Home

Lajme

Mallkuar ai që mban dy gra, ose ai që martohet me kunatën: Del dokumenti i kishës me 21 mallkimet

No Comments Histori

Në fondin e dokumenteve të krijuara prej Arqipeshkvisë së Shkodrës, bie në sy një tekst ku radhiten 21 mallkime për përditshmërinë e njerëzve.

Ai mban titullin dygjuhësh “I scomunnicati nel Giovedi Santo” përkthyer në shqip si: “Mallëkimet qi lëshon ipeshkëpi t’Eiten e Madhe”.

Dokumenti u publikua sot nga Drejtoria e Përgjithshme e Arkivave ku numërohen 21 mallkime që Kisha Katolike i adresonte ndaj atyre që binin në mëkat.

Postimi i Drejtorise se Pergjithshme te Arkivave

Sikundër gjuhët e tjera të botës, edhe gjuha shqipe zotëron një potencial të larmishëm mallkimesh. Mallkimet mund të tingëllojnë të frikshme dhe gjëmëndjellëse, por mund të bartin edhe humor, kur i lexojmë a i dëgjojmë pa u përfshirë emocionalisht në gjendjen që evokojnë.

Situata ndryshon krejt kur mallkimet i artikulojnë institucionet fetare, si, për shembull, Kisha Katolike. Në fondin e dokumenteve të krijuara prej Arqipeshkvisë së Shkodrës, në njësinë e ruajtjes me numër 1 të vitit 1744 ruhet një regjistër që përmban materiale të ndryshme: shënime historike, një përshkrim të shkurtër të gjendjes së Shkodrës dhe famullive të saj, dekrete ipeshkvnore, vendime, qarkore, etj. Mes tyre, në fl. 7r-8v gjendet teksti i kopjuar i 21 mallkimeve shkruar në italisht dhe shqip, nën titullin dygjuhësh “I scomunnicati nel Giovedi Santo” përkthyer në shqip si: “Mallëkimet qi lëshon ipeshkëpi t’Eiten e Madhe”. Mes këtyre mallkimeve lexojmë (në transkriptim të përshtatur me shqipen e sotshme): “1.

Kiofshin mallëkuem ata qi diegën shtëpin, e qietër ngja të huejn, edhe ata qi të dhein për inat shtëpin e huej” (italisht: “Gli Incendiarii),

  1. “Kioft mallëkuem ai qi të mbaan dyy graa” (“Quello, che nello stesso tempo tiene due done”), apo
  2. Kioft mallëkuem ai qi të marrën për grue të kunatën o t’emptën, o qietër grue qi e ieep ligja jon” (“Chi pigliasse, o tenesse la cognata, zia, etc.”).

Në këtë rast këto mallkime nuk kanë qëllim të mirëfilltë evokimin e një të keqeje mbi njerëzit, por shërbejnë si paralajmërime për veprat që i ndalojnë besimtarët nga pjesëmarrja në sakramentin e kungimit.

Ndërkohë, interes të përveçëm përbën dhe përkthimi (apo perifrazimi) i tekstit origjinal në gjuhën shqipe. (AQSH i RSH, Fondi: 132/A, Viti 1744, Dosja 1, fl. 7r – 8v.)

elbasaninews.al

Si dashurohej ne vitet 1959! Nga Raimonda Shundi Dervishi

No Comments Histori

“Gjuetia e ashikëve në bulevardin e Tironës”

NJOHJET E VITEVE 40’-50’

“Ti që më vrave mu, t’vraft i modhi i zot, o mos mboj noze, jom ashiku jot.” ASHIKU ose i dashuri, figura të cilën e gjen kudo në këngët Tiranase mbi dashurinë. Është figura e princit tonë kaltërosh, e dashurisë perfekte, me të cilën vajzat e ëmbla qytetare rriteshin. Edhe Noli na sjell një poezi spikatëse për temën. “Plak topall dhe ashik”, version të cilin ne kemi mundur ta shohim vetëm pas viteve 90’. Kjo poezi e ndaluar dhe e pabotuar për kohën ,na çon në labirinthet sentimentale të poetit diplomat që sistemi i shkuar na e privoi ta shijonim. Te vargjet e Nolit shohim cfilitjen njerëzore nga dashuria e rrefuzuar, duke na e sjellë ashikun në një moshë të thyer.

Të gjithë kanë të drejtë të jën ashik, pa përjashtim moshe; Një memorial me humorin tipik Tiranas na kthen pas në kohë.

