Home

Lajme

Skënder Karaçica – Poezi – UDHA E SHOTËS

No Comments Argëtim Letersi

I muar jetimat e Drenicës
dhe mbërrini në Shkodër
Shota u bë nënë dhe magje

për klithmën e urisë
I la kullat e djegura
Drenica lidhte plagët
malet e nisën këngën
O prite,Azem Galicën

Për jetimat e Drenicës
me jepni pak bukë
plagët ua lidhi vetë
pak bukë o mbret
të mos hapen varret

Mbret mos me kthe
shpinën dhe vetminë
jam në tokën time
sa shumë pushkë
dhe zjarre malesh
Drenica për Shqipni

Po vdes për bukë
Shota lidh gërshetin
plagët e luftës
malet bëhen nuse
me krushqit e vrarë
dasma mbeti histori

Pak bukë o mbret
jam bijë e Drenicës
pushka trembi hasmin
nuk e japim tokën
vdekja u bë lule
për ty Kosovë!

Pak bukë o mbret

Çikago,9 qershor 2021

Burimi/Facebook

GJAK E KOCA DO TI DHUROJ PËR TY SHQIPËRIA IME

No Comments Argëtim Letersi

Nëse trupin do të ma flakni-digjni
Nëse kockat do mi thyeni
E t’ mi bëni copë e grima në trupin tim
Unë për ty Shqipëria ime
Do jem kalorës e vetëm shqiptar.

Do qëndroj i fort e i pa lëkundur
Me rroba të përgjakura në trupin tim
Do eci i zbathur për TY e nëpër TY
Për të lidhur gurët më lisat e maleve
Por të bashkuar dhimbjet me krenarin
Për të rrugëtuar për të bërë Shqipërinë.

Nëse trupin me hidhni në detin e zi atje thellë
Nëse portretin prej poeti nuk do me kujtoni
Unë prap nuk do kthehem pas në rrugën e nisur
Do eci kështu drejtë për të lartësuar Shqipërinë
Për ti falur dashurinë e munguar po Shqipërisë.

Nëse vdekja gjatë rrugës do më vie nga dikush
Por askush nuk ka dorë që më qëllon për vdekje
Sa shumë ka në mes nesh e afër meje
Që do e dëshirojnë vdekjen time
Unë do iku tek Nëna në përjetësi
Por vetëm më dashuri për TY Shqipëri.

Sa dhimbje kam e shpirtin e kam të trazuar
Ditë e natë më lapsin e mbushur gjak shkruaj
Për luftërat e trimave t’ kthyer ne dëshmorë
Sot unë në tokë jetoj që një ditë Shqipëri
Do të shoh të veshur nuse e ne kokë një kurorë.

Gjak e koca do t’i dhuroj
Për TY Shqipëria ime…

© RUDI BERISHA

Dardani Antike, 17 maj 2021

Burimi/Facebook

Bari Dervishllari – Guri Prerè.Midis legjendès dhe tè vertetès.

No Comments Argëtim Letersi

Guri Prerè ndodhet nè malin e Zerecit ,
nè kufirin aministrativ tè korçès me zonèn e Tomorricès qè i pèr ket Skraparit,mè sakt kufi me fshatin Gurrazez.
Kur iknin Kurbetlinjtè pèr Stamboll se aty shkonte rruga e kaloresve pèr korçè dhe Selanik kèndonin njè kèngè mes mjerimit dhe lotève:
Kur kalova G,ePrerè;
ku tè lash moj e mjerè.
Pse them midis legjendès?
Zona e Tomorrices nga jam edhe vet nip, ka njè erè shumè mè tè fortè nga Q,Buallit Bulqizè ose tek ura e Milotit.Kèsaj ere ia kanè vène emrin Stoçen ose mè mirè ti themi Stoçeni Tomorricès.
Tè parèt tanè nga qè ndjehèshin shumè tè shqetèsuarè nga ky murlan vendosèn qè çdo shtèpi e zonès tè jepnin nga njè qilim qè ta vendosnin nè qafèn e G.Prerè,mirpo plani dèshtoi,se njèri nga fshatrat e zonès nuk iu bashkua shumicès dhe mbeti vrima hapur dhe i mallkuari stoçen vijon tè fluturojè duke kèrcènuare banorèt sa herè i teket atij.Madje sipas legjendès di edhe emrin e fshatit po pèr etike nuk e them.Kètu mbaroj lrgjenda.
Para 100 vjetèsh Ushtria Austriake nè majèn e atij guri gjigand ka ngarkuarè 9 mushka me shufra floriri..Lind pyetja nga mbiu ky flori nè majè tè gurit?Mali Koshnicès qè i rri si kapele mbi kokè fshatit Zerec ka mineral floriri, dhe sipas dekumentave arkivore kur principata e Muzakajve arriti kulmin e zhvillimit tè saj ka pasur furra shkrirje floriri.Nè cep tè fshatit quhet njè vènd Bungè aty ka qènè njè kishè qe nè 67 u prish sipas urdhèrit tè partisè atje èshtè varrosur Maria e ema e Gjon Muzakès sepse Muzakajt shtrihèshin nga Zereci deri nè Marjan tè Oparit si vènlindje flas jo si influencè principate se eshtè shumè me e gjèrè nga kaq.Mirpo unè si bir i asaj zone dhe shumè si unè ndjehemi tè keqardhur se, si sitemi kaluarè edhe ky sot e kalènè pas dore pèr investime dhe studime.Pèr tè gllabèruar resurset janè gati ,kurse pèr tè tjerat e kanè harruarè fare Pylli Zerecit dhe i Dusharit qènka i mirè,ujèt e Dusharit qènka i mirè ujèt e Devollit qènka i mirè pèr H.Central po pèr tu bèrè njè copè rrugè nuk e merituakan.Po studjuesvet si nuk u bie ndèrmènd njèherè pèr ate urèn e Mogèlicès kush e beri pse e beri ,kush qe rèndèsia e saj? Si dhe pèr kishèn qè thashè mè lart.Njè zonè e pa eksploruarè fare por e rjepur e zhvatur,shfrytèzuarè, deri nè palcè.Kjo zonè bujarisht po dhuron vlerat e saj ,po firmès koncesionare nuk iu kèrkua tè bènte njè copè rrugè pèr kèta fakirè qè banojnè akoma atje Madje edhe devijimi rrugès Mogèlic-Lozhan èshtè bère skandal fare.Uroj qè ti bjerè nè vesh dikuj qè tè lèvizè diçka dret pozitives.

Burimi/Facebook

Kushtuar librit, “VEZULLIME KRITIKË LETRARE NDRYSHE”

No Comments Argëtim Letersi

Shkrimi u botua në numrin e fundit të gazetës NACIONAL
Nga Ndue Llehsaj
Një libër në shërbim të autorëve, lexuesëve e kritikës.
Kushtuar librit, “VEZULLIME KRITIKË LETRARE NDRYSHE”
me autor mësuesin pasionant, kritikun e përkushtuar, të dashur, e të sertë, lëvrues i artit të të shkruarit, gjurmëlënës në “LSHASHI”, dhe kontiribues i gjuhës së njëjësuar shqipe, prof. Ndue SHabaku.

