Home

Lajme

Abdi Përgjegja – Hatër mbetje!

No Comments Argëtim Letersi

Fëmijët e mi prej letre,
sapo lindin flasin me vargje.
Më vret që kanë një hatër mbetje,
pse vetëm njërin mbaj në çantë.

Të çuditshëm fëmijët prej letre,
edhe në shtëpi flasin me vargje.
Nuk ngjajnë fort me njëri tjetrin,
po kanë të njëjtën adn në përmbajtje.

Dobësi kam djalin prej letre,
ndoshta pse është fëmija i parë !
Ai që në lindje ju vërshëllente yjeve,
nuk më ka sjell asnjë zarar.

Sigurisht dhe vajzat i dua,
ato janë poezia e vërtetë.
Ndoshta ndodh kjo me mua,
sepse vajzat i kam në realitet.

   Miku Artit 

Golem.30.06.2022

Burimi/Facebook/Autori

Cikel poetik: Atdheu gjithmonë ka një strehëz…

No Comments Argëtim Letersi

Nga Keze Kozeta Zylo

NË ACARIN E SHKURTIT

Ma grise qiellin e shpirtit i rëndi trishtim,
Me natën e ikjes zemrën ma plogështon,
Është ecje e fundit bulevardit tim,
Në acarin e shkurtit pishat i kundroj.
Eh, ndarje e hidhur, e rënda ndarje,
Ç’më gjete ca qoshëza në dhomëzat e shpirtit,
Seç rrinë të strukura, të rreshkura pa frymëmarrje,
Si ca dru të djegur, mbetur në ngjyrë hiri.
Edhe kur avionit shkarazi do t’i hipi,
Me këmbët zvarrë, rrugëve të përbaltura,
Me vete do të marr krahët e hallakatura,
Që s’dinë ku do të përplasen tutje në Perëndim!

Tiranë, 27 Shkurt, 1997
Ps: Diten qe u larguam nga Tirana, te detyruar nga lufta civile…

PËR HISE VUAJTJEN

Tash e sa mot me sëmbon,
Se e paskemi për hise vuajtjen,
Nëpër këmbët që na merren,
Kur ecim sokakeve të botës,
Me pelerinën e bërë copë nga plumbat,
Ku duken njollat e murrme,
Si harta e Shqipërisë,
Kafshuar e përtypur,
Sa s’ka një thërrime për bè!
Veç një ditë nga uria e madhe,
Në se nuk më ngop buka e sofrës sime,
Për ju dhe për mua do të jetë vonë,
Tepër vonë,
Ku unë të lyp, mos e dhëntë Zoti!
Tek ata që na e lanë për hise vuajtjen…!

SA ÇUDI

Sa çudi!
Pak njerëz kanë fatin e popujve në dorë,
Duke vendosur për ta, që s’dinë ku janë.
Dhe turmat heshtin duke pranuar,
Çdo lloj vendimi të marr prej tyre!
Ata ulin kokat dhe butësisht,
U rrahin shpatullat nga mbrapa,
Good job, good job!
Për vendim-marrjet e tyre…
E pa kuptuar shijojnë,
Humbjen e vetes përjetësisht!

Atdheu gjithmonë ka një strehëz…

Shpesh hidhërohemi sokakeve të botës,
si zogj të pikëlluar me pendë të ngrira,
Korbi i zi i nxjerrë sytë kohës,
dhe verbon turmat me tru të mpira.

Eci mes tyre pa anë e pafund,
si i eturi për ujë në shkretëtirë,
kërkoj një pikë ujë, por se gjej askund,
në Diellin që djeg pa Lindje dhe Perëndim…

Brenda syve të mi mund të ringjallen ëndrra,
ëndrra të “çmendura” që s’realizohen kurrë,
sepse Kali i Trojës ka fshehur gjithçka brenda
sa del në mejdan me puthje mbyt çdo burrë…

Atdheu im me zëra të mekur dhe vullkanikë,
jam loti tënd në dhimbjen e pafund,
Dante Aligeri mund të ngelej pa mend,
dhe s’do të shkruante kurrë Komedinë Hyjnore
me aq mund.

Atdheu im jam plagë e kuqe në trupin tënd,
hemorragji e trurit që derdhet kuturu,
peizazh që skuqet dhe mplaket në atë vend,
Sirenat venë kujet në Jonin blu.

Atdheu im më huton me ndërrimin e orëve,
Kur natë ëshë këtu, dritë hapet tek ty,
Mes reve të egërsuara moteve,
Shkruaj librat e pakëndueme që s’lindën aty.

Atdheu im me indiferencën e “Zotave” më çmend
të ikurit i harron si plaçka të hedhura në germadhë,
por harpa e zemres sime bie vetëm për atë vend,
se Atdheu gjithmonë ka një strehëz që të mban gjallë.

Fund qershori, 2017
Staten Island, New York

Shtëpia ime prej guri

(My house is made of stone)

Shtëpia ime është prej guri,
Plot kalldrëme me plagë malli,
Midis malesh ndrit si nuri,
Si xixëllonjat në ngjyrë zjarri.

Vij në ëndërr ndalem pragut,
E hap portën me ngadalë,
Prush digjem pranë oxhakut,
Dhe bëhem hi pa thënë një fjalë.

Eci, eci rreth shtëpisë,
Bar dhe kulpra kanë marrë kot,
Ca kotka loti pranë qershisë,
Bien si breshër, s’i ndaloj dot.

Dy sofatet zhdukur fare,
Muret zhvoshkur harta, harta,
Veç një lule, një lule alle,
Më ledhaton, më bën me flatra.

Ngjitem shkallëve, por nuk mundem,
T’i mbaroj gjer në fund,
Hapat e mia fort lëkunden,
Nga vetmia që më mund.

Kjo shtëpi sofër bujare,
Kush i erdhi dhe s’e priti,
Por ja sot që ti më pate,
Heshtur rri si prej meiti…

Prek me radhë muret e mbetur,
Sidomos atë të avllisë.
Dridhem, zbardhem si e vdekur,
Nga vetmia, prej mërzisë.

Shoh për bletët mos më njohin,
Që fëmijë më prisnin mirë,
Dhe pse shpesh më pickonin,
Por sillnin mjaltin plot dëshirë…

Mjegull e Trebeshinës si shall nusërie,
Më mbështjell gushën nga era e ftohtë,
Është flladi i Vjosës prej Shëndëllie,
Që puth Mezhgoranin, oh më të bukurin në botë.

Pranë dëgjoj oshëtimën e përroit,
Sollokushen nën gur e shkëmb,
Vë një gjethe në buzë të kroit,
Dhe shuaj etjen që më çmend.

S’ka si shtëpia thonë të moçmit,
Të rinon të mban të gjallë,
Ju betohem që prej sodit,
S’do të shkoj më kurrë kaq rrallë.

Nga varret dëgjohen zëra,
Drithërohem nga një zë burri,
Zëri i gjyshit i thotë të tëra,
Shtëpia do jetojë sa guri…

Ps: Shtëpia ime dykatëshe është e ndërtuar para një shekulli nga ustallarët gollobordas paguar nga gjyshi im vatran në Amerikë Hamit Veis Mexhgorani. Ndrinte për atë kohë dhe do të vazhdojë të ndrijë…
Sollokushe është emër i burimit që vjen nga mali i fshehur nën tokë. Aty mëhalla ime mbushte ujin për të pirë dhe gjithë kalorësit e Mezhgoranit freskoheshin nga udhët e gjata…

Burimi/Facebook/Gazeta Dielli – Faqja Zyrtare

Teuta Shaqiraj – Melankonia

No Comments Argëtim Letersi

Ç’melankoli, kjo prag vere më sjell..
Bregut detit dua që ta djeg,
t’ja ç’vesh lëkurës sime, pa mëshirë
ujit të kripur t’i falet, si rrëshirë.

Poret, si oaze të freskëta
si liqene fryhen kur shkrin bora .
Vertitem pa faj në shtjellen e mendimeve
Që lidhën e zgjidhen ndër nyjet e magjive

Kembet e lagura cikin pragun e ëndrrave
Padashur trazoj botën e fjetur të sirenave
Në këtë det tallaz, tallaz pritjeje
varkez me fat jam, n’këtë trekëndësh Bermude.
E di po pi me fund, detin e dashurisë sime.
,
Teuta-shaqiraj

Burimi/Facebook/Autorja

Bari Dervishllari – Lot dhe trishtim.

No Comments Argëtim Letersi

Cili është zanati jot,
emigrant more biri im?
Dit e nat kredhur në lot,
i djegur për vëndin tim.

Edhe unë o bir o djalë,
shtyj tespiet një nga një.
Lutem shpirti mos m’dalë
pa të parë s’duroj dot më.!

Kam mbetur këtu kërcure,
nuk shikoj askënd në derë,
Jam kërrusur plot kusure,
ç’qe kjo gjëmë kjo poterë?

Tani po fle derën hapur,
nuk po vë shulin në derë,
Se njëra ashtu është kalbur,
s’kishte rob që ta nxjerrë.

Prandaj eja,eja o biri im,
mos më ler të mallëngjyer.
Kam një mal me hidhërim,
s’gjej dot fjalë për ta rrëfyer!

B.Xh.D.Dushar Korçë.

Burimi/Facebook

Ardiana Dhimiter Mitrushi – Nuk e njoh frikën…

No Comments Argëtim Letersi

Sa shpesh friksohemi nga e vërteta, sa shumë dhemb kur nuk kuptohemi si të tillë. Në zhargonin e ditës frika ime nuk njeh më kureshtje, por kërkon zbardhje të realitetit që dora e pushtetarëve e ka bërë një gënjeshtër dhe transformim pa gjurmë identiteti. Dhe pikërisht këtu fillon dhe loja histerike, aktoriale e nënës time… pikërisht për këtë arsye jap versionet hipotetike të mundshme të historisë së saj… nuk pres gjykimin e saj, por mirëkuptimin dhe arsyen e ftohtë të lehtësimit tim si një fëmijë e lënë jetime, por nuk harroj ta falenderoj që dha mundësinë të jetoj… Shkaqet dhe pasojat janë një ambientalizëm adoptiv dhe çdokush e lehtëson vetveten kur lë pas brengën e tij apo të saj… 🙏🏻🙏🏻🙏🏻❤️❤️❤️❤️

Nuk e njoh frikën…

Një nxitje kërshërie kohore m’i nguli sytë e hetimit,
si një shigjetë endacake zuri të m’a guduliste përgjakshëm dhimbjen e mbuluar nga xhaketa e saj e shqyer ndër vite.
Sot, u tradhëtova nga sytë e përlotur, nga një akustikë zanoresh me rritme aritmike furtunash.

Lumenjtë e zemërimit më përshkonin çdo mendim
të pa indentifikuar, tentakulat përbindshe gjarpëronin nën lëkurën time të zbehur, rrëmbyeshëm gurgullonin triumfin pa finish pistash maratonomakësh.

Dhimbjen viktimë e groposa thellë me tufanin e urrejtjes, me ëgërsinë vullkanike të hemisferës së tokës.
Muskujt e jetës i ndjeja të më kontraktoheshin nga përplasjet e dhunshme të reve inatçorre, nga vetëtimat verbuese dhe shpërthyese pa ultimatum.
Zemra kishte marrë këmbanat e botës, bujshëm godiste me rritëm hapash të përshpejtuara dhe shokonin sekondën e artë. Nga thellësi e saj dëgjoheshin klithmat e brendshme të dikujt, ndjeja erën që linte pas vrapin e shmangies… Me duar mbyllja veshët e rënduar nga thashethemnajat, nga pëshpërimat, nga peligrinazhi kronik i vendndodhjes së mërguar në shtegtim. Unë nga trishtimi