Home

Lajme

Ilir Shaqiri – Është Guri i De Radës, tha Zef poeti, arbëreshi trim, që bënte Milosaon e katundeve përmes këngëve të valëdetshme.

No Comments Argëtim Histori

I ulur në një gur para shtëpisë së tij, ndjeja frymën e tij, ndjeja madhështinë e tij në çdo rrjepje muri grimcuar nga erërat e moteve.

  • Është Guri i De Radës, tha Zef poeti, arbëreshi trim, që bënte Milosaon e katundeve përmes këngëve të valëdetshme. Rreptimthi u ngrita në këmbë, duke vështruar gurin e mbështetur në mur përballë hyrjes së shtëpisë muze.
  • De Rada mbështeste këmbët e tij aty, merrte hapin e madh nga ky gur, që të shalonte gadhurin drejt Kolegjit “Shën Adriani” për të mësuar e ligjëruar bukurezat tona, tha Zefi. – Do të doja të mësoja më shumë për këtë gur, i thashë, përderisa shihja tek vinin poetë e shkrimtarë nga anë e anës, për të prekur foshnjërinë rilindëse.
  • Kur hapi niset nga palca e gurit, fuqia e mendimit bëhet dritësore, bëhet dritëhedhëse për të gjithë, tha Zefi.
  • Nga vijnë njerëz për të parë këtë Kullë Rilindjeje? e pyeta.
  • Vijnë poetë nga të gjitha anët, pastaj të nesërmen gënjejnë bukur, thonë se: kemi pirë kafenë e mëngjesit me De Radën!
  • Ku e pinte kafenë De Rada? e pyeta.
  • Në çdo vatër arbëreshe derisa ai mund të ecte, pastaj në pleqëri i munguan paratë edhe për një kafe!
  • Ai shkruante “Ditët e mia fundmira…”?!
  • Ngjitemi në Shën Mitër, atje rri Kolegji Shën Adriani, atje vjen më shumë fryma e De Radës, tha Zefi.
    Prej këtu ai rilidhi fijet e shkëputura rrënjore brigjeve të Jonit e Adriatikut, ato buluan fundin e detit dhe nxorën lulekurorë mbi valë, aty ku mund të çlodhet çdo arbëresh besëtar për tu nisur prapë në besëlidhjen rrënjore të arbdheut. Prej këtu u nisën në Udhën e Madhe edhe Luigj Gurakuqi edhe Avni Rrustemi. Këtu bënin mësimin trimat, deri atëherë kur ra një mot i rëndë, që ia preu këmbët dhe fjalët rrezeparit.
  • Ajri ia hëngri faqen, tha Zef poeti!
    Vitet e fundit pleqërishte i harxhoi në një dhomë me qira të një bariu nga katundi, prej nga sodiste njëpasnjëshëm zogjtë shtegtarë, përderisa rrallë e më rrallë mund të ngjitej deri te kolegji ku i thërriste zemra. Hapat e fundit i harxhoi në zgjimin e tërësishëm, shpërthimin e gjithmbarshëm të një natyre shumëngjyrëshe me shijen dehëse të ajrit përvëlues në gjoksin e tij. Frymën e fundit e harxhoi në ëndrra të rralla plotë dritë mes shtigjesh të largëta, të njohura e të panjohura; mes njerëzve që e rrethonin syetur e gojëhapur; mes kundërmimeve ëndërrndjellëse që mërgojnë në një tokë më të butë, në një ajër më të ngrohtë, në një vetmi tepër të madhe, të përhershme e të përjetshme.
    Arkivoli i tij po kalonte udhët e ngushta të katundit drejt amshimit. Të gjithë ishin zgjuar ndryshe atë ditë, ecnin më lëndueshëm se asnjëherë tjetër, më hidhërueshëm se asnjëherë tjetër, më kokulur se asnjëherë tjetër, deri te “Fyti i Erës”. Në krahun e djathtë të udhës në kopshtin bajamishtë të shtëpisë së Domenico Mauro-s, mbi rrethojën trimetërshe të gurtë frymonte lulëzuar “Prunus amygdalus”, familja e trëndafilave, ajo që zgjohet e para, bajamja e ëmbëlsirave me aromën e mprehtë çudibërëse. Ajo do çudiste kortezhin mortor! Ishte më e trishtuar se të gjithë, më e lënduar se të gjithë, më e hidhëruar se të gjithë, përderisa “Fyti i Erës” i ndihmoi të derdhë të gjitha lulebajamet mbi arkivolin që mbante trupin e rrezeparit arbëresh. Arkivoli ndaloi për një çast, duke peshuar peshën e luleve. U bënë më shumë lule se sa njerëz, që përcillnin De Radën në gjumin e përjetshëm. Ai iku e neve na la aromën e mprehtë të lule bajames.
    ISh

Burimi/Facebook

25-26 marsi ditet qe Kavaja drodhi diktaturen komuniste!

No Comments Argëtim Histori

Te dashur miq, 25-26 marsi i vitit 1990 ishin ditet e demostratave me te fuqishme antikomuniste ne Kavaje qe diktatura kishte njohur ne tere ekzistencen e saj, ditet qe drodhen rregjimin komunist ne Shqiperi.
Veprimtaria e ngjeshur klandestine e te rinjve dhe grupeve antikomuniste te qytetit te Kavajes, nder te cilet Qazim Karriqi, Çezar Petja, Gezim Çelhyka “,vellezerit Rexhep dhe Ilir Rrugeja, Selaudin Cara, Arjan Musaj, Safet Becerri, Tahir Okshtuni, Dik Ejupi, Idriz Kazazi, Xhevat Hylviu, Jak Shtini, Nik Gjoni, Art Pagria e te tjere, shtypja dhe shperndarja se trakteve antikomuniste dhe shkrimit te parullave kunder rregjimit ne te cilat u behej thirrje qytetareve te Kavajes te ngriheshin me guxim kunder diktatures komuniste, revolta ne qytetin e Kavajes ziente si ne asnje qytet tjeter te vendit.
Me daten 25-26 mars te vitit 1990, Kavaja u shnderrua ne kryeqytetin e revoltes antikomuniste me te fuqishme qe vendi kishte njohur ne 46 vite diktature.
Me 25 Mars mbi 10000 qytetare te Kavajes qe kishin mbushur Stadiumin e qytetit per te “ ndjekur” ndeshjen Besa – Partizani shperthyen ne parulla te fuqishme Enver-Hitler, poshte diktatura, poshte Nexhmia etj etj.
Revolta e stadiumit Besa u shoqerua me arrestimin dhe keqtrajtimin e mbi 200 te rinjve antikomuniste te qytetit.
Por raprezaljet dhe dhuna jo qe nuk i trembi te rinjte guximtare, qytetaret trima te Kavajes por pekrundrazi i revoltoi edhe me shume ata dhe me daten 26 mars sulmuan me gure, per here te pare ne histori Komisariatin e policise me gure, shishe molotov duke kerkuar lirimin e te burgosurve te nje dite me pare.
Miq, revolta, qendresa, heroizmi i te rinjve te Kavajes me daten 25-26 mars jehoi fuqishem te kater anet e vendit dhe ne mbare boten dhe se bashku me revolten e Korrikut te Vitit 1990 do te çlironin de fakto Kavajen nga diktatura komuniste dhe do te shnderronin de fakto qytetin ne epiqender te demokracise ne Shqiperi.
Nderim perjete te rinjve antikomuniste dhe popullit trim e te pa epur te Kavajes qe me revolten e 25-26 marsit drodhen themelet e diktatures me barbare te kohes.
Rrofte Kavaja!

Burimi/Koha e Kavajes

VLLAHET/AROMUNET/ÇOBANET E SHQIPERISE SIPAS ORGJINES E HISTORISE JANE TE KOMBESISE SHQIPTARE

No Comments Argëtim Histori

Nga Partiaemigracioni Shqiptar Kostaq Papa

Nje pjese e vlleheve/aromuneve/ çobaneve te mbetur ne Shqiperi pas nentorit 1944 jane te perndjekur nga Greqia ne vitet 1940-1944 nga malet e Pindit dhe vendbanimet shqiptare ne Epirin qe sot eshte nen Greqi dhe ata per te shpetuar gjeten strehe ne Shqiperi ku vazhduan jeten e tyre nomade e me pas ne stacionimin ne fshatrat blegtorale apo sektoret qe u krijuan sidomos ne Shqiperine Juglindore: Korçe, Kolonje, Permet, Gjirokaster, Sarande.
Gjate jetes se tyre ne Greqi deri ne vitin 1944 ata kane qene shumica shqipfoles dhe vllahfoles e greqishten e kishin si gjuhe te trete ku shume nomade te Pindit e krejt Epirit “grek” nuk e njihnin greqishten ne stan e ne fshat por vetem kur zbrisnin ne qytetet e medha “greke”!
Edhe ata vllehe qe mbeten ne Greqi pas 1944 shumica ishin shqipfoles e vllahfoles e ne jeten e tyre sociale komunikimin e tyre e kishin me Shqipfolesit/Shqiptaret e Epirit, pra me katundet e vendbanimet e tjera shqipfolese te rajonit ku banonin. psh.: Nese banonin ne rajonin e Prevezes apo Konices, ata ishin ne marrdhenie me shqiptaret/shqipfolesit e rajonit e katundeve te Prevezes apo Konices ku dhe u inkuadruan; etj.
Kete marredhenie shqiptaresh te grupit te tyre shoqeror nuk e ka mohuar asnje nga antaret e ketij komuniteti!
Shume vllehe jane vrare e prere dhe zhdukur nga rregjimet ne Greqi sidomos ne vitet e para pas Luftes dyte Boterore.
Çudia ndodhi me brezin tjeter te ketij komuniteti ne Shqiperi te cilet pakuptuar me ndryshimet pas 1990 dhe emigrimin rane ne lojen e qarqeve greke dhe harruan sakrificen e te pareve te tyre qe e shpetuan koken ne Shqiperi ku u strehuan e jetuan. Pjestare te ketij brezi per interesa personale e perfitime tejkalojne te verteten dhe historine behen bukeshkale dhe vegla te qarqeve shoviniste.
Perpjekja tjeter e ketyre veglave te sillogjeve sinon sterzmadhimin e numrit te ketij grupi te vogel shoqeror qe deri para 2 vjetesh hynte ne grupin linguistiko-kulturor sepse sot qeveria i quan pakice etnike ose minoritet emertese te cilen sipas standarteve te OKB nuk e permbushin dhe kjo organizate e LK para saj njohin ne Shqiperi vetem 3 minoritete apo pakice etnike.
Ka nje shifer sa eshte numri i vlleheve ne Shqiperi ne vitin 1990 dhe kjo shifer eshte shume e vogel e nuk e ndryshon dot njeri.
Numri i krejt minoritareve ne vitin 1990 eshte 58758, shifra kjo maksimale ne Shqiperi.
Te gjithe vllehet/aromunet/çobanet e Shqiperise jane shqiptare ne orgjine.
Ata perbehen nga 2 grupe:
Grupi i pare- ata te orgjines latine prej shekujsh ne Iliri.
Grupi i dyte-ata shqiptare qe emigruan prej 300 vjet e deri tani nga viset e Korces, Kolonjes, Permetit e Gjirokastres ne rajonet e Europes Lindore Rumani, Moldovllahi, Besarabi dhe gjate kthimit ne Atdhe sollen me vete gjuhen e vendit ku kishin emigruar.
Ndersa vllahoepirotet e ardhur ne vitet 1940-1944 te perndjekur nga greket,perbejne grupin e trete te ketij komuniteti qe ne Shqiperi quhen Vllah,Aromun,Çoban..
Perpjekja per ti perfshire ne grupin etnik si minoritare grek i bene qesharak, disa persona te ketij komuniteti qe furstrohen nga qarqet shoviniste te Athines, Selanikut e Janines. Keto perpjekje behen qellimisht e s’kane lidhje me te verteten por behen si antipeshe per te neutralizuar te verteten e Çamerise, martirizimit e genocidit te ndodhur popullsise se saj !
KOSTAQ PAPA PhD
Perfaqesuesi Politik i Emigracionit Shqiptar
Studjues i Shqiperise se Poshtme