Shkrimi u botua në numrin e fundit të gazetës NACIONAL
Nga Ndue Llehsaj
Një libër në shërbim të autorëve, lexuesëve e kritikës.
Kushtuar librit, “VEZULLIME KRITIKË LETRARE NDRYSHE”
me autor mësuesin pasionant, kritikun e përkushtuar, të dashur, e të sertë, lëvrues i artit të të shkruarit, gjurmëlënës në “LSHASHI”, dhe kontiribues i gjuhës së njëjësuar shqipe, prof. Ndue SHabaku.
Më hipi në kokë ta shkruaj, ngaqë më duhet, patjetër, ta laj ndërgjegjen prej shkarjes së gjykimit tim. Kjo më erdhi që në faqen e parë, madje, që në rreshtin e parë të parathënies për librin “Vezullime”, me autor Ndue Shabakun, ku redaktori Gjergj Nikolla shkruante: “…, lexuesi ka në dorë një libër të rrallë me kritikë letrare.” Pikërisht këtu m’u ngrehën turinjtë përpjetë. Nuk i shtrëmbërova për profesorin e pasionuar, studiuesin e mirënjohur të gjuhës e letërsisë shqipe, për rrëfimtarin fjalëmbël e mendjenditur, për vlerësuesin e pagabuar, autorin e librit “Vezullime”, zotni Ndue Shabaku, por prej lëvdatës së lëshuar pa kursim nga redaktori Gjergj Nikolla. E paragjykova sapo e lexova togfjalëshin “libër të rrallë”. M’u ngul në mendje. Mendova se ai nuk ka nevojë për mbivlerësim. Dhe …, në pak sekonda, këtë person solla në kujtesë. M’u bë se më erdhi para sysh i tëri miku im Ndue Shabaku. Mik i rrallë. Mik që ma kishte ënda të kaloja kohë sa më të gjatë me të, i sigurtë se do të përfitoja nga ai, ndaj, duke menduar se lëvdata e tepruar e dëmton madhështinë e personalitetit të tij e një si trishtim ma përshkoi shtatin.
Me gjithë respektin për redaktorin Gjergj Nilolla, jo nga njohja e drejtëpërdrejtë me të, por nga lexuesit e të njohurit e tij, përkohësisht, e shkëputa leximin në parathënien e titulluar “Një libër për librat” dhe, si fluturakët që në ikje e sipër ndalojnë e kundrojnë ku të gjejnë ndonjë majë të përshtatshme, zura të shfletoja librin. Çuditërisht, kudo që e ndala shikimin, u ndesha me shprehje të bukura që m’i shembën mendimet e liga. S’prita t’i shkoja në fund. Iu ktheva parathënies. Teksa lexoja, vetiu, e tunda kokën sa majtas djathtas. Nuk e prisja të bija kaq shpejt në kontraditë me veten. Megjithatë, përsëri po më bëhej se njëfarë teprimi e përshkonte tërë parathënien. Ta shohim, i thashë vetes, e u ngula në libër.
U dorëzova shpejt. Ra çdo mosbesim apo keqkuptim se recensuesi i librit “Vezullime”, jo më kot, i kishte vënë titullin mjaft të gjetur parathënies, “Një libër për librat”, por e kishte studiuar me shumë vemendje. Në të nuk kishte bërë ndonjë mbivlerësim apo shprehur ndonjë fryrje. Parathënia është një shtjellim mjeshtror rreth një libri vërtet ndryshe. Poeti i talentuar Gjergj Nikolla e ka pasqyruar tërë përkujdesjen e autorit të librit, për t’i nxitur artshkruesit e për ta bërë me mjeshtri kritikën sa më të kapshme. Ka nxjerrë në dritë autoritetin e tij si studiues, zemërgjërësinë e tij për ta ndarë me autorin mendimin kritik, duke e quajtur edhe vetë një portë që mirëpret këdo … dhe në këtë përfundim ka arritur në bazë të një analize të hollësishme. Ta mbështesja redaktorin, do të kisha dëshirë, por ai e ka analizuar tërësisht e mjeshtrisht. Përpara lexuesit ka zbuluar një galeri të pasur mendimesh e gjykimesh të shprehura bukur ashtu siç qëndiset një gjerdan me gurë xhevahiri.
I lakmova ata gurë e, pikërisht në gjetjen e grumbullimin e tyre, më lindi dëshira dhe mora guximin të shkruaja për librin “Vezullime” me autor Ndue Shabakun.
Ajo që nuk mund ta lë pa e cekur, edhe se është trajtuar shumë mirë nga recensuesi në parathënie, është koncepti i trajtimit ndryshe të një libri me karakter kritik, gjë që me kandarin tim e vlerësova shumë. Trajtimi në këtë libër i disa çeshtjeve prej një pjese krijuesish të panjohur e nga të tjerë të lënë prej kohësh në harresë, autori me dashamirësi ua kujton duke i trajtuar thjesht, bukur e në përputhje me njohuritë shkencore.
Profesori i pasionuar ka ndjekur disa krijimtari artistike, nga më të ndryshmet, duke i bërë ball e reflektuar saktësisht e qartësisht si kritik i sprovuar. Patjetër që jo çdo krijim e meriton të quhet i tillë, por prof. Shabaku, si kritik letrar, është aq i kujdesshëm, sa të mos përdorë hanxharin e prerjes së kokës për asnjërin, por melhemin e kurimit për këdo. Për t’u ardhur në ndihmë, jo vetëm lexuesve e komentuesve të gjithfarëllojtë, por edhe poetëve, sidomos, atyre me njohuri disi të cunguara, autori i “Vezullime”, me një bujari e dashamirësi të pazakontë për këdo, ka lëshuar një tufë drite mbi paqartësitë e mundshme. Atë dritë e përcjellin xhevahiret e shprehjeve të autorit, herë të sajuara nga vepra ku gjejmë kritikat e shumta të gjitha me kripën e duhur, herë të mbledhura nëpër veprat që analizon.
Duke lëshuar dritën edhe në fjalën “muzë”, shpesh të përdorur pa vend apo të lëshuar në tym, autori sqaron prejardhjen dhe domethënien e saj. Kjo i paraprin qartësimit të termit “poezi” gjë që krijuesit të ri i nevoitet të ketë parasysh se ka të bëj me krijimin, mënyrën e lindjes së saj, të shpërndarjes dhe perfeksionimit të vazhdueshëm të kësaj të fundit, e cila ia dorëzon krijimtarinë vlerësuesit të vërtetë, lexuesit. Çështjen “Fakti dhe imazhi artistik”, autori e sjell si domosdoshmëri për t’u kuptuar se nga të rinj të talentuar, duhet të krenohemi, madje, edhe të mësojmë…Trajtimet e disa çeshtjeve të tilla, të cilat redaktori i ka quajtur “minileksione”, për mua edhe se të shtrydhura mirë, të përmbledhta, të thukëta për lexuesin e çdo niveli, më ngjajnë leksione të mirëfillta e fort të goditura. Autori i “Vezullime”, profesor Ndue Shabaku, përmes tyre shpalos njohuritë duke treguar zemërgjerësinë e tij për t’u futur në thelbin e problemeve a ideve që nxirren nga krijuesit në veprat e tyre. Shkurt, secila prej tyre, shërben si mjet konkretizues në shërbim të ballafaqimit autor – vepër – lexues.
