Home

Lajme

Djali i propozon për martesë, familjarët e vajzës tentojnë të hyjnë me dhunë në studio

No Comments Argëtim Histori

Mbrëmjen e sotme në programin “Dua të të bëj të lumtur”, Stiljano rrëfeu historinë e ndaluar të dashurisë midis tij dhe Ersoneldës, vajza e cila i kishte rrëmbyer zemrën djalit nga Vlora. Ata ishin njohur me njëri- tjetrin që në fëmijëri, pasi familjet e tyre jetojnë në të njëjtin fshat të Vlorës. Pas 1 viti lidhjeje kishin vendosur që të fejoheshin dhe u kishin treguar familjarëve të tyre.

Fatkeqësisht Ersonelda disa vite më parë kishte humbur prindërit për shkak të një aksidenti dhe për të, motrën, vëllain e saj ishin kujdesur gjyshërit. Gjyshërit e Ersoneldës e kishin ndaluar atë që të vazhdonte lidhjen me Stiljanon sepse ishin kushërinj.

“Unë dhe Ersonelda nuk jemi kushërinj të afërt. Jemi kushërinj shumë të largët. Madje familja ime më ka thënë që mund të jemi kushërinj, por shumë po shumë të largët. Nëse do ishim të afërt atëherë dhe prindërit e mi nuk do më lejonin që të vazhdoja këtë histori dashurie”, tha Stiljano.

Stiljano kishte zgjedhur programin “Dua të të bëj të lumtur” për të vendosur përfundimisht se çfarë do të ndodhë me historinë e tyre të dashurisë. “Ersonelda të kam sjellë këtu për të të thënë që nuk më intereson aspak se çfarë thonë të tjerët, unë të dua ty. Prandaj dua që dhe ti të vendosësh se çfarë do bëjmë!”,- ishte mesazhi i Stiljanos për Ersoneldën.

Ersonelda ishte tepër e pavendosur dhe se ishte nën një presion tepër të madh, si nga familja e saj si dhe nga dashuria që ndjente për Stiljanon.

Stiljano i propozoi për martesë, por në prapaskenë ndodheshin familjarët e saj, të cilët u acaruan dhe tentuan të hynin me dhunë në skenë.

Ersonelda tregoi: “Ata dëshirojnë që unë të martohem me dikë tjetër, që ka para. Dikë nga jashtë Shqipëria ose në kryeqytet. Ata thonë që po u martova me Stiljanon do rri në të njëjtin vend, por unë e dua Stiljanon”. Ndërkohë familjarët e saj vazhdonin të tentonin që të hynin në studio, duke ulëritur dhe duke kërcënuar Stiljanon dhe Ersoneldën.

E vendosur përballë një presioni kaq të madh, Ersonelda e frikësuar kërkoi që të thirreshin oficerët e policisë, të cilët shoqëruan në komisariat familjarët.

Menjëherë pasi ata u shoqëruan nga efektivët, Ersonelda pranoi propozimin për martesë të Stiljanos.

Burimi/https://www.zeromedia.al/

Quo vadis Kosovë! “Adem Jashari paska refuzu cigaren në ramazan!” dhe “gratë janë për kuzhinë, oda është për burra”!

No Comments Argëtim Histori

Nuk është e rastësishme. Le të kujtojmë elaboratet shoveniste serbe, që udhëzonin që në periudha të rëndësishme për fatin e të ardhmes duhet të ndikohet që opinion Shqipëtar të merret me gjëra terciare a krejt të parëndësishme. Temat e këtilla, nuk janë vetëm me qëllim të futjes së përçarjes dhe thellimit të ndarjes fetare mes Shqipëtarëve. Edhe pse në vazhdimësi Serbia, ka inskenu raste të këtilla, që nga vitet 1896 e sidomos në vitet 1908 e më pas, e që janë të panumërta rastet e tilla edhe në disa rajone të Republikës së Kosovës. Madje mjafton të shikohen deklarimet e dy personave, që kanë nxitur dy temat: “Adem Jashari paska refuzu cigaren në ramazan” dhe “gratë janë për kuzhinë, oda është për burra”, njëri i vetëdeklaruar që financohet nga fondet turke në shkollimin e fëmijëve të tij, kurse tjetri i arrestuar me dokumente, lekë dhe armë të Serbisë, por i gjykuar dhe i liruar me “marrëveshje” nga të tre akuzat: shtytje në kryerje të veprave terroriste, nxitje të urrejtjes dhe shmangie nga tatami.

Kërcënimi i integritetit dhe sovranitetit të Republikës së Kosovës

Pak ditë pasi Rusia dërgoi forca ushtarake në drejtim të Ukrainës dhe kërcënimit të Kinës ndaj Tajvanit, në Kosovë shpërthejnë tema debati si “Adem Jashari paska refuzu cigaren në ramazan” dhe “gratë janë për kuzhinë, oda është për burra”! Derisa në vitet e fundit Serbia në vazhdimësi përforcon kapacitetet e saj ushtarake sulmuese, e që janë shqetësuar edhe BE dhe SHBA dhe kanë reaguar, madje edhe zyrtarët e vendeve të rajonit, por jo edhe zyrtarët e Institucioneve tona. Pa harruar edhe marrëveshjet e fsheta, siç ishte me Iranin, në rast të ndërhyrjes së SHBA-së, e po ashtu edhe indicjet për marrëveshje dhe kordinimin në rastin e fundit, në rast të përshkallëzimit të konfliktit në Ukrainë.

Republika e Kosovës, është në fazën vendimtare të dialogut me Serbinë si e pakëta mundësi që delegacioni serb të përfitoj nga ky dialog, e deri në rastin e përshkallëzimi të konfliktit në Ukrainë, të kryej invazion kundër Republikës së Kosovës. Pak ditë para fillimit të muajit islam të agjërimit, dy teomercenar, njëri gjoja tradicional e tjetri radikal salafist, paralelisht godasin Identitetin Kombëtar Shqipëtar. Duke shpërqëndru qytetarin e Republikës së Kosovës me tema krejt periferiale, si “Adem Jashari paska refuzu cigaren në ramazan!” dhe “gratë janë për kuzhinë, oda është për burra”! Tema këto të injektuara nga qarqet serbe dhe turke, qoftë drejtëpërdrejt a edhe tërthorazi, nën mbulesën e gjoja e bëjnë mediet e caktuara thjesht për klikime.

“Adem Jashari paska refuzu cigaren në ramazan!”

Gjithashtu nuk janë rastësi edhe cënimi, denigrimi dhe poshtërimi i figurave kombëtare Shqipëtare, duke filluar nga Gjergj Kastrioti, Shën Nënë Tereza, At Pjetër Bogdani, Josif Bageri, Adem Jashari, Ismet Jashari etj.

Për dallim nga vitet tjera, këtë vit shohim që në mënyrë të organizuar, nga portale të krijuara kohëve të fundit dhe pa të dhëna të adresës, propagandojnë propagandën serbe, për ta identifiku

Luftën Çlirimtare të Kosovës, si luftë terroriste islamike, apo që fillimisht t’i jepet ngjyrim fetar, e pastaj Serbia me lehtësi e paraqet si luftë terroriste islamike. Ashtu siç Serbia në vazhdimësi e ka etiketu këtë Luftë. Kurse vetëm një vit më parë, vëllau i kryetarit të Bashkësisë Islame të Republikës së Maqedonisë së Veriut, e fyente Adem Jasharin derisa dehej nga muzika serbe. Tashmë raporti i Martit, i ndërtuar mbi këso prova propagande të agjenturës serbe, e dijmë të gjithë se çfarë pasojash ka sjellë. E nesër nga këto deklarime të këtyre teomercenarëve, dëshmitarëve të paguar e provave të propagandës, tjetërsohet dhe inkriminohet Lufta e UÇK-së, si luftë terroriste islamike, e mbrapa së cilës në aspektin juridik do ketë pasoja edhe më të mëdha.

Nëse analizohet më në thellësi shohim që Serbia paralelisht në kriminalizimin e UÇK-së, ka vepruar në dy drejtime, në inkriminimin e kësaj Lufte si luftë e krimit të organizuar e mafias, që gjoja pjestarë të saj janë përfshirë në kontrabandë droge dhe trafikim organesh njerzore dhe në drejtimin e dytë që është edhe më i vjetër sesa i pari, që këtë Luftë ta paraqesin me ngjyrim ekstrem fetar islam. Fatkeqësisht asnjë jurist në etnikumin tonë, që ka studiuar antiterrorizmin, nuk e ka trajtuar asnjërën nga këto në ndonjë studim. Por sa për krahasim fillestar, fillet e para prej nga buroi Raporti i Martit, janë të kohës së pas luftës, gjegjësisht në vitin 2010 doli në publik, kurse lufta speciale e Serbisë për ngjyrimin fetar të Luftërave tona Çlirimtare si lufta terroriste islamike, ka filluar që në vitet 1992 e më pas. Kjo luftë speciale e Serbisë për ta “argumentu” se ishte luftë terroriste islamike, është shumë e gjerë, shumë dimensionale që zhvillohet për këto tre dekada, e që sipas gjitha gjasave do nxjerren në pah vetëm pas dhënijes epilog të rastit të parë( në lidhje me raportin e Martit). Për fat të keq, si me rastin e raportit të Martit, institucionet e Republikës së Kosovës, janë duke e trajtuar njejtë edhe luftën speciale serbe për ta inkriminu Luftën e UÇK-së, si luftë terroriste islamike. Si kohë e fundit, të këndellen institucionet tona, që çdo ngjyrim politik dhe fetar i përpjekjeve dhe Luftërave tona për Liri, të ndalohet, hetohet dhe gjykohet meritorisht. E pasojat janë të sigurta-do i shohim, nëse vazhdojmë kështu të qëndrojmë!

“Gratë janë për kuzhinë, oda është për burra”!

