Home

Lajme

554 VJETORI I VDEKJES SË SKËNDERBEUT

No Comments Argëtim Histori

Nga Dilaver Goxhaj

17 anari i viti 2022 përkon me 554 vjetorin e vdekjes së Skëndërbeut.

I. Në Janar të vitin 1968 u organizua Konferenca e Dytë e Studimeve Albanologjike, 12 deri18 Janar 1968, por kjo Konferencë me rastin e 500 vjetorit të vdekjes së Skëndërbeut. Ky ishte aktiviteti i parë shkencor shtetëror shqiptar për Historinë e Skëndërbeut. Në këtë Konferencë u mbajtën 58 Referate dhe 73 Kumtesa, prej të cilave 16 janë mbajtur nga Albanologë nga vende të ndryshme të Evropës; 41 diskutime dhe materiale plotësuese; 12 përshëndetje nga studjues të huaj, përfshi edhe përshëndetjet nga nga Ministri i Arsimit, Universiteti Shteteror i Tiranës dhe Instituti i Historise dhe i Gjuhesisë. Konkluzionet i bëri Androkli Kostallari.

Të gjitha këto materiale janë përmbledhur në 3 (tre) vëllime, secili vëllim me tirazh prej 4.000 kopje, me lidhje speciale, të titulluar “Konferenca e Dytë e Studimeve Albanologjike, 12-18 Janar 1968”, Tiranë, 1969. Gjithsej në 1477 faqe.

Në seancën plenare të asaj Konference Shkencore mori pjesë gjithë udhëheqja e lartë e partisë dhe e shtetit Shqiptar e asaj kohe.

Nga Kosova ishin ftuar: M.Krasniqi, F.Agani, I.Ajeti, S.Pupovci dhe Z.Mirdita. Punimet u ndoqën edhe nga delegacione të kolonive shqiptare të Argjentinës, Australisë, Austrisë, Bullgarisë, Egjyptit, Francës, Kanadasë, SHBA dhe Turqisë.


II. Me rastin e 550 vjetorit të vdekjes së Skënderbeut, në vitin 2018, nuk u organizua asnjë aktivitet shkencor si nga institucionet shkencore dhe Qeveria shqiptare sin ë Rep. e Shqipërisë edhe në Kosovë, me përjashtim të Shoqatës historike-atdhetare-kombëtare “Lëvizja” e kryesuar nga Xhevat Gjini u organizua në Shkup simpozium shkencor, ku referoi historiani i mirënjohur Pr.Dr.Paskal Milo temën: “Nga Skënderbeu te Ismail Qemali, rikthimi i vonuar i Shqipërisë në Evropë” (gazeta “Panorama”), si dhe kumtesa “Disa përngjasime të taktikave të UÇK-së me ato të Skënderbeut” nga Shpëtim Golemi (revista vjetore “Lëvizja -2”).


III. Më 17 Janar 2022, burime nga Kuvendi dhe Qeveria e Shqipërisë bëhet ë të ditur se me rastin e 554 vjetorit të vdekjes së Skënderbeut, më 17 Janar 2022 do të çeleta seanca e parë e Kuvendit Popullor për vitin 2022, dhe po atë datë është ftuar të jep prezent në këtë seancë Presidenti turk Rexhp Ordogan(!)

Ndërsa me rastin e 554 vjetorin e vdekjes së Skënderbeut, Akademiku prej Kosove, Pr. Dr. Hakif Bajarmi boton në disa portale shqip në Shqipëri, Kosovë, Maqedoni e Diasporë referatin me titull “Dorëshkrimi i parë serb për Gjergj Kastriotin-Skenderbeu më 1778-Parahistoria, shkaqet, shkasi dhe pasojat-çka, si dhe pse u provua të përvetësohet Gjergj Kstrioti-Skenderbeu”.


IV. Me rastin e 554 vjetorit të vdekjes së Skënderbeut të pasqyrojmë disa pjesë prej përshëndetjeve të bëra nga disa albanologë të huaj, pjesmarrës në Konferencën Shkencore të vitit 1968, me rastin e aktivitetit të parë shencor shqiptar dhe i fundit deri sot, për historinë e Heroit tonë Kombëtar – Skënderbeut, që përkoi me rastin e 500 vjetorit të vdekjes së tij:

  1. E Patcelt (Austri): “…Jam shumë i lumtur që kam ardhur në Shqipëri dhe që po konstatoj përparimet e mëdha të arritura nga shkenca historike shqiptare. Nga heroi Gjergj Kastrioti-Skënderbeu ne kemi mundur të gjykojmë vlerën e përpjekjeve shqiptare për pavarësinë e vendit. Referati i përgjithshëm i nxënësit tim Aleks Buda, që ishte aq i pasur, më ka pëlqyer shumë…”.
  2. Karl Trajmer (Austri): “…Si albanolog i vjetër dhe si kryetar i studimeve juglindore në Vjenë po e marr fjalën për të përshëndetur kolegët. Ju falënderoj për mikëpritjen tuaj proverbiale, të cilën e provuam gjatë një jave…. Si shkencëtarë ne shohim këtu përpjekjet e Skënderbeut deri në frymën e fundit për të mbrojtur gjithë Evropën nga invazioni oriental…. 500 vjet kanë kaluar që nga vdekja e këtij burri gjenial. Sot është zhdukur përgjithnjë robëria. Prapambetjen e këtyre 500 vjetëve ju e keni kapërcyer në pak vjet. Ne të gjithë habitemi për përparimin e madh të vendit….Ne i shohim të gjithë sukseset tuaja edhe prandaj thërrasim: rroftë kombi shqiptar, rroftë Universiteti shtetëror i Tiranës, Vivat, floreat, cresteat!”
  3. Vladimir Georgiev (Bullgari): “Shoku president, të dashur kolegë, të dashur miq! Në emër të Akademisë bullgare të shkencave, përfaqësues i së cilës kam nderin të jem, ju shpreh urimet tona më miqësore, më të sinqerta, me rastin e 500 vjetorit të heroit tuaj kombëtar, Gjergj Kastriotit-Skënderbeut. Skënderbeu është padyshim heroi më i lavdishëm i popullit shqiptar, por ai është në të njëjtën kohë një nga heronjtë më të përmendur të popujve të Gadishullit Ballkanik në luftën e tyre kundër pushtuesce…”
  4. Fred Tirje (Francë): “…Përfaqësuesit e Universitetit francez falënderojnë nxehtësisht qeverinë dhe popullin shqiptar për pritjen miqësore….Theksojmë me gëzim se përkujtimi i heroit të madh kombëtar Gjërgj Kastriotit-Skënderbeut ka qenë rasti për të nxitur bashkëpunimin e dijetarëve të të gjitha vendeve për një njohje më të mirë të historisë shqiptare, ballkanike dhe evropianë… Jemi veçanërisht të lumtur që patëm mundësi të punojmë në mënyrë aq të frutshme në një vend, i cili, sikurse Franca, ndjek një politikë pavarësie të mbështetur mbi një traditë të përbashkët lirie.”
  5. Johanes Irmsher (Gjermani): “…Megjithse vizitoj për herë të parë vendin tuaj dhe me institutet shtencore të Shqipërisë tani u njoha nga afër, lidhjet ndërmjet Institutit që merret me studimet antike greko-romake të Akademisë gjermane në Berlin, të cilin kam nderin ta përfaqësoj, dhe Albanologjisë dhe përfaqësuesve të saj ekzistojnë prej vitesh…. Shkencëtarët shqiptarë, pa patur ndonjë traditë, kanë arritur të kryejnë një punë të respektueshme sasiore dhe cilësore në fushën e filologjisë, historisë dhe arkeologjisë. Kjo Konferencë dëshmon urbi et orbi,… Tirana përbën sot qendrën ndërkombëtare në fushën e studimeve albanologjike.

Por ju më lejuat të marr pjesë jo vetëm në punën kërkimore mbi Skënderbeun, përfaqësuesin e pavarësisë së Shqipërisë dhe themeluesin e shtetit shqiptar, porse, . . më dhatë mundësi të kuptoj në mënyrë të shumëanshme që Skënderbeu nuk paraqet vetëm një kujtim historik në vendin tuaj, por një forcë të gjallë, e cila ka bartur në popullin shqiptar gjatë shekujve të sundimit të huaj dëshirën për liri dhe pavarësi, një forcë të gjallë që shoqëroi rezistencën e këtij populli në luftën kundër pushtimit fashist dhe që në ditët tona është një figurë udhëheqëse e shquar në ndërtimin e socializmit… Para se të ndahem nga rrethi juaj, më lejoni të thërras nga thelbi i zemrës: shumë faleminderit, mirëupafshim!”

  1. Gjergj Daniel (Hungari): “Unë kam ardhur me gëzim të madh në Tiranë. Konferenca albanologjike i zhvilloi punimet në tokën shqiptare; Konferencën e përgatitën bijtë më të mirë të Shqipërisë. Këto fakte janë për mua një garanci që Konferenca do t’i shërbejë popullit shqiptar dhe zhvillimit të shkencës në Shqipëri. Ditët që kaluam në Konferencë vërtetojnë një gjë të tillë. Meqenëse po ndahemi, duhet të them se kur erdha isha i gëzuar, por tani që ndahem jam krenar; unë jam krenar që mora pjesë në këtë Konferencë, kjo ka qenë për mua vlerësimi më i madh. Rroftë populli shqiptar!”
  2. Xhuzepe Skiroi (Itali): “…Me mbarimin e kësaj Konference të përmendshme i drejtoj së pari një falënderim të nxehtë Rektorit të shkëlqyer të këtij Universiteti dhe Drejtorit të Institutit të Historisë e Gjuhësisë…Si arbëresh e kam konsideruar veten të dërguar nga etërit dhe vëllezërit e mi e të gjithë Arbëreshëve për t’u paraqitur pasardhëvet të etërve tuaj, domethënë juve, o vëllezër, përshëndetjen e të gjallëve dhe përshëndetjen e të shumvet, pikë së pari me dëshminë e besnikërisë ndaj ndijesive, që pesë shekuj më parë bënë të rrahin në një hov të vetëm zemrat e etërve tanë, që qenë vëllezër…..E mbasi që kam pasur nderin dhe harenë të ndodhem në mes jush jo vetëm si arbëresh, por edhe si professor i Universitetit të Romës, unë ju shpreh urimin edhe nga ana e fakultetit tim dhe të kolegëve të mi: urimin për Qeverinë, urimin për popullin që ta shohën Shqipërinë të lumtëruar nga fate përherë më të shkëlqyera…”.
  3. Francisk Pal (Rumani): “Historianët rumunë të ftuar në këtë Konferencë të II të studimeve Albanologjike në Tiranë, morëm pjesë me interes të madh në punimet e saj, kushtuar përkujtimit të 500 vjetorit të vdekjes të birit të madh, të famshëm dhe heroit të popullit shqiptar, i cili është njëkohësisht një figurë e ndritur e historisë botërore…”
  4. Nexhip Alpan (Turqi): “Shumë të dashur shoqe dhe shokë. Me rastin e mbarimit të Konferencës II Albanologjike edhe të jubileut 5-shekullor të vdekjes të heroit kombëtar Gjergj Kastriotit Skënderbeut, më lejoni të përshëndes dhe t’u falënderoj nga zemra e zhuritur prej mërgimit, për kujdesjet që treguat rreth kumtesave tona, për punimet e mëdha që u bënë në këtë Konferencë!. . . Veçanërisht dua të falënderoj edhe një herë Universitetin Shtetëror të Tiranës edhe Qeverinë Shqiptare, që patën mirësinë të më japin rastin të vij e të shoh me sy edhe një herë vendlindjen time kaq të bukur, kaq të lulëzuar!

Jemi pritur fare bukur, sa as nuk e mendonim të na shkonte edhe në ëndërr! Kemi patur fatin e bardhë të pritemi e të takohemi me udhëheqësit e mëdhenj të Shqipërisë!

Rroftë Shqipëria përparimtare!

Rroftë populli shqiptar dhe vepra e tij madhështore!

Rroftë miqësia Shqiptare me Turqinë Qemaliste!

Rrofshin Skënderbejtë e rinj!”

(Nxjerrë prej vëll. I, f.636 – 640)

Enver Bytyci – Ka patur përpjekje të mëdha për ta konsideruar Masakrën e Reçakut si një gënjeshtër të madhe.

No Comments Argëtim Histori

Masakra e Reçakut e 15 janarit 1999 ishte momenti i kthesës historike në qasjen ndërkombëtare të konfliktit shqiptaro-serb në Kosovë. Ajo masakër me 45 viktima të pafajshme të asgjësuar me plumb pas koke nga ana e forcave policore e të sigurisë së Serbisë i dëshmoi botës se Kosova do të kishte fatin e Srebrenicës.
Ambasadori i OSBE-së, William Wolker, ishte protagonisti i zbulimit dhe denoncimit të kësaj mizorie të Milosheviçit në Kosovë. Pa ambasadorin e OSBE-së, Wolker, do të ishte e pamundur që bota e civilizuar të shihte dhe të besonte atë që ndodhi në Reçak, afër Shtimjes në jug të Prishtinës atë 15 janar të vitit 1999!
Kjo masakër dhe denoncimi që asaj i bëri Wolker sensibilizuan jo vetëm qeveritë, por edhe popujt e vendeve të qytetëruara europiane si dhe amerikanët. Ndaj dhe bashkësia ndërkombëtare vendosi të organizojë atë që quhet Konferenca e Rambujesë. Kjo konferencë ishte preludi i ndërhyrjes së NATO-s në Kosovë. Kjo konferencë i hapi rrugë zgjidhjes politike dhe ushtarake të konfliktit midis Kosovës dhe Serbisë. Kjo konferencë u bë gjithashtu referenca e të drejtës së Kosovës për vetëvendosje, sido që palët ta lexojnë atë!
Ka patur përpjekje të mëdha për ta konsideruar Masakrën e Reçakut si një gënjeshtër të madhe. Madje gjatë kohës së bombardimeve të NATO-s kundër Serbisë televizioni gjerman ARD montoi një reportazh të titulluar “Eine Luege” (Një gënjeshtër), kushtuar gjoja manipulimit që iu bë opinionit publik ndërkombëtar me Masakrën e Reçakut. Por e vërteta qëndron te ato pamje televizive, të cilat i transmetoi ambasadori Ëilliam Ëolker nga vendi i mizorisë serbe në Kosovë.
Edhe sot në Beograd bëhen përpjekje për ta mohuar Masakrën e Reçakut. E bën këtë vazhdimisht vetë presidenti i Serbisë, Aleksandër Vuçiq. Por kjo është më e pakta që pritet nga regjimet milosheviçiane të Serbisë. Ata mohojnë gjithashtu masakrën e Srebrenicës me tetë mijë viktima të pafajshme e jo më atë të Reçakut. Por ka një dallim midis Srebrenicës e Raçakut: Srebrenicën e morën përsipër serbët e Bosnjës, ndërsa Masakra e Reçakut është de facto e de jure përgjegjësi e shtetit të Serbisë. Marrja e kësaj përgjegjësie për këtë masakër nga qeveria e Beogradit, do të thotë të që ajo të kërkojë ndjesë për të gjitha krimet në Kosovë. Prandaj ata e mohojnë atë.
Ndërkohë Kosova duhet të rezistojë e të kërkojë nga autoritetet e Beogradit që të njohin zyrtarisht e me ligj jo vetëm masakrën e Reçakut, por qindra masakra të tjera me pasojë mijëra e mijëra viktima në Kosovë. Të njohin veprën makabre të dëbimit të një milion shqiptarëve nga vendbanimet e tyre, përdhunimin e 20 mijë vajzave e grave të Kosovës, shkatërrimin e 120 mijë banesave dhe objekteve pronë e shqiptarëve si dhe shkatërrimin e shumicës dërmuese të objekteve të trashëgimisë fetare e kulturore të shqiptarëve. Vetëm në këtë mënyrë vendoset paqja e njëmendtë midis dy popujve dhe në Ballkan!

Burimi/Facebook

Dashamir Uruçi – LAPIDARIN E KANË HEDHUR NE DRIN…!

No Comments Argëtim Histori

Ne shtator te vitit 1984,ne qytetin e Kukësit zhvillohej nje veprimtari përkujtimore, ne nderim te dëshmorve te Prishtinës.
23 burra antifashiste, kryesisht te rinj,te gjithe qytetarë të Shkodrës ishin burgosur e me pas derguar ne Kampin e Prishtines.
Pas nje trajtimi shtazarak, me 19 shtator 1944,ne te dalë te qytetit të KUKËSIT te gjithë pushkatohen.
Nen kujdesin e zotit Sulejman Bushati dhe ne bashkepunim me veteranet e Shkodres dhe Kukesit, pas 40 viteve te renies se ketyre deshmorve per liri zhvillohet ne Kukes nje veprimtari perkujtimore, ku moren pjese me qindra pjesemarres.
Aty,”Tek Zabeli”u fol gjate e u perkujtua me mirenjohje e nderim te thelle, jeta dhe vepra e deshmorve te lirise.
Ne mesin e te ftuarve isha edhe unë, si nip i HAMDI URUÇIT,dëshmor i luftes antifashiste ekzekutuar nga gjermanet se bashku me shume bashkëqytetarë te tjere.
Vizituam burgun ku i kishin mbajtur para pushkatimit,vendin ku i kishin pushkatuar e me pas edhe lapidarin e ndertuar, per te perkujtuar jeten dhe vepren e tyre, ne sherbim te luftes kunder pushtuesve nazifashistë.
Kaluan shume vite dhe rasti e solli te shkoj ne Gjakove nga rruga e HASIT, e rregulluar dhe asfaltuar keto vitet e fundit.
U ndala tek nje lokal, bashke me njerezit qe me shoqeronin.
Me kujtohej se diku afer mund te ishte LAPIDARI, kushtuar deshmorve te Shkodres.
U afrova tek banaku i lokalit dhe pyeta njerin prej atyre qe sherbenin:
Unë:
Me falni te ju pyes se ku ndodhet lapidari i deshmorve te Shkodres,diku ketu afer me duket ka qenë.
Ai:Po ketu ka qenë,pak metra më tej por e kane shkatrruar dhe e kane hedhur ne lumë.
Punë komunistash,kriminela kanë qenë…!
Me ra tavani permbi krye.
Nje djale i ri, totalisht i indoktrinuar leshonte fjalet pa ditur seç thoshte, pa njohur asnjerin prej te rënëve,pa ditur as arsyen se perse gjermanet i kishin pushkatuar.
I thashe se kriminela kane qene per ty e per mua kane qene nder djemte me te mire te Shkodres e Shqiperise.Me shikoi i habitur e nuk foli më.
I ktheva shpinen, per te mos kthyer as koken më, tek ai lokal buze Drinit, sigurisht i ndertuar pa leje, ashtu siç kane bere ne vite, militantet e partive qe “na sollën demokracinë”.
U ktheva pas,ne retrospektive e mendja me shkoi ne gushtin e vitit 2011,kur vajtem ne Normandi per dasmen e mbeses time.
U knaqem shumë e vizituam vende te papara ndonjëherë.
Vizituam edhe varrezat me luksoze te botes,ne UTAH BEACH,varrezat e ushtarve amerikane dhe aleatve te tjere, te rene ne luften per çlirimin e Frances nga pushtuesit gjermane, ne vitet e luftes se dyte botrore.
Per ndertimin e tyre ishin derdhur miliarda dollare dhe per kete arsye luksi dukej hapur.
Varrezat, ne nderim të të rënëve ne lufte ishin konceptuar ne nivele elitare, te rrethuara me gjelberim e lule,mermere te cilesise me te larte;te mbushura me lapidare,skulptura e piktura te te gjitha llojeve.
Ne shume rruge e sheshe te Normandise,ne qytetet dhe rrethinat e tyre ishin vendosur emrat e luftetarve antifashiste amerikane,franceze e te tjere te rene ne luften per çlirimin e Frances nga gjermanet.
Kur kthehem ne Shkoder me priste nje surprize e hidhur.
Ne rruget e sheshet e vendlindjes time ishin hequr emrat e deshmorve antifashiste te luftes se dyte botrore.
Ishte hequr edhe emri i deshmorit HAMDI URUÇI,xhaxhait tim dhe rruges i ishte vënë emri i ri “URUÇEJ”,duke ruajtur rrenjen URUÇ e duke i vene pa miratimin e familjes, prapashtesen perçudnuese “EJ”.
Mohimi i vlerave te luftes antifashiste te popullit shqiptar, qe e renditi Shqiperine krahas vendeve me demokratike te botes eshte nje prej krimeve qe u bene ne
periudhen e pseudodemokracise, alla shqiptare.
Ata qe e realizuan heqjen e emrave te deshmorve,shtatoreve e monumenteve perkujtimore te tyre do te mbajne nje dite, pergjegjesi ligjore, morale e historike e ne te tjereve, trashigimtarve te tyre, na bie detyra te rikthejme emrat e tyre te paharruar, ne rruget e sheshet e qyteteve te Shqiperise…!
ANTIFASHIZMI ËSHTË VLERË ME PËRMASA BOTRORE DHE SI E TILLË DUHET ÇMUAR E VLERËSUAR PËRJETË.
Dashamir URUÇI
Tiranë,17 janar 2022.

Burimi/Facebook

Romeo Gurakuqi – ERNEST KOLIQI: Kryefjala jon kje (në nji kohë në të cilën italjanët zotnojshin): Arsimimi i brezit te ri dhe Kultura Shqiptare mbi të gjitha:

No Comments Argëtim Histori

A mund të ketë vepër ma të mirë se sa shkollimi universitar i gjithë rinisë së gjimnazeve shqiptare në shkollat e duhuna me shpenzime te shtetit dhe pa dallime, politike, krahinore dhe klanore?
A ka ndonje veper ma te mire se sa shkollimin universitar me e shtri menjehere edhe per rinine e Kosoves Martire?
Këtë e nisme e ndermori dhe e realizoi Ernest Koliqi dhe rrethi i tij formativ, natyrisht fale autoritetit te padiskutueshëm që ai gëzonte brenda qeverisë shqiptare dhe asaj italiane, mendjes se ndritun dhe shpirtit te madh ne sherbim te njerezve te Shqipnise se vuejtun, pa dallim.
Për ta ilustruar dua të jap shifrat e bursave të studimit të dhëna për studentët shqiptarë vetem për vitin shkollor 1942-1943 fale nderhymjes se tij:
Qeveria shqiptare dha gjithsejt për studentët shqiptarë në universitetet italiane këtë mbështetje me bursa studimi: në Romë 17, Siena 9, Firence 25, Trieste 1, Modena 1, Piza 16, Milano 2, Bolonjë 16, Padova 9, Bari 11, Parma 2, Torino 2, Perugia 1;
Ministria e Jashtme: në Romë 2, Bolonjë 1, Firence 1;
Mekëmbësia e Pergjithshme: në Romë 40, Trieste 2, Bolonjë 19, Firence 35, Padova 15, Napoli 4, Milano 2, Torino 8, Bari 2, Piza 6, Palermo 4, Maçerata 1, Perugjia 4, Modena 1, Parma 4, Camerino 3, Pavia 1.
Të drejta studimi të pa mbështetura me bursë janë dhënë 245 dhe jane financuar nga familjet ma te kamura ekonomikisht.
Bursa për shkolla të mesme dhe institute, Mëkëmbësia 74 gjithsej, ndërsa Ministria e Jashtme 17.
Interesant është fakti se në dhënien e bursave nuk është ndjekur ndonjë parim i përzgjedhjes dhe preferencës politike të kandidatëve. Këtë e themi prej faktit se në listat që kemi pasur rastin të shqyrtojmë gjejmë emra shumë të njohur më vonë, nga të gjithë përkatësitë politike të kohës: nga pjesëtare të familjeve që mbështeten regjimin e ri, indiferentë, antifashistë deri dhe komunistë që në të ardhmen do të bëhen anëtare të KQ të PPSH dhe pjesë e institucioneve politike dhe të propagandës. Kjo nuk do të thotë se regjimi në Itali nuk krijoi një sistem survejimi për të gjithë kontigjentin studentor. Nga dokumentacioni në dispozicion mund të themi se kjo mbikqyrje ka ekzistuar, por rezulton sipërfaqësore dhe më së shumti informative se sa reaguese dhe ndëshkuese.
Elenco Studenti Albanesi. Elenco degli studenti albanesi borsisti del Governo Albanese:
Universita di Roma: Jorgji Afezolli, Tomor Bala, Skender Begolli, Haki M. Bejleri, Zama Bogdo, Melen E. Cani, Shahi Dajlani, Hajdar D. Ishami, Vasil Kamani, Gaci Klemo, Luigj Ljarja, Eduard Liço, Rifat Mijaj, Aleks Paluca, Meri Gj. Thimo, Spaso Trimçev, Petro Vuçani. Universita di Siena: Skender Curri, Isa Grezda, Zef Kaçulini, Pertef Kalifa, Kolë Kçira, Ciril Pistoli, Isa Sejdinaj, Ndoc K. Shllaku, Vangjel Thoçi. Universita di Firenze: Petrit Agolli, Muhamet Bala, Tomë Berisha, Hydaj Bregu, Sulejman Dedaj, Ferid Dervishi, Izmet Elezi, Sezair Gota, Irfan Hasanaj, Hamdi Hoti, Zeqir Jakubi, Fejaz Kalakula, Skender Koçi, Adil Maksuti, Xhevit Metehaxhi, Milan Naumi, Sotiraq Panariti, Sami Repishti, Isa Shabani, Gjon Serreqi, Stoimir Trifuni, Hajdar Xhema, Hajdar Vokopola, Enver Zeko. Universita di Trieste: Elvira Shahiri. Universita di Modena: Dhimosten Pepo. Universita di Pisa: Hilmi Aliu, Simon Ashiku, Nexhat Basha, Temitehat Çela, Hilmi Emini, Etehem Fazlliu, Veljan Gugo, Ahmet Iliazi, Aleksander Korça, Themo F. Mandili, Esat Mekuli, Mahmut Memisha, Regjina Ndocaj, Faruk Rifati, Ali Sokoli, Luigj Toni. Universita di Milano: Skender Natiku, Zef Shkreli. Universita di Bologna: Syria Anamali, Is-han Çabej, Zico Cikulli, Astrit Delvina, Llambi Diamanti, Maksut Drasa, Sitki Dyla, Abaz Konica, Tomor Lamçe, Sulejman Mborja, Alfons Muzhani, Fadil Paçrami, Hysni Rusi, Luigj Shënkolli, Sabri Ura, Astrit Ypi. Universita di Padova: Idriz I. Ajeti, Skender Anamali, Sejdi Bajrami, Luigj Franja, Nuredin Nasbati, Genc Xhevat Korca, Mark Krasniqi, Fadil Podgorica, Veli Sharra. Universita di Bari: Pjerin Banda, Pal Dani, Xhevat Dibra, Androkli Kostollari, Llesh Miri, Rako Naço, Flora Noçka, Jusuf Rexhepi, Kristaq Shagla, Thoma Stavri, Spiro Theodhosi. Universita di Parma: Aleksander Manastirliu, Ferdinand Paparisto. Universita di Torino: Anesti Dusku, Idriz Halluni. Universita di Perugia: Ali Qemal Hysniu.
Borsisti del Ministero degli Affari Esteri:
Roma: Skender Çarçani, Antoneta Ekonomi. Bologna: Milto Qendro. Firenze: Maria Kiri.
Studenti sussidiati dalla Reale Luogotenza Generale:
Roma: Ajaz Allamani, Spiro Avrami, Ali bendo, Osman Bishqemi, Nexhat Begolli, Ali Bytyçi, Pando Cani, Nikollë Dakaj, Fiqret Dani, Ahmet Dervishi, Nikola Dimroçi, Margarit Fazi, Naim Frashëri, Pashko Gjeçi, Foto Gjika, Zef Gjonej, Kostaq Goruli, Shan Gurashi, Muhamet Grimci, Sezai Hoxha, Çesk Kabashi, Hajri Kadin, Gabriele Kandikian, Taqi Klemo, Haki Korça, Viktor Kraja, Zef Krroqi, Rrok Leci, Selman Ndreu, Injac Ndoja, Lec Paluca, Filip Pema, Muço Polo, Nush Radovani, Zeqiria Resuli, Remzi Shtylla, Vangjel Sotiri, Mihal Tushi, Anton Zadrima, Zef Zymeri. Trieste: Çesk Bazhdari, Pjerin Koliqi. Bologna: Konstandin Anastasiadhi, Skender Arreza, Grigor Buzi, Vaski Frashëri, Paskal Gjylapiani, Nikolla Jankulla, Hiqmet Myzyri, Ilia Papakozma, Ndoc Pema, Muço Polo, Mark Radoja, Sabri Repishti, Andrea Stefi, Pando Todhe, Sabri Topçiu, Muhamet Tyli, Mark Voci, Spiro Zaka, Lec Zojzi. Firenze: Angjelin Begu, Eqrem Biba, Rexhep Çami, Ramazan Çota, Ndoc Dema, Stanisha Dosti, Llambi Durolli, Myqerem Fuga, Marika Furxhiu, Mark Gurakuqi, Vilhelm Gurakuqi, Islam Jaçellari, Zyber Juka, Emilia Kondili, Mihal Kopali, Maria Kristu, Stiri Lameni, Sulejman Laxavaja, Eleni Lezo, Fadil Maksuti, Hysni Merkoj, Faik Mullaraj, Sait Panariti, Sotiraq Panariti, Tomë Pepa, Andrea Prela, Kol Shiroka, Lec Shllaku, Xhemali Shkreli, Gjon Temali, Ramiz Treni, Xhevdet Vasija, Hajdar Vokopola, Osman Zoja, Angjelin Zojzi. Padova: Faik Anamali, Jaho Bajraktari, Mehmet Dani, Luan Gashi, Kol Gjinaj, Ali Gjonligu, Mid-hat Gjonligu, Karl Harapi, Fadil Karakaçi, Gjenç Korça, Asim Lohja, Injac Saraçi, Jani Thoma, Kolec Ujka, Hajrullah Ujkashej. Napoli: Renato Baldini, Qimone Jakobini, Sofia Karbonara, Gasper Llupi. Milano: Nicola Haxhija, Skender Natiku. Torino: Harallamb Ballamaci, Oreste Dilo, Adalberto Fekeçi, Idriz Halluni, Paulin Margjokaj, Zef Pavaci, Theodor Qirici, Giovanni Shala. Bari: Xhevdet Beqo, Jorgji Dhima. Pisa: Simon Ashiku, Ahmet Jahja, Elvira Janura, Injac Toni, Aleksander Xhumari, Enver Zeko. Palermo: Sabri Berberi, Adil Haznatari, Muhedin Maxhuni, Nuri Osmanaj. Maccerata: Cin Suma. Perugia: Nuredin Basha, Paolo Pappaoli, Anton Shkjezi, Dario Troshani. Modena : Jank Kankov. Parma: Eqerem Arapi, Margerita Kadija, Zef Kodheli, Vasil Partali. Camerino: Pjerin Banda, Jorgji Langore, Rrok Radovani. Pavia: Halit Selfa.