BurimiFacebook

Muhamed B. Sytari – Rrugicave të lagjeve tona muslimane…

No Comments Argëtim Histori

Meditime (63)
Rrugicave të lagjeve tona muslimane…
Para ca kohësh, bashkë me vëllaun tim Ervil Kuçi, po bënim një ecje meditive, nga Parruca drejt Tophanës e, prej andej në kthim, drejt Garucit, Zdrales, Çinarit të Hoxhë Dheut e në vazhdim… Është një ecje gati-gati rituale, që nuk e lëmë pas dore, ndoshta edhe si një lloj komunikimi në heshtje me atmosferën e lagjeve të vjetra muslimane, shpirtin e tabanit, prekjet e heshtura të gjyshërve e baballarëve që nuk janë më, por që esenca e gjurmës së tyre është diku aty…
Këto janë lagje të vjetra, ku kryesisht banojnë muslimanë. Xhamia e Parrucës, ajo e Tophanës, pak më tutje ajo e “Dy Vajzave”, (pjesë e lagjes Shabanej), janë tre xhamitë e kësaj zone. Do të duheshin edhe dy-tri xhami të tjera në këtë kuadrat gjeografik, për të shërbyer si vende adhurimi për muslimanët e kësaj zone.., mirëpo, ca gjëra nuk janë më si dikur e, përtej kësaj, edhe ca frymëra që duhet të ndiqnin rrugën e së mbarës, diku janë penguar e diku kanë devijuar rrugë…
Teksa shkel në këto rrugica, është e pamundur të mos vëresh detaje, disa prej të cilave kam dëshirë t’i ndaj me ju, edhe si një mesazh publik drejtuar krejt muslimanëve të Shkodrës, por edhe mbarë bashkëqytetarëve të mi dhe përtej tyre.
1) Rrugicat e lagjeve muslimane, ndonëse janë trajtuar me indiferencë të plotë nga pushtetet e ndryshme të 30 viteve të fundit, (si në investime, projekte, studime urbanistike, ndërtime etj.), ngelen të pastra, rrezatojnë një frymë karakteristike që ndjehet natyrshëm teksa shijon ecjen e mbrëmjes mbi këtë tokë të shtrenjtë.
Ndoshta, është gjurma e besimtarëve, që ndër shekuj kanë shkelur mbi të, që herët në sabah, drejt xhamive, lutjeve e dhikrit… Ndoshta është teuhidi në zemrat e banorëve dhe salavatet në gjuhët e tyre… Ndoshta, gjallëria e lëvizjeve në muajin e agjërimit, vizitat e bajrameve a përcjellja e pritja e haxhilerëve…
Ndoshta, aroma e parfumeve të Natës së Mevludit Sherifë, leximet e Kuranit a ndenjat e burrave besimtarë me tespihë në duar, përreth oxhaqeve, me kafe turke e ilahi ashikësh të përvëluar për Allah e Pejgamber… Ndoshta, era e pastërtisë së ujit mbi gurët e oborreve, lulet e pemët karakteristike të bahçeve tona… Ah, bahçet e nanave me degermi të bardhë e ibrikun e ujit, për të ujit e lagë çdo cep e gur, brenda e jashtë oborreve tona..!
Ndoshta, është gjurma e hoxhallarëve në ecjen e tyre plot hejbe e madhështi, modesti e përulje drejt xhamive, drejt pajtimeve, drejt lutjeve… Ndoshta…
2) Lagjet tona, rrugicat tona, janë amanet! Që do të thotë se, ne si muslimanë, si bashkësi qytetare, është e mira që tiparet e rrugicave tona, oborret, muret e tyre, dyert e larta të drunjta, dyert karakteristike, etj, t’i ruajmë e t’i trashëgojmë si vlerë qytetare, si tipar kombëtar dhe vlerë tradicionale shqiptare! Mos të lejojmë që lagjet tona të prishen, (a të na i prishin, siç kanë bërë deri më sot), duke u prishur me to edhe tradita, historia, shpirti e tabani ynë qytetar.
Nuk është larg vëmendjes tuaj Tabaku a Bexhisteni! I pari, lagjja e vjetër ish-bajrak i parë i Shkodrës. I dyti, tregu i famshëm historik, prej të cilit ka ngelur vetëm ndonjë foto bardh e zi, a emri në ndonjë libër historie, (autori i të cilit bart akoma sadopak qytetari e njerzillëk, sa për të mos mbuluar krejt gjurmët e qytetërimit islam të këtij qyteti)..!?
Si të thuash, për disa në këtë qytet, komunizmi ka ngelur i shenjtë, i shenjtërueshëm, edhe për fshirjen e gjurmëve islame dhe shkatërrimin a deformimin e tyre në këtë tokë!? Por, mos të harrojmë se, nga viti ’90 e deri më sot, nuk ka më komunizëm, por diçka tjetër përtej tij, që përhap me shumë finesë, atë që s’e bëri dot zjarri e hekuri ndër ne!
3) Muslimanët shkodranë duhet t’i ruajnë e t’i mbrojnë vetë gjurmët e shekujve, traditat dhe trashëgiminë e tyre, në lagjet përkatëse. Nuk duhet të lejojnë përzierjen, shitjen, transformimin rrënjësor, deformimin a fshirjen e gjurmës së identitetit!
Sepse, devijimi nga tabani, është rrezik për brezat që vijnë, për edukimin e tyre, për rrugëtimet e mëtejshme në jetë. Sepse, origjina, baza, themeli, tabani, janë të shenjtë, të patolerueshëm, të padiskutueshëm, të paprekshëm! Janë vlerë e shenjtë e trashëgimisë kombëtare!
Kësisoj, muslimanët duhet t’i mbrojnë vetë gjurmët e trashëgimisë së tyre shekullore, mos të presin t’ia bëjë këtë as qeveria, as Bashkia, as institutet e ndryshme të monumenteve të kulturës e të ngjashëm, që kur bëhet fjalë për trashëgiminë shekullore islame në këtë kohë, rrudhen e tjetërsohen, deformohen e stepen..!?
4) Sa të shijon ecja në rrugicat muslimane, ku aty-këtu, të shfaqen të rinj e të vjetër, që të japin selam, që ngrihen në këmbë me dorë në zemër, në shenjë respekti, që të pyesin: “Si ka kenë zotnia jote?”, që të japin fytyrë, duke buzëqeshur me mirësinë tipike të muslimanit…
Sa të shijon shfaqja e të rinjve me njëri-tjetrin, që nuk e harrojnë tabanin e familjes, qoftë edhe në lojën e tyre, teksa thërrasin me të madhe: “Pasha Allahun nuk po baj hile!”…
Sa të shijon pëshpëritja e vajzave të reja, që teksa kthehen në shtëpi me prindët e tyre a me ndonjë prejt të afërmve më të mëdhenj, ruhen të mos e ngrejnë zërin, plot edukatë e qytetari, ulin kryet e kalojnë me edukatë e qytetari, mbështjellë me hirkën e shenjtë të turpit, si bijat e Shuajbit urtak në komunikim me Musain fisnik…
Sa të shijon ecja në këto netë vjeshte, në këto rrugë e rrugica të ujitura me dhikër e salavate, me qytetari muslimanësh e pastëri vlerash shekullore, që kalojnë brez pas brezi, si bekim, që Shkodra e ruan në zemër të saj, duke e shpërndarë plot krenari për këdo që shkel në këtë tokë të shtrenjtë morali e besimi, harmonie e bese..!
Imam Muhamed Bardhyl Sytari
Myfti i Zonës Shkodër
Shkodër, më 14 shtator 2021

Burimi/Facebook

Reflektimi i akteve terroriste islamike të 11 shtatorit 2001 në Luginë të Preshevës dhe propaganda pro-talebane e policisë së Serbisë

No Comments Argëtim Histori

Përkundër që kisha lexuar dhe dëgjuar për shumë hoxhallarë bashkëpunëtorë të Serbisë dhe hoxhallarë të ushtrisë së Serbisë, që kishin islamizuar përdhuni të parët e familjes time dhe bashkombasit në Luginë të Preshevës, veçmas kriptokatolikët(Laramanët) e Karadakut të Luginës së Preshevës, të islamizuar pas pushtimit serb të 1912-ës. Duke qenë se më identifikonin si “qafir i Luginës së Preshevës”, nuk rreshtnin përpjekjet e tyre, për t’më islamizuar. Pastaj edhe duke pasur përvojë personale që kisha hetuar disa dhjetëra agjent islamik të Serbisë, që ishin inflitruar në Luftën e UÇPMB-së( në Zonën Operative të Preshevës, me theks të veçantë në Bukoc dhe në Rahovicë), që kishin qëllim etiketimin e luftës tonë çlirimtare si luftë terroriste islamike, por edhe për të kryer tradhëti dhe vrasje në pabesi ndaj Luftëtarëve tonë.

