.
Nëse në pesë shekujt e pushtimit osman serbët u trajtuan si raja e qytetarë të dorës së dytë është punë e tyre, e Vuçiçi ka gjithë të drejtën e Zotit t’i drejtohet sivllaut të tij Erdoganit e t’i thotë:
Na kërkoni falje për zullumet e poshtërimin që na ka bërë Perandoria Otomane!
Historia na deshmon se dinastisë shqiptare ishin pjesëmarrëse në Betejën e Fushë- Kosovës të datës 29 qershor të vitit 1389, si Balshajt, Kastriotët, Dukagjinët, Muzakët, Jonimajt e mijëra luftëtarë arbërorë.
Po t’i degjonte këshillat e princërve arbërorë Gjergj Balshës së Dytë, Gjon, apo Pal Kastriotit, Teodor Muzakës së Dytë e Lek Dukagjinit të Parë princi serb Car Llazari për të sulmuar natën me të gjitha forcat e koalicionit, me rreth 20000 trupa, ndonëse përballë 27000 trupave të ushtrisë turke fitorja do të ishte e ballkanasve, por princi serb preferoj të grumbullonte rapsodët në një kodër për të përjetësuar trimëritë e tij, ashtu si ato të Akilit para Trojës, por ja që qafa e tij ishte e hollë për jataganët turq, të cilin osmanet e kapëm peng e ja prenë kokën si bostan e ja ngulën në një shtizë.
Së çfarë luanësh u treguan shqiptarët në këtë betejë e deshmoj dragoi i Drenicës Millosh Kopili, (serbët e kanë bërë edhe këtë të tyrin) me mbiemër “Kopiliq”, i cili u fut në çadrën e Sulltan Muratit të Parë përmes gardës së hekurt të truprojave të tij dhe i preu kryet, apo Dhimitër Jonima, për të cilën kronikanët turq të kësaj beteje shkruanin:
“Duheshin 10000 burra për ta ndalur”.
Në fushë të nderit ra heroikisht Teodor Muzaka i Dytë me 400 arbërorë.
Historia serbe, ajo që është menyja e përditshme e ultranacionalistëve, e njëherësh imazhi i saj ndërkombëtar është gënjeshtrat e trilluara fund e krye.
Edhe vetë udhëheqësi i kryengritjes për pavarësi Gjergji i Zi, apo Karagjergjoviçi, siç e quajnë serbët është shqiptar nga Kelmendi, gjyshi i të cilit nuk e njihte asnjë fjalë serbisht.
Priftërinjtë shovinistë serbë, të cilët kanë bekuar bandat çetnike e vetë ushtrinë serbe për barbaritë e tyre në Kosovë dhe Pejën e kanë shpallur “Jeruzalemin” e tyre, megjithëse nga kultura, shkollimi e njohja e teologjisë janë minorë, duhet t’u tregojnë udhëheqësve serbë e malazezë së si i bëhet hallit me Bartolemeun, primatin e ortodoksisë botërore, njerin nga teologët e figurat me të shquara të shekullit të XX-të, sepse dihet botërisht se ai ishte qind për qind shqiptar.
Kur do të i’a rrembeni kurorën dhe skeptrin e ta konvertoni në serb edhe këtë o donkishoteskë të shekullit të XXI- të?!
Endrra e çmendur e serbëve për të marrë armët e Luanit Gjergj Kastrioti është një endërr mashtruese, e cila tretët më shpejt se vesa e mengjesit.
Ato armë janë simbole të shenjta të 10- milionë shqiptarëve, të triumfit mbi barbarët aziatikë, të cilëve serbët u sherbyen me besnikërinë e qenit për 600 vjet.
Në Beograd është një shesh me emrin e Shkodrës, “Skadarlija”, qytetit ilir mijëra vjeçar të Teutës dhe Agronit, metropolit të kulturës ballkanike, e cila ka rrezatuar dritën e qytetërimit e civilizimit për qindra vjet, në mbarë Gadishullin Ballkanik.
Gojëdhenat tregojnë se në kohët antike, aty në qendër të këtij sheshi, ku zhvillohej tregtia, një hebre e pyet një grua që shiste vezë:
“Sa e ke një vezë?
1 aspër përgjigjet ajo.
Do të marr 100 vezë thotë hebreu, e filloj të zgjedhë më të mëdhatë.
Tani i kam me peshë i tha gruaja.
Hebreu dinak iku me bisht ndër shalë.
Kështu do të largohen edhe serbët që do të kenë rastin të shohin armët e lavdishme të Gjergj Kastriotit në Muzeun e Vjenës.
Ato peshojnë sa malet shqiptare e janë të patundshme si ato përgjithmonë.

