Home

Lajme

Rudina Muharremi Beja – VENDI IM -Ishmit

No Comments Argëtim Letersi

Shkova larg teje vendi im i hyjtë
Një copëz zemër ende me Ty rreh
Ti madhështor shfaqesh përballë detit
Udhëve e kalave historinë e fsheh…!

O vend i begatë erërash përkëdhelur
O djep që përkunde ëndrra pa fund
Detit plot valë sa hapa kam hedhur
Parfumin ta ndiej që më ndjek gjithkund.

Bujtin në Ty zbrazësi e psherëtima
Fytyra të vuajtura lodhur pagjumësive
trumbetojnë mburrje, ankthi, lemeria,
Mpihet buza nënës, në gji thinjet fëmija…!

Mbi kurmin tënd shkëlqen historia
Shi meteorësh e lumenj të përshkojnë
Emrin – pa cënuar ta ruajnë kalatë
E kodrat në ethe, dhimbjesh drithërojnë.

O tokë e shkelur, e vjelur, e vjedhur,
O etër, gjyshër, që përkëdhelët flokët e mi
O qiell që ylberë sërish di të dhurosh
Bëmëni një vënd në Tuajin gji!

Burimi/Facebbok/Autori

Miho Gjini – DUKE KUJTUAR ESTRADËN E SARANDËS

No Comments Argëtim Letersi

Në 60 vjetorin e krijimit
Një botim të rrallë që do ta quaja “të begatë” këtë libër të regjisorit Vangjel Agora, nën përkujdesjen e Prof.Dr Josif Papagjonit, ndërkohë që ” perdja” e tyre është mbyllur padrejtësisht , një herë e përgjithmonë. Ato lindën e u rritën nën stresin e asaj periudhe shtrënguese, kur e qeshura qe “varrosur” e publiku i donte e i kërkonte me domosdo estradat, si e vetmja kënaqësi shlodhëse, ndërkohë që “litari” i propogandës e i ideologjizmës njëpartiake, shtrëngohej sa vente e më shumë në “fytin” e njerëzve. Dhe errdhi, më në fund,” asfiksia” e tyre, tek Partia i monopolizoi edhe ato, duke i quajtur “Leva të Partisë” e që do të mbylleshin përfundimisht, kur “aguan ditë më të mira”, pas përmbysje së Shtetit të Diktaturës, për të shkuar në varrezat e asgjësë!…Do ta quaja të trishtueshme, për to e për popullin që i pëlqente, si të vetmin dëfrim të kohës, mandejë, duke mos lënë mbi sipërfaqe të tokës shqiptare, asnjë syresh , si art e zhanër sintetik, që bashkonte përmes humorit e satirës që të gjitha artet e tjera, në një shtjellim, po kaq të këndshëm problemor e artistik, me kohën që rridhte e ecte, megjithatë, më ngadalë, pa liri krijimi, shoqëruar edhe “me doganë”. Kur, sido që ishin, me kritikën që bënin përnatë e parreshtur, luanin edhe rolin e njëfarë “Opozite”, teksa ajo thuajse nuk egzistonte! Edhe pse nuk kishim të bënim përherë me “zeje ari”!
Ata e kanë quajtur librin e tyre “AROMA E NJË KOHE QË PO IKËN”, sepse vërtetë që kështu qe, si një “aromë” që të vjen në hundë, mësohesh me të dhe befas ajo të ikën e nuk e ke më.Të 15 estradat profesioniste të vëndit “mbyllen me urdhër nga lartë”(!?), pa lënë asnjë për “be e për shenjë” si art i veçantë, që duhej të ecte e të lulëzonte në “kushtet e reja” të tranzicionit të shtetit demokratik, kur shtetet e tjera, i kishin ruajtur disa syresh , të përafërta me këtë gjini arti shpotitës e dëfryes njëherësh, sikundër janë: teatrot e komedisë, të varjetesë, të Musik Hall-eve, të vodevileve e të operetave gazmore. Vetëm në keyqytetin e një vëndi ish komunist (si Polonia), në Varshavë numëmërohen tani 47 teatro të tilla, ndërsa në një shtet me mbretëri të trashëguar, si Greqia, në kryeqytetin e saj në Athinë, qëndron i hijshëm e madhështor TEATRI KOMBËTAR, qysh prej 150 vietsh,ndërsa nëpër rugicat e Athinës, ka sot me qindra teatro private, të të gjitha funksjoneve e gjinive të tyre!. Kur ne nuk kemi asnjë syresh! Kemi vetëm një “projekt” të mbërthyer edhe ai “për fyty” nga politika grinjare!Dhe një LIBËR të shkruar si ky,- si shëmbëlltyra e vetme e më e qëndrueshme për Estradën e Sarandës, që u krijua në vitin 1962 dhe u “varros” kur digjej shteti përsëri , më 1977-ën! Që na “vjen ndryshe”, pra si libër, atëhere kur nuk e prisnim, në 60 vjetorin e krijmit e në 25 vjetorin e “varrimit”! Me 384 faqe e me 410 fotografi të rralla, 60 prej të cilave janë me ngjyra, e duken si “të gjalla”, në nje botim lluksoz të “TOENËS”. Duke ruajtur , jo vetëm rendin kronologjik, po edhe “ngjyrimin kohor”, bile edhe atë analitik, brënda asaj “kornize” kufizuese e përherë shtrënguese…