Shtjellimet në formë leksionesh, në librin “Vezullime”, vijnë si dielli në të zbardhur për të shquar gjithçka shikohet në çdo recension të tij. Kështu, duke analizuar krijimtarinë e poetit Skënder Braka, me poezinë e titulluar “Përtej ëndrrës së Minervës”, autori Shabaku nxjerr problemet e lindura e kundërveprimet shoqërore. Gërmon dhe zbulon se nga etimologjia dhe kuptimi që nga antikiteti, për të dalë në përfundimin se Minerva, është gjetje, ngaqë ky emër është simboli i gruas intelegjente.
Kritika e prof. Shabakut vjen dashamirëse si përkujdesje për ta konkretizuar atë që e sjell në formë teorie edhe në ciklin “Bernuda”, ku në titullin shumë kuptimor veçon nuancën, vela në formë trekëndëshe, krahasimi i trekëndëshit të detit Greqi – Itali – Shqipëri, i cili në dy anë ka zot e në anën nga Shqipëria, për fat të keq, ende nuk ka. Mesazh kuptimplotë se cënimi i bregdetit tonë ka trofe eshtrat e lëna, vjen i fuqishëm e aktual nga poeti dhe me vlera të shtuara vjen edhe nga recensuesi. Me anën e këtyre analizave trajtuar me finesë si “leksionin” nga autori i “Vezullime” vlen për autorin e poezisë (Gjergj Nikolla), sepse nxit lexuesin të përpiqet ta gjejë e t’i lexojë këto krijimtari, tani me një kureshtje të shtuar.
Teksa flet për poezinë dhe publikimin e saj, prof. Shabaku, vë pikën mbi “i” duke kategozizuar autorët e shkrimeve. Ai ia vë në dukje grupet të poetëve që rendin pas manisë së vargëzimit të pandërprerë, pa u kujdesur për cilësinë, për idetë e tematikat e përafërta, për mangësitë gjuhësore si dhe vlerësimet e tyre nga rethana simpatie apo miqësie si antivlera. Në grupin tjetër autori rendit krijime nga persona ambiciozë me stil të përfeksionuar, duke krijuar filozofinë e artit të fjalës. Autori i inkurajon të dya këto kategori për vetë larminë e lexuesve, por edhe nxit që lexuesit në kritikat e tyre, për hir të artit, të mos mbeten robër të ndjenjave të miqësisë.
Prof. Shabaku ndalet edhe mbi etikën e shkrimtarit, duke e orientuar krijuesin drejt një çlirimi shpirtëror. Këtu thekson se autori duhet të jetë i çliruar nga pesha e vlerave artistike, të shkruara nëpër rrugën e gjatë të artit. T’i shërbejë lexuesit. Jo art për t’u pasuruar (duke rendur drejt sasisë). E këshillon dhe ngulmon në domosdoshmërinë e respektit për lexuesin e kolegun, e do atë pa kompleks ideologjik dhe, së fundi, t’i ruhet korit të lëvdatave. Të gjitha këto janë trajtuar në mënyrë mjaft tërheqëse dhe shumë dashamirëse, ku, përmes thënieve të goditura, del në dritë e veçanta e këtij libri.
Mendoj dhe besoj se, jo vetëm për ato poetë a shkrimtarë të rinj, por dhe për shkrimtarë e poetë me eksperiencë, drita e lëshuar përmes këtij libri, si vetëtimë në netët me re, ku udhëtarit i jepet mundësia të përkujdeset e ta fiksojë shtegun ku do të hedhë hapin, për të mos rënë në greminë në anërrugët e maskuara nga terri, janë lëshuar me vend.
Autori i librit, bazuar në njohuritë e tij të plota e të thella, trajton me autoritet, shkurt e qartë konceptin që mbart poeti e shkrimtari në lidhje me lëvrimin e gjuhës në kërkim të zbulimit të fshehtësive të thesarit të saj, bazuar te fjala me nuancat kuptimore me gjuhë të stisur, me kuptim dytësor të fjalës, për të arritur majat e bukurisë së të shprehurit. Shkrimtari e poeti, sqaron autori në librin e tij “Vezullime”, duke dhënë së pari shembullin e vet, duhet të përdorin e lëvrojnë gjuhën letrare formuar si rezultat i bashkëpunimit të dy dialekteve kryesore.
Në librër kritika e Shabakut nuk vjen si buqeta lulesh të blera tek luleshitësit, për t’u bërë qejfin autorëve. Ajo vjen e rrafshët e ëmbël, tërheqëse, bindëse, aq sa të bën të motivohesh prej tij. Nuk ka vend të marrësh të gjitha shkrimet, (parathëniet kushtuar poetëve apo shkrimtarëve me apo pa eksperiencën e mjaftueshme) për të konkretizuar atë që trajton në udhërrëfimet teorike, parathëniet a recensat. Në secilën gjen krahasime të bukura, thënie të përshtatshme, vargje të spikatura, nxjerrë nga përmbledhjet me poezi, të sjella enkas për të konkretizuar atë që shpreh autori.
Në parathënien e prof. Ndue Shabaku kushtuar antologjisë “Pesë degë trungun thërrasin”, përcillet me tone të larta, ashtu siç e ka shprehur secili autor në poezinë e tij, dhimbja për fatet e kombit. Për ta shprehur këtë, kritiku thekson, … në simbolikën e pikave të lotit dhe të pikave të gjakut, shprehje që të mbetet në mendje. Me këtë ndjesi e me një forcë në rritje në të njejtën parathënie shkruan: “Regëtimat e zemrave të tyre, … që shkakton largësia, travajet e zezonës jetë…” Shprehje të tilla të forta lexuesi i këtij libri i gjen edhe në krijimtarinë poetike të potit Skënder Braka. Ja njëra prej tyre: “… u ngjan kujtimeve të bukura të një ekskursionisti, me trastën e letrave mbi kurriz që është duke eksploruar kozmosin e shpirtit për të arritur në përfundim …”. Nuk besoj se ndonjë lexues, pasi ta kekë lexuar këtë krahasim të shprehur aq bukur, të mos bëjë përpjekjet gjer dhe të mundimshme për ta gjetur bukurinë e poezive të atij libri me plot besim se do të shijojë ëmbëlsinë e frutave të pjekur mirë e jo të përzhitur nga flakët e kashtës, si jo rrallë.
Ai e josh lexuesin duke ia reklamuar bukurinë e poezive që përmban libri me dëshirat e shpresat ëmbëlake, por edhe për pasqyrimin real, reliev i trishtë në rrëpirat e honet në të cilat rrokulliset pa mëshirë fati i njeriut.