Dhe në fund, një ndër rastet që definitivisht më bindën, që terrorizmi islamik në Ballkan, e sidomos në Trojet Shqipëtare, patjetër drejtëpërdrejtë e shumë rrallë tërthorazi, drejtohen nga Serbia.

Akti terrorist i 11 shtatorit 2001, ndau qartazi Shqipëtarët, të cilët të gjithë u rreshtuam në mbështetje të SHBA-së dhe kundër terroristëve islamik, derisa bashkëpunëtorët e Serbisë në Luginë të Preshevës,1 që të gjithë dolën në mbështetje të Bin Ladenit dhe kundër SHBA-së. Bashkëpunëtorët e Serbisë kishte kohë që i thurrnin lavde Osama Bin Ladenit, terroristëve islamik, xhihadistëve etj. Me rastin e sulmit terrorist islamik të 11 shtatorit 2001, jo vetëm bashkëpunëtorët e Serbisë, por propagandë pro Al Kaidës dhe kundër SHBA-së bëri edhe policia serbe në luginë të Preshevës. Për disa muaj në vazhdimësi derisa zhvillohej lufta kundër regjimit taleban në Afganistan, zhvillohej një propagandë e njerzëve të Serbisë për të propagandu në mesin e “muslimanëve” Shqiptar, radikalizmin, ekstremizmin dhe terrorizmin islamik. Nga ana tjetër, ishim shumë të pakët Shqipëtarët në Luginë të Preshevës, që kundërpropagandonim, e kjo ishte shumë armiqësore për Serbinë. Propaganda pro Bin Ladenit, terrorizmit islamik etj dhe kundër SHBA-së, u intensifiku sidomos në muajin tetor 2001 deri në muajt e parë të vitit 2002.

Më 19.01.2002( e shtunë), në fshatin Rahovicë, komuna e Preshevës, në familjen time vje G. S. duke kërkuar numrin e telefonit të familjes. Të nesërmen fillon kërcënimi përmes telefonit të policit serb përgjegjës të lagjes tonë. Personin G.S. e njihnim familjen e tij për bashkëpunëtorë të Serbisë, gjyshi i tij si hoxhë bashkëpunëtorë i Serbisë kishte shpërngulur Shqipëtar për në Turqi, në këmbim të një “hajmalie” u kishte marrë bashkëfshatarëve edhe “tokën e vetme të bukës”. Më 20.01.2002, ( e diel), ora 23:00- 00:00, thërret në telefon një serb, personalisht e kam hapur telin, derisa në dhomë ishin prezent edhe disa mysafirë( fqinjë tonë). Gjatë kësaj kohe 6 herë thërret dhe herat e fundit filloi të kërcënonte dhe nuk tregonte kush është. Mua më thoshtë në gjuhën shqipe:” shko kah vllezrit tu musliman shihe çka t’i bënë terroristët amerikan”, e unë i thoja :” do të shkojë me amerikanët, me t’i vra terroristët e tu”, vazhdoi duke përsërit ” ti je musliman”, derisa sa herë ia përsërisja që ”isha katolik”, e vëreja që reagonte shumë më ashpër, e pastaj filloi të

fyente dhe kërcënonte edhe më rëndë. Më 21.01.2002( e hënë), ora 00:30 të natës, ka telefonu sërish polici serb, i cili u identifiku me emër e mbiemër, në bazë të zërit nga babai im, ku edhe kishte kërcënuar:” kam me ju vra, kam me ju djegë, shpijën kam me ia kallë, ju jeni srpski muslimani” etj. Nga 20-30.01.2002, vazhdimisht çdo mbrëmje thërriste sidomos pas orës 22 deri ora 00:00, me të njejtat kërcënime, e për të cilat në vazhdimësi janë lajmëruar institucionet ndërkombëtare. Pas këtij rasti, Policia serbe kuptoi që nuk kishte më gjasa në islamizimin as të dhunshëm të familjes tonë të ngushtë, por arriti t’i islamizonte( madje edhe t’i detyronte për bashkëpunëtorë të saj) disa nga xhaxhallarët.

Aktet terroriste islamike të 11 shtatorit 2001, njëherë e përgjithmonë ndryshuan botën. Që nga akti terrorist i 11 shtator 2001, në tërë botën shihet që kur flitet për terrorizëm, automatikisht nënkuptohet me terrorizmin islamik.2 Edhe përkundër faktit që tentohet në vazhdimësi të bëhet dallimi duke mos e lidhur terrorizmin në botë me fenë islame. Islami pas 11 shtatorit 2001, u vendos në qendër të vëmendjes, në ndërlidhjen në mes religjionit dhe terrorizmit, pasiqë sulmet terroriste me vetëvrasje nga viti 1981 deri në mars 2008, ishin 2000 raste më shumë, e të cilat shumica i atribuoheshin xhihadistëve islamik.3 Krahasuar në aspektin sasiorë, nga viti 1968, deri në vitin 2005, organizatat terroriste islamike janë përgjegjëse për 86.9% të viktimave si dhe për 93.6% të të gjitha akteve terroriste.4

Terrorizmi trajtohet si kërcënim global, në veçanti terrorizmi islamik ( p.sh në vitin 2007 në vendet e BE-së, ishin kryer 256 akte terroriste nga terroristët islamik, krahasuar me aktet terroriste të seperatistëve që ishin 226 raste). Organizatat terroriste islamike, kanë kryer numrin më të madh të akteve terroriste kundër vendeve të Europës Perëndimore dhe SHBA-së.5 Europa është më e kërcënuar nga terrorizmi islamik,6 e njejta shihet edhe në kohët e fundit. Sipas statistikave në vitin 2011, krahasuar me vitin 2002, numri i akteve terroriste në botë është rritur për 234%,7 dhe sesa e rrezikshme është kjo dukuri më mirë mund të vërehet që në vitin 2000, nga aktet terroriste vdiqën 3.320 persona, kurse në vitin 2014 vdiqën 32.685 njerëz.8 Grupet operative terroriste, në vitet 2002-2011, në të shumtën e rasteve, vepruan me më pak se 10 terrorist, derisa aktet terroriste i kanë kryer me sukses, që sjellej nga 89-97%, kurse për vitin 2011, është 90.7%.9

Edhe përkundër dy shteteve tona, pothuajse asgjë nuk kanë bërë, që të parandalonin fenomentet kriminale të terrorizmit islamik, derisa pastaj shumë pak bënë në luftimin efikas të

terrorizmit islamik. Atë që qarqet serbe e propagandonin kundër Luftërave tona Çlirimtare, që na etiketonin si terrorist islamik, në praktikë tashmë teomercenarë( hoxhallarë të sposorizuar, ndikuar a lidhur me qarqet serbe) filluan ta propagandonin në predikimet e tyre politiko-propaganduese duke thënë që gjoja ne paskemi luftu për Islam. Vetëm për një dekadë, falë propagandës pro-talebane të injektuar nga shërbimet serbe dhe të kryer nga teomercenarët( hoxhallarët vehabi), Kosova u talebanizu. Në fillim shihnim hoxhallarët vehabi, që pas tyre s’kishin asnjë ”taleban”, e që duhej të procedoheshin penalisht të tillët që shpërndanin ideologji talebane-terroriste islamike, por kjo nuk u bë nga institucionet relevante. Pastaj me rastin e krijimit të ”masës kritike”, një shtet infantil ishte e kuptuar që do dështonte në luftimin e terrorizmit islamik. Prandaj pas një dekade nga sulmet terroriste islamike të 11 shtatorit 2001, Kosova u bë eksportuesja më e madhe e terroristëve islamik për në ISIS.10

Për fat të keq, Serbia dhe Greqia siç kishin arritur mrekullisht të zbatonin planprogramet e tyre të Naçertanisë dhe Megali Idesë, për identifikimin e Shqipëtarëve musliman si turq, sot suksesshëm arritën t’i identifikojnë një pjesë të Shqipëtarëve musliman me taleban, ISIS dhe terrorist islamik. Edhe përkundër faktit që kemi dy shtete nominalisht shqiptare, por të cilat lejuan talebanizimin e Shqiptarëve në Republikën e Maqedonisë së Veriut, Luginës së Preshevës dhe në Mal të zi.

Më:11.09.2021

Skender Jashari i burgosur politik nga EULEX, për rastet e sulmeve kundër policisë dhe xhandarmërisë së Serbisë në Dobrosin komuna e Bujanocit. Ky shkrim është pjesë e marrur nga punimi i bërë gjatë qëndrimit në burgimin politik!

Master drejtimi juridiko-penal dhe studime joformale ushtarake.

Idealet e pushkatuara të Azem Hajdarit!

