Home

Lajme

Skënder Sadri KAPITI – Krenar të jesh kosovar

No Comments Argëtim Letersi

Nga Skënder Sadri KAPITI

Frymëzimi gjithmonë nxitet nga kujtesa e mos-harresa e sakrificave të kombit, e së shkuarës heroiko-historike të tij dhe të traditave e të trashëgimive të mira e të vyera kombëtare që i shërbejnë të tashmes dhe të ardhmes.

Historinë dhe të shkuarën duhet ta kuptosh në kushtet e rrethanat e reja kur ftohet dhe nevojitet ndryshimi e përmirësimi.

Përmirësimin e këkojnë Ligji, e Drejta dhe e Vërteta, të cilat vijnë nga Zoti; përsosjen e kërkon rrugëtimi kombëtar drejt më të mirës dhe drejt të resë së dobishme.

Përmirësimin drejt përsosmërisë së përhershme e të pandërprerë e pengojnë egoizmi, injoranca, tradhtia dhe liria e lakmisë për pushtetin, për paranë dhe pasurinë me hajni e korrupsion , me zullum dhe haram që janë impulse negative e verbërie.

Këto vargje për krenarinë kosovare vijnë si kujtesë historike kundër një realiteti zhgënjyes dhe papëgjegjshmërie të klasës aktuale politike shqiptare si në Shqipëri por edhe në Kosovë pasi: krimi, korrupsioni, hajnija, mashtrimi dhe tradhtia janë armiqt më të mëdhenj të perspektivës drejt përsosmërisë kombëtare,sepse ato formojnë boshllëk shoqëror, moral, emocional, patriotik dhe kombëtar që vetëm sa pengojnë dhe bllokojnë ecjen përpara drejt më të mirës së nevojshme kombëtare që pashmangshmërisht imponon koha.

Është mëkat i madh mospranimi dhe moskorigjimi i gabueshmërive tona si dhe mosndëshkimi i pushtetit të lig, korrupsionit, tradhtisë dhe të politikës së keqe, mëkate këto, prej të cilave nuk i shpëtojnë ndëshkimit jo vetëm ata të cilët i shkaktojnë ato, por bëhen dhe vijnë si

ndëshkim i ashpër dhe si meritë edhe për ata të shumtët që i durojnë ato.

Prandaj kombi që të shkojë drejt përmirësimit dhe më të mirës duhet të jetë vigjilent dhe të ndëshkojë e të ndahet nga të këqijat dhe nga të këqijtë e politikës së keqe duke i ndëshkuar ata dhe tradhtinë e tyre.

Ne krenohemi me Kosovën, me veprën kombëtare të jashtëzakonshme të saj, e cila sfidoi dhe nuk lejoi asimilimin dhe as asgjësimin e substancës shqiptare prej krimeve, barbarive dhe gonocidit serbo-sllav në një betejë për mbijetesë, liri, mëvetësi e shtetësi shqiptare për më shumë se 1000 vitesh.

Krenar të jesh kosovar

Është krenari,

Të jesh shqiptar kosove

Që për mikun ka bujarinë,

Për atdheun trimërinë,

Për nder besën e burrërinë

Që jep jetën për shqiptarinë

Krenar të jesh dardan e kosovar,

Dhe të kesh e ndjehesh me shpirt shqiptar.

Gjithmonë Kosova ime,

I qëndrove çdo stuhie

Mu në mes të Ballkanit

Nuk të mundën kurrë barbarët e sllavit.

Për shekuj e shekuj, Kosova ime,

Me sakifica mbinjerzore,

Qëndrove dhe sfidove

Kohrat e errëta e të tmerrshme,

Pushtuesit e barbarët,

egërsitë e barbarisë,

Që të penguan rrugën dhe rrjedhën

E lirisë, të historisë e kombëtarisë

Jam krenar me ty, Kosova ime,

Se burra kombi, dëshmorë

Dhe heronj legjendar linde e rrite.

Me gjakun e tyre tokën vadite.

Kosovën e tokën,

Drejtësinë e lirinë e shqiptarit,

Zemrën dhe shpirtin e kosovarit

Kurrë nuk i mposhti

hordhia e serbit e as e sllavit.

Kosova ime:

Edhe pse të rrënuan anëembanë,

Edhe pse të dogjën e të vranë,

Ti, Kosova kreshnike

Mbete e qëndrove,

gjithmonë zemër shqiptare

Edhe pse gjithë Europën

E pate kundër

Kosovë, kombi ynë shqiptar hero,

Qëndrove dhe fitove

Si atdhe, shtet dhe si komb shqiptar.

Kosovë, je zemra e shqiptarëve.

Djepi i lirisë

Je krenaria, burrëria,

Trimëria, fjala,

Je besa e nderi i shqiptarit,

Këto janë amanete që Ti Kosovë,

I ruan e trashëgon prej të parëve,

Prej Ilirit, Dardanit,

Arbrit dhe Shqiptarit

Autori, Skënder Sadri KAPITI. Durrës, Shtator 2020

Feja e shqiptarit âsht shqiptarija …!!!

No Comments Argëtim Letersi

Pritje n’radhë n’pikën kufitare n’Merdarë për t’hy n’truellin shqiptar t’Kosovës.
Rastësisht qëndroja n’varg mbas 4 veturave me targa austriake, drejtuesit e t’cilëve ishin t’gjithë shqiptarë t’Kosovës (që siç dukej, kishin udhëtue s’bashku), që po tymosnin n’grup n’pritje t’rradhës.

  • A dini gja, a egziston përsëri ajo taksa 30 euro që paguhet si sigurim n’Kosovë?, … i pyeta duke i folun ngadalë e shkoqun, mbasi shpesh kolegët kosovarë n’Vjenë kanë vështirësi me kuptue gegnishten time. Burrat kthyen t’bezdisun kokën, tuj m’veshtrue me mosperfillje nga kambët te kryet ndërsa njeni, instinktivisht, i kthej pergjigje pyetjes sime.
    Natyrshëm, atë ditë, kisha n’qafë gjyslykët e leximit, varësen me shqiponjë dhe nji rruzare, t’cilën ma pat dhurue Nanë Tereza n’vizitën e parë n’Shqipni, që m’shoqënon n’çdo udhëtim t’largët.
  • Qenka “asisojit” ky, – foli njeni prej burrave, tuj i jashtëqitë fjalët nën za, që t’mos vinin deri tek unë, ndërsa bani me tallje shenjën e kryqit.
    U shtanga, i pasigurtë nëse ndigjova mirë çka u tha, ndërsa kosovarët u futën rrëmbyeshëm ndër veturat e tyne luksoze me targa perendimore.
    Sa e largët m’duket dita e bashkimit kombëtar, mendova, tuj shtërngue me dhimbje n’grusht rruzaren dhe shqiponjën që vareshin n’qafën time.
    Pjeter Logoreci
    Shtator 2020

Burimi/Facebook

Ardiana Dhimiter Mitrushi – Trungu i lashtë i jetës time…

No Comments Argëtim Letersi

Një esse faktike dhe artistike e strukturuar në formë monologu, që vetëm aktori i madh Vangjel Toçe me zërin e tij hyjnor mund t’a sjellë në jetë dhe rilindë. Unë kam patur fatin si në kohën e miturisë, por dhe sot të mbaj kontakte të afërta falë face bookut me këtë kollos të artit dramatik që për arsye banale politike ja këputën zinxhirin e ëndërrave. Por, kjo vërtetë i solli një etapë të re që dot se mposht kurrë askush. Zëri i tij është zëri i të vërtetës, i tragjikes, i komedisë, zëri i baballarëve tanë që nuk na harrojnë kurrë. Vangjo Toçe siç i thonë, jam e sigurt që do të na sjellë surpriza të bukura artistike dhe, pa dyshim që edhe zonja e nderuar Diana Ziu me fëmijët e tyre, por dhe ne do të na e kish ënda të shohim bukuri të formuara artistike nga ky artist gjigand… Artistit Vangjo Toçe i urojmë një jetë të bukur, të shëndetshme dhe të suksesshme. Me shumë respekt Ardiana Dhimiter Mitrushi