Gjithçka që autori i librit Vezullime, i thotë lexuesit, e bën me qëllimin e mirë për ta nxitur atë, duke e drejtuar kah shija e poezisë. I sjell në kujtesë poetit apo shkrimtarit që të qëndrojnë larg zhargonit adoleshentesk, fjalorit të rrugës, etj. Poetin apo shkrimtarin e koncepton në përpjekje të pandërprera për ta lëvruar zellshëm gjuhën shqipe, duke e kanalizuar në dy plane. Në atë individual ku recensuesi përdor krahasimin fat i ngjashëm me akrepat e ndryshkur të orës me fushë të brejtur, dhe në planin shoqëror ku e parapërgatit lexuesin se në poezitë e poetit do të gjejë në heroin e tij barrët e rënda shoqërore të gjitha plagët e rënda që realiteti hap, shkruan duke vlerësuar poetin Braka.
E veçantë është se autori Ndue Shabaku nuk shfaqet si sehirxhi që e shikon ndeshjen nga televizori. Ai të bind se jo vetëm ka hyrë në “stadium” për ta ndjekur drejtpërdrejt, por është aktivizuar në lojë. Me këtë e bën lexuesin ta besojë e të kërkojë edhe ai, ta gjej këtë vëllim poetik, për ta shijuar drejtpërdrejt.
Për vëllimin poetik “Ligjërime”, të autorit Gjokë Beci, prof. Shabaku, në tërë reflektimin shpreh mbivlera. Besoj, ligjërohet kjo që në rreshtin e parë ku e portretizon përmes retorikës: “Burrë i mençur në ligjërim, apo poeti që shkrihet natyrshëm me lexuesin?!” E, diku më poshtë, për vargun e poetit Beci shkruan: “Një varg që e shohim të udhëtojë në mes epizmit historik dhe dhimbjeve njerëzore, mes dritës dhe verbimit prej saj, mes hapave gjigantë të predikuar, dhe hapave prapa të bëra në shekullin memec”. Ky është Gjokë Beci, i rrallë e i lavdishëm, ndaj autori i Vezullime, është shprehur me superlativa në gjithë analizën kritike.
Në recensën e shkruar nga autori i Vezullime për librin “Malli i ka rrënjët larg” të autorit Tonin Nikolli, lexuesi, do të kuriozohet nën trokitjen e lehtë e hapa të padukshëm të epizmit të sofistikuar merr udhë, nervi i jetës tek poezia … Heroi, ndriçon recensuesi, ka kostumin e gërshetuar lirik dhe epik. Autori nxjer në pah vlerat e shumta të poezisë së Tonin Nilollit, duke theksuar që …me mjashtri të madhe poeti vihet në rolin e mjekut përmes imazheve të gjelbërta që dërgojnë puthje, ledhatime, përkëdhelje.
Pa përmendur se te cili shkrim i librit Vezullime, për cilin autor a në cilën kritikë i veçova ca nga shprehjet që jo vetëm më bënë për vete, por që e pasqyrojnë botën e madhe të brendshme prej artisti të fjalës së shkruar të autorit Ndue Shabaku, ca pjesë të vockla nga të shumtat shprehje kuptimplote, me respekt e dashuri me të cilat e ka trajtuar palcën e kritikës, s’më rrihet pa i veçuar pak prej tyre.
Një poeti të zëshëm: “Varfëria në shpirtin e poetit ka mbaruar dhe pasurinë e ka përkthyer në vagje”. Poetes me të cilën e ka njohjen vetëm virtualisht i jep atë që i takon: “… jam ndaluar me shumë entuziazëm në krijime të tilla si këto të krijuara nga ju”. Një poeti me shumë përvojë: “… poeti shpotit bukur e demaskon ashpër veset që kanë ngritur krye e manifestojnë në shoqëri elementet karakteristike negative” apo “… poezia çliron panoramën e shpirtit …” Në vlerësim të një poeti mjaft cilësor autori Shabaku shkruan: “Nga flakatymi i zhuritjes së truallit tonë dhe nga flakatymi i mishit të njeriut që digjet, nga hiri i shpirtit të përvuajtur të tij të ringjallet”. Një poeteje me varg të konsoliduar: “Një varg i lirë, shumë herë i thyer, i çliruar nga konturet e kanonet e tradicionalizmit, i thjeshtë dhe komunikues”. Një poeti me krijimtari të bollshme: “… autori ka kaluar në sitë lotin e shndërruar nga gjendje e lagët në hirin e thatë dhe mbi të ngelet dhimbje, ngelet dëshpërim, ngelet…” Ai ka ditur të lëshojë dritë mbi metrikën e përdorur nga autori e nuk le pa sjellë nga një “majë luge” me ëmbëlsinë e vargut të tij. Autori i kujton lexuesit se, duke lexuar këtë libër, ka për t’u ndeshur me efikasitetin e games së figurave letrare e sintaktikore pa e harruar neologjizmin si tipar që përshkon gjithë vëllimet e tij. Për një tjetër autor potencial i drejtohet lexuesit se duke lexuar vargjet e këtij vëllimi do të ndjehet në aromën e këndëshme të një buqete me lule të freskëta.
Ama, nuk i mungon edhe ky reflektim: “…mund t’i publikojmë t’i lexojmë, por vlerat lënë për të dëshiruar …” pa harruar të bëjë edhe inkurajimin e duhur, “… gjendem më ngushtë kur më kërkojnë të bëj komplimente, ndaj në mënyrën më të thjeshtë dëshiroj shumë t’iu përcjell maksimumin e mirënjohjes …”
Profesori i pasionuar e kritiku i përkushtuar, i dashur e i sertë thekson se krijuesit i cili rri ditë natë me bllok në dorë që ngrihen nga krevati për të shënuar, një fjalë, një mendim, një ide… i takojnë të gjitha meritat dhe i përkushtohet fort në këtë libër. Kjo bëhet më bindëse në parathënien e një poetje të re ku shpreh me çiltërsi këtë zemërgjërësi: “Dëshira ime është që të njihem me sa më shumë autorë dhe me sa më shumë krijues. Krijuesit gëzojnë respektin tim pa rezervë”.
Ama, asnjëra nga veprat e shkruara që nga mesazhet në internet gjer te shkrimet e botuara (libër, gazetë etj.) nuk marrin asnjë vlerë pa kritikën e shëndoshë që luan rolin e pasqyrës për veprën letrare. Ai kërkon shërimin e saj, aftësimin e përkushtimin.
Unë, si njëri nga lexuesit e këtij libri, e them me plot gojën se është fat i çdo krijuesi që, për ta rehatuar shpirtin e vet, ta çojë librin e tij në dorën e një mjeshtri si ju, gjuhëtar, artist i fjalës së shkruar, i nderuari Ndue Shabaku. Nga dora juaj libri nuk njolloset, por kurohet e merr vlerat e merituara. Si një person me dije të thella e mësues me dashuri e pasion pa kufi, prof. Shabaku i vjen në ndihmë lexuesit duke e mundësuar të gjejë shijen e kërkuar dhe ia evidencon aq sa duhet nga vepra që merr në dorë, pa ia shuar kureshtjen, por, përkundrazi, duke ia nxitur atë.
Përfundimisht, u pa puna. Kritikën e pabazuar e fort të nxituar, sapo lexova rrjeshtin e parë të parathënies së këtij libri, në adresë të redaktorit Gjergj Nilolla, më duhet ta kthej në falënderim për punën e shkëlqyer që ka bërë për Vezullime, këtij libri me vlera të rralla.