Plak Topall Dhe Ashik

Dale, moj, se kam një fjalë,
Se më rjedhin djersët valë;
Dale, moj, se s’jam më djalë
Dhe më s’ecënj dot.
Dale, moj, se më kapite,
Më këpute, më sfilite,
Prite, moj, ashikun, prite
Që të vjen me not.
E arriva dhe ia thashë,
Asnjë gur pa tundur s’lashë,
Dhe mëgjunjazi i rashë,
Ç’u mundova kot.
Hapi gojën, dhe vajtova,
Qenkam plakur, e kuptova,
M’ardhi keq, po s’e mohova,
Syri m’u-përlot.
Po ti, Zot, më ngushëllove
Pas një tjatre më lëshove,
Dhe nga mbytja më shpëtove,
Lavdi paç, o Zot.
Dale, moj, se kam një fjalë,
Se më rrjedhin djersët valë;
Dale, moj, se jam i çalë
Dhe më s’ecënj dot.
Dhe nga jeta u mërzita,
Dhe nga lumi u vërvita
Që të vdes, se u korita
Dy-tri herë sot.

Vetë rrëfimet, mrekullinë e kanë të fshehur te goja e rrëfimtarit. Në momentin që ai hap pas hapi nis të zbulojë kohën, rrethanat, që përshkruan bukur personazhet, stilistikon veshjen, atmosferën, konfliktet…ti që po e ndjek futesh tashmë në kurthin e magjepsur të historisë. Kjo është edhe struktura që shkrues të shumtë ndjekin kur sjellin në jetë një vepër të re, cilësia e së cilës varet nga mënyra e rrëfimit të ngjarjes. Por kur tregimi na vjen nga një grua 90 vjeçare, e cila ka parë dhe sidomos përjetuar disa etapa jetësore transformimesh, ty të ndriçohet ajo pjesë që nuk e dije se ekzistonte tek ti. RREFIMTARI identifikohet në shumë personazhe dhe papritur bëhet kaq i afërt, sa fillon të ndiehesh si një fëmijë i mrekulluar nga dëbora e parë. Është personifikimi i gjyshërve tanë që na flasin për ç’ka ishim ne dikur, por edhe i asaj që kanë qenë prindërit apo edhe ata vetë. Ndërkohë ti mpreh fantazinë, përfshihesh në makinën e kohës duke jetuar magjishëm produktin e asaj kinemaje të çmuar.

Kjo atmosferë vjen nga biseda e veçantë me nënë Nekijen. Ka shumë dëshirë të flasë dhe komentojë vitet e saj të rinisë. Ajo ka jetuar në një tjetër Tiranë. Raportet me njërëzit ishin shumë herë më ndryshe nga këto që ne jetojmë sot. Në fund të fundit jemi vetëm 70 vjet më vonë, e jo 700…. Por ne na tingëllon shumë më shumë se aq. Zhvillimet galopante që i prekim çdo ditë na bëjnë të largohemi me shpejtësi të pakapshme nga historitë tona të shkuara që ne nuk i njihnim. Por ajo e shkuar ka bërë që prindërit apo gjyshërit tanë, të jenë ky produkt që kemi sot. Janë kështu, se patën atë të shkuar. Ndërsa për të ardhmën tonë, janë të tjerë që do na komentojnë. Gjithmonë ka kohë të krahasohemi me ç’kemi qënë. Dhe… ja tek e kemi mundësinë.

Tirana e viteve 30’-60’

“Bulevardi Stalin” dhe “Hotel Dajti”; dy nga vendet ku të rinjtë njiheshin

Bulevardi Stalin ishte rruga me shtrirje nga Materniteti i Ri deri në Universitetin e Tiranës. U quajt Bulevardi Stalin pasi mori jetë nga busti i Stalinit në vënd të Skenderbeut që ne kemi sot. Dikur ky ishte vendi më i rëndësishëm për njohejt, takimet, apo edhe vrojtimet nga larg. Ishte sfilata më e dëshiruar nga të gjithë, sidomos për të rinjtë. Ishte ky ritual që bëri të martoheshin shumë e shumë Tiranas, ndaj kjo traditë kaloi deri në vitet 90’. Pothuajse të gjithë të atij brezi u njohën nga kjo rrugë, ndaj është shumë i dashur për banorët e tij tradicionalistë.

Takimet dashurore në ato vite, ishin shumë të limituara dhe të koklavitura për të rinjtë. Të dashuroje dhe ta njihje vetë jaranin ishte pak e vështirë. Vajzat e Tiranës ishin modeli i thjeshtësisë, edukatës, repektit, përkushtimit dhe kjo nuk është e rastësishme. Familjet e mëdha dhe të rrethuara nga rregullat e pathëna transmetuan rigorozisht të gjithë vlerat e realitetit të vështirë. Rrallë dhe shumë rrallë kishte vajza që nuk ishin në rrugën që familjet shtruan deri në ato vite. Por, ishin edhe ato vajza të cilat gjenin hapsirat e duhura për të qënë paksa vetvetja jashtë tutelës së familjes së tyre.