Trungu i lashtë i jetës time…

Në trungun e lashtë të historisë time formoheshin lënduar fjalët e qiririt. Ato fjalë që nuk u shuan kurrë nga lotët, por burim kishin uraganët patetik shpirtëror. Në pasqyrën e shpirtit ndiqja hijen e dikurshme të djalërisë time, që si një kaproll vraponte duke kapërcyer retë pafund. Mu duk vetja si një maratonomak me petka gladiatorësh veshur dhe shtrënguar, por që është gati për triumf. Në duar shpesh mbaja krismat e pa dëgjuara që si shkrepëtima villnin vrerin e kohërave që do të vinin. Lëndinat e mia si magjistrica pëshpëritnin fatin tim si një llavë vullkanike. Unë i zbutur nga tërbimi kryeneç, fillova ekzekutimin zanor dhe shpirtëror në arenat teatrale. Këmbët si kërthinj të njomë mbanin sytë e botës që zhbirilonin qelizat tokësore nji e nga nji. Me hiret e mia Migjeni gjeti vetveten edhe në netët pa dritë, me shpirtin tim zgjoi ditët si trokitje tronditëse të mjerimit. Me vajin e kandilit mbaja zgjuar shpresën e lënduar nga ajo farë e keqe njerëzore dhe politikanësh të pa shpirt. Nga trungu im i përvëluar mbinë filizat e bukurisë, që e bukura ime e netëve të pa fjetura lotonte buzëqeshjen melodike. Si kujdestare zgjodhëm Dean e bukur dhe, Artemisen si perendeshë që me zërin e natës të këndonte ninanullat që perëndesha e jetës time qëndiste në pentagramet melodikë. Dashuria ime kish marrë si detaj bojërat shumë ngjyrëshe dhe qiellin e kaltër që çdo ditë sillte shpresën si një dëshirë e vonuar, por unë përsëri e prisja. Në faqet e mia shfletoja netët që më vidhte alkoli endacak duke më shtypur ndjesinë që unë t’a kam lënduar. Sa herë netëve qaja në gjumë duke kërkuar faljet e pafund, por dikush nën jastëk m’i fshihte dhe i mbyste përsëri.
Skenat harruar qanin me zërin tim gënjeshtarët e pafytyrë, frikamanët e pa zotë që si langonj puthnin bythët e zbuluara.
Më fal o Zot… të lutem më fal edhe nëse jam tunduar, më fal… në trupin e mishtë botës time bukurinë ja kam mohuar. Sa herë dëgjoja zërin tënd dhe fjalët të dua, zëri im lotonte si një shkrepëtimë oqeanike.
Tek vitet iknin unë isha përsëri këtu, po , po këtu, të pres ty e shtrenjta ime. Të pres tani, të pres mes qortimesh që meritoj. Sot më duhet dhe, e pranoj sa shumë të dua, por ne nuk jemi vetëm dy, jemi ne edhe ne. Filizat tona janë burimi i llavës së dashurisë dhe, me krenarinë tuaj rrah gjoksin tim… shhhhh!… të mplakur, por që thërret si në rini. Ju jeni jeta ime, ju jeni fillesa e një historie që bukur hedh ngjyrat sociale. Në këtë botë dua të zgjoj me natë skenat e drobitura dhe bërë tapë nga pluhuri politik. Sot, dua të shkund petalet e luleve që nuk harruan të qeshin kur trupin ja këputën me forcë dhe jetën ja mbanin me shpresë në vazot e kristalta pa jetë.
Shpesh marr fletë të shkruara me fjalë që zjejnë, që thërrasin, që lëndojnë, që duan të dashurojnë. Ato fjalë zenë më puthin pa mbarim tërë qenien time dhe më tërheqin zvarrë në skenën botërore dhe, me forcë më përplasin buzët duke shfryrë helmin e kohës për lehtësimin e ditës së re në vijim.
Qetësisht po numëroja përsëri rrudhat e historisë time, shkoja deri diku dhe, shtangesha nga dyshimi i vetvetes. Unë nuk jam i mplakur, por i rrudhur nga shenjat e kohës së shkuar, që e kam hedhur në sëndukun e mbuluar nga pluhuri i zënkave të falura dhe të harruara përfundimisht.
Zura qeshja ashtu si një çilimi sinqerisht, dhe thashë me vete; Skenën mundët t’ ma merrnit, por talentin tim, jo de jo, nuk jua lejoj kursesi. Unë dhe talenti mbetemi beskinë të vetvetes, kohës dhe ditëve që do të vijnë.
Ardiana Mitrushi 09/20/2020…

Burimi/Facebook

Ilir Çumani: Të banosh në mirënjohjen e njeriut..! (Përsiatje mbi personalitetin artistik të poetes së mirënjohur të teksteve të këngës në Rtsh, Zhuliana Jorganxhi)

No Comments Argëtim Letersi

NË EPOKA DHE ETAPA TË NDRYSHME TË NJERËZIMIT, KA PATUR DHE DO TË KETË GJITHMONË INDIVIDË TË VEÇANTË, TË CILËT, ME VEÇORITË DHE TALENTIN E RRALLË QË ZOTËROJNË, ME KONTRIBUTIN DHE VOKACIONIN QË PËRCJELLIN DHE E TRANSMETOJNË NDËR BREZA, KANË MUNDUR TË LËNË GJURMË TË THELLA DUKE NGRITUR NË ART TEMPULLIN E TYRE TË SHEJNTË E TË PA CËNUESHËM NGA ÇDO NDIKIM DHE FUQI E JASHTËME MADHORE QË E SJELL KOHA.

Ilir Çumani, Drejtor i Përgjithshëm i Institutit Kombëtar të Integrimit të Jetimëve Shqiptarë


Ilir Çumani, Drejtor i Përgjithshëm i Institutit Kombëtar të Integrimit të Jetimëve Shqiptarë

Këta individë, në mënyrë organike bëhen sinonim i jetës së përditshme, dhe ashtu krejt pa pritur e pa kuptuar mundin të depërtojnë në qënien tonë, duke hyrë deri në skutat më të fshehta të shpirtit njerëzor. Pastaj, aty e ngrejnë edhe folenë e tyre… Me kalimin e kohës, kjo fole kthehet në një strehë të përjetshme, që quhet banesa e mirënjohjes tek Njeriu…! Pa dyshim, kjo ka ndodhur edhe me Zhuliana Jorganxhiun, një nga emrat më të veçuar dhe më të zëshëm të artit dhe kulturës sonë kombëtare të shekullit që lamë pas, por edhe të këtij fillim shekulli.

Mjeshtre e fjalës së gdhendur në varg, uragan i fuqishëm i simbolikës dhe e metaforës në këngën shqipe, lirikja dhe frymëzuesja që me kumtin e saj ngriti peshë zemrat e shqiptarëve këtej dhe andej kufirit, ajo u bë melhemi e gëzimeve dhe e dhimbjeve proverbiale të popullit të cilit i përket. Sa i paplotë do të ishte mozaiku gjigand i këngës në shekullin që lamë pas, por edhe në shekullin që jetojmë sot, pa Zhuliana Jorganxhiun…!?

Me të drejtë e kanë quajtur Mbretëresha e Këngës Shqiptare, sepse në fakt, është një virtuoze e rrallë e vargëzimit të kënduar, një qëndistare e rafinuar e fjalëzimit të praruar, dhe për këtë arsye ajo e meriton këtë kurorë lavdie…! Zhuliana Jorganxhi ka patur dhe ka një fat ndryshe prej artisti. Prej kohësh ajo gëzon një privilegj dhe status të veçantë si rrallëkush prej të ngjashmëve në këtë fushë, ngase kënga e saj ka zënë vend në të përditshmen e gjithsecilit prej nesh, si buka që hamë, si uji që pijmë dhe ajri që thithim.

Zhuliana Jorganxhi

E gjithë krijimtaria e saj e begatë, simbolika dhe fabula që ajo ndërton, metafora dhe mesazhi që përcjell përmes fjalëzimit, kundrohet bukur, përcillet krejt natyshëm dhe kuptohet lehtë, pëlqehet, shijohet këndshëm, këndohet nga të gjitha moshat. Kënga e saj të ngelet gjithmonë në buzë, si një lajtmotiv i ritmit të jetës dhe i kohës që jetojmë, ku brenda këtij ritmi janë dhimbjet dhe gëzimet e njeriut, brengat dhe dashuritë e mëdha, loti dhe buzëqeshja, arsyeja dhe urrejtja, shpresat dhe ëndrrat e së ardhmes, robëria dhe liria, triumfi dhe lavdia…

Të gjitha janë aty. Lirikat e këngëve të saj janë plot jetë e gjithë gazmend, ato mbeten po aq të freskëta e frymëzuese, anipse kanë çelur e shpërthyer dekada më parë, ato sërish tingëllojnë të freskëta, dëgjohen edhe më bukur, shijohen me ëndje, kërkohen dhe përcillen mrekullisht edhe sot tek brezi më i ri …! Dhe kjo ndodh sepse Zhuliana Jorganxhi e qëmton dhe e respekton thellësinë e mendimit, e çmon shumë rëndësinë dhe peshën që ka fjala. Ajo është një adhuruese e pashoq e Gjuhës së bukur Shqipe, e miklon atë ashtu si nëna foshnjën e saj, sepse e dashuron marrëzisht sikur të jetë krijesa e saj. Si një nikoqire e mirë korçare ajo e kursen fjalën, e përzgjedh mençurisht dhe kujdeset për estetikën e saj, e formëzon dhe e laton atë, andaj edhe fjalëzimi mjeshtëror i saj nuk e pranon kurrë mendimin bosh, as parazitizmin e frazës e cila asesi nuk mundet ti cek dot sinorët e krijimtarisë së saj të dëlirë e të kulluar.