Burimi/Facebook

Ky është Muharrem Ibraj nga Gjakova që bashkë me babain e tij kryenin krime ndaj shqiptarëve

No Comments Argëtim Histori

Muharrem Ibraj dhe Mushk Jakupi babë e bir nga fshati Osek i Hilës së Gjakovës kishin kryer krime ndaj shqiptarëve në uniformën e policisë serbe.

Muharrem Ibraj u përmend sot në seancën gjyqësore në Hagë që po zhvillohet ndaj ish-krerëve të OVL-UÇK’së, ku ish-nënkryetari Nasim Haradinaj tha se Ibraj ishte shqiptari që kreu krime në luftën e fundit në Kosovë.

Në fotografinë e mëposhtme shihet Ibraj duke shpërndarë ndihma humanitare në fshatin Osek i Hilës së Gjakovës.

Në vitin 2005, Muharrem Ibraj kishte dëshmuar edhe në Hagë në mbrojtje të Sllobodan Millosheviqit.

Ai ishte pjesë e policisë serbe dhe tani jeton me një pension në Serbi. Ibraj ishte i vetmi shqiptar në një listë prej 18 personash që kërkoheshin nga Interpoli për krime lufte të kryera në Kosovë.

Në shkurt 2009 dhe në janar 2014, Tribunali i Hagës i dënoi këta persona, mes tjerash edhe për Masakrën e Mejës: Nikola Šainović, zëvendës-kryeministër i RFJ-së 1996-2000 – 22 vjet; Dragoljub Ojdanić, shef i Shtabit të Përgjithshëm të Ushtrisë së Jugosllavisë 98-2000 -15 vjet; Nebojša Pavković, komandant i Batalionit të Tretë të Ushtrisë së Jugosllavisë 98-99 – 22 vjet; Vladimir Lazarević, komandant i Korpusit të Prishtinës të Ushtrisë së Jugosllavisë – 14 vjet; Sreten Lukić, komandant i policisë sërbe në Kosovë 1998-1999 – 20 vjet.

Në prill 2013 prokurorët e EULEX-it filluan hetimin ndaj afërsisht 20 personave për Masakrën e Mejës. Në korrik 2015 prokurori Charles Hardaway ngriti aktakuzë kundër shqiptarit Sahit Halitaj, me arsyetimin se u ka ndihmuar policëve serbë për krimet kundër civilëve shqiptarë në Mejë. Në dhjetor 2015, ‘pas paraqitjes së rrethanave të reja’, prokurori që ngriti aktakuzën, parashtroi propozimin për tërheqje nga aktakuza.

Në shkurt 2015, INTERPOL-i, me kërkesë të UNMIK-ut, lëshoi urdhërarrest ndaj 17 pjesëtarëve të forcave serbe të sigurisë për Masakrën e Mejës.

Burimi/periskopi.com/

RËNDËSIA E KNÇ NË BUJANI PËR PËRHAPJEN E ANTIFASHIZMIT NË SHQIPËRINË KONTINENTALE

No Comments Argëtim Histori

Me rastin e 78 vjetorit të dërgimit të dokumneteve të KANÇ të Kosovës në Shtabin e Përgjithshëm Antifashist të Shqipërisë për APROVIM (12 janar 1944) dhe hyrjës së dy brgadave të Shqipërisë në luftë për çlirimin e Kosovës (12 shtator 1944)

Hakif Bajrami

RËNDËSIA E KNÇ NË BUJANI PËR PËRHAPJEN E ANTIFASHIZMIT NË SHQIPËRINË KONTINENTALE

31 dhjetor 1943 dhe 1-2 janar 1944

Argumentet historike

Konferenca Antifashiste Nacionalçlirimtare u mbajtë në BUJAN në kohën e duhur dhe në vendin e sigurtë. Aty ishte edhe përfaqsuesi anglez Zotëri Rderik BEJLI. Pas konferencës, Bejli do të shkruaj: “Lëvizja Antifashiste është e vtmja forcë që e lufton nazifashizmin në Kosovë…”. Deri sa në Buajn flitej e palnifikohej se si të luftohet okupatori dhe si të sigurohet çlrimi dhe bashkimi shqiptar, në Kuvendin e Lidhjës Dytë të Prizrenit (17 shtator 1943) flitej dhe manifestohej se si “jemi çliruar dhe si është krijuar Shqipëria!!!”. Në Prizren ishte përfaqsuesi nazifashist Shmit Huberi, që po e humbaste luftën. Madje, aty u krijua një fotamoganë se edhe Qarku i Mitrovicës i është bashkuar Shqipërisë. Se nuk ishte ashtu duhet shiquar DOSJA: “ Pajazit Boletini” kur më 3 prill 1944 shkoi me tre komandantë xhandarmërie në Beograd te Millan Nediqi, për ti kërkuar rrogat. Rroga nuk iu dha sepse nuk ishte në vendin e punës për katër mauj, sepse kishte shkuar në Shqipërinë Bregdetare për t i ndiekë komunistat, me që rast në Tiranë më 4 shkurt 1944 u masakruan mija patriotë.

E ata që e kritikojnë Nacionalçlirimtarën, po ua përkujtojë se çfar VENDIMI mori tresha e madhe: Ruzvellt, Stalin, Cherchill, që po e FITONTE LUFTËN, për ata popuj që cilsohen se kanë bashkëpunuar me nazifaashizmin: “ Ata popujë që janë ekspozuar duke i ndihmuar nazifashizmit, duhet të denohen dhe mundësishtë të tarsferohen në një vend tjetër”. Serbët që i kishin aleatët në Londër dhe Msokë, posa e kuptuan këtë qëndrim, filluan t` i ferkojnë duartë. Dhe, çka ndodhë, për 20 ditë Vasa Çubrilloviqi (më 3 nëntor 1944) e shkruan elaboratin: “Likidimi i pakicës shqiptare në Jugosllavi”. E kur më vonë u ndanë sferat e intreresit në Ballkan (Jalltë të Krikesë më 12 mars 1945), Chechilli do ta shkruaj në pako të cigarës përqindjen e ndikimit, të cilën Stalini e nënshkruan me njëherë. Aty, nuk figuron Shqipëria fare. Shqipërinë e futi në “hise” Mollotovi më vonë. E pse nuk figuron, sepse Cerchili më 1916 e humbi luftën në ÇANAKALA, dhe dha dorheqje. Ai i mbajti në mend se çfarë lufte kanë bërë shqiptarët si ushtarë të Mustafa Kemail-Ataturkut, kundër Flotës tij dhe inatin nuk e kishte depnonuar në muze, por e shpalosi për mejdani në Jalltë. Donte ta shuaj Shqipërinë fare. Prandaj, se sot Anglinë e kemi mike, kjo nuk do të thot se i kemi pasë mardhënjet e mira gjithëherë me te. Shiqone vetëm AFEREN e anijeve në Korfuz më 1946. Shiqone fatin e TREZORIT (Arit) shqiptar për një gjysmë shekulli. Shiqoni dokumentet në ANW se si nazistët në Prapsashticë i detyrojnë serbët të vejnë KRYQA me gelqere mbi shtëpai, në mënyrë që kur të bombardojnë avionët shtëpitë shqiptare që ua tregoi Radovani, xhylet të bien vetëm mbi shtëpitë e shqiptarëve, më 3-5 maj 1941. Pra, populli i Radovanit ishte me nazista. Kurse populli i Mustafë Hoxhës ishte kundër okupimit serbian dhe çdo okupimi tjetër.

Më 1942 pas shumë kërkesave të shqiptarëve (Ferat Draga) që t` i bashkohen Zonës së okupoimit Italian, Hitleri vendosi, ashtu si pajtohej Xhafer Deva: “Shqiptarët e Kraiskomandatutës Mitrovicës, transferohen në Zonën Italiane. Trepça (Mitrovica, Llapi, Vushtrria) mbetet zonë e interesit Gjerman, në pushtetin e Milan Nediqit, që është lojal ndaj Rajhut”. E ju që nuk jeni ekspert të histirisë, shkruani, por mos ia ktheni PUSHKËN VETI. Musolini dhe Hitleri i kanë ndarë trojet shqiptare në Wjenë, në maj-qershor 1941, por e kanë humbë luftën dhe janë denuar. !!!

E fituesi i luftës e shkruan historinë, pastaj. E po mos të ishin ato batalone, aradha, brigada dhe eshallone (që një u masakrua në Tivar në mars-prill 1945, nga malazezët), shqiptari në Kosovë nuk do të kishte. Hulumtoni dokumentet për Shaban Polluzhën. Ia kurdisën rastin që të kthehet, sepse 25 burra i masakroi Spasoje Gjakoviqi dhe kufomat i futi nën akull në lumin Drenica. E kur e mori këtë lajm, Shabani dhe Miftar Llausha si patriotë, nuk kishin moral të shkojnë në Srem, e pas shpine t` i vritet popullki duarthatë. E lufta e Shaban Polluzhës, në anën tjetër te sperbët spjegohej para Aleatëve, Anglezë, Amerikanë dhe Rusë: “Ja shqiptarët po na rrezistojnë, se po provojnë taa kthejnë Hitlerin në pushtet”. Këto trillime kanë vazhduar në forma të ndryshme, deri më 10 qershor 1999.

**

-PKJ në luftë speciale për defaktorizimin e Luftës antifashite në Kosovë, më qëllim që ta riokupojë duke kërkuar llogari në vend që të japi llogari për mizoritë sllave ndaj shqiptarëve, ia kaloi kralevinës me dhunë të paparë. PKJ nuk ka lërë mjet defaktorizues pa përdorur, për ta akuzuar popullin shqiptar të Kosovës se po bashkpunonte me nazifashizmin, sidomos nga 12 janari 1944. Në këtë drejtim duke synuar ta realizojë programin e saj anticivilizues, më 8 shkurt 1945, KQ PKJ dhe Shtabi Suprem i APNÇ të Jugosllavisë, vëndosën diktaturë ushtarke në Kosovë, në mënyrë që t` i realizojnë defaktorizimet një nga një: defaktorizimin ushtrak (8 shkurt 1945), defaktorizimin politik (31 mars 1945) dhe defaktorizimin parlamentar (10 qershor 1945). Kjo politikë neokoloniale u bë për faktin se Konferenca NÇ e Kosovës më 2 janar 1944 u rreshtua që të veprojë si një faktor i fuqishëm antifashist, madje duke kërkuar, që Kosova të bashkohet me Shqipërinë Bregdetare. Ta shtojellojmë çështjën në aspketin analitik dhe eksplikativ, nga këndi i filozofisë së historisë, e ku argumentet flasin vet.

*

Treva shqiptare e Kosovës gjatë shekullit XIX-të, kur u krijuan kombet, kudo nepër Evropë, pra edhe në Ballkan, ishte treva më kryengritëse për çlirimin kombëtar nga robëria osmane. Mjerisht, me vendimet e Kongresit Berlinit(1878), me krijimin e Çështjës së MUAHAXHERËVE ( 1877,popullsia shqiptare e 714 katundeve të Sanxhakut Nishit dhe Pirotit u detyrua të shpërngulet nga vatrat e veta për 28 DITË-hb), popullsia e Shqipërisë Kontinentale (Vilajeti i Kosovës dhe Vilajeti i Manstirit), krijuan bindje të thellë se Gjashtë Fuqitë Evropiane janë kah i tradhtojnë në çdo hap, duke e coptuar Shqipërinë Etnike të katër vilajeteve. Prandaj, me Lidhjes Shqiptare të Prizrenit (1878-1881); me Lidhjes Shqiptare të Pejës (1899), me Kuvendin Kombëtar në Ferizaj (korrik 1908), me Kongresin e Alfabetit në Manstir ( nëntor 1908); me Kryengritjet e mëdha shqiptare në tërë Vilajetin e Kosovës dhe Vilajetin e Shkodrës (1910-1912), i treguan botës politike dhe diplomatike, të Gjashtë Fuqive (Anglisë, Francës, Rusisë; Gjermanisë, Austro-Hungarisë dhe Italisë), se janë kryefjala dhe kallxuesi i

shqiptarizmit. E pikërishtë për këtë flamurtarizëm kombëtar, edhe pse u çliruam me armet tona, (duke luftuar okupatorin turk mars-gusht 1912); edhe pse Qeveria e Qamil Pashës e pati shprehur pajtimin se e: “pranon Autoniminë dhe Pavarësinë e Shqipërisë”, në Konferencën e Londrës (1913), Çështja shqiptare u gjetë para “ksapit”, duke i coptuar trevat më atdhetare shqiptare. E vërteta, në Londër u pranua një autonimi e Shqipërisë, nën syzerenitetin e sulltanit, por e coptuar që në dokuemntet sekrete serbe quhet Shqipëria Bregdetare. Kjo do të thot se Shqipëria Kontinnetale mbeti e okupuar, pikërishtë përmes rrenave serbe se : “Popullsia e Pejës, Gjakovës, Prizrenit dhe Dibrës, flasin serbisht në familje dhe serbianë e ndiejnë vetën”. E tragjedi është kjo rrenë, por më tragjedi është se Gjashtë përfaqsuesit e Fuqive evropiane u besuan.

E vërteta, nga kjo kohë (1912) gjysma e kombit shqiptar do të përjetojë një golgotë ndër më të egrat në Evropë. Në trevat shqiptare filloi të likidohet çdo ide për shkollim, për emnacipim kombëtar dhe kulturor. Kjo luftë është “vizatuar” në dhjeta elaborate dhe programe serbe, për shfarosjen totale të mbi gjysmës së kombit shqiptare. Qysh në fillim të vitit 1913, filloi likudimi i personaliteteve shqiptare, filloi grabitja e tokave më të mira dhe siellja e 64583 kolonistëve sllavë, të cilët jetonin seicili si guvernator, seicili i armatosur dhe të përciellur me xhandarë dhe ushtri serbo-malazeze.

Nga 23 fonde arkivore, ku është mbetë çështja shqiptare e lyer me xhak të njomë të nënave, fëmijëve dhe burrave të tyre, mjafton të plasohet veprimatria e Punisha Raçiqit, Tomë Popoviqit dhe kapos së tyre Mihajllo Ceroviqit (komesar për Jug i emruar nga Beogradi). Citoi dokumentin serb: “Këta e kishin dorën shumë të lehtë. Me thika, zjarr dhe pushkë e topa i kanë diegur me qinda fshatra shqiptare, të cilat po u përngjajnë zjarreve të NETËVE të Bengalit, kah digjen”. Kjo politikë është bërë me program si: 1). Programi për likudimin e Kaçakëve më 1920-1924; Programi për luftimin e shqiptarëve 1927-1940; Programi për ndarjën e Shqipërisë Bregdetare 1939; Programi për Serbinë integrale dhe homogjene 1941. Rezultati i këtyre programeve është 311255 vjetë burgje për shqiptarë 1912-1941, 382 fshatra të bombarduara, 255000 shqiptarë të shpërngulur në Anadoll (bile të obligur me Konventë Jugosllavo Turke nga vitit 1938), me 381012 hektarë toka të shqiptarëve, që ua grabitën: kolonistët,xhandarët, policët, oficerët e pensionur, tagermabledhsit, pylltarët, mësuesitë, nëpunësitë, mafia tregtare,bellorusët, Crnorukashët, SRNAO, ORJUNA e deri te ZBORI fashsit i Lotiqit, me 24000 familje të planifikuara për kolonizim (janë kolonizuar 11892 në Kosovë dhe 7811 familej sllave në Maqedoni).

Koha e Luftës Dytë Botërore 1941-1945

Pas okupimit të Mbretërisë Jugosllave në prill 1941 nga Gjermania naziste, TA FTOISH të ngritet Shqiptaria e Kosovës në luftë kundër nazifashizmit e për ta ruajtur Jugosllavinë, që i kishte ngritur KAMPET E PËRQËNDRIMIT në Nish, Leskofc dhe Nikshiq 1919-1924, special për shqiptarë të Kosovës; atëherë kur e tërë treva shqiptare ishte një KAMP përqëndrimi 1939-1941; pra ta ftoish në luftë për ta luftuar Nazifashizmin Gjermano-italian, për të luftuar për krijimin e një qfardo qoftë Jgosllavie, ka QENË e barabartë sikurse ta FTOISH POPULLIN HEBREJ (JAHUDITË ) më 1944/45: “Ejani e luftoni për ta shpëtuar Hitlerin”.

Megjithë këtë, antifashizmi në radhët e popullit shqiptar në Kosovë dhe Maqedoni e Mal të Zi, më 6 prill 1941- 2 janar 1944, në fillim ishte një rreshtim i pastër politik antifashist majtist, që shpërthente kryesishtë nga përkushtimi kryengritës i shqiptarëve. Por, pjesa dërmuese e antifashistëve shqiptarë do të regrutohën nga komunistët shqiptarë që erdhën nga shkollat e Mbretërisë shqiptare. Lidhur me këtë, duke u frigësuar për kthimin e pushtetit sllavë, për komunistët shqiptarë në Kosovë më 1941/2, të lidhur me profkat politike pas qerrës së PKJ-ës, për një kohë do të mbesin të izoluar gati tërësisht nga populli shqiptar. Ky fenomen vinte nga shkaqet jo pse ndryshuan sllavët, që po kërcnoheshin sërish, kur popullit shqiptar prap i thuhej: “ Kur të kthehemi, sërish lumenjët: Llapi, Sitnica dhe Drini do të bartin nga dy muaj plisa të shqiptarëve”. E në anën tjetër okupatori i ri, lejoi një frymëmarrje tjetër për shqiptarë: lejoi administratë dhe shkolla ashtu si ishin mundësitë shqipe. Ndërsa, metodat e dy pushteteve (kralit dhe Hitlerit) mizore, të dya, do të tregohet shumë shpejtë se nuk kishin dallime, por që me të cilat populli ishte mësuar. Prandaj, çdo çmim populli ishte i gatëshëm ta paguaj, dhe, mos të kthehën ma në pushtet kolonistët-parafashistët të mercenarëve, fajdexhive dhe rentierëve sllavë të Beogradit (1918-1941), që nuk kishin lënë mjet mizor pa përdorur, me të vetmin qëllim që Kosova të sllavizohet si Toplica më 1877/8.

Lidhur me këtë, edhe ndaj okupatorit të ri (nazifashist) shqiptarët qysh në prill-maj 1941 krijuan një mosbesim, mu nga shkaku se çetnikët dhe oficerët serbë, përgatitën disa kurtha politike të cilat u kthyen në tragjedi, prap për shqiptarë. E fjala është se në Malësinë e Gallapit, tri fshatra: Prapashtica, Nishefci dhe Keqekolla u kthyen në germadha duke u bombarduar nga avionët gjerman. Ky bombardim ndodhi për faktin se çetniku Bozhidar, që e kishte masakruar këtë trevë më 1921, prap kishte gjetë mënyrë t` i sulmojë shqiptarët përmes ushtarve të Vermahtit në fund të prilit 1941.

Pikërishtë të gjetur para kullës dhe çekanit, nga 5 maji 1941, kur shqiptarët e panë se kolonistëve nga nazistët gjrermanë u ishte thënë që në kulmet e shtëpive të tyre të vejnë kryqe, në mënyrë që të bombardohen vetëm shtëpitë shqiptare, çështja u bë shumë e kuptuar se okupatori i ri, nuk ka dallim nga ai i vjetri (1918-1941), po nuk ka dallim edhe nga ai para (1912) tij. Dhe ashtu ndodhi. Por jo vetëm bombardimi, i tri fashatrave të Gallapit, por INTERNIMI i të gjithë burrave shqiptarë nga kjo trevë në kampin e Vrajës dhe të Nishit, dhe, tragjedia që u perjetua për gjatë tërë verës, KRIJOI te kjo popullsi dhe jo vetëm kendej një BINDJE se okupatori nuk ka ndryshim, ka vetëm taktizim. E kur ti shtohet këtij realiteti fakti se shqiptarët e trevave: Të Llapit, Vushtrisë dhe Mitroviocës me Sanxhak, ishin UNANIMISHTË, që t i BASHKOHEN Zonës okupuese Italiane, e jo të mbesin nën pushtetin kuislling të Millan Nediqit (1941-1944), pushteti i Herman Nojbaherit në pajtim me Zyrën e Hitlerit, me qëllim që ta shuajnë organizimin e shqiptarëve ti bashkohen Shqipërisë nën italianët, do të pajtohet që kjo popullsi të DEPORTOHET me dhunë në Zonën Italiane, dhe pronat e tyre t i grabisin sërish kolonistët sllavë. Edhe ky faktor ishte një dëshmi plus, se pozita koloniale e shqiptarëve nuk kishte ndryshuar, edhe pse kishin të drejtë ta valojnë Flamurin Kombëtar, sidomos në dasma dhe festa kombëtare. E ndryshimi, u krijua bindja, mund të ndodhë vetëm nëse luftohen të dy okupatorët njësoj: ai serbian në rend të parë; paralel me te edhe ai nazifashist. Por që të luftohet kundër dy forcave okupatore ishte utopi tipike, posaqërisht kur disa shqipfolës prap ishin gjetur në prehër të okupatorit të ri, e që i kishin grimcuar disa funksionte kuisllingësh. Pra ta filloish luftën në TRI FRONTE, duhet ta hapish edhe frontin e katërt, sepse i pari ishte i hapur, i dyti duhej të hapej e i treti

për t` i fituar dy frontet e para, duhej të përgatitej me kujdes duke i respektuar zakonet popullore, që ishin fronti i katërt. Pra, asgjë në këtë kaos nuk dihej, çdo gjë kuptohej, se populli shqiptar duhet të rreshtohet e jo të mjegullohet në Koalicionin antifashits, krejtë me qëllim që ta fitojë të drejtën në ardhmëri të grantuar. Po kush të grantojë, kur komunistët nuk kishin asnjë autoritet në popull. E fjalëve u kishte dalë boja. E për ta fituar atë ardhmëri, disi me vështersi do të themelohen këshillat ilegale nacionalçlirimtare, do të themlohet qeta e para, batalonet, brigadat, dhe kah fundi i luftës edhe divizionet shqiptare të Kosovës.

Që këto forca të kryejnë detyrat kombëtare me sukese: të luftojnë forcat çetnike (koloniste ku kishte edhe komunistë; që ta luftojnë apartin e okupatorit, dhe ta luftojnë kiuslllingun shqiptar, që nuk ishin pak, duhej të luftohën edhe organizatat, “vetëm sa për të vdekur me fytyrë”.

Që ta bindnin popullin shqiptar të Kosovës se vërtetë me luftën antifashiste do të ÇLIROHEN, komunistët jo vetëm shqiptar i kishin dy referenca mbështetëse. Mbështetja e parë, ishte në Rezolutën e Kongresit KATËRT të PKJ-ës mbajtur në DREZDEN në tetor 1928. Aty hapur ishte qëndrimi se Kosova duhet të i bashkangjitet (bashkohet) Shqipërisë. Mbështeja e dytë, për aspiratat e shqiptarëve të Shqipërisë Kontinentale, që të çlirohen dhe bashkohen me Shqipërinë Bregdetare, ishte që Jugosllavia të ndërtohet në principin FEDERETATIV Republikan, ku Kosova do të ishte njëra ndër REPUBLIKAT e saj, vendim ky rezolutiv i Konferencës PESTË të PKJ-ës, mbajtur në Zagreb në tetor 1940. Lidhur me këto qënrime të drejta të PKJ-ës, antifashistët shqiptarë, pasi që e kishin themleuar Shtabin e Përkohëshem Kryesor të APNÇ të Kosovës më 20 tetor 1942; pasi që i njejti Shtab ishte kthyer në Shtab Kryesor të AP NÇ, më 15 prill 1943, duke i drejtur në luftë disa çeta, batalone, e sidomos pas Konsultës së Komitretit Krahinor të PKJ-ës për Kosovë në shkurt 1942, ku Emin Duraku shpalosi mbështetjen në Rezolutën e Kongresit PKJ-ës (në Drezden më 1928); ku pas Konsultës së Komitetit Krahinor të PKJ-ës mbajtur në malet e Sharit, 3-6 nëntor 1843, do të mirret vendimi që të THEMELOHET KËSHILLI NACIONALÇLIRIMTAR për Kosovë dhe Rrafsh të Dukagjinit. E shprehur në gjuhën popullore, kjo do të thot që Kosova ta ket PARLAMENTIN E VET LEGJITIM dhe përmes tij të aprovojë ligje. Aty do të mirrëshin vendimet me të cilat kënaqëshin ASPIRATAT e shqiptarëve të robëruar, për çlirim dhe bashkim nacional.

Nëse analizohet tërë dokumentacioni i Kominternit (1919-1943), del se kjo organizatë kishte qëndrim të drejtë ndaj rrugës së bashkimit të Shqipëtarëve dhe ndaj Shqipërisë Etnike, duke i anatemaur të gjitha Konferencat e ashtuquejtura të paqës (1878, 1913, 1919).Prandaj PKJ, si natare e Kominternit nuk kishte mandat tjetër përpos të marrë qëndrim në Kongresin e saj në Drezden (1928) që Kosova t` i bashkohet Shqipërisë, ku fjalën kryesore në atë bashkim do ta kishte Komiteti Mbrojtja Kombëtare e Kosovës.

E vërteta, pas vitit 1935 KQ PKJ kishte ndryshuar STRATEGJINË për zgjidhjen e çështjes nacionale në Mbretërinë Jugosllave. Nga ajo kohë, në vend të shkatrrimit të Jugosllavisë, dhe themelimit të shteteve (partive) nacionale, do të propogandohet RUAJTJA e Jugosllavisë, por që përbrenda saj të themlohen partitë komuniste nacionale dhe adekvat me to, edhe republikat federative, ku Kosova do të ishte njëra ndër ato REPUBLIKA. E ky qëndrim u bë realitet më 1940, duke u lidhë Komiteti Krahinor i PKJ-ës për Kosomet drejtë për drejtë me KQ PKJ-ën, pa asnjë lidhje me komitetet tjera komuniste

krahinore. Aty (më 1940 në Zagreb) u la në favor edhe idea e avansimit të Kosovës në Republikë sovjetike, të cilën do ta përkrahin të gjitha komitetet tjera.

Begatimi i Kosovës me këshilla ilegale më të avansuara politikisht, në të gjitha viset gjatë vitit 1943, kapitullimi i Iatlisë fashiste në fillim të shtatorit 1943, i nxitën antifashistët e Kosovës që t` i hyjnë punës për ta themluar KËSHILLIN NACIONALÇLIRIMTAR (PARLAMENTIT KOSOVËS.

Në konsultën e Sharit, do të ndahen detyrat për t` i kandiduar DELEGATËT e Konferencës. Fadil Hoxha mori për detyrë aktivitetin e zgjedhjës së DELEGATËVE në RRAFSHIN E KOSOVËS. Ndrësa, Xhavit Nimani dhe Ismet Shaqiri në Rrafshin e Dukagjinti. Kandidimet u kryen me sukes dhe në Konferncën NÇ nga 62 delgatë që ishin caktuar në kushte shumë delikate të luftës, do të marrrin pjesë 49 delegatë me autorizime të plota, nga bazat. Prej 49 delgatëve 31 nuk ishin antar të asnjë partie, por ishin në kuadër të Frontit Antifashist Naciolançlirimtar.

Kush e siguroi Konferencën dhe çfar simbolike kishte

Para se të ideohet dhe organizohet mbajtëja e Konferencës Këshillit Nacional Çlirimtar të Kosovës, do të mendohet se si duhet mbrojtur dhe siguruar mabjatja e saj. Në fillim u caktua se sigurimin e Konferencës do ta kryej Aradha Partizane “Bajram Curri”. Propozimin për këtë nderë që do ta kishte Aradha, doli nga kush tjetër pos nga Fadil Hoxha, që ishte Koamandat i Shtabit Kryesor të Aradhave Nacional Çlirimtare të Kosovës. Dhe, pasi që u pranua se Konferenca do të mbahet në Bujani, për sigurimin e saj u shtua edhe Aradhë Partizane “Perlat Rexhepi”-që ishte e Shqipërisë Bregdetare. Pas dhjetë ditë të qëndrimit në fuqi, që këto dy aradha ta kryejnë sigurimin e Konferencës, në këto rrethana erdhi deri te një takim në mes Fadil Hoxhës dhe Sadik Bekteshit në prani të Xheladin Hanës dhe Hajdar Beg Dushit, afër burimit të Valbonës. Aty u muar vendimi që të dy aradhat të shkrihen në një ARADHTË të përbashkët me emrin “CURRI-REXHEPI”. Kjo do të thot se Konferenca do të rreshtohet FUQISHËM në vendim për bashkimin e Kosovës me Shqipërinë Bregdetare, e që simbolizonte edhe bashkimi i aradhave në një: “CURRI-REXHEPI”. Dhe ashtu ndodhi.