Kan være et billede af Ndue Shabaku


Më hipi në kokë ta shkruaj, ngaqë më duhet, patjetër, ta laj ndërgjegjen prej shkarjes së gjykimit tim. Kjo më erdhi që në faqen e parë, madje, që në rreshtin e parë të parathënies për librin “Vezullime”, me autor Ndue Shabakun, ku redaktori Gjergj Nikolla shkruante: “…, lexuesi ka në dorë një libër të rrallë me kritikë letrare.” Pikërisht këtu m’u ngrehën turinjtë përpjetë. Nuk i shtrëmbërova për profesorin e pasionuar, studiuesin e mirënjohur të gjuhës e letërsisë shqipe, për rrëfimtarin fjalëmbël e mendjenditur, për vlerësuesin e pagabuar, autorin e librit “Vezullime”, zotni Ndue Shabaku, por prej lëvdatës së lëshuar pa kursim nga redaktori Gjergj Nikolla. E paragjykova sapo e lexova togfjalëshin “libër të rrallë”. M’u ngul në mendje. Mendova se ai nuk ka nevojë për mbivlerësim. Dhe …, në pak sekonda, këtë person solla në kujtesë. M’u bë se më erdhi para sysh i tëri miku im Ndue Shabaku. Mik i rrallë. Mik që ma kishte ënda të kaloja kohë sa më të gjatë me të, i sigurtë se do të përfitoja nga ai, ndaj, duke menduar se lëvdata e tepruar e dëmton madhështinë e personalitetit të tij e një si trishtim ma përshkoi shtatin.
Me gjithë respektin për redaktorin Gjergj Nilolla, jo nga njohja e drejtëpërdrejtë me të, por nga lexuesit e të njohurit e tij, përkohësisht, e shkëputa leximin në parathënien e titulluar “Një libër për librat” dhe, si fluturakët që në ikje e sipër ndalojnë e kundrojnë ku të gjejnë ndonjë majë të përshtatshme, zura të shfletoja librin. Çuditërisht, kudo që e ndala shikimin, u ndesha me shprehje të bukura që m’i shembën mendimet e liga. S’prita t’i shkoja në fund. Iu ktheva parathënies. Teksa lexoja, vetiu, e tunda kokën sa majtas djathtas. Nuk e prisja të bija kaq shpejt në kontraditë me veten. Megjithatë, përsëri po më bëhej se njëfarë teprimi e përshkonte tërë parathënien. Ta shohim, i thashë vetes, e u ngula në libër.
U dorëzova shpejt. Ra çdo mosbesim apo keqkuptim se recensuesi i librit “Vezullime”, jo më kot, i kishte vënë titullin mjaft të gjetur parathënies, “Një libër për librat”, por e kishte studiuar me shumë vemendje. Në të nuk kishte bërë ndonjë mbivlerësim apo shprehur ndonjë fryrje. Parathënia është një shtjellim mjeshtror rreth një libri vërtet ndryshe. Poeti i talentuar Gjergj Nikolla e ka pasqyruar tërë përkujdesjen e autorit të librit, për t’i nxitur artshkruesit e për ta bërë me mjeshtri kritikën sa më të kapshme. Ka nxjerrë në dritë autoritetin e tij si studiues, zemërgjërësinë e tij për ta ndarë me autorin mendimin kritik, duke e quajtur edhe vetë një portë që mirëpret këdo … dhe në këtë përfundim ka arritur në bazë të një analize të hollësishme. Ta mbështesja redaktorin, do të kisha dëshirë, por ai e ka analizuar tërësisht e mjeshtrisht. Përpara lexuesit ka zbuluar një galeri të pasur mendimesh e gjykimesh të shprehura bukur ashtu siç qëndiset një gjerdan me gurë xhevahiri.
I lakmova ata gurë e, pikërisht në gjetjen e grumbullimin e tyre, më lindi dëshira dhe mora guximin të shkruaja për librin “Vezullime” me autor Ndue Shabakun.
Ajo që nuk mund ta lë pa e cekur, edhe se është trajtuar shumë mirë nga recensuesi në parathënie, është koncepti i trajtimit ndryshe të një libri me karakter kritik, gjë që me kandarin tim e vlerësova shumë. Trajtimi në këtë libër i disa çeshtjeve prej një pjese krijuesish të panjohur e nga të tjerë të lënë prej kohësh në harresë, autori me dashamirësi ua kujton duke i trajtuar thjesht, bukur e në përputhje me njohuritë shkencore.
Profesori i pasionuar ka ndjekur disa krijimtari artistike, nga më të ndryshmet, duke i bërë ball e reflektuar saktësisht e qartësisht si kritik i sprovuar. Patjetër që jo çdo krijim e meriton të quhet i tillë, por prof. Shabaku, si kritik letrar, është aq i kujdesshëm, sa të mos përdorë hanxharin e prerjes së kokës për asnjërin, por melhemin e kurimit për këdo. Për t’u ardhur në ndihmë, jo vetëm lexuesve e komentuesve të gjithfarëllojtë, por edhe poetëve, sidomos, atyre me njohuri disi të cunguara, autori i “Vezullime”, me një bujari e dashamirësi të pazakontë për këdo, ka lëshuar një tufë drite mbi paqartësitë e mundshme. Atë dritë e përcjellin xhevahiret e shprehjeve të autorit, herë të sajuara nga vepra ku gjejmë kritikat e shumta të gjitha me kripën e duhur, herë të mbledhura nëpër veprat që analizon.
Duke lëshuar dritën edhe në fjalën “muzë”, shpesh të përdorur pa vend apo të lëshuar në tym, autori sqaron prejardhjen dhe domethënien e saj. Kjo i paraprin qartësimit të termit “poezi” gjë që krijuesit të ri i nevoitet të ketë parasysh se ka të bëj me krijimin, mënyrën e lindjes së saj, të shpërndarjes dhe perfeksionimit të vazhdueshëm të kësaj të fundit, e cila ia dorëzon krijimtarinë vlerësuesit të vërtetë, lexuesit. Çështjen “Fakti dhe imazhi artistik”, autori e sjell si domosdoshmëri për t’u kuptuar se nga të rinj të talentuar, duhet të krenohemi, madje, edhe të mësojmë…Trajtimet e disa çeshtjeve të tilla, të cilat redaktori i ka quajtur “minileksione”, për mua edhe se të shtrydhura mirë, të përmbledhta, të thukëta për lexuesin e çdo niveli, më ngjajnë leksione të mirëfillta e fort të goditura. Autori i “Vezullime”, profesor Ndue Shabaku, përmes tyre shpalos njohuritë duke treguar zemërgjerësinë e tij për t’u futur në thelbin e problemeve a ideve që nxirren nga krijuesit në veprat e tyre. Shkurt, secila prej tyre, shërben si mjet konkretizues në shërbim të ballafaqimit autor – vepër – lexues.
Shtjellimet në formë leksionesh, në librin “Vezullime”, vijnë si dielli në të zbardhur për të shquar gjithçka shikohet në çdo recension të tij. Kështu, duke analizuar krijimtarinë e poetit Skënder Braka, me poezinë e titulluar “Përtej ëndrrës së Minervës”, autori Shabaku nxjerr problemet e lindura e kundërveprimet shoqërore. Gërmon dhe zbulon se nga etimologjia dhe kuptimi që nga antikiteti, për të dalë në përfundimin se Minerva, është gjetje, ngaqë ky emër është simboli i gruas intelegjente.
Kritika e prof. Shabakut vjen dashamirëse si përkujdesje për ta konkretizuar atë që e sjell në formë teorie edhe në ciklin “Bernuda”, ku në titullin shumë kuptimor veçon nuancën, vela në formë trekëndëshe, krahasimi i trekëndëshit të detit Greqi – Itali – Shqipëri, i cili në dy anë ka zot e në anën nga Shqipëria, për fat të keq, ende nuk ka. Mesazh kuptimplotë se cënimi i bregdetit tonë ka trofe eshtrat e lëna, vjen i fuqishëm e aktual nga poeti dhe me vlera të shtuara vjen edhe nga recensuesi. Me anën e këtyre analizave trajtuar me finesë si “leksionin” nga autori i “Vezullime” vlen për autorin e poezisë (Gjergj Nikolla), sepse nxit lexuesin të përpiqet ta gjejë e t’i lexojë këto krijimtari, tani me një kureshtje të shtuar.
Teksa flet për poezinë dhe publikimin e saj, prof. Shabaku, vë pikën mbi “i” duke kategozizuar autorët e shkrimeve. Ai ia vë në dukje grupet të poetëve që rendin pas manisë së vargëzimit të pandërprerë, pa u kujdesur për cilësinë, për idetë e tematikat e përafërta, për mangësitë gjuhësore si dhe vlerësimet e tyre nga rethana simpatie apo miqësie si antivlera. Në grupin tjetër autori rendit krijime nga persona ambiciozë me stil të përfeksionuar, duke krijuar filozofinë e artit të fjalës. Autori i inkurajon të dya këto kategori për vetë larminë e lexuesve, por edhe nxit që lexuesit në kritikat e tyre, për hir të artit, të mos mbeten robër të ndjenjave të miqësisë.
Prof. Shabaku ndalet edhe mbi etikën e shkrimtarit, duke e orientuar krijuesin drejt një çlirimi shpirtëror. Këtu thekson se autori duhet të jetë i çliruar nga pesha e vlerave artistike, të shkruara nëpër rrugën e gjatë të artit. T’i shërbejë lexuesit. Jo art për t’u pasuruar (duke rendur drejt sasisë). E këshillon dhe ngulmon në domosdoshmërinë e respektit për lexuesin e kolegun, e do atë pa kompleks ideologjik dhe, së fundi, t’i ruhet korit të lëvdatave. Të gjitha këto janë trajtuar në mënyrë mjaft tërheqëse dhe shumë dashamirëse, ku, përmes thënieve të goditura, del në dritë e veçanta e këtij libri.
Mendoj dhe besoj se, jo vetëm për ato poetë a shkrimtarë të rinj, por dhe për shkrimtarë e poetë me eksperiencë, drita e lëshuar përmes këtij libri, si vetëtimë në netët me re, ku udhëtarit i jepet mundësia të përkujdeset e ta fiksojë shtegun ku do të hedhë hapin, për të mos rënë në greminë në anërrugët e maskuara nga terri, janë lëshuar me vend.