Një teomercenar, i njohur në opinionin e gjerë, për predikimet e tij ekstreme islamike, e vazhdon avazin e vjetër. Nuk i përmbahet “marrëveshjes” shkaku i së cilës është liruar, nga tre akuzat në vitin 2018. Madje nëse analizohet deklarimi i tij, më së miri shihet fakti që shoqëria e Kosovës, është duke rrëshqitur drejt talebanizimit, ngjajshëm siç janë talebanizu shoqëritë në Pakistan 1966-2020, në Turqi pas viteve 1990 etj.

Janë të pakët popujt, që për disa mileniume kanë qenë të pushtuar dhe janë të pakëta territoret që për disa mileniume janë synuar të pushtohen. Patriarkalizmi në Lindjen e Mesme, u kriju rreth viteve 3100 para Krishtit( dmth edhe përpara pushtimeve të Aleksandrit të Madh, e nuk ka qenë eksportim i patriarkalizmit grek përmes pushtimeve të Lekës së Madh), duke kufizu gratë në fuqinë riprodhuese dhe i përjashtuan nga “procesi i përfaqësimit dhe krijimit të historisë”1 e prej nga kjo ideologji patriarkaliste u fut edhe në ideologjitë fetare antike, qoftë politeiste të asaj kohe,

por edhe në fetë monoteiste që ishte judaizmi, që “Zoti përjashtoi gratë nga besëlidhja me njerëzit”,2 e prej nga e inkorporuan edhe krishterizmi dhe sidomos islamizmi. Islamizmi i përvetësoi nga tregimet mitologjike për subjektet judaike me origjin hebreje, nga burime ekstra-islamike( isra’iliyyat). Isra’iliyyat-i derivonte nga fetë tjera si krishterizmi dhe zoroastrianizmi,3 e që shumica e të cilave të përfshira në “tregimet e profetëve”( Qisas Al-Anbiya) apo edhe në “ekzegjetën-komentimin e Kuranit”(Tafsir), edhe përveç adaptimit të shkrimeve biblike judaike dhe të krishtera, islamizmi i adoptoi shkrimet Apokrife dhe Midrash-e.4 Edhe pse në interpretimet e para islamike(Tafsirët) kishte një rëndësi shumë të madhe Isra’iliyyat-i, nga dijetarët e mëvonshëm islamik u mënjanua,5 derisa disa dijetar paramodern entuziazmohen që t’i përdorin, por ka edhe të tillë që dënojnë përdorimin e tyre,6 kurse në kohët modern të gjithë i kanë kritikuar si joislamike.7

Ndikimi Helen në njërën anë dhe në anën tjetër pushtimi romak, sollën patriarkalizmin edhe në Iliri. Prandaj shohim më me lehtësi që në Pellgun e Mesdheut, helenizmi( greqia antike) ishte burimi themelorë i ideologjisë patriarkale, e cila ideologji u përhap edhe në Romën antike dhe nëpër kolonitë e tyre-fatkeqësisht edhe në Iliri në pjesët ultësinore, e më pas më me intensitet edhe në zonat malore. Me shkatërrimin e Kartagjenës nga Romakën, në Luftën e Parë Punike, më 241 para Krishtit, Republika Romake u bë dominante si fuqi detare në Mesdhe,8 por që nuk ishte absolute, pasiqë ishte ngritur edhe mbretëria Ardiane, që kërcënonte Romën. Mbrete e së cilës mbretëri ishte Teuta.9 Në këtë periudhë nuk kishte ndonjë vend tjetër që të kishte në krye të mbretërisë një femër, p.sh: grekët antik kishin femra vetëm në mitologji( e që për më shumë sipas një numri të studimeve të fundit, ato rrjedhojnë të jenë Ilire a para Ilire-Pellazge), por jo edhe në udhëheqje të shteteve të tyre, ashtu edhe romakët. E që Polibi shkruan në pikëpamje negative për mbrete Teutën, për faktin që ajo ishte femër, e që thoshte se kishte shkurtëpamsi natyrore të gruas dhe nuk shihte asgjë pos suksesit të fundit.10 Pozita e gruas ilire, filloi të degradohet me ardhjen e pushtimit romak, bizantin, përmes të cilit u sollën edhe kulturat e huaja, qoftë ajo romake, helene, por edhe filluan ardhjet e feve, kryesisht atyre monoteiste. Derisa pozita e gruas në fetë monoteiste, përfshirë edhe krishterizmin ishte më e disfavorshme.

Nuk ishte vetëm Teuta, fiset Ilire, kishim më së shumti se çdo popull tjetër antik, në krye të vendit udhëheqëse femra. Kishim disa prince, siç ishte edhe Audata që ishte vajza dhe mbesa e mbretit Bardhyl,11 e cila mbretëroi në vitet 359-336 para Krishtit, e që në fillim ishte prince Ilire e pastaj edhe mbrete Maqedone, pasi ishte martuar me Filipin e II të Maqedonisë në vitin 359.12 Pastaj edhe Bircena( Bircenna, Birksena), që mbretëroi në vitet 292-272 para Krishtit, ishte prince Ilire e më pas edhe mbrete Epirote. Ajo ishte vajza e Bardhylit II mbretit të Mbretërisë Dardane, e që u bë pastaj njëra nga 5 gratë e Pirros së Epirit, që u martu me të rreth vitit 292 para Krishtit.13 Njëra ndër gratë e Pirros Lanasa( Lanassa), u divorcu nga burri i saj, me arsyetimin qe ai më shumë kujdesej për “gruan e tij barbare”.14 Pastaj Synana( Cynane) edhe gjysmë-motra e Aleksandrit të Madh, që ishte vajza e Filipit II nga gruaja Audata, ishte prince Ilire, e cila lindi rreth vitit 35715 dhe u vra në vitin 323. Synana, ishte trajnuar në artin luftarak ilir, nga nëna e saj Audata,16 e cila ishte një nga tre gratë e vetme që luftonin në vija fronti, në Maqedoninë e periudhës helenistike.17 Karia ishte një pricesh tjetër ilire, e cila mbretëroi në pjesën e dytë të shekullit të IV para Krishtit, ishte vajza e Filipit të II të Maqedonisë, e cila ishte përfshirë në betejën në vitin 344/343 para Krishtit, e cila ishte vrarë në atë rast nga Synana(Cynane).18 Ajo ishte goditur në fyt nga Synana19 dhe ushtria e saj u mund gjithashtu.20 Etuta, ndryshe e njohur edhe si Etleuta dhe Etleva, e cila ishte mbrete Dardane dhe ishte vajzë e Monunit II të Dardanisë,21 që mbretëroi në vitet 169-168 para Krishtit, mbrete e mbretërisë Ardiane, e martuar me mbretin Gent.22 Beroea e Epirit, ishte princesh ilire e fisit të Molosëve e cila ishte martuar me mbretin Glauk, e që e rriti Pirron e Epirti.23

Me ardhjen e barbarëve dhe vendosjen e tyre në Gadishullin Ilirik, tash Ballkanik, duke filluar nga sllavët e deri tek pushtuesit Osman( në bashkësundim me sllavët), pozita e gruas në vazhdimësi edhe në trojet tona, është degraduar. Por fatmirësisht në kulturën, traditën dhe identitetin tonë Iliro-Arbërore-Shqipëtare, në vazhdimësi është ruajtur barazia gjinore, madje është ngritur Kulti i Shenjtë i Nënës( sinonimi i së cilës më i mirë është shembulli që tashmë tërë njerëzimi e ka pranuar, e që e vetmja grua në planet që gëzon titullin Nënë Tereza). Madje jo vetëm

kaq, elemente të shenjtërisë së femrës Iliro-Arbëroro-Shqipëtare, e hasim edhe në Kodin e Nderit tonë, ku ishte përfshirë edhe në Kanunin e Lekë Dukagjinit, për paprekshmërinë e gruas( pavarësisht përfshirjes edhe të anëve negative në këto Kanune Shqipëtare). E edhe në luftërat e fundit për çlirim kombëtar, kemi dhjetëra e qindëra luftëtare dhe të rëna për liri.

Por mbi gjitha, Shpëtimi i Kombit tonë, siç e thonë shumica e Rilindasëve tonë, nga të gjitha pushtimet e veçmas nga pushtimi më i egër Osman, në bashkësundim me vazalët ortodoks sllav( Patrikanën e Stambollit), është meritë kryesore e femrës Shqipëtare. E sot, në shekullin XXI, teomercenarë propagandojnë dhe përpjeken në robërimin e femrës Shqipëtare, atë që asnjë pushtues nuk ka arritur ta bënte. Prandaj nuk rreshtin, që në mënyra nga më të ndryshmet, me arsyetime qoftë edhe fetare, që të robërojnë femrën Shqipëtare. Një nënë e shkolluar, një komb i përparuar dhe e kundërta, atë që e synojnë patriarkalistët, konservatorët, radikalët, ekstremistët dhe fanatikët.

Fatkeqësisht sot, nuk shohim reagim institucional( madje as të Avokatit të Popullit), as reagim të mjaftueshëm qytetar, e mos të flasim më për organizata që thirren për mbrojtjen e të drejtave të grave, siç nuk kemi pa as me rastin e 100 e më shumë vrasjeve të grave në Kosovë, disa mijëra rasteve të dhunës kundër anëtarëve femra të familjeve tona.

E vallë, a do lejojmë sot, që në Lirinë e Republikës së Kosovës, të robërohet gjysma e familjeve tona!?

Më:15.04.2021

Skender Jashari i burgosur politik nga EULEX, për rastet e sulmeve kundër policisë dhe xhandarmërisë së Serbisë në Dobrosin komuna e Bujanocit.

Master drejtimi juridiko-penal dhe studime joformale ushtarake.