Këto veçori e cilësi të rralla që lidhen me talentin dhe disiplinën e pashembullt artistike në gjithë procesin e saj krijues, Zhuliana Jorganxhi i përcolli duke e ndarë me shumë fisnikëri e bujari si përvojë dhe sukses të saj me të gjithë kolegët dhe bashkëpunëtorët e vjetër dhe të rinj, atje, në redaksinë e muzikës në Radio Tirana, ku për mëse 30 vjet mbajti peshën dhe përgjegjësinë kryesore të eventeve më të rëndësishme në ngjarjet e mëdha artistike që lidheshin me Festivalet e Këngës në RTSH.

Së shpejti lexuesi shqiptar, e në veçanti profesionistë të fushës, poetë, kompozitorë, interpretë të këngës, mësues e pedagogë, nxënës dhe studentë që studiojnë për kanto e kompozicion, por, edhe kritikët e artit të këtij lloj zhanri të veçantë, do të kenë një duar një botim special e të plotë të korpusit të krijimtarisë poetike të Zhuliana Jorganxhiut. Ky libër është konceptuar dhe i ndarë në tre kapituj.

Në kapitullin e parë që mban titullin e librit “Zëri i shpirtit tim”, janë publikuar të gjitha tekstet e muzikuara të këngëve të krijuara nga autorja, që në fillimet e saj kur ajo ishte vetëm 17 vjeçe, e deri në ditët e sotme. Shumë prej tyre, tashmë janë bërë hite dhe mrekullisht i kanë rezistuar në mënyrë të shëndetshme kohës.

Në kapitullin e dytë me titull “Udhëve të pentagramit”, janë poezi e lirika të pa muzikuara, të shkruara në kohë të ndryshme, për të cilat kompozitorët e traditës, por edhe ata të sotëm, (pra më të rijntë), janë të mirëpritur t’i kthejnë sytë dhe kanë shumë se ç’farë të marrin e të frymëzohen nga krijimtaria e begatë dhe e larmishme e kësaj autoreje…

E gjithë kjo vepër e mirëfilltë krijuese, analizohet dhe shoqërohet me një parathënie tejet serioze dhe profesionale nga poetja e mirënjohur Natasha Lako, e cila, veç individualitetit artistik, evidenton veçoritë dhe epërsinë e talentit të padiskutueshëm të Zhuliana Jorganxhiut, si një prej përfaqësueseve më dinjotoze të brezit të saj, dhe që padyshim për këtë, ajo zë një vend qëndror në historinë e muzikës dhe të Këngës Shqiptare.

Ndërsa në kapitullin e tretë, një vend të veçantë i kushtohet vlerësimeve, opinioneve, mbresave dhe kujtimeve të shumë personaliteteve të artit dhe kulturës, si poetë, kompozitorë, dirigjentë, këngëtarë, e shumë bashkëkohës të autores që kanë jetuar artistikisht dhe kanë bashkëpunuar me të ndër vite e dekada, e, së bashku kanë bërë historinë e ndritur të muzikës dhe të Këngës së lehtë Shqiptare.

Kapitulli i tretë, mban një titull mjaft domethënës dhe kuptimplotë: “Mijëra zëra në një zemër”, sepse, për Zhuliana Jorganxhiun duan të flasin që të gjithë… Të gjithë duan të shprehen e të thonë fjalë zemre, të përcjellin një urim, sepse tashmë ajo mbetet një nga krijueset që nuk i përketë më vetvetes, por të gjithëve ne, ngase kënga e saj ka një jetëgjatësi, ajo është përcjellë dhe do të përcillet ndër breza… Janë tepër emocionuese dhe mjaft mbresëlënëse fjalët e ngrohta, mirënjohja dhe vlerësimet e pakursyera e plotësisht të merituara që përcjellin në këtë libër për autoren shumë prej kolegëve të saj artistë, kompozitorë, poet, dirigjentë, këngëtarë dhe mjaft personalitete të njohur të fushave të ndryshme të artit dhe kulturës, dhe jo vetëm. Ata dëshmojnë në kujtimet e tyre jo vetëm talentin unik dhe kontributin e paçmuar të Zhulianës në historikun dhe rrugëtimin e gjatë dhe të suksesshëm të Këngës Shqiptare, por, përmes këtyre mbresave dhe impresioneve, ata rrëfejnë dhe zbulojnë anë të tëra të personalitetit të saj njerëzor, si, zemërgjerësia dhe bujaria, fisnikëria dhe toleranca, përulësia, modestia e thjeshtësia, e shumë cilësi të vyera që e ridimensionojnë dhe e plotësojnë edhe më qartë profilin e kësaj figure kaq të dashur për shqiptarët këtej dhe andej kufirit.

Të gjitha mendimet e tyre bashkohen në një të vetme: Tek Zhuliana Jorganxhi frymon dhe jeton në çdo çast jo vetëm një artiste e jashtëzakonshme, por edhe një Njeri i jashtëzakonshëm…, një grua madhështore…! Po përse paraqitet sot para lexuesve një botim kaq i veçantë dhe i plotë i këtij nënlloji të krijimtarisë artistike, siç është edhe poezia e muzikuar e Zhuliana Jorganxhiut…?!

Të gjithë jemi dëshmitarë të asaj katraure të madhe se çfarë ndodhi në Shqipërinë e pas viteve ‘90 – të. Si në çdo fushë të jetës, ashtu edhe në art e kulturë, e, në veçanti në muzikë, pati një bjerrje të menjëhershme të asaj tradite të investuar kaq bukur për dekada me radhë. Fatkeqësisht, kjo bjerrje kaloi më pas në një rrënim dhe degradim të pakthyeshëm të vlerave të gjithë asaj trashëgimie të vyer dhe shumë të pasur, e krijuar dhe e kultivuar me aq mund, zell e pasion nga një armatë e madhe brezash artistësh, kompozitorësh e poetësh, interpretuesish të talentuar, nga më të zëshëm dhe më të shquar të vendit.

Kujtesa jonë na bënë të evokojmë me nderim të thellë kompozitorët Prenk Jakova, Gaqo Avrazi, Çesk Zadeja, Tish Daija, Pjetër Gaci, Tonin Arapi, Nikolla Zoraqi, Abdulla Grimci, etj, të cilët u pasuan nga një gjeneratë tjetër kompozitorësh po aq të talentuar si Agim Krajka, Ferdinant Deda, Kujtim Laro, Fehim Ibrahimi, Limoz Dizdari, Avni Mula, Agim Prodani, Luan Zhegu, Aleksandër Peçi, Agron Xhunga, Kastriot Gjini, Vladimir Kotani, Aleksandër Lalo, Alfons Balliçi, Josif Minga, Flamur Shehu, Apostol Simoni, Tonin Rrota, Enver Shëngjergji, Vath Çangu, Gazmend Mullahi, Shaqir Kodra, Pjetër Dungu, Sabrija Nushi, Spartak Tili, Shpëtim Kushta, Hajg Zaharian, Robert Radoja, Gjergji Leka, Osman Mula, Ardit Gjebrea, Piro Çako, Ilir Dangëllia, Naim Gjoshi, David Tukiçi, Edmond Zhulali, Alfred Kaçinari, Valentin Veizi, Jetmir Barbullushi, Shpëtim Saraçi, Adrian Hila, Artur Dhamo, Miron Kotani, Lambert Jorganxhi, etj.