Fakti se pas mbarimit të Konferencës, më 12 janar 1944, Fadil Hoxha ia dërgon tërë dokuemnetacionin e saj Enver Hoxhës për t` i vënë në KQ PKSH dhe Shtabin e Përgjishëm të Aradhave Partiznae Nacional Çlirimtare PËR APROVIM, dëshmon se jo vetëm Fadili por edhe të gjithë pjesëmarrësit ishin të bindur se do të ndodhë BASHKIMI I KOSOVËS ME SHQIPËRINË BREGDETARE. Ky bashkim spejgohej me faktin e shkrirjës së Aradhës “Bajram Curri” dhe Aradhës “Perlat Rexhepi” në një Aradhë “CURRI-REXHEPI”, se jo vetëm që synohej bashkimi, por ai konsiderohej si çështje e kryer, sepse po luftohej kundër një okupatori dhe për një çlirim definitiv të Kosovës nga çdo zgjedhë e huaj.

Konferenca e KANÇ e mbajtur në Bujan (31 XII 1943-1,2 janar 1944) dhe me Rezolutën që e solli, e bëri një dallim substancial dhe i dhuroi popullit Shqiptar një SH P R E S Ë, se përmes luftës antifashiste do të krijojë SH A N S Ë N HISTORIKE, për t` u bashkuar Kosova me Shqipërinë. Pra, shqiptarët nuk e kishin hallin te sistemi shoqëror, sepse Konferenca ishte e Frontit Popullor Antifashist, për bashkim kombëtar, e jo për çështje ideologjike e partiake.

Ja teksti I Rezolutës: “K O S O V A e RAFSHI I D U K A GJ I N I T është krahinë e banueme në shumicë nga populli shqiptar, i cili, si gjithmonë ashtu edhe sot, dëshiron të bashkohet me Shqipëninë. Prandaj e ndiejmë për detyrë tI tregojmë rrugën e drejtë që duhet të ndjekë populli shqiptar për t I realizue aspiratat e veta. Rruga e vetme, pra, që populli shqiptar i Kosovës dhe i Rrafshit Dukagjinit të bashkohet me Shqipërinë, është lufta e përbashkët me popujt e tjerë të Jugosllavisë kundër okupatorit nazist gjakatar e rrogëtarëve të tij, sepse kjo asht e vetmja rrugë pëpr ta fitue lirine, në të cilën të gjithë popujt, pra edhe populli shqiptar, do të kenë mundësi të VETËVENDOSIN mbi fatin e vet me të drejtën e vetëvendosjes deri në SHKËPUTJE. Garanci për këtë është Ushtria Nacionalçlirimtare e Jugosllavisë dhe Ushtria Nacionalçlirimtare e Shqipënisë, me të cilën ngushtësisht është e lidhur. Përveq këtyne, për këtë garantojnë aleatët tanë të mëdhenjë: Bashkimi Sovjetik, Anglia dhe Amerika, Karta e Atlantikut, Konferenca e Moskës dhe ajo e Teheranit”.

Fadil Hoxha me ekipin e tij, do ta përgatitë tërë materilain e aprovuar të Konferncës dhe më 12 janar 1944 do t` ia DËRGOJË KQ PKSH dhe Shtabit Përgjithëshem në emër të Enver Hoxhës për A P R O V I M. I njejti dokumentacion në gjuhën serbishte do të i dërgohet KQ PKJ dhe Shtabit Suprem të APNÇ të Jugosllavisë, për N J O H T I M. Pra, materialet e Konferencë për APROVIM ishin për Enverin , kurse për NJOHTIM ishin për Titon. Edhe ky fakt zbulohet për herë të parë, e meritën për këtë rreshtim e kishte Fadil Hoxha.

Përgjigjet KQ PKJ dhe Shtabi Suprem i Jugosllavisë më 28 III 1944

Për Dokumentet e Konferencës NÇ të Kosovës, KQ PKJ dhe Shtabi Suprem i APNÇ të Jugosllavisë , përgjigje do të japi Millovan Gjillasi, më 28 mars 1944. Në përgjigje përgënjështrohet shprehja “NJOFTIM”, sepse jugosllavët e konsideronin Kosovën si “pjesë të Jugosllavisë”, ashtu si e kishin vijëzuar në Konferencën e V-të të KQ PKJ mbajtur në Zagreb më 1940, kuptohet duke mjegulluar çështjen e REPUBLIKËS. Së dyti, kreut komunist jugosllavë nuk i pëlqente shpërehja vetvendosje deri në shkëputje, e aq më parë nuk u pëlqente shprehja se “populli shqiptar i Kosovës ka dëshirë t` i bashkohet Shqipërisë”. Këtë tog fjalësh nja dy ditë do ta diskutojnë krerët e partisë komuniste jugosllave dhe do të vijnë në përfundim se përgjigja do të ishte: “KNÇ i Kosovës nuk ka të drejtë të prodhojë ligje; nuk ka të drejtë të prejudikojë shkëputje nga Jugosllavia”. Ky ishte qëndrimi esencial që iu tha drejtuesëve antifashist të Kosovës në letrën e M. Gjilasit, i cili aspironte që Kosovën ta kthej në një “hambar drithi për Malin e Zi”. (Dokumnetet sekrete të KQ PKJ, 1944. K.4/5-0-12/45).

Përgjigjet KQ PKSH dhe SHTABI i Përgjithshëm më 12 maj 1944

Përgjigja nga KQ PKSH dhe Shtabi i Përgjithëshëm i APNÇ të Shqipërisë erdhi për Komitetin Krahinor dhe Shtabin Kryesor të APNÇ të Kosmetit më 12 maj 1944. Këto institucione antifashiste shqiptare, të gjitha dokuemnetet e KNÇ të Kosovës dhe Rrafshit Dukagjinit i APROVUAN UNANIMISHT. E vërteta, shprehjet “Aprovim”-Shqipëri dhe :njohtim”-Jugosllavi u bërën “operacion plastik”-u falisifikaun më vonë nga A. Rankoviqi dhe K. Xoxe më 1947. Dinakëria e Rankoviqit në “operacion” doli me një propozim që Fadil Hoxha të futët NËN HETIME, ndërsa çështja “aprovim” dhe “njohtim”, të futën në frigoriferin politik, sepse po u hapën, duhet të dihet se “nga një kashtë i nxjerr gjashtë”, se çështja e Kosovës do të aktualizohet, fakt ky që e kërkonte Enver Hoxha edhe në korrespodencën e tij brilante

me mikun ma të madh të drejtësisë në Ballkan, me mikun e Shqiptarisë, i cili më 1913 i tregoi botës të gjitha mizoritë sllave ndaj shqiptarëve, sidomos në Vilajetin e Kosovës. E vërtera korespodenca e Enver Hoxha – Leo Fraindlling, është mbajtur në mësheftësi nga Koçi Xoxe dhe A. Rankoviq, sepse ishte destinuar për Tiranë përmes postës Beogradit. (Korespedenaca në origjinal ishte në KQ PKJ –KQ LKJ deri më 1979, e që thuhet këtu për herë të parë-hb).

Në rrethnat që po i krijonin jugosllavët, lidhur me fatin e Kosovës, nuk kishin asnjë infrmatë as Fadil Hoxha e as Enver Hoxha. Që të dyve u është thënë nga shkenctarët e Kosovës për këto pazare mesikne jugosllave, që zhvilloheshin prapa shpinës tyre, dhe i pari ka shprehur në një masë simpati publike (Fadili), e i dyti (Enveri) nuk ka heshtë sepse me kohë e ka pasë të njohur, prandaj nuk ka besuar se po i thuhet e vërteta. E të vërtetën sot e zbulojnë dokumentet nga Mbledhja e KNÇ të Kosometit (para dreke), ndërsa pas dreke Konsulta e KK të PKJ për Kosmet , e mbajtur në KOLOSIAN më 18 VI 1944. Në këtë tubim konstitucional dhe politik, Këshilli Nacionalçlirimtar dhe Komiteti Krahinor e PKJ-ës për Kosmet do ta APROVOJNË çdo “germë” që e kishte shprehur dhe sugjeruar Milovan Gjillasi në Letrën e tij historike dhe tragjike, për ardhmërinë e Kosovës më 28 mars 1944. Kuptohet, se për këto vendime në Kolosian më 18 qershor 1944, do të njihet Enver Hoxha, përmes Ramdan Çitakut.

Duke i kuptuar makinacionet jugosllave, Enver Hoxha do të mobilizohet dhe me tërë aftësinë e tij në KQ PKSH dhe Shtab të Përgjithshëm, gjithnjë duke u maskuar që çështjen e konfliktit ta kuptojë seriozisht Sveozar V. Tempo, D. Mugosha, e së pakut edhe M. Popoviqi, për të cilin kishte një respekt të shkolluar prej komunisti. E Vërteta, Enver Hoxha do ta njohtojë Miladin Popoviqin për përgatitjen dhe nisjën e Delegacionit shqiptar për Vis ( më 12 gusht 1944), për tu takuar me Titon, dhe shtabin e tij politiko-ushtark, që gjindej në ujdhësn e Bregdetit Kroat. Aty pas një debati dyditor, më 26 gushtë 1944, do të mirret vendim politiko-konstitucional me shumë domethënje strategjike dhe politike për fatin e Kosovës se: “Nëse Shqipëria ndërton sistem socalsit pas çlirimit, Kosova do t i TAKOJË Shqipërisë Bregdetare; Nëse Shqipëria pas çlirimit, ndërton sietem kapitalist, Kosova do të mbetet të mbajë REFERENDUM se a do të shkojë me Jugoslavinë Socialsite apo me Shqipërinë kapitaliste”. (Koleksioni i Eduard Kardelit 1944/45-01/5-X+Y).

LUFTA E SERBO-MALAZEZËVE PËR DEFAKTORIZIM TË ANTIFASHIZMIT NË KOSOVËS 1944-1945

Jugosllavët kishin zgjedhur defaktorizimin e KANÇ të Kosovë,si i vetmi mjet që kjo trevë shqiptare të mbetet në duar të mafisë politike komuniste sllave, gjithnjë duke akuzuar popullin shqiptar se po kolaboron me fashizmin. E kolaboracioni ka qenë antishqiptar, fakt ky që nuk ishte më i dobti në Kosovë; fakt ky që dëshmohet me realitetin se Qeveria Kuisllinge e Beogradit ( Millan Nediqit) më 1941-1944 ishte qeveri më stabile profashiste në Evropë. Dhe, deri sa në Tiarnë ndrroheshin qeveritë njera pas tjtrës 7 qeveri, 1939-1944), në Serbi pozita e kuisllingëve ishte shumë stabile, madje qysh më 1942 e kishin njohtuar Zyrën e Hitlerit se “Serbia është pastruar nga Hebrenjët”.

Lidhur me Marrëveshjen e Visit më 26 gusht 1944, posa ishte bërë e njohur Marrëveshja në mes Titos, Rankoviqit, Gjilashit, Kadredlit, Bakariqit me një anë, dhe Koçi Xoxës, Ramdan Çitakut dhe Bedri Spahiut në VIS, për rreshtimin e Kosovës, pas çlirimit, duke iu bashkuar Shqipërisë Bregfetare, i pari do të reagojë A. Rankoviqi, ndërsa pas dy ditësh edhe Milovan Gjillasi, duke e pyetur Titon se: “sa do të

vlejë kjo marrëveshje jugo-shqiptare”? Tito thot: Kjo Marrëveshje do të ketë vlerë nominale deri sa të largohet Delegacioni shqiptar nga ujdhesa”. Dhe Tito, do të mbetet në potezin e intrigave, ndaj shqiptarëve deri në vdekje. Çka do të ndërmerr mëtutje dihet: intriga dhe shantazhe politike ndër ma të ultat, sa që për ta vënë çështjen e Kosovës në rend të dytë më 1947, do ta përgatitë edhe një DESANT Ushtark në Korçë, të cilin do ta drejtonte Gjerali Kupreshanin, kinse në atë qytet shqiptar, do të hyjnë grekët. E Enver Hoxha, hapur u tha grekëve dhe jugosllavëve më 6 nëntor 1947: PROVONI, por divizionin do ta gjejë fati i anijeve që vet i keni fundos në Korfuz. Tash është zaman tjetër” !

Faktorët që janë në favor të Dinastisë serbiano kroato sllovene për ta penguar

bashkimin kombëtar të shqiptarëve

I

Defaktorizimin J. B. Tito kur u takua me V. Cherchillin në Bari të Italisë, po thuej se i përdori ato “fakte” që i kishte lansuar kreu i Dinastisë Karagjorgjeviqëve në Londër (1941-1944), në zyrët relevante të Forein Ofissit. Në ato reagime me shkrim thuhej: “Shqiptarët e Kosovës nuk janë të një mendimi dhe origjine me ata të Shqipërisë Bregdetare. Ky dallim shprehet së pari me faktin se më 1921 kur Hasan Prishtina (lider i shqiptarëve të Shqipërisë Kontinenatle) si iridentistë i përbetuar nga Kosova NUK MUNDI TË QËNDRONTE NË PUSHTET (në krye të Qeverisë Tiranës) AS PËR NJË JAVË DHE U DETYRUA TË DORËHIQET. Fakti tjetër është se shqiptarët e Kosovës të drejtuar nga Ceno Begu, nuk u pajtuan me qeverinë prokomuniste të Fan Stilin Nolit”.

“Elementi i dytë, shkruajnë zyrtarët e Dianstisë Karagjorgje, se Shqipëria Bregdetare dhe Kosova nuk janë të një rreshtimi politik dhe etnik, e që është rasti i Ahmet Zogollit (qershor-dhetor 1924), kur ai ishte njeriu më i urrejtur nga pjesa dërmuese e popullit shqiptar të Kosovës. Pra mosdurimi qëndron në të dy anët. Në rastin e parë, shqiptarët e Shqipërisë Bregdetare e urrenin atë të Shqipërisë Kontinentale (Hasanin). Në rastin e dytë, shqiptarët e Shqipërisë Kontinentale e URRENIN atë të Shqipërisë Bregdetare( Zogollin, me përjashtim të familjës Crno Begut). Të dy rastet “i tregonin Kragjorgjeviqëve në Londër “dëshminë”, se po u bashkuan shqiptarët e këtyre dy trevave shqiptare, do të kemi LUFTË QYTETARE. E që të mos kemi luftë qytetare në mes shqiptarëve , më së miri është ti ndajmë, të jetojnë të ndarë, duke u përpiekur gjithëmonë që shqiptarët e Kosovës t i ASIMILOJMË ose ti shpërngulim në Anadolli. E që ta kryejmë këtë detyrë hyjnore serbe, dhe miqësore me Londrën, më së miri është t i mbajmë të ndarë me intriga, politikë përçarëse, pra,edhe duke kurdisur atentate mbi liderët e të dy anëve. Kjo politikë që duhet të shndërrohet në rreligjion serb, duhet përcillet me KOLONIZIM të Kosovës, së pari e pastaj të viseve që i disponojmë si Dinasti”. Ky qëndrim i shërben edhe çdo misioni anglez që ia mësynë viseve të Kosovës sidomos.

“Kulmi i kësaj politike mbetët, thuhej në Londër nga agjentët e Dinastisë serbe, është fakti i tretë se më 1927 kemi bërë kontratë me Londërn për shfrytëzimin e Trepçës, krejtë me qëllim që në Shoqatën e Kombeve t` i NEUTRALIZOJMË peticionet e Hasan Prishtinës dhe KMKK, ku ky fenomen i ankesave ka arritur më 5 maj 1930 me paraqitjën e PREMEMORJËS së TRE PRIFTËRINJËVE SHQIPTAR: Shjefën Kurti, Gjon Bizaku dhe Luigj Gashi, për POZITËN KOLONIALE TË SHQIPTARËVE NË JUGOSLLAVI”.

II.

Faktorët që janë rrezik për interesat e Dianstisë Karagjorgjeviqe e që i bashkojnë shqiptarët

Vet fakti se Italia e okupoi një pjesë të madhe të Shqipërisë Etnike më 1941, shqiptarët shumë shpjetë u harmonizuan me mundësinë se bashkimi kombëtar qenka i mundur dhe bshkimi qenka i natyrëshëm, por që mund të bërët edhe me mjetet dhe forma negative sepse çdo okupim është okupim. Në lidhje me këtë në Tiranë gjatë viteve 1941-1943 pati edhe disa ministra nga Kosova ( Iliaz Agushu, Qazim Bllaca..). Madje vizita e Mustafa Krujës në Kosovë më 1942, edhe pse M. Kruja ishte kryeqeveritar kuislling, rëndësia historike e asaj vizite ishte me vlerë për psikologjinë e shqiptarëve, që nuk mendonin fare se përfaqsues i cilës ideologji është, por e kuptuan se po i viziton Kryeministri që vinte nga Tirana, fakt ky që shqiptarët e robëruar e kishin krijuar bindjen se nuk mund të ndodhë kurrë një ngjarje e till se: “Jugosllavia kishte ngulitur bindje te ta se është shtet i pamposhtur”. Edhe më fuqishëm me këtë bashkim dhe këtë vizitë, populli kishte krijuar bindje të fuqishme se: “Tirana është gjithmonë GARANCION për Kosovën shqiptare, pa marrë para sysh rrethanat”.

Fakti tjetër se kur kapitulloi Italia (7 shtator 1943) dhe u vëndos pushteti nazist gjerman, në Tiranë Kryeministër u zgjodhë Rexhep Mitrovica, ndërsa MP Brendëshme u zgjodh profashisti me namë kriminale Xhafer Deva, por që tregon se BASHKIMI kombëtar është zgjidhje e vetme racionale për zgjidhjën e Çështjës shqiptare, në të cilën kishin marrë pjesë në coptim po disa shtete që tash po i bashkonin copat e saj.

Në këto plagë të hapura, Konferenca e KNÇ e Bujanit ( që i mbaroi punimet më 2 janar 1944) ishte një tubim dhe një luftë faktike për të u treguar EPËRSIA E LANÇ-ës për ta realizuar të drejtën për bashkim te të gjitha viseve shqiptare në një shtet. Ndryshe, pa një premtim të bashkimit kombëtar, pa një shkëputje “laserike” me robërinë sllave, askush nga populli (masa) nuk besonte në luftën e përbashkët antifashiste, kur dihej se çfarë kishin bërë sllavët ndaj shqiptarisë për dy shekuj me radhë.

III

Thikë pas shpine idesë bashkimit kombëtar ia futën komunistët shqiptarë, në Kosovë, sepse jo vetëm që themeluan njësi të përbashkëta partizane me sllavët, ata publikuan se luftojmë kundër nazifashizmit dhe tradhtarëve, e kur u tradhtuan vet, atëherë çka të thuhet, ishte tepër vonë.

IV

Kulmi i diverzionit jugosllav në rreshtimin e bashkimit kombëtar të shqiptarëve, është përpiekja që monedha shqiptare të shkrihet në dinar evolutivisht. Së dyti, ishte përpiluar palni që një divizion jugsllav të zbres në Korçë, për ta e traspalntuar sovranitetin e Shqipërisë në sovranitet të kufizuar dhe të kontrolluar ushtrakisht, sidomos nga viti 1947 nga Jugosllavia. Në vjim Rezoluta e Informbyros (1948) shënon një hap më largë nga idea e bashkimit, sepse Jugoslavia filloi të krijojë kombësi turke nga shqitarët, filloi të aktivizojë shpërngujën në Anadoll, me çka vërtetoi Marrëveshja Xhentelmene më 1953 (Tito-Kyprili), për mos me pushuar intrigat ma kurrë deri në ditët e sotëme.

Tito së pari e defaktorizoi ushtrakisht Shtabin Kryesor antifashist të Kosovës duke

e kthyer në Shtab Operativ më 2 shtator 1944.

Për t` ua plotësuar kërkesat Rankoviqit dhe Gjilasit, J, B. Tito më 2 shtator 1944, (tetë ditë pas marrëvshjes në Vis-hb) do ta DEGRADOJË Shtabin Kryesor të Aradhave Partizane Nacionalçlirimtare të Kosovës në Shtab Operativ, në fillim nën Shtabin Suprem të Jugosllavisë, e mëtej si do ta diktojë situata. E “situata” e sajoi mundësinë që Shatbi Opeativ i APNÇ të Kosmetit të plasohet në Shtabin Kryesor të Serbisë, po atë ditë kur Tito dhe Shtabi i tij SUPREM, po përgatiteshin të vëndosen në Beogradin e çliruar më 20 tetor 1944.(Edhe këto fakte thuhen për herë të parë!).

Enver Hoxha për ta amortizuar “atentatin” ndaj Kosovës, që e bëri Tito më 2 shtator 1944, duke e degraduar Shtabin Kryesor të AP NÇ të Kosovës, do të merr vendim për ti nisur DY BRIGADA (DIVIZIONE) për t i ndihmuar vllazërit shqiptar që të çlirohen me armet e veta, pa ndihmën e askujt.Në këto rretahana të krijimit të “fushës së minuar nga jugosllavët në Kosovë”, si thot Enver Hoxha , atëherë më 1944, historikisht dhe politikisht, del një aksiomë se drejtuesi i ANTIFASHIZMIT NË SHQIPËRINË BREGDETARE- Enver Hoxha, do të reagojë në nivel racional: pa e pyetur Tition dhe Shtabin e tij politiko ushtrak dhe konstitucional, dhe më 12 shtator 1944 do t` i nis dy BRIGADA (DIVIZIONE) Partizane SHQIPTARE që të hyjnë në KOSOVË dhe atje ta marrin tërë situatën në duar, duke mos lejuar mizori të partizano-çetnikëve sllavë. Këto brigada partizane shqiptare, historikisht e kanë SHËPTUAR popullin shqiptar të Kosovës, nga një kasaphane e re, që po e përgadisnin çetnikët( të cilët Tito i AMESTOI më 21 XI 1944) dhe partizanët, shumica të konveruar nga kuisllingët sllavë.

Si përgjigje për hyrjen e DY BRIGADAVE SHQIPTARE NË KOSOVË, Tito-Rankoviq-Gjillas- gjeneral Mihajllo Apostollski, do të dërgojnë në Kosovë: tri divizione serbe, dy brigada malezeze dhe një brigadë maqedone, të cilat si i quan Fadil Hoxha më 9,dhe 19 janar 1945 dhe Miladin Popoviqi më 14 janar 1945: “Po silleshin sikurse ushtria e KRALIT, dhe po e kthenin çdo gjë që ishte premtuar popullit shqiptar të Kosovës në tragjedi –në vrasje masive që ndodhën në: Ferizaj, Gjilan, Llap, Drenicë, Dukagjin-kudo”. ( Reagimet posedohet dhe disa prej tyre janë botuar më 1987 në “VJETARI” të Arkivit shtetëror të Kosovës). E vërteta, për dy brigadat shqiptare, për mos me u kuptuar se kanë hyrë në Kosovë pa lejën e Shtabit Suprem jugosllavë, Tito do të dërgojë letër që të hyjnë disa njësi të vogla shqiptare, me qellim që të pengohet çdo viktimë e pafajshme, në kushte të luftës”. E këtë letër e palsoi në Arkivë, dhe çka të thuhet, kur Brigadat shqiptare ishin në Rrethinën e Gjilanit.

Si të shfarosën shqiptarët deri sa të zgjasin opercaionet ushtarake ishte brengë e

titistëve sllavë

Mbi cilat baza silleshin mizorisht partizanët jugosllavë ndaj shqiptarëve të Kosovës, nuk i shkëputemi kronologjisë. Për ta plotësuar rreshtimin e Rankoviqit dhe Gjilasit që Kosova të “gëlltitet sërish”, nga Vllada Zeqeviq (pop me profesion), i cili më vonë u bë ministri i parë i PUNËVE të Brendëshme të Jugisllavisë, do të autorizojet Prof dr Vasa Çubrilloviq, të sajojë një program për çështje e shqiptarëve në Jugosllavi, duke u fokusuar në Kosovë. Kuptohet se mjeshtri i vjetër i kurdisjës së mizorive nazifashiste, për një afat rekord, më 3 nëntor 1944, do të ua palsojë Rankoviqit-Gjilasit-V. Zeqeviqit

elaboratin: “Likudimin e pakicës shqiptare në Jugosllavi derisa të zgjasin operacionet ushtrake”. Këtë kohë Vasa Çubrilloviqi e zgjodhi nga fakti se deri sa të zgjasin operacionet marramendëse të aleatëve kunder Rajhut TRETË, nuk do të dihet fare nga askush se çka ka ngja me shqiptarë në Shqipërinë Kontinentale (Kosovës sidomos). Dhe bota e civilizuar me këtë do të qitej para aktit kryer. E nëse pyetë ndokush se ku mbeti Kosova, përgjigja do të ishte sipas M.Gjilasit: “Në Kosovë nuk ka shqiptarë”!!. Ja edhe njëherë se sa vlejnë BRIGADAT nga Shqipëria e ENVER HOXHËS, që u instaluan në Kosovë; ja edhe një herë se Shqiptarët janë i vetmi popull në Evropë që u ÇLIRUA ME FORCAT E VETA; i vetmi popull në Evropë që i ka strahuar HEBRENJËT, pa asnjë interes, por në saje të BESËS dhe lirisë që duhet të jetë pronë e të gjithëve. Këto fakte ua kam thënë Jugosllavëve në prezencë të shkenctarëve të Luftës Dytë Botëre, nga mbar bota, më 1977 dhe më 1983, se: “Brigadat e Shqipërisë kanë hyrë në Kosovë më 12 shtator 1944, pa NIÇAH, por me rezultat se KURORA ka qenë gjeniale, për një popull të tërë, ku nga viti 1918-1941 është bërë krim kundër njerzimit, madje edhe është provuar GJENOCIDI duke e detyruar të shpërngulen në Turqi, në saje të Konventës Jugo-Turke më 1933-1938; madje më 1941-1945, në viset gjithë shqiptare nuk pati luftë qytetare, si në Sebi e gjetiu, ku nuk pati gjenocid siç pati në BIHORIN SHQIPTAR të Sanxhakut, ku herë çetnikët e herë paryizanët e Titos, bërën mizori të papara; ku mbi 9548 shqiptarë e boshnjakë u zhdukën për disa javë”. (AVIIB. K. “XXXX”/jnara ’43).

Lexo edhe kërcnimin e Mashan Gjuroviqit (çetnik) ndaj shqiptarëve, ku po të hynte në Kosovë, shqiptarët do të i gjente i njejti fat. E vërteta, duhet të thuhet se çka nuk guxuan të ndërmarrin çetnikët e bërën dhe e tejkaluan partizanët e Titos, duke i vrarë pa ligj e pa gjyqe mbi 49000 shqiptar etnikë, deri më 1949.

Silljet kriminale ndaj shqiptarëve Tito i siguroi në takimin me V. Cerchillin në Bari të Italisë

Josp Broz Tito, pas takimit në Bari të Italisë me Cerchillin (shtator ?1944) ku Cherchilli shpërtehu se: “Për çështjen e Trepçës kam kontratën me Jugosllavinë nga viti 1927 e deri më …, nuk dua të kam punë me Tiranën, sepse nuk dihet se si do të sillen. Pra Trepça (lexo Kosova) duhet të mbesin KONTRATË angleze- jugosllave”. Më këtë pozicionim të Cerchillit për Trepçën dhe për Dinastinë Karagjorgjeviqe, si mundësi e kthimit të mbretit Petar Karagjorgjeviq në fron, përkundër vendimit të AVNOJ-it të dytë, të cilin e finanson MI 6+SOE, përjashtohet çdo teori që Kosova t` i takojë Shqipërisë (Lexo: Sherbimet e mshefta në Shqipëri dhe Kosovë 1943-1944). Dhe, Titos nuk i mbeti rrugë tjetër diplomatike kur e dinte se aty do të saktësohet çdo gjë. Prandaj, më 21 nëntor 1944 në Kryesi të AVNOJ-it do të shprethej si reja se : “Amnestohet të gjitha njësitet ÇETNIKE që kanë luftuar në anën e nazifashizmit dhe kundër UNÇ dhe AP të Jugoslavisë”. Me këtë Tito dëshmoi publikisht se për interes të FOTELËS në Beograd, është i gatëshëm të gërmyset para serbëve dhe anglezëve që ishin në të njetat valë, sepse Londra e finasonte Dianstinë e tyre, pa asnjë dielmë, duke menduar se ato hargjime do të nxjerr për një vit nga xehet e Kosovës, sidomos nga Trepça dhe ekstarktivat e saj.

Për ta lehtësuar riokupimin e Kosovës, në anën tjetër, djalëria shqiptare nxirret nga Kosova dhe dergohet në frontet tjera. E vërteta, për ta defaktorzuar Kosovën në çdo apsekt me urgjencë, do të lëshohet nga Shtabi Suprem i Jugosllavisë thirrja për MOBILIZIM të shqiptarëve, në kaudër të FRONTIT POPULLOR me moton: “Çdo gjë për Frontin, çdo gjë për çlirim”-(Sve za front, sve za slobodu!). Kështu

për një kohë rekorede (25 ditë) në Kosovë do të MOBILIZOHET e tërë djalëria shqiptare, e cila ishte e PRIVUAR që të ketë çfardo armatimi në duar, sepse i frigoheshin bumerangut. E për ta forcuar pozitën në Beograd, Tito për ti knaqë serbët do të orientohet që t ua sigurojë Kosovën, duke vëndosur edhe diktaturë ushtrake, në mënyrë që pastaj të sillen si e kishin zakon-me mizori të papara, sidomso ndaj civilëve duarthatë shqiptarë.