Monologu : Bisedë më Babën dëshmor ( Mirjeta S. Çeta )

No Comments Argëtim Histori

Parathënja ime me dy fjalë dhe komenti në fund të postimit të autorës :
Edhe pika loti e pikëllimi për ne në mergim, ato janë pjesë gëzimi kur dëshmori atje përkujtohët, këndohët, e pse jo edhe jetohet më veprën e tij dëshmor. Ju falenderoj Mirjeta për formën e gëzimit të cilën na solle nga Kosova këtu në Mergim.
Kjo qendresë, kjo mburrje më rënie dëshmorësh, sado e dhimbëshme të jetë kjo, ne nuk na ligështon perkondrazi na forcon.
Më shumë nga monologu, bisedë më Babën dëshmorë, autore
Mirjeta S. Çeta facebook 13.04.2018 ora 11 para 4 oresh
Për ty që të prita shumë vite !
Ishte ajo pranvera e errët e 13 Prillit që kur ti gjete prehje tek varrezat a mua më le 3 vjeqe duke të pritur tek dyert e shtepisë me lot në sy!
Ndonse nuk të mbaj mend edhe aq,e vogel që isha por ngrohtësin e dashurin tende e ndjej edhe sot.
Ti ishe me mua atëher kur kisha filluar ti merrja hapat e parë të kësaj jete…Më mësove të ja dilja vet e si duket kur e kuptove që u ngrita në kemb ti më tregove se rrugetimin tim të jetes duhet ta beja vet.
Janë këto 19 vite që rruget tona u ndan, ti në një jetë tjeter të quajtur parajsë aty ku ti edhe e meritove të jesh, e unë në këtë bote të rreme çfarë si e tillë po dëshmon çdo herë.
Babush 19 Vite kaluan dhe sot po e ndjej po të njejtën dhimbje sikur ato ditë kur ti mungove, ato ditë kur të prita pran dyerve të shtepis e me vone tek dyert e shkollës …
Si femijë endrroja, e endrra ime ishte te vije të ma beje një befasi te të takoja diku në rrugë e të më tregoje pse ike këto vite kur kishim nevojë per ty!
Kur biente shi endrroja të më afrohej një njeri me qader e të më dergonte në shtepi rruges të më thoshte un jam babi yt
Eh ëndërr femiju pra kjo !
Ishin këto vitet e krenarisë, të mallit dhe nderit që i jetuam fal teje. E di qe kur more rrugen për tek ushtaret e tu amaneti për nënën ishim ne ! Sa me krenari i jetova këto vite babush
Një baba hero e nje nënë heroin e gjallë.
Ti amanet i Kosoves e amanet i nënës, dy njerëz që fliuan rininë pasurin shtepin jeten e tyre per ne. Sot tek varri yt gjindem sikurse 19 vite te tjera sa kaluan ngase vetem këtu gjen prehje shpirti im.
Këtu që 19 vite e qajë hallin me ty, e dija që pas rrugëtimit tim te jetës gjithmon fsheheshe ti, drejt hapave te suksesit të familjes tonë prapë fshiheshe ti. Në çdo lot gëzimi e hidherimi prap fshiheshe ti.
Gjithëmonë ishe pran nesh dhe ndjeja mall e krenari, ngrija kokën kah ti e ty, qe 19 vite nuk të pash por se edhe kështu jetove me ne.
Frymëzim i im, i jetes time Babush, 19 vite pa ty, ishin këto 19 vite te KRENARISË, MALLIT dhe DESHIRËS për me t’pa vetëm edhe një herë, ti frymon me ne Babush.
Nder tjera komenti im:
Xun Çetta : Një rënie e rrallë kjo siq ra Syla në mbrojtje të pikave perball forcave më të egra militare dhe paramilitare Serbe. I perjetshëm qoftë emri dhe kujtimi për Sylë Çeten i cili dëshmoj atdhetarizëm para dhe gjatë luftës.LAVDI.
Link-lidhja e Monilogut ne info-cetta:
Luzern 13.04.2018
Xun Çetta
info-cetta:
http://info-cetta.com/modules.php?name=News&file=article…

NJË SQARIM I DETYRUAR PËR LUFTIMIN NË KOSHARE

No Comments Argëtim Histori

Dilaver Goxhaj

Si përherë, edhe në 9 prillin e vitit 2021 u përkujtua me madhështi të madhe, si asnjë luftim tjetër u UÇK-së, “fitroia” e një “beteje” të madhe në Koshare, në pranverën e vitit 1999, nga Grupi Operativ GO-3 sikundër e ka cilësuar komandanti i atyre forcave, z.Rrustem Berisha: “Ne si ushtarë dhe eprorë të Brigadës 131, dhe eprorë e luftëtarë të brigadës 134 u treguam të gatshëm që të rreshtohemi në Grupin Operativ 3, njësi taktiko-luftarake”. Çdo civili i falet të shprehet në këtë mënyrë, por oficerit me akademi z.Rustem Berisha në asnjë mënyrë jo. Grupim Operativ kemi kur vihen nën një komandë të vetme dy e më shumë divizione, kurse grupimi i dy brigadave nuk përbën as edhe një divizion. Faktikisht në Koshare patëm gjithsej 2.600 forca të UÇK-së, që do të thotë se mund ta pranojmë se kishim të patëm një brigadë, nëse do ta pranojmë ta quajmë brigadë këmbsorie. Si rrjedhojë, as që mund të mednohet se mund të zhvollojë një brigadë betejë.

Por çfarë duhet të kuptojmë me BETEJË? Beteja është tërësia e luftimeve taktike që kryen për asgjësimin pjesë-pjesë të armikut nga njësia operativë gjitharmëshe (divizioni) ose nga disa njësi taktike gjitharmëshe (brigade këmbsorie e tankiste) për plotësimin, zakonisht, të një ose disa detyrave të caktuara të operacionit Beteja që zgjidh detyrën më të rëndësishme, që është asgjësimi i grupimit kryesor të armikut, quhet betejë vendimtare. Këtë e shpreh qartë edhe Klauzeviçi: “Qëllimi i betejës është të shkatërrojë forca të shumta të kundërshtarit, duke përdorur një pjesë të vogël të forcave të veta.”( Karl Fon Klauzeviç “Mbi luftën”, Tiranë, 1996, Libri 6, v.III,f.81).

Po çfarë veprimi luftarak patëm në Koshare? Vetëm një luftim. Brigada zhvillon luftim dhe jo betejë.

Këtë gjoja ‘Betejë” e kanë përgatitur dhe drejtuar një grup oficerash profesionistë ushtarakë shqiptarë të shkolluar nëpër akademitë e ndryshme ushtarake të ish-Jugosllavisë. Shumica e tyre kanë qenë angazhuar 2,5 muaj në luftën për çlirimin e Kosovës, në periudhën 23 qershor-8 shtator 1998, dhe u larguan nga Kosova, për mos të thënë dezertuan nga lufta.

Madje u treguan aq trima sa dhe armatimin ia dozuar policisë serbe: Gjithsej 1785 armë krahu, (për të cilën ekziston edhe dokumenti përkatës). Kjo sasi armësh është e barbartë të armatosur gati tre batalione të një brigade këmbsorie të ushtrisë serbe. Pasi u siguruna që nuk do t’u bënin serbët asnjë pengesë, këta zotërinj shkuan në Shqipëri, së bashku me një pjesë të efekivit të Br.131 dhe 134 të asaj zone operative.

Dorëzimi i armatimit dhe municionit policisë serbe dhe jo komandës së Zonës së Tetë Operative të UÇK-së në Dukagjin, na jep të drejtën të dyshojmë se ardhja e tyre në luftë kur UÇK-në filloi ta mbështesnin SHBA, dhe largimi i tyre pas 2,5 muaj luftë, duhet të ketë pasur qëllime të tjera, por që nuk është vendi ta trajtojmë sot.

Po si e justifikojnë këta oficerë largimin (dezertimin) nga lufta në verën e vitit 1998? Përgjigjen na e jep vetë Komandanti i atij luftimi në Koshare, z.Rustem Berisha, deklaruar në në simpoziumin e organizuar po prej tij, më 9 prill 2000, në Gjakovë: “Në situatën e pashpresë, kur popullsia e kësaj ane (brenda në Kosovë) mund të ishte tashmë jo vetëm pre e luftimeve intensive të ushtrisë serbe, por edhe e terrenit të papërshtatshëm dhe të minuar në rajonin e gjerë të Bjeshkëve të Nëmura, si kalim i vetëm i mundshëm për evakuim. Këto ishin rrethanat që edhe më shumë e lidhën motivin dhe idenë tonë për një luftë nga kufiri e deri në çlirim, tek luftëtarët, konkretisht tek ne si ushtarakë që drejtonim këtë brigadë.” Me këtë “strategji”, këta zotërinj duan të na thonë se Kosova nuk mund të çlirohet nga vetë populli i armatosur, por, vetëm duke sulmuar nga jashtë saj, me ushtri të përgatitur në Shqipëri(!)

Mirëpo, na rezulton se kjo lloj “strategjie” nuk ka qenë thjesht ide e këtij grupi oficerash, por e vetë ish-presidentit Rugova dhe Qeverisë së partisë së tij me në krye z. Bukoshi, duke ia ngarkuar këtë detyrë Ministrisë së Mbrojtjes të asaj Qeverie. Këtë fakt na e vërteton z.Anton Çuni në intervistën e tij, në TV Dukagjini, më 2 maj 2019: “Kur jam paraqit për herë të parë në një objekt të Ministrisë së Mbrojtjes, në dhomën operative, ka qenë në mur një hartë,- kjo ka ndodh në fillim të korrikut 1998, – e cila ishte mbuluar me një stof. E shpalosa. Aty pashë se

dikush kishte parapa një ndërhyrje strategjike që të kishte hapje të kufijve, në Qafë të Prushit, Qafë të Morinës… E kemi paraparë për një ndërhyrje.”

Është fakt, se një pjesë e konsiderueshme e atyre që u stërvitën në Shqipëri nën drejtimin e këtij kontigjenti oficerash, nuk u angazhuan asnjëherë në luftë, sikundër ishte “Brigada Mërgimi”, e dislokuar në Mamuras, si dhe ata në Qerret të Kavajës, përveç kontigjentit prej 256 luftëtarë që sulmoi në 9 prill 1999 në Koshare. Po u kujtojmë se këta trima vendosën të luftojnë dy javë pasi ishte angazhuar NATO-ja në luftë, duke bashkëvepruar me SH.P të UÇK-së.