Kësaj armate të shkëqyer kompozitorësh i’u bashkangjitën edhe ajo plejadë e shquar krijuesish të teksteve të muzikuara si Dritëro Agolli, Ismail Kadare, Fatos Arapi, Llazar Siliqi, Kol Jakova, Dionis Bubani, Petraq Qafëzezi, etj, të cilët edhe këta u pasuan nga një tjetër gjeneratë e shkëlqyer krijuesish si, Zhuliana Jorganxhi, Xhevahir Spahiu, Jorgo Papingji, Betim Muço, Natasha Lako, Bardhyl Londo, Gjok Beci, Arben Duka, Alqi Boshnjaku, Vasil Dede, Hysni Milloshi, Agim Doçi, Haxhi Rama, Sulejman Mato, Zaho Puci, (Vasili), Irma Kurti, Kudret Isai, Petrit Ruka, Luigj Gurakuqi, Pandeli Koçi, Koçi Petriti, Rozana Radi, etj.

I gjithë kontributi i këtyre mjeshtrave të mëdhenj të muzikës dhe të Këngës Shqiptare, u lartësua nga interpretët virtuozë të skenës si: Vaçe Zela, Gaqo Çako, Avni Mula, Tonin Tërshana, Luan Zhegu, Qemal Kërtusha, Anita Take, Pavlina Nika, Nikoleta Shoshi, Liljana Kondakçi, Ema Qazimi, Myfarete Laze, Irma Libohova, Alida Hisku, Parashqevi Simaku, Bashkim Alibali, Suzana Qatipi, Tatiana Isai, Rakipe Karaj, Eduart Jubani, Kozma Dushi, Françesk Radi, Fatma Zyberi, Arta Babaramo, Pëllumb Elmazi, Sherif Merdani, Justina Aliaj, Lindita Thedhori, Petrit Lulo, Nikolin Gjergji, Zija Saraçi, Spiro Katundi, Afërdita Zonja, Anita Bitri, Adriana Ceko, Muharrem Herri, Violeta Zefi, Telemak Papapano, Ermira Babaliu, Marina Grabovari, Gjergj Sulioti, Gjergji Leka, Jolanda Dhamo, Burbuqe Rada, Miga Hysi, Lindita Sota, Nazmie Kasmi, dhe pasoi me një tjetër brez këngëtarësh po aq të talentuar, si Nertila Koka, Frederik Ndoci, Gëzim Çela, Morena Reka, Aleksandër Gjoka, Manjola Nallbani, Eranda Libohova, Mira Konçi, Aurela Gaçe, Juliana Pasha, Eneida Tarifa, Ledina Çelo, Elton Deda, Redon Makashi, Alban Skënderaj, Elsa Lila, Florian Mumajesi, Mariza Ikonomi, Elvana Gjata, Kejsi Tola, Rosela Gjybegu, Anjeza Shahini, Gent Bushpepa, etj.

Mirëpo e gjithë kjo trashëgimi e pasur dhe plejadë e shkëlqyer krijuesish e interpretuesish që përmendëm më sipër, bëri që me kalimin e kohës të përballej me një çoroditje dhe me një tipologji tjetër arti, të pa dëgjuar më parë, që në zhargonin e përditshëm quhet “tallava”. Dhe kjo bëri që një pjesë e këtyre artistëve të tërhiqeshin nga udha e bukur e muzikës dhe pasioni i tyre të ndërpritej në mes, në kërkim të rrugëve të tjera për të mbijetuar. Disa ndryshuan profesion, e disa të tjerë e braktisën vendin duke shkelur udhëve të botës në kërkim të një jete më të mirë dhe më të sigurtë.

Kësaj drame, nuk mund t’i shpëtonte as poetja jonë Zhuliana Jorganxhi, e cila prej 30 vjetësh jeton përtej Adriatikut, atje, në Trieste të Italisë. Gjithmonë e përmalluar, por e palodhur dhe energjike si dikur, ajo vazhdon të shkruaj ende vargje për muzikë. Si për të sfiduar me moshën e saj dhe me fuqinë e shpirtit atë katraurë që la pas tre dekada më parë, ku në skenën që kishin debutuar ato mote korifejt e muzikës shqiptare, veç talenteve të rinj dhe mjaft premtues për të ardhmen e muzikës, u ngjitën lloj-lloj këngëtarësh e krijues muzike, një pjesë e të cilëve ishin edhe emra anonim, që vetëm me artin e vërtetë muzikor nuk kishin asnjë lidhje.

Pas ndërrimit të sistemit, ishte shpresëdhënëse dhe duhen vlerësuar përpjekjet e shumë djemëve dhe vajzave të talentuar që u evidentuan asokohe dhe pati një prurje serioze të disa grupeve të rinj muzikorë që me freskinë dhe artin e tyre sollën një frymë të re të muzikës bashkëkohore, por që për fat të keq, edhe ata u tërhoqën përballë fluksit të pakontrolluar të prodhimtarisë së “artit” që vinte nga rruga.

Ky ishte “arti” i komercit që e goditi rëndë muzikën e vërtetë dhe të gjithë trashëgiminë e vyer të Këngës Shqiptare. Ky lloj “arti”, për mëse tre dekadash ka pushtuar tregjet muzikore duke e basarduar rëndë këngën shqiptare. Përballë një panorame të tillë, artistët tanë të mëdhenj, por edhe ata të rinj të talentuar që u shfaqën pas viteve ’90 –të, u tërhoqën nga udha e krijimtarisë, duke e ndier veten të pafuqishëm në këtë atentat të madh që i’u bë artit të vërtetë, Këngës Shqiptare. Vendin e hierarkisë së vlerave e zuri tallavaja dhe tekstet e pakuptimta muzikore, të cilat e kanë deformuar dhe ç’edukuar shijen e publikut. Ato na kujtojnë se Kënga, ky art i lashtë magjik që bashkon nga të gjitha kontinentet kulturat e popujve dhe përcjell kaq shumë emocion e mesazhe të fuqishme, që zbut dhe ngroh çdo zemër njerëzore kudo në botë, sot ndodhet në udhëkryqet e saj…. Ata që e kanë marrë peng muzikën e vërtetë, na kujtojnë se dikur “na ishte njëherë muzika…”, por, na ishte dhe është ende në mes tonë edhe një Mbretërëshë e Këngës Shqiptare me emrin Zhuliana Jorganxhi, e cila i dha këngës shpirtin e saj, që ajo të mbijetoj përgjithmonë, pavarësisht kohëve që jetojmë.

Zhuliana Jorganxhi dhe e gjithë plejada që Ajo përfaqëson në artin muzikor shqiptar, është shembulli kuptimplotë që ilustrohet më së miri në atë që poeti ynë i madh Dritëro Agolli shkruan: “…I bardhë si bora të jesh,/ i ndritur, i larë me flori./ Prapë do të shajnë, patjetër,/ pa sharë nuk mbetet njeri …!/E hodhën floririn – e tretën,/ në llum, në llagëmin e zi./ Një shekull kaloi dhe e gjetën,/ Floriri kish mbetur Flori …”

Burimi/revistapsikologji.com/

Ndihem i lumtur!

No Comments Argëtim Letersi

Vellimi im me Tregime. “Udha e qumeshtit” eshte ne ditet e fundit te faqosjes!
Ndihem i lumtur!
Libri eshte nje enderr e bukur e imja, nje udhetim i gjate ne vite!
Por ajo qe me gezon se shumti eshte qe besoj se eshte nje liber me vlera te spikatura artistike, i vecante dhe sic thote autori i parathenies time poeti Ymer Nurka ,”kam parasysh tregimet e Mopasanit, Çehovit, apo Elin Pelinit, pse jo dhe të Dino Buxatit”!
Shtepia botuese Toena eshte padyshim shtepia e cilesise se padiskutueshme dhe i jam mirnjohes Irenes drejtoreshes, per kujdesin e jashtezakonshem!
Uroj ta keni sa me shpejt ne duar miqt e mi!
Shpresoj ne suksesin e parandjere te ketij libri dhe uroj qe te leje mbresa te vecanta dhe tek ju miqt e mije!
Po botoj per ju parathenien e shkrimtarit Ymer Nurkja, nje njeri me cilesi te rralla perceptuese dhe ndjesi te vecanta artistike!
Mirsevjen Udha e Qumeshtit!