Si u vëndos diktatura ushtarke në Kosovë më 8 II 1945

Pavle Joviqevit dhe Pera Brajevqit më 26 XII 1944, drejtuan kërkesë Shtabit Suprem të Jugosllavisë, që të vëndoset Diktatura ushtarke në Kosovë, pa dienin e udhëheqësve politik dhe ushtrak të Kosovës (Miladinit dhe Fadilit). Kërkesa e tyre do të shqyrtohet seriozisht nga Tito dhe pa asnjë fakt nga 3 e deri më 8 shkurt 1945, kur do të aplikohet diktatura ushtarke. Drejtues i Shtabit Ushtark do të emrohet Sava Derleviq ( një oficer kralevine, i cili kishte përvojë se si duhet sillet një institucion ushtrak kur atë e kërkon Institucioni më i lartë). Kuptohet se i tërë ekipi i tij ishte i përbërë prej oficerëve që më parë ishin ballafaquar me luftën e shqiptarëve, për të u çliruar nga pabarazia dhe padrejtësitë koloniale.

Në rrethna të Diktaturës ushtarke nga 8 shkurti 1945, me skenar të Shtabit Suprem (regjisor paraqitet Tito-hb) tërë djalëria shqiptare në Jugosllavi jo vetëm e Kosovës, do të ndahet në dy fronte. Pjesa e parë prej 27000 regrutëve shqiptarë, do të planifikohet të largohet nga Kosova, me destiancion për Fronit i Sremit. Kurse në në njetën kohë do të instalohen në Kosovë, divizionet dhe brigadat sllave. Pjesa e dytë prej 18500 regrutëve shqiptarë, do të planifikohet të largohet nga Kosova për nevoja të Frontit të Adriatikut. Të dy kontigjentet, do të ndahen në nga TRI ESHALLONE, të cilave në çdo krijim të rrethanave të volitëshme u përgatitje një ATENTAT KOLEKTIV. Rasti i parë për ta zabtuar këtë ATENTAT kolektiv, u provua pas ngarkimit të DIVIZIONIT kundër Shaban Haxhis në tren, në vijën Kushumli-Nish. Aty parashihej që vagonat e trenit, në dalje të Prekupës të shkëputën nga lokomotiva dhe të ndodhë përplasja aksidentale. Por, planifikimin e atentatit kolektiv, do ta hetojë oficeri Efendia nga Gjakova, duke e neutralizuar oficerin çetnik, që ishte duke e çmotuar apartin lidhës të vagonave me lokomotivën, me që rast 20 vagonat do të mbetëshin pa busollë drejtimi; do të përplasëshin në një humnerë aty afër Nishit (5 kilomtra).

Tragjedia vijuese u ekzekutua në Frontin e Adrikatikut, ndaj regrutëve shqiptarë, duke filluar nga hyrja në Shqipërinë Bregdetare, duke synuar të montojnë intrigën “që shqiptarët kanë bërë diverzion ndaj shqiptarëve”, sepse të njejtin skenar e kishin realizuar në Tetovë( Magazina e duhanit) dhe Gostivar (Vrapçishtë). Por ploja e vërtetë mbi NJË eshalloni shqiptare në Tivar, do të fillojë duke e kaluar Lumin BUNA. Pastaj kulmi i krimit u arrit në kasaphanën e Tivarit (31 mars-1 prill 1945), për të mbetur një pjesë e regrutëve që të SHKRUMOHEN duke marrshuar pastaj, në një depo baruti afër Dubrovnikut, për t` u mbytur në det në vijim afër Trogirit nja 79 regrutë. Merrëni me mend, regrutët futën të flejnë në deponë e barotit dhe kuptohet të gjithë u shndërruan në karbon pas dhjetë minuatsh, sepse çetnikët malazezë ua futën një gacë brenda.

Kur mbaroi skenari i DEFAKTORIZIMIT Ushtark të Kosovës, Tito do të fillojë realizimi i pjesës dytë për defaktorizimin POLITIK të Kosovës. Aq më parë, ky skenar ishte i nevojshëm për duetin Rankoviq-

Gjilas, sepse Miladin Popoviqi dhe Fadil Hoxha, të befasuar dhe të pakënaçur me vënjën e diktaturës ushtarke (8 shkurt 1945), do të shkojnë në Beograd më 19 shkurt 1945, për tu ANKUAR drejtë për drejtë te Josip Broz Tito. Por dinakëria e Titos do ti shmanget takimit dhe përfaqsuesit politik dhe ushtark (Miladinin dhe Fadilin), do t` i pranojë Millovan Gjilasi, për faktin se Miladini ishte malazezë dhe Rankoviqin e “nënçmonte si njeri të pashkollë dhe të palogjikë civilizuese”. Shkurt, Miladini gjatë rrugës i kishte rrëfyer Fadilit se Rankoviqi është nga natyra njeri i dajakut-stupcit, se është polici më i mirë i Titos. Dhe me të hyrë në zyrën e Millovan Gjilsi (19 shkurt 1945) i drejtohet Miladinit, pa e nxënë në gojë Fadilin, pa i përshëndetë fare, që do të thot se ishte përgtitë skenari konfliktuoz: “Eja shoku Miladin ta ndajmë Kosovën sikurse kemi për ta darë Sanxhakun, në mes Serbisë dhe Malit Zi”. (E ndan më 29 mars 1945 dhe sot ku është ajo krahinë shqiptare?). Aty për aty, Miladini do të reagojë se: “NDARJA e KOSOVËS nuk vjen në konsiderim, se Kosova nuk është Sanxhak, se nga Kosova 56000 luftetarë shqiptarë janë unifrmuar në Ushtrinë Antifashiste të Titos , se do të kemi probleme pastaj me Enverin-Shqipërinë”. Sipas kujtimeve të Fadil Hoxhës, Millovan Gjilasi ma nuk do të folë dhe duke bërë me dorë do ta na largojë nga zyrja. Miladini do të stresohet dhe pas dy orëve do të kërkojë ndihmë mjeksore, që do të thot se do të smuret nga nënçmimi dhe poshtrimi. Dhe pas këtij incidenti politik, tërë procedurën e reagimit kundër vëndosjes së Diktaturës ushtrake në Kosovë, do ta merrë Fadil Hoxha. Ajo procedurë është botuar në librin tim: Riokupimi i Kosovës nga Jugoslalvia Federative 1944-1999, Prishtinë 2017).

Në vijim, më 20 shkurt 1945, sipas Vladimir Bakariqit do të mirret një qëndrim ndaj të politikanëve të Kosovës. Miladini do të planifikohet të dërgohet AMBASADOR në Poloni. Kurse Fadil Hoxha, do të planifikohet të dërgohet ambasador në Turqi. Meqë Miladinin E VRANë më 13 mars 1945, Fadilin nuk do të guxojnë ta vrasin për shkak të mundësisë, që populli do të reagojë pa ndonjë planifikim. Por do ta syrvejojnë dhe do të mbetet nën hetime deri në Plenumin e Broneve më 1966. (Raport i Komisionit shtetëror jugosllav për hulumtimin e deformimeve të UDB-ës, më 1966, posedohet).

Dueti Rankoviq-Gjillas përplasën se si ta defaktorizojnë Kosovën politikisht më 28 mars 1945

Por DEFAKTORIZIMI politik i Kosovës do të oragnizohet të ndodhë më 31 mars 1945, në Konferencën e Tretë të PKJ për Kosmet. Për çudi, drejtues të partisë në Kosovë, Millovan Gjilasi me aporovim të Titos do ta sjellë nja katundar që quhej Gjoka Pajkoviq, e i cili do të bëjë skenare dhe do të zbatojë çdo mizori në Kosovë deri sa Millovan Gjillasi u burgos, për t` ia lëshuar pozitën prap një anlafabeti –Dushan Mugishës (1955/56-65. Një vit Tito ishte në dyemndësi se si ta ndrrojë deri sa e mori pelqimin e Rankoviqit. E vërteta më 31 mars 1945, arbitrimin se kush sa fiton në Kosovë do ta “peshojë” J. B. Tito. Bile, pas kësaj date do të lindë një ankedotë partiake: A. Rankoviqi në Kosovë e mori livadhin (e përvetësoi politikisht Serbia Kosovën), kurse Gjillasi e mori sanën dhe otavën ( e solli Gjoka Pajkoviqin për sekretar të partisë deri më 1956, kur aksioni i armëve dhe Procesi i Prizrenit e kishin gjakosë tërë popullin shqiptar, plus ishte filluar shpërngulja masive në Turqi, plus ishin siellë 3896 nëpunës të lartë malazezë në UDB dhe administratë e arsim fillor dhe të mesëm-hb).

Defaktorizimi parlamemtar i Kosovës 9 prill 1945

Në fillim të prillit Dushan Mugosha do të organizojë në kuadër të Komitetit Shqiptar, që një delgacion të “parisë” shqiptare që ta vizitojë J. B. Titon në Beograd. Nuk ishte fjala te vizita Titos, por nga 9-12 prill 1945, po mbahej Kuvendi i ASNOS-it (Kuvendi i Serbisë, i cili nuk ishte tubaur kurrë nga vitit 1941 sepse Serbia ishte në luftë qytetare, dhe nuk kishte vend që nuk do ta kontrollonin njësitet çetnike të Drazha Mihajloviqit dhe pushteti kuislling i Millan Nediiqit 1941-1944. E vërteta, në nëntor 1944 do të mbahet Mbledhja e Dytë e VASNOS-it, por aty nuk do të flitet asnjë fajlë për Kosovën. (Për këtë do të referohem më vonë edhe një herë!-hb). Delegacionin shqiptar në prill 1945, do ta përbëjnë 24 persona që kishin autoritet në popull. Këtij autoriteti popullor do të i prijë kush tjetër përpos MEHMET HOXHA ( i cili nga misionarët anglez më 1943/4 ishte cilsuar si një MERCENARË i pafytyrë, sepse nga ata që kishin ardhur të punojnë për interesa të çlirimit të shqipatrëve, ky tip kërkonte para-Dejvis dhe Rdrerik Bejli), që zyrtarisht ishte ende Kryetar i Këshillit Nacioanlçlirimtar të Kosovës. Me që delegacioni nuk ‘dinte serbisht’, përkthyes do të vetëmerohet Dushan Mugosha. Ndërsa sigurimin e delegacionit do ta kryej Sasoje Gjakoviqi (shef i OZN-ës, për Kosovë).

J. B. Tito e pret Delegazionin e Kosovës më 10 prill 1945 duke iu drejtuar Mehmet Hoxhës ndër të tjera se: “ Ju 90 % keni qenë me fashizmin, se Divizioni “Skenderbeg” ka qenë i formuar për të luftuar kundër partizanëve të mi”. Dusahn Mugosha do të ia përkthen Titos se këta (shqiptarët) po pajtohen me juve plotësisht’. Por aty për aty, sepse e kuptonte serbishtën, do të reagojë ashpër patrioti Halim Spahia me këto fjalë duke iu drejtuar Dushan Mugoshës: “Pse po e rreni Marshlain se ne po pajtohemi. E nuk pajtohemi fare se 90% kemi qenë me fashizmin, se nuk pajtohemi që Divizioni “Skederbeg”, ka luftuar kundër partizanëve të Marshalit, sepse i tërë STAFI komandues ka qenë gjerman, sepse mbi 80% të regrutëve kanë DEZERTUAR që në start. Se në Operaconin “Dargufengegenger” në vijat e para të frontit kanë qenë çetnikët e Moshan Gjuroviqit dhe Drazha Mihajloviqit, sepse ai operacion është zhvilluar në token e Malit Zi, është zhvilluar nën koamndën e oficerëve çetnik të Malit Zi, se aty kanë pasë gisht edhe disa “partizanë” sllavë, që më 1941-1943 kanë qenë me çetnik, e tash në Kosovë, pas AMNESTIMIT më 21 XI 1944, janë bërë si DAHIJËT E BEOGRDADIT, përkatësisht si kolonistët e Punisha Raçiqit-janë bërë partizanë. Ata, njëri ndër ta, është tani Shefi i OZN-s, Spasoje Gjaoviqi, i cili për çdo natë nepër Kosovë organizon pushkatime pa ligj e pa gjyq”. E vërteta, Halim Spahia, nuk e dinte se pranë tyre ishte Spasoje Gjakoviqi, kuptohet në një paradhomë dhe i dëgjonte të gjitha kundërshtimet e Halim Spahisë (i pushkatuar më vonë me oranizim të Gjakoviqit), i cili nuk ishte i vetmi kundershtues. Kundershtimet e Qamil Luzhës dhe Mehmet Krilevës aty në vijim, mund të lexohet në librin tim: “Kosova prej Buajnit në Kaçanik”, Prishtinë 1997.

Në këto rrethana do të krijohet një atmosferë sa që J. B. Titio do të zbehet (siaps Qanmil Luzhës duke e shiquar Dushanin-hb), dhe në një momnet do të filloj të buzqeshë duke shtuar: “Të gjithë popujt në Jugosllavi kanë bërë kuamri me okupatorin, duksh më shumë e dikush më pak”. Prap do të raegojë Halim Spahija, duke thënë: “Zotëri Marshal, para disa ditësh e kam lexuar dokuemntin zyrat ku u thuhet njësie sllave që po hynin në Kosovë: “Vrani Aranutë dhe Gjermanë, e gjermanët pas 20 nëntorit 1944 e patën lëshuar Kosovën. Në Kosovë gjermanë nuk kishte por ajo urdhëresë ka pasë të bëjë vetëm me vrasjen e shqiptarëve, si gjithëherë”. Tash Halimi do të flasi serbsiht, me gabime por pa përkthyes,sepse nuk i besointe Dushan Mugoshës. Pas daljës së Delegacionit të Kosovës nga pritja

te Tito, ordinansi i Sava Dërleviqit do të kërkojë nga oficeri kujdestar i Titos që Halimi dhe dy reaguesit tejrë (Q. Luzha dhe M. Krileva)të izolohen. Por, ai nuk do të pajtohet. Do ti drejtohet Spasoje Gjakoviqit me këto fjalë: “Kur të shkoni në Kosovë... Atje mundeni të kryeni punë. Këta ende kanë punë në ASNOS nesër, për t u pajtuar që Kosova me dëshirë don t` i bashkohet Serbisë Federale”!

Çka tha Mehmet Hoxha në VASNOS më 10 prill 1945

Në rrethanat që i përshkruam më parë, duhet për hirë të OBJEKTIVITETIT të kthehmi për disa mauj prapa. E vërteta, (posedohet dokumentacioni në origjinal-hb) më 9-12 nëntor 1944 në Beograd do të mbahet Mbledhja e Këshillit të Madh Antifashist të Çlirimit Popullor të Serbisë. Seanca e Parë solemne mbahet më 9 nëntor 1944. Ndërsa mbledhja e parë mbahet më 10 nëntor; mbledhja e dytë mbahet më 11 nënor, mbledhja e tretë mbahet më 12 nëntor 1944. Tërë dokuemntacioni është hulumtuar dhe i përgjigjet qindë për qindë botimit me titull: “Zasedanje Velike Antifashistiçke Narodnoosllobodillaçke Skupshtine Srbije 9-12 novembar 1944, Beograd,stenogtafske beleshke; pa datë botimi). Në dokumentacionin e hulumtuar dhe në publikim, në asnjë vend NUK PËRMENDET KOSOVA. Aty ishte Josip Broz Tito me tërë ekipin e KQ PKJ. Aty ishin përfaqsuesit e të gjitha republikave dhe të Vojvodinës, por nuk ishte asnjë përfaqsues i Kosovës, qoftë shqiptar, apo ndonjë kolonistë sllavë, të cilët për nevoja të ditës ishin bërë “komunista”.Por mbi të gjitha duhet të thuhet se Kosova ende nuk ishte “pjesë e Serbisë”, prandaj nuk përmendet në dokumente fare.

Në Kuvendin Antifashist të Çlirimit Popullor të Serbisë, mbajtur në Beograd nga 7-9 prill 1945, pasi që e ANEKSOJË VOJVODINËN dhe GJYSMËN E SANXHAKUT, të cilën Krahinë historike e kishin ndarë me Malin e Zi, Kryesuesi i Senacës do t` ia jep fjalën Dushna Mugoshës. Ky monstrum politik (D. Mugosha), pa asnjë autorizim prej ndonnjë forumi të Kosovës, do ta mbajë një fjalim përshëndetës dhjetë minutësh në gjuhën serbishte. Aty, me fjalimin e tij kishte për qëllim që ta vejë në KURTHË politike Mehmet Hoxhën, i cili foli në Beograd në gjuhën shqipe, për herë të parë dhe të fundit në një formu, të tillë, në histiori. Ky gjest që Mehmeti të lejohet të flasi shqip e kishte koston e vet historike tradhtatre, me prapavi deri sa të kryhet puna e statusit Kosovës. Ja fjala e Mhemet Hoxhës në tërësi pa asnjë ndërhyrje gjuhësore:

“Shokë e shoqe, jam shum i lumtun që më asht dhanë rasti që të gjindem në kët Asamble tuej, në të cilën zgjidhën çeshtje shum të randësishme, dhe ti përfaqesojë popujt e Kosovës dhe të Metohisë. (Aplauz).Jam i sigurt se ju intereson të ndigjoni mbi gjendjen që mbretnon në Koosvë dhe Metohi dhe unë do tua shprehi ne disa fjalë.

Popullsia shqiptare e Kosoves dhe e Metohis nuk ka mujtë që të japi shumë në luften e tashme dhe per arsye sepse, me gjithse perfaqson shumicen dermuese në Kosovë dhe Metohi, ka qenë gjithhere e shtyupun dhe e keqperdorun nga ish regjimet e Jugosllavis. Reakcjoni, i cili ishte në sherbim të okupatorit, ka pasë për qellim që në Koosvë dhe Metohi të krijojë kasaphane, ku populli shqiptar do të luftonte kunder srbve dhe malazezeve në Kosovë e Metohi. Ai në kete deri diku ja ka dalë. Nji pjesë e popullit shqiptar ne Kosovë dhe Metohi ka qenë në rrugë të gabueshme siç kane qene edhe disa popuj të tjerë të Jugosllavis, nuk ka mujtë që të çmojë randsin e luftes nacional çlirimatte, por së bashku me fashistat ka krye disa krime kunder popujve të tjerë në Koosvë e Metohis. Por fakti se nji

numer i të rijve –shqiptar nga Kosova e Metohija –së abshku me vllaznit serbë dhe malazezë-ka luftue kunder okupatorit dhe fakti se shumë familje serbe dhe malazeze kanë gjatë strehim në Kosovë e Metohi asht provë se shqiptarët janë disi në rrugë të drejtë dhe se janë për afrimin e popujve të Kosoves dhe të Metohis. Bijtë ma të mirë të popullit të Kosovës dhe të Metohis ja kanë dalë që ta shkatrrojnë atë jaz, të cilin e kishte krijue reakcioni në mes të popujve tone, dhe të nisëm në luftën e përbashkët kundër fashizmit. Sot gjendja në Kosovë e Metohi asht mjaftë e mirë dhe neve do të përpiqemi që edhe ate shka ka mbetë nga fashizmi ta likuidojmë sa ma shpejte. (apllauz i furishëm).

Deshira të cilen e shprehi shoku Mugosha: që Kosova dhe Metohija ti bashkohen Serbise Federale, nuk e frgson popullin shqiptar të Kosovës e Metohis, por e forcon dhe i jepë sigurim se do të kete – po ato të drejta me popujt e tejrë të Koosvës dhe të Metohis. (Duartrokitje të furishëme). Deshira e popullit shqiptar nga Kosova dhe Metohija që ti bashkohet Serbis Fedreale nuk ka për qellim që ti forcojë apetitet e ish klikes imperialiste të Serbis por ta forcojë Serbin si nji njisi perparimtare demokratike, ku janë të garntueme të drejtat e të gjithë popujve të sajë, ku të gjithë do të tarjtohen barabar. Ne popullsija shqiptare nga Kosova dhe Metohija, që kemi dhanë pak në fillim, tash duhet të mbajmë barren ma të madhe në luftë kunder fashizmit. Edhe në kete detyrë do ta përmbushim, do ta pembushin tue e derdhë gjakun dhe tue ba të gjitha sakrificat që ti shlirojmë viset ende të paçlirume të Jugosllavisë dhe keshtu te krijojme Jugisllavin Fedreative Demokratike sa ma të fort me në Krye Marshlin Tito.

Neve shqiptaret nga Kosova dhe Metohija, gjindemi në Jugosllavin Federative Demokratike barabar me të gjithë popujt, vllaznisht dhe barabarisht, edhe prandaj nuk do të na dhimbet kurgja per arritjen e ketij qellimi.

Unë i deshiroj kesaj asambleje historike sukses ma të madh dhe i uroje punen. Rrnoftë Asambleja antifashite e çlirimit kombetar të Serbis”. (Apllauz i furishm dhe i gjagtë).

Fjalimi e Mehmet Hoxhës do ta perkthej Duashn Muagisha, i cili në serbishte botohet pas fjalmit shqip, si ankes fjalës së Mehemt Hoxhsë. (Shiqo: Zasedanje Antifashistiçek Supshtine Narodonog Osllobogjenja Srbije 7-9 prill 1945, Beograd, f. 12/3, Mbledhjen e drejtojnë: Kryetari Dr Sinisha Stankoviq dhe nënkryetari i parë Aleksander Rankoviq, që të dy nga Beogradi).

Me fjalimin e lartëcekur Dushan Mugosha përmes Mehmet Hoxhës pa asnjë autorizim ia dorëzon Sebisë Kosovën përmes fjalimit në ASNOS me dëshirë, ta shpallë trevë të saj integrale. Të shohim se çka ndodhë më tutje, me qëllim që titistët t`i forcojnë pozitat . Më 15 maj 1945, do të mbahet në Beograd Kongresi i parë i PKJ për Serbi. Aty Dushan Mugosha do të diskutojë se në: “Kosovë nuk ka mundësi të aplikohet gjuha shqipe”. Ky ishte një paralarjmrim se çka do të pasojë mëtej me statusin e Kosovës. Lidhur me këtë, e pyes Fadil Hoxhën më 1998: A tradhtuat apo u tardhtuat më 1945. Fadili: Jo, u tradhtuam. Tash nga kjo distancë se si u tradhtuam duket më mirë dhe më objektivisht. Por, ia ka vlejtë të sillemi ashtu sikurse “po pajtohemi”. Në esencë, ka qenë një realitet tjetër. Tash jam me Adem Demaçin dhe me Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës”.

E atëherë, më 1945 duke e futur organizatën e partisë Komuniste të Kosovës nën “syzerenintetin”

PK të Serbisë, me komoditet Dushan Mugosha, Gjoka Pakjkoviqi dhe Spasoje Gjakoviqi do ta ftojnë

Kuvendin e TRETË të Këshillit Popullor të Kosovës dhe Rrafshit Dukagjnit me 10 korrik 1945 në Prizren.(Kuvedni i parë i Këshillit është mabjtur në Bujan më 31 XII 1943, i Dyti në Kolosian më 18 VI 1944 dhe i Treti në Prizren më 10 VII 1945). Në këtë Kuvend do të “aprpvohet” Rezoluta që ishte përpiluar në Beograd që “Kosova t` i bashkohet Serbisë fedreale”. Pas aneksimit të Kosovës nga Serbia federale, do të pasojë de jure hekja e Diktaturës ushtarake në Kosovë. Në lidhje me këtë, de fakto, diktatura ushtarake kurrë nuk është menjanuar deri më 10 VI 1999. Në vijim po e siellim tekstin që botohet për herë të parë, që duhet të botohet pa ndërhyrje gjuhësore:

“ ME RASTIN E HEQJËS PUSHTETIT USHTARAK NË KOSOVË”

‘Vendimi për heqjen e pushtetit Ushtark, që ka qenë deri tash si nji instancë ma i naltë e pushtetit në Kosomet përfaqson nji njohje pozitive të punës s` onë deri tash dhe të gjendjës politike të sotshme në këtë krahinë, pika ma e madhe asht që tash përfaqsonë nji periudhë të punës shumë të gjallë politike arsimore ndër masat e gjana popullore, pozitës së masave të varfuna punonjëse të qytetit dhe të katundit.

Me gjithë që para disa muajve , me nji herë ,bas lirimit të kësaj krahine, banditat tradhatre të ballistëve, të ëçetnikëve, të udhequna prej Ferhat Dragës, Shaban Palluzhës, Adem Osmanit, Zhika Markoviqit dhe hyzmeqarëve të tjer fashista, me nji pjesë të katundarëvet të mashturem na mesyen dhe e veshtersuen seriozishtë pozitën tonë në Kosmet, prap se parap të gjitha këto nuk i ndihmuen realizmit të planeve të tyne kriminale nuk e penguen fitoren t onë.

Vendimi për HEQJEN e pushtetit Ushtrak përfaqson nji dokuementë të suksesevet tona, nji grushtë të mirë të gjithë anmiqëvet t ona. Ai duhet ta baj të mundun dhe t a shpejtësoj forcimin e fuqivet tona forcmimin e vlaznimit t onë, zzhvillimin e të gjitha punëve tona , në t ardhëshëmenin e ma të mirë popullit të Kosmetit”. ( 28. AVIIB. K. 168/11/9/1411).

Përfundim

Duke hulumtuar dokumentet e pas vitit 1944, populli shqiptar, sidomos pas aplikimit të Diktaturës ushtarke (8 shkurt 1945), “nacionalçlirimtarja” e përbashkët me sllavë, që e drejtuan komunistët, ishte një tradhti e radhës, prandaj populli do të shpërthejnë në një histori në vargje:

Titulli: Krali e Tita janë besatue!

“Terri syve po më ranohet,

Dhuna e sllavit ma nuk durohet.

Djemtë e ri se lëshoni Kosovën,

Do t` i mani mall trojet që i dogjën.

Çëndroni burra se nuk jemi të lirë,

Na ka lidhë Tita,sikur krali me sinxhirë.

Ka hy Sava (Dërleviqi) shpi për shpi,

Po vret pleq e po therë fëmi

Gratë shtatzana po i ngul në singi”. (….)

(Vargjet janë të pas 8 shkurtit 1945.)

Pushteti neofashist (Titist) menjëherë pas largimit të nazifashistëve, do të merr vednim për ndërtimin e 10 000 shtëpive për dahijët (kolonistët) e ri sllavë më 1 prill 1945, në Polit Byro të KQ PKJ. Megjithë vuajtjet shqiptare, ata që ishin të detyruara të bëjnë hangari do të shpërthejnë: “Hajt murroj, hajt murroj ( i drejtohet kaut!), Se vjen koha e prap i rrëxoj”!

Kur flitet e shkruhet për antifashizmin në Kosovë, patjtër duhet patur para sysh se në fund të luftës në radhët e Ushtrisë Nacional Çlirimtare dhe Aradhave Partizane të Kosovës ishin 56000 luftëtarë. Në fushat e luftës ranë për çlirim, i cili u kthye në riokupim 6824 viktima lufte.

Së këndjemi, Antifashizmi në Kosovë duhet të objektivizohet me argumente, sepse në te janë përzier gishtërinjët e çetniko-komunistëve sllavë, të kolaboracionistëve shqiptarë dhe agjenturave tjera.(lexo detalisht: NICHOLAS BETHELL, OPERACIONI SHQIPTAR I CIA-as dhe MI6-it 1949-1953, biseda me pjesëmarrës të një MISIONI të TRADHTUAR, botim “Artini” Prishtinë 2021, f.439).

Në Prishtinë më 11 I 2022

Gjaku shqiptar i arbëreshit,Joe DioGuardi dhe çështja kombëtare shqiptare në Ballkan!

No Comments Argëtim Histori

Shkruana Skënder Karaçica.
Gjaku shqiptar i arbëreshit,Joe DioGuardi dhe çështja kombëtare shqiptare në Ballkan!Për 32 vjet, LQSHA-ja me seli në Nju Jork,ishte një zë i fuqishëm për pjesën më të dhimbshme shqiptare të Kosovës kundër regjimit të Serbisë.Arbëreshi Joe DioGuardi,për këto vite në ballë të aktivitetit për Lirinë dhe Pavarësinë e Kosovës dhe,në përgjithësi,për çështjen shqiptare të ndarë në padrejtësitë historike të grabitjes së tokës tonë nga fqinjët grabitqarë…!Zoti e bekoftë arbëreshin tonë JOE DIOGUARDI!Zoti e bekoftë Amerikën!Zorti e bekoftë Kombin Shqiptar!
Gjaku i Arbëreshit,Joe DioGuardi,për tridhjetë e dy vjet në ballë të aktivitetit për Lirinë dhe Pavarësinë e Kosovës!Për këto vite,LQSHA-ja në Nju Jork ishte një zë i fuqishëm për çështjen shqiptare në Ballkan dhe,përmes Arbëreshit u thellua miqësia e përjetshme e kombit Shqiptar me Amerikën…!Amerika nuk ka miq më të mirë se sa kombin shqiptar!Zoti e bekoftë miqësinë e përjetshme Shqiptaro-Amerikane…!(Prof.Skënder Karaçica,Çikago,IL).

Burimi/Facebook

DORËSHKRIMI I PARË SERB PËR GJERGJ KASTRIOTIN- SKENDERBEUN MË 1778

No Comments Argëtim Histori

Akademik Prof dr Hakif Bajarmi

DORËSHKRIMI I PARË SERB PËR GJERGJ KASTRIOTIN- SKENDERBEUN MË 1778

Parahistoria, shkaqet, shkasi dhe pasojat-çka, si dhe pse u provua të përvetësohet

Gjergje Kstrioti-Skenderbeu

TEODOSIE, HISTORI PËR GJERGJ CRNOJEVIQ-SKENDERBEUN, (Dorëshkrim 1778 ,f 206;Autori I dorëshkrimit vrehet se ka për qëllim permanent përvetësimin dhe serbizimin e historisë shqiptare, e si konsekvencë e atij përvetësimi, e kishte prosinë që të pason okupimi I trojeve shqiptare, për të dal Serbia në det. Mjrishtë ky orientim politik dhe kishtar Serbian, është përkrahur nga politika koloniale Evropiane deri në ditët e sotme, dhe, nuk ka shenja se do të pushojë!.