Burimi/njekomb.org/

Gjeneral Syrja Isufaj -Vendlindja- Drenov Mallakaster.

No Comments Argëtim Histori

 Moj Drenova në kodrinë
   Vend soditje bukurinë
   Si në Lindje në Perëndim...

…………………………………………………
Drenova : 5 km..larg BYLISIT ( shek. 4. para krishtit _ shek 6. erës sonë. ) Kufizues nga Lindja me qytetin Ballsh .
Në antikitet i përket qytetrimit Bylis me dy vendbanime të vogla te varura prej tij : Gradishta e Bregu Shani. Gjate periudhes së pushtimit Bullgar ka shërbyer si fortesa e princeshës Maria bija e perandorit Boris i pagezuar në kishën e Gllavanicës ( Ballsh ) shekullin e 9_të viti 864 . Legjenda e ardhur gojë më gojë dhe shumë të dhëna përputhen me këtë realitet. Princesha e bukur i kërkojë perandorit të jetonte në një vend dominus si kala natyrore, Drenova ishte vend i përshtatshëm.
……………………………………………………….
Si pozicion gjografik Drenova shtrihet midis dy luginave te lumenjeve Gjanica nga Lindja dhe Vjosa perëndim. Në sistemin e gjatë të vargut kodrinorë që nisin me kodrat e Apollonisë ( 101 metro mbi nivelin e detit ) vijojnë Qafa e Koshovicës _ Belishovë _ Drenovë _ Bylis dhe mbyllen në thellsi me malet Tepelenë_ Vlorë. Vendosja shtëpive të fshatit është pozicionuar në Lindje të disa kodrave : Stërmina ( 639, 2 m ), Gradishta ( 600 m ), Bregu i Gushës ( 612 m ), Shkëmbi i Larashit ( 604 m ) . Në jug ndodhet lagja ime Drenova e Re ( Qafa e Vidhit emertimi i herëshëm ) , me 4 fise : Isufaj, Zaçaj, Xhemalaj, Lamaj. Në krye të lagjes ndodhet një kodrinë shumë e bukur me një fushë para 6 ha. Brego Shani emri i së cilës është trasformuar nga SANT në Shan ! Kjo kodër ka qënë pika kryesore e rrugës së vjetër VLORË_ BERAT nga ku mund të vrojtohet si në pllëmbë dore e gjthë hapsira : Vlorë _ Vjosë _ Drenovë _ Ballsh _ Qafa e Sinjës që të çon në BERAT.
Rrugë e përdorur gjerësishtë nga legjonet romake e më pas nga luftërat e shumta, si dhe per nevoja ekonomik _ tregtare ( Vlorë _ Berat ). Drejtim e bosht i rëndsishm strategjik që lidh e kontrollon rrugët e lëvizjet nga krahinat e Jugut me brendësit e Shqiperisë së mesme.
……………………………………………………….
Nga sistemi i vargut kodrinorë të Drenvës vështron si në avion bukuritë magjepse të natyrës nga
Veriu : hapsirën e Myzeqesë, derdhjet e lumejëve Seman, Vjosë, detin, Apolloninë, Ardnicë, qytetin Fier, Patos e në ditët me mot të pastër lartësitë e Tiranës, Krujë, ndersa në netët e verës mund te shquash dritat në drigjet italiane !
Nga Lindja : qëndron si ballkon mbi Ballsh, duken gjithë fshatrat e Mallakastrës, mali i Sinjës dhe largësi…
TOMORRI gjigand PERËNDI e vërtetë ! me bukuri mahënitëse…maja të thepisura mbuluar gati tre stinet me borë, humnera, livadhe, stuhi e forma nga më të çuditshme resh që krijohen e zhduken herë pas here mbi kokë si kurorë. TOMORRI i SHËNJTË me shumë legjenda, tregime dhe mistere…!
” mal i lartë, fron i perëndisë,
tek ti vinin njerëzit që moti
për të mësuar se ç’urdhëron Zoti “
shkruan Andon Zako Çajupi te Baba Tomorri. Ajo që më ka emocionuar e mrekulluar qysh në vogëli e mbetet përherë e gjallë është pamja përrallore që duket nga Drenova ( shtepia e lindjes ) lindja e DIELLIT pas Tomorrit ” sikur mbin nga një vullkan gjigand ” ku për disa sekonda mund ta vresh pa të vrarë sytë rrezet e zjarrta që ngrohin e i japin Jetë planetit.
Nga Jug Perëndimi ( Shkembi i Larashit ) dallohen rrenojat e BYLISIT, malet kryelarte te Labërisë, luigina e Vjosës, fshatrat e Vlores, Kanina, Karaboruni, deti dhe perëndimi magjik i Diellit pas Sazanit ku ngjan sikur “futet” në det, duke uruar kalimin e orëve të natës dhe rinisjen e Agimit…! …………………………………………………….. DRENOVA në vitet 80_të rregjistronte 3000 banorë, pas v 90_të për shkak emigrimi është ulur. Fshati i madh me tri vendosje : Drenova qënder, Drenova fushë, Drenova e Re ( Qafa e Vidhit më pelqen ta quaj e njohur ka hera ) këto emërtime i janë bërë pas viteve 90. gjoja për një administrim të mirë ?! Paradokse e ndarje artificiale ku hiqen fshatra o teritore të tëra nga një krahinë e i saldohen një tjetëre si pyka.. DRENOVA ka siperfaqe të kufizuar toka te punushme po’ shume pjellore. Kultivohen të