Kjo kërkesë e tyre, për të sulmuar në Koshare, u miratua edhe nga Ministria e Mbrojtjes e QPK- si dhe nga Shtabi i Përgjithshëm i UÇK-së, si dhe drejtimi që ata kishin zgjedhur vetë për të sulmuar, rajoni i Koshares. Kjo nismë e tyre u mirëprit jashtëzakonisht nga SHP, pasi UÇK-ja kishte shumë nevojë për armë, municione dhe materiale të tjera për luftën si dhe për popullin që i ishte bashkangjitur formacioneve të UÇK-së.

Cila ishte Detyra Luftarake e këtyre forcave që sulmuan në 9 prill në Koshare?

Ajo ishte: Hapja e korridorit të funizimit në drejtimin Padesh-Nivokaz, si drejtimi më i shkurtër. Dhe “Këtë detyrë Rrustem Berisha, komandanti i Brigadës 138” e ka marrë drejtpërdrejt prej meje”, pohon ish Shefi Shtabit të Përgjitshëm të UÇK,Kolonel Bislim Zyrapi. Si rrjedhojë, SHP i UÇK-së e fuqizoi këtë forcë luftarake gradualisht, duke dërguar vijimisht kompani dhe batalione prej ditës së parë të atij sulmi, me mbi 2.300 luftëtarë. Këta ishin vullnetarë të ardhur nga diaspora si dhe nga gjithë trojet shqiptare e që stërviteshin në Qendrat Stërvitore në Shqipëri: në Feken (Mali me Gropa), Helshan (Krumë) dhe në qytetin e Burrelit. SHP i UÇK-së këtë formacion e emërtoi Brigada 138 e UÇK-së, dhe e kaloi në vartësi të Zonës III Operative “Dukagjini”. Pas një muaji u pagëzuau edhe me emërin e ish-shefit të saj të shtabit, Agim Ramadani, i cili vritet pas 48 orësh si pat filluar Luftimi në Koshare.

Çuditërisht, menjëherë sa vritet shefi i shtabit i këtij formacioni luftarak, komandanti dhe shtabi i GO-3 e ndërpresin mësymjen dhe kalojnë në mbrojtje(!) Këtë vendim ata e marrin pa marrë miratim prej SHP të UÇK-së. Dhe menjëherë filluan me organizimin e mbrojtjes, duke krijuar një front mbrojtjeje me gjerësi 15 km, në një thellësi 2-5 km brenda kufirit politik të Kosovës. Ky formacion luftoi në mbrojtje në këtë brez kufitar 65 ditë të tjera, derisa u futën forcat e NATO-s (KFOR-i) në Kosovë. Të ndodhur midis dëshirës për një fitore epope teorike dhe parandjenjës për një disfatë ushtarake, duket se ata kanë qenë para një dileme tragjike: të sulmojmë apo të bëjmë sikur sulmojmë.

Nëse nuk janë dakort se kanë qenë në këtë lloj dileme, janë të lutur t’u përgjigjen pyetjeve të mëposhtme: 1. Ju që luftuat në Koshare, a e arritët objektivin strategjik të luftës sonë çlirimtare: çlirimin e Kosovës, sikundër thoni se e keni patur objektiv, si dhe që aspektin operativ për shtrirjen e luftës në të gjithë territorin e Kosovës dhe krijimin e armatës së Kosovës.”, sikundër shpreheni? 3. Nëpërmjet realizimit të detyrës së nivelit taktik “duke mbritur deri te Rrasa e Zogut mbi Rrasën Koshare”, vallë kjo arritje bëri të munduar “përmbushjen e objektivit final të Betejës, përkatësisht luftës.”, të nivelit strategjik dhe përmes saj u çlirua Kosova?

Këta zotërinj oficerë me akademi ushtarake pretendojnë se në Koshare është zhvilluar BETEJË, por nuk na kanë sqaruar: Çfarë lloj beteje u zhvillua: betejë Mbrojtëse, apo betejë Sumuese? Cila palë zhvilloi betejë mbrojtëse dhe cila palë zhvilloi betejë sulmuese? Cila palë e pati në dorë fillimisht inisiativën dhe cila palë ia hoqi nga duart palës tjetër inisiativën? Cila palë kaloi në mbrojtje të dëshpëruar dhe cila palë fitoi betejën? Cilës palë i dështoi mësymja? Cila palë e pat parapërgatitur sulmin me kujdes dhe si e zhvilloi atë sulm? Cila palë donte të fitonte për çështje prestigji dhe cila palë e mbrojti prestigjin e vet? Cila palë përparoi në drejtim të pozicioneve të palës tjetër? Cila palë pati epërsi numerike ndaj palës tjetër? Cila palë pati epërsi zjarri ndaj palës tjetër? Cila palë dallohej më shumë në epërsi morale se pala tjetër dhe pse kjo epërsi nuk dha rezultat përparimi drejt pozicioneve të kundërshtarit? Cila palë pati furnizime në vijueshmëri në forca e mjete? Cilës palë i pengoheshin furnizimet nga toka dhe ajri? Cila palë pati konceptin e udhëheqjes së përbashkët dhe të kombinuar me forcat e tjera të ushtrisë së vetë? Si do të ishte më

i drejtë përdorimi forcave nga GO-3 për dhënien e goditjes kryesore dhe ku e si do të duhej të jepej një a më shumë goditje ndihmuese? A duhej të qëndrohej në mbrojtje nga ana e forcave tona apo duhej të tërhiqeshin, kur e panë se qëndrimi vetëm në betejë mbrojtëse ishte i padobishën dhe i paleverditshëm për Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës dhe luftën në tërësi?

Dhe, së fundi, duhet bërë e qartë se cila palë arriti sukses në fushën strategjike, operative apo taktike?

Bazuar në sqarimin që na bën z.Hysen Berisha, rezulton se forcat e GO-3 kanë sulmuar me kompani këmbsorie në secilin “drejtim operativ”. Mirëpo, kompania e këmbsorisë është nënrepart taktik bazë, e cila kryen luftim të afërt me anë të ndeshjes, në luftim të afërt me armikun, në një front me gjerësi 800-1000 m, dhe jo në një drejtim operativ, i cili zakonisht ka një gjerësi 10-15 km dhe jo 3 km sa është gjerësia ku sulmuan tre kompanitë e GO-3, të cilat ishin gjithsej 256 forca. Si mund të quhet drejtim operativ (DO) një sektor me gjerësi prej 800-1000 m, dhe me thellësi 600-800 m?!

Dhe ajo që të bën të dyshosh edhe më shumë në aftësitë e tyre ushtarake është fakti, se të tre këto kompani, (që këta i quajnë njësi taktike, që do të thotë brigada!), janë i vetmi skalion dhe të vetmet forca që dispononte GO-3, në 9 dhe 10 prill 1999, duke mos pas skalion të dytë! Dhe më keq akoma: Si mund të kalohej në mësymje ndërkohë që armiku kishte epërsi në forca, (ai fillimisht 300 forca, ndërsa, ne 256 forca), kur dihet që në këto raste raporti i forcave duhet të jetë 2-3-4:1 në favor të sulmuesit?

Zotëria Hysen Berisha në intervistën e dhënë në 16 prill 2019 te TV Dukagini thotë: “Përgatitja për vendimmarrje të betejës ka ndodhur 5-6 muaj përpara.”! Çdo betejë nuk zhvillohet kurrë ashtu si e kanë parashikuar ata që e drejtojnë. Ky është një kusht kryesor në luftë. Edhe në rastin tonë, luftimet vijuan të zhvilloheshin pa përkuar kurrë me ato që kishin paramenduar këta që e

planifikuan atë sulm 5-6 muaj resht(!) Dhe, mos harrojmë edhe tjetrën, se ka dy lloj betejash, betejë mbrojtëse dhe betejë sulmuese. Mirëpo, parë nga pikëpamja taktike, beteja është krejtësishtë sulmuese, nëse ti e kërkon kundërshtarin dhe e sulmon atë porsa hyn në teatrin e luftës. Në këtë rast beteja është gjithmonë taktikisht sulmuese, e cila realizohet kur sulmuesi do të ketë vënë në jetë krejt planin e vet dhe do të ketë përdorur pjesën më të madhe të forcave të tij.

Këta zotërinj, për të mbuluar mosrealizimin e detyrës së dhënë nga SH.P. i UÇK-së dhe për të mashtruar opinionin publik, (karem të cilin e kanë ngrënë të gjithë politikanët e Kosovës, përfshi dhe treshen e fundit), deklarojnë se kanë vrarë 1.600 ushtarë sërbë, kur dihet që, bazuar në një shkrim të oficerit të Koshares, Musa Gjakova, na rezulton se forcat serbe ishin gjithsej: 2332 forca, gjë që këtë shifër na e pohon edhe pala serbe, shkruar në “The Srpska Times”, datë 09.04.2019.

Realisht pala serbe pati vetëm 108 të vraë, ndërsa nga ana jonë 114 të vrarë dhe 350 të plagosur (invalid lufte). Sikur ta marrim të vërtetë se pala jonë mbrojtëse do t’i kishte vrarë armikut 1.600 forca, (thënë ndryshe 70% e forcave të tij), do të thotë, se palës serbe i kishin mbetur vetëm 732 forca në Koshare. Atëhere si shpjegohet që 2.500 forcat tona në Koshare vazhduan të qëndronin në mbrojtje në buzë të kufirit derisa shkuan atje forcat e NATO-s, më 19 qershor 1999, sikundër e pohojnë edhe vetë?