Në ato vite komuniteti bashkëpunonte shumë sëbashku. Hallet qaheshin, gjithëkush e ndihmonte komshiun me çfarë mundej. Por si ndihmoheshe, vëzhgoheshe apo komentoheshe? Vajzat dhe djemtë kryesisht ndihmoheshin nga familjarët e tyre për të zgjedhur njeriun ideal. Madje edhe kur rastiste që çifti të njihej vetë, “dorën“ për fejesë ia kërkonte familjarëve dhe miqve të vjetër. Pak vajza ishin të lira në erosin e tyre. Edhe ato pak, përçmoheshin nga banorët dhe denoheshin me izolim. Nëse fati I komplikonte edhe me shtatëzënie jashtë-martesore, fëmija që lidtë i besohej jetimores (befotref) në qytetet e tjera të vendit. “Mos e thuj eeeee,” – kështu niste nën zë diskutimi për vajzën e filanit, se si “mrom iku nga puna se i erdh jarani me Xhip dhe e muar”. Fqinjë që ktheheshin në spektatorë kur ishin pak të përfshirë emocionalisht. Fanatizmi bënte që të rinjtë të lidheshin me njohje familjare (shkesë). Ndaj në ato pak raste që e zgjidhnin vetë njëri-tjetrin, duhej ta paguanin me fshehtësi. Për të shijuar paksa nga pasioni i moshës, u nevojitej një aventurë e vërtetë deri sa të realizonin minutat qiellore me ashikun (të dashurin). Letrat, kartolinat, apo “pazaret” e krijuara posaçërisht ishin mundësia e vetme për tu vërtitur qorrazi me ashikun në rrugicat fanatike të Tiranës. Kjo prodhonte si përfundim një luftë të fortë emocionale, të mbushur me vendosje për sakrificë.

Letër e vitit 1953

Po citoj një letër dashurie të atyre viteve: “Me të thanë të vërtetën guzimi më ka munguar deri më sot t’ju shpreh atë ç’ka do të mësoni më poshtë. Që natën e mbramjes në “Dajti“ duke dancu me ju Rrumbo allegro dhe valcerin magjik, ju u rrënjosët thellë në zemrën time, prej së cilës s’keni për të dalë kurrë. Unë ju dashurova, ju dashuroj dhe do t’ju dashuroj deri në varr. Dashurija ime asht e sinqertë kundrejt asaj që ushqeni dhe ju për mua. Kam bindje se në këto dy rradhë duhet të gjeni realitetin që unë kam shkrujtë pa ilustrime e fantazina, të cilën ta largojnë nga tema. Besoj se kjo letër do të ngeli sekret në zemrën tande dhe jam I sigurt se nuk do të vonoheni në përgjigje, mbasi unë pres cdo sekondë. Ndoshta do të shani me nervozitet guximin tim të shfrenuar, por mendoni gjithmonë se ju dashuroj”. T. 19.12.1953

Shumë nga lexuesit patjetër që do ta gjejnë veten në historinë personale që kjo nënë na e solli si fotografi kujtimi, por edhe nga letra e dashurisë që publikova më sipër. Shumë të rinjve jeta u ofroi mjaltin e ëmbël, ndërsa disa të tjerëe, helmin e dhimbjes. Të gjitha janë çështje fati. Gjithsesi kjo bisedë doja të sillej në vëmëndjen tuaj për të na rrëfyer të gjithëve ne që nuk e jetuam atë Tiranë; të mundemi ta prekim nga sytë dhe zemrat e gjysheve tona të çmuara. Ndoshta kështu, do të duam më bukur sot.