Disa shkrolagji Serbian e të tjerë, Skenderbeun kanë filluar ta trajtojnë si: I krishterë, ostodoks, katolik apo muslian, pa ia permendur përkatësinë nacionale, që ishte vizion i tij jetësor. Këtij realiteti të kohës ia shtojnë faktin se e ama e Gjrergjit, kinse, nuk ishte arbanase. Po shtrohet pyetja kush e kurorzoi Stefan Nemanjen. E kurorëzoi emisari I Vtikanit. Po cilat ishin nënat dhe gjyshet e sundimtarëve serbianë, bullgarë, grekë apo turqë në Mesjetë. Ishin gati të gjitha bashkshortet: greke, sllave, dhe italiane. Po a ishte çdo principatë serbiane aq harmonike me tjetrën. Jo nuk ishin. Madje vllau I Shen Savës dihet se ia nxorri sytë, se ka pasë vrasje në mes tyre; se Car Dushani e ka helmos babain për karrikë dhe kështu me radhë. Dihet se Princ Dushani u bë Car më 1346. Carevina e tij ka zgjatë deri më 1355. Pra 4 muaj më pak se 9 vjet. E vërteta edhe para tij, Kisha Serbe (1219) ishte me një autonomi. Por shtrohet pyetja kush i kurorzonte në një hapësirë prej 23000 kilometra katror siperfaqe nga “gjashtë mbretër”, prej të cilëve asnjëri nuk është quajtur serb. Edhe më sakt, në Kodin e Dushanit i publikuar më 1349 (i posedoi TETË (8) varianta në origjianl dhe të përkthyera serbisht, në asnjë vend nuk shkruhet fjala serb me germë të MADHE. Ndërsa fjala ARBANAS kudo që shkruhet në të TETË VARIANTAT shkruhet me germë të madhe. Në këtë vegë filozofike, mshihet një misterje e që është çështje publike- e njohur se në sundimin e shkurtër të Car Dushanit si “CAR SRBA, ARBANASA I GRKA” pati filluar një etapë shumë e egër e KONVERTIMIT, e NDRYSHIMIT MASIV të emrave të arbansëve në emra sllavë. Edhe më keq, askush nuk kishte të drejtë të fasi në gjuhën e vet, publikisht. Madje, edhe në familje. Ishte kjo e mundur sepse të gjithë princat serbë nga dy e tri herë janë konvertuar, herë kalonin me Romën e herë me Bizantin. Këtë metamorfozë fetare e kanë konsumuar edhe princat arbanas. E për moszbardhjën e realitetit tyre fetar fajtor është robëria dhe mosinteresimi i Arbanasëve që të kanë alfabet dhe kishë e shtet të përbashkët autonom, e kjo për faktin, sepse u mjaftonte latinishtja e cila ishte gjuhë zyrtare e komunikimit me të tjerët në nivele në tërë Kontinenetin. Fajtor për ngecjet arbanase është edhe shkrimi arab, ndaj të cilit u krijua një fetish sepse KURANI ishte i shkruar arabisht me germa arabe dhe çdo gjenratë ia përcillte asaj vijues se: “Të mjfton dituria që është në KURAN, të mjafton shkrimi me germa arabe”, do të mësojnë dijetarët e pakët. Në këtë drejtim Skenderbeu i ka përjetuar të gjitha shkrimet, atë arab, atë latin dhe atë biznatin. Po mos t` i njihte të TRIA shkelqyeshëm, nuk do të bëhej SKENDERBE, aluzion e LEKËS –ALEKSANDRIT MADH, që kishte origjinë ILIRE.

Kur studiohet nomentimi: PRIMUS INTER PARES dhe PRIMO GENITURA, për ta trashëguar dike, martesa nuk guxonte të ndodhë në mes veti, për shtresën princore me gjininë e njejtë, dhe me ata të principatës (brenda fisit). Pra baba i Skenderbeut nuk ka pasë leje të martohet me një arbanase. Dokumnetet shpiejnë se bashkshortja e Gjon Kastriotit ishte vllëhe (ilire gjysëm e romanizuar, ose bizantine e romanizuar). Edhe në kohën moderne (sot) asnjë mbret apo princ nuk martohet me femrën e popullit-kombit vet.

Atëherë si mund të përjashtohet martesa e një princi shqiptar me një arbanase. Jo atëbotë një mundësi e tillë ishte jo e lejuar nga kanonet, adetet dhe zakonet e popullit.Ne do të përqëndrohemi këtu për ta zbardhur një përpiekje serbiane për ta përvetësuar Heroin Kombëtar të Shqiptarëve, Gjergj Kastriotin- Skenderbeun. E të gjithë ata që provojnë, nuk do t` ia arrijnë, sepse ky vigan është promovuar me luftën e tij dhe tërë epoka e tij quhet në historiografi, Epoka e Shtetit të Skenderbut. Ta mësojmë më detalishtë.

ANALIZA

Dorëshkrimi serb për Skenderbeun, pas leximit të vëmendëshem, vrehet se është shkruar me kërkesë të Kishës Ostodokese Serbe, me qëllim që Gjergj Kastrioti- Skenderbu të sllavizohet, duke e ditur fare mirë se Heroi Kombëtar I Shqiptarëve ishte Kapidan-Mbret i shtetit shqiptar 1443-1468 me qendër Krujë. Autori I dërëshkrimit Serbian me qellim e pshtejllon-mjegullon Gjergj Kastriotin –Skenderbeun me Gjergj Crnojeviqin –Sknderbegun që ishte sanxhakbe malazez me qendër në Zhablak nga viti 1513-1529.1(1.Istoriski Leksiokn, Beograd 1976, f.639).

Në dokumente thuhet se Gjergj Kastrioti Skenderbu bëri TRI here marrëveshje me Padishahun. Nëse mbështetemi në Sheriat, duhet të shtrojmë pyetjen ato marrëvshje a ishin armapushuim apo cilsoheshin si paqësore. Nëse kanë qenë paqësore, atëherë Sulltani nuk ka pasë të drejtë me një të krishterë të lidhë paqe, por vetëm armëpushim. Nëse ka lidhur paqe, Skenderbeu ka m undur të lidhë atë vetëm si musliman, asesi ndryshe. Turqit sot duhet t` I publikonjë teksetet e atyre marrëveshjeve për hir të histories. Nëse Sknderbeu ka lidhë armpushim, atëherë ai ishte I krishterë dhe këtu nuk ka çka të bisedohet.

Me që fillim e mbarim vrehet në dorëshkrim fryma prepotente kishtare sebiane, po i themi dy fjalë për jetën e asaj-kishës. Më 1219 pas mizorive në mes princave Serbian, themlohet nga Rastko (Shen Sava) Kisha Autoqefale Serbiane me qendër në Zhiçë. Autoqefalia e saj do të pushojë me shkatrrimin definitiv të Perandorisë Dushanit më 1355. Pas kësaj kohe kjo kishë vetëm ishte nominalisht “reale”, sepse princat Serbian as që e pranonin të gjithë, duke aspiruatr dikush kah Konstandinopoja, dikush kah Roma, që ishte një luftë permanente e që vazhdon pa nderprerë. KAS (Kisha Autoqefale Serbe) rithemelohet më 1557 nga partiku Makarie , e lejuar nga Mehmed Sokolloviqi (sllavë I islmaizuar). Më 1776 Prtikana e Pejës sërish shuhet , për ta riaktivizuar sulltani më 1830. Pas kësaj kohe drejtues të saj ishin kryesisht me origjinë grekë. Mjafton të thuhet se masakra e Valiut Manastirit më 1830, kundër 500 politikanëve (bajraktarëve) shqiptarë ishte bërë me intriga të Kishës serbiane, kinse ata po përgatiteshin hakmarrje ndaj Stambollit, për shkak të sielljes ndaj Ali Pashë Tepelenës (1820) dhe ndaj Bushatlive të Shkondrës (1828/30). 2

.(2.Istoriski Leksikon, f. 639;AS, Koleksioni I Manastirit 1804-1844, që sherbeu për përpilimin e Naçertanisë 1844.).

Në arkivat e Stambollit, Vatikanit, Dubrovnikut, Venedikut, Wjenës, Parisit dhe Londrës gjindet një dokumentacion I pazbuluar për EPOKËN E GJERGJË KASTRIOTIT SKENDERBEUT. Jo vetëm në arkiavt e theksuara, por edhe në Arkivin e Peterburgut, Athinës, Sofjes, Beogradit dhe Budapeshtit gjënden dokumente të pabotuara (dorëshkrime) për Heroin Kombëtar të shqiptarëve. Ato dorëshkrime (dokumente) nuk janë botuar, sepse ka ekzsituar shpresa se Shqiptarë nuk do të ketë; se Shqipëria nuk do të themloeht kurrë dhe Gjergj Kastriotin Skenderbeun do ta përvetësojnë si person popujtë dhe shtetet fqinje. Kurse shtetet ballkanike dhe evropiane do ta përvetësojnë veprën e tij 25 vjeqare si histori brilante, të një lufte për liri dhe pavarësi; një lufte të drejtë që Vatikani apo Kisha Fanariote, do t` ia adresojnë Epokës së kryqzatave 1096-1270.3.

(3. Krstaski ratovi, dorëshkrim në A. V. I pabotuar me shifër 1054/1096.).

Të gjitha rreshtimet e lartëthekuara janë bërë, sidomos nga Kisha serbe, për të treguar se Arbanasit janë vetëm një episodë e histories që duhet harrohet nga çdo civilizim. Por, nuk ka munguar edhe çasja për ta thenë të vërtetën troç, nga disa skriboman të shkollave të ndryshme evropiane. Lidhur me këtë, ata që e thonë të vërtetën me fakte e kanë bërë dhe e bëjnë distingcionin se kur kanë ardhur Sllavët në pjesën verilindore të Danubit dhe e ndajnë kohën treshekullore, kur janë instaluar “Beli srvi (çergaxhi) i beli hrvati” si okupatorë në Ballkan.Emrat tjerë të sllavëve në Iliri janë trema gjeografik. 4.

(4.Prof dr Relja Novakoviq, Odaklje su Srbi dosli na Balkansko Poluostrvo, Beograd,1978, f.5 “Kao deo velike slovenske skupine I Srbi se na istoriskoj pozornici jasnije javljaju relativno kasno, tek na samom poçetku srednjeg veka evropske istorije… sva nastojanja kada su sloveni krenuli na Balkan ostali su bez jasnijih odgovora; Vizantinski izvori za istoriju naroda Jugoslavije III, Beograd 1966,f. 393; shiqo: Dr Relja Novakoviq, Odaklje su srbi dosli na Balkansko Poluostrvo, Beograd 1978, f. 107; K. Jireçek, J. Radoniq, Istoria Srba, K. 1 Beograd 1981. F. 10-“ Na gornjem Vardaru, Belom Drimu, Kosovu Polju o okolini Nisa bila je otadjbina Dardana, koji se pominju od 284 god, pre Hrista kao hrabri nepriatelji Makodenonaca a docije I Rimljana”).

Trevat iliro-arbanase ishin për shekuj të tërë nën okupimin bizantin. Lidhur me këtë K. Jireçek dhe J. Radoniq konkludojnë se nën sudimin e Stevan Nemajes rasianët lajmërohen në Dardani tek më 1180.5.

(5. K. Jireçek, J. Radoniq,Istorija Srba II, Beograd 1981, f. 146-“ ..Posle srpske OKUPACIJE pod Nemanjom 1180 god.brzo su bili naseljeni ovi od prirode bogati krajevi, a osobito tople kotline Belog Drima i Sitinice…”). Lidhur me këtë, me themelimin e Zhupanive sllave, do të fillojë njëherit edhe një luftë speciale e përkrahur nga Bizanti që popullsia vendase në trevat e Arbërisë, të stabilizohet në ortodokësi, sepse lufta për dominim të Romës përmes pagzimit të zhupanëve, princave dhe kralëve sllavë kishte marrë karakter të rendomt, por me pasoja tragjike sidomos për princat që luftonin për fron, ndersa për vendasit (ARBANASIT dhe VLLAHËT) e lodhur nga sulmet barbare të: Gotëve, Vizigotëve, Hunëve, Avarëve, Sllavëve, Mogolëve, Noramnëve ishte diçka “normale” të ndodhin

plaçkitjet dhe diegjet për çdo dhjetë vjetë. Më vonë kur popujtë barabrë u kthyen në bujqë dhe blegtorë, duke i kopjuar vendasit, historia do të “punojë” për ta, sepse nga natyra ishin rrezistent ndaj çdo smundje ngjitëse-infektive.

E vërteta, sultanët Osman nuk janë të parët që do të provojnë dhe arrijnë ta shkatrrojnë Bizantin, kryekput me forcat elite arbanse. Kryaqzatën e katër (1202-1204 e kanë drejtuar feudalët francez nën drejtimin e Republikës Vendikut. Në ofenziven e tyre është okupuar Konstandinopoja dhe është themluar Perandria Krishtere Latine. Në këtë kryqzatë kanë marrë pjesë edhe disa shtete të vogla, me qka u legalizua shembulli se Bizanti nuk është i pamposhtur. 6.

(6. Enciklopediski leksiokon, Beograd 1970, f. 359;.K.Jireçek, J. Radoniq, Istoria Srba I, Beograd 1981, f. 71 “-U Deçanskoj povelji (oko 1330 godine) postavlja se princip, da planinama niko ne moze imati bastine sem kralja I onih crkava kojima su kraljevi dodelili bastine. Bude li neki vlastelin ili Vlah ili Arbanas tvrdio sa je PASNJAK u planini bio ranije njegova bastina, ima da plati za kaznu kralju 500 ovaca”.).

Nga këto fakte që I prezentuam, më lartë Serbët, historinë e tyre aq e kanë falsifikuar gjatë shekullit XIX, sa që tani mendohet se ajo “histori” është e pakontrstuar, kuptohet prej tyre. Por, në burimet e tyre hasim edhe në këtë kokluzë faktografike:”Kisha e Graçanicës është ndërtuar nga mbreti Millutin (1275-1321) në vednin në të cilin ishte një manstir I vjetër nga viti 930”. Ajo kishë ishte e ritit bizantin dhe frekventuesit e saj (Arbanssit) nuk kishin lidhje me sllavët, por ishin arbanasit autokton.7.

(7. Spiridon Goçeviq, Srbija I Makedonija I- II 1890, f. 228; shiqo Dorshkrimin, Teodosije, Povest Skenderbega 1778, f.12;f.16-aty).

Historia serbiane që pretendon në një Perandori rasiane nga 1346-1355 vërtetë del qesharake se për më pak se dhejtë vjetë Car Dushani, “paska bërë çudira”. Po le të shiqohet Kanuni I tij I vitit 1349 dhe aty do të mësohet se çfar terrori po përjetonte populldia që nuk ishte rasiane e që ishin arbanasit, edhe pse në Shkup u kurorzua (1346) si car I Serbëve, Arbanasëve dhe Grekëve. 8.

(8. Spiridon Gopçeviq, Gornja Arbanija…f 7/8.; Për terrorin ndaj Arbanasëve dhe ndaj atyre që nuk ishin rasianë ortodoks shiqo: Zakonik Cara Stefana Dusana, Struski I Atonski rukopis,Beograd 1975; Studeniçki, Hilandarski, Hodoski I Bistriçki rukopis, Beograd 1981, kapitina popujtë jo “shtetformues dhe pozita e tyre kanunore” me një qëndrim racist shfarosës).

Princat arbanas e lusin sulltanin për t` i okupuar se për ndryshe janë kah shuhen si popull

nga dhuna sllave

Çka mbeti pas vdekjes së dyshimt të Car Dushanit më 1355, dihet se ajo “Perandori” u bë cop e grim në shumë principata, të cilat ishin në luftë të egër për pushtet. Në këto rrethna disa princa shqiptarë duke e parë rrezikun nga sllavizimi do tI drejtohen Fuqisë së re Osmane me lutje që t u ndihmojë duke pranuar vazalitet të plotë më 1338 dhe 1348. Pra arbasit vet i kanë lutë zyrtarët turq t` i okupojnë. Se Arbanasit ishin në pozitë kritike të shfarosen, vërteton një thënje e popit Nikollaj

Velimiroviq më 1942: “Atë që po e bënë sot (1942) Hitleri kundër Jahudive, atë e ka bërë Shën Sava kundër Arbanasëve gjatë viteve 1210-1235”.9.

(9. Gjergjë Gashi,Vatikani dhe Arbëria 1700-1992, 1998, f.9 shkruan: “Historikisht është një fakt I dokumentueshëm që sultanët e parë erdhëm në këtë vend me ftesë të princërve arbror, pra jo për të pushtuar e zaptuar Arbërinë, por për ta shuar konfliktin dhe luftën civile ndërmjet princave”, sllavë dhe Kishës rasiane me një anë dhe arbansëve në atën tjetër –aty; Nexhip P. Alpan-Nesip Kaçi, Shqiptarët në Perandorinë Osmane, Tiranë 1997, f. 11 “ Një kerkesë e madhe e epirotëve nga shkaku I egersive serbe u detyrua të mërgonte në More dhe Peleponez.Lidhur me këtë arbanasit për të shpëtuar nga Bizanti kishin kërkuar ndihmë prej princit Krahinës Ajdinit (Anadoll) Umur Bejit në Anadoli ndihmë kjo që pasoi më 1336. Nga këto kontakte do të lindë në fillim një miqësi arbaso-osmane sa që në bazë të dokuemnteve në librin etij T. W.Arnold, Përhapja e Islamizimit, 1971, do të shkruaj: “Bashkësinë otomane e kanë siguruar dy krahët: turqit në Lindje (Anadoll) dhe shqiptarët në Perendim (Ballkan).Lidhur me këtë fakt Prof dr Ihsan Dogramaxh, I cli I fliste TETË gjuhë do ta japi një inforamtë se për shqiptarët do të thot: “francezët I quajnë Albanais, anglezët Albanian, kinezët arpania, Italianët albanez, rusët albaniec, grekët alvanos, ndërsa turqit arnavut që do të thot nga PERSISHTJA e vjetër, njeri që nuk KTHEHET PRAPA, e Shqipërisë I mbeti emri Arnauvutluk”; Kur shtrohet pyetja kush I joshi osamnlinjët të I hyjnë idesë për depërtim në Ballkan? Askush tjetër përpos Kryqzatat, të cilat aq e dobësuan Bizantin, sidomos më 1202-4 kur e themluan në Konstantinopojë shtetin etyre.Me këtë fakt Bizanti u tegua se është I plagosur dhe sultanët osamnli do të përgatitën deri më 1453, kur pushoi së egziatuari Perandoria byzantine. Mu për këtë mos rënja e Krujës për 25 vjet është një fenomen histiorik, sepse Bizanti bje e Kruja shqiptare JO. Madje Aleanca krishtere pësoi katastrofë në Betejën e Maricës më 1371 nga Ushtria e Sulltan Muratit; Edhe një fakt, “Luftën e Kosovës” e ka prodhuar si fantazi armiqësia Rasiano-Bullgare duke u krekosur Princ Lazari se: “Ju bullgarët humbët luftën e ne nuk do ta humbim”).

Çuditërishtë gjatë lindjes së nacionalizmit modern në shekullin XIX dhe XX e nuk ka gjasa se një dukuri morbide po shuhet as në shekullin XXI, prandaj po shtrohen dilema se: “Skendebeu a ka qenë I krishterë, a ka qenë ortododks, katolik apo musliman”?. Asnjë prove në këtë rrafsh nuk është dokuemntuar me saktësi se cilit rreligjion i përkiste Gjergj Kastrioti- Sknederbeu. Një pjesë e tyre provojnë të nxierrin teorira se vllai I Gjergjit është varrosur në Hilandar, se Babai I Gjergjit u aka dhuruar fëmijëve emra sllave e terma tjera, të cilët për kohën nuk ishin kurrfar befasie.10.

(10.Shiqo: Teodosie, Dorshkimi për Skenderbeun, …f 25.f.82, analiza.)

Në anën tjetër një lagjë e tërë diejtarësh provoin dhe provojnë, ta shpallë Gjergjin KATOLIK, sepse me te “paska koamnduar” Papa; se Skenderbeu është varrosur në Lezhë si katolik e prova tjera që shpiejnë ujë në rreshtim rreligjioz, e që Heroi kombit më së pakut e ka shfaqur, që kurrë nuk ka pranuar me asnjë shenjë të identifikohet me marrinat e kryqzatave 1096-1270në rend të parë, e sidomos me dy kryqzatat që i drejtuan fëmijët fëmijë. Nuk ka luftuar Skenderbeu për fe, por për lirinë e shtetit arbëror, të cilin mendonte, fliste dhe verpoi, se ia ka lënë babi testament, për ta qeverisur dhe pse tI sherbejë sulltanit, kur kishte mundësi t I sherbei edhe popullit të vet.11.

(11. Dorshkrimi që e konteston përkatësinë e Skenderbeut; Dionisije, Povest Skenderbega 1778, f.66, vetëm renditje fjalësh për të krijuar mjegulli se “Skenderbu është sllavë” është një prrallë e soijit të këtyre që sot provojnë ta “avansojnë” Kryeheroin e Shqiptarëve në “luftëtarë” mbrojtës të rreligjionit cili do çoftë. Kjo ndodhë thua se në shekullin e infrmatikës (shek.XXI), ku informata është fuqi prodhuese, mund të kthehet një realitet në kohën e Kryqzatave dhe prralalave të romantizmit. E vërteta, edhe sultanët kanë luftuar për pushtime imperial, por jo për përhapje të fesë islame në një masë të thkesuar. Po të ishte ashtu, se lufta bëhej vetëm për fe, kush do të mbetej I krishterë në Edrene, në Sofje, në Selanik, në Nish, në tërë Greqinë dhe Bullgarinë, në Serbi, në Arbëri, në Bosnje, në Mal të Zi, në Konstandinopojë etj.).

Në anën e polit të TRETË janë rreshtuar ata dijetarë që Osamnëlinë e shohin si “shpëtimtarë”, edhe sot, e ai “shpëtim” në fillim kishte të bënte me realitetin, vetëm në shekullin XIV. Pra kur të miren në argumentim dokumentet, sidomos vetëm nga Kodi I Dushanit 1346, atëherë del se denacionalizimi I arbanasëve ka qenë realitet I mundëshëm. Ai realitet tregohet edhe me faktin se më 1330 në një dokument të botuar nga K. Jireçek tekstualisht thuhet se: “ Nëse një Arbanas ose Vllëh vetëm thot se kullosa ose ara ka qenë e imja, do të denohet 500 copë dele”. Ky fakt tregon se toka ishte shpallë me kanonet e kishës sllave dhe rregullat e zhupanëve e ma në fund e carit për nëntë (9 vjetë 1346-1355), pronë kishtare ose shtetërore. Rrjedhimisht ardhja e Osmanlive si okupator, këtë strukturë të qeverisjes sllavo kishtare e ndryshon rrënjsisht, dhe Arbanasit dhe Vllëhet, bëhen pronarë të tokave të veta, ashtu si kishin qenë dikur edhe pse prap “toka mbeti e sulltanit në kuptimin ekstrem, sepse manifestohej prafuqia e një okupatori tjetër, I cili nuk bënte dallim në etni, por as në rreligjion në fillim, e më parë dallimet ishin të shumfishta, për mos me thenë se arbanasi ishte një gjysëm skllavi nëse NUK ISHTE VAZAL i kishës sllave, pra jo pse nuk ishte dhe nuk pranoi islamin. Dallimi është në mes okupatorëve se nuk kishte të drejtë të flasi shqip as në rrugë e as në familje, në kohën e okupatorit rasian. Aq më pare, kur për 9 vjet Car Dushani emroi drejtuas serb në Mitrovicë, Novoberd, Prizren, Shkodër, Vlorë, Durrës, Berat, Janinë, Manastir, Shkup, Krushefc,Nish, Prishtinë dhe Ohër. Lidhur me këtë, në bazë të shënimeve biznatine del se Osmanlinjët së pari shkelën në truallin e Evropës më 1354. Nga kjo kohë Sulltan Murati ( 1875-1389) me gjenralët: Evrenos Begun, Haxhi Ilbekin, Gazi Fazilin, Lala Shahinin, Halik Çenderlinë, Inxhe Ballabanin, Timurtashin me të bijtë e Mihal Qosës, do të rreshtohet hap pas hapi të stabilizohet në Ballkanin lindor. Së pari, do të stabilizohet duke e shpallë Edrenën kryeqytet. Pastaj në Lumin Maricë më 1371, do ta korrë fitorën e parë spektakulare mbi një alenacë të detyrueshme ballkanike (krishtero- pagane sepase mbi gjysma e rasianëve ende nuk ishte stabile a me Konstandinopojën a me Vatiaknin, a po me asnjerën, pra as me islamin-sulltanin!-hb). Aty de fakto dhe de jure (më 1371), do ta marin fund gati të gjitha principoatat ballkanike, që ishin themluar pas vdekjes së Stefan Dushnit më 1355. Në Betejën e Maricës më 1371, do ta marrin fund edhe disa principata arbanase që e kundershtoni fenomenin Osman në Ballkan. Në Maricë do të psojnë legjionarët: bullgarë, hungarezë, boshnjak,serb, vllëh, arbanasë. Aty nuk do të merr pjesë Princ Lazari, sepse e kishte pranuar VAZALITETIN e Sultanit kohë më pare më 1370. Pas triumfit të Sulltan Muratit në Maricë, strategjia e tij do të drejtohet kah nyeja strategjike NISHI, për shtrirje të reja në Ballkan.

Për ta stabilizuar pushtetin në viset e reja më 1365, Sultan Murati do ta lidhë Marrëveshjen e parë tregtare me Raguzën. Dhe më 1375 Sulltan Murati do të stacionohet pa luftë në Naisus (Nish). Aty do ta ndertojë kazermen ushtrake, medresenë dhe për çdo javë gjenralët e tij do të pranojë përfaqsues sidomos arbanasë dhe boshnjakë që aspirojnë ta pranojnë islamin në madhësi familje dhe fisi-feudi. Nga kjo qender S. Murati do ta detyrojë Princin Lazar që çdo vit të paguaj haraq, për çdo vit nga 1000 ushtarë dhe 1000 njësi argjendi. Në vijim një grup gjenralësh do të drejtohet për ta hulumtuar shtirjen kah Smedereva, për ta siguruar Danubin nga neo barbarët; një grup gjeneralët me forca adekuate do të drejtoha kah Sarajeva. Të dy grupet me popullsinë që e hasinin do të komunikojnë lashtosllavisht, pra jo serbisht. Zakonisht komunikimi bëhej me të ashtuquajtur kallugjerë. Prej Nishin në drejtim të Prekupës-Kushumlisë-Prishtinës dhe Shkupit, dhe prej Nishit kah Vraja drejtë Bujanofcit e Kuamnovës kah Shkupi, gjneralët e Sulltan Muratit, nuk do të munden të mirren vesh me vendasit (lokalitetet e shumta arbanse-hb) në gjuhën sllavishte por në një gjuhë të cilën e flisnin mercenarët arbanas në ushtrinë elite të sulltanit, pra në Gjuhën Arbanase-shqipe. Në këto rrethana më 1373, Sulltan Murati do të lidhë paqe me Gjonin e V-të (P), I cili duke pranuar vazalitetin sulltanor ishte I detyruar të paguej një lloj tribute (takes me ushtarë dhe me dukat apo argjend. Ky ishte çmimi-hb). 11.

(11.Shiqo: G. Ostrogorski, Vizantisko Arbanaski odnosi 476-1453 dorëshkrim I pabotuar në DASIPB “A. O”; Mustfa Kruja, Shpalime historike, studim I shkruar më 1913 dhe I pabotuar në DASIPB, “Albanski Odsek-tajni deo”; Teodosije, Spriksi rukopis o Skenderbegu 1778, f.102. f. 119.).

Sulltan Murati I kishte tre djem: Bajazitin, Jakupin dhe Sauxhin (Uruxhin). Ky I fundit ishte vu në lidhje me dajën e vet grek (bizantin) Andronikun, duke bërë mizori mbi një krahinë afër Selanikut.Si denim S. Murati e verboi në fillim Sauxhin, por kërkoi nga Gjoni V-të ta verboi edhe ai djalin Andronik. Androniku nuk ishte verbuar mirë dhe e rrxoi nga froni babain. Si denim Bizantit (Gjoni V-të pastaj) u detyra t` ia dhuroi Osamnlisë viset evropiane: Selembrinë, Heraklenë, Rodosin dhe Selanikun (1380).12.

(12.G. Ostrogorski, Istoria Vizantije, dorësjkrim, pjesa Vizantinsko arbanshki odnosi , e pabotuar; Dorshkrimi Serbian për Skenderbeun:Dinonisije, Srpski rukopis…., 1778, f. 151, dhe teori kishtare tjera se Ajasofia është e pamposhtur nga Zoti NEPËRMJET Krishtit!!!, e prrala tjera që I tregoi koha ku peshojnë në shpatën e sultanëve invador-okupues-hb).

LUFTA NË KOJË (ANADOLLI) MË 1385 dhe pse nuk ka pasë fare luftë të Kosovës më 1389?