Dhe, që të mos lodhen këta zëtërinj për të na gënjyer më tej për “dëmet e mëdha” që i kanë shkaktuar armikut, po i referohemi Radio”Europa e Lirë” (që financohet nga Kongresi Amerikan), datë 8 Maj 2018, e cila na jep këtë bilanc humbjesh njerëzore gjatë luftës në Kosovëë: Gjithsej 13.518 të vrarë e të zhdukur. Prej tyre: A). Shqiptarë: 12.452. (Prej tyre: ish-pjesëtarë të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës: 2.132; civilë shqiptarë: 8.662; persona të zhdukur (deri në prill 2018): 1.658 (mund të ketë edhe serbë në këtë shumë.) B). SERBË GJITHSEJT: 645 (CIVILË, USHTARË DHE POLICË). C). TË ETNIVE TJERA: 421 (CIVILË, POLICE, USHTARË), PRA JO MË SHUMË SE 1.000 FORCA ARMIKE. Pasqyruar këto të dhëna edhe në gazetën “EXPRESS”, e Dielë, 16 tetor 2018. Ku i gjetën këta zotërinj edhe 600 serbë të tjerë të vrarë, ndërkohë që pala serbe thotë se i ka gjallë?

Prandaj zotërinjtë e këtij formacioni është mirë t’i gjejnë një emërtim tjetër këtij luftimit të tyre në Koshare, se betejë ajo nuk ka qenë dhe nuk mund të quhet kurrë si e tillë; të japin llogari për moszbatimin as të detyrës dhe as të urdhërit luftarak dhe mos të guxojnë më e të thonë se gjoja fituan luftimin në Koshare. 10 prill 2021

Arsyet e bombardimit të Jugosllavisë nga NATO

No Comments Argëtim Histori

Në përgjithësi është trajtuar nga burime të ndryshme dhe arsye të ndryshme janë theksuar, disa herë edhe kontradiktore a të kundërta mes burimeve të ndryshme. E rëndësishme është që Shqipëtarët, SHBA-ja dhe NATO-ja, kanë bindjen e njejtë për arsyet e ndërhyrjes. Madje më së miri e dëshmojnë protestat e demostratat e shumta në vende të ndryshme të botës që organizuan Shqipëtarët, për të kërkuar reagimin ndërkombëtar, reagimin e NATO-s dhe të SHBA-së, por edhe të vendeve të tjera Euro-perëndimore.

Arsyet e intervenimit të SHBA-së, prej nga bëri që të intervenoj edhe NATO, ishin:

  1. Agresioni serb në Kosovë që kërcënonte drejtëpërdrejt paqen në Ballkan dhe stabilitetin në Europën jug-lindore;
  2. Represioni serb në Kosovë që krijoi krizë humanitare në përmasa marramendëse; dhe
  3. Sjelljet e Millosheviqit, drejtëpërdrejt sfiduan kredibilitetin e NATO-s.1
  4. Agresioni serb në Kosovë që kërcënonte drejtëpërdrejt paqen në Ballkan dhe stabilitetin në Europën jug-lindore.

Ballkani, në vazhdimësi ka qenë nyje dhe fushëbetejë konfliktesh të fuqive rajonale dhe superfuqive. Prandaj palët në konfliktet ballkanike, në vazhdimësi kanë shfrytëzuar mbështetjen e Fuqive të mëdha, e njejta u pa edhe në konfliktet e viteve të 90, të shekullit të shkuar.

Në vitet 1990 në ish-Jugosllavi dhe në tërësi në Ballkan ishte dekada që shënon rrijten e nacionalizmit dhe konfrontimeve të armatosura, e paralelisht me të vërehej ngritja e Millosheviqit, i cili mes viteve 1992-1995 nxiti luftëra në Slloveni, Kroaci dhe Bosnje. Nga pas Luftës së II Botërore në Europë, nuk kishte pasur ndonjë rast që të kryhej agresion dhe këtë tashmë e bënte Serbia. Kishte shumë ankesa për dështimin e NATO-s, që të ndërmerrte ndonjë veprim për stabilizim të këtij rajoni.2 Duke qenë se në Bosnje dhe Hercegovinë, reagimi i ngathtë, bëri që të eskalonte edhe më shumë situata dhe të kishte krime të rënda të kryera nga serbët, e që Serbia në këtë rast kishte një mbështetje nga surogatët e saj në këtë vend.

Për potencialitetin e rrezikut të situatës në Kosovës, ishte e njohur për shumë dekada. Me ngritjen e Millosheviqit në fundvitet 1980-ta, i mori autonominë dhe implementoi një sëri masash represive duke i përjashtuar shqipëtarët nga çdo pozitë udhëheqëse.3 Nga ana tjetër, duke pasur parasysh raportet shqipëtaro-amerikane dhe gjetjen e SHBA-së në rastet më të vështira të Kombit Shqipëtar, gjatë shekullit të fundit, popullata Shqipëtare kishte drejtuar sytë e zemrën kah ky vend, si i vetmi vend që mund të zgjidhte problemin e Kosovës.

Në dhjetor 1992, në Krishtlindje, George Bush, paralajmëroi Millosheviqin që “SHBA-të do t’i përgjigjen në rast se Serbia nxit dhunë në Kosovë”.4

Konfliktet në ish-jugosllavi, i filluar në Slloveni, i vazhduar në Kroaci dhe pastaj në Bosnje dhe Hercegovinë, tregojnë më së miri, faktin që ato përhapeshin prej një vendi në vendin tjetër. Madje situata ishte edhe më delikate për sa i përket Shqipëtarëve, të cilët jemi të shpërndarë në disa

shtete. Kjo e bënte situatën edhe më eksplozive, sepse as Shqipëtarët në Maqedoni, as në Luginë të Preshevës dhe as në Mal të zi nuk ishin të kënaqur me statusin e tyre. Mobilizimi dhe aktivizimi i gjithë Shqipëtarëve si në Ballkan ashtu edhe në mbarë botën, rreth zgjidhjes së çështjes së Kosovës, është tregues që Serbia nxiti konflikt me Shqipëtarët dhe jovetëm me Kosovën.

Prandaj thellimi i konfliktit në Kosovë, pamëdyshje ishte e sigurtë që mund të përhapej dhe rrezikohej paqja dhe stabiliteti në Ballkan por dhe në Europën Jug-lindore, e që paraqiste kërcënim serioz për:

a) Minimin e procesit të Paqes së Dejtonit për Bosnjën;

b) Ri-ndezja e kaosit në Shqipëri( që mund të përfshihej në konflikt);

c) Destabilizimi i Maqedonisë, ku Shqipëtarët paraqisnin minoritetin e madh, që mund të copëtonte këtë vend, e për rrjedhojë pastaj edhe Greqia dhe Bullgaria do përfshiheshin kundër Maqedonisë;

d) Rritja e rivalitetit dhe tensioneve greko-turke, që të dy aleat të NATO-s( prej nga mund të fillonte shpërbërja e kësaj organizate).5

  1. Represioni serb në Kosovë që krijoi krizë humanitare në përmasa marramendëse.

Dhuna serbe ishte bërë sistematike, gjë që u detyru faktori ndërkombëtar të reagonte edhe në frontin diplomatik dhe ushtarak.6 Në tetor 1998, nën presionin ushtarak të NATO-s Millosheviqi ishte detyruar që të përmbahej nga represioni, të zvogëlonte forcat në Kosovë dhe të fillonte negociatat .7 E në marrëveshjen e njejtë parashihej edhe vendosja e vëzhguesëve ndërkombëtar të paarmatosur të OSBE-së dhe misionit verifikues ajror të NATO-s.8 Por përkundër këtyre, Serbia shkeli marrëveshjet ndërkombëtare duke rifilluar shpejt dhunën në Kosovë.9

Veçanarisht njihet masakra e Reçakut, e kryer nga forcat serbe më 15 janar 1999, e cila i dha jehonë të madhe ndërkombëtare dhe imponoi komunitetin ndërkombëtar të angazhohet. Grupi i Kontaktit të Ministrave u taku në Londër më 29 janar 1999, ku kërkoi nga palët të përmbaheshin dhe të fillonin procesin e dialogut.10 Me dështimin e Rambujesë me 19 mars bisedimet ishin suspenduar, derisa misioni i verifikues i OSBE-së në Kosovë, ishte tërhequr shkaku i obstruksioneve të Serbisë, e që Millosheviqi kishte finalizuar planin e dëbimit dhe nënshtrimit total të Shqipëtarëve të Kosovës.11 Veç një ditë pas tërheqjes së vëzhguesëve të OSBE-së nga Kosova, forcat serbe kishin filluar ofensivën masive që shpërnguli mijëra shqipëtar, duke i djegur edhe vendbanimet e tyre, në përmbushje të “Planit Patkoi”.12

Përmes kësaj Millosheviqi synonte që me mënyra brutale t’i jepte fund krizës, duke dëbuar dhe spastruar etnikisht Shqipëtarët dhe kështu duke tentuar të copëtojë aleancën e NATO-s, e që

ajo së bashku me aleatët të tjerë i’u kundërpërgjigjën kësaj krize, duke parandalu urinë dhe duke siguru përfundimisht kthimin e Shqipëtarëve në shtëpitë e veta.13

  1. Sjelljet e Millosheviqit, drejtëpërdrejt sfiduan kredibilitetin e NATO-s.

NATO festonte 50 vjetorin e themelimit të saj, derisa Serbia, hapur e sfidonte duke shkelur marrëveshjet e nënshkruara në tetor 1998, për vëzhguesit e OSBE-së që monitoroheshin nga NATO.14 Përpjekja e fundit diplomatike ishte më 21 mars, kur ambasadori i SHBA-së Riçard Holbruk, në Beograd e paralajmëroi Millosheviqin, por që Beogradi më 22 mars e vazhdoi represionin, e që Këshilli Atlantikut të Veriut, autorizoi sekretarin gjeneral Solana të vendos konsultimet me aleatët për operacione ajrore. Më 23 mars Holbruk largohet nga Beogradi, pa marrëveshje me Millosheviqin.15 Derisa Serbia në vazhdimësi rriti shkeljen e marrëveshjeve, e që nuk mbeti rrugë tjetër pos që të ruante kredibilitetin e saj SHBA dhe NATO-ja, që të kundërpërgjegjeshin.16

Balansimi i përgjegjes së NATO-s, ndaj konfliktit të Kosovës, ishte edhe ruajtja e mbështetjes pozitive dhe relacioneve bashkëpunuese me Rusinë e cila fuqimisht kundërshtonte ruajtja e mbështetjes pozitive dhe relacioneve bashkëpunuese me Rusinë e cila fuqimisht kundërshtonte çdo veprim ushtarak të NATO-s, kundër Jugosllavisë.17

Më:06.04.2021

1 U.S. Policy and NATO Military Operations in Kosovo: Hearings Before the Committee on Armed United States one hundred sixth Congress, First Session, February 25; Aprill 15; July 1, 20; October 14, 21; November 3, 1999; By United States. Congress. Senate. Committee on Armed Services, United States, faqe 329. 2 https://webharvest.gov/peth04/20041027022740/www.defenselink.mil/pubs/kaar02072000.pdf, faqe 1. 3 Po aty. 4 Po aty, faqe 1-2.