Ishte koha kur Tirana punën e siguronte kryesisht nga bizneset private. Diku këpucëtarë, diku samarxhinj, diku bakërxhinj, rrobaqepës, berberë, furrxhinj… zanati pra ishte e vetmja mundësi jetese. Një këpucëtore e re private diku pranë pazarit sapo u hap. Njërëzit shkuan nga kurreshtja se si ishin këpucët e reja që bëheshin. Kështu niste një klientelë e re – vajza të reja që donin këpucë të vecanta – po keshtu nisnin edhe njohjet e reja. Këpucëtorja ishte edhe takimi i nënë Nekijes tonë me djaloshin që kishte dyqanin ku u njohën. E teksa merrte masat e këmbës së zonjushes, u krye kështu edhe takimi i tyre i parë. Në ato kohë nuk të lënin të dilje vetëm (“kishte raste të shumta që unë isha me çarçaf; atë ditë nuk e kisha vënë”), gjithmonë shoqëroheshe nga prindërit. Zotëria më mori adresën e shtëpisë dhe mi dërgoi me punëtorët e tij, tamam në kohën kur ia kërkova. Unë I kisha thënë se do t’i vishja që nesër. ”Ku do shkosh?”- më pyeti. I thash në Bulevardin Stalin. “Do bëj një xhiro përpara Maternitetit.” Të nesërmen i vesha dhe dola. Por edhe ai kishte dalë atje për xhiro dhe më priste të kaloja. Më salutoi. Kur dola, nuk isha vetëm si gjithmonë, por me nusen e xhaxhait tim. Më pa këpucët dhe qeshi. Nuk kaluan më shumë se tre ditë pas atij momenti, kur ai gjeti disa miq Tiranas të vjetër dhe i dërgoi krushqi për të më kërkuar për tu martuar. Dhe u martuam. Prej kësaj martese lindën një djalë dhe një vajzë.

Nënë Nekija thotë se asnjëra nga shoqet e fëmijërisë nuk jeton më. Ajo ka mundësinë e komunikimit me ne për të na rrëfyer shumë më shumë se të gjitha kronikat e rrëfyera këtu. Rinia e tyre në raport më tonën ka një ndryshim të dukshëm. Por ajo që s’ka vend për dyshim është se nëna 90 vjeçare na demostron me fakte , se megjithëse gruaja e atyre viteve kishte shumë pak të drejta, ajo ia doli të rrisë, të edukojë dhe të transmetojë tek fëmijët e nipërit vlerat e saj të familjes. Sot nënë Nekija e ndan kohën me njerëzit, lulet e oborrit, me fëmijët, nëpër pazare. Zilja e zgjon çdo ditë në orën 06:00. Kurse elektriku që mban te koka e shtratit, e ndihmon ta shohë atë, që më pas të ndjekë ritmin e çdo-ditshëm, posi një orë zvicerane. Në atë shtëpi ka shumë femra. Rregullat i vendos gruaja.

PS: per fotot ndihmoi Edmond Bermema

Burimi/ Perqasje.com

“Shota” e dyta në festivalin më të madh të folklorit në botë

No Comments Argëtim Histori

Ansambli Kombëtar i Këngëve dhe Valleve “Shota” ka arritur të fitojë çmimin e dytë, në festivalin më të madh të folklorit në botë “Buyukçekmece Kulture ve Sanat Festivali” (Festivali Ndërkombëtar i Kulturës dhe Arteve), në Turqi.

Ansambli “Shota”, ka përsëritur suksesin e vitit 2013, kur po ashtu kishte fituar çmimin e dytë në këtë festival, por tani në një konkurrencë dukshëm më të fortë, duke marrë parasysh që në edicionin jubilar të 20-të të këtij festivali, këtë çmim e ka marrë në garën ku kanë konkurruar 28 shtete nga mbarë bota.

Marrë parasysh se Ansambli ka udhëtuar në Turqi, me disa mungesa në orkestër dhe grupin e valltarëve, ky është sukses shumë i madh, edhe për faktin që në këtë festival kanë garuar shtete me ansamble shumë serioze nga Rusia, Gjeorgjia, Ukraina, Bullgaria, Spanja, Serbia, Kroacia, Hungaria, Panamaja, India etj.

Vendin e parë dhe çmimin “Ura e Artë” e Mimar Sinanit e kanë ndarë dy ansamble nga Rusia dhe Hungaria ndërkaq vendin e tretë e ka fituar ansambli nga Gjeorgjia. Krahas pllaketës së argjendtë, për vendin e dytë Ansambli ka marrë edhe shpërblim material në vlerë prej 2000 dollarësh amerikan.

/Epoka e re/

Historia interesante e kishës-xhami në muzeun e Kalasë së Ulqinit

No Comments Argëtim Histori

Gjatë sundimit të Venedikasve,në Kala me 1510 u ndërtu kisha e Shën Mërisë, e cila menjëherë pas rënies së Ulqinit nën Perandorinë Osmane u shndërrua në xhamin e Sulltan Selimit të II-të, shkruan Gazeta Metro.