Autori i librit, bazuar në njohuritë e tij të plota e të thella, trajton me autoritet, shkurt e qartë konceptin që mbart poeti e shkrimtari në lidhje me lëvrimin e gjuhës në kërkim të zbulimit të fshehtësive të thesarit të saj, bazuar te fjala me nuancat kuptimore me gjuhë të stisur, me kuptim dytësor të fjalës, për të arritur majat e bukurisë së të shprehurit. Shkrimtari e poeti, sqaron autori në librin e tij “Vezullime”, duke dhënë së pari shembullin e vet, duhet të përdorin e lëvrojnë gjuhën letrare formuar si rezultat i bashkëpunimit të dy dialekteve kryesore.
Në librër kritika e Shabakut nuk vjen si buqeta lulesh të blera tek luleshitësit, për t’u bërë qejfin autorëve. Ajo vjen e rrafshët e ëmbël, tërheqëse, bindëse, aq sa të bën të motivohesh prej tij. Nuk ka vend të marrësh të gjitha shkrimet, (parathëniet kushtuar poetëve apo shkrimtarëve me apo pa eksperiencën e mjaftueshme) për të konkretizuar atë që trajton në udhërrëfimet teorike, parathëniet a recensat. Në secilën gjen krahasime të bukura, thënie të përshtatshme, vargje të spikatura, nxjerrë nga përmbledhjet me poezi, të sjella enkas për të konkretizuar atë që shpreh autori.
Në parathënien e prof. Ndue Shabaku kushtuar antologjisë “Pesë degë trungun thërrasin”, përcillet me tone të larta, ashtu siç e ka shprehur secili autor në poezinë e tij, dhimbja për fatet e kombit. Për ta shprehur këtë, kritiku thekson, … në simbolikën e pikave të lotit dhe të pikave të gjakut, shprehje që të mbetet në mendje. Me këtë ndjesi e me një forcë në rritje në të njejtën parathënie shkruan: “Regëtimat e zemrave të tyre, … që shkakton largësia, travajet e zezonës jetë…” Shprehje të tilla të forta lexuesi i këtij libri i gjen edhe në krijimtarinë poetike të potit Skënder Braka. Ja njëra prej tyre: “… u ngjan kujtimeve të bukura të një ekskursionisti, me trastën e letrave mbi kurriz që është duke eksploruar kozmosin e shpirtit për të arritur në përfundim …”. Nuk besoj se ndonjë lexues, pasi ta kekë lexuar këtë krahasim të shprehur aq bukur, të mos bëjë përpjekjet gjer dhe të mundimshme për ta gjetur bukurinë e poezive të atij libri me plot besim se do të shijojë ëmbëlsinë e frutave të pjekur mirë e jo të përzhitur nga flakët e kashtës, si jo rrallë.
Ai e josh lexuesin duke ia reklamuar bukurinë e poezive që përmban libri me dëshirat e shpresat ëmbëlake, por edhe për pasqyrimin real, reliev i trishtë në rrëpirat e honet në të cilat rrokulliset pa mëshirë fati i njeriut.
Gjithçka që autori i librit Vezullime, i thotë lexuesit, e bën me qëllimin e mirë për ta nxitur atë, duke e drejtuar kah shija e poezisë. I sjell në kujtesë poetit apo shkrimtarit që të qëndrojnë larg zhargonit adoleshentesk, fjalorit të rrugës, etj. Poetin apo shkrimtarin e koncepton në përpjekje të pandërprera për ta lëvruar zellshëm gjuhën shqipe, duke e kanalizuar në dy plane. Në atë individual ku recensuesi përdor krahasimin fat i ngjashëm me akrepat e ndryshkur të orës me fushë të brejtur, dhe në planin shoqëror ku e parapërgatit lexuesin se në poezitë e poetit do të gjejë në heroin e tij barrët e rënda shoqërore të gjitha plagët e rënda që realiteti hap, shkruan duke vlerësuar poetin Braka.
E veçantë është se autori Ndue Shabaku nuk shfaqet si sehirxhi që e shikon ndeshjen nga televizori. Ai të bind se jo vetëm ka hyrë në “stadium” për ta ndjekur drejtpërdrejt, por është aktivizuar në lojë. Me këtë e bën lexuesin ta besojë e të kërkojë edhe ai, ta gjej këtë vëllim poetik, për ta shijuar drejtpërdrejt.
Për vëllimin poetik “Ligjërime”, të autorit Gjokë Beci, prof. Shabaku, në tërë reflektimin shpreh mbivlera. Besoj, ligjërohet kjo që në rreshtin e parë ku e portretizon përmes retorikës: “Burrë i mençur në ligjërim, apo poeti që shkrihet natyrshëm me lexuesin?!” E, diku më poshtë, për vargun e poetit Beci shkruan: “Një varg që e shohim të udhëtojë në mes epizmit historik dhe dhimbjeve njerëzore, mes dritës dhe verbimit prej saj, mes hapave gjigantë të predikuar, dhe hapave prapa të bëra në shekullin memec”. Ky është Gjokë Beci, i rrallë e i lavdishëm, ndaj autori i Vezullime, është shprehur me superlativa në gjithë analizën kritike.
Në recensën e shkruar nga autori i Vezullime për librin “Malli i ka rrënjët larg” të autorit Tonin Nikolli, lexuesi, do të kuriozohet nën trokitjen e lehtë e hapa të padukshëm të epizmit të sofistikuar merr udhë, nervi i jetës tek poezia … Heroi, ndriçon recensuesi, ka kostumin e gërshetuar lirik dhe epik. Autori nxjer në pah vlerat e shumta të poezisë së Tonin Nilollit, duke theksuar që …me mjashtri të madhe poeti vihet në rolin e mjekut përmes imazheve të gjelbërta që dërgojnë puthje, ledhatime, përkëdhelje.
Pa përmendur se te cili shkrim i librit Vezullime, për cilin autor a në cilën kritikë i veçova ca nga shprehjet që jo vetëm më bënë për vete, por që e pasqyrojnë botën e madhe të brendshme prej artisti të fjalës së shkruar të autorit Ndue Shabaku, ca pjesë të vockla nga të shumtat shprehje kuptimplote, me respekt e dashuri me të cilat e ka trajtuar palcën e kritikës, s’më rrihet pa i veçuar pak prej tyre.
Një poeti të zëshëm: “Varfëria në shpirtin e poetit ka mbaruar dhe pasurinë e ka përkthyer në vagje”. Poetes me të cilën e ka njohjen vetëm virtualisht i jep atë që i takon: “… jam ndaluar me shumë entuziazëm në krijime të tilla si këto të krijuara nga ju”. Një poeti me shumë përvojë: “… poeti shpotit bukur e demaskon ashpër veset që kanë ngritur krye e manifestojnë në shoqëri elementet karakteristike negative” apo “… poezia çliron panoramën e shpirtit …” Në vlerësim të një poeti mjaft cilësor autori Shabaku shkruan: “Nga flakatymi i zhuritjes së truallit tonë dhe nga flakatymi i mishit të njeriut që digjet, nga hiri i shpirtit të përvuajtur të tij të ringjallet”. Një poeteje me varg të konsoliduar: “Një varg i lirë, shumë herë i thyer, i çliruar nga konturet e kanonet e tradicionalizmit, i thjeshtë dhe komunikues”. Një poeti me krijimtari të bollshme: “… autori ka kaluar në sitë lotin e shndërruar nga gjendje e lagët në hirin e thatë dhe mbi të ngelet dhimbje, ngelet dëshpërim, ngelet…” Ai ka ditur të lëshojë dritë mbi metrikën e përdorur nga autori e nuk le pa sjellë nga një “majë luge” me ëmbëlsinë e vargut të tij. Autori i kujton lexuesit se, duke lexuar këtë libër, ka për t’u ndeshur me efikasitetin e games së figurave letrare e sintaktikore pa e harruar neologjizmin si tipar që përshkon gjithë vëllimet e tij. Për një tjetër autor potencial i drejtohet lexuesit se duke lexuar vargjet e këtij vëllimi do të ndjehet në aromën e këndëshme të një buqete me lule të freskëta.
Ama, nuk i mungon edhe ky reflektim: “…mund t’i publikojmë t’i lexojmë, por vlerat lënë për të dëshiruar …” pa harruar të bëjë edhe inkurajimin e duhur, “… gjendem më ngushtë kur më kërkojnë të bëj komplimente, ndaj në mënyrën më të thjeshtë dëshiroj shumë t’iu përcjell maksimumin e mirënjohjes …”
Profesori i pasionuar e kritiku i përkushtuar, i dashur e i sertë thekson se krijuesit i cili rri ditë natë me bllok në dorë që ngrihen nga krevati për të shënuar, një fjalë, një mendim, një ide… i takojnë të gjitha meritat dhe i përkushtohet fort në këtë libër. Kjo bëhet më bindëse në parathënien e një poetje të re ku shpreh me çiltërsi këtë zemërgjërësi: “Dëshira ime është që të njihem me sa më shumë autorë dhe me sa më shumë krijues. Krijuesit gëzojnë respektin tim pa rezervë”.
Ama, asnjëra nga veprat e shkruara që nga mesazhet në internet gjer te shkrimet e botuara (libër, gazetë etj.) nuk marrin asnjë vlerë pa kritikën e shëndoshë që luan rolin e pasqyrës për veprën letrare. Ai kërkon shërimin e saj, aftësimin e përkushtimin.
Unë, si njëri nga lexuesit e këtij libri, e them me plot gojën se është fat i çdo krijuesi që, për ta rehatuar shpirtin e vet, ta çojë librin e tij në dorën e një mjeshtri si ju, gjuhëtar, artist i fjalës së shkruar, i nderuari Ndue Shabaku. Nga dora juaj libri nuk njolloset, por kurohet e merr vlerat e merituara. Si një person me dije të thella e mësues me dashuri e pasion pa kufi, prof. Shabaku i vjen në ndihmë lexuesit duke e mundësuar të gjejë shijen e kërkuar dhe ia evidencon aq sa duhet nga vepra që merr në dorë, pa ia shuar kureshtjen, por, përkundrazi, duke ia nxitur atë.
Përfundimisht, u pa puna. Kritikën e pabazuar e fort të nxituar, sapo lexova rrjeshtin e parë të parathënies së këtij libri, në adresë të redaktorit Gjergj Nilolla, më duhet ta kthej në falënderim për punën e shkëlqyer që ka bërë për Vezullime, këtij libri me vlera të rralla.