No Comments Argëtim Histori

Nga Bislim AHMETAJ
Përditshmëria jonë e mbushur me ngjarje të rëdomta ka sjellë një zvetënim vlerash të përmasave të tilla, aq sa përpjekja njerëzore për ta përmirësuar jetën tënde dhe të atyre që të besojnë përmes punës, fjalës, dijes, solidaritetit social duken si kohë të mbuluara me ndryshk.
Ndaj edhe sot në përvjetorin e gjashtëmbëdhjetë të pushkatimit të Princit të Mendjeve të Lira, Azem Hajdarit, gishtat e mi kur rrahin mbi tastierën e compjuterit ndjehen të rraskapitur, të mpitë, zbardhur prej topitjes dhe indiferencës . I frikësuar se s’kam për kë ti shkruaj këta rrjeshta pasi idealet për të cilat luftoj deri ditën që u pushkatua mu në zemër të Kryeqytetit Azem Hajdari , janë pushkatuar njëlloj si ai , bartësi i tyre.
Ideal i pushkatuar(I) !
Ai I priu Lëvizjes Studentore, lëvizje që solli përmbysjen e diktaturës dhe lindjen e pluralizmit politik, edhe pse në krye të kësaj përmbysje historike ,ai nuk shfaqi për asnjë moment të jetës së tij të vrullshme politike urrejtje apo revansh për komunistët e ndershëm, sepse të tillë kishte edhe në familjen e tij (I ati partizan në Luftën e Dytë, I vëllai komunist). Dialogu, e verteta, programet dhe alternativat ishin armët e tij për konkurence dhe zgjidhje me kundërshtarët.
Këto “armë” tani janë varur në muzeun e pluralizmit politik.
Në familjen e tij politike kishte pronë fjalën e lirë dhe lidhjet me njerëzit.
Tani nga qëndra e Tiranës dhe në të katër cepat e Shqiprisë politike gjen vec parulla, fasada, deklarata dhe kunderdeklarata. Pluralizmi politik ka marrë ngjyrat e kryetarëve të partive, kush e lyen rrotën i bahet qerrja Ferrari, kush e lëpin rrotën i behët qerrja Mercedes, kush e shtyn qerren ose lyp me e rregullue qerren vdes për një copë bukë, pikë. Një palë qenë lehin, pala tjetër e qenve shkon përpara, qytetarët mbetën në vend apo shkojnë poshtë e më poshtë, prapë pikë. Në më të parën ëndërr për të cilën luftoj dhe veproj Azem Hajdari për të ndërtuar një shoqëri politike perendimore , ku idetë, e verteta, ballafaqimi me dialog i tyre dhe gjetja e zgjidhjeve më adekuatë për të mirën e shumicës së mundëshme është pushkatuar…
Ideal i pushkatuar(II)!
Ai I doli në krah shtypit të lirë në kohën kur po lindte dhe segmente të mazhorancës së asaj kohe po ja zinin frymën. ( Azem Hajdari Kryetar I Këshillit Botues të gazetës opozitare “Koha Jonë”) Më vonë kur ndërruan mazhorancat do të ngujohej në uri para Televizionit Shtetëror, këtij zëdhënësi bajat të mazhorancave që kur është themeluar dhe deri sot në mëngjes. Koshient ai merrte mbi vetë një barrë e mision vizionar për të cilin bashkëmoshatarët e tij të Lëvizjes Studentore kishin rrezikuar edhe jetën në emër të fjalës së lirë, në emër të së vertetës. Ai dilte në mbrojtje të martirëve të fjalës së lirë që kishin sakrifikuar jetën dhe kaluar rininë burgjeve për lirinë e fjalës dhe peshën e saj. Sot media e shkruar dhe elektronike në masën 90% të saj është shndërruar në një instrument fitim prurës për poseduesit e tyre që janë një grushti biznesmeno-politikanësh apo politikano-biznezmenësh.
Ideal i pushkatuar (III)!
Ai ju doli në krahë dhe u bë një me ta, shtresës së të përndjekurve politik prej regjimit komunist , duke u përleshur me policinë dhe shtetin e mazhorancës që e kishte themeluar dhe drejtuar vet në fillesat e saj në dhjetor të 90-tës në mbrojtje të së drejtës së tyre. I bindur se kësaj shtrese shteti shqiptarë vecmas ajo mazhorancë i kishte borxhe të pakompensueshme morale dhe financiare. Morale se ishte “rezervat” i sigurtë votash , financiare se ishin ata njerëz që me punën dhe gjakun e tyre kishin tharë dhe shndërruar në tokë bujqësore qindra mijëra hektarë tokë, mund , gjak dhe djersë që u shpërnda me ligjin 7501 njerëzve që u gjetën duke e rrënuar dhe plackitur atë tokë në vitin 90- 92, ata kishin ndërtur dhjetra vepra inxhinjerike që prodhonin luks për elitat komuniste dhe para për bunkerët e ‘sigurisë’ se jetëve të tyre dhe sot e kësaj dite para për buxhetin e shtetit shqiptarë(Areoporti I Rinasit). Për fat të keq edhe sot në këtë përvjetor të mbrojtësit dhe avokatit të të drejtave të kësaj shtrese, ata janë në gjendje të mjerueshme dhe të paintegruar. Për më tepër sot shihen edhe si armiq e raksionare pasi në pushtet janë rikthyer bijtë dhe nipat e partisë që e drejtoj dhe e realizoj ndarjen e popullsisë në të shtypur dhe shtypës.
Ideal i pushkatuar (IV)!
Ai mbeshteti, inkurajoj dhe doli në krye të sindikalizmit shqiptarë, këtij segmenti jetik të shoqërive demokratike përëndimore. Pa eksistencën e sindikalizmit përëndimi nuk do të ishte ky që është sot, vendet e Bashkimit Europian nuk do ta kishin shtresën e mesme në masën 60 deri 80% të popullsive të tyre, atë bërthamë që I bën këto vende të forta, të qëndrueshme dhe konkuruese. Realiteti i sotshëm i sindikalizmit shqiptarë na thotë se ai kishte të drejtë edhe pse nuk ja doli ta fitonte betejën. Paraqitja sociale e vendit tonë me 55 miliarderë dhe mbi një miljion njerëz në kufijt e varfërisë tregon se sa të drejtë kishte Azem Hajdari kur luftonte dhëmbë për dhëmbë me qeverinë e tij për të themeluar sindikalizmin në Shqipërinë e postdikatturës komuniste.
Ideal i mbijetuar në agoni (V)!
Ylli polar I veprimtarisë politike e shoqërore të Azem Hajdarit ishte dhe mbet deri ditën e fundit të jetës së tij ceshtja jonë kombëtare. Kontributet e tij në këtë fushë janë të njohura dhe të vlerësuara kombëtarisht. Kosova shtet I pavarur , i njeh mirë dhe ja ka vlerësuar në maksimum kontributet për këtë realitet të ri të saj, shqiptarët e Maqedonisë dhe faktori politik atje rezervojnë respektin dhe krenarinë maksimale për vlerat dhe kontributet e tij në zgjimin, inkurajimin dhe mbështetjen e tyre për të qënë të barabartë në shtetdrejtimin e një shteti maqedon që akoma s’po gjen qasje në rrjedhë as me vetën e tij. Ëndrra për Bashkim Kombëtar është akoma gjallë në mendjet dhe zemrat e bashkëidealistëve të Azem Hajdarit të cilët për hirë të së vertëtës duhet thënë që në këto kohë shtrigash dhe krizash morale dhe ekonomike janë duke jetuar si “gaca nën prush”. Kjo ëndërr vazhdon të jetë e gjallë për një arësye krejt të thjeshtë, pasi për momentin nuk prodhon para për oligarkët e politikës dhe për arësyen tjetër aspak të thjeshtë se ka pas saj një aleat të madh që ka prodhuar liri për shume kombe të shtypura dhe të ndara në botë.
Në mbyllje të kësaj kronologjie për njërin prej njerëzve më karizmatik dhe më të rëndësishëm për shqiptarët në shekullin e njëzetë, shekulli që zgjoj dhe ngjizi shtetin shqiptarë , shekulli që na bëri me mbretëri, diktaturë komuniste,( diktaturë që e rrezoj Azem Hajdari studentët e dhjetorit, qytetarët e Tiranës dhe gjithë Shqipërisë) dhe këtë lloj demokracie që sigurisht që s’ka të krahasuar me diktaturën sic edhe nuk i krahasohet me demokracitë e vendeve ku kemi 24 vite që po synojmë të integrohemi, dua të apeloj individë dhe organizata që ta “trashin” zerin dhe veprimtarinë e tyre që idealet e pushkatuara të Princit të Mendjeve të Lira të ringjallen për të mirën tonë të përbashkët dhe për të ardhmen e fëmijëve tanë të cilët do na anatemojnë nëse do ti ngujojmë sërish në diktatura oligarkësh si ajo e Putinit apo putanave të tjera që po I prodhojmë me indiferencën dhe heshtjen tonë.
ps. Shkrim i vjeter por qe skam cti shtoj e aq me pak ti heq ndonje fjale.

Burimi/Facebook

Miladin Popoviqin nuk e vrau Haki Taha, as Fadil Hoxha Shaban Polluzhën, as Esat Pashën Avni Rrustemi dhe as Skënderbeun nuk e mbyti malarja

No Comments Argëtim Histori

Krimi sa do të që të jetë i përsosur dhe me kujdesin më të madh, krimi i ka edhe të metat e organizimin dhe analistët mediko-juridik, specialistët e shërbimeve sekrete por edhe qytetarët me një nuhatje të lindur mund t`i gjejnë gabimet e përsosmërisë së krimit. Por varet se a iu lejohet të flasin dhe me çka kërcënohen ata.

Vrasja e Miladinit është bërë me një skenar të “mrekullueshëm” serb në mënyrë që autori të jetë shqiptar, që të largohet çdo dyshim për serbët, shqiptarët të krenohen me diçka që nuk e kanë bërë dhe shekujt të lundrojnë me një krenari të rrejshme shqiptare. Bile në pyetjen se çka mendon për Milladin Popoviqin, S. Vukmanoviq Tempo përgjigjet: “Populli krijon mite dhe mirë është nganjëherë ta lëmë që të jetojë me ato mite”?!

Vrasja e Miladin Popoviqit?

Autori Jevrem Jovoviq jep një detaj interesant:

Ekipi mjekësor, i cili ka bërë obduksionet për Milladin Popoviqin dhe mësusesin Haki Taha, ka konstatuar se Haki Taha është vra para Milladin Popoviqit. Kjo e dhënë demanton dezinfomimin që përhapin ca “nacionalist” shqiptar, se gjoja Milladinin e ka vra Haki Taha.

Ja shqipërimi i këtij studimi historik, i historianit Jevrem Jovoviq (pjesa përmbyllëse):

… Milladini shkëlqyeshëm iu kudërvu Aleksandër Rankoviçit e Millovan Gjillasit për ndarjen e Kosovës në tri pjesë. (…)

Me rastin e ardhjes në Prishtinë në krye të PK të PKJ për Kosovë, Milladinit i është ofruar Elaborati i Vasa Çubrilloviqit: “Çështja e pakicave kombëtare në Jugosllavi”. Ky Elaborat është përpiluar më 3 nëntor 1944 dhe fare pak ndryshon nga ai i vitit 1938, të cilin njëzërit e lejon dhe e tumir qeveria serbe. Milladini, me urdhërin e Titos, këtë elaborat e hedh poshtë, hidhërueshëm e gris dhe ua gjuan përpara Rankoviçit, Gjillasit, Tempos dhe Spasoje Gjakoviqit. Kthehet në Kosovë ku vazhdon punën sipas udhëzimeve të Titos dhe vendimeve të AVOJ-it. Në Kosovë poashtu vjen edhe Spasoje Gjakoviqi me detyrë të Sekretarit krahinor për punë të bredshme, atëherë e quajtur OZNA. Në mënyrën se si zhvilloheshin situatat, Milladini gjithënjë e më tepër po bëhej pengesë e kundërshtar ideor i Rankoviçit, S. Vukmiroviqit, S. Gjakoviqit të cilëve iu bashkohet edhe D. Mugosha. Svetozar Vukmanoviq Tempo këtë e vërteton më 1981, në intervistën që i jep gazetarit bullgar në lidhje me librin “Lufta për Ballkanin”. Në pyetjen se çka mendon për Milladin Popoviqin, S. Vukmanoviq Tempo përgjigjet: “Populli krijon mite dhe mirë është nganjëherë ta lëmë që të jetojë me ato mite”?! A i duhet komet i veçantë kësaj?