Skender Jashari ish i burgosur politik nga EULEX, për rastet e sulmeve kundër policisë dhe xhandarmërisë së Serbisë në Dobrosin komuna e Bujanocit. Master drejtimi juridiko-penal dhe studime joformale ushtarake.

Albin Kurti – I kujtojmë me nderim dëshmorët e Koshares, dhe nuk ua harrojmë idealin.

No Comments Argëtim Histori

Njëzet e një vite më parë, brigada 138 e UÇK-së, nën komandën e Agim Ramadanit, nisi Betejën e Koshares, një nga momentet e lavdishme të luftës së Kosovës për çlirim e bashkim. Duhet t´ua shpjegojmë më të rinjve rëndësinë e asaj beteje, ku luftëtarët tanë e thyen me vullnet politik e ushtarak kufirin shqiptaro-shqiptar, kufirin e imponuar nga Jugosllavia, i cili e ka ndarë për thuajse nëntë dekada kombin tonë përgjysmë, ka ndarë familje e individë, komunitete e ekonomi, por nuk ka arritur të ndajë kulturën, gjuhën dhe aspiratat tona.
Në atë betejë ranë shumë dëshmorë, shqiptarë nga Kosova por edhe nga trojet e tjera. Ra, në krye të detyrës kombëtare edhe komandanti, Agim Ramadani. Por, gjaku që derdhën dëshmorët e martirët, nuk shkoi kot. Sakrifica e tyre sublime e përshpejtoi Kosovën në rrugën e çlirimit dhe faktorët ndërkombëtarë perëndimorë, respektuan dëshirën e shqiptarëve për liri. Aleatë të mëdhenj, ShBA, NATO, Gjermania, Mbretëria e Bashkuar, Italia e Franca e shumë vende të tjera ishin bashkuar në ndërhyrje, në ndihmë të luftës sonë.
I kujtojmë me nderim dëshmorët e Koshares, dhe nuk ua harrojmë idealin. E veteranëve të asaj beteje e të betejave të tjera, iu premtojmë se do ta mbajmë luftën të pastër dhe ashtu do t´ia përcjellim gjeneratave të ardhme, sepse ideali i asaj lufte është themeli politik i jetës sonë. Pa luftën, vetëm mbijetonim, edhe atë jo të gjithë, e sigurisht pa liri e me dinjitet të shkelur. Me luftën, ne sot mund të jetojmë. Ata pak njerëz të papërgjegjshëm që duke dashur të përfitojnë prej luftës rrezikuan ta përlyejnë kujtimin e saj, fatmirësisht janë pak dhe nuk mund të dëmtojnë më.
Lavdi luftëtarëve të Koshares, lavdi ushtarëve të UÇK-së. Ata na sollën lirinë. Le të jenë shembull udhëheqës për ne, si qeveri, si opozitë e si popull, në betejat tona moderne e paqësore, që synojnë zhvillimin dhe forcimin e shtetësisë, ekonomisë dhe shoqërisë së Kosovës, derisa ta arrijmë barazinë mes shqiptarëve dhe kombeve të tjerë në rajon.

Kan være et billede af 1 person
Kan være et billede af 3 njerëz

Burimi/Facebook

Kastriot Dervishi – 1994/Gjyqi ndaj nomenklaturës së lartë komuniste

No Comments Argëtim Histori

Më 21 qershor deri 2 korrik 1994 në Gjykatën e Rrethit Tiranë u zhvillua një proces gjyqësor kundër disa ish drejtuesve të nomenklaturës së lartë komuniste, që kishin qenë anëtarë të Byrosë Politike, ministra, prokurorët të përgjithshëm, kryetarë të Gjykatës së Lartë, zëvendësministra dhe kryetarë të degëve të punëve të brendshme. Gjykata me vendimin nr.505, datë 2.7.1994, i deklaroi fajtorë dhe i dënoi si vijon:
1-Adil Haki Çarçani, lindur në vitin 1922 në Fushëbardhë e banues në Tiranës, i izoluar në shtëpi. U dënua me 5 vjet burgim dhe me detyrimin e 667.727 lekë. Dënimin do ta kryente me kusht.
2-Manush Hydai Myftiu, lindur në vitin 1919 në Vlorë e banues në Tiranës, i arrestuar më 31.8.1991. U dënua me 5 vjet burgim dhe me detyrimin e 424.464 lekë. Dënimin do ta kryente për pjesën e mbetur në izolim shtëpie.
3-Ramiz Taip Alia, lindur në vitin 1926 në Shkodër e banues në Tiranës, në arrest shtëpie më 12.9.1992, më pas i arrestuar. U dënua me 8 vjet burgim dhe me detyrimin e 1.174.167 lekë.
4-Rita Sterjo Marko, lindur në vitin 1920 në Korçë e banues në Tiranës, i arrestuar më 4.12.1991. U dënua me 8 vjet burgim dhe me detyrimin e 275.873 lekë.
5-Simon Muçi Stefani, lindur në vitin 1929 në Përmet e banues në Tiranës, i arrestuar më 8.7.1992. U dënua me 8 vjet burgim dhe me detyrimin e 188.869 lekë.
6-Hekuran Selman Isai, lindur në vitin 1933 në Peqin e banues në Tiranës, i arrestuar më 28.9.1991. U dënua me 5 vjet burgim dhe me detyrimin e 413.082 lekë.
7-Aranit Hysni Çela, lindur në vitin 1923 në Vlorë e banues në Tiranës, i arrestuar më 8.1.1993. U dënua me 7 vjet burgim.
8-Rrapi Jovan Mino, lindur në vitin 1934 në Bubullimë e banues në Tiranës, i arrestuar më 18.10.1993. U dënua me 4 vjet burgim.
9-Zylyftar Qazim Ramizi, lindur në vitin 1937 në Aranitas e banues në Tiranës, i arrestuar më 18.10.1993. U dënua me 6 vjet burgim.
10-Veiz Shemo Hadëri, lindur në vitin 1949 në Rexhinë e banues në Tiranës, i arrestuar më 31.12.1993. U dënua me 3 vjet burgim.
Të gjithë u akuzuan për shpërdorim detyre dhe shkelje të lirive dhe të drejtave të njeriut në dëm personit, në bazë të neneve 106 dhe 107 të Kodit Penal, në kombinim me nenin 13, me përjashtim të A.Çelës, Rr.Manos, Z.Ramizit, V.Hadërit që u akuzuan vetëm në bazë të nenit 106/13 të Kodit Penal. Akuzat kryesisht lidheshin për dënime pa faj, për internime, vrasje pa gjyq, sipas legjislacionit të kohës. Në vendim janë përmendur disa emra të të vrarëve në kufi, si dhe fakti i poshtërimit të kufomave.
Me vendimin nr.378, datë 17.9.1994 të Gjykatës së Apelit Tiranë, u kualifikuan disa vepra penale, duke ndryshuar kohën e vuajtjes së disa të dënuarve.

Burimi/Facebook/Krimet komunistë në Shqipëri

Historia tragjike e 19-vjeçares që denoncoi 5 herë ish-in në polici. Askush se besoi, ai e vrau dhe i dogji trupin

No Comments Argëtim Histori

Në gusht të 2016-s, një 27-vjeçar nga Britania e Madhe hyri në shtëpinë e ish-të dashurës së tij, rreth gjashtë muaj pasi ajo ishte ankuar për herë të parë në polici për sjelljen e tij shqetësuese. Shana Grice, 19 vjeçe, thuhet se ishte ndarë nga Michael Lane vetëm para disa muajsh, por ai vazhdoi ta ndiqte – sjellja që Grice raportoi në mënyrë të përsëritur në Policinë e Sussex, vetëm për të marrë një gjobë prej 90 paund pasi “humbi kohën e tyre”. Në kohën kur Lane sulmoi Grice në dhomën e saj të gjumit, ajo me sa duket kishte kontaktuar policinë pesë herë, asnjëra prej të cilave nuk çoi në një hetim të plotë. Ai i preu fytin dhe i vuri flakën trupit, pastaj u largua nga shtëpia e saj dhe shkoi në punë.

Lane u dënua në mars të 2017-s, por çështja ka marrë një vëmendje të re së fundmi. Gjatë fundjavës, dokumentari “Murder in Sloë Motion” në Sky Neës vunë në qendër të vëmendjes vrasjen e Grice, dhe në javët e fundit, vrasja e dukshme e Sarah Everard nga një oficer policie në Londër, kanë shkatërruar thellësisht besimin në angazhimin e efektivëve për mbrojtjen e vajzave apo grave.

Ja gjithçka që dimë për vrasjen e Shana Grice.

Viktima dhe autori
Grice raportoi ish-in e saj në polici pesë herë para se ai ta vriste.