gjitha varietetet e pemeve sidomos qerëshia e shpesh quhet vendi i qerëshive. Në të shkuarën krahës bujqësisë baza kryesore ishte blektoria fal kullotave të shumta në rrethinat e fshatërave per rreth ( Belishovë, Gorishovë, Rromës, Mollaj, Hekal, Kash e Ballsh ) . Ka burime të shumtë ujë. Klima në Verë e thatë ( nxetë ) në Dimër e ashpër ( ftohtë ) pasi pozicion i Saj rrihet nga të gjitha erërat sidomos veriu ( murlani ) që të pret si ” brisk”, më kujtohet bora në fëmini që binte disa herë me trashësi gati në dritare, ndërsa në ditët me ngricë akulli varej nga strehtë e shtepise si litar . Drenovarët janë shume puntorë, sote kan bërë çudira : ndërtim shtëpish nga më të bukurat, blloqe të tëra me pemë, ullinj, qershi, vreshta, mure arash etje etje.. Janë shume mikëpritës, për mikun bëjnë e derdhin gjithëçka. Janë gjakënxetë nuk i bjenë kujt më qafë, po’ nëse u bën padrejtësi, nxehen dhe se llogaritin kokën. Drenova është vendburim nafte, po’ për çudi nga fshati janë shume pakë ( për të mos thëne fare ) te punësuar në këtë sektor te rëndsishm ?! Fatkeqesishte kjo pasuri (ar i zi ) jo vetëm që nuk ka ndimuar në zhvillimin ekonomik, përkundrazi ka shkatërruar toka të tëra, ka ndotur ajrin, mjedisin me pelgje e mbeturina nafte gjithandej. Një shfytëzim barbar ku nuk dihet kush janë padronët e ku shkon ky Ar i Zi ???!!! …………………………………………………….. SHTËPIA ku u linda është ndërtuar mbi një shekull më parë. Në një vend dominus me pamje të madhe nga të gjitha anët, me burime uji, afër tokave të punushme, blloqeve të pemëve e kullotave të bagëtive . Në afërsi të pyllit shekullore kufi me fshatrat ( Gorishov Rromës_ Hekal ) nga ku siguroheshin nevojat per dru, gjueti dhe kullotjen e bagetive gjatë dimrit. Pylli krahës shumë llojshmërisë së drurëve e shkurreve ishte i pasur me koçimare qe behej raki. Gjatë luftërave ka sherbyer edhe per fshehje të popullatës e gjesë gjallë .
Fillimishtë shtëpia u ndërtua me një planimetri dy kate me bodrume poshtë. Portë të madhe hyrse qemeri( harku). Kati i dytë me ballkon, dritaret të gjitha nga lindja. Qoshe guri të zgjedhur e gëdhëndur me mjeshtëri nga ustallarë të zotë, shumë gurë të skalitur me lule e mbishkrime të ndryshme. Të gjitha dhomat me oxhak. Një nga dhomat e katit dytë caktohej për miqtë ( ODA e MIQËVE ) e paisur dhe e rregullt në çdo kohë, në mur varej llamb vajguri për ndriçim, mbi dyshemen shtroheshin qilima ( velënxa ) shumë ngjyrëshe, në anët e dhomës shilte e jastek per gjithë të pranishmit, njerëzit rrinin këmbë kryq për orë të tëra ( zakon i veçante ). Bëhej muhabet burrash, pinin raki natyrisht me meze, këndohej, merreshin vendime te rendesishme etje.. Të gjithë dëgjonin dhe respektonin mikun dhe të mdhenjët e fisit sikur të ishe në kuvend.
Ustallarët ( muratorët ) vinin nga krahinat e Korçës dhe kohë zgjatja e ndërtimit shkonte edhe mbi një vit, pa llogaritur kohën e punimeve të brendshme ( dyer, dritare, dyshemetë, tavanet e gedhendura, dollape muri, musendra etje..) Sigurimi për fjetje ushqim bëhej nga Ai që ndërtonte, me trajtim e shkuarje të veçante. Dita e dielë ishte absolutishtë pushim e kthehej ditë feste, organizoheshin dreka, darka këndohej, jepeshin o shkëmbenin dhurata.
Në kalimin e viteve shtepia është djegur disa herë nga lufëterat, demtuar nga termetet e kohëve, janë bërë rindërtime e ndryshime në planimetri po’ pa lëvizur THEMELET ndërsa pjesa veriore është po’ ajo e ndërtimit fillestar.
Kuptohet se ndërtimi i shtëpie të tilla bëheshin të rralla nga familje të mdha e gjendje shumë të mirë ekonomike .
………………………………………………………
SHTËPIA e lindjes për mua është
shumë…s’mund ta krahësojë e
ndërrojë me asgjë…
Atje ku ndjen e shijon ndryshe stinët e vitit, ditët e bukura me Diell, netët magjike nga vezullimi i Yjeve dhe ndriçimi i Hënës. Vendi i qetësisë, ajrit te pastër, i gjelbërimit dhe pemëve të shumta, i luleve e cicërimës së Zogjëve.
Vendi ku çmallesh me kujtimet e të rikthehet Fëminia _ Rinia…
Natyrisht këto janë shënime të çastit, emocionale…trajtimi i kësaj teme do të donte libër..si vet historia, lashtësia e ekzistenca e JONË…
/ Rovereto 26 Qeshor 2020 /.