Milladin Popoviqi më 13 mars 1945, në orën 10 e 30 minuta është vra në zyrën e vet në KKK. Të njëjtën ditë S. Gjakoviqi e D. Mugosha i dërgojnë telelegram A. Rankoviçit dhe nuk përmendin kurrfarë emri të vrasësit – pëmendet një kamerier por jo edhe emri i tij. Të njëjtën ditë me telegram njoftohet edhe Tirana për vrasjen e M. Popoviqit.

Rankoviçi, më 14 mars, i dërgon telegram KKK, në të cilin, pos tjerash, njofton që në varrim në emër të KQ të PKJ do të marrin pjesë Milenko Gjuroviq, S. Gjakoviq dhe Dushan Mugosha..

Më 15 mars sërish i dërgohet telegram A. Rankoviçit. As ditën e tretë nuk përmendet asnjë emër vrasësi. Theksohet që “janë arrestuar disa persona të dyshimtë, në mes tyre edhe një zëvendëskomandant i regjionit”. As me këtë rast nuk përmendet emri i Haki Tahës, për të cilin S. Gjakoviqi, pas 40 vjetësh, thotë se është vrasës i M. Popoviqit. Mësuesi Haki Taha ëhtë vrarë në të njëjtën ditë(?) Obdukcioni vërteton se është vrarë përpara M. Popoviqit. Përse nuk përmendej emri i Haki Tahës në telegram? Përse S. Gjakoviqi e D. Mugosha komunikojnë vetëm me Rankoviçin? Përse babai e nëna e Milladinit nuk lejuan që S. Gjakoviqi e D. Mugosha të merrnin pjesë në varrim?
(https://drini.us/kush-e-ka-vra-milladin-popoviqin-sipas-jevrem-jovovicit/ sipas versionit origjinal :Revista “Alternativa”, nr. 3-4, gusht/shtator 1989, Lubljanë, f. 63/65

Një analizë shumë e thjeshtë, në ato vite kur Kosova ishe në gjendje të jashtëzakonshme, dhe çdo gjë kontrollohej nga OZN-a, dhe ndërtesa e OZN-ës ishte e ruajtur dhe e kontrolluar ashtu siç dinë serbë ka qenë e pa mundur që dikush i pa autorizuar të futet mbrende. Bile, as Fadil Hoxhës i ka qenë e pamundur. Pos si do të hynte Haki Taha i armatosur dhe të kryente vrasjen?

Edhe një gjë: Përse babai e nëna e Milladinit nuk lejuan që S. Gjakoviqi e D. Mugosha të merrnin pjesë në varrim?

Dhe tjetra, nëna e Milladinit në momentin e varrosjes ka vajtuar : Joj Milladine , Ubilli su te tvoji ! Të gjitha këto pëshpëriteshin ndër shqiptar, por vetëm në dhoma shtëpiake dhe ndër njerëzit e besueshëm ndër veti.

Vrasja e Shaban Polluzhës?

Akademik Hakif Bajrami shkruan: -“Rasti i patriotit Shaban Polluzha, flet për një skenar miserabël, kunder të cilit me kohë reagoi Fadil Hoxha që më 16 janar 1945″. Por, ai e shton edhe këte: “Pas 8 shkurtit 1945 Fadil Hoxha nuk kishte as pushtet e as funksion edhe pse figuron se ishte “nënkomandant”. Lidhur me Shaban Polluzhën, kur është vra më 20/21 shkurt 1945 Fadili ishte në Beograd për reagim kundër diktaturës ushtarake. Dhe nga ajo kohë e deri më 1966 ishte “I hetuar” në heshtje. ‘

Mandej: Pengesa kryesore ishte Shaban Polluzha dhe ai duhet likuiduar: Më 21 shkurt të vitit 1945 në fshatin Tërstenik të Drenicës ëhtë vrarë Shaban Polluzha, njëri ndër komandantët më të njohur të zonës së Drenicës gjatë luftës së Dytë Botërore.” Pas vrasjes së Shaban Polluzhës dhe “paralizimit “ total të Fadil Hoxhës , e dime se çka ndodhi më tutje.

Ju lutem të keni vëmendjen në datat e cekura në shkrim :

-8 shkurt 1945 instalimi i Diktatures Ushtarake në Kosovë-
Pas 8 shkurtit 1945 Fadil Hoxha nuk kishte as pushtet e as funksion

  • Më 21 shkurt të vitit 1945 në fshatin Tërstenik të Drenicës ëhtë vrarë Shaban Polluzha

Pra? Sikur ta kishte vra Fadil Hoxha , ky do të ishte një rast i madhe për likuidimin e ti.

Pse askush nuk flet për Ali Shukrinë, pse Ali Shukrija nuk u bë subjekt i urrejtjes shqiptare?

Përgjegja është shumë e thjesht se pse ai e gjuajti plumbin e parë në Shaban Polluzhën në bashkëpunim me partizanët e Ramiz Alisë.
Prapë serbët krijojnë mite: “Populli krijon mite dhe mirë është nganjëherë ta lëmë që të jetojë me ato mite!” A i duhet komet i veçantë kësaj?

Esat Pashë Toptani

“Në kohën që italianët po përgatisnin terrenin për kthimin e Esatit, plani për vrasjen e pashait po përparonte. Më 21 maj, pas një qëndrimi prej dy javësh në Tiranë, studenti nga Libohova, Avni Rustemi, ishte kthyer në Itali… Vështirë të dihet se me ç’njerëz u takua dhe çfarë bëri Avniu gjatë qëndrimit në Shqipëri mes datave 5 dhe 21 maj 1920, por kur kaloi kufirin me tren nga Italia për në Francë, ai kishte në xhep 6,800 lira dhe 300 franga, që llogariten gjithsej në rreth 4,255 dollarë me vlerën e sotme. Avniu arriti në Paris më 31 maj dhe u vendos në Hotel des Tuileries, që ia kishin rekomanduar disa studentë italianë në Romë…..

…. Esati i kishte treguar Pashiçit dhe anëtarëve të tjerë të delegacionit jugosllav se kandidatura e tij për fronin shqiptar po bëhej gjithnjë e më e mundur, sepse tani kishte arritur të merrte edhe mbështetjen e Italisë. U kishte thënë se do të kthehej me kënaqësi në Shqipëri, madje do ta bënte këtë menjëherë….

… Atë ditë, ai do të hante drekë me Xhemilin dhe Elizën në restorantin L’Escargot d’Or. Në orën një pa një çerek zbritën të tre për të shkuar tek automobili, që ishte parkuar në të djathtë të hyrjes së Continentalit. Esati kishte veshur një xhaketë gri, mbi të cilën mbante rozetën e Oficerit të Legjionit të Nderit dhe Kryqin francez të Luftës… Pak minuta më vonë u mësua se ishte vrarë Esat Pasha dhe njeriu që kishte shkrehur armën kishte qenë Avni Rustemi. Ky kishte qëndruar i fshehur pas njërës prej shtyllave të hyrjes në pritje të pashait.” (https://lapsi.al/2018/10/17/rrefimi-si-u-vra-esat-pashe-toptani-nga-avni-rustemi-ne-paris/ )

Serbë e vranë Esat Pashën? pse, do të thuani. Sepse ai kishte marrë ofertë më të mirë nga italianët për tradhëtin e ti . Serbët këte e dinin.

Pse u zgjodh Avniu si vrasës, dhe pse grushtat i kishte nga shoferët e taksive ?

Ju merr mendja që vrasja e një burrë-shtetit të huaj në Francë, aso kohe një mike e madhe e Serbisë, të dënohej vetëm me tre muaj burg?

Prapë serbët krijojnë mite: “Populli krijon mite dhe mirë është nganjëherë ta lëmë që të jetojë me ato mite”?! A i duhet komet i veçantë kësaj?

A vdiç Skënderbeu në pyllë të dimrit nga Malarja?

Që 550 vjet jetojmë me një mashtrim të madh turko-venedikas se Skënderbeun e mbyti Malarj. Dhe as kush deri më sot të thotë diçka ndryshe.

“Gjithëherë kam pase dyshime rreth vdekjes se beftë të Heroit tonë Kombetar në Lezhë me 17 Janar 1468, kur thuhet se “vdiq nga malarja” …Nga malarja në janar? Vdekja e tij vjen në nji kohë kur Venediku ishte shterngue me mbrojte zotnimet e veta prej osmaneve ne ate qe quhej Shqipnia Venedikase – “Albania Veneta” – shkruan Ilir Seci në studimin e tij.

Me anë të marrëveshjeve me osmanët Venediku hoqi qafe rivalët e hershëm Republiken detare të Gjenovës. Kështu që në fillimin e luftës me Osmanët në vitin 1467 venedikasve iu interesonte mbeshtetja dhe përthithja e tanë potencialit shqiptar për me perballue osmanët por nuk i interesonte Skënderbeu si komandant legjendar i cili nuk pranonte nënshtrim ndaj askujt, as ndaj Venedikut. Ishte Janari 1468 një rast i mirë për venedikasit me e hjeke qafe një kundërshtar që kishte shkaktuar vetëm andrralla për ta? Perveç venedikasve ishin edhe osmanët të interesuem për vdekjen e Skënderbeut, ata kishin qenë të interesuem nga dita e parë…Ta kenë helmue një nga këto të dy fuqi, Osmanët ose Venedikasit? Ku i dihet…por malarja në muajin Janar më duket si e zorshme me u kapërdi…

(https://lexo-shqip.net/archives/179004/dyshime-rreth-vdekjes-se-befte-te-heroit-tone-kombetargjergj-kastriotit/ )

Duke e llogaritur se çfarë dimrash të ashpër ishin para 500 e kusur vjetëve, po si mund të fluturonin mushkonjat në ato temperatura?

Edhe e dyta, mushkonjat tona e kanë pushimin letargjik të dimrit.