Ishte ajo e ashtuquajtur xhamia e mbretit, sepse nuk kishte vakëf nga sigurohej ekzistenca, por shërbyesit e saj paguheshin nga buxheti i shtetit. Haxhi Halil Skura me 1693 ndërtoi minaren prej guri të latuar, në pjesën e poshtme në një bazament kuadrati, që ngushtohet nga pjesa e epërme. Funksionin e vet fetar kjo xhami e ndërpret me 1878 gjegjësisht prej ardhjes së parë të malazezëve në Ulqin.

Në kuadër të këtij objekti fetar ka ekzistuar edhe mejtepi. Ku mblidheshin rejzit e Ulqinit, kur merrnin vendime të rëndësishme.

Ky objekt është përmendorja më e mirë e bashkëjetesës së perëndimit dhe lindjes në arkitekturën e Ulqinit. Në të gjendet muzeu i qytetit./gazetametro.net

Vajza që i futi në luftë princërit Lekë Dukagjini dhe Lekë Zaharia

No Comments Argëtim Histori

Jerina (Irena) Dushmani ishte një Princeshe shqiptare, e bija e princit shqiptar Lekë Dushmani.

Shpesh ajo është krahasuar me Helenën e Trojës në fakt bukuria e saj shkaktoi më 1444 konfliktin në mes Princave më të fuqishëm shqiptarë: Princit Lekë Dukagjini dhe Princit Lekë Zaharia.

Ajo preferoi Princin Lekë Zaharia, por kjo zgjedhje e saj nuk u pranua nga Princi Lekë Dukagjini, i cili me vonë e vrau Zaharinë (në dyluftimin mes dy princave shqiptarë me 1445, mbetën të vrarë njëqind e pesë vetë dhe shumë të plagosur.) Lekë Zaharia mbet i vrarë më vonë në një gjueti afër Lezhës, thuhet se ishte një kurth i organizuar nga Lek Dukagjini.

Pas vdekjes së princit Lekë Zaharia, Jerina e Dushmanëve nuk pranoi të martohet me Lekë Dukagjinin. Ajo jetoi e mbyllur si murgeshë në ishullin e Sardenjës në Itali; duke deklaruar vullnetin e saj të fundit, që eshtrat e saj të sillen në Danjë, pranë varrit të dashurisë së sajë të përjetshme, Princit Lekë Zaharia.

Gazeta Shqiptare

Berati prej 11 vjetësh një nga thesaret e trashëgimisë kulturore botërore

No Comments Argëtim Histori

Data 8 korrik 2008 shënon një datë të veçantë për qytetin e Beratit dhe vlerave që ai përfaqëson.

11 vjet më parë në sesionin e 32 të Komitetit të Trashëgimisë Botërore të mbajtur në Kanada, Berati u regjistrua si sit i Trashëgimisë Botërore.

Hyrja në UNESCO shënoi maksimumin e vlerësimit të vlerave duke i konfirmuar ato jo vetëm në nivel kombëtar, por edhe ndërkombëtar.

Bërja pjesë në pasuritë botërore i dha mundësinë qytetit të promovohej si sit ndërkombëtar dhe të bëhej pjesë e guidave të ndryshme duke bëre që Berati të kthehet në destinacion turistik botëror.

“Prej 11 vjetësh qyteti i një mbi një dritareve është një nga thesaret e trashëgimisë kulturore botërore.

Berati, në çdo rrugicë, një sekret..”, shprehet ministrja e Kulturës Elva Margariti. /atsh

Rrëfejza e dhimshme e Asip Demirit nga Melbourne, për fshatin e tij të lindjes, Ostrecin e Manastirit

No Comments Argëtim Histori

Asip Demiri jeton në Melbourne, Australi. Është me prejardhje nga Ostreci i Manastirit, Maqedoni. Si shumë shqiptarë të tjerë që i morën rrugët e mërgimit gjithandej në botë, Asipi fshatin e lindjese ka braktisur në moshën 11 vjecare.

Kjo është një rrëfejnz prekëse e njerëzve të mërguar që nuk pajtohen me humbjen,harresën,asimilimin. Asip Demiri (1962) ka lindur në Ostrec të Manastirit, në Maqedoni. Jeton në Melbourne të Australisë.

Asip Demiri me Nënen e vet

Në rrefejzën tek profili në fb, ai tregon për Ostrecin. Kjo eshte nje fotograi e rralle e Fshatit tim te lindjes, OSTREC,në qytetin e Alfabetit te Manastirit , qe nuk e kam vizituar nga mosha 11 vjecare, pra, gati qe 44 vjet!

Askush nuk pret që shumëcka të ketë ndryshuar, fshati është i harruar nga të gjithë!

I desertuar nga një numër i madh i njerzëve që i lindi dhe i rriti, gjeneratë pas gjenerate; i ushqeu, por edhe i edukoj, por kurrë nuk i harroj!