Shkruar nga Gjeneral Syrja Isufaj vendlindja

24 vite pa Lec Bushatin ” . Përulje dhe rrespekt për vepren e Tij!

No Comments Argëtim Histori

Lec Bushati, lindi me 10 Korrik 1923 në Shkodër. Qysh nxënës në Kolegjin Saverian të qytetit interpretoi në pjeset “Princi i Drishtit” dhe “Udha”. Mbaroi studimet në Institutin dyvjecar “Aleksander Xhuvani” dhe më pas shkollën e lartë për aktore “Aleksander Moisiu”, me 1964. Është ndër aktorët e parë të teatrit “Migjeni”. Deri në fillim të viteve 50 interpretoj me grupin teatror të Shtepisë së Kulturës Shkodër, nën regjine e Andrea Skanjetit, në disa drama, si: “Nën gështenjat e Prages”, “Çështja ruse”, “Portreti”.

Me dramen “Nora” nis karriera e tij si aktor profesionist, pasur me shfaqje të tjera të suksesshme, si: “Koprraci”, “Tirani i Padoves”, “Sherbetori i dy zoterinjve”, “Shtepia e kukulles”, “Tragjedia optimiste”, “Genjeshtra me kembe te gjata”, “Hetimi” ” Gjaku i Arbrit” etj. Ka luajtur mbi 150 role, shumë herësh të para, kryesisht të planit epik, dramatik e tragjik. Ishte nga aktoret e pëlqyer për figura të kahut pozitiv, po aq edhe për antagoniste të fortë, që krijonin skena, dialoge e gjëndje të ndera dramatike, në konflikt me heronjtë dhe interesat e tyre. Ka jetësuar personazhe nga ato sociale e historike kombëtare në dramat “Shtatë shaljanet” e Ndrekë Luces, “Nora” e Andrea Skanjetit, “Cuca e maleve” e Loni Papes, “Keneta” e Fatmir Gjates, “Përkolgjinajt” e Kolë Jakoves. U dallua veçanërisht me rolin e Tuç Makut në dramen “Toka jonë” e K. Jakovës (1970), ku theksoi natyrën e rëndë, autoritare e të vrazhdë, me fjalën e ngadaltë, gjestin shënjues dhe qendrimin “e matur”, duke u kujdesur sakaq për ruajtjen e një petku dhe hijeje kinse të dhembshur, prindërore e të perkore me Lekën, Murashin, Filen etj. Me rolin e Lucianit te drama “Lindje në shtrengatë” e Serafin Fankut, i dha frymë një figure komplekse, falë rrafsheve dhe kundërshtive të nderthurura semantike që plotësonin njëri-tjetrin, si dhe heshtjeve të mbushura me nenkuptime e gjëndje të dyzuara.