Pak njohuri: “ Riprodhimi nis kur meshkujt dalin nga gjendja e pupës dhe temperatura mesatare arrin 21 °C. Mashkulli dhe femra ciftëzohen ne fluturim, duke fekonduar vezët në 10-15 sekonda. Mashkulli ngordh pak kohë më mbrapa dhe femra menjëhere duhet te thithi gjak deri sa vezët të arrijnë në pjekjen etyre. Mbasi është ushqyer, depoziton vezët në siperfaqe të ujit. Vezët hapen mbas disa ditësh duke nxjerrur larvat te cilat ushqehen me mbetjet vegjetale ne dekompozim. Në dy javë ato transformohen ne pupë, që është dhe faza finale, kështu kryejne metamorfozen në formën e rritur, fazë kjo që zgjat disa ditë. Kur të rriturit dalin prej ujit, meshkujt ushqehen me nektar, kurse femrat duhet te presin disa ditë deri sa tu forcohet aparati i gojes, qe tu bëjë të mundur të ushqehen për herë të parë me gjak. Në temperaturat e ulta, femrat e fekonduara dimërojne deri në pranveren e ardhshme dhe zakonisht ngordhin pasi depozitojnë vezët” (fxh, mësim nga libri i Biologjisë )

Si e thash edhe në fillim, çdo krim sa do të jetë i organizuar në mënyrën ma ideale, edhe pas 550 vjetësh dalin kokat që me një të menduar të mpreht e shpalosin sekretin e krimit.

Ky shkrim do të ngjallë mospajtime, varësisht se nga jemi dhe së cilës ideologji i takojmë, por unë e bëra më të mirën, që mos jetojmë në rrenat e serbë, dhe për Skënderbeun në mashtrimin pesë shekullor të “Albania Venetes”.

Burimi/botasot.info/

Albin Kurti – I gjithë burgu i Quprisë në Serbi ushtoi nga thirrjet e ekzaltimit dhe çirrjet e delirit të gardianëve. Mendova mos kishin shënuar Jugosllavia ose Cërvena Zvezda në ndonjë ndeshje sportive.

No Comments Argëtim Histori

Mirëpo jo. Aeroplanët e marrë peng kishin qëlluar dhe rrënuar kullat binjake në Nju Jork. Pasditja e zymtë e burgut u bë ditë e zezë e 11 shtatorit 2001. I kisha kaluar 2 vjet e 4 muaj e gjysmë nga 15 vjet burg sa më patën dënuar.
Këto sulme terroriste në Shtetet e Bashkuara të Amerikës ndryshuan rrjedhën e historisë dhe kuptimin e kësaj date, e cila do të jetë përgjithmonë përkujtim i jetëve të humbura, por edhe i rëndësisë së guximit dhe trimërisë përballë fatkeqësive.
Sot përkujtojmë 20 vjetorin e sulmeve vdekjeprurëse që na tronditën të gjithëve, nderojmë, me dhembje e solidaritet, familjet e 2977 viktimave të pafajshme dhe mbarë kombin amerikan.
Kosova bashkëndjen thellë me Shtetet e Bashkuara të Amerikës, aleat historik dhe i pazëvendësueshëm i Kosovës.

Burimi/Facebook

BUDUA/ Budva , Vendbanim i lashte i fisit ilir Venetet

No Comments Argëtim Histori

Shkruan: Shqipe HOXHA

Trako-ilirët ishin të së njëjtës racë me Pellazgët; Thesalët, Dorët e Venetët ishin fise ilire !
Sir John Edwin Sandys: A companion to Latin studies
Venetet vendosen ne qytetin për gati 400 vjet, nga 1420 në 1797, Budva, i quajtur Budua ne ato shekuj, ka qenë pjesë e rajonit të Republikës së

Albania Veneta dhe është e fortifikuar me mure të fuqishme venete kundër pushtimeve osmane.
Homeri i përmend venetët e lashtë si fis ilir në shek. XII-të PrK në kohën e luftës së Trojës
Qyteti i vjetër i Budvës është e vendosur në një gadishull shkëmbor, në anën jugore të fushës Budua. Dëshmi arkeologjike tregojnë se vendbanimi ilir është formuar në vend të qytetit të vjetër, para kolonizimit greke të Adriatikut.

Shumica e mureve ekzistuese të qytetit dhe ndërtesa janë ndërtuar gjatë sundimit venete..

Sipas historianit Luigi Paulucci në librin e tij “Le Bocche di Cattaro nel 1810” (e Gjirit të Kotorrit në vitin 1810), shumica e popullsisë fliste gjuhën Venetiane deri në fillim të shekullit të 19-të
The Venetian walls of Budua (Budva) on a 1900 postcard

Burimi/https://fan-page.al/

VASA ÇUBRILOVIQ, “DËBIMI I SHQIPTARËVE”, (1937) (pjesë nga elaborati)

No Comments Argëtim Histori

Xhelal Zejneli

Historiani dhe akademiku serb Vasa Çubriloviqi (1897-1990), memorandumin Dëbimi i shqiptarëve (Iseljavanje Arnauta) e hartoi për qeverinë e Stojadinoviqit (Milan Stojadinoviq, Çaçak, Serbi 1888 – Buenos Aires, 1961; jurist dhe ekonomist, kryeministër i Mbretërisë së Jugosllavisë në vitet 1935-1939). Çubriloviqi ia propozoi kësaj qeverie mënyrat dhe metodat e zgjidhjes së “problemit shqiptar”. Ka lindur në Bosanska Gradishkë të BH-së. Emri i tij figuron në dy forma, si: Vasa dhe Vaso. Ka qenë një prej pjesëmarrësve më të rinj të atentatit në Sarajevë ndaj princit austriak dhe trashëgimtarit të fronit austro-hungarez Franc Ferdinandit (1863-1914). Ka qenë historian dhe anëtar i Akademisë Serbe të Shkencave dhe të Arteve. Në memorandumin e vet për serbizimin e Kosovës e kritikon mënyrën joefektive të kolonizimit të kësaj hapësire pas Luftës së Parë Botërore, kur në to janë vendosur pjesëtarët e ish-ushtrisë serbe, me qëllim të shpërnguljes, d.m.th. dëbimit të popullsisë shqiptare. Në memorandumin të cilën më 7 mars 1937 ia dërgon qeverisë së Milan Stojadinoviqit, i propozon metodat e përndjekjes dhe të dëbimit fizik të shqiptarëve prej Kosove për në Turqi dhe në Shqipëri. Në të vërtetë, kemi të bëjmë me një pastrim etnik të përpunuar dhe të planifikuar në hollësi. Për shqiptarët, ky akademik serb përdor termin Arnauti.

Shqiptarët janë raca më ekspansive në Ballkan – thotë nacionalisti serbomadh Jovan Cvijiqi (1865-1927), gjeograf, rektor i Universitetit të Beogradit dhe kryetar i Akademisë Mbretërore Serbe të Shkencave.

Dëbimi i shqiptarëve nga trojet e tyre etnike, i planifikuar dhe i përpunuar nga Çubriloviqi:

“Problemi i shqiptarëve në jetën tonë kombëtare dhe shtetërore nuk ka lindur dje. Ai ka luajtur një rol të madh në jetën tonë në periudhën e mesjetës, por një vend tejet të rëndësishëm ka zënë nga fundi të shekullit XVII, kur popullata serbe, prej trojeve që dikur kanë qenë vatra luftërash, shpërngulet drejt veriut dhe në vend të tyre vijnë malësorët shqiptarë. Dalëngadalë, prej kodrave të tyre ata vendosen në luginat pjellore të Metohisë dhe të Kosovës dhe duke depërtuar drejt veriut, shtrihen në drejtim të Moravës perëndimore dhe jugore; nëpër Malin Sharr bien në Pollog dhe që andej drejt Vardarit. Deri në shekullin XIX është krijuar në këtë mënyrë trekëndëshi shqiptar, pykë e cila, në saje të mbështetjes etnike të vijës Dobar-Rogoznë është ngulur thellë në trojet tona dhe ka arritur deri në Nish, duke i ndarë trojet tona të vjetra të Rashkës nga Maqedonia dhe nga lugina e Vardarit…
Këtë pykë shqiptare, Serbia filloi ta krasitë që nga kryengritja e parë (Kryengritja e Parë Serbe më 1804 – Xh. Z.), duke e dëbuar popullsinë shqiptare të viseve më veriore, që nga Jagodina”.

“Pjesën tjetër të trekëndëshit shqiptar kishte për detyrë ta shkatërronte shteti ynë i sotëm, prej vitit 1918 e këndej. Një gjë të tillë ai nuk e bëri. Për këtë ka shumë arsye, e ne këtu do t’i theksojmë vetëm ato më të rëndësishmet:

1) Gabimi kryesor i faktorëve tanë përgjegjës të asaj kohe qëndron në faktin se, për t’i zgjidhur problemet e mëdha etnike kanë tentuar t’i zbatojnë metodat perëndimore, duke harruar se ndodhen në Ballkanin e trazuar dhe të përgjakshëm. Turqia e solli në Ballkan parimin që e kishte marrë nga Sheriati, sipas të cilit, pas luftës së fituar dhe pushtimit të një vendi, fitohet edhe e drejta mbi jetën dhe mbi pasuritë e shtetasve të nënshtruar. Edhe popujt e krishterë të Ballkanit kishin mësuar prej tyre se me shpatë fitohen apo humben, jo vetëm pushteti dhe sundimi, por edhe shtëpia dhe prona. Ky koncept për marrëdhëniet juridiko-private në Ballkan, deri diku është zbutur me ligje, me dekretligje dhe me konventa ndërkombëtare të hartuara nën trysninë e Evropës; megjithëkëtë ai (ky parim i sheriatit – Xh. Z.), deri në ditët tona ka qenë metoda kryesore, edhe e Turqisë, edhe e shteteve ballkanike. Për ta ilustruar një gjë të tillë, nuk na duhet t’i kthehemi një të kaluare të largët. Do t’i përmendim vetëm rastet e paradokohshme: shpërngulja e grekëve nga Azia e Vogël për në Greqi dhe e turqve nga Greqia për në Azi të Vogël; shpërngulja më e re e turqve nga Bullgaria dhe nga Rumania për në Turqi. Derisa të gjitha shtetet ballkanike, prej vitit 1912 e këndej, çështjen e pakicave kombëtare, ose e kanë zgjidhur tashmë, ose janë duke e zgjidhur – duke i shpërngulur ata, ne ndërkaq i kemi zbatuar metodat kontestuese dhe të ngadalshme të kolonizimit gradual. Rezultatet e kësaj metode kanë qenë negative… Duke qenë se shqiptarët janë të egër, kanë shkallë të lartë të shtimit dhe duke qenë se kushte e kolonizimit sipas metodave të vjetra janë gjithnjë më të vështira, ngecja jonë në shpërnguljen e shqiptarëve, në krahasim me vendet e tjera, me kalimin e kohës do të rritet gjithnjë më tepër; për pasojë, do të vihet në dyshim edhe kolonizimi pak a shumë i suksesshëm që e kemi kryer prej vitit 1918 e deri më sot”.