Në luftën e Kojës më 1385, do të komandojë personalisht Sulltan Murati. Atje, vazalët bullgarë (1000 ushtarë) do të luftojnë diniteshëm në anën e sultanit. Por ushtarët rasianë që ishin gjithashtu vazal (1000 ushtarë) do të sillen mizorisht ndaj vendasëve selxhukë. Lidhur me këtë, deri sa Murati gjëndej në Kojë (Anadollin lindore) në Toplicë Lazari si vazal, Tvrtko I Bosmjes dhe Shishmani i Bullgarisë, të cilit (Sulltan Murati ia fali jetën, por e detyroi ta pranon vazalitetin) si vihërr dhe vazal i Sulltanit, sepse e kishte humbur luftën më 1371 në Maricë, do të ngrisin kokë. Luftën kundër vazalëve ballkanik do ta nis Ali Pash Çenderliu me 20 000 ushtarë, që tI sulmojë të gjithë pushtetarët e rrebeluar ballkanas. Në luftë do të vritën 15000 ushtarë të Sulltanit, por beteja do të fitohet. Dhe, duke i bashkuar “fajet” edhe sielljen e ushtarëve vazal serbë në Kojë (1385), të cilëve, 600 ushtarëve do t ua

hek kokën, 200 do ti verbojë dhe 200 do t i verbojë dhe shurdhërojë. Ndëshkimi do të ndodhë për të gjithë nga Gjenerali Ali Çenderliu, I cili pastaj komandoi me 30 000 ushtarë në jug të Nishit në Toplicë. Lufta do të zhvillohet në mes Arbanasëve në një anë dhe ushtrisë Osmane në anën tjetër, keskluzivisht për çështje: “ Që Sulltani i shenjët duhet ta ndeshkojë Rasinë (Serbinë) për mizoritë që po i bënte ndaj autoktonëve-Arbanasëve”. Aty, ushtria sulltanore do të hap mundësinë që përseritë luftën në çdo kohë në mes Osmanëve dhe Fallangës ballkanike. E nga kjo luftë do të rrezultoi fakti se 135 djelmosha arbanas do të regjistrohen në Medrese, për t` i sherbyer popullit, në çështje juridike dhe rreligjioze, me të cilat përballej njeriu i rendomtë. 13.

(13.G. Ostrogorski, Vizantinsko Arbanaski odnosi, dorëshkrim në AD të SPJ të J.. “A/O”;Serpski rukopis..f, 61; Teodosije, Dprëshkrimi për Skenderbeun 1778, f. 96.).

Pas Betejës së Kojës (1385) dhe Toplicës (1386),, kur Sulltan Murati filloi tI denojë një nga një të gjithë kundershtarët, duke e denuar me vdekje ekzkutim në knonop edhe djalin e tretë URUXHIN, pastaj vjehrrin- pushtetarin bullgar Shishmanin (të cilin prap e amnestoi pas një viti izolim në saje të intervenimit të vajzëz së Shishmanit që ishte grua e Sulltan Muratit-hb), në anën tjetër Muratit të Azisë, do t I kërcnohet vetëm Princ Lazari, për çka “janë masakruar ushtarët e tij vazal”. Duke zabtuar një discipline të hekurt, Sulltan Murati do të lëshojë urdhër që Princ Lazari të sillet para tij në shator dhe të gjunjëzohet, e pastaj kadilerët të japing verdiktin për fatin e tij. Sulltani, me denime do t` u kërcnohet edhe djemëve Bajazitit dhe Jakupit, nëse sillen mizorishtë ndaj vendasëve arbanas, apo të tjerë nëse ka në Toplicë, të cilët filluan të mbajnë qëndrim miqësor ndaj Sulltanit, sepse për dy shekuj ishin detyruar nga princat Servian dhe sidomos nga Car Dushani, të flasin sllavisht edhe në familje, dhe mos të guxojnë të shprehen se nuk janë sllavë. Madje, shumë prej këtyre malësorëve arbanas në Toplicë, do të pranohen në ushtrimet ushtrake osmane në kazermen e Nishit (nga viti 1375) prej kah do të dalin shumë officerë brilant në luftërat e mëtejme. Ata do të gradohen dhe shpërblehen pas shumë ushtrimeve fizike që u ishin nënshrtuar.14.

(14. G. Ostrogorski, Istorija Vizantije, dorëshkrimi I pabotuar, kaptina: Vizantinsko Arbanaski odnosi, f. 281; Teodosije, Dorshkimi për Skenderbeun, “..doklje se prostirala arbanaska plemena prije dolaska turaka, jer Naisus je arbanashki grad..).

Konflikti verbal i Sulltan Muratit me Princin Lazarin, verbalisht, do të metastazojë kur psuan ushtarët vazal në Kojë (1385). Nga kjo kohë Sulltan Murati do ta lëshojë Anadollin dhe pas një udhjtimi të lodhëshëm, do të vëndoset në Jug të Nishit, në vednin Baja (burim i ujit që sheron. Ështja fjala për Bajën e Kushimlisë). Nja dy vite Murati me shtabin e tij, do të qëndrojë në Bajë të Kushumlisë. Ndërsa, në fillim të vitit 1389 do të i vëndosë 3000 çadra në veri- perendim të Prishtinës, në mbarim të rriedhës së fundit të LLapit në Sitnicë. Sulltani aty, me ushtrinë e tij “fantazmë”, vëndosi vrojtore në Kodrën e Vasilit (Vasilefc), pastaj në Kullë të Asqerit, në Kalanë e Ballofcit, në Kulinë. I përforcuar nga të gjitha anët Sulltan Murati qendrën ushtrake e vëndosi në MERQEZ, prej kah I kontrollonte të gjitha anët e Dardanisë. Në vijim u vëndos në fundin e rriedhës së Llpit dhe këtu me 4000 çadra ndërtoi vrojtore në Goleshin e sotën (atëherë Kodra e shpluet; vëndosi vrojtore në Qyçavicë dhe në Kulinë e Popovë të Llapit.15.

(15. G. Ostrogorski, Vizantinsko Arbanaski odnosi 476-1454, dorëshkrim në “A.O”;Teodosije, Dorëshkrimi për Skenderbun 1778, f. 112.Tregim I Sulejman Xhakës që jetoi 116 vjet; tregim I Bajram Xhakës djal I Sulejmanit që jetoi 105 vjet; tregim I Fejzullah Xhakës që jetoi 85 vjet-ka vdekë më 1965, për ndryshe nip I Murat Xhakës, heroit të luftës antiosmane më 1883.Në këtë shkrim e shtrojmë edhe këtë pyetje për ta shpalosur urrejtjën patologjike serbiane ndaj arbanasëve: si është e mundur që në asnjë “studim” të tyre nuk pranohen në Maricë, apo Kosovë kanë luftuar edhe princat shqiptarë, kuptohet në të dy anën ndërluftuese. Përgjegja është fare e thjesht, se historiografia serbiane vuan nga paranoja dhe shovinizmi klefashsit nga viti 1219 e deri më sot-).

Friga e dejemëve të Sulltan Muratit nga babai shumë I sinçertë dhe i drejtë

Sulltan Murati ishte HALIFE I Muhamedit, I mësimeve dhe virtyteve të tij rreligjioze. Atë rrugë duhej zabtuar me Sheriat. Mu për këtë, pas ekzekutimit nga S. Murati të djalit I tretë –Sauzhi-Uruxhi për paudhpsitë që I kishte bërë e që ishin të denuara nga koha e Profetit Muhamned, nga pozita stretegjike e Kushumlisë, “princi” JAKUP (Djali I dytë I sulltanit-hb) do ta ndërmerr një ekspeditë pa e konsultuar asnjë gjneral, pra as Ballabanin në Fushën e Pollogut, në jug të Tetovës, e as Halifën (Sulltanin), pikërishtë në lokalitetin Vrapçishtë. Aty pasi që popullsia e kishte pranuar ISLAMIN me deshirë, ndaj atyre që kishin rrezistuar princi JAKUP do të sillet me vrazhdësi të paparë. Me të u kthyer Sulltan Murati në trevat e Nishit dhe Toplicës në vieshtë të vitit 1388, jo rastësisht do të informohet për sielljen e djalit Jakup që ishte trasferuar nga një vilajet ku ishte sundimtar, pra jo as në Ballkan; ndaj vendasëve të Rrafshit Tetovës, do të pasojë denimi nga S. Murati. Sulltan Murati si Halife (pra jo kalife)-hb), menjëherë do themlojë një ekip hetues I kadilerëve. Dhe S. Murati do tia kufizojë djalit (Jakupit) së pari lëvizjet. Ndërkohë mardhënjet me Princin Lazar dhe Mbretin Shishman (të dy vazalë të sulltanit), do të përkeqësohen sepse nuk kishin tubuar as Shishmani 1000 dukatë dhe as Princ Lazari 1000 njësi argjendi, sa ishin të obliguar, sipas marrëveshjeve për vazalitet. Në këto rrethana, ushtarët “mercenarë” do të kërkojnë shpërblimet e tyre që u takonin me marrëveshje. Në këto rrethana me që Sulltan Murati ishte vëndosur në fillim të prillit në vendin ku sot është Tyrbja e tij, papritmas Jakupi ishte përviedhur nga hetuesit dhe kishte bërë një atentat të “pasuksesëshem” ndaj Babait besnik, intelegjent dhe të drejtë. Në bazë të dokumenteve që i kishte konsultuar G. Ostrogorski, incidenti ndaj Sulltanit famëlartë, nga Jakupi do të ketë ndodhur më 16 qershor 1389. Gjthnjë sipas dorëshkrimit të G. Ostrogorskit, Sulltan Murati do të jetojë edhe pesë ditë. Kështu tërë përgjegjësia do të bie mbi Pajazitin, sepse Jakupi edhe pse do të lirohet, do të mbetet për t u vëretuar nga delgatët e Pollogut a ka bërë mizori gjithëandej.16.

(16.G. Ostrogorski, Dorëshkrimi…; Teodosije, Dorëshkirmi Serbian për Skenderbeun 1778, f. 69; Filip De Mesie, Histria e Bizantit.. që për dy shekjuj ishte doracaku kruesor në Francë, dhe më gjerë thot se “Lufta e Kosovës është zhvilluar në Albani”, pra jo në Serbi si pretednon një pjesë e historiografisë sllave, por stacionimi I Sulltan Muratit, pra jo lufta, kishte në Fushën e Mjellmave, që do të thot se Mesie e quan këtë trevë me të drejtë Albani, sepse banohej deri te Nishi me arbanas e që nuk guxonin të quhen arbanas sepse sipas Kodit të Dushanit, do të denoheshin pesëfish më ashpër se sa të tjerët-Studio Kanunin e Dushanit në TETË variante, I botuar fototip dhe përkthim në Beograd. Data e botimit është shënuar në këtë studim. ).

Sipas të dhënave sekrete osamane, dorëshkrimit të G. Ostrogoskit dhe Teodosijes, Dorëshkrimi për Skenderbeun 1778, f.72, “Lufta e Kosovës” më 28 VI 1389, as që ka ndodhur ndonjëherë. Ajo “luftë” për qëllime politike është kamufluar dhe është kthyer në prrallë popash në fillim. E gjatë shekullit XVIII është kthyer në tregim popullor romantik gjatë shekullit XIX, kuptohet me falsifikime ordinere, në kohën e lulzimit të kapitalizmit kur për nevoja të tegut ekonimik, krijohet kombi dhe kultura adekvate e imagjinatve realiste. Dhe shtrohet pyetja kush nuk I besonte atij “realizmi” që mbulohej me rreligjion dhe renesansë. Në realitet, Pajaziti me ushtrinë e madhe që erdhi nga Anadollia, do ta privojë nga jeta vllaun (Pajazitin), por edhe Princ Lazarin dhe ndërkohë do ta gjejë një princ arbanaso-vlleh Mlesh Kopilin (si personazh fantazëmë), se kinse ky e ka vrarë Sulltan Muratin, për ta hiek një lloj dyshimi edhe nga vetëvetëja sepse është dashur ta dij qëllimin e valluat, me të cilin jetonin në të njetin kamp nja tre muaj, dhe ndonjëherë edhe në të njetin shatorr. Kjo prralë mesjetare, do të mbulohet nga popat serb dhe kryqatarët evropian të neverikosur nga koha e Kryqzatave për humbjet e baballarëve të tyre. Kjo prralë shumë shepjtë do të mbulohet me ngjarje tjera të Epokës Imperializmit,të Krizës Lindore, kryesisht në vitin histrik 1878, por në një rrafsh mesjtar, me kohë “ngjarja e pandodhur” do të kalojë në “realitet” të fetishizuar në të dy anët, kuptojhet për interesa imperiale.17.

(17.Për “luftën e Kosovës” janë konsultuar këto publikime: Hamer, Istorija O.Carstva 1, 2, , sidomos ‘Lufta e Kosovës’; Ashik Pasha Zade thot se Murati I kishte me veti Bajazitin sundimtar në sanxhakun Katahajes (Anadolli), Jakupin (Çelebiun) sundimtar në sanxhakun e Karesit; shiqo: Bitills, Enveriu, Sallakzade, Saddedin, që shkruajnë se koalicioni krishter I kishte 10 000-20 000 ushtarë; Shukurullahu thot se ishin 100 000, Neshriu shton numrin në 500 000 ushtarë; historiografia serbiane e shekullit XX thot se në anën e Princ Lazarit, Vuk Brankoviqit etj. ishin 13000 luftetar me armatim të rendë për kohën. Ndërsa për ushtrinë e Sulltan Muratit, thuhet se i kishte 45000 ushtarë shumë të profesionalizuar, duke e ndarë “luftën” se është zhvilluar në dy deri tri loklaitete, duke konkluduar se Sulltan Pajaziti me dorë të vet “e vret Princ Lazarin”. Ndërsa Prof Dr Luan Malltezi, Beteja e Fushë-Kosovës…1389 thot se “Koalicioni krishterë I kishte 20-25000 ushtarë, osmanlia I kishte 30-40 000 ushtarë; Po e shënoi këtu një vargnim që këndohet në LLap edhe sot: “Janë mush malet plot me borë, ec Milloshi me krye në dorë”. Mendo tash në muajin qershor, “mbushën malet me borë”. E nëse për këngtarin dhe rimën e tij duhet të bje borë në qershor!). Edhe më pabesueshëm tingllon kur “hecë me kokën e vet në dorë, të prerë, për dhjetë kilometra, amdje deri te mulliri përbri Kulinës;Tani po e llogarisim se janë “vrarë” nja 15000-20 000 ushtarë në të dy anët. Shtrohet pyetja ku janë varret?”;G. Ostrogorski, Dorëshkrimi..f.115, thot se nuk ka varre fare.; Teodosije, Dorëshkrimi për Skenderbeun…f. 162, thot se “varret i shkatrruan turqit”. PO, hajde te tjerëve, po varret e ushtrisë së vet?).

Një parahistori prohoriste për Epokën e Skenderbeut që të kuptohet madhështia e TIJ

Perandoria Romake zgjati 503 vjet; Perandoria Bizantine zgjati 1058 vjet; Perandoria Osamne jetoi 560 vjet.Në këtë kohë janë shënuar PESË periudha të Perandorisë Osmane: Periudha e themlimit 1299-1453; Periudha e lulzimit 1453-1579; Periudha e ngadalësimit 1579-1683; Periudha e dekadencës 1683-1792 dhe Periudha e rrximit 1792-1922.Në këtë perndori kanë jetuar sipas Sheriatit dy popuj (qytetarë):Myleti myslim- qytetarët musliamn- turq, kurd, lazë, çerkezë, arabë, pomakë, abhazë,

lezgjit, çeçenët, gjerogjianët, dagestanait, arbanas, helenë, sllavë etj. Në grupin e dytë hyjnë qytetarët-Myleti Zëiim (qytear të krishterë)si:bizantinët, bullgarët, vllëhet, serbët, kroatët, çifutët, mesturitët, syrianët, gjeldanitët dhe shqiptarët (pjesa krishtere-hb). Kjo ndarëje e shqiptarëve I ka pasë dy anë të medaljes në lëminë e mbiejtesës lidhur me pagimin e taksës dhe fitimit të hasëve, zeameteve, timareve, feudeve, të cilat mund të mabnin armë dhe të marrin pjesë në ushtri. Lidhur me këtë turkologu Tunali Hilmi (1863-1928) dëshmon se turqit ishin gjithëmonë PAKICË në Perandrori. Ndërsa etnologu prof, Mehmet Ali Ayni, Milliyetçilik-Kombësia, deshmon ndarjen e qytetarëve (miletit) në baza fetare. 18.

(18. shiqo: Nexhip P. Alpan-Nesip Kaçi, Shqiptarët…1997, f.19 ; f.22/3). Se serbët nuk janë vendas në Kosovë tregon fakti se nuk e kanë asnjë MBISHKRIM VARRESH, se nuk e kanë ASNJË VARR MESJETAR në këtë trevë. Nuk përjashtohet se me falsifikime i kanë përvetsuar disa kisha që i kthyen në manastire. (Lexo librin: Mavro Orbini, mbi joautoktoninë sllave në Ballkan. E kunderta, shqiptarët sipas studimeve të AND kanë varre, kanë mbishkrime varresh dhe ato i pret një studim dubioz shekncor. (Shiqo: Arkivi i Vatikanit, Nominimi i priftërinjëve në trevat e Ballkanit 915-1405, kur fillon epoka e mbishkiemve arabe nepër varre-aty).

PSE PUSHTETARËT E SHTETEVE FQINJE NUK PROVUAN KURRË T` I BOTOJNË DORËSHKRIMET PËR

GJERGJ KASTRIOTIN SKENDERBEUN

Dorëshkrimet për Gjergj K. Skenderbeun janë më të shumta se sa librat e botuara. Lidhur me këtë hulumtimet e vëmendëshme dhe sistematike kanë vërtetuar se dorëshkrimet e pabotuara për Gjergj Kastriotin-Skederbeun janë më të shumta se sa ato që janë botuara, kuptohet deri në fund të shekullit XIX-të. Ka ndodhë ky fenomen, sidomos evropian sepse ka pasë përpiekje serioze “mbipolitike dhe mbiushtrake”, që personalitetin e Skenderbut pushtetet përkatëse fqinje ta përvetsojnë. Duhet shenuar se autorët e dorëshkiemve janë individ për kohën me kredibilitet kulturor, në të shumtën e rasteve. Ata në dorëshkiemt e tyre, në të shumtën e rasteve nuk shprehin qëndrimin e qeverive dhe politikave të shtetit dhe sidomos religjionit të tyre, mos edhe të popullit të tyre, që Gjergjë Kastrioti Skenderbeu i kombit shqiptar mos të ketë fare. Por ky gjeni i luftës për liri të jetë i “sojit tyre”, për t` ua rritur famën edhe ma të lartë të “popujve të qiellit”, si pretendojnë servianët, religjionit të tyre plot ekzagjerime dhe rituale pagane. Kaq largë pra kishte shkuar ROMANTIZMI te disa popujë, sidomos te Servianët, por po them edhe te të gjithë evrpianët, pra edhe te një pjesë e popujve ballkanik, sa që në përpiekjet e tyre gnejshtare, “nga pylli nuk shihet mali”.19.

(19.shiqo: Teodosieje, Srpski rukospis o Skenderbegu, f. 192;f.196; analzë tendecioze më 1890 në publikimin e SANU, seprat e veçantë).

Informatën e pare për Dorëshkrimin Serbian për Skenderbeun e kam pasë nga Çedomir Mijatoviq, I cili e njotonte opinionin më 1890. Kërkesën për ta hulumtuar këtë dorëshkrim e kisha bërë më 1976 në Bibliotekën Popullore të Serbisë. Kërksës sime me gojë më është lëshuar informata ( jo me shkrim) se: “ai dorëshkrim me shumë të tjera libra janë shkatrruar në prill 1941, nga bombardimet naziste. Nja gjashtë muaj më vonë kisha fituar informatë se dorëshkrimi ekziston, por është I dëmtuar dhe nuk mund të jipet për shfrytëzime shekncore. Më 1977 këmbëngula se duhet të më lejohet dorëshkrimi

“edhe nëse është I dëmtar sepse do të kujdesëm që mos të dëmtohet mëtej”. Më është lejuar ta lexojë në gjuhën “starosllovenski”, të cilën mu tha se unë nuk e kuptoj edhe pse e dinin se kuptoj latinisht, por edhe lashtosllavisht. Ma në fund e kuptova qëllimin e tyre, sepse ato ditë kishte ca shkrime të akademikëve që polemizonin për Mesjetën, pikërishtë për dorëshkrimet e pabotuara në Hilendar.Tani (2018) nëse ndonjë shqiptar e kërkon këtë dorëshkrim, nuk e di çka do të ndodhë me që unë mirrem me historinë e shekujve XIX dhe XX. Por, ky shkrim botohet më tepër si informatë që studiuesit t luftojnë për botimin e dorëshkrimeve të pabotuara për Skenderbeun, qoftë edhe me tendenca antishqiptare, e jo studiuesit të stacionohen vetëm te: Pal Ëngjulli (shkrimi I tij me qëllim kishtar është skajuar diku-hb), Dhimitër Frangu apo Marin Barleti, prej të cilëve janë kopjuar shumë dorëshkrime, pra edhe ky që e prezentojmë si informatë këtu. Në çdo dorëshkrim ka gjëra të reja, edhe ky dorëshrshkrimi Serbian një kohë mednohej se është marrë nga ndonjë dorëshkrim rus, tani dihet se autori I ka pasë në dorë edhe Dh. Frangun edhe M. Braletin dhe shumë dorëshkrime tjera të shekullit XVI, sidomos.20.

( 20. Teodosie, Povest Skenderbega.. nga faqja 8-41).

Këtë shkrim e botoi më tepër me qëllim të nxitjes dhe rreshtim të studiuesve të rinjë që hulumtojnë Epokën e Gjergj Kastriotin Skenderbeun, sepse hulumtimet do të deshmojnë fakte të reja dhe kurrë nuk duhet të mbarojnë, sepse ato janë në arkivat e Vatikanit, Venedikut, Dubrovnikut, e ndonjë manstiri të panjohur, por edhe në Hilandar, Athinë, Peterburg, e sidomos në Stamboll.

Dorëshkrimi Serbian për Skenderbun vërteton

Autori I drshkrimit Servian për Skedrerbeun pretendon objektivitet dhe nuk e mshefë lakminë për të provuar të nxjerr diçka “serbe” te personaliteti që e përshkruan. Por autori nuk mundet të arrijë asnjë levë konvertimi kombëtar apo rreligjioz dhe provon ta pshtjellojë me një emër që ka jetuar kohë më vonë. Dhe serbiani e bën këtë sepse “mali dhe fusha” (realiteti I Kastriotit shqiptar) janë më lartë se qielli, si realitet që mund të preket dhe të tregohet e vërteta edhe nga të tjerët. Kur e heton këtë mundësi, autori I dorëshkrimit Servian (Teodosie) fillon të mendoj, flas e shkruaj më objektivisht, por në fund të çdo mendimi prap sharron edhe më thellë në qëllimin e tij falsifikues. Pra, nuk është realitet se serviani provoi të rrente për herë të parë. Por atë nuk mund ta bënte pa e ngirtur në qiellë nja 70 % të realitetit Skenderbegiuan, e nëse ia arrinë këtij qëllimi, përkatësinë popullore do ta kishte fare lehtë ta “ndryshojë’, mendonte ai. Kështu del falli I tij prej qëllimit që kishte e që e kanë të gjithë popat servian edhe sot. Dhe, në këtë avanturë persiatjesh terthorazi provoi ta ngatrroi Gjergj Kastriotin me një Skenderbe (Crnojeviq), por e vrejti duke përdorur krahasimin dhe pushoi së rrejturi, aty kah fundi I shkrimit. Iu kthue realitetit, por prap pa e harruar qëllimin konvertues kombëtar të kryeprotogonistit që nuk shterret kurrë si shqiptar. PO, nuk pati mundësi të nxjerr diçka nga prejardhja edhe për faktin se e ama e Skenderbeut nuk ishte arbanase. Por kur e kuptoi se Gjoni pretendonte pozitë mbretrore (princore një ditë) dhe me kanonizmat e atij niveli familiar mesjetar, ai nuk kishte të drejtë të “martohet me një arbanase”, sepse sojet e tilla ishin kudo te të njetit realitet, jo vetëm në Ballkan. Bje fjala asnjë sulltan nuk e ka nënën turke. Shembuj të tillë vijnë edhe deri te ditët e sotit për familjet mbretërore dhe princore. Autori e shtrone edhe këtë tezë indikative për të ardhur deri te kërkesa që ia kishte shtruar kisha duke pyetur: “a kanë shqiptarët në prag të shekullit

XIX njohuri të mësojnë se kanë prejardhje ekskluzive vetëm: Pellazge, Thrakase, apo vetëm ILire, apo prej të gjitha AND-ve nga pak. Nuk jep përgjegje, por e ulë kokën dhe Gjergj Kastriotin Skenderbeun e trajton si “arbanas pa rrënjë”, ashtu si kishte luftuar kryeheroi, pra as si ortodoks, as si katolik, e as si musliman, por si arbanas, për ta trashëguar pushtetin e babait dhe për ta bërë Shqipërinë me fuqinë e armës-shigjetës, si armët më moderne të kohës.21.

(21. Shiqo publikimin: Skanderbeg, 1916, broshurë, italishtë në 17 faqe).

Ndrydhëjet fetare dhe plagët e shqiptarizmit në pambarim

E veteta, kur jemi te thyerjet fetare që ma së shumti e kanë coptuar Shqiptarizmin në Ballkan; dëmin më tragjik ia kanë shkaktuar ndrydhjet njëmbdhjetë shekullore a të rreshtohet Arbanasi me unijatizmin, me ortodokësin apo me Vatikanin-katolicizmin (shekuli I parë I Shën Palit e deri më 1054). Këtë ndrydhëje e kanë kthyer në plagë të pasheruar edhe Kryqzatat (për të cilat Gjergj Kastrioti Skenderbeu kishte mendim tejet negative, sidomos ndaj dy kryqzatave që I “drejtuan fëmijët”-hb, (shiqo A. Venedikut, dok, secret 1461/S, e zbuloi B. Hrabak më 1972-hb), që njëherë e shemben e dhe Bizantin (1202). Sipas argumenteve të pushtetit bizantin që ishte më tolerant në kultivimin e rreligjionit, se sa ai Rasian, apo sipas pushtetit Venedikas dhe Napolitan, shtypja rreligjoze në ish viset e Ilirisë, nuk ishte më tolerante, sikurse në viset tjera. Por, shembja e Bizantit nga Perandoria Latine më 1202-4 ( duke I krijuar tri shtete: Perandoria e Trebizantës në bregun juglindor të Detit Zi, e themluar prej lozës Komenëve; Perandoria e Nikesë e themeluar prej Theodor Laskerit ; Perandoria e Epirit e themeluar nga Mëhilli I Parë, i cili mbështetej edhe në faktorin arbanas te lozës së Konstandinit, prej së cilës lozë del stergjyshui I Kastriotit, Gjergji që ishte gjyshi dhe Gjoni që ishte babai I Skenderbeut. Pra ky realitet i coptimit të Peraandorisë Bizantine nuk ishte tragjedi, por ishte pasojë e smundjes së një shoqërie të ndërtuar në intriga dhe afera triviale nga rrafshi I mizorive mbi kundershtarët rreligjioz dhe politik, e që tregoi se ajo prandori është e palgosur dhe Osmanlinjët e freskët të Azisë, e kishin të njohur atë smundje, prandaj shfrytëzuan çdo mundësi; prandaj shfrytëzuan atë shansë, që e krijaun më 1453 dhe Konstantinopojëne kthyen në Stamboll, duke e shndërruar në kryeqytet, pass 99 vjetëve që kishin shkelë në trevat evropiane. Kështu duhet konkluduar madhështinë e Luftës së Kastriotiti-Skenderbeut se ra perandria bullgare e Shishmanit më 1371; ra Pernadria e Car Dushmanit ( më vonë në moshën 7 vjeçare u quajtë Dushan nga ndrikulla Dusha Arbanasi. 22.

(22. DASIP.”A. O”-Dorshkrimi I G. Ostrogorskit, Vizantinsko-Arbanski odnosi…, pad Konstadinopolja 1453, një vit pa u bërë 100 vjet kur këmba e parë turke shekli në Evropë më 1354. Kështu e kishin pelquar këshilltar e Sulltanit, se nëse do të bëheshin 100 vjet pa u marrë Konstandinopoja, nuk mund ta marrim ma kurrë:.).

Konkluzë: Në fillim (si kemi dokumentuar më lartë-hb) për popullin shqiptar ardhja e Osmanëlive si okupator klasik, në esence e ka shpëtuar këtë popull josllavë nga shfarosja si kolektivitet gjuhësor, ku feudali brengosej vetëm për pronën e tij, pra jo për përkatësinë etnike. Mbi këtë nivel arbanasit nuk patën fuqi të ngritën në nivel jashtëfeudal dhe mu për këtë sado që lufta e Skenderbut kundër Osamnlisë ishte e egër, e vështirë dhe në shumë raste tragjike, ajo luftë e themeloi konceptin e

përkatpsisë popullore, e nevojës së një treguekonimik dhe kulturor popullor dhe si pasojë do të sherbejë si embrion për krijimin e një tregu unik politik, që në Epokën e kapitalizmit do ta krijojë kombin shqiptar, ashtu sikurse procesi e themlimit të kombeve tjera. Tjeter çështje është realiteti pas dy apo tre shekujve me sielljet e Stambollit (Sulltanëve) ndaj shqiptarëve, e deri më 1922, kur osmanlinjët përdorën çdo mizori dhe çdo padrejtësi ndaj synimeve të shqiptarëve, që të kanë kulturë, gjuhë dhe shtet sikurse fqinjët tanë.22-a.

(22-a.Shiqo vetëm: Kanunin e Dushanit I botuar në TETË variante në Beograd, do të formohet bindja si trajtoheshin abrnasit nga pushtei I tij dhe paraardhsve të tij- trajtoheshin nëse nuk deklaronin dhe veprionin si ostrodoks, se do të shfarosen”.

ÇKA PROVON TË VËRTETOJË DORËSHKRIMI SERBIAN ME POROSI TË KISHËS MË 1778?