Më 8 shkurt 2016, Grice informoi Policinë e Sussex se Lane po e ndiqte, sipas BBC. Lane kishte instaluar një pajisje gjurmimi në makinën e saj dhe ajo tha se ai u fsheh jashtë shtëpisë së Brighton, i dërgoi asaj lule dhe u duk se kërcënonte të dashurin e saj të ri duke lënë një shënim në makinën e tij. (“Shana gjithmonë do të të tradhtojë”) Ai thuhet se u shfaq në shtëpinë e saj një muaj më vonë, ku ajo tha se ai i tërhoqi flokët ndërsa e ndiqte dhe përpiqej t’i merrte telefonin. Lane, megjithatë, i tha policisë se ishin në një lidhje dhe prodhoi mesazhe me tekst që ai tha se e vërtetuan. Grice më pas mori një gjobë prej 90 paund për “humbje kohe të policisë” duke përdorur një raport të rremë për të maskuar lidhjen e saj.

Ky qortim thuhet se e bëri atë të hezitojë të raportojë përsëri Lane në polici, por më 9 korrik, ai dyshohet se vodhi një çelës të shtëpisë së saj dhe u fut në dhomën e saj të gjumit për ta parë duke fjetur. Grice regjistroi Lane nga batanija dhe ia kaloi audion policisë. “Unë doja të të shihja dhe e dija që nuk do të më lejoje të futem. Thjesht nuk jamë në terezi, përndryshe nuk do ta bëja këtë”, thoshte ai. Ky incident i dha Lane një paralajmërim tjetër.

Në ditët në vijim, Grice filloi të merrte thirrje shqetësuese nga një numër i panjohur, në të cilin personi në anën tjetër mezi merrte frymë. Ajo i raportoi këto, së bashku me një incident të 12 korrikut në të cilin tha se Lane e kishte ndjekur dhe i tha policisë se ndihej “mjaft e frikësuar”. Megjithatë, policia e konsideroi aktivitetin “me rrezik të ulët”. Policia e informoi Grice në një letër se nuk do të ndërmerrej asnjë veprim tjetër në këtë rast. Më 25 gusht, Lane hyri në shtëpinë e Grice pasi miqtë me të cilën jetonte u larguan, i preu fytin, i vuri zjarrin dhe çaktivizoi detektorin e tymit.

Një grup vëzhgues policie zbuloi se Policia e Sussex nuk arriti të bënte një hetim domethënës.

Lane u dënua për vrasjen e Grice dhe u dha një dënim prej 25 vjetësh. Ndërkohë, një hetim nga Zyra e Pavarur për Sjelljen e Policisë rekomandoi akuza disiplinore për tre nga oficerët: Dy përballen me procedura të sjelljes së keqe, dhe tjetri ishte subjekt i një rishikimi të brendshëm të sjelljes.

Një oficer u zbulua se kishte kryer gabim të rëndë për marrjen në pyetje të pamjaftueshme të Lane pasi ai hyri në shtëpinë e Grice herën e parë, por kishte dhënë dorëheqjen në kohën kur paneli mori vendimin e tij.

Prindërit e Grice thanë për ngjarjen: “Çfarë mesazhi u jep kjo oficerëve të tjerë? Edhe më e rëndësishmja, çfarë mesazhi u dërgon viktimave? Ne jemi të neveritur dhe ndjehemi plotësisht të zhgënjyer nga procesi. Nuk ka drejtësi”.

Grice nuk ishte e vetmja grua që denoncoi Lane për ndjekje.

Pavarësisht pretendimit të Godfrey se “nuk kishte prova rreziku” nga Lane, hetimi i pavarur zbuloi se 13 gra të tjera e kishin raportuar atë për ndjekje. Si Psikologu kriminalistik Kerry Daynes tha, se mosveprimi nënkupton një mungesë shqetësuese, e cila nga ana tjetër mund të mbajë viktimat e kësaj dhune të mos shkojnë për të kërkuar mbrojtje apo drejtësi.

“Kjo është një vrasje kaq tragjike dhe aq më tepër sepse ishte e shmangshme. Rasti tipizon pse gratë kanë pak besim në polici dhe pse shpesh nuk raportojnë incidente sepse nuk janë të sigurt se do të marrin ndihmën që u nevojitet”, tha Daynes.

Burimi The Cut

Burimi/ak-report.al/

Enver Hoxha në ndjekje të kosovarëve të arratisur

No Comments Argëtim Histori

Shkruan: Kastriot Dervishi

Si përndiqeshin kosovarët e etiketuar si reaksionar

Divizioni i 5-të merrej me arrestimet e elementit nacionalist shqiptar, duke kryer kësisoj ekspedita policore nënshtrimi. Nuk kishte këmbë nazisti në Kosovë e treva. Luftohej vetëm kundër shqiptarëve. Shiheni telegramin e mëposhtëm. Shefi i komunistëve të Tiranës kërkon të dijë të dhëna nga operacionet policiore që zhvilloheshin kundër shqiptarëve në trevat shqiptare në Jugosllavi. Paralelisht kryhej mobilizimi me forcë e shqiptarëve (që arratiseshin më pas).


7 prilli 1939, fashizmi dhe komunistët

Më 7 prill 1939 Italia fashiste pushtoi Mbretërinë Shqiptare. Më 8-12 prill 1939 në rolin e një qeverie, funksionoi një organ ekzekutiv i drejtuar nga Xhafer Ypi. Ky organ, nuk nxori shumë vendime, por ama ato që nxori ishin të rëndësishme. Nuk po u bëj të ditur vendimet nr.1, 2, 3, por vendimin nr.4, i cili lironte nga përgjegjësia gjithë bolshevikët e dënuar në shkurt 1939 dhe atë çast të arratisur në drejtime të paditura. Regjimi fashist që po vendosej nuk kishte gjë me komunistët. Dhe koha provoi se shumë komunistë do ta tregonin me vepra dashurinë për fashizmin.


Rruga e brigadës së 5-të

Kjo hartë tregon udhëtimin e brigadës së 5-të komuniste nga janari 1944 e deri në mars 1946. Kalimi dhe qëndrimi në trojet shqiptare është bërë në kohën kur nuk ka pasur ushtri pushtuese naziste atje. Brigada i shërbeu vetëm vendosjes së pushtetit jugosllav dhe kreu operacione me karakter policor kundër popullsisë shqiptare atje.
(Harta është bërë nga drejtuesit e brigadës)


Partizanet dhe partizanët në Kërçovë

Disa muaj pasi kishte mbaruar lufta, këto trupa që shikoni në foto, e që i përkisnin brigadës së 5-të komuniste, i shërbenin vendosjes së pushtetit jugosllav në trojet shqiptare. Fotoja e burrave partizanë është në Kërçovë. Fotoja e grave partizane është gjendur me të njëjtin grup dokumentesh me fotot e brigadës në Maqedoni, por nuk ka shënime ku është saktësisht.


Divizioni i 5-të, vegël e OZN-a, kundër shqiptarëve të Maqedonisë

Në krah të OZN-as (Drejtoria e Mbrojtjes së Popullit) jugosllave, sigurisht pa asnjë prani pushtuesi nazist, forcat e divizionit të 5-të “nacionalçlirimtar” dhanë kontribut themelor në masakrimin e popullsisë shqiptare të atyre trevave dhe në vendosjen e sigurt të pushtetit jugosllav. “Të vëllazëruar” dhe me portretet e shokut Tito, “mikut më të madh të popullit shqiptar”, komunistët partizanë nga Shqipëria, por kryenin një prej tradhtive më të mëdha kundër vëllezërve të tyre në hapësirën e shtetit jugosllav. Nuk ka asnjë rrethanë ligjëruese për këtë veprime të këtyre njësive në trojet shqiptare të pushtuara nga armiku më i madh i shqiptarëve, armik me të cilin këta ishin “vëllazëruar”. Në raportin e komandantit të divizionit nënkolonel Hito Çako, ndër të tjera thuhet:

“Gjendja e reaksionit. Këtë muaj është bërë më e zezë. Ndjekjet që kanë bërë forcat tona së bashku me forcat jugosllave dhanë rezultat vrasjen e Nefail Kërçovës vetë i pestë, kriminel me famë dhe reaksionar me një farë influence në pjesën shqiptare. Të tjerëve u janë prishur bazat nga ndjekja dhe nga fitorja e Frontit në zgjedhje, prandaj të demoralizuar dhe pa asnjë perspektivë kanë filluar të dorëzohen te forcat tona dhe OZN-a e vendit. Kanë ngelë me rëndësi vetëm 6 vetë nën komandën e Hamza Lumës, po edhe këtu qëndrojnë në pasivitet për sa i përket punës politike dhe ushtarake në dëm të Frontit”.

Nuk e di si mund t’i duken këto informacione, “patriotit” të madh z.Pëllumb Xhufi që qimen në dokumentin e CIA-s e sheh edhe në hënë, por traun jugosllav të vetes nuk arrin ta shquajë ndonjëherë.

blob:https://www.facebook.com/e521b911-89ce-4bcf-95b3-80b5ac1a67de

Burimi/ballikombetar.info/

Studimi Gjenetik i Universitetit të Kalifornisë: Shqiptarët, më homogjenët në Evropë, ja karakteristikat

No Comments Argëtim Histori

Dy profesorë të Universitetit të Kalifornisë, Peter Ralph dhe Graham Coop kanë botuar një studim për Gjeografinë Aktuale Gjenetike të Paraardhësve në të gjithë Evropën

Ardit Rada/ Oltion Rrumbullaku

Ky studim ka shfrytëzuar një bazë të dhënash të quajtur POPRES, që ka marrë të dhënat gjenetike të 2,237 europianëve që janë kryesisht banorë në Londër, Mbretëri e Bashkuar, dhe Lozanë, Zvicër. Meqenëse këto dy qytete kanë individë që kanë origjinë nga e gjithë Evropa, atëherë të dhënat e tyre gjenetike janë përdorur për të verifikuar trashëgiminë gjenealogjike të banorëve të Evropës deri në 3 mijë vjet më parë.