Parathënie

Shkrimtari jo rrallëherë gjendet përpara dilemës krijuese: “Të shkruash, a të mos shkruash?!”
Megjithatë kjo mëdyshje nuk vlen për ata më të talentuarit, për ata që e kanë “hambarin” e përvojës jetësore plot, të cilët krijimtarinë artistike e kanë jo vetëm një ndër dimensionet e personalitetit, por edhe një nga misionet e jetës së tyre. Vullneti qëndron tek ata krijues, të cilët guxojnë të rrëfejnë vizionin e tyre e që besojnë se ka ligje dhe energji të mjaftueshme për transformimin e shoqërisë, duke perfeksionuar e përmirësuar gjithë sistemin e vlerave humane. Nëse një krijues nuk udhëhiqet nga motive të tilla idealiste, në veprat e tij, pa dyshim, do të ketë “kërcitje” nga lënda e materies. Për fat të mirë, apo të keq, qëllimi kundrejt pragmatizmit për individin e sotëm është kthyer në një filozofi jetike. Te kapitali si doktrinë, konvergojnë dhe vërtiten tërë aksiomat dhe idetë, aty janë orientuar pothuajse gjithë sensorët e shoqërisë njerëzore.
Teksa lexova me ëndje vëllimin me prozë të shkurtër, me titullin kozmik “Udha e Qumështit”, të poetit Agim Hushi, jo thjesht u mrekullova, por njëkohësisht dhe u freskova në këtë zheg korriku, u freskova me tematikën e larmishme të përzgjedhjes për t’ia sjellë përpara lexuesit.
Fati im të kem në dorë këtë libër dhe të jem nga të parët lexues që “degustoj” këtë koktej ngjyrash, ndjenjash, udhëtimesh, të sjella me mjeshtëri nga përvojat e çmuara, në etapa të ndryshme të moshës së autorit. Ngjarjet vijnë të përshkruara, nëpërmjet një verbi të bukur rrëfimtar, të spikatur dhe modern, pa predikime, moralizime dhe mesazhe të drejtpërdrejta. Lojën e bëjnë personazhet, autori rrëfen duke ruajtur me kujdes statusin si asnjanës, e më tej duke shpalosur çastet më mbresëlënëse e më të papërsëritshme të jetës së tij.
Jam i sigurt se një thesar i tillë shpirtëror do të bënte ziliqar çdo poet, ose shkrimtar, madje çdo eksplorator të pasionuar, pas aventurave për udhëtime të gjata e me plot surpriza.
Natyrisht që një komoditet të tillë nuk e ka gjithkush. E cilësova “komoditet” edhe pse nuk është i tillë, përveçse fryt i një pune titanike, i një durimi gati mitik, për të arritur në majat e artit, pikërisht aty ku gjendet sot poeti, prozatori, piktori, akademiku dhe tenori me famë botërore, Agim Hushi.
Nuk e teproj aspak nëse individualitetin e tij e cilësoj si një diamant të çmuar, i cili u zbulua së pari në këtë vend dhe i përket deri në krenari po kësaj toke që quhet Shqipëri.
Autori shkon e vjen natyrshëm nga skaji në skaj, ku pavarësisht amplitudave të jetës, sukseseve të arritura, ai nuk mohon aspak rolin e vendlindjes për formimin e tij bazik si qytetar dhe si artist.
Qyteti i vogël, është pikënisja e ëndrrave, e konvertuar në vargje dhe vokalica, për të ardhur deri këtu, në majat triumfuese, gati të pabesueshme, të auditorëve dhe skenave botërore.
Pa një jetë aktive, gjithmonë në lëvizje të autorit, në këto tregime do të na mungonte larmia e fakteve, karaktereve dhe motiveve, e mbi të gjitha do të na mungonte filozofia njerëzore, që me përzgjedhjen e kujdesshme të tematikës, së bashku me radhitjen e ngjarjeve në kohë, ravijëzon tamam si në një “puzzle”, portretin e saj.
Shkrimtari nuk trillon, ai i njeh thellësisht të dyja ekstremet e jetës, që nga fëmija i braktisur e deri tek “Udha e Qumështit” në Malajzi, ku të lë të kuptosh se uria e popujve nuk mund të shuhet me një apo me dy vakte të dhuruara, por do zgjidhje madhore. Pastaj autori, si për të mbushur boshllëkun shpirtëror të lexuesit, shenjtëron edhe më tepër natën e falënderimeve te “Darka e shenjtë”, duke ngjallur shpresën e duke shuar urinë e Sofisë dhe dy fëmijëve të saj në një tryezë të bollshme. Përsëri të fut në mendime se hallet e njerëzimit nuk zgjidhen me magji. Shkrimtari e ka në dorë situatën dhe me një të rënë të lapsit mund ta ndryshojë rrjedhën e subjektit, por ai nuk e bën këtë sepse nuk i shmanget problematikës. Krijimtaria e çdo autori të njeh me opinionet dhe mendimet që ka ai kundrejt fenomeneve sociale, por në të njëjtën kohë krijimtaria shpalos dhe karakterin e tij. Agim Hushi me zgjidhjen që u jep rrëfimeve shfaq botën e tij të madhe dhe të ndjeshme. Të kreshpëron tregimi “E përdala” që zbulon instinktet e paskrupullta të turmës dhe të rrëqeth te tragjedia “Dy vëllezërit”. Dhe kapërcimet vazhdojnë me kontrastet e thella, që lindin nga njëri tregim, tek tjetri. “Profesori”, simboli i dijes, ai që sa e sa fëmijëve u ndriçon mendjen, pse jo u ndryshon edhe fatin, pikërisht ky njeri ndihet i braktisur dhe i harruar; merr një pagë gjysmake që e detyron të zgjidhë urinë në kazanin e plehrave.
Autori nuk ka për qëllim thjesht të tregojë bëma dhe gjëma, por të sjellë argumente të pakundërshtueshme pse jemi katandisur kështu. Ai sjell dramën e jetës, që në çdo çast merr përmasat e një tragjedie për brezin e ri, ku mendja fluturon ndër ëndrra dhe dëshira, ndërsa këmbët janë në llumin e varfërisë dhe injorancës. Si të mos mjaftonte kjo autori trajton një temë edhe më të guximshme, atë të kalbjes së sistemit shoqëror, pikërisht atje në krye të tij. Marrëdhëniet midis njerëzve nuk janë aq humane, diçka i provokon rëndë ato. Ajo që më befason është se autori di të bëjë diferencimin e temave, pasi Shqipëria dhe vendet e qytetëruara nuk kanë të njëjtat halle. Nga uria e fëmijëve, nëpër metropole dhe zona rurale, te “Mbretëresha”, që jeton në luks. Jeta mondane e monarkes së plakur, e cila dremit dhe kërkon paqen mbi qefinin e një kohe që po perëndon. Përfundimi në çdo rast vjen natyrshëm.
Po autori nuk do të ndalet as këtu. Në një tjetër çast ai e çon lexuesin të udhëtojë bashkë me të, me avion drejt Sidneit e në një tjetër moment zbret në Moskë e niset me tren për “Një takim në stepë” drejt Siberisë. Me shtegtimin për në Polin e Jugut, përshkruan shpirtin njerëzor deri në dhimbje, te “Shtëpia e engjëjve” aty në sediljet e vendosura pranë dritares së avionit takon personazhin më interesant, murgun budist, një krijesë “e fortë”, pjellë e mëkatit, i cili transformohet në një qenie e brishtë e mishërimit të mirësisë. E në Polin e Veriut, heroi lirik, zbulon “vëllanë” e burrëruar me një peng të madh në zemër, “produkt” i një sistemi kriminal, që mbi çdo gjë, e mbi gjithçka vendos dogmën e një filozofie utopike.
Barbaria sintetizohet qartazi deri në ekstremitet, te tregimi “Pata e artë”. Një rrëfim jetësor, që e sjell thjesht me naivitetin e një krijese delikate, siç është fëmija, duke përcjellë natyrshëm gjendjen e degraduar sociale të një shoqërie që vret deri në qelizë ndjenjën latente, besimin e natyrshëm dhe lirinë sublime të fëmijëve, duke e nxjerrë lakuriq atë kohë, plot slogane dhe dogma, e cila në emër “të shumicës” degradoi personalitetin e njeriut, shkatërroi boshtin themelor të vetë arsyes, për hir të së cilës dhe jemi në këtë jetë.
“Pata e artë”, në harkun kohor sa hap e mbyll sytë, kryen fluturimin tragjik, duke përcjellë natyrshëm mesazhin se një shoqëri që nuk respekton dëshirat e fëmijëve, herët a vonë, është e destinuar të shembet.
Por vektori i krijimtarisë së shkrimtarit përsëri lëviz me shpejtësi, në një rreze të gjerë në hapësirë dhe në kohë, ai në çdo rast mban për seli shpirtërore vendlindjen, atë qytetin e vogël rrëzë kodrave të ulëta në breg të Adriatikut. Aty bën një retrospektivë romantike, me “cicmicet” e dashurisë në adoleshencë, pasi për Agimin, nuk ka tema të mëdha apo të vogla, për të ka qëllime të shprehura me art, në funksion të mesazhit social. “Shtriga” e bukur, me ndjenjën mbisunduese, që me një egoizëm femëror ndan të sapodashuruarit, të bën të vësh buzën në gaz e ta duash më fort. Është një psikologji e tërë që duhet të merret me këtë fushë. Ndonjëherë, surpriza të befason me rastësitë e saj e të bën të dyshosh, si mundet të ndodhë kështu?! Te “Maskat e Romës”, “Udhëtim për në stepë”, edhe vetë autori e kupton këtë, por gjithçka kryet në funksion të asaj çka duhet thënë. Apo “Ullishta” që fshehu dhe zbuloi njëherësh surprizën e padëshiruar të djelmoshave. Mësuesja e tyre e bukur, idhulli i ëndrrave të tyre, etaloni me të cilin ata do të matnin bashkëshortet e ardhshme, na dashuruaka dikë?! “Ullishta”, pa dyshim, që përgjithëson aq bukur ndjenjat e asaj moshe, ku zhgënjimi lë vragë në shpirt, e cila zbehet vetëm kur personazhet rriten.
Papritur autori si një shtërg i bindur shtegton përsëri, por këtë radhë në Europë. “Maskat e Romës” një nga tregimet më tronditëse. Simoni, ky personazh me tipare tejet njerëzore, i cili beson verbërisht në virtytet e gruas së tij, shokohet pikërisht në atë moment kur dhe vetë tundohej të kryente aktin e parë të tradhtisë bashkëshortore. Ai kuptoi se tradhtia paskësh qenë e ulur këmbëkryq në vatër me kohë, por shpeshherë i zoti e merr vesh i fundit. Kjo ngjarje mund të sillte goditjen fatale për familjen, po çuditërisht godina e saj nuk u shemb, por qëndroi më këmbë, pasi hyri në lojë gjykimi dhe arsyeja, e ardhmja e fëmijëve, mbi të cilët nuk qëndron asgjë.
“Maskat”, simbol i hipokrizisë njerëzore. Ato askush nuk guxon t’i heqë, pasi tashmë ato për qytetërimin janë bërë tabu. Nëse guxojmë t’i prekim, atëherë do t’i ndiejmë deri në palcë tërmetet sociale.
Autori herë pas here kthehet dhe trazon kujtimet, të cilat i rrëfen me një butësi të admirueshme, e pastaj si bën një tango të bukur së bashku me avionin “Çesna”, “degdiset” te “Fillimi i botës”, aty për aty zbret në tokë e vallëzon me aborigjenët, të cilët ruajnë ende në shpirt zakonet e moçme, raportet arkaike, por tejet të besueshme të njeriut me zotat dhe me mëmën natyrë.
Ajo çka të trishton pasi ke mbaruar leximin, është braktisja deri në harresë të plotë e këtyre njerëzve, ndërsa ajo çka më mahnit se tepërmi, janë detajet e dhëna për pilotin, për shpirtin e tij të aventurës.
Një përshkrim gati personifikues i avionit “Çesna”, që çante qiellin dhe dukej sikur për karburant përdorte merakun dhe dashurinë e pakufishme të Berrit. Vërtet ky është udhëtimi më magjik i kryer ndonjëherë, por nga rrëfimi, në rrëfim mbizotërojnë kontrastet e thella.
Tregimi që të bën të sëmbojë/të sëmbon në zemër është “Armiku”. Një subjekt i papërsëritshëm, me një mesazh të madh. Historia e tmerrshme e luftës së klasave, shpëlarja e trurit, ku njeriu urren njeriun, ku mendja halucinante, pasi zgjohet, kupton rrethin vicioz të barbarisë që ka kryer. Ndërgjegjja nuk ka më paqe dhe kërkon drejtësinë dhe faljen e madhe, të cilat i lyp si një çelës, që duket sikur nuk kanë asnjë vlerë tjetër, veç për të hapur portën e botës së përtejme.
Këto rrëfime, me të gjitha elementet e një proze klasike, diku më shfaqen si prozë poetike, madje vijnë si një poezi me varg të bardhë. “Dreri” bart një mesazh universal edhe pse duket një subjekt gati si një përrallë. Zbritja me një trajektore në kohën e luftës shekullore për liri te “Nata e fundit”, stoicizmi epik i personazhit Jaho, të lë mbresa të pashlyera në kujtesë. Proza e shkurtër përgjithësisht kërkon fabul, këtu kam parasysh tregimet e Mopasanit, Çehovit, apo Elin Pelinit, pse jo dhe të Dino Buxatit, por te ky libër nuk ka trill, as “surpriza” të sajuara me stil, me qëllimin e vetëm për të mbajtur në ankth lexuesin. Tek “Udha e Qumështit” do të gjeni jetë dhe vetëm jetë, të shprehur pa pompozitetin e një letrari të madh. Vëllimin e përshkon fund e krye si një fill i kuq, gjuha e thjeshtë deri në modesti e autorit, që mund të vinte edhe në formën e ditarit, por autori me ndërgjegje ka zgjedhur këtë gjini artistike, pasi këtu galeria e personazheve të tij, me simbolikën e përgjithësimit, merr gjithë vëmendjen e lexuesit. Një nga një tregimet ngjajnë si substancat e një tharmi, nga ku mundet të zinin fill rrëfime më të gjera, në nivele novelash apo romanesh, por autori e njeh mirë psikologjinë sociale të shoqërisë së konsumit, e cila është e prirë drejt esencës dhe i do gjërat t’i rrufisë “flesh”.
Me këto impresione, që po marr nga këto tregime, i garantoj sukses të sigurt librit “Udha e Qumështit”, duke shpresuar që së shpejti krijimtaria e poetit Agim Hushi, përpos poezisë dhe tregimit, të kulmojë me romanin e tij të parë!
Një fillim i mbarë të çon gjithmonë drejt majave dhe këtë më mirë se çdokush tjetër e di poeti Agim Hushi.