Në një stil dhe formatim epiko-dramatik luajti me vonë rolin e malesorit Bale në dramen Shpartallimi (1978), si dhe atë të Plakut të urtë, mendtarit dhe kumtarit të vetëdijes së fisit të Arberit në dramen “Gjaku i Arberit” (1981), të dyja të Fadil Krajes. Interpretimi i tij aktoresk ishte i ndjerë, përgjithësisht në tone të uleta, me pauza të gjata e të mbushura me emocion, duke realizuar paradigma etnopsikologjike të pëlqyera gjerësisht nga publiku. Kishte një zë të thellë, sy të ngulitur, lëvizte mirë nëpër gjëndjet dramatike të personazheve, në udhekryqin për të zgjedhur e parcaktuar fatin apo rrugën e pritshme të tyre; ishte impozant dhe i hijshem nga pikepamja plastike. Luante me dritëhijet, kundërshtitë dhe pjesën e kamufluar e të mistershme të personazheve, të cilat e mbanin ngrehur tensionin e brendshëm shpirtëror të lojës.

Me rolin e Kadri Bajraktarit në dramen “Baca i Gjetajve” ai e pasuroi me tej mjeshtrin e tij të aktrimit me një tjetër pamje, duke mishëruar tani me një figure “negative”, atë të njeriut inatçor e hakmarrës, i cili u trajtua edhe nga një këndveshtrim realist e i natyrshëm. Lec Bushati ka luajtur edhe në disa filma, si: “Detyre e posacme “(1963), “Ditet që sollën pranveren” (1979), ku interpretoi rolin kryesor, atë të Vuksan Sadrise; “Të paftuarit” (1985), rolin e babait të Gjorgut; “Shembja e idhujve” (1977), kapedanin etj. Leci mban titullin “Artist i Merituar” dhe në 70 vjetorin e teatrit, Presidenti i Republikes e nderoi me titullin, “KALORËS I URDHËRIT TË FLAMURIT”.
Vdiq me 16 shtator 1996.

Burimi/Facebook – Teatri Migjeni, Shkoder

Halil Kuliqi – Shqiptarë, Kartagjena duhet shkatërruar.

No Comments Argëtim Histori

Mr.Ukshin Hoti shkruan në përgjigjën e Ismail Kadarësë. Kadare gjatë kohës që rrinte në Francë i bënte pyetje politike Mr. Ukshin Hotit. Ukshini i përgjigjej Ismail Kadarsë por policia i shkatonon Ukshinit probleme dhe malltretime deri edhe me rrahje fizike. Bëhet pyetja: Çka e shtynte Ismail Kadarenë që ta rrahte Ukshin Hotin edhe në burg. Në vend që banda politike shqiptare e udhëhequr nga Ismaili të kërkonte, të angazhohej dhe të aktivizohej në lurimin e Mr. Ukshin Hotit të cilin angazhim u dashke dhe mund ta bënte Ismail Kadare dhe ashtu mund ta bënte edhe Banda politike e Rexhep Qosës. Qe të të dy e konsideronin vetën baba shpirtëror politik të shqiptarëve. Kadaresë nuk iu kishte bindur Ukshin Hoti që të ishte nën komandën e tij, por Ukshin Hoti e kundërshtonte Kadarenë dhe nuk iu bindej urdhërave të Kadaresë. Prandaj, duhej që Mr. Ukshin Hoti i pabindur të bindej edhe me dhunë nga Serbët në burg apo edhe t’i vazhdohej burgu edhe më tutje derisa të bindej dhe të pranonte urdhërat e franco-kadaresë dhe Serbisë.
Prandaj, po e jap një pjesë të përgjigjës që i bënë me shkrim Mr.Ukshin Hoti Kadaresë. Kjo është përgjigjëja:

  • Secila pyetje e Kadaresë pjesërisht ngërthen edhe përgjigjën. Mirëpo, me gjithë lehtësimin që ai ma bën në këtë mënyrë, në disa nga pyetjet nuk mund të pëgjigjëm në mënyrë kategorike, qoftë sepse një gjë të tillë nuk e kam të mundshme, qoftë për shkak se nuk dispumoj fakte materiale(por vetëm ato logjike) për të qenë kategorik. Dhe, sado që mund të duket e habitshme, nuk mund të jam i plotë dhe as kategorik në përgjigjet që kanë të bëjnë pikërisht me mua: me burgosjen time ose me vuajtjën e denimit me burg. Përgjigjet që i doja me siguri, ose me një shkallë të lartë të propabilitetit, tani janë të deklaruara dhe të botuara në forma të ndryshme. Para Gjykatës serbe më Prizren deklarova se me burgosi policia e Republikës së Serbisë me kërkesën e një pjese të alternativës shqiptare në Kosovë. Shpjegova se shkaku i drejtëpërdrejtë i burgosjes time ishte frika e qaqeve politike të qendrave të vendosjes ( edhe në Beograd edhe në Prishrinë) se vendosja ime në Prishtinë si Keyetar i UNIKOMB-it do të mund të rrezikoja baraspeshën, do të mund të më vinte në pozitë pakëz më të brabartë me të tjerët dhe se në këtë mënyrë do të mund të rrezikoja baraspeshën, atëbotë të vendosur të forcave politike. Nuk kam ndonjë ide se si këto deklarata kanë mundur të reflekrohen atje dhe as që kam lexuar ose kam dëgjuar ndonjëherë për ndonjë demantim të tyre. Megjithatë, pavarësisht nga kjo, sot mendoj njësoj sikurse edhe atëherë. Nga ato që lexoj nga shtypi dhe që dëgjoj nga burime të ndryshme, duket sikur zhvillimet në ndërkohë në Kosovë i konfirmuan këto deklarime, ndonëse e vërteta është se nuk desha të bëja elaborimin integral të atyre pohimeve pikërisht me qëllim që të mos ndikoja në këtë aspekt të zhvillimeve në Kosovë. Kësaj i përmbahem edhe më tutje. Ndërkaq, atëbotë, unë vetëm dëshiroja a provoja shpërthimin e bllokadës gati totale që ma kishin vënë qysh nga dalja ime nga burgu i parë, në maj të vitit 1985. Një bllokadë të llojit të veçantë ndodhesha edhe gjatë kohës së vuajtjës së denimit më burg (1981-1985), sepse pushteti politik, atëherë, nuk mund ta pranonte faktim se nuk kisha pasur lidhje me grupët e ndryshme politike që i dënonte dhe as me grupin të cilin me dënuan. Veproja individualisht, kryesisht i udhëhequr me parimin se nuk mund të me ndalohej në Prishtimë një mendim të cilin mund ta thoja hapur dhe me përgjegjësi qoftë në Zagreb, në Lubjanë, apo në Paris. E dëshiroja me vetëdije forcimin e identitetit intelektual të inteligjencies në Prishtinë, është i konsiderueshëm. Ndërkaq, në një bllokadë të llojit të veçantë kam qenë edhe para vitit 1981, gjatë periudhës së punës aktive në Kosovë (1972-1981), sidomos gjatë peridhës së qendrimit në detyrën e Sekretariatit për Marrëdhënje me Botën e Jashtme, dmth. gjatë kohës kur ndodhësha në atë funksion. Nuk mendoj në llojin e bllokadës që mund të lidhej me natyrën e funksionit që kryeja, i cili konsiderohej si ” i ndjeshëm”, ” delikat” etj. Me pretekstin se isha ende “shumë i ri”, i reduktonin ose i eleminonin fare paraqitjet e mija në TVP- në ose në shtyp; me krijonin probleme të lidhura me trajtimin tim real dhe vazhdimisht i merrnin meritat e luftës politike për vete, por nuk e praktikonin edhe marrjen e përgjegjësisë. Natyrisht, me kohë e vërejta se gjëra të tilla nuk kishin kurrëfarë lidhje as me moshën dhe as me natyrën e fuksionit që kryeja…
    Vazhdon më vonë pjesë e shkruar nga Mr. Ukshin Hoti përgjigjur Kadaresë.
    Kartagjena duhet shkatërruar.

Burimi/Facebook