Sipas dorëshkrimit servian, Gjergj Kastrioti Skenderbeu ishte fëmiu ma I ri I Gjon Kastriotit. Me që fimëjët e tij kishin lindë me një grua që atëbotë për shtresen princore ishte e ndaluar të martohet në fis dhe farë lashto- popullore, që i takonte, nga afërsia e locimit, Gjoni ishte martuar me një princeshë vllehe të cilën propaganda serbe provon ta përvetësoi si “serbiane”. Këtë orvatje Kisha e bëri pas vitit 1557, kuptohet së pari nga popat e Hilandarit dhe ngritu pastaj e demantoe kur nuk kishte mjetet tjera të informimit. E dihet se popat shkruanin, nënshkruanin dhe vulosnin “të vërtetën” fiktive, për një kohë të gjatë, jo vetëm në Ballkan.23.

(23. Shiqo: Dionisije, Dorëshkrimi Serbian për Skenderbeun..f. 193).

Dorëshkrimi Serbian për Skenderbeun mjafton të thuhet se është një fotografi që ishte dje, është imazh sot dhe do të mbetet tragjikisht nesër, se kur është fjala për shqiptarët dhe prijësit e tyre, do të frymojë me një kleronacionalizëm sa që shqiptarëve ua cakton limitet: kur kanë për të lindur dhe sa lindje kanë të drejtë t` I kanë; kur kanë për të vdekur, kur duhet me ra shi e kur bore në tokat e tyre, madje në pikë të verës, asgjë nuk guxon të ndodhë pa thënë popat e Serbisë. Ja deri në këtë nivel ka ardhur sidomos gjatë shekullit XIX dhe XX çështja e nënçmimiit të shqiptarëve, duke e metastazuar spejgimi me rrena për jetën shqiptare, nga ardhja e sllavëve rasian okupator në Ballkan.24.

(24. Dr Rela Novakoviq, Odaklje su dolazili sllaveni na Balkan, Beograd, f.61/161).

Opinioni evropian një kohë të gjatë do të mirret me kryqzatat dhe pasojat e tyre, duke injoruar depertimin osamn (1354) në Ballkan, nga ngushtica e Dardaneleve. Rrezikun nga ky depertim Evropa sipas dorëshkrimit Servian (1778), do ta vrejë vetëm kur jeniqerët u gjetën para Wjenës, dhe kërcnuan shtetet e vogla në brigjet veriore të Mesdheut.24-a.

(24-a. Çedomir Mijatoviq, Srpski rukopis o Skenderbegu, f. 12/3). Autori i dorëshkrimit në kontinuitet provon ta serbizojë Skenderbun dhe famen e tij shqiptare, prej luftetari trim dhe i pathyeshëm, për ta konvertuar në Servian. Ndërsa serviani në dorëshkrim mundohet ta mbulojë realitetin me faktin se heroi kombëtar I shqiptarëve: “ishte shumë i popullarizuar të populli serb”. Për t` ia dhuruar idesë tij falso forcën gënjeshtare, thot se shkrimin për Skendebun e ka nxierr nga një dorëshkrim I vejtër rus, për të humbur gjurmë se e kopjon nga dorëshkiemet e Frang Bardhit dhe Marin Barletit. Ky falsifikim

del sheshazi se autori e ka viedhë përshkrimin nga autorët shqiptar: Pal Engjulli, Dhimitër Frangu dhe Marin Barleti. Autori I dorshkrimit Serbian njëfar Teodosije (murg që ishte shkolluar në Rusi), e thot këtë për dy qëllime: 1. Për ta relativizuar latinishtën (Romën-Papën) dhe 2. Për të treguar se ja “rusët e gjithëfuqishëm pravosllavë janë përkujdesur për Skenderbun sepse “legalisht” I takon sipas “religjionit hemisferës bizantine”, kryekput duke u bazuar në intriga dhe rrena bizantine.25.

(25.shiqo: Teodosije, Dorshkimi I për Skenderbeun, f. 23; 63; 102;Arkivi I Hilandarit për varrosjen e vllaut Skenderbeut, material I siguruar nga B. Hrabak, I pabotuar, 1972/3.).

Dorëshkrimi është shkruar në gjuhën e kishës, pra jo në serbishte, sepse më 1778 nuk kishte gjuhë serbishte e as alfabet serb fare. Por, kishte gjuhë të shkruar lashtosllave (starosolvenski). Në dorëshkrim vrehen shumë rusizma që është një provë se asnjë prift Servian, ato nuk i dinte e lere ma populli serb në komunikimin e tij popullor. Një fakt tjetër që duhet theksuar te autori i dorëshkrimit (Teodosije-hb), është se aty përmendet Maqednonia si “tokë serbe”, “argument ky” që deshmon për një armiqësi në mes kishës ortodokse serbe dhe asaj bullgare, armiqësi kjo që është arbitruar nga Vaselena e Stambollit një kohë të gjatë edhe në mesjetë, por që është peshuar më së shumti nga kisha Ruse, kuptohet për primat të fuqisë. 26.

(26.Teodosie, Shkrimi Serbian për Skenderbeun, f. 43).

Autori I dorëshkrimit (Teodosije-hb), mirret drejtë për derejtë me kthimin e Skenderbut në token e vet shqiptare, sidomos pse u vëndos në Krujë, nga ana e Dibrës. Në vijim autori flet për rënjen e Konstandinopojës më 29 maj 1453, ku koamndant ishte Gjeneral Ballabani me origjinë shqiptare. Në dorëshkrim përshkruhen lidhjet e Gjergj Kastriotit Skenderbut me Arqipeshkvinë e Durrësit, duke I përmednur Rasianët (pra jo serbët-hb), duke nxënë në gojë një smundje të Skenderbut, e cila do ta përcjellë deri në vdekje me metastazime jo evolutive por e aktivizuar sa herë që kishte lodhje dhe probleme me fatin e rreshtimit të tij, përkatësishtë fitoreve të tij, sepse nuk ishte mësuar të humbë kurrë. Gjergj Kastrioti Skenderbeu I kritikonte Kryqzatatat, sepse I njihte fare mire aftësitë në përdorimin e shpatës dhe shigjetës, I kuajëve në lëvizje nga popujtë e Anadollisë, Syrisë, Judesë dhe Arabëve në përgjithësi, sepse me ta ishte shkolluar dhe kishte luftuar në disa beteja. 27.

(27.shiqo: Teodosije, Dorshkrimi…. f. 116; f. 183; Dokumente të Hilandarit, të komentuara nga B. Hrabak, kur e shkroi librin Eksportimi I drithërave nga viset e Skenderbeut gjatë shekullit XV-të- vitet 1430-1492. Po të kishte Skenderbeu origjinë slalve, ai nuk do të shkonte në Krujë, por do të ndalej në ndonjë kala qendër mesjetare serbiane.).

Në dorëshkrimin Serbian (1778) jipet një informatë subskribe se i pari ndër të parët, për Skenderbeun ka shkruar Pal Ëngjulli, dhe se atë dorëshkrim (edhe publikim-hb) e ka pare Lukaria. Por ai shkrim është “zhdukur përfgjithëmonë”, nga shkaku se çdo liber që nuk ishte e shkruar LATINISHT ishte në “indeks librorum”, pra i ndaluar nga Vatikani-Papati. Si i tillë “që do ishte shkruar shqip”, me germa latine, shkrimi i Pal Ëngjullit, do jetë “humbur” si libër heretik dhe si tillë “është diegur dhe asgjë prej tij nuk ka mbetë”, që me siguri diku do të ketë mbetë!. 28.

(28*shiqo aty- Dorëshkrimi…. f. 189; f. 196, f. 201: Mendimi jonë është se ai publikim I Pal Ëngjullit është dikund I ‘varrosur’, por nën embargo, ose në Vatikan, ose në Venedik apo Dubrovnik. Këtë informatë e kam marrur nga Prof Dr Stjepan Antoljak, historian dhe njohës I shkelqyer I burimeve latine dhe shkrimeve në alfabetet latine, siodmos nga arkivat e Vatikanit, Venedikut , Dubrovnikut dhe Zarës. Me siguri thoshte prof. Antolak, Shkrimi I Pal Ëngjullit në gjuhën shqipe ka mbetur në ndonjë manastir dhe i pret hulumtuesit permanent shqiptarë.).

Familja e Skenderbut sipas dorëshkrimit

Shkrimtari Serbian (Teodosie) në dorëshkrimin e tin për Skenderbeun (1778), ka shkruar pa asnjë kaptinë apo pjesë të kompozicionit. Pra ishte dorëshkrim pa kompozicion. Ldhur me këtë, sa I takon Pal Ëngjulit, dorëshkrimi Serbian thot se: “është i pari që ka shkruar liber për Kastriotin, por që librit tij I ka humbur çdo gjurmë”. Do të thonim edhe një herë se ai shkrim sigurisht është anatemuar nga Vatikani, si klerik I të cilëve ishte Pali. Se cili ishte fati I librit tij duhet të zbulohet duke hulumtuar relacionet e tij me Vatikanin dhe Vaslenën. Së treti, për familjen e Skenderbut ndër të parët ka shkruar edhe Dhimëtër Frangu më 1480, I cili shkrimin (kompozicionin) e tij e ndanë në 10 kaptina. Kurse Marin Barleti (1503/5) shkrimin e tij për Skenderbun e ndanë në 13 kaptina.29.

(29.Shiqo: Kato botimet dhe krahasoi me realitetin historik të kohës sonë).

Kariera e Gjergj Kastriot Skenderbut sipas Dhimtër Frangut përshkruhet se ishte djali i Gjon Kastriotit, zotruse I Emantisë ose Umentstisë. Nëna e Skenderbut sipas Dh.Frangut ishte Vojsava, vajzë e një zotëruesi nga Pollogu i Maqedonisë dhe Bullgraisë. Lidhur me këtë, babai I Skenderbeut (Gjon Kastrioti) duke mos u pajtuar që të konvertohet në islam, do të lidhë paqe me S. Muratin, duke pranuar vazalitet dhe duke i dhuruar fëmijët si peng: Reposhin, Stanishën, Kostandini (I cili në pagzim sipas servianit quhej Gjergj.30.

(30.Shiqo komentimet e: Sansovinit, f. 272 cituar sipas Ç. Mijatoviqit. Serpski rukopis o Skenderbegu 1880/90), f. 22).

Marin Barleti familjen e Skenderbeut e plason se ka prejardhje nga Emantia. Ndërsa gruaja babait Skenderbeut (Gjoni) ishte një princezë rasiane, e cila I lindi tetë (8) fëmijë:vajzat- Marën, Jellën, Angjelinën, Vllaicën; djemët: Reposhin, Stanishën, Konstandinin dhe Gjergjin.Dorshkrimi Serbian (Teodosie) shkruan se Gjon Kastrioti e kishte bashkshorte Voisavën me prejardhje bullgaro-vllehe. Me te Gjoni i kishte 3 djem :Stanishën, Gjorgjin dhe Konstandinin.Dorshkrimi Servian prejardhjen e Skenderbut e nxjerr nga thrakasit ose e lenë zvarë, në fillim. Dorëshkrimi Servian thot se Gjoni ndahet nga fëmijët e vet, sepse sulltani e shkeli marrëveshjen duke ia muslimanizuar TRE djemtë. Kallugjeri Servian në dorëshkrim (supozohet se është njëfar Teodosije-hb) qalon në falsifikime glorioze sa që shkruan se Gjergji para se të “lindëte”, është BIRSUAR nga Gjoni dhe Voisava”!!! Kemi të bëjmë pra me një rrenë serviane të radhës dhe shumë origjinale që është veti e popoave serbë. Dhe, rrejnë popat kështu sepse ua ka lënë testament Shen Sava nga viti 1219. Lidhur me biografinë e Skenderbut, M. Barleti shkruan se u muar nga Sulltani si haraq në gjak në moshën 9 vjeqare. Ndërsa Dh. Frangu shkruan se Gjergj Kastrioti u derguan në oborrin e Sulltanit në moshën 8 vjeqare.Sipas dorëshkrimit Serbian, Gjergji u dërgua në Pallatin e sulltanit në moshën 12 vjeqare.31.

(31.Shiqo veprat e autorëve të cekur dhe Dorëshkrimn Serbian f.61.,f.163/5).

Sipas M. Barletit kontakti I parë I Skenderbut me luftën ndodhi në Anadolli në moshën 18 vjeqare. Sipas Dh. Frangut kontakti I Skenderbeut me luftën ndodhi në moshën 19 vjeqare. Ndërsa, sipas dorëshkrimit Serbian kontakti I Skenderbut me luftën padiskutueshëm ndodhi në Anadolli në moshën 20 vjeqare. Lidhur me kët për dallim nga lufta ekipore, në dyluftim sipas Dh. Frangut dhe M. Barletit Skenderbeu doli kundër Jahja Zanpës, Dorëshkrimi Serbian lidhur me këtë thot se Gjergj Kastrioti Skenderbu në dyluftim doli me Adiosin, ndërsa herën e dytë doli kundër Zam Hasanit. Lidhur me këtë dorëshkrimi Serbian thot se Skenderbeu gjatë dyluftimit u sulmua pabesisht (tinzishtë) pas shpine nga Zapsa derisa po luftonte kundër Jahjas. Pra Skenderbu jo vetëm që deshmoi heroizma idviduale, por deshmoi gjenialitet komandues edhe në luftëra vednimtare për Perandorinë, e për të cilat nuk dihet ende, sepse me qellim injorohen. 32.

(32.Shiqo edhe Dorshkrimin Serbian 1778, f. 125; B. Hrabak, Skenderbeg I njihova ratna vestina, dprëshkrim 1972-ligjeratë.).

Në vijim dorëshkrimi Serbian e përshkruan Skenderbun në luftë kundër Ugërve (Hungarezëve-hb) ku manovroi sa që Ugrët u tërhoqën nga lufta kurse Kastrioti u kthye në Edrene me tërë ushtrinë e ku Sulltani e priti me festim të paparë.33.

(33.Dorshkrimi Serbian, f. 125).

Lidhur me këtë M. Barleti dhe Teodosie (autori Serbian?) shkruajnë se Skenderbeu luftoi një kohë kundër bizantinëve dhe kundër Ugërve (Hungarezëve), duke dëshmuar intelegjencë dhe profesionalizëm të paparë ushtrak. Në këto luftëra thot dorëshkrimi, Skenderbeu së jashtmi luftonte si musliman I devotshëm, ndërsa në zemër ishte I krishterë, pra nuk thot as ortodoks e as katolik. 34.

(34. Dorshkrimi Serbian, f. 131).

Dorëshkrimi Serbian e potencon se: “Skenderbeu nuk luftonte kurrë me zemër kundër të krishterëve”. 35.

(35. Dorëshkrimi….f. 182).

Madje, pas vdekjes së të jatit, thuhet në dorëshkrim, Sulltani ia helmos vllazërit e Skenderbeut?. Me këtë rast, Sulltani do ta ketë një bisedë SERIOZE me Skenderbun, sepse ky I fundit e luti seriozisht që ta kthejë në pronën (shtetin) e babait të tij për ta vazhduar “shtetësinë princore”, si vazal më 1441..36.

(36.Dorëshkrimi Serbian , f. 2=127).

Probelmi vijues që shtrohet në dorëshkrimin Servian është pyetja: Pse Sulltani në shumicën e betejave vendimatre për një dekadë e më tepër, ia beson komandimin Skenderbeut. Të përgjigjesh në këtë pyetje do të thot se Skenderbeu, thuhet në dorëshkrim ishte: I dashur nga ushtarët, së dyti ishte me fat, së treti ishte komandnat temperament me refkekse të papara shpejtësie në përdorimine

shpatës dhe shigjestës, se Heroi I luftërave të tilla të rrufeshme dhe të pamëshirëshme donte të tregohej dhe të ishte gjithëmonë I PARI. Ky virtyt i krijoi Sulltanit njëherit edhe një FRIGË, se ky personalitet promotor I të gjithë luftëtarëve nga viset e TRI kontinenteve (Evropë, Azi, Afrikë) po imitonte Aleksandrin e Madh dhe do ta tejkaloi, dhe një ditë do ta aspirojë FRONIN, prandaj në luftërat vijese, vet Sulltani ia caktone detyrn që të jetë I PARI duke ia dhuruar emrin SKENDERBE-KRYEGJENERAL, duke ia “krijuar shansën që një ditë në një betejë e ato ishin të shpeshta, të VRITET” dhe të pushojë friga se do t` ia merr fronin. 37.

(37.Dorshkrii Servian, f. 131;Dok. Nga Hilandari të siellura nga B. Hrabak përmes një kallugjeri që ishte denuar dhe ekskomunikuar atje në vitin 1965.).

Dorëshkrimi Servian zbulon se MISIONI I Kardinalit Juliani (misionar I Papës-hb) nuk ishte i përshtashem për të krishterët ortodoks. Në faktë, zbulon dorëshkrimi, se ortodoksët dhe katolikët ma tepër URREHESHIN në mes veti për primat të kanoneve se : Zoti PËRMES Krishtit e jep shqiprtin (ortodoksë); SE Zoti DHE Krishti e japin shpirtin (katolikët). Shqiptarët pra janë ndrydhë skajshmërishtë nga të dy anët, para se të arrinte Islami I cili u tregua më “shkencor”, duke ‘dëshmuar’ se Zoti DREJTËPRËRDREJTË e jep SHPIRTIN, pa ndemejtsimin e askujt, pra pa Muhamedin. Në këtë mjegulli, racionalizmi dhe empirizmi filozofik mazohist, protestant te shqiptarët, shumë lehtë do të konvertohet në racionalizëm emprik islam, në stilin COGITO ERGO SUM, pa një stoicizëm emstrem.38.

(38.Shiqo dorshkrimin Servian dhe parantezat e tij fikse.f.165;175..hb; shiqo: Rene Dekart, Discour de la metode…).

Dorëshkrimi Servian e përshkruan luftën e Skenderbeut në Moravë, duke komanduar që të tërhiqet nga lufta me Ugrët (Ungarezët). Dorëshkrimi jep lidhur me këtë një risi se Skenderbeu do t` i vrasë të gjithë ata jeniqerë (ushtarë) që nuk i binden (1444 apo 1448?), për mos me I treguar Sulltanit filozofinë e DEZERTIMIT, DUKE I GJURMUAR EDHE ATA USHTARë Që KISHIN GJETUR STREHIM TE FSHATARëT VENDAS të cilët e flasin një gjuhë larg asaj sllave, pra shqip në trevën e Toplicës.39.

(39.Dorëshkrimi . f. 201; Dokumente të kometuara nga B. Hrabak 1969-ligjeratë.).

Skenderbeu, sipas dorëshkrimit lajëmorohet përmes Hamzait se do të kthehet në Kruajë. Në vijim fragmentarizohet fjalimi I Gjergj Kastriotit SKENDERBEUT në Krujë. Ai fjalim thot dorëshrimi ishte një nivel ma I lartë se oratoria e Ciceronit, duke akuzuar Sulltanin për robrim të popullit tij, duke treguar se është kthyer për t` u vu në ball të atdheut, se LIRINË NUK UA KAM SIELL, POR E GJETA KËTU TE JU, NË SHPATAT DHE SHIGJETAT E JUEJA.”. 40.

(40.Dorëshkrimi …f. 203; Ligjerata e B. Hrabakut 1969.).

Dorëshkrimi Servian provon ta zbulojë se ku është zhvilluar beteja e dytë e Kosovës më 1448?. Në dorëshkrim theksohet se lufta është zhvilluar në kishë afër Graçanicë. Ky konstaim është i dyshimtë, për faktin se në asnjë dokuemnt të kohës nuk përmendet një mundësi e tillë. Prandaj, ndoshta dorëshkruasi provon të palsojë histori të ngjyrosur, me gravure të rreme dhe për momentin i ka hyrë në përdorim, sepse ishte interesi i Patrikanës.

Dilema a lidhi Skenderbeu paqe apo armpushim me Sulltanin në Shkup më 1463?

Çështje tjetër thelbësore është se Gjergjë Kastrioti SKENDERBEU më 1463 a lidhi Marrëveshje paqësore me Sulltanin në Shkup, apo ajo marrëveshje ishte një armëpushim. Nëse është lidhë Marrëveshje paqësore, atëherë Sulltani e ka thyer SHERIATIN; Nëse Skenderbeu ishte aty si I KRISHTERË, sepse asnjë SULLTAN KURRË, nuk ka pasë të drejtë të lidhë PAQE me një të krishterë, atëherë është fjala se dokumenti i Marrëveshjës duhet të publikohet. Ky fakt përmes dokumenteve autentike që ruhen në Stamboll, mund të zbulohet, por po mbahet qe dy shekuj nën dry, kur dihet se është “skajuar nga hulumtuesit”. PrA, Nëse Sulltani dhe Skenderbeu kanë lidhë marrëveshje PAQESORE në Shkup më 1463, atëherë Kastrioti ishte musliman. Për ndryshe, sipas Sheriatit “çliruesi i Stambollit më 1453, në asnjë variantë nuk ka guxuar të nënshkjruaj paqe me të krishterin. Edhe më kjartë e zbërthyer kjo formulë shtron pyetjën: Nëse Skenderbeu ishte IMAM I ushtrisë që e koamndonte ai së pakut me rregullat e SHERIATIT është dashur që së pakur 15 herë “ta bëjë HATME KURANIN”.

Autori I dorëshkrimit servian në lidhje me këtë me tërë mundësinë prralore PROVON ta falsifikojë luftën e Skenderbeut se ishte me orgjinë serviane. Por, në asnjë pohim autori-Teodosie nuk mund të pajtohej se një shqiptar do të fitonte namë të tillë në tërë botën e civilizuar, sepse edhe atëherë arbanasit konsideroheshin për sllavët “armiqë për vdekje”. Dhe autori servian në shekullin XVIII provonte këtë, si një lloj popi servian që quhej Teodosie, për ta dytësuar të drejtën shqiptare, sepse pikërishtë nga kisha nxitej që një ditë të përtrihet perandoria e Dushmanit (Dushanit) 1346-1355), dhe asnjë autoritet mesjetar nuk mund të ishte mbi te’. E vërteta, nga tërë histiria serbe, mund të nxirret një konkluzë, e ajo ishte: Pse Serbua nuk ka dalje në det. Mu për këtë me kohë popat do të orinetohen që të përvetësojnë sa më shumë mera dhe treva që janë buzë detit, siç ishte Kruja.

Fjalimi I Skenderbeut sipas dorëshkrimit servian kur erdhi në Krujë

Dorëshkrimi Servian zbulon një detal me rendësi kur është në pyetje fjalimi I Skenderbeut, pas kthimit në Arbëri, përmes Nishit-Prekupës-Kushumlisë-LLapit-Kulinës-Caralevës-Prizrenit-Lumës-Dibrës në Krujë. Aty ndër të tjera thot: “Lirinë e kemi në shpatat dhe shigjetat tueja. Ky faktë bëhet më I sigurtë sepse me neve janë vllazërit tanë-Dibranët”.41.

(41.Dorëshkrimi, f. 186).

Lidhur me këtë, Kuvendin sipas Dhimitër Frangut dhe Marin Brletit, Skenderbeu e ka mbajtur në Krujë. Ndërsa, sipas Dorëshkrimit Servian kuvedni është mbajtur në Ulqin. 42.

(42. Dorëshkrimi…f 130;f. 30).

Në Kuvend Skenderbu do të thot se do të kemi vështërsi sepse kemi të bëjmë me amriqë të popullit, prandaj do të ketë deshprime nga nënat dhe baballarët tanë, por liria nuk ka çmim dhe ne do të luftojmë për ta meriatuar atë”. 43.

(43.Dorëshkrimi… f. 196).

Dorëshkrimi Servian zbulon se ekspedita e parë kundër Skenderbeut e nxituar nga Sulltani është drejtuar nga Ali Pasha (Barleti), ndërsa Dh. Frangu komandarin që e sulmoi Skenderbun e quan Bali Pasha. Dorëshkrimi Servian më qëllim i pshtjellon vendet dhe emrat për ta promovuar Skenderbeg “Cenojeviqin”, që ishte malazez I islamizuar, e që ishte sanxhakbe gjatë viteve 1513-1929 me qendër në Zhablak, pra jo në Krujë si qendrë e Arbanisë.44.

(44.Dorëshkrimi..f. 173).

Edhe emrat e pjesëmarrësëve në Kuvednin e Skenderbeut me rastin e kthimit në Krujë, dorëshkrimi servan u jep shtrembërim duke I injoruar shumë shqiptarë e duke I vënë në pozitë përparësie despotin e Vlorës-Stepanin, që kishte mbetur si relikt I kohës Dushmanit ( Dushanit) dhe njëfar Ivan Bojanin e pjesë jugore të Ulqinit. Këto supozime janë më tepër se roamntizëm I hiperbolizuar me prapavi meskine lashtosllave. 45.

(45.shiqo gjërësisht makiancionet në: Dorëshkrimi…f.192-201).

Megjithë atë dorëshkrimi e parnon se “Lotët e nënave dhe baballarëve të kreshnikëve të Skenderbut, do të bëhen për herë të parë me dominum dhe imperim, grancion i autoktonisë dhe lashtësisë arbërore, që do të thot ngjizëje mendimi, fjale dhe vepre me popull dhe pushtet të gjithë të bashkuar si albano-shqiptare.46.

(46. Shiqo provat për shtrenbërime të relitetit në:Dorëshkrimi…f.190- 199.).

PËRFUNDIM-KONKLUZAT DISKUTUESE

Dorëshkrimet janë një botë në veti në lëminë e shekncave shoqërore, posaqërisht kur është në pyetje Mesjeta por edhe periudhat tjera. Zakonisht dorëshkrimet që mbesin të pabotuara, janë për tri shkaqe: ose nuk kishte mjete për botim, ose nuk kishte shtypshkronja, ose donin të shtrebëronin të vërtetën dhe me kohë ajo tendencë është mbetur si “mall” për depo, që nuk është kurrfar malli për treg, sepse malli I deponuar nëse nuk çarkullon është zero vlerë. Një dorëshkrim I tillë Servian nga viti 1778, për Sekendebeun ka mbetur I pabotuar sepse politika serbiane e sidomos kisha nuk shfaqi interesim për ta botuar, sepse i prishte marëdhëniet me Portën, sepse provonte Heroin e shqiptarëve ta konvertojë në sllavë, e që vinte në kundershtim me tërë shekncën e historisë botërore.

Dorëshkrimi Serbian për Skenderbeun daton nga 5 janari 1778. Dorëshkrimi I formtit okatvë i ka 206 fletë me germa kaligrafi. Në faqën e parë me ngjyrë të kuqe përshkruhet jeta e të parëve të Skemderbeut. Ky dokument deri më 1890 I ka takuar Mihajllo Vukotiqit. Pas kësaj kohe pronësia e tij ka kaluar në Bibliotekën Popullore të Serbisë. Për ta bërë vlerë të “nivelit”, thuhet se dorëshkrimi është nxierr nga dorëshkrimet e vjetra ruse, e thenë kjo që nuk përkon me të vërtetën. Dilema pra shtrohet a është dorëshrimi original Servian, apo është përshkruar aq më parë kur dihet se Rasianët ishin fqinjë të shqiptarëve nga shekulli XII- në kontinutet.Për ta zgjidhur dielmën mbështetemi në faktin se e tërë literatura Skendebegiane në Evropë, pra edhe te serbët, mbështetet në TRI BURIME shqiptare, të cilat pa dielma I zbulon e tërë ajo bibliografi, e ato janë:

  1. Burimi I parë I biografisë Skenderbeut thuhet se është përpiluar nga Pal ËNGJULLIT ( shkruar SHQIP në mes viteve 1469-1475). Pal Ëngjulli ishte pushtetar I “Drivastit”, pastaj arqipeshkv I Tivarit, i afërt I Kryeheroit-Skenderbeut, që njëherit të dhëna arkivore sekrete e njohin si TUTOR të djalit të Gjergj Kastriotit- Skenderbeut (regjent I Shqipërisë).Veprës se Pal Ëngjullit thonë kronikat serbe, pra edhe dorëshkrimi që e shqyrtojmë, çuditërisht i ka humbur çdo gjurmë në kohë dhe hapësirë. Përgjegja është shumë e thjeshtë për këtë humbje. Së pari Pal Ëngjulli do të ketë provuar dhe e ka shkruar me gjuhën dhe FAMËN e Skenderbut (shqip), dhe ky realitet ishte ANATEMË, në çdo qendër “civilizuese” evropiane dhe aziatike (në Evropë duhej shkruar latinisht;në Azi dhe Afrikë duhej shkruar arabisht. Çdo shkrim tjetër ishte herezi dhe I denuar-hb), sepse duhej shkruar dhe botuar vetëm në ato alfabete dhe gjuhë që i lejonte kleri (në Ballkan),pra në latinishte. (shiqo: Index Librorum!).

2.Botimi I dytë biografik për Skenderbeun, sipas dorëshkrimit serbian, është zbardhur në vijim nga i ndrituri Dhimitër FRANGU, pushtetar I “Drivastit”, prift i Kishs Romake dhe njëherit arkatar i Skenderbeut. Vepra e Dhimitër Frangut, SCANDERBEGI HISTORIA, Venedik (MLETCI) , prill 1480. Shkrimtari në këtë botim nuk është nënshkruar por në fund thekeson se e ka shkruar një Arbanas.(… edita per quondam Albanesem).Kjo vepër është përkthyer edhe në Ilaishte. Një botim I saj daton nga viti 1545.Ndërsa, Sansovi e betoi më 1573 me titull: “Fatti illustri del Signor Giorgio Scanderbegh, d` incerto auttore”. Më vonë do të lajmërohet përkthimi i përmirësuar nga latinishtja në italishte nga Giovan Maria Bonardo, me titull: “ Gli illustri et gloriosi Gesti et vittoriose imprese fatte conta Turchi dal Signor D. Giorgio Castriotto detto Scanderbeg”, Vendeik 1584, duke shkruar në PARATHËNIE se është fjala për vepërn e Dhimitër Frankut, që ishte në sherbim të Skenderbut. Kjo vepër meriton të thuhet se është ribotruar edhe më 1591 në Venedik nga “libraria della fortezza”, me disa risi ku dominon stema e Familjës Ëngjulli.