Tani në Ostrec më nuk kan mbetur as 20 Shtëpi-Familje!

Krejt morëm rrugët e botës , never to Return Again
Një numër i pa besushëm në Turqi, që tani arrijnë në mijëra Familje, disa qindra Familje ne Australi, dhe pothuajse, e njejta masë njerëzish edhe në Shtetet e Bashkuara të Amerikës

Natyrisht, ata që u larguan i ka kapur Asimilimi i pa shmangshëm, dhe historinë e tyre shumë të dhimshme nuk e dokumetoj askush!

Në fund Asip Demiri e poston një poezi nostalgjike të Andon Zako Cajupit, ku poeti i mallit për AtMëmëdhe flet për dashurinë dhe mallëngjimin që njerëzit e kan për Mëmëdheun e vet.


Anton Zako Çajupi

Mëmëdheu

Mëmëdhe quhetë toka
ku më ka rënurë koka,
ku kam dashur mëm’e atë,
ku më njeh dhe gur’ i thatë
ku kam pasurë shtëpinë,
ku kam njohur perëndinë,
stërgjyshët ku kanë qënë
dhe varret q’i kanë vënë,
ku jam rritur me thërrime
ku kam folur gjuhën time,
ku kam fis e ku kam farë,
ku kam qeshur, ku kam qarë,
ku rroj me gas e me shpres,
ku kam dëshirë të vdes.

Burimi /revistadrini.info

GEZUAR DITELINDJEN RADIO PROJEKT 21

No Comments Argëtim Histori

SI SOT 18 VITE ME PARE RADIO PROJEKT 21 NE DANIMARKE , NE ORA 16.00 KA FILLUAR TRANSMETIMIN E PARE NE GJUHEN SHQIPE DHE NUK ESHTE NDALUR PER 18 VITE, DUKE SJELLE PROGRAME TE NDRYSHME ARTISTIKE , NJE NDER ME TE QELLUARIT KA QENE EMISIONI “FEMIJET NE ETER “, KU PER FAT TE KEQ SOT NUK SHKON, KJO JO NGA STAFI I RADIOS, POR NGA PRINDERIT E FEMIJVE QE NUK JANE TE INTERESUAR AQ SA DUHET.

DUHET DITE SE NGA KJO RADIO PER 15 VITE ME RADHE JANE BERE FESTIVALET E FEMIJVE , KU NE KRYE TE TYRE KA QENE ORGANIZATORI HAVZI SULEJMANI – XHAXHI DHE SHPETIM XHELADINI !

KJO RADIO KA FILLUAR TRASMETIMET NE INTERNET NDER TE PARAT RADIO SHQIPE. PO ASHTU ESHTE SHQUAR EDHE PER KONTRIBUTET E DHENA PER HUMANIZEM , QE SHUME RADIO TE TJERA I DRUHESHIN TI HYNIN KESAJ RRUGE ! KA NDIHMUAR , FAMILJE TE DESHMORVE, FEMIJE JETIM,PER OPERACIONE TE NDRYSHME DHE SHUME E SHUME AKSIONE TE TJERA HUMANITARE DERI TEK KARROCAT ELEKTRIKE .PUNA E KESAJ RADIO ESHTE KOLOSALE DHE MERITON NJE LEVDATE TE MADHE !

NEPERMJET KETYRE RRJESHTAVE PERSHENDESIM DREJTORET E KESAJ RADIO QE NGA NAIM JUNMIU, DREJTORI I PARE E RADIOS, HAVZI SULEJMANI – XHAXHI DHE SHPETIM XHELADINI – TIMI !

FALEMNDERIT PER DREJTIMIN TUIAJ , NE SAJE TUAJ RADIO VAZHDON DHE SOT TRASMETIMIN E PROGRAMEVE TE SAJ EDHE PSE ME PAK VESHTIRESI EKONOMIKE , POR QE DO TE ECE PA NDALIM ! FALENDEROJME TE GJITHE BASHKEPUNTORET QE KANE QENE TE SHUMTE QE I JANE BASHKUAR RRUGES !

NJE PERSHENDETJE TE VECANTE MERITON DHE ANALISTI YNE ABDYL TANUSHAJ QE ME SHUME PROFESIONALIZEM KA SJELLE NE VALET E RADIOS ANALIZAT POLITIKE TE ZHVILLIMEVE NE TROJET SHQIPTARE !