Pjesë e këtij studimi ishin dhe të dhënat gjenetike të 9 shqiptarëve nga Shqipëria dhe 14 shqiptarëve nga Kosova. Të dhënat gjenetike të këtyre 23 shqiptarëve me banim në Londër dhe Lozanë janë krahasuar me të dhënat gjenetike të individëve me origjinë nga e gjithë Evropa.

Në fakt, studiuesit kanë marrë vetëm gjuhën si vijë ndarëse kështu që të gjithë shtetet sllave në Ballkan janë përfshirë në një grup të vetëm.

Ky studim mundëson shumë diskutime, megjithatë rezultatet nga tabela në faqen 37 tregojnë faktin që shqiptarët janë kombi më homogjen në Evropë dhe që të gjitha popullsitë e Ballkanit kanë paraardhës të përbashkët me shqiptarët që datojnë më shumë se 2 mijë vjet përpara edhe përpara dyndjeve sllave në këto rajone.

Duket se tashmë biologjia dhe studimet gjenetike do t’i japin të drejtën shqiptarëve që të quhen popullata më autoktone e Ballkanit dhe të konsiderohen në mënyrë të padiskutueshme si pasardhës të ilirëve në histori.

Për rastin e Shqipërisë Studimi i Universitetit të Kalifornisë i kushton vendit tonë një hapësirë të veçantë duke e marrë atë si shembull. Më poshtë është pjesa ku përmendet Shqipëria, ndërkohë që ajo nuk mungon në tabelat ilustruese dhe në shifra. “Niveli më i lartë i Prejardhjes së Përbashkët të Identitetit gjendet tek individët që flasin gjuhën shqipe (nga Shqipëria dhe Kosova), që kanë një rritje të prejardhjes së përbashkët që vjen që nga 1,500 vjet më parë.

Kjo sugjeron që një pjesë e rëndësishme e pararendësve të shqiptarëve moderne kanë qenë nga një grup relativisht koherent dhe i mbledhur popullsie që ka qenë i qëndrueshëm për të paktën 1,500 vitet e fundit.

Po ashtu këto individë kanë numër të ngjashëm paraardhësish edhe me popullsitë e afërta, si dhe individët në pjesë të tjera të Evropës, duke treguar që popullsitë shqipfolëse nuk kanë qenë aq shumë të izoluara.

Për më tepër, individët Grekë (dhe disi më pak ato të vetëquajtur Maqedonas) kanë një numër më të madh paraardhësish me shqiptarët sesa me fqinjët e tjerë, ndoshta për shkak të efektit më të vogël të pushtimeve sllave në këto popullsi.” Përfundimi tregon se shqiptarët janë populli më homogjen, por edhe që i kanë dhënë më shumë se të tjerët vendeve fqinje.

Krahinat shqiptare dhe tiparet: Një lab, një myzeqar, një mirditor… “…Antropologjia ka ndryshuar shumë me kalimin e kohës, por disa gjëra mbeten si modele. Që në vitet 30 kanë ardhur profesorë të huaj që janë tërhequr nga tipat e shqiptarëve dhe kanë gjetur në krahina të veçanta disa tipare që janë tipike. Për shembull tipi i Kthellës së Mirditës, që është në luginën mbi Rrëshen deri në Kurbnesh.

Popullsia e atjeshme, për shkak të gjerësisë së madhe të kokës, fytyra u vjen në formë trekëndëshe dhe që përfundon me një formë maje në mjekër. Kanë një pigmentim të errët të fytyrës, flokëve dhe syve.

Nëse vjen një banor i asaj zone në Tiranë, ndoshta në 15% të rasteve, dallohet. Megjithatë nuk është më koha e studimit të tipareve fizike.

Ka zona që për shkak të sistemit fisnor, kanë marrë dhe kanë dhënë në një rreth shumë të ngushtë zonal. Duke marrë e duke dhënë nuse në një territor të kufizuar, kjo ka bërë që gjenet të koncentrohen në të njëjtën zonë.

Në Labëri, zona e Kurveleshit nga Progonati deri në Golëm të Gjirokastrës, i kanë mollëzat të kërcyera karakteristike dhe një ngjyrë më të zbehtë të lëkurës. Syri pak a shumë i mbyllur dhe zëri si piskamë. Këta persona dallohen jo vetëm që janë nga Labëria, por që i përkasin pikërisht kësaj zone.

Në Myzeqe, zona e Dherit të Butë, apo ‘lalët’ në kuptimin klasik të fjalës, po të shohim kanë një hundë që nuk ka formën e banorëve të Tiranës për shembull. Këto nuk duhen marrë për kapital, pasi këto tipare interpretohen vetëm në 10-15% të rasteve.

Por struktura gjenetike është krejtësisht e kontrollueshme. Sa i përket bukurisë së njerëzve, ajo nuk lidhet vetëm me origjinën nga gjyshërit apo trashëgimin e tipareve, por edhe nga avancimi i kulturave…”

Portret shqiptari dhe greku Portret shqiptari dhe greku – grafikë e Dominique Papety. Kjo grafikë është realizuar rreth 1847-1848, nga Domenique Papety piktor i “shkolles franceze” (dimensionet H. 00,140 m; L. 00,289 m) “Dy portrete në profil… Shoqëruesi im shqiptar , i quajtur Dimitri (në të majtë) dhe çarkaxhiu grek Anastasi (në të djathtë ) – do të shkruante autori në një letër drejtuar prindërve të tij në 6 maj 1847.

Vendndodhja aktuale: Muzeu i Luvrit – Departamenti i Arteve Grafke Vepra e parë që shpjegon racën shqiptare Në vitin 1944, një shqiptar mori përsipër për herë të parë të bëjë një studim mbi prejardhjen. “Raca shqiptare’ është libri i doktorit Jakov Milaj, por kjo vepër u ndalua.

E ripa dritën e botimit në vitin 1997, duke u konsideruar si i pari studim antropologjik. Milaj hedh për herë të parë në rrugë shkencore teza mbi prejardhjen e vendasve. Kjo vepër u nxit edhe nga fakti se gjatë Luftës së Dytë Botërore, ideologjia naziste kishte si bazë dallimet raciale në botë.

Në parathënien e librit, botuesi Ismail Mal’ Osmani shkruan: “Ky studim nuk ësht bërë për t’u marrë me racizëm në kuptimin politiko-filozofik që i japin këtij skaji popujt e tjerë të botës.

Në një vend si ky i yni, ku nuk njihen as fillet e shkencave biologjike dhe ku nuk dihet, as në vija të përgjithëshme, se cila ësht’ paja morfologjike e shpirtrore që ne na bën të çquhemi nga popujt e tjerë të Ballkanit e t’Evropës, të hidhet në shesh një ide e këtillë do t’ishte gjë fare e papjekur dhe nuk do të jipte asnjë përfundim praktik.

Qëllimi i hartimit të kësaj vepre ka qënë që të nxjerë në shesh disa të vërteta, gjer më sot të panjohura, mbi racën t’onë dhe t’u japë shkas, atyreve q’e ndjejnë vehten të zotin, për t’u marrë pak më tepër me biologji e me anthropologji.

Përfundimet që ka për të nxjerëlexonjsi nga këto faqe janë të thjeshta dhe, ndofta, të njohura intuitivisht prej shumë Shqiptarvet, rne gjithë se të mohuara prej të huajvet dashakeqë : se populli arbëror ka një origjinë të vetme e të përbashkët; se ësht anas (aukton) në të gjitha viset ku banon sot; se as midis myslimanvet e kristjanvet, as midis Gegvet e Toskvet nuk ka ndonjë ndryshim racor; e, më në funt, se ndihet nevoja për një politikë shoqërore që të synojë fuqizimin fizik të racës shqiptare.”

Me italianët më shumë pasardhës se me këdo tjetër Studiuesit pohojnë në raportin e tyre se origjina e shqiptarëve modernë është e diskutueshme, dhe argumentohet që shqiptarët mund të jenë pasardhës të Ilirëve (Uilkes, 1996), të cilët banonin në pjesë lindore të Adriatikut dhe në Salenton e sotme (Itali) gjatë periudhës romake.

Rezultatet tona janë pa diskutim në përputhje me këtë këndvështrim, duke përfshirë faktin që Italianët kanë më shumë paraardhës të përbashkët me shqiptarët sesa me popullsi të tjera, por duhet përmendur këtu që një pjesë e tyre janë brenda kohëzgjatjes prej 1,500 vitesh që tregon emigrime të mëvonshme të shqiptarëve drejt Italisë 4 tiparet kryesore të një “shqiptari tipik” Për antropologjinë e shqiptarëve ka pak studime.

Vetëm më 1973, u ngrit një bërthamë zyrtare antropologjike, e cila më 1976 u vendos në Akademinë e Shkencave. (Një grup pune i asaj kohe punonte në Katedrën e Anatomisë në Fakultetin e Mjekësisë në U.T). Prej punës së tyre, kemi sot, një lloj identikiti të tipareve shqiptare, në të cilën është arritur, pas një pune jo të vogël, në dy drejtime:

a – gjurmimi i tipareve antropologjike në zonat e mëdha etno-kulturore shqiptare,

b – studimi i materialeve skeletore nga epoka të hershme historike, me qëllim përcaktimin e tipave antropologjikë në trevat shqiptare. Bazuar në këto studime, që kulmuan në vitet ’80, mund të thuhet, se nga pikëpamja antropologjike, te ne shqiptarët mbizotërojnë ato që njihen si “tipare adriatike” (janë tipare mbizotëruese, pra i përkasin shumicës, por jo të gjithë shqiptarëve).

Këto tipare mbizotëruese janë:

1 – Koka e shkurtër dhe e gjerë, e sheshuar në pjesën e pasme.

2 – Fytyra e lartë dhe e gjerë në pjesën e sipërme.

3 – Hunda e spikatur me shpinë të mysët.

4 – Shtati i shkurtër ose mesatar.
Studimi Gjenetik i Universitetit të Kalifornisë: Shqiptarët, më homogjenët në Evropë. Popullsia shqiptare, e vetmja me pasardhës të njëjtë në Ballkan.

Burimi/inforculture.info/