4) S’ka dyshim se shkaku kryesor i dështimit të kolonizimit tonë në ato vise qëndron në faktin se tokat më të mira kanë mbetur në duart e shqiptarëve. Për ta vendosur elementin tonë në përmasa të mëdha në ato rajone, ka pasur vetëm një mundësi: shqiptarëve t’u merreshin tokat. Një gjë e tillë ka qenë e mundshme të bëhej më lehtë pas luftës (Luftës së Parë Botërore – Xh. Z.): duke e dëbuar një pjesë të shqiptarëve për në Shqipëri gjatë rebelimeve dhe aksioneve të kaçakëve, duke mos i legalizuar uzurpimet e tyre dhe duke i blerë çifligjet e tyre.
Përsëri duhet t’i rikthehemi me këtë rast gabimit katastrofik të konceptit tonë juridik të periudhës së pasluftës lidhur me pronësinë mbi tokën. Në vend që ta shfrytëzonim konceptin e vetë shqiptarëve për tokat e uzurpuara prej tyre, rrallëkush prej tyre ka pasur edhe tapi turke, madje vetëm për pronat e blera – ne, në dëm tonin të madh kombëtar dhe shtetëror, jo vetëm që i kemi legalizuar të gjitha këto uzurpime, por, që është edhe më e keqe, ua kemi vënë në dijeni shqiptarëve konceptet euro-perëndimore mbi pronën private. Para kësaj kohe, ata nuk kanë ditur për një gjë të tillë. Në këtë mënyrë ne vetë ua dhamë në dorë armët me të cilat do të mbrohen, do t’i mbajnë tokat më të mira dhe do të bëhet i pamundur nacionalizimi i një prej rajoneve më të rëndësishme për ne”.

“Ky bllok shqiptar përgjatë Stara Planinës (Mali i Vjetër, term bullgar për Ballkanin – Xh.Z.) për shtetin tonë ka një rëndësi të jashtëzakonshme, edhe kombëtare-shtetërore edhe strategjike. Më lartë e treguam mënyrën e krijimit të tij dhe rëndësinë e tij për lidhjen e fuqishme të viseve përgjatë luginës së Vardarit me territoret tona të vjetra. Forca më e madhe e ekspansionit serb, që nga fillimi i krijimit të shtetit të parë serb e këndej, që nga shekulli IX, gjithmonë është mbështetur në kontinuitetin e këtij ekspansioni dhe të territoreve të vjetra të Rashkës, në të gjitha drejtimet, po edhe kah jugu…

Në shekullin XX mund të jetë i sigurt vetëm ai vend që është i banuar me popullin vetanak, ndaj është detyrë mbi detyra e çdo njërit prej nesh të mos lejojmë që pozicionet e tilla me rëndësi strategjike kaq të madhe t’i zotërojë elementi, i cili për ne është i huaj dhe armiqësor. Aq më tepër kur ky element ka mbështetje në shtetin kombëtar amë. Ky shtet sot ende është i pafuqishëm, por edhe si i tillë është shndërruar në bazë të imperializmit italian, nëpërmjet të cilit ai synon të depërtojë në zemër të shtetit tonë. Kundër këtij depërtimi, mjet më i sigurt është elementi ynë i cili do të dojë dhe do të mund ta mbrojë pronën e vet dhe shtetin e vet.

Përpos në këtë bllok prej 18 rrethesh ku janë kompakt, shqiptarët dhe pakicat e tjera kombëtare në zonat jugore jetojnë edhe të shpërndarë. Si të tillë, nuk janë aq të rrezikshëm për jetën tonë kombëtare shtetërore. T’i nacionalizosh rajonet përgjatë Stara Planinës do të thotë ta vrasësh përgjithmonë çfarëdo irredentizmi dhe përgjithmonë ta sigurosh shtetësinë mbi këto vende”.

“Shqiptarët është e pamundur të luftohen vetëm me anë të kolonizimit shkallëzor; ky është i vetmi popull që ka arritur në një mijë vitet e fundit, jo vetëm të qëndrojë përballë bërthamës së shtetit tonë Rashkës dhe Zetës, por edhe në dëm tonin t’i shtyjë kufijtë tonë etnikë në veri dhe në lindje. Derisa kufiri ynë etnik, në një mijë vitet e fundit, në veri ka lëvizur deri në Suboticë, ndërsa në veriperëndim – deri në Kupë, shqiptarët ndërkaq, na kanë dëbuar nga lugina e Shkodrës, kryeqendrës së dikurshme të Bodinit, nga Metohia dhe nga Kosova (Sipas burimeve sllave: Konstantin Bodin, një prej sundimtarëve në historinë kombëtare të malazezëve; prej vitit 1082-1108 ka sunduar në Mbretërinë e Duklës,– Xh. Z.).
E vetmja mënyrë dhe i vetmi mjet për ta zgjidhur problemin shqiptar është forca brutale e një pushteti shtetëror të organizuar, e në këtë pikëpamje ne kemi qenë gjithmonë mbi ta. Fakti se prej vitit 1912 e këndej nuk kemi pasur sukses në luftën ndaj tyre, faji është yni, për arsye se këtë pushtet nuk e kemi shfrytëzuar si duhet.

Për një nacionalizim (asimilim – Xh. Z.) të tyre në favor tonin as që mund të flitet. Përkundrazi, duke iu mbështetur Shqipërisë, zgjohet vetëdija kombëtare e tyre dhe po qe se punët nuk do t’i pastrojmë në kohë, për 20-30 vjet do të kemi një forcë irredentiste të hatashme, gjurmët e së cilës tanimë vërehen dhe kjo, pa asnjë dyshim, do të vë në pikëpyetje të gjitha zotërimet tona në Jug”.
“Siç thash dhe më sipër, për ne është efektive vetëm shpërngulja masive e shqiptarëve nga trekëndëshi i tyre. Për t’u zbatuar një shpërngulje masive, kusht i parë është krijimi i një psikoze të përshtatshme. Kjo mund të bëhet në disa mënyra.

Të gjithë e dimë se popullata myslimane në përgjithësi, duke qenë naive, por edhe fanatike, shumë lehtë i nënshtrohet ndikimit, sidomos atij fetar. Me fjalë të tjera, për t’i shpërngulur shqiptarët, në radhë të parë duhet ta bëjmë për vete klerin dhe parinë e tyre që kanë ndikim, qoftë duke u dhënë para, qoftë duke iu kanosur. Sa më parë duhet gjetur agjitatorë të cilët do të agjitojnë për shpërngulje, e sidomos po qe se vetë Turqia do të pajtohej të na i dërgonte”.
(Detyrë e agjitatorëve ka qenë ta lëvdojnë Turqinë, jetën e atjeshme, të thonë se atje është parajsë, se ky këtu është vend i shkaut, i kryqit, se këtu do të bëhen shkie, do ta humbin fenë. Ata që do të shpërngulen për në Turqi dokumentet e udhëtimit do t’i nxjerrin për një ditë, pa asnjë procedurë, biletat do të jenë me çmime të lira, madje edhe falas, transporti i valixheve deri te stacionet e trenave do të jetë falas…)

“Mjet tjetër do të kishte qenë trysnia e aparatit shtetëror. Ai duhet deri në skajshmëri t’i vërë në zbatim ligjet, në mënyrë që sa më tepër t’ua nxijë jetën shqiptarëve: gjobitje, arrestime, zbatimi i pamëshirshëm i të gjitha rregullave policore, dënimi i kontrabandës, i prerjes së pyjeve, ndjekja e njerëzve, lëshimi i qenve, angazhimi në punë angarie dhe çdo metodë tjetër që mund ta zbatojë në praktikë një polici.
Në lëmin e ekonomisë të merren masat vijuese: të mos njihen tapitë e vjetra; puna në kadastra në të gjitha zonat duhet të ndërpritet menjëherë; tatimet dhe të gjitha borxhet publike e private të grumbullohen pa mëshirë; të ndalohet shfrytëzimi i kullotave shtetërore dhe i kullotave komunale; të hiqen koncesionet; të merren lejet e lëshuara të punës për kafenetë, për dyqanet dhe për zanatet; të merren lejet e monopolit; të dëbohen nga shërbimet shtetërore, private dhe të vetadministrimit, etj. Me masat e lartpërmendura shpërnguljet do të përshpejtoheshin.

Të zbatohen në mënyrë praktike dhe efektive edhe masat sanitare, si p.sh.: të përmbarohet me dhunë çdo aktvendim edhe ndaj shtëpive; të rrënohen muret dhe rrethojat e mëdha përreth shtëpive; të zbatohen me përpikëri masat veterinere me të cilat do të ndalohet nxjerrja e bagëtisë në tregje, etj.
Në çështjet fetare shqiptarët janë më të ndjeshëm, ndaj edhe në këtë sferë duhet të goditen mirë. Kjo mund të arrihet duke i shkaktuar probleme të ndryshme klerit, duke hapur rrugica nëpër varreza me qëllim përdhosjeje të tyre, duke e ndaluar poligaminë, e sidomos e duke zbatuar në mënyrë të pamëshirshme ligjin që edhe vajzat të detyrohen ta ndjekin shkollimin fillor, kudo që ka shkolla.

Në këtë drejtim mund të bëjë shumë edhe iniciativa private. Kolonëve tanë, varësisht nga nevoja, duhet dhënë armë. Në ato rajone duhet të ndërmerren aksionet e vjetra të çetnikëve, ndërsa gjatë realizimit të aksionit, ai të mbështetet në mënyrë sekrete. Për të shkaktuar konflikt masiv me shqiptarët në Metohi, prej kodrave duhet lëshuar një valë malazezësh. Konflikti duhet të përgatitet me njerëz të besueshëm: sa më shumë që të ngrenë krye shqiptarët, aq më lehtë do të mund të shtrihet konflikti dhe ngjarja, në mënyrë të qetë, të prezantohet si konflikt i vëllazërisë dhe fisit dhe në rast nevoje t’i jepet karakter ekonomik. Në instancë të fundit, mund të nxiten edhe kryengritje lokale në mënyrë që të shuhen në gjak me mjete më efektive, por jo aq me ushtrinë sa me koloniatët (kolonizuesit – Xh. Z.), me fiset malazeze dhe me çetnikët.
Ekziston edhe një mjet të cilin Serbia në mënyrë tejet praktike e ka përdorur pas vitit 1878 – djegia sekrete e fshatrave dhe e lagjeve të shqiptarëve nëpër qytete.”