RESPEKT PA FUND PER GJETHE PUNEN E TIJ ! NJE FALENDERIM SHKON DHE PER ATA QE NA KANE MBESHTETUR NE RRUGEN TONE PER 18 VITE ME RADHE ! JU FALEMNDERIT DHE ZOTI JU A SHPERBLEFTE ! GEZUAR DITELINDJEN E 18-TE RADIO PROJEKT 21 , NE KOPENHAGE – DANIMARKE !

Shqiponja me duar, simbol i viteve të fundit? Nuk do ta besoni dot sa e lashtë është!

No Comments Argëtim Histori

Shenja e shqiponjës e formuar me duart e kryqëzuara në gjoks, po bëhet përherë e më e përhapur si simbol shqiptarie.

Veçanërisht krenarë bëhemi kur kjo shenjë bëhet publikisht nga persona të njohur veçanërisht në botën e sportit dhe atë të artit.

Por cila është zanafilla e saj?

Në të kundërt të asaj që besohet, se ajo është krijuar vitet e fundit në lëvizje politike apo evenimente sportive, kjo shenjë, ose ky simbol ka ekzistuar që në kohët e lashta.

Kjo statujë e dëshmon këtë.

Statuja është zbuluar në Durrës dhe i përket shekullit të katërt përpara Krishtit.