Ymer Nurka

Derguar nga Agim Hushi

Ardiana Dhimitër Mitrushi – Tym në dilemë…

No Comments Argëtim Letersi

Tym në dilemë…

Mbuluar krejt në tym thithje atë copë cigareje që mbante ndriçuar momentin, por shkëlqimi merrte brendinë ironike. Me sytë mbyllur krijoje figurinat e tymta që fiksonin sekondën si një çelës bemoli dhe, buzët shtrëngonin filtrin e sarkazmës së droguar. Kjo zgjati për një kohë ku vetë akrepat çalonin sikur takat mondane lëshonin ekon me kilometrazh, por mpirja mbërthente dhe lodronte me qelizat nervore. Ndërsa toka në pa durim priste puthjet e tua ideale të pavetëdijëshme. Qeshjet, ah!… qeshjet… ato zgurdulluar numëronin qerpikët që shkundnin gjëmimet lotuese dhe rrëmbyeshëm kishin flijuar dëshirën. Superstiocioziteti flirtonte me gjumin që si një ajmali lëkundej, por shtrat nuk kish. Trupi i pa jetë gjarpëronte me lumin që shuante vobektësinë e natës, por shpresa griste errësirën në drejtim të dritës që mëngjesin plot shpresë agon.


Teksa të mikloja, të ndiqja me atë tym lajkatar, përbindësh dhe që shkaktar m’u bëre ti dhe vesi yt në këtë moment, unë rrëzova çastin gjykimin mendor, por nuk munda të vesh të njejtat këpucë sikur edhe ti…
Mes lodhjesh në mendime për ekzistencë, drogën nuk mund ta kem ndjesi popullore sociale, por aspak edhe si brendi apo ves…


Në zemër ta ndjej ndryshimin, forcën e jetës që si dhuratë ja jep besimin ku oxhakët e lartë industrialë tymojnë gjëmimet e ndryshimeve tokësore.
Ardiana Dhimitër Mitrushi 09/06/2020…

Burimi/Facebook

Ardiana Dhimitër Mitrushi – Unë jam Nobeli…

No Comments Argëtim Letersi

Unë jam Nobeli…

Me violinën dërgoja larg tingujt,
ndjeja mall me shpirtin tim,
oqeani mblidhte lotët, elegji e shkuar e shpirtit tim…

Dua të harroj, tani, gjithshka,
por pres, pres me pa durim,
shkaku i shkakut ishit ju, sot mizërinë keni shpërblim…

Qeshni fort, por edhe ngërdheshuni,
diku atje po ju troket në prag,
metaforat shkruar, mendimet shkojnë e vijnë nga larg…

Klanet dhe taborë t’ përshkruajn’ si zotni,
ti, retorikisht Nobelin m’a qëndis,
me gurrë diamantesh praruar, krimet shkruan, stolis…

Por unë jam bir nëne,
talentet i kam në shpirt dhe me gen,
torturat si partiturë pantonimike violina luan e zjen..

Sot e kam vendosur të ri larg,
pasionin t’a shtrëngoj thellë në gji,
stinët m’i fali natyra, por muzikën e kam nostalgji…

Me vete them ty të kam falur,
por kursesi nuk mund të bëj ujdi,
vitet kohët i shndëruan, unë jam Nobeli yt, ti e di…

Ardiana Dhimitër Mitrushi 09/07/2020…

Burimi/Facebook- Ardiana Dhimitër Mitrushi

FALEMINDERIT MËRGIMTAR.

No Comments Argëtim Letersi

Hapja e rrjetit social, facebook , më përballi me një shkrim, apo një letër të vockël , që për cdo mërgimtar do të thotë shumë , kur vjen nga një njeri me shumë vlera të larta njerëzore. Një luftar që ka marrë pjesë në luftë , krah për krah , me vëllezrit e një gjaku , në luftë kundra armikut tonë shekullor ! Mirënjohje të perjetshshme këtyre herojve të gjallë që edhe sot japin kontributin e tyre në cështjen , madhore , atë të kombit , duke i shërbyer me vepra e jo me fjalë ! Falmnderit Mik i mirë Meçan Zotaj ! Zoti Ju bekofte Ju dhe familjen tuaj !

# # #

Ju e mbani gjall Kosovën, më vjen keq që këtë verë patët disa aksidente në komunikacion dhe ne mezi spritëm tju gjykojm…. ne ju falenderojmë ditën e par që ju marrim parat dhe të nesërmen ju shajmë, por kështu jemi ne. Disa nga ne e shajm edhe Amerikën e cila na shpëtoi jetën, na dhan lirin dhe të drejtën ton duke e ndalur me luftë gjenocidin Serbian. Ju faleminderit shum që vini, edhe pse ne ju etiketojm me 100 fjal injoruese, na falni, ne sillemi ashtu si jemi, aq sa dijmë.
Jeni ju mërgimtar që rropateni nëpër puna shpesh herë me dy turrne për të na mbajtur edhe ne parazitët që ju ofendojm ngado që të sillemi.
Ne jem të mjerë, sepse ne vrapojm dhe shkrihemi pas b… se politikanve të cilët na trajtojn si plehra, të pa rëndësishëm, ata jo vetëm që na vjedhin e stërvjedhin, por ata “politikanët” të cilëve ne ju shkojm pas si klysha, jan kupola e të kqijave të cilët në forma të ndryshme na pijn gjakun me pambuk.
Ju faleminderit mërgimtar, na falni, ejani përsëri dhe mos u dëshpëroni nga ne.

Ilir Çumani: Ai e donte dhe e çmonte njeriun

No Comments Argëtim Letersi

(In Memoriam)

NGA ILIR ÇUMANI*

BOX: “Korrupsioni nuk luftohet nga të korruptuarit. Tetë vjet më parë, kur hyra në Parlament si deputet i PD-së, unë kisha një dhomë e një kuzhinë në katin e nëntë të një pallati. Ligji i aprovuar ato kohë ia ndalonte deputetit të merrej me biznes ose me dypunësi, qoftë dhe indirekt. Unë e respektova këtë ligj dhe mbeta në mënyrë të natyrshme në këtë apartament, megjithëse fëmijët u rritën. Mbeta në këtë apartament jo se desha të qëndroja në atë ngushtësirë, por se nuk kisha dhe nuk kam mundësi financiare të blej një apartament të ri.

E nisa nga analiza e vetvetes, për t’iu treguar se edhe unë habitem sesi shumë ish-kolegë të mi, dikur shumë më rrjepacakë ekonomikisht, nga unë, dhe ndryshe nga unë, pa asnjë të ardhur shtesë nga honoraret etj, sot banojnë në vila, apo apartamente superluksoze. Një prokurori serioze duhet të ndalojë, para një peizazhi të tillë dhe të bëjë pyetjen e thjeshtë pa asnjë tendencë: Mund të më thoni se ku i gjetët lekët? Është vërtet kriminale të detyrosh një popull të shkojë të votojë për ca hajdutër pa asnjë princip!” / – 1999

TEODOR KEKO

E njoha vjeshtën e vitit 1984, kur ai punonte redaktor letrar në gazetën “Drita”.

Atëherë isha një i ri 17 vjeçar dhe sapo kisha tentuar të shkruaja një prozë të shkurtër për t’ia dhënë për botim. Nuk ishte një sprovë letrare. Ishte thjesht një ngasje dhe guxim prej fluturaku naiv e një adoleshenti endërrimtar…dhe vetëm kaq!

Nga përmbajtja e materialit që kisha shkruar, ai e kuptoi se ishte diçka që kishte të bënte me fëmijërinë time si i rritur jetim. Mbase ishte kjo njëra nga arsyet që ai tregoi paksa interes kur i shkova në zyrë ta takoja.

Atë çast u shkëput nga tavolina e zyrës ku punonte dhe u ulëm në një bar – kafe, diku aty pranë ish – Lidhjes se Shkrimtarëve që ndodhej në rrugën e “Kavajës”.

Përmes pyetjeve pafund që Dori bënte duke u përpjekur që të shmangte barrierat e atij kontakti të fillimnjohjes, (për shkak të disa viteve më shumë që na ndanin me njëri – tjetrin, por edhe të pozicionit të punës që kishte), e gjithë biseda vërtitej rreth episodeve dhe detajeve që lidheshin me personin tim, edhe për faktin se ndodhesha në pozicionin e një fëmije që nuk pata fatin të kisha prindër, dhe as t’i njihja ata.

E kuriozonte edhe më shumë fakti tjetër që të dinte se, në rrethanat në të cilat ndodhesha pa praninë e një familjeje, si mundesha në atë moshë të përballoja situata të ndryshme dhe t’ia dilja mbanë atyre momenteve kritike me të cilat përballesha i vetëm…!?

Gjatë asaj bisede jo krejt të zakonshme mes dy njerëzve që takoheshin për herë të parë, e cila zgjati pak më shumë se një orë, vura re se sytë e tij të vegjël, të thellë dhe zhbirues, hera herës visheshin nga një shtresë e lëngëshme që i jepnin më shumë shkëlqim dhe sinqeritet. E bënin gati – gati si një fëmijë naiv e të pafajshëm në atë botë të çuditshme që na rrethonte.

Nga mesi i bisedës, Dori nuk mundi t’i mbante lotët. Mes emocionesh ato e tradhëtuan duke zbuluar si padashur atë pjesë të butë dhe të brishtë që e mbante brenda vetes.

Folëm gjatë duke i rrëfyer histori të ndryshme nga jeta ime dhe e shumë bashkëmoshatarëve të mi. I tregoja histori për të cilat kishte një dëshirë të pashpjegueshme që t’i dëgjonte dhe të gërmonte thellë e më thellë, duke tentuar përmes pse-ve pafund që të zhvishte nga pluhuri i kohëve të shkuara shumë mistere të ngjarjeve dhe ndodhive, ndoshta edhe për të zbuluar diçka të re e të panjohur më parë…

Nuk e di përse, por atë çast mendova se, më shumë se kurreshtja dhe instikti që i buronte nga profesioni i gazetarit apo i shkrimtarit, ky bashkëbisedim mbase ishte një nevojë shpirtërore që lidhej me ndjeshmërinë që i vibronte në çdo pjesë të qënies së tij.

Mbase e gjitha kjo, ishte një përpjekje për të zbuluar dhe gjetur qoftë edhe tek një individ thelbin real të dramacitetit kolektiv që përjetonte një shoqëri e tërë, e imponuar përmes një modeli, e izoluar dhe e frustuar nga normat dhe rregullat strikte e standarte, një absurd i kohës.

Mbase përmes një rrëfimi e bashkëbisedimi diskret, Dori përpiqej të gjente shkakun e njëjtë që ndante dhe bashkonte shumë histori të ngjashme dramatike të cilat i kishte hasur në jetën e tij dhe e bënin që të ndjehej i revoltuar por i pafuqishëm për t’i ndryshuar ato.

Duke qenë se vinte nga një familje e njohur artistësh dhe me emër në të gjithë vendin, (biri i dy artistëve të shquar, regjisorëve Endri e Xhanfise Keko), nuk kishte si të ndodhte ndryshe që në shpirtin e tij të butë e të brishtë, të mos zinte vend fara e shëndetshme e një krijuesi të talentuar që më pas e bëri aq të njohur në fushën e letrave shqipe.

Por nga ana tjetër, vetëdija dhe vokacioni i ndërgjegjes qytetare nuk mund ta linte jashtë atmosferës që kishte nisur të gëlonte në qarqet dhe mjediset intelektuale të kohës, ku në shkrimet dhe dorëshkrimet e tij, në publicistikë, prozë e poezi, gjithmonë e më shumë zinin vend problematikat e mprehta shoqërore dhe tema e ekzistencializmit.

Pas viteve ’90 – të, Dori u bë një protagonist shumë aktiv dhe kontribues i rëndësishëm në lëvizjet dhe proceset demokratike që kalonte vendi ynë. Hyri dhe në politikë, madje edhe në parlament, atje ku bëheshin ligjet e një vendi të lirë dhe demokratik.

Por me sa duket, kostumi i politikanit nuk i qëndronte për shtat, ngase ai ishte një njeri mëndjehapur, i çliruar nga komplekset dhe konceptet e doktrinës konservatore e nepotike të kohës, të një rregjimi të kalbëzuar që po linim pas.

Në këto rrethana, rrjedhimisht nuk mund ti vije fre edhe atëherë kur bëhej fjalë për mbrojtjen e vlerave të lirisë dhe të dinjitetit njerëzor.

Shpesh herë, duke e goditur politikën e pistë dhe të pandershme me sarkazmën dhe humorin e tij të zgjuar, rëndomë e shpërfillte dhe e anatemonte hapur atë përmes publicistikës dhe fjalës që merrte në parlament, sepse në karakterin e tij shpërfaqeshin ato ndjeshmëri dhe virtyte të larta njerëzore me të cilat personifikoheshin në mënyrë të patjetërsueshme brengat dhe dhimbjet e njerëzve që vuanin prej saj.

Të gjithë ata që e kanë njohur, krahas humorit të hollë dhe të mençur që e dominonte personalitetin e tij, nuk kishte si të mos i’a vinin re edhe këtë cilësi të dukshme.

Sepse Teodor Keko ishte Njeriu që nuk bënte pakt me të keqen dhe të shëmtuarën në kurriz të njerëzve të thjeshtë, kundër popullit të tij. Ai e donte dhe e çmonte Njeriun…

*Drejtor i Përgjithshëm i Institutit Kombëtar të Integrimit të Jetimëve Shqiptarë

Burimi/zemrashqiptare.net/

Nje jehonë se largu me zgjon nga gjumi, nje fllad qe me beri te harroj porosine time, endrren time per te shtrejten MUZIKE…

No Comments Argëtim Letersi

Nje rrugicke e shtruar me zhavorr me solli ne mendime per rruget e kotesise, rruge pa rruge, rruge me gunga sic i thone keto bashkefshataret e mij dhe, rruge me arna sic ne i themi atje ne qytetin e brishtë…
Rruge pa krye!… Rruge qe kerkojne diell!…
Ky sistem qe emer s’ka… S’ka kuptim, s’ka as dhe shpjegim, në gjithshka dhe nga askushi që mbjell dhe korr politika te shemtuara te tipit më unik ne bote.
Pra, ate te provincialit, mbase keto mendime me shkuan ne mendje per politikë berësit tanë qe “ngrysen si Spec dhe gdhihen Patllixhon”?!…
Dikush, që krekoset si kryetar partie, që mendimet i flijojnë të ngrira, zhytur thellë në kostumet e tij, kane zbritur nga provinca “me nje thes me gure per te ngritur dhe ai apo ajo nje murr”…
Dikur, kur Eftimia apo Lefkominia zbriten nga fshatrat
erdhen dhe u vendosën ne kryesinë e Partisë me detyra teper te rendesishme, ato kurre nuk e kuptuan dhe, kurre nuk mesuan se “pesha e dijes se tyre as nje grosh nuk ish”… ato mbetën si nje suvenir i vyshkur, për çudi qendronin ne tempullin popull ku ne krye kish mjerranin, derrin e kenaqur…
Pra, këto “gra politikane” që qëndronin stoike në poltronet e kuvendit popullor dhe të sjella nga thellësitë e provincave ishin “kotesia e lojes” së pa skrupullt te kohes qe jetuam dikur, ku me syte e zgrudulluara prej së largu ju ndjehej etja per uri seksuale…
Këto gra të dukeshin si burra, të vendosura si murr betoni, te ulura ne kuvend dhe, djersa ju dukej prej se largu nga teritali i kostumtë, nga cerapet e najlonta dukshem depertonte leshi mije vjeçar që nuk bënte asnjë dallim nga burrat, por kjo modë utopike jua shndërroi paraqitjen femërore!…
Cudi!… Cudi!…Cudi!…
Kane kaluar shume kohe dhe dekada dhe provinciali sot vjen ndryshe, na paraqitet me mode te stilit Amerikan, ku tashme aksesoret jane rripat (suspenders) e pantallonave, qe tregojne “zengjillik”, “pasunarin e ri”, floket e lyera me të kuqe, corapet e bardha pa diskutim, daljet e shpeshta ne TV për të trumpetuar drejtimin e “duhur” per popullin dhe per vatane?!… Ata kerkojne tituj me para, diplloma me ngjyra politike, dhe mendojne që jane ” nder per kombin”?!…
Si ENDACAK KARJERE mundet qe te kete zili që jetojnë me njëmijë të mira, mund të urresh, madje të të lindin dhe deshirat t’ua rrëmbesh të gjitha, por është vështirë të kuptosh “SHFRYTËZIMIN”, mbase ke menduar të pasurohesh duke vjel dhe korr ç’ka mbjell, por mbetesh i MJERË…
Ketu ne fshat, kurre nuk shuhet zjarri as në dimer dhe as në vere. Gjyshet i falen gjithmonë miresisë së zjarrit ne mbremjet e fresketa te veres!…
Nder ato male, prej hijeve te pa arriteshme të pemeve gjatoshe, gurgullojne zerat qe bashkojne mijevjecaret dhe, fuqia e tyre vallëzon madherishem duke me bere te ditur qe ndodhem ne qender te eres.
Nje jehonë se largu me zgjon nga gjumi, nje fllad qe me beri te harroj porosine time, endrren time per te shtrejten MUZIKE…
Çfare e pret neser ate qe ka nje are buke?… Ate qe plehrat i qemton kendezi, ku hallet ne qilar i strukin…
Nje kenge shprese e ndryhun ne zemer…
Vallë, ç’ po na pret neser?!…
Fytyra e ardhshme e tokes eshte pasqyra e ketij ferri?!… por keshtu e mendova për pak caste, por vec enderr ish…
Mbetet si refren i imi, refren i nje kenge te pa kenduar, dhe te pa APROVUAR…
Mendja nuk ma nxe, por as edhe gjykimi. Kjo force reale e magjesur ESHTE LENDINA IME, BRENDIA IME MAGJIKE!…
Ju politikane, mbreter apo … Zgjohuni nga thellesia e dehjes, e tymit, ku skorja ju eshte bere mik… Zgjohu dhe mendo, mendo pak caste…
QIELLIN MOS E BETONO!… DIELLIN MOS PENGO!.. AJER !… DIELL!… UJE!…
NATYREN DHE GJITHCKA MOS E PERVETESO!…
Jehona më sjell në mendje mërgimin. Mërgim me rrugëtime dhe udhë pafund që ju politikanë i shtruat si një pëlhurë dhe “tapet hollivudian” ku nënat baballarët derdhin lotët e amaneteve që lanë në vetmi.
Të rinjtë me dijet e tyre marrin vlerësim total nga bota, në tokë të huaj ngrenë foletë e suksesit që ju ja mohuat dhe i latë në harresën e bakshishit të pa paguar…
Më thuaj të lutem, ç’ e pret nesër këtë rini të mplakur, këtë
rini me ëndrra dhe emocione që kurrë nuk i’u shuan…?!
Por, ç’ e pret nesër atë që ka një arrë buke dhe mëngjeset i zgjon pagdhirë këndezi… jehona është e përbashkët në të dyja arenat, por jehona zanore e shpirtit akoma revolton momentin ku dijet akoma ndriçojnë vetveten…
Hallet strukur në qilar pa ditur akoma çfarë i pret nesër, por pse?…
Një këngë shprese ndryn në zemër, merr udhë dhe bën vend kudo si një jehonë premtimi për sot dhe ditët që do të vijnë… D. Ziu…🎹🎼🎶🎵🎶🎵🎶🎵

Shkruar nga Diana Ziu

Burimi/Facebook/Diana Ziu