Burimi/Facebook/LSHASHI – LIDHJA E SHKRIMTAREVE DHE ARTISTEVE SHQIPTARE NE ITALI

Rudi Berisha – UNË TË KËRKOJ TEK ULËSJA E VJETËR

No Comments Argëtim Letersi

Mbi mallin ne jetë sot të kërkoj ty e dashur
Ku mbeten ditët e mbushura fjalë dashurie ?
Pse nuk lexon vargjet e mia qe shkruaj për ty
Sa me mungojnë ditët qe kemi qen bashkë.

Kemi shëtitur nëpër shtigje malesh ne DY
Atje kemi qen ulur tek ulësja e vjetër e kohës
Koha na e vrau dashurinë që në Fillim-Lindje
Sot kemi mbetur DY trupa nëpër rrugë pa zgjidhje.

Fjalët tua i kam të shkruar në ditarin e shpirtit tim
I kam shkruar ca pika loti e me dy pika gjak të trupit
Kam ëndërruar të shoh ne fustan te bardhë nusërie
Të isha unë kalorësi që do udhëtonim nëpër ato shtigje.

Sot jam një rrugëtim i vetmuar qe bredhi rrugëve
Thuaj çdo ditë shkoj ulem tek ajo ulësja e dashurisë
Aty unë vështroi e meditoj për TY dhe dashurinë tënde
Jam bërë rreze e diellit të ngrohtë qe shpirtin me djeg.

Rri ulur në ulëse e dëgjoj cicërimat e zogjve qe rrinë në lisa
Aty dikur jemi shoqëruar ne me cicërima të dashurisë tonë
Sot malli e dhimbja shpirtin ma trazon si valë deti i tërbuar
Unë të kërkoj tek ulësja e vjetër e dashura ime e bekuar.

© RUDI BERISHA, 2021

Bari Dervishllari – Kroi i xha Hekes.

No Comments Argëtim Letersi

Te korita dorè bujare,
pjesè e fèmijnis sime.
Me thinja qindravjeçare,
aty mbinè plot kujtime.

Herèn e parè qè tè pashe,
nè krah mè mbante nèna.
Nè dashuri me ty rashè,
me currilat e argjènda.

Ditèn tjetèr pa gèdhirè,
unè erdha sèrish tek ty.
Mbase buroj njè dèshirè?
Si ujèt qè rrjedh aty.

Ti krua qofsh i bekuar,
freskove fèmijninè time.
Marrèzitè mi ke pranuarè,
çamarrok me plot kujtime.

Kroi i dashur legjendar,
Tè flas me dorè nè zèmèr.
Ndonjèherè kur mè ke par,
mos trego q’mè pe shtrèmèr.

Ti si unè ke parè shumè ,
s’qeshè i pari as i fundit,
Lèri sekretet aty nè gjumè,
se i nxjerr bojèn katundit.

Ditè e natè tè flas me ty,
historitè s’mbarojnè kurrè.
Kur ia bèra zoçkès me sy,
isha i ri nuk isha burrè.

Ti na dhe ujè pèr tè pirè,
Ne lèshonim vap e afsh
dikush na tha faqe nxirè ,
ç’tè tè them;lère mè qafsh.

Them se shpejt do vi aty,
me kap e tè kap pèr qafe.
Do tè puth gryke dhe sy ,
Kroi i dashur pa mèkate.

Kushtuare krojit te Xha Hekes ,kroi i mèhallès sime.

Burimi/Facebook

RUDI BERISHA – LETËR TË SHKRUAJ NË NATËN PA DRITË

No Comments Argëtim Letersi

-Ku është Ukshin Hoti ?

Këmishën e bardhë të ruajmë për dasmë
Muret e kanë qëndisur fytyrën tënde
Brigjet çdo ditë digjen nga malli për ty
Dritë diell për atdhe Profesor Ukshin Hoti.

Në ndriçimin e natës më je fanari i diturisë
Në fletën e bardhë më je gjaku i lirisë
Në zemrën e plagosur ende të ruaj
Me kockat e tua tempuj kam për të ndërtuar.

Jeta të dhuroi zgjuarsinë e shpirtit dhe mendjes
Ti i fal çdo gjë nga jeta jote e dritës së diellit
Hënën na e fale neve o flakadani i lirisë
O tempulli i dijes o Ukshin Hoti
O pishtari i ndriçuar në errësirën e kohës.

Letër të shkruaj në natën pa dritë
Në dhomën e ftohtë të kërkoja lirinë
Në muret e qelisë të shkruar liri për atdhe
Sa të harruan mendjet e harresës së korbit
Por sonte të kujton pena ime o vigan i diturisë.

Dua të ndez një qiri për ty sonte në mesnatë
Kisha dashur më shumë për ty të ndez
Të ndez të gjithë qirinjtë në të gjithë Shqipërinë
Por Ukshin Hoti më fal nuk kam më shumë
Se të gjithë lufta të mirët m’i bëri dëshmorë
E këta të gjallët karriga m’i bëri varrë të pavlerë.

© RUDI BERISHA
Dardani Antike, 27 prill 2021

Musa Krasniqi – KURRË S’PO NA BËHET VONË

No Comments Argëtim Letersi

Sa t’pa ditur jemi bërë
Hyjnoren përdhosim n’tokë
Sikur t’kishim pirë vërë
Jemi fare pa mend n’kokë

Ne shumë zhurmë bëjmë
Jo për tonat t’bukura vlera
Kemi rënë dhe po “flejmë”
Nuk dimë nga është dera

“Vlerat”e pushtuesve duam
I përbuzim t’shenjtat tona
Nga t’huajat ne pësuam
Humbem popull e prona

Mohojmë historinë tonë
Të tjerëve ju shërbejmë
Kurrë s’po na bëhet vonë
Jemi t’vendosur “t’flejmë”

Bota përdit po ikë nga ne
me dije t’reja e t’arritura
Ne ende të mpirë me fe
Me gjuhë e durë “t’lidhura”

Fetë po na verbojnë sytë
Ato janë t’pushtuesve
I mbollën për t’na mbytë
Me punën e mashtruesve

Musa Krasniqi
16 maj 2021

Ymer Nurka – O MJALTI NË HOJË

No Comments Argëtim Letersi

Dora gjë s’të prek, këmba gjë s’të shkel,
Ç’ta stoliska shtatin, fustani me tel!
Tash që hyri Vjeshta dhe Vera po del,
O mjalti në pite, vallë kush të vjel?!

Si në mijra lule, gatuar nga dora,
Prahruar nga Dielli, freskuar nga bora.
Njëzet vite shkuan, ja tek erdhi ora,
Përmbi flokun tënd, të vihet kurora!

Cili e ka fatin, kush do të provojë,
Të shtrydhë me buzë, të shkrijë me gojë?!
Si melhem për shpirtin, pika të pikojë,
O mjalti me pite, o mjalti në hojë!

Kur të pikosh tinë, moj u bëfsha enë,
Në një cep të Botës, atje le t’më venë!
Ne të rrimë zgjuar, kur të tjerët flenë,
Tretur të dy bashkë, si malli me ngenë!

Burimi/Facebook

Ardiana Dhimiter Mitrushi – Kafshim… artistik

No Comments Argëtim Letersi

Ndjeva një rrënqethje të gërvishtur nga thika e sheqerosur, nga nënqeshja përbindëshe gjuha shijonte me kërshëri dëshirat e pa thëna.
Në sytë e tu’ ekzistonte lavdia shekullore, eposi Homerian që dritën e imagjinonte akoma edhe sot në errësirën shpirtërore.
Me shekujt kalëronte furtuna titanike që ulërinte nga fundi oqeanik. Ajo ulërinte për fitoren e dorëzuar me pyetjet si një torturë psiqike që i kërkonte, por në duart e kujt?!…
Në rrënojat shpirtërore kish mbetur vetëm një ndjenjë emergjente, ajo e unit që vërtitej si peshku pa ujë me sy të përgjakura. Me gojë lëvdonte vetveten si një formë mastrubimi klasik elozhesh duke gëlltitur spermatozoitin deri në pikën e fundit. Me dëshirë psiqike lëpinte pikëzat e fundit të aktit përbuzës seksual si një hymn i dështuar, me një frazë të rëndomtë: “Mbarove, ik tani…”
Ky është vetëm një makabritet i trysnuar në palcën tokësore, një lëmoshë andro-meno patetike, klasiçizëm mondan i kohës që paguan vetveten.
Në rrjetin e elitës apo eskortës mondane jepeshin rrushfetet banale erotike, përbuzjet maskuliniste. Pikërisht në atë rrjet kategorizoheshin dhe ndaheshin llojet e dëshirave femërore, pompoheshin ireksionet për të zbrazur balonat testikulare, por pa njohje lamtumire.
Sot elita juaj e përsosur i’a kish rrëmbyer petkun grabitqar merimangave, por kurrën e kurrës nuk do të mund të arrinte të pështynte me mjeshtërinë gjenetike të përsosmërisë së saj.
Përplasjet zanore përcillnin jehonën e mbytur me një shhhh!… Sa shpesh në brezaret e thella të truve i shtruat harresat banale dhe, me një buzëqeshje idopatike tragjiko-komikja aktronte virgjërinë e kohërave tektonike që shkundëte tërë prapësitë.
Por, edhe sa kohë do të presim “të virgjërën” Mari që të vijë dhe të ulet si ju, elitaret mondane dhe, me artistëri të na mbushë mendjen që ne jemi të kërcënuarit paranoikë të “dhimbjes tuaj”…
O Zot!… Më fal që para teje arrij të përdhos emrin e një shenjtore, por sa shumë janë shtuar edhe “mëkataret” e pafaj…
Unë “djalli vetë” jam pasoja që lëngoj “gjynahet” e botës, lëngoj “turpin” që sot jam këtu, lëngoj zhargonet jetike paranoike, por më shumë lëndoj “hyjneshën” që aktroi në perëndinë e ekzistencës time.
Sot, si re e zezë turfullon ekzistenca ime, qielli kërcet dhëmbët e akullta për të ngrirë dhe këputur dritën e diellit tim të lëmshuar në miliona fije shprese. Në rrezet vezullonjëse e shoh të ardhmen, ndjej shiun dhe rrjedhën që kthjellon faqet e nxira që kanë veç një emër, asht krim…
Unë si individ femëror, shpesh edhe kam gabuar, edhe jam mashtruar, mbase ju kam lejuar edhe përrallën e rradhës të lodrojë me nënqeshje, por sot kohës i kam lënë edhe hapësirën e duhur për shpëtim.
Unë nuk dua t’i mbetem peng kohës, për faj të epsheve ekstazike amëshore humaniste, as pushteteve panaromike, as karrierave Hygojane, por as unit egoist skizofrenik paranoik që bën hije diku.
Unë në thellësi e ndjej çdo lëvizje, çdo ndjesi njerëzore, çdo hapësirë tokësore, por edhe çdo kafshim… artistik. Unë në horizontin tim e ulur do të ri dhe pres dritë vezullimin blu të kaltërsisë, të pres ty ndjenja ime si një muzë infinitive, por me shpresa të shenjta hyjnore…
Ardiana Mitrushi 05/11/2021…

Burimi/Facebook