Dhe tani kemi vetëm një “dëshmi”të spektakleve të saj fort të këndëshme, këtë libër të mrekullueshm, që nuk e ka asnjë institucion skenik, me përvojë edhe më të gjatë, sikundër janë ato 6 Teatrot e Dramës e ai i “Operës dhe i Baletit”. Si një jetëshkrim artistik e njerëzor! Ndofta edhe nga që botimet e këtij lloji quhen “të tepërta” e nuk financohen, po edhe nga që studjuesit e kritikët e zhanrit në fjalë, numërohen me “gishtë” e janë bërë “të papërfillshëm”, nga vetë natyra e një shteti “të varfër” e me “tranzicionin më të gjatë në BOTË”. Tepër të lodhshëm! . Çuditërisht brënda e jashtë Europës!? Si edhe me disa drejtues arti e kulture, që vihen në krrye të këtyre institucioneve , sipas profileve të politkës, pa le të jenë si “personazhe komedie e estrade”, si ai Ministri i Kulturës që nuk dinte ku ndodhen eshtrat e Ismail Qemalit e do i kërkonte “në hava”, si të ishte me të vërtetë një “personazh estrade”, apo si ai Drejtori i Teatrit Kombëtar, që i vajta unë me 6 botime monografike të artistëve themeltar e me një libër me 10 portrete të këtij Teatri Qëndror, për t’i promovuar dhe përtonte që të çohej nga “kolltuku Partiak”, qofë edhe të më përgjigjej , apo të krrente nga goja një “fjalë falenderimi”, si ajo që e donte Alaksandër Filimoni i komedisë “Njeriu që pa vdekjen me sy”(!), pasi kishte bërë një “gjest filantropik fisnikërie”?!.Dhe, sa herë ndërrohej kabineti qeveritar, ndërroheshin edhe drejtorët e Teatrit, mjaftonte të qe dukur ai në ndonjë skenë filmi a të kishte marrë pjesë në ndonjë demostrim partiak “FARSESK”! Që të mos kishim afro 10 drejtorë”kukulla”, po vetëm një e të saktë, gjatë gjithë kësaj “periudhe të lodhëshme”, me “ndreqje e prishje”!
Por le t’i “lëmë mënjanë paradokset” dhe të themi dy fjalë për Vangjel Agorën e mikun tim Papagjoni që sapo na sollën, një nga këto libra me vlerë për nje “art tashmë të ikur”! Si Sarandiot që jamte dhe unë, është e pamundur të mos kem ndijesi, nderim e kujtime, për atë grupim artistik të njëhershëm që nuk është më, po që la gjurmë në buzëqeshjen e banorëve të saj. Se kjo natyrësi kishte të bënte me një profilizim interesant, kur ajo po merrte fatlumërisht një drejtim tjetër, ndërkohë që shumica e estradave të rretheve, kishin marrë njëfarë uniformiteti standart të strukturës dhe të fizionomisë së tyre, me një gërshetim të rëndomtë e pa fantazi krijuese midis të ashtuquajturave “gjini të vogëla”, sikundër ishin: skeçet, dialoget,monologjet humoristike, paroditë dhe këngët e të gjitha llojeve (pa asnjë” doganë”!). Ky uniformitet amatorizmi, rëndohej kur ato u politizuan e u ideologjizuan skajshëm , duke kërkur prej tyre, nga “Lartë”që të jenë si “gazeta folëse të partisë”, si edhe të ndjehej më së shumti, nëpër skeçe e kudo, prania e “personazheve pozitiv”, si propogandë direkte, duke e atrofizuar të qeshurën me moralin e tepërt e deklarimet e P.P.Sh-ës! Pikërisht në këtë kohë, pas regjisorit të parë amator Taqo Lepuri, errdhi këtu regjisori Thoma Milaj, që kishte mbaruar Akademinë e Arteve në Tiranë dhe që vetë si njeri ishte mjaft gazmor e kishte, jo vetëm nivel artistik, por edhe prirje humoristike. Mandejë dhe më një nuhatje bashkëkohëse. Qoftë edhe “vjedhurazi”, nëpërmjet atyre “kanaçeve” që thithnin përnatë emisionet e huaja televizive e të artistëve të tyre që “mallkoheshin ditën”!Thoma Milaj nuk mund t’i shihte aq “seriozisht gjërat”, ndryshimet dhe futjen direkte të propogandës në artin e estradës, duke i dhënë asaj një fizionomi vodevileske, me parodi, skeçe të kënduara , këngë të muzikës së lehtë, në një mbështetje harmonike me ato të dirigjentit Thoma Gjoni, i cili nuk qe vetëm nje fisarmoniçist virtuoz ,po edhe kompozitor me një kolorit vendor. Pati kështu, njëfarë “rrëshqitje” të lezetshme, nga trajta deklarative e gjinisë në fjalë. Me mënçuri e artin bashkë!Po edhe me mbështetjen e disa aktorëve me talent e me prirje muzikore të vokalit të tyre , sikundër ishte Theofil Haxhijani në rradhën e parë, me bashkëshorten aktore, -të cilët krijuan duetin e tyre të preferuar nga artdashësit e Sarandës e kudo që venin për të dhënë shfaqje, në krejt vëndin tonë. Po edhe me Polikseni Hajdhin, “shpuzë të gjallë”, vajzën e Lukovës, të lindur si aktore e këngëtare, me vokal e potencë aktrimi që këndonte krejt lirshëm edhe dueto me Masarin, Delvinjotin e këndshëm të ahengjeve. Njëkohësisht , kishin qëlluar po kaq të këndshëm e muzikor edhe aktorët Yllo Martiko, Lekë Mosi, Myfit Braja , Haki Spaho e sidomos dy metroshi Jorgo Nano, të cilët do t’i hijeshonte edhe prania e një aktoreje të mëvonëshme si Pranvera Braja, e saktë, me diksion të bukur dhe mjaftë e figurëshme. Me këta artistë, u vazhdua drejtë krijimit të dy komedive muzikore dhe të një operete gazmore.Si edhe me një piktor-skenograf elegant si Lefter Çeko… Po merrte jetë arti i vërtetë i gjinisë së estradës e po gjallërohej i gjithë qyteti i Sarandës. Bile mezi e prisnin atë në gjithë vëndin! Por do të ndodhte si ajo që thoshnin dhe për Hegelin që:”bashkë me ujin e qelbur të govatës, derdhi edhe fëmijën”!
Ndër bisedat e mia me kolegun tim të kritikës, Josif Papagjonin, kemi kujtuar shpesh edhe rolin e tij së aktor, parodist e kitarist, po me von edhe si regjisor i kësaj trupe që në fillimet e saj, kur pati edhe kontributin e rëndësishm Taqo Lepuri, sikundër e thamë më lartë, i cili më pas do të merrej me krijimin e Teatrit të Kukllave, ku do të aktivizohej edhe poeti i ndjerë Valter Qesari,-nip Piqerasiot, të cilin do ta takoja disa dekada më vonë në New York, duke më folur me veneracion për rolin e veçantë të tij me artin e kukllave, me plotë pasion. Do të kujtonim kështu edhe fillimet e Luiza Papathanasit (Xhuvani) si aktore, e cila do të shkëlqente vite më vone në skenat tona të teatrove dhe në kinematografi, si artiste brilante aktrimi, po edhe Irini Qiriakon si këngëtare virtuoze të këngëve tona popullore të Jugut, me të cilën mburemi shpesh herë që është e jona , Sarandiotia, po edhe unë që i kam dhënë mësime aktrimi e kulture në Akademinë e Arteve, ashtu si edhe Sarandiotit tjetër, me profil të mëvetshëm, aktorit nga Mesopotami, Karafil Shena, i cili interpretoi shume vite ne Teatrin “A. Moisiu” të Durrësit e në skena të tjera, si edhe në ato të Athinës, ku dhe emigroi, duke punuar, po edhe duke krijuar e fiksuar në kinematografinë e të dya vëndeve njëherësh role të spikatura, si edhe duke u rrikthyer përsëri po andejë nga u nisë në rininë e vetë , në skenën e Sarandës së tij. Pa e harruar edhe ish nxënësin tim të Shkollës së Mesme të Kulturës, Anastas Nika që ishte e mbeti në Sarandë, pasionant e ëndrrimtar si gjithmonë, me veçantin e tij të spikatur, si edhe me ato interpretime të frymëzuara të fjalës shqipe, në skenë , po dhe ndër Video Clip-e. Si edhe përfundimisht , duke arrdhur në rolin e rëndësishm të Vangjel Agorës, aktor e regjisor njëkohësisht, prezantues dinjitoz dhe folës i intonuar hijshëm në TV “JONI” , i cili e mori se fundi drejtimin e kësaj trupe të suksesëshme estrade, duke vazhduar më tejë edhe punën regjisoriale të Thoma Milajit energjik e me plotë fantazi krijuese, përmes prurjeve të tij të një gjinie gazmore të tipizuar e profilizuar bukur, sikundër qe në kohën e vetë Estrada e Sarandës, e cila la gjurmët e saj në zhvillimet e mëtejshme të kësaj gjinie shume të dashur për popullin tonë, deri në shuarjen e tyre, fort të gabuar në dekadat e mëvonëshme, pak kohë më përpara se të “shuhej “edhe vetë, para kohe, ky regjisor i talentuar nga Gjirokastra, shoku im intim, nga më të dashurit e Shkollës së Lartë për Aktorë “Aleksandër Moisiu”.
Me nostalgji kujtoj tani triumfin gazmor të Estradës së Sarandës!.. .Dikur kam shërbyer në Dikasterin përkatës si Inspektor i Përgjithshëm i Teatrove dhe Estradave të Republikës dhe e ndjeja veten më pranë kësaj estrade e të asaj të Vlorës që ngjanin sikur të ishin dy “motërza”. Ato dallohehin nga të tjerat për koloritin jugor, ritmikën, temperamentin, humorin lab të drejtëpërdrejtë dhe muzikalitetin. Këta artistë të qytetit tim sillnin shpesh këtu kompozitorin Agim Prodani, i cili u lidhë me trupën simpatike, për krijimin e dy komedive muzikore e të një operete… Dhe mbaj mënd se, një herë errdha nga Tirana bashkë me të në Sarandë, fjetëm në të njëjtin Hotel dhe në të njejtën dhomë, kur ai “flinte” me partiturat e tij nën jastëk që i kishte muzikuar, përmes një teksti Komedie Muzikore të Enver Isufit, i cili qe i pranishm thuajse në të gjitha tekstet satiro-humoristike të kësaj trupe gazmore… Ajo ka qënë një natë e çuditëshme e pa gjum, si për Agimin, ashtu edhe për mua, sidomos kur ai mbulonte kokën me batanije afër mesnatës që të mos më bezdiste dhe mërmëriste meloditë e këndëshme që kishte krijuar e, befas, e hidhte batanien përpjetë duke thirrur:”E gjeta!,..E gjeta!” , si te ishte Arkimedi në Greqinë e lashtë…
Ja që ndodhte edhe kështu, kur arti i vërtetë i linte ndjeshëm gjurmët e veta tek artista që e donin dhe që ishin gati edhe të vdisnin për të…Po tani ku janë vallë? Pas “mbylljes së perdeve” të estradave, artistët e saj mbetën rrugëve, trishtueshm, disa vdiqën para kohe, pak prej tyre “depërtuan” në emisionet televizive “të çoroditur”, pa drejtues profili e rrallë herë edhe nëpër teatrot dramatike. Po shumica do të”shuheshin”vetiu, bashkë me artin e preferuar që e patën, si ata, edhe publiku i tyre. Katër prej tyre, që i njihja mirë, në afërsi, dhe i vlerësoja si artista të mëvetshëm e me plotë talent të këtij arti të vështirë, po reflektar, me anë të së qeshurës, që nuk e bënin dot kush më mrë e më lirshëm se ata, ndodhen të shpërndarë nëpër BOTË, si në eterin e kohrave. Dhimbshëm…Artisti i mrekullueshm i kësaj estrade, me plot talent si parodist e kupletist, po edh si aktor komedie, vodevili e operete, Theofil Haxhijani, është shndërruar në një Babysitter në familjn e vet, aktori virtuoz Karafil Shena në një servitor i shkathët restauranti, me shkëputje për të interpretuar edhe role, kur e thërresin kineastët Grekë e Shqiptarë, dirigjenti i talentuar Thoma Gjoni,-me të cilin pimë nganjëhere kafe në Athinë, ku ndodhemi që të tre, është i vrarë shpirtërisht e kujton parreshtur kohën kur e çuan edhe atë të “riedukohej”në prodhim, ca administrator profan e partiak të asaj kohe, një soliste e kësaj estrade ,që errdhi këtu, për të përballuar jetën, së cilës nuk po i’a përmend emrin, përfundoi nëpër Buzuqet Greke…Por fatin më të dhimbshëm do ta kishte këngëtaria e Aktoria ,në të njejtën kohë, Polikseni Hajdhi, që do të digjej e gjallë në shtëpinë e saj në Shkodër, -ku vajti edhe ajo, për një jetë më të mirë dhe u martua aty, pa mundur ta gëzonte familjen , fëmijët që pati , po edhe artin e saj shkëlqenjës, prej nje aksidenti krejt të rastësishm , po tepër të zakonshëm të jetës së realitetit në Shqipërinë tonë…Kur të ikën edhe jeta vet, si pa u kuptuar aspak…E që rallë herë, do të ndodhë si me sedrën krijuese të Theofil Haxhijanit, i cili , si një “DADO I MIRË” i mblodhi gjithë “krijesat e veta” në një libër, apo si Vangjel Agora që i ruajti kujtimet e tij, me po ato emocione të fillimeve të tyre të shënjtëruara e i rradhiti në këtë “libër aromatik”!
Gjithsesi, me ikjen e kësaj “arome”, sa vete harrohenn edhe talentet brilante të humorit skenik, sikundër qenë: Koço Devole, Skënder Sallaku e Vasillaq Vangjeli në Tiranë, Tano Banushi, Zylyha Miloti e Zef Deda në Shkodër, Aleko Prodani, Koço Qendo e Zamira Kita në Korçë, Aishe Stari, Spiro Strati e Ramazan Ngjala në Durrës, Leka Kruta e Myqerm Ferra, me parodistët e Vlorës, Luftar Paja me Xhuljanën,Boçin e Lipen në Fier, apo artistët e mëvetshëm e të papërsëritshëm, si Luçi i Estradës së Ushtarit, Cekja i Estradës së Beratit, Agron Llakaj nga Tepelena, Gjosho Vasia nga Shkodra, Hysen Biza nga Elbasani, Theofil Haxhijani nga Saranda e Hajrie Rondo nga Delvina,-“brilante” të rralla, që nuk na vijnë më, kur burimi që i ka sjellur “ka shterrur”me kohë e pa kohën e duhur!
Piqeras, më 5 gusht 2022.

Mund të jetë një imazh i 1 person dhe ambiente të jashtme
Mund të jetë një imazh i 2 persona, njerëz që luajnë instrumente muzikore dhe ambiente të brendshme
Mund të jetë një imazh i një ose më shumë persona dhe njerëz në këmbë

Burimi/Facebook

Zjarri i hënës time…

No Comments Argëtim Letersi

Sot çdo gjë kish marrë një dritë, një flakë, një vetëtimë, ndërsa hëna heshturazi qeshte me dhëmbët e diellit të zjarrtë.

Vendosa ti mbyll sytë, ashtu një me qiellin të shkrihesha dhe t’i jepesha ëndërrave pambarimisht. E çvesha çdo cipë të lëkurës time, e çorra me ankth çdo dhimbje, me forcë zura të qaj përçmimet dhe përçudnimet e mia të grumbulluara thellë në oazin e shpirtit.

Çuditërisht nuk ndjeva dhimbje, nuk po ndjeja as kërshëritë femërore të më gremisnin në humnerën e turpit psiqik opinionist të kohërave. Hëna ndiqte nga larg fatin qiellor, dhe me shëmbëlltyra të akullta dritëhijesh ndiqnin pasazhin e ëndrrës time si paradë kriptogramesh të koduar.

Retë morrën zjarrin e hënës time pa flamur të bardhë dhe pa kushte dorrëzimi. Zjarrmia e reve m’i piqte buzët e etura për dashuri, për ndjesi prekjesh, për kërshëri zemrash të zhuritura, për ulërrima lotësh nga lindja dhe ikja pa dëshmi.

Sot ngulimet më rrëmbyen tejposht nga dritarja ime e koshiencës, me buzëqeshje të zvarritura vraponte me ngutjet e trazuara lajkatare. Duart më përvëlonin nga pena e zemërimit të zjarrtë, e cila e rënduar mbushte egërsisht faqet historike që digjnin mallin e largët.

Ulur në rrugën e përtejme përmes resh numëroja biblikën e kohës dhe mirrazhet intriguese deri në thellësi. Ditët me shi lotësh shpesh më tronditnin emocionet, fëmijërinë e dikurshme me psikozat e pa imagjinueshme sociale.

Me ëndërrën butaforike fillova të numëroj ditarët e shqyer nga mankthi bulist, nga hetimi anatomik i detajuar mbase deri në vetëflijim. Hiri i reve m’u bë një me bulëzat ujore, një me zjarrin që zgjonte mall, një me tokën e pudrosur dhe të zhubrosur nga ngërdheshjet traumatike.

Unë e zgjova ëndrrën platonike, ndërgjegjshëm zura të valvit pemët e lirisë time, pasi vetëm aty shpirti gjente paqen solemne. Teksa rrija e ulur në dheun tokë, po shqyeja rrobën e hedhur të viktimës patologjike, të shpirtit jetim. Zura të notoja me forcë në lumenjtë e lumturisë, desha të shmang dhe harroj përgjithmonë dhimbjet sarkastike të botës injorante, të pakuptimtë.

Sot u betova në Zot dhe fuqitë madhore tokësore që:
-Unë, kurrë nuk do të jem më jetime e vetvetes, por edhe e askujt.
-Unë ndjeshëm do të trokas në portën e shpirtit tim, do të zgjohem duke i buzëqeshur mëgjesit tim të ri, dashurinë e përshëndes me zjarrin e hënës time përbri.

Sot unë jam mjaft… Po, po…, jam mjaft tani…

Ardiana Dhimitër Mitrushi 05/08/2022…

Rudina Muharremi Beja – Drejt tokave te largëta…

No Comments Argëtim Letersi

Turbullimi i asaj kohe të pa kohë shtynte me yshtje të madh e të vogël drejt tokave të largëta ku më pas malli do t’ ua bluante shpirtin për vite.
Postieri i sillte me një buzëqeshje të fshehur lajmin e mirë se kërkesa për bashkim familjar ishte pranuar.
Bashkim familjar…, ç’paradoks…?!
Do të linte rrënjët e brishta, ato pak qartësi që kishte, dashurinë e madhe të nënës, të dheut, detit, hënës e të gjithë familjarëve,
për të vajtur atje…, atje ku përherë i huaj je! Vitet ku ngutshëm arratisen me sakrificat, duke lënë nga pas vetëm trishtimin që thellon brazda e hendekë portretit, e flokët mbulon përditë me brymë…
Rrokullima e lotit që ra atë ditë mbi mermerin e ftohtë të varrit të të atitit kishte mbetur shenjë e bardhë bashkë me dënesën e nënës që nyjë ishte lidhur fytit e sytë e njelmët e të gjithë atyre që e përcollën,
Kjo fotografi do t’ia errte buzëqeshjen për vite me rradhë…
Zemra e saj kishte mbetur atje ndërkohë që karkasa e paatdhe shpërngulej pa rrënjë me parmendën e rëndë të mërgimtarit mbi shpinë.
Thëllimi i ftohtë i maleve që gjeti ia ngriu entuzimin mëngjesit në të gdhirë e trysnia mbytëse ngjyrat kishte kyçur
Premtonte t’ia merrte shpirtin ndonëse ishte Mars.
Rrëzoi vështrimin në një pikë të vdekur e tërë ditën s’bëri asgjë,
as valixhet që udhëtuan nëpër tragetë e trena s’ i zhbëri.
Pati frikë se mos ato pak gjëra që ishin brenda do të kishin mbajtur mend rrugën e kthimit.
U mbështet parvazit të ftohtë të dritares e në murin e akullt përballë vizatonte me sy pranverën e jetës që do të vazhdonte të venitej pa shpresë.
E dinte mirë se s’do mund të kthehej mbrapsh sepse si shumë të tjerë kishte rënë në grackën e jetës…
Ai tren i mallkuar zhurmoi gjatë në mëndjen e saj ndërsa valixhet akoma ishin plot…

Burimi/Facebook

Gjeto Turmalaj – ** NGUJIMI **

No Comments Argëtim Letersi

Kushtua femijve t[ë mbyllur në ngujim,!
~
Një ditë kthjelltë
ndoshta me Diellë
Si rrufeja pa re në qiellë
Bëhët gjakderdhja makabre e krimit.
E nise keshtu t’meri i vetënguimit!
.
Vdekja e mbjedhi gjamën
që nuk soset.
Kush kreu krimin ai vetburgosët.
Kujt i’u vra robi e nuk u t’merrua,
Ate gjakë,dikush a ka me pagua,!?
.
Shpeshëhër prej pushkes nuk po del,
Plumbi drejtë e në kriminël.
Por e psojnë deri edhe femija,
e të pa koshjence
Ç’është vetgjygjesia.
.
Ata fmijë të pa hile e pa njollë,
privohën, pa mesua dije e shkollë.
mbshtjedhë në ankth, e fat tragjike
jetë në t’merr psikollogjike.
.
A,ka urtësi që gjykon,?
A,ka zemër që e peshon,?
më gjet forcën e arsyes me falë,!
Më i thirre shpirtit, e gjakun me ndalë,!?
.
Ne dritarë femijët dalin më frikë,
prej trishtimit për Automatikë,
Ju ligshtohët, e ju strukët zemra ,
ju trazohët trubullohet mendja
.
Mbyllja në shtëpi, në vet-nguijm,!
më pritje për mose-ekzekutim,
qe zgjate me mote e jetë.
Deri ate ditë kur arma kerset.
.
Me shlye gjakun me gjakë,
Pa ligje pa gjygjë pa drejtësi aspak.
Epo atë kohë “burgimi” kush ua njeh,?
Travajet e vitëve as Dielli së mshehë.
.
Më t’gdhabrua vdekja ndoshta një ditë,
Femijet e shtëpise
e deri edhe të Kushrinjët.
A drejtësia njerzore keshtu arsyeton,
Cili ligjë në botë femijet,i gjykon,?
.
Edhe Kanuni nuk e ka shkrua,
mbar fisi me ndej ngujua,
S’ligjerohet e drejta e vetgjykimit,
me la gjakëmarrjën pa farë kufinit,!
.
O njërz, falnjë jetën që vlën sa globi,?
Qetsoni shpirtrat qe i krioj Zoti,
Jo ma, si veproi dora e krimit,
Por siç janë ligjet e Fesë e t’mbar njërzimit.!
.
Gjeto Turmalaj
New-York

Burimi/Facebook/Autori

Abdi Përgjegja – Falëni dashuri

No Comments Argëtim Letersi

Pesë herë
tetështiva këtë mëngjes,
teksa lexoja Nostradamsin Profecitë.
Pastaj po vetë vetes i urova shëndet,
e nisa të çfletoj ndër miq poezitë.

S’munda
gjatë të lexoja vjersha,
ndeza televizorin të shoh ndonjë film.
Një duel mes Tigrit e Krokodilit ndesha,
betejë e ashpër e krejt pa kuptim.

Ndërrova stacion,ndalova tek “Jonuzi”,
në fakt kështu e quan Nana ime me humor !
Vetëm pak qëndrova krejt filli më humbi,
Bota mbarë m’u duk nën terror…

I lashë të gjitha mora një gjysëm fletë,
sirtarëve një laps si dikur kërkova.
Gjithë emocionet i ktheva në vjershë,
rruzullin nga dhimbja m’u duk se çlirova.

Po dhimbja reale s’shërohet me varg,
as nga konfliktet që pjellin vetëm zi !
Mënyra e vetme për të mbajtur t’keqen larg,
falëni o njerëz
sa më shumë dashuri…

   Miku Artit 
 Koplik, 2015.

Burimi/Facebook/Autori

Rudina Muharremi Beja – VENDLINDJE

No Comments Argëtim Letersi

Dheu im,
harliset n’ festë e tërë njerëzia,
skuqen ekranet.
Flamuj shpalosen anë e kënd
por ti, s’ buzëqesh.

Më thuaj toka ime e mjaltë,
ç’ të dhemb?

Të dhembin kufijtë mbi pergamena?
Të dhembin bijtë që t’ mbajnë me rrena?
Të dhembin fjalët e pathëna?
Virtytet që kalben brenda?
Ç’ të dhemb Atdhe,
apo shqiponja me dy krena?

O Zoti im
S’ të dhimbset kjo begati e hajthme
me kurmin shtrirë nën këmbë malesh
njomur përrenjsh e lumenjsh,
përkundur shekujsh në djep hallesh?

Mos vallë ka kund më t’ bukura perëndime
me jehona që vijnë përmes një fëshfërime?
A ka mëngjese që lindin si në tokën time?
Apo ndonjë det,
flet me gjuhë mërmërime
si të tutë, o Ferr-Parajsa ime…

Në kraharorin tënd ballin mbështes,
aty ku Ti fsheh kaq shumë halle
sekrete, tmerre, marrëzi,
m’ rreshk loti Yt,
e botës i bie qark
t’ kërkoj më mirë…

Po në ç’ krahë mund të kem më të ëmblin gjumë,
përtej murit të pafund të mjegullës,
Në ç’ tjetër vend dheu im përveçse tek ti?

Burimi/Facebook/Autori

Dy poezi nga Ar Alsana

No Comments Argëtim Letersi

S ‘DO RESHT


Me padurim pres,
që ne të dy
të kalojmë mbrëmje e mëngjese
bashkë pa fund….
e dua që shpirti të ndjej,
se jeta fillon aty
ku zakonisht të tjerëve u duket
,se vdekja po afron e dashuria merr fund

Pres unë të ndodh,
do ndodh kështu patjetër
e vargjet për ty, për mallin,
mos ti hedh më në letër
bashkë t’u këndojmë ninulla,
nipërve të mi e të t’u
se kur rrita tanët,
ty pranë, s’të kisha këtu

Hapat e parë, kur i hodhën
dot s’ja u pe
dhe belbëzimin,
dhëmbin e parë po ashtu
sakrificë vazhdon të bësh
edhe sot, si dje
pak ka ngelur,
mbrëmjeve, mëngjeseve
bashkë do jemi, do jesh me ne

Përjetime nga deti e qielli,
do na tregosh pa fund
për valën, dallgën,
për flladin e stuhinë kur anijen tund
Un’, për tokën, me detaje e imtësi ,
do të ti tregoj të gjitha,
Një më një…..
asgjë pa thënë s’do lë

Jo si sot me ngut,
ngadalë, me radhë të gjitha,
sic di vetem un’, ëmbël e but’
me sy e me zë,…. pa poezi,
fjalë e gërma rresht më rresht, jo më
djegur nga kureshtja, pa frym do të lë
asnjë çast, s’do resht për ty,……..asnjë

N . Ç

LËVIZ CA KUFIJ PËRTEJ


Zgjohem mesnetëve
përhumbur ëndrrash
e shpesh më është dashur
të lëviz ca kufij përtej
Gjakosur gishtat
mes grackash mes gjëmbash
përmasat treten hapsirave,
grafma qelie gjithandej.
Anashkaloj start e finish,
harqe urash zbukuroj me fildish
Shkelmoj pragje,
coptoj metra, thërmoj kandare
shvlerësoj numra ,shpërfill orare
heq e u shtoj ditë, stinëve
ndër dimra e behare.
Thyej dryna, tres çengela
prangat e mëndjes
në kurorë, i ktheva.
Herë me bërxhik, herë me pash
sinorë pa shtyrë s’lash
E zmadhova burgun rreth vetes
e bëra qytet
i egër, angushtues mbeti
tkurrur
sa harta në atlas e një shteti

Labirintheve arratisem për një çast
çukis si zog i lirë fasadat nga jasht
mbushur plotpërplot ato
me vargonj skllavërie
pafund shkruajtur edhe fraza lirie

             N . Ç

Derguar pr botim nga z.Teuta Shaqiraj

Burimi/Facebook

Nuk jam intelektual!