3.Botimi i tretë i shkruar nga Marin Barleti-Shkodrani quhej: “De Vita, moribus ac. Rebus , praecipue adversus Turcas, gestis, Georgii Castrioti, clarissimi Epirotarum Principis , qui propter celerbrima facinora Scanderbegus, hoc est Alexander Magnus, cognomintatus fuit, libri tredecim”. Mendohet se është shtypur në Romë më 1505; së dyti prap në Romë më 1524,;së treti më 1529 në Firencë; së katërti në Augsburg më 1537.

Si korespondon qëndrimi serbian ndaj këtyre veprave gjatë shekullit XIX si fqinjë të shqiptarëve është pyetje që do të duhej ta kishte kjo historiografi edhe në vijim, por ajo e shkalmuar nga shovinzmi dhe lufta hiensite për përvetsime do të turpërohet nga çdo aspekt gjatë shekullit XX. Mjerishtë edhe një pjesë e shkrolagjive shqiptar edhe sot për intresa fetare dhe ideologjike, është kah manipulon me VEPRËN E GJERGJ KASTRIOTIT SKENDERBEUT, disi po i del krah asaj lagje serviane që gënjen që dy shekuj. Se kjo lagjë manipulantësh është në rrugë pa kokë, ma së mri po i referohemi së kaluarës evropiane që është marrë me Kastriotin, që kurrë në esencë nuk ka arritur për t` ia mohuar as origjinën e as veprën, e as “konvertimet” fetare, që janë irelevante për shkencën dhe kombin tonë shqiptar, si ma I lashti në Evropë, deshiroi dukush apo jo.

Ja se çka thuhet për GJERGJ Kastriotin Skenderbeun nepër Evropë gjatë shekullit XVI dhe XVII-të. Citoj besnikërisht shkrimin e kancalerive kryesore evropiane: “ Opinioni publik në Evropë nuk ka qenë në gjendje të VLERËSOJË rrezikun që i kanosej deri sa Sulltan Sulejmani të gjindej me forcat e tij jeniçere

rrufe para mureve të Wjenës, dhe i njeti sultan ta provojë FATIN në Malltë dhe Vatikan. Në atë kohë duke vlerësuar rrezikun nga fuqia e Jeniçerëve i tërë kontinenti do të dridhet nga kushtrimi sulltanor”. Atëbotë Sulltan Sulejmani do të klithë: “Do të shkojë në Romë, ati jem do ta pinë ujin në gastarën e Kishës Shen Pjetrit”.Në këtë luftë psikologjike, para së cilës dridhej e tërë Evropa gjatë shekujve XVI dhe XVII-të, në Napoli, Vendik (Mlet), Frankfurt, Augsburg, Amsterdam, Paris, Madrid, Lisabon dhe në Temzë, asnjë emër heroik nuk ka qenë ma i njohur si i famëshmi Gjergj Kastrioti Skenderbeu. Në këtë nivel të popullaritetit vedin kryesor në letersinë evropiane e zënë padyshim Marin Barletri -Shkodrani dhe kroati Bartollomej Gjorgji; I pari do të fitojë famë për librin për Skenderbeun I dyti për historinë e Perandorisë Osmane.

Bibliografia për Skenderbeun

Bibligrafia më e plotë dhe më pregnante për Skenderbun do të botohet për here të parë më 1881 në frengjishte ngai, Xhorgje T. Petrovich (shiqo*: George T. Petrovich, Essai de bibliographie raisonee, ouvrages sur Scanderbeg ecris en langue française, anglaise, allemande, latine, italiane, espagnole, portugaaise, et grecque, et publies depuis linvention de l impremerie jusqu` a nos jour, Paris, “Erenest Lerox”, editor 1881). E tërë ajo bibliogarfi, do të konkludojë ishte ose e përshkruar nga Barleti ose e kompiluar prej librit tij. Dionisije provon nga ky arsenal shkrimesh të përvetësojë diçka se Skenderbeu bënte luftë në fqinjësi me serbët, se nëna e tij kishte prejardhje joarbanase, se fimijëve Gjoni u jepte emra joshqiptar etj. Por, Kryeheroi i Shqiptarëve mbetet arbror për tërë Evropën, nuk kishte shansë teorike që ta përvetësojnë serbët, edhe pse kurrë nuk pushuan në këtë avanturë. Nuk është pra e rastësishme që jo vetëm fqinjët, por edhe të tjerët provuan të grabisin diçka ose ta përvetësojnë të tërin Skenderbeun. Edhe Çeda Mijatoviq, dorëshkrimi serb për Skenderbeun, në “Srpska Kralevska Akademia” nr. XXII 1890 e sjellë Gjergjin buzë torishtës serbiane, por vetëdemantohet, duke argumentuar se TRE biografët e parë të Skenderbeut (Pal Ëengjulli, Dhimtër Frangu, Marin Barleti ishin shqiptar, të cilët për TRE shekjuj rresht e ushqyen Evropën me veprat e tyre si shqiptar.

Ku është logjika infektive e disa maskarenjëve që provojnë ta përbaltin Sknderbeun sot me rreligjionizma, nuk duhet lodhur frotë trurin. Por përgjegjnën ndaj tyre duhet ta japing albanologët e mirëfillët, sepse janë lajmëruar edhe të atillë që kanë pasë emër dhe tani janë shitë o në Stamboll, o në Beograd e Moskë , o në Romë për një afat që u skadon, me siguri. Por do të vijë koha që mallin e tyre askush nuk do ta “blenë”, do të mbetet në depotë e tyre, sepse për çdo vit po dalin burime të reja. Gjergj Kastrioti SKENDERBEU sot është I njohur dhe I pranuar HERO KOMBËTAR i SHQIPTARËVE, pas asnjë dielmë.

(Vrejtëje: Në këtë shkrim kohë pas kohe është punuar nga viti 1968, kur isha student.

Më 6 janar 2022 Prishtinë

Derguar nga Kolonel Dilaver Goxhaj

Kristaq F. Shabani – KAÇAKU I ÇARTUN”, NEOROMANI IM I FUNDVITIT 2021

No Comments Argëtim Histori

N ë këtë vend ilir,
Në këtë vend levend,
Që nga lashtësia,
Lindin bilbilenj…
Kristaq F. Shabani
KAÇAKU I ÇARTUN”, NEOROMANI IM I FUNDVITIT 2021
Një shoku im i ditur, i cili më ka ndjekur në vijueshmëri krijimtarinë time dhe nuk ka lënë asnjë vepër timen pa lexuar, eshte shume profesional, lexoi, së fundi, neoromanin tim të fundit, me titull: ” Kaçaku i çartun” me një frymë dhe, pas katër, pesë ditësh, më shkruan:
” I nderuari Kristaq, më ke befasuar, si gjithmonë ! Shkurt, neoromani juaj është magjik. Ai hyn në fondin e artë të Letërsisë magjike…Ti shkruan në mënyrë magjepse…”.
Dhe mesazhi i tij vijonte duke bërë një përshkrim saktik dhe me argument për motivimin e përkufizimit të neoromanit…
Ndaj, sipas këshillimit të mikut tim, vendosa të paraqes sot një fragment të këtij neoromani jetësor, i cili eshte në proces botimi, në këtë fillim viti…
KRISTAQ F. SHABANI
Ikjeardhja e Kaçakut të çartun
fragment nga neoromani im i fundit
Riti i rrallë mortor i pranishëm në përcjelljen në banesën e fundit të Kaçakut të çartun ….
Gjon Jak Rrasi i mbylli sytë, papritmas, atë ag të një dite pranvere të vitit 1917.
Pak çaste, para se të ikte nga kjo Botë, ai e kuptoi se, jeta e tij po përfundonte në një moshë , pothuajse të re. Ai, sapo i kishte mbushur të gjashtëdhjetë e pestat , por jeta e tij ishte një përpjekjadë e madhe , dhe, pothuajse, gjysmë e saj ishte kaluar në male, në shpellat e bukura të Mirditës. E thirri Mrikën e tij duke i thënë dy fjalë amaneti : “Mrikë, unë po e kuptoj, se po jetoj frymën e fundit…”.
Nga syri bukur i Mrikës u lëshua një loti madh, i cili ra mbi faqen e Gjonit dhe u nda në pesë pjesë që simbolizonte atë, dy djemtë e saj, Tunin 12 vjeçar, Novin 17 vjeçar dhe dy vajzat që do ta prisnin babanë e tyre në parajsë.
Gjon Rrasi e ndjeu fillesën e dhimbjes së madhe, e ndjeu se po digjej një shpirt dhe mblodhi forcat, duke i thënë:
“ Mrikë, je burrneshë dhe trime… Unë, Gjon Rrasi, iki i lumtur nga kjo botë, se u përpoqa për lirinë, për Kombin tim, për familjen time!… Po lë dy djem që do të bëhen trima, dhe s’kanë se si të mos jenë të tillë… Ata më ngjajnë mua. Do të çojnë përpara gjithçka që bëmë ne… Do t’i ngjajnë stërgjyshit Pjetër ,… gjyshit Jak… dhe babait Gjon… Unë… po shkoj të bashkohem me dy cucat e mia… Amanet fëmijët , Mrikë!…”.
Mrika, nuk po e mbante dot veten nga kjo e papritur dhe kujtesa e saj u kthye në një retrospektivë të bukur që nga çasti i “synit të ndritshëm te kroni”, te fejesa e martesa e bukur, te lindja e dy cucave që nuk arritën të jetojnë gjatë, te jeta e Gjonit Kaçak në male për të zgjidhur trimënisht dhe zgjuarsisht padrejtësitë e pushtuesit osman, jeta e saj në Rras, lindja e djemve, te jeta në Shkodër dhe së fundi Kusarin, që, pavarësisht se Gjoni kishte hequr dorë nga jeta në male, përsëri ishte i lidhur ngushtësisht me lëvizjet e mëdha kombëtare …
Tani ky trim, burri i saj, po jetonte minutat e fundit të jetës së tij martire… Gjoni trimi, Gjon liridashësi, Gjon Paqësori. Asqë e kishte menduar se jeta e tyre bashkëshortore do të këputej, në këtë ditë pranvere, kaq shpejt dhe kaq papritur.
Me zë të mekur i tha : “Amaneti yt do të shkojë në vend…. Po pse kaq shpejt , o Gjon, pse kaq shpejt?!”
Gjoni me gjeste dhe fjalësin e saj kodik, sikur i thoshte se donte ta puthte Mrikën e tij në këtë epilog të jetës së tij. Ta merrte me vete këtë puthje dhe ta linte gjithmonë të ndezur në faqen e saj puthjen e tij, si pishtar të zjarrtë.
Dhe ajo e kuptoi gjestikulacionin e Gjonit, afroi faqen e saj dhe ai e puthi. Edhe ajo e puthi…
Ai u qesh si dielli që dilte në mëngjes mbi Rras, si dielli që dilte duke buzëqeshur në Shkodër, si dielli, po i njëjtë që dilte mbi Kusar e Moglicë…
Dhe Gjon Rrasi iku me buzëqeshjen e diellit në fytyrë dhe të puthurën e ndritshme të Mrikës …
Dhe Mrika shquhej edhe si vajtocë, pasi çdo cucë, grua mirditore ishte e “kualifikuar” si e tillë.
Mirditasit i kanë kushtuar vëmendje të veçantë, përveç dasmave dhe ceremonive të gëzimit, edhe mortit, madje hera-herës duke i dhënë ngjyresa të theksuara monumentale. Vajet e Mirditës janë aq karakteristike, sa janë përfshirë në një masë të madhe, në korpusin e Visareve të Kombit. “Mirditorja qan thekshëm, me një stil, i cili të kujton poetët e motshëm; elegjitë e Tribulit, e ma mirë të ilirëve , me “të bërtiturën e saj mbi të vdekurin me një zë të thekshëm , të cilin ia ka falur natyra me një vaj ligjërues të një poezie të dhimbshme, të dalë prej shpirtit .Vajtocat e Mirditës, kanë qenë përmendur, ashtu si dhe Burrat e Dheut. Ato kanë krijuar një të vetin “elegjizëm” të shkëlqyer të folkut elegjik të vijuar.
Do të shpërthente Mrika atë dhimbje të madhe shpirti. E kishte përfytyruar Gjonin jetëgjatë. Gjonin e saj, për të cilin shpirti i dhimbte sa herë që ai largohej dhe jetonte në male, jeta e saj ishte jetë ankthi, jeta sillte shumë të papritura, jeta në male dhe në aksione ishte në presë… Sa herë vinte në shtëpi, rrinte një natë apo dy dhe pastaj “arratisej” te shpellat e tij, ajo gëzohej, ndjente aromën e burrit të saj, ndjente zgjuarsinë e tij, ndjente prezencën e tij … Eh, si është kjo jetë!… Vjen një ditë dhe filli i saj këputet përfundimisht.
*
Mrika e njihte Gjonin deri në pore, deri në damarë. E dinte se si i rrihte pulsi, si i flakëronte gjaku, si i flakëronte shpirti. Ai ishte kryetrim, ai ishte kryeburrë, por Gjoni i saj ishte një “kryegjyqtar i venue”, sikundërse portretizoheshin burrat e tillë në Mirditë, ku profesioni i tij nuk ishte pushka dhe trimnëria, natyrisht pa e zbehur, kurrsesi, këtë anë madhore, por gjykimi i çështjeve, kuvendi, urtësia dhe mençuria. Trimëria mund t’i lipsej njëherë malësorit, kurse mençuria (gjyqtaria) i duhej ditë përditë. Kjo përmasë, që e përcjell dukshëm kënga, duket se është e ndërlikuar me praninë e kanunit, pleqësisë, kuvendit, vetëqeverisjes. Por, Gjoni i saj kishte një specifikë të madhe edhe trimëria i duhej në çdo kohë, ashtu si zgjuarsia. Gjoni i saj ishte i të dyjave, ku njëra nuk bënte dot pa tjetrën dhe ishin pazgjidhshmërisht të lidhura së toku.
Kaçaku Gjon Rrasi “qeveriste” duke i vënë në shërbesë të dyja.
Ndante gjyqe dhe e ligjëronte në kuvende, pajtonte gjaqe e shmangte gjaqe Gjon Trimëria! …Sa burra të shënjestruar e të konsideruar si burra të qetë shpëtoi Gjon kaçaku. Këta burra dhe kur u vranë ndjeheshin të qetë për vendimet e marra… Sa gjaqe ndali…Gjon Jak Rrasi në Mirditë, por, edhe për sa burra kuvendi detyroi të respektonin zgjuarsinë e tyre, pasi ishin vrarë.. Sa vrasës të tyre u tregoi vendin! Ai u kujdes që njerëz të tillë dhe pa frymë të visheshn si dhëndurë, sikur shkonin në gazmende, dasma, veshur me rroba të krahinës tipike, armatosur me revole në brez si dhe me armë të kohës, me armë të gjatë në krah, vendosur në një karrige ornamentale të punuar me art, këmbë mbi këmbë, me kësulën e bardhë në njërin sy; mustakët e përdredhur, sytë çelur dhe cigaren në dorë e vesh, me paraqitej krejt, si i gjallë. “Fliste” me ata që kishin ardhur ta përcillnin për në varr, u “shtrinte” kutinë e duhanit. Tashmë i kishte ardhur radha atij, Gjon Jak Rrasit, Atij që kishte nderuar dhe mbrojtur aq shumë burra me trimëri…
*
Dhe minuta po këpuste një lis të madh ,
Dhe minuta po këpuste një Malnajë,
Dhe minuta , s’ donte, kurrsesi, ta merrte,
Por kështu ishte thënë, Zoti e donte në qiell…
Bilbilat, andej dhe këtej, e ndalën këngën,
Dallëndyshet, andej e këtej, pezulluan
Fluturimin turratumbas ,
krahë e bishtgërshërë…
Lumenjtë, andej e këtej, i ndaluan prurjet,
Shqiponjat, andej e këtej,
u ulën duke homazhuar mbi shpellat…
Trimat dhe kaçakët, komitët,
andej e këtej, u përlotën
Gjindjet, ndodhitë, përpjekjet,
betejezat, sulmet, fitoret
rikujtuan trimëritë e pashoqe
të Kaçakut të çartun…
Krojet, andej e këtej, në shenjë zije,
pakësuan zhurmimin,
Rudinat, andej e këtej,
këputën lulet më të bukura ,
për t’i bërë tufa e kurora nderimi…
U përkulën plepat, qiparizët,
Selvitë, andej e këtej…
Mbi Rrasin e Egër, në një pjesë qielli,
u ravijëzua një shirit i madh i zi…
e pas tij Kuzhneni, 12 bajrakët,…
Gjithë Mirdita nderonte Gjon Rrasin…
Ul flamuri shqiponjë me kryediell…
Në minutë u shfaq Ëngjëlli,
po ai, që i kishte folur në vesh Jak Rrasit,
foli zëlartë : “Gjon Rrasi na duhet në qiell!”
Dolën gjithë nënat në vende të dukshme,
nisën bekimin: “ I ndritë shpirti!”
Atij njeriu që na shpëtoi nga padrejtësitë ,
nga gjakmarrja, nga hajnitë…
U mblodh shpejt kuvendi i burrave,
Njëzëri përcolli nderimin:
“Lavdi atij burri që luftoi
kundër pushtuesit osman
U bë tmerr me trimërinë e pashoqe…
Atij që zgjuarsia dhe trimëria
I banonte ngushtësisht në shpirt,
Atij që jetën sakrifikoi për lirinë
për krahinën emërmadhe Mirditë!
Në sa e sa aksione e kryengritje,
në sa e sa sulme ndaj padrejtësisë!”
Një vajtim i pandodhur kurrë,
I la pa mend vajtocat …
S’kishte ndodhur, jo kurrë,
këtej dhe andej
të ndodhte një ligjërim e nderim i tillë…
Vajtocat u hutuan, kur panë në karriken ornamentale një trimëni të madhe… Asqë mund ta mendonin se, në këtë karrike, ishte vetë ai, Gjon Jak Rrasi… Vajtocat ishin mbledhur këndej dhe andej me shpejtësi ”drite” .
Kishin një pakënaqësi të madhe nga qëndrimi profetik dhe tipik mirditor, krenar i Tij dhe duke ndenjur aty, afër vatrës, gjatë gjithë natës, i kërkonin me vargje poetikë ligjërues t’i jepte forcë vetes dhe të ngrihej, hopa në këmbë, pasi atë e prisnin punët, gjyqet, eliminimi i padrejtësive, e prisnin punët e lëna përgjysmë …
Ai qëndronte “stoik”, syçelur, si i gjallë…
Mrika ndjente në shpirtin e saj ndarjen e madhe fizike … Aq shumë burra erdhën, aq shumë për ta nderuar. Geta lotonte për vëllanë e saj …
Një natë mes miqsh të zemrës, të shpirtit, shokësh kaloi Gjon Rrasi i gjallë …
Dhe ja erdhi mëngjesi.
Erdhi momenti, kur Gjon Rrasin e nxorën në oborr, po në karriken mbështetur pranë murit. Tashmë, i rrethur nga një kor vajtocash… Njerëzit po shihnin Gjon Rrasin e maleve, për herë të fundit. Tuni dhe Novi shikonin babanë .… Ata, kurrë, s’e kishin menduar se, babai i tyre trim, do të ikte një ditë në qiell. Ata e dinin babanë e tyre të pavdekshëm, kurrë….
Papritur, ndodhi një diçka e pazakontë, që i la të gjithë pa fjalë.
Në çastin e ngritjes në vig. U fanitën në oborr Pjetër Rrasi me bashkëshorten, Jak Rrasi po me bashkëshorten,Novi, i vëllai, dy vajzat e Gjonit dhe, si në një skenë antike, përshëndetën me tone falënderimi pjesëmarrësit në ceremoni dhe e hodhën trupin e Gjonit në vig… Mrika mbeti pa fjalë …Kur e hodhën mbi vig u shfaq një kryq i madh i artë që shndriste. Tani po shihej qartë se Gjon Rrasi kishte vdekur me të vërtetë, pasi qëndronte i shtrirë, si gjithë të ikurit nga jeta…, por ndryshmërisht nga të tjerët. Pas pak, u pa trupi i tij, u mbulua nga një dorë ëngjëlli dhe u ngrit lart, lart në qiell… Por prapë ndodhi çudia: Gjon Rrasi u ngrit mbi vig dhe përshëndeste njerëzit e shumtë në tokë, te shtëpia e tij.
Njerëzit, mbetur befasuar nga kjo skenë mahnitëse, shihnin Gjonin me petkun e florizuar, teksa ngjitej në qiell te venbanimi i Zotit.
Ndërkaq, u dëgjua një zë i i ëmbël: ”Gjoni erdhi në jetën tokësore nga Zoti, si krijesë e tij dhe tani po shkon shpirtërisht i gjallë drejt qiellit, pranë Krijuesit të tij!…”.
Epilog
Në hapësirën qiellore
projektohet realja jashtë fantazive,
Mirdita në kontribut bilbilim trimash…
Ej, jam Gjon Rrasi, kaçaku i çartun i maleve!…
(Oshëtim zëlarti, zëçeliku,
zëtrumbetuesi, zëzjarrmuesi,
zë shkrepëtitësi, zë triumfuesi…
E përcjellin këtë zë, tashmë, mitik
Luginat, Rrafshnaltat, Kodrushkat,
Rudinat, Shpellat, Honet, Shpatet,
vetë Majat dhe Kryemajat…
kronikanet e historive ,
dëshmitaret e akteve trimërore e fisnike …
Unë jam Gjon Rrasi ,
Në shekuj do të këndohet kënga ime trime…
*
…Harta shpalos bëmat, sulmet, trimëritë,
Herioglifet zjarrmojnë
në shpella biblike të shenjtërimit…
Përplasje kundërshtish
në turmë osmanë frikëvekjeprurëse…
Në skena luftimesh “aktron “falangash
Gjon Rrasi me të tijtë,
Shtojzovallet rigjallërojnë Gjergj Elez Alitë…
Këngët martire dalin nga partitura,
Me dy tela çiftelie
E trumbetim tupanësh.. .
Ç‘fat paskërkan këngët
sjellin në kohë trimkëngëtorët
Krenari Rrasi të Egër statujëzuar
në vende shenjtore
këtu prehet ai , Gjon Jak Rrasi ,
këtu në Moglicë…
Këngë nënash për bijtë
Thuren dhe brohorima e fitores
përcilllet cep më cep,
duke shënjëzuar aktet e luftës
kundër padrejtësive …
dhe frymim lirie…
Në Rrasin e Egër
bien ndritshëm meteorët,
Habitin qiellin vetë ylberet…
Frikim për të mundurit …
Ndritim për triumfatorët,
Nata arratis errësirën…
Ndalu pak dhe ti, o udhëtar dhe ndero Gjon Rrasin!… Ai lindi atje, ku shqiponja ka folenë dhe prehet këtu në trojet e tij gjurmëmëdha lënë në histori…
Shqiponja hap krahët dhe çdo ditë bën homazhin e saj për këtë trim mbi trimat, për këtë guximtar mbi guximtarë, këtë besëmadh në Besëmadhen e shekujve, për këtë të zgjuar në Plejadën e të Zgjuarve, për këtë tregues, se si përftohet liria e çliruar nga prangat, kafazet, rrethimi i egërsuar…
Ti o nip, mbesë, stërmbesë, njeri i gjakut brezit të tij, homazho dhe ndero trimërinë e tij! … Përulu dhe merr forcë, përhap bëmat e tij dhe me madhështinë e lëvizjes së tij; mundohu t’i ngjash dhe të marrësh prej tij cilësi, karakteristikat e tij përkrenare.
Gjon Rrasi, nipi i tij, përulet para gjyshit të tij Gjon. I krenaruar për përcjelljen e këtij emri të madh, të cilin e mbajti gjënë më të çmuar nderues… Stërmbesa e tij, me emrin e bukur Shqipe, trashëguese e tipareve të Gjonit me fjalët e saj kurorëzon stërgjyshin dhe thur kurorëbukurën e nderimit…
*
O njeri, e pse të mos ndritesh nga këta kryeprotagonistë të një lëvizje të madhe, ku djajtë, ardhacakët, pushtuesit e rinj dhe të vjetër kërkuan të përçmonin veprimtarinë e tyre të ethshme, të përbuznin mëngjezet e tyre të mendimit që njerëzit të jetonin jetën me lirinë? Ata kërkuan të minimizonin këtë përpjekjadë të përmasave të mëdha kombëtare dhe fjalën “kaçak” e trasformonin, e ngarkonin me ngarkesa negative, sipas oreksit të tyre, duke iu kundërvënë me ashpërsinë më të madhe duke e konsideruar e anatemuar… A mund të pranohet kjo për “nofkat” që vendos pushtuesi, vetëm e vetëm të minimizojë, të përhapë të pabëra, të nxisë kundërshtimin…. Lëvizja kaçake e Trojeve kërkon respekt maksimal , kërkon nderim të madh….
*
Gjon Rrasi, tashmë 169 vjeçar, kishte dalë nga banesa e tij në Moglicë dhe po “kundronte” Kusarin, hidhte vështrimin larg në Rras të Egër, në Mirditën e tij …
Skeptikët dhe grafologët nuk e kishin evidentuar veprimtarinë e tij të madhe të sensit patriotik…
Letërsia bën të pamundurën , të rikthen në jetë dhe jep mesazhin e madh të ringjalljes së shenjtëruar!
Gjirokastër, dhjetor 2021

Burimi/POLEART “PEGASI” ALBANIA

“Car” Dushani s`ishte serb, sepse nuk kishte serb aso kohe

No Comments Argëtim Histori

Shkruan: Fahri XHARRA

Me 20 Dhjetor 1355 kishte vdekur i vetshpalluri “mbret “ Stefan Dushani , të cilin nuk e pranoi askush nga fqinjët. Ishte i fisit Nemanëve të Dukles ( me prejardhje dokleate). Çudi e madhe se si Njegoshi, ( i cili e mbante veten për serb e ishte me origjinë malësori në “ Kurorën e maleve’ i këndoj me aq dashuri “ Se si ditën serbët të lindin Dushanin” (“zna Dušana rodit Srpka” ) kur as vet as Dushani nuk ishin serb. Tek e fundit serb nuk kishte.
Miroslav Qosoviqi në shkrimin e tij : Dragulju istorije: Caru Dušanu niko nije priznavao carsku titulu” shkruan se Njegoshi i kishte dy qëllime politike, largimin e otomanëve dhe “ngjalljen” e një kombi të ri të Malazezit në gjiun e kombit serb që aso kohe filloi të lindë.” Kurora e maleve” e Njegoshit është botuar në vitin 1846 ( Gorski vijenac je ep napisan narodnim, crnogorskim jezikom 1846. na Cetinju.)

Ideologjia politike serbe e Njegoshit e kultivuar nga Sima Sarajlija ,bazohej në madhërimin e Daushanit dhe historisë së tij. Ajo ide e realizur me mjeshtri ia mundësoi një pakice pa identitet që nga “ Pashallyku i Beogradit “ të shekujve 18-19-të “ te fitojnë” të drejtën “historike” të Serbisë së Madhe. Pra, Njegoshi e rriti kultin jo vetëm të Millosh Obiliqit dhe Kargjorgjes por edhe të Dushanit.
Dushani përshkruhej si një hero i madh icili pushtoi toka të huaj dhe e zgjeroi shtetin e tij.
Kjo nuk është e vërtetë- shkruan Miroslav Qosoviq, i cili me të madhe por me fakte e lufton serbizmin tek malazezët . Por, falë Qosoviqit edhe ne po e mësojmë historinë e rrejshme serbe.

“ Sikur të pyesnim ndoj kë se cilat ishin luftërat e “ Car “ Dushanit, nuk do të merrnim përgjegje sepse ai nuk e kishte asnjë luftë kundër Bizantit. (Mit o Dušanu kao velikom vojskovođi: Kad bi danas pitali stanovnike Srbije i Crne Gore znaju li za bilo koju veliku Dušanovu pobjedu nad Vizantincima, niko ne bi znao ni za jednu, jer takve i nije bilo. Dušan je zapravo iskoristio građanski rat u Vizantiji i sa relativno malim snagama i u malim bitkama osvajao, a neki gradovi i oblasti su mu se jednostavno predavali. Za tih desetak godina koliko je carevinatrajala, u pojedinim oblastima koje su mu priznavale vlast vjerovatno noga srpskog vojnika nikada nije ni kročila.)

Në librin ‘ Rrënja e Shenjt e Nemanjes” (www.rastko.rs ) Željko Fajfrić shkruan : “ Përshtypje e sigurtë është që vdekja e Andronikut III, Dushanit i solli fat… E njohur është taktika e tij e sulmeve të disa qyteteve dhe kështjellave, por sa ishte gjallë Androniku III , gjë e tillë as që mund të merrej me mend.

“Dushanov zakonik 1349, Ligjet e Dushanit janë një kopje bullgare :” “Servie, Dioclie, Chilmie, Zente, Albanie et maritime regionis rex, nec non Bulgarie imperii partis non modice particeps et fere totius imperii Romanie dominus.” (Miodrag Purković, Srpski patrijarsi srednjega veka, Dizeldorf, 1976, str 14)

Nëse e shikojmë hartën e më poshtem nuk shohim asnjë serbi as të madhe e as të vogël. Ishte kjo shtrirja e Peshkopatave ortodokse e Ohrit dhe e Konstantinopojes të cilat tregojnë se nuk kishte serb këndej pari. Peshkopata e Ohrit ishte bullgare , kurse ajo e Konstatinipojes greke.

Burimi/kosovaime.tv/