Kolonëve pra duhet t’u sigurohen të gjitha kushtet jetësore për disa vjet, po qe se dëshirojmë që ata të mbeten atje. Pamëshirshëm duhet të shuhet çdo spekulim me shtëpitë dhe me pronat e shqiptarëve të shpërngulur. (Çdo pretendim për të dëshmuar të drejtën e trashëgimisë ndaj shtëpive dhe pronave të shqiptarëve të shpërngulur, përnjëherë të hedhet poshtë – Xh. Z.). Shteti duhet të ketë të drejtë të pakufizuar për të vënë në dispozicion edhe pasuritë e luajtshme, edhe pasuritë e paluajtshme të pronarëve dhe pas vajtjes së tyre, menjëherë t’i sjellë aty kolonët e vet. Duhet vepruar në këtë mënyrë për arsye se rrallë mund të ndodhë që përnjëherë të shpërngulet i tërë fshati. Në ato fshatra, si njerëz të pacipë, agresivë dhe të vrazhdët, në fillim duhet të vendosen malazezët, të cilët duke shkaktuar incidente do t’i detyrojnë shqiptarët që ende nuk janë shpërngul, të ikin sa më parë. Pas kësaj, të sillen edhe kolonë prej anëve të tjera.

“Duke i pasur parasysh të gjitha këto që u thanë më sipër, nuk është e rastit që ne, gjatë shqyrtimit të çështjes së kolonizimit në jug, nisemi nga fakti se e vetmja mënyrë efektive e zgjidhjes së kësaj çështjeje është çatdhesimi masiv i shqiptarëve. Kolonizimi gradual nuk është kryer me sukses, as te ne, as në ndonjë vend tjetër. Në luftën për tokë, organet shtetërore që punojnë në favor të elementit të vet, mund të arrijnë sukses vetëm atëherë kur ndërmarrin masa brutale. Përndryshe, vendasi që është rrënjosur në vatrën e vet dhe që u është përshtatur kushteve klimatike të mjedisit, gjithmonë është më i fortë se kolonizuesi. Këtë duhet pasur parasysh, sidomos kur kemi të bëjmë me një racë të egër, vitale dhe me prirje të madhe shtimi (sirova, žilava i plodna rasa) për të cilën i ndjeri Cvijiq ka thënë se është raca më ekspansive në Ballkan”.

Memorandumin e Çubrilloviqit, për shkak të gjendjes së rëndë ekonomike dhe rrethanave ndërkombëtare të pafavorshme, Qeveria e Stojadinoviqit nuk arriti ta implementojë në tërësi. Pas sulmit gjerman mbi Jugosllavinë më 6 prill 1941 dhe shkatërrimit të Mbretërisë së Jugosllavisë, jetësimi i tij u ndërpre. Ai mbeti në arkiva dhe për të, përpos një numri të vogël studiuesish, vite të tëra s’ka ditur kush.
Për këtë elaborat opinioni ndërkombëtar për herë të parë mësoi në vitet ’60 të shekullit XX, kur ai ra në duart e autoriteteve më të larta të Shqipërisë. Duke u bazuar në këtë projekt famëkeq, autoritetet e Tiranës e demaskuan botërisht ideologjinë serbomadhe dhe planet për pastrimin etnik të trojeve shqiptare në Jugosllavi. Autoritetet zyrtare të Jugosllavisë e kanë mohuar ekzistimin e këtij elaborati, por ai filloi të qarkullonte ndër historianë.

Për elaboratin “Dëbimi i shqiptarëve” publiku jugosllav mësoi për herë të parë në janar të vitit 1988 kur disa pjesë të tij u botuan në vazhdime në të përditshmen “Borba” të Beogradit, e pak më vonë edhe në revistën “Start” të Zagrebit. Gazeta Borba në atë kohë ishte pjesërisht e pavarur nga politika nacionaliste e Sllobodan Millosheviqit. Publikimi i këtij elaborati shkaktoi skandal për arsye se me këtë u cenua, jo vetëm reputacioni i historianit prestigjioz, por edhe i laureatit të Çmimit Nobel, shkrimtarit serb Ivo Andriq (1892-1975), i cili në vitet ’30 të shekullit XX i mbështeti planet antishqiptare të Çubrilloviqit.
Më vonë ky tekst shpesh është cituar dhe është theksuar nga publicistë të ndryshëm shqiptarë dhe kroatë, si një nga dokumentet themelore të ideologjisë serbomadhe të shekullit XX, përkatësisht si bazë e metodave që i përdorën gjatë shpërbërjes së Jugosllavisë autoritetet serbe, për pastrimin etnik të territoreve të shqiptarëve, të myslimanëve dhe të kroatëve.
Manuskripti i elaboratit të Çubrilloviqit “Dëbimi i shqiptarëve” ndodhet në Institutin Ushtarak-Historik të APJ-së, Arkivi i ish-ushtrisë jugosllave, Beograd, 7 mars 1937, No. 2, Fasc. 4, Box 69, 19 pp.

Ide të ngjashme Çubrilloviqi ka paraqitur edhe në memorandumin tjetër të tij që mban titullin “Çështja e pakicave në Jugosllavinë e re”. Më 3 nëntor të vitit 1944, d.m.th. menjëherë pas çlirimit të Beogradit, memorandumin ua propozoi autoriteteve të reja komuniste. Në të i kishte përfshirë të gjithë popujt josllavë të Jugosllavisë. Zyrtarisht, plani u hodh poshtë si jokompatibil me ideologjinë komuniste. Megjithëkëtë, Çubrilloviqi u pranua në Partinë Komuniste të Jugosllavisë. Me këtë rast, elaborati “Dëbimi i shqiptarëve” nuk figuroi në biografinë zyrtare të tij.
Edhe në këtë memorandum propozohen mënyrat e zgjidhjes së “problemit të pakicave”, duke bërë pastrimin etnik të Jugosllavisë nga të gjitha pakicat josllave.

Çubrilloviqi thotë se të gjitha minoritetet në Jugosllavi, si: shqiptarët, gjermanët, hungarezët, italianët dhe rumunët, duke manifestuar “haptas qëndrim armiqësor ndaj shtetit ku jetojnë”, vetvetiu e kanë privuar veten nga të drejtat qytetare. Për këtë arsye, ata duhet “të dëbohen nga shteti ynë, ngase një gjë të tillë edhe e kanë merituar”.
Dr. Çubrilloviqi i propozon kreut ushtarak dhe shtetëror çatdhesimin (ekspatriacionin) e miliona njerëzve, me çka sipas tij, çështja e pakicave në Jugosllavi do të zgjidhej përgjithmonë. Ai thotë se në Jugosllavinë Demokratike Federative do të kishte paqe dhe prosperitet vetëm atëherë kur të ishte etnikisht e pastër dhe kur të zgjidhte çështjen e pakicave “një herë e mirë”; pas kësaj nuk do të kishte më fërkime ndëretnike dhe as përplasje me shtetet fqinje.

Në memorandumin e sipërthënë – të mbajtur sekret, midis tjerash Çubrilloviqi thotë: “Me rastin e zgjidhjes së problemit të pakicave, me çdo kusht duhet ta pushtojmë etnikisht Baçkën, Kosovën dhe Metohinë, duke dëbuar me këtë rast qindra mijë hungarezë dhe shqiptarë nga shteti ynë”.
Çubrilloviqi thotë se “këto luftëra janë momente më të përshtatshme për zgjidhjen e këtyre problemeve”, për arsye se “atë që në paqe nuk mund ta realizosh me dekada dhe shekuj, në kohë luftërash e realizon vetëm për disa muaj apo vetëm për pak vite”. Prandaj propozon që Ushtria Popullore Çlirimtare e Jugosllavisë (UPÇJ), qysh gjatë operacioneve luftarake “me plan dhe në mënyrë të pamëshirshme” t’i pastrojë këto vise prej pakicave kombëtare, në mënyrë që në to të vendoset “elementi kombëtar”.

Në vitin 1953 e kemi Marrëveshjen xhentëlmene midis Turqisë dhe Jugosllavisë për shpërnguljen e shqiptarëve nga vatrat e tyre. Kjo marrëveshje përmban 10 pika. Në përputhje me këtë të, grupet e përbashkëta parlamentare vizituan Turqinë dhe Jugosllavinë.
Për t’i çatdhesuar (ekspatricionuar) shqiptarët nga Kosova dhe viset e tjera, Beogradi synonte të vendosë lidhje sa më të ngushta me Turqinë. Me fjalë të tjera, ai synonte ta ripërtërijë Konventën jugosllavo-turke të vitit 1938 për çatdhesimin (ekspatriimin) e shqiptarëve nga trojet e tyre dhe deportimin për në Turqi. Së pari, Jugosllavia duhej të përmbushte detyrime financiare të caktuara, të parashikuara me konventën e vitit 1938, që kapnin një shumë prej 90 milionë dollarësh.
Për riaktivizimin e konventës ishte e interesuar edhe Turqia. Ajo synonte t’i përdorë shqiptarët në luftën kundër kurdëve, ndaj planifikonte t’i vendosë në zonat kurde.

Pas Luftës së Dytë Botërore, në Jugosllavinë e AVNOJ-it (KAÇKJ), Çubrilloviqi bëri karrierë politike. Menjëherë pas çlirimit, u emërua dekan i Fakultetit filozofik të Universitetit të Beogradit. Pas themelimit të qeverisë së parë të përkohshme të Jugosllavisë Demokratike Federative, në vitet 1945-1946 u emërua ministër i Bujqësisë, ndërsa në vitet 1946-1950 – ministër i Pylltarisë. Është dekoruar me “Çmimin e Tetorit” dhe me “Çmimin e 7 Korrikut. Ka qenë një nga personat më kompetentë për kolonizimin e viseve veriore të Jugosllavisë, kur janë dëbuar nga Vojvodina gjermanët nëndanubianë.

Burimi/https://tetovanews.info/