Tregim në vetën e parë

No Comments Argëtim Histori

Jam lindur në Prishtinë me datën 23 korrik 1986.
Fëmijërinë time të hershme e kam kaluar në Skënderaj, sepse prindërit e mi Flora dhe Iliri banonin atje. Babai im punonte si farmacist në barnatoren e qytetit dhe drejtonte Ansamblin “Drenica” bashkë me heroin tonë kombëtar Hamëz Jashari, ndërsa nëna punonte në posten e Kombinatit Trepça në Mitrovicë.
Kur rrëgjimi i atëhershëm i dëboi nga puna shqiptarët, gjithashtu edhe prindërit e mi, ne u zhvendosem nga Skënderaji në Prishtinë në një banesë me qira. Nëna kujdesej për ne, ndërsa babai vazhdonte me aktivitetet e tij muzikore, që për kohën ishin tepër të nevojshme.
Mbaj mend se atë vit që erdhëm në Prishtinë ishte qershor dhe babai na dërgoi në shkollën e muzikës: Gojartin, mua dhe Drenasin. Që të tre e kaluam provimin dhe në shtator duhet të fillonim mësimet në shkollën e ultë të muzikës “Prenkë Jakova”, por asnjëri nga ne nuk shkuam atje, sepse na pëlqente shkolla “Naim Frashëri që e kishim pranë banesës ku banonim.
Vitin tjetër, i kërkova babait të më shoqëronte deri të shkolla e muzikës, që të regjistrohesha edhe njëherë. Babai më tha: Ti e din ku është shkolla e muzikës dhe duhet të shkosh vetë. Dhe kështu u bë. Shkova në provim, kalova dhe mësimet do t’i filloja në piano me profesorin Agron Shujaku.
Pas katër muajsh në shkollën e muzikës, babai solli në banesën tonë një pianino “Petrof” që e kishte blerë nga kompozitori Gjergj Kaqinari. U lumturova shumë! Babai e kishte kuptuar se tashmë do hyja në rrugën e muzikës. Ai kishte vetëm një kërkesë nga unë: që çdo mëngjes ta zgjoja me tingujt e pianos. Dhe kështu po ndodhte gjithmonë, sepse isha i pari që zgjohesha në familje. Gjyshja ime do të thoshte “kush zgjohet herët ka nafakë”, ka fat!
Atë kohë babai im incizonte shumë këngë dhe aty ku duhej zëri i fëmijëve isha unë. Mbaj mend se në vitin 1995, pushimet verore po i kalonim familjarisht në Strugë. Një pasdite babai me mori me vete me makinë, që të shkonim deri të kufiri në “Qafë Thanë”. Aty erdhi kompozitori Naim Gjoshi, me të cilin babai im kishte realizuar disa këngë të bukura si: Zëri i atdheut, Udhët e mia e Jam Evropë. Unë mbeta duke e pyetur babain tim: pse ka kufi në mes nesh dhe xhaxhit Naim? Naimi më mori në përqafim dhe u nisëm për në Strugë. Rrugës, ai krijoi këngën time të parë “Udhët e babit” që bazohej të kënga “Udhët e mia” dhe do ta këndonim bashkë me babain tim.
Vazhdova shkollën e mesme të muzikës dhe synimet e mia ishin të vazhdoja për kompozicion. Duke parë interesimin tim në këtë drejtim, babai ma kompletoi një studio incizimi. Mësimet e para për studio i mora nga kompozitori Xhevdet Gashi. Bëra disa krijime të reja dhe orkestrime këngësh për babain tim dhe këngëtarë të tjerë, pa u ndarë asnjëherë nga ligjëratat e pedagogëve në shkollë.
U bëra gati për provim në Akademinë e Arteve të bukura në Tiranë dhe dola me sukses. Pata fatin të jem në klasën e profesorit Haig Zaharian (kompozitor i shquar shqiptar, që ka lënë gjurmë të pashlyeshme në krijimtarinë e muzikës artistike).
Mbaj mend se, në fillim të tetorit bashkë me babain tim shkuam në konviktin e studentëve në Tiranë. Babai kishte vendosur që unë ta provoja jetën studentore bashkë me ata të cilët nuk kishin para të mjaftueshme për të marr një shtëpi banimi me qira me kushte normale për jetesë. Një dhomë konvikti me katër shtretër, një tavolinë dhe dy karrige gati të dala boje. Të tjerat ishin gjëra të përbashkëta që mund t’i shfrytëzonin studentët. Nuk kisha ankesa, derisa erdhi dimri dhe nuk kishim ujë të ngrohët. Atëherë e mora në telefon babain dhe i thashë: E mësova jetën studentore në konvikt dhe dua të marr një banesë private me qira! Babai më tha: zgjidhe ku të duash se ta paguan baba. Atë vit takova mjeshtrin Shpëtim Saraqi, i cili me ftoi në studion e tij dhe më ofroi bashkëpunim. Shpejt po bëhesha i zoti i veti dhe shpenzimet për studime do t’i mbaja vetë.
Kisha krijuar disa këngë për vete dhe mendoja të shfaqesha edhe si këngëtarë. Por ende nuk isha i bindur se janë krijimet e duhura për mua, derisa krijova muzikën për këngën “Banesa e vogël”. Ia tregova babait dhe i kërkova të ma bëjë tekstin e këngës, me fabulën që e kisha menduar. – Fabula paska lidhje me jetën në konvikt, më tha duke qeshur! Orkestrimin e këngës ia besuam mjeshtrit Gashi dhe pas disa javësh në koncertin recital të babait tim në Sheshin 21, u shfaqa si këngëtar.
Gjatë studimeve kam krijuar disa vepra artistike të lavdërueshme nga profesorët e Akademisë së Arteve. Diplomova me notën maksimale dhe menjëherë regjistrova studimet pasuniversitare (në klasën e profesorit Aleksandër Peçi) të cilat i mbarova po ashtu me notën maksimale. Pata propozime që të filloja punë në Akademi, si asistent i profesorit Haig Zaharian, por mendoja se Prishtinës i duhem më shumë sesa Tiranës, prandaj u ktheva duke filluar mësimdhënie në Fakultetin e Muzikës në Prishtinë. Edhe vëllezërit e mi Gojati dhe Drenasi mbaruan studimet në Universitetin Amerikan, e shijuan nga një vit jetën studentore amerikane në White sity dhe North Caroline, por u kthyen në Kosovë për të punuar, duke i shërbyer familjes dhe vendit. Është edukata prindërore që na ka bërë të jemi shumë të lidhur me vendin. Ndoshta edhe këngët e babait, gjithsesi!
Një thënie që ma përsëriste shpesh “Mësimi nuk përfundon asnjëherë, lum kush plakët duke mësuar” më troket gjithmonë përbrenda.
Mora përsipër studimet e doktoratës në Universitetin “Kirili & Metodij” në Shkup në klasën e akademikut Stojkov. Veprat e krijuara gjatë këtyre studimeve presin të shfaqën para publikut shqiptarë edhe ndërkombëtarë, pse jo!

P.s. Faleminderit z.v. Drejtoreshës së shkollës fillore Naim Frashëri zn. Drita Qorolli (Arsimtares time të shkëlqyer në lëndën e Matematikës) në Prishtinë, për surprizen e mrekullueshme për ditën e shkollës!
Faleminderit Kujdestares time Nafije Sylejmani-Berisha, për kujtimet që i kaluam në ato pak minuta që po përgaditeshim për të dal në skenë!
Faleminderit mësueses time të parë në Prishtinë, zn. Melihate Sina për fjalët e ngrohta, ashtu siç dite gjithmonë t’na bësh për vete!
Faleminderit të gjithë stafit të shkollës Naim Frashëri për pritjen e ngrohtë si ish nxënës i kësaj shkolle, ku përfundova shkollimin e ulët në tetë vite!
Faleminderit nga zemra, i juaji,

Korab SHAQIRI

Burimi – Facebook i kengetarit Korab Shaqiri