No Comments Argëtim Letersi

(një tregim për të gjithë miqtë që duan të dinë kur mund të quhemi intelektualë).
Gjendesha në zyrën e profesorit që kisha më së shumti për zemër. Më pyeti:
“Çfarë ke dëshirë të bëhesh në të ardhmen?”
“Unë dua të bëhem intelektual” iu përgjigja.
“Prej teje nuk del intelektual” ma ktheu.
Isha befasuar, pas pak me një ton zëri të mërzitur iu drejtova:
“Megjithëse e kam marrë një herë lëndën tuaj, sërish vij e marr pjesë në mësim. Unë jam studenti që lexoj, hulumtoj dhe futem në diskutime më shumë nga të gjithë të tjerët në këtë fakultet…”
“Prej teje nuk del intelektual…”
Isha nervozuar shumë!
“Edhe temat e punimeve të profesorëve, sërish unë ua sugjeroj.”
Profesori u mbështet pas kolltukut dhe duke buzëqeshur shtoi:
“Prej teje del një studiues shumë i mirë, por jo një intelektual.
Sa për arsyen, kur unë të thashë se” Prej teje nuk del intelektual”, në vend që të më pyesje se “Përse?”, ti u nervozove dhe u pezmatove.
Të shkruarit lidhet me dijen.
Ndërsa intelektualizmi nuk është çështje e dijes, por e të sjellurit.
Që një person të dalë intelektual i mirëfilltë, familja e tij duhet të ketë lexuar për tre breza me radhë.
Hidhi sytë e shih pjesën e përparme të fakultetit. Është e mbushur me makinat e modeleve të fundit, të gjitha iu përkasin profesorëve.
Çdo vit ata ndërrojnë makinat duke marrë modelin më të ri në treg. Vallë, a kanë vërtetë nevojë për diçka të tillë? Përse ata bëjnë një jetë të tillë.
Sepse sado të larta qofshin titujt akademikë të atyre profesorëve, në fakt shpirti i tyre mbetet veçse një fshatar feudal.
Ata janë të detyruar të sillen në këtë mënyrë veç për t’iu imponuar të tjerëve titullin që mbartin.
Një intelektual i vërtetë kurrë nuk mbart një mentalitet të tillë. Ndërsa fshatarëve feudalë që hiqen si intelektualë nuk u mjaftojnë as diplomat. Ashtu sikurse edhe paratë…”
Prof. Dr. Ilber Ortayli
Historian- Osmanist

Burimi/Facebook/Ermal Lâlà

PREK CALI – ( 1878 – 1945 )

No Comments Argëtim Letersi

Në Kelmend me zana mali
E ka rritë shtatin Prek Cali
Ky kreshnik, ky burrë azgan
Trim mbi trim, zëmer luan
Nepër prita, shteg në shteg
Në luftë me turq, në luftë me serb
Për me mbrojtë tokën e të parëve
Prej armiqëve e prej tradhtarëve.

Shtatë krajli ja kan nije zanin
Trimit që mbrojti vatanin
Që luftoj me Krajl Nikollën
Në brez koburen, në krah grykëhollën
Krejtë Malësisë i prinë Prek Cali
Ky vigan, ky shqipe mali
Një pllamë tokë thotë nuk e jap
Për pa e la tetanë me gjak.

Ky Prek Cali trim i rrallë
Çdo furtune i bani ballë
Der sa vinë vitet e tmerrit
Kriminelët e Enverit
Marrë udhëzime prej Serbisë
Ju kanë turrë pa mëshirë Malësisë
Mehmeti Shehu, me brigadë të parë
Vret malësorë, djeg shpija marë.

Në hall ka ra trimi i Kelmëndit
Me i nisë pushkën Mehmet qënit
Se Prek Cali, atdhetari
Kurrë nuk donte gjak shqiptari
Por tuj pa krimet barbare
Pa luftue nuk pat çare
Rrebtë kërset pushka e trimit
Kundër klyshëve të Stalinit.

Mehmet Shehu fjalë i ka çue
I ban thirrje me u dorzue
Ndale pushkën o Prek Cali
Se ju jetën po ja u fali
Ka nisë trimi tuj mënue
Ju thotë shokëve me u dorëzue
Fort po i dhimën do djem të ri
Që luftonin përkrah ti.

Por katilat, pjellë e djallit
Nuk ja mbajnë fjalën Prek Calit
I dënojnë me pushkatim
Jo – s’përkulet hiq ky trim
Para plumbit shkon krenarë
Vdes si burrë, vdes si shqiptarë
Brez pas brezi e djalë mas djali

Nuk harrohet kurr Prek Cali.

Lulash Ara

Burimi/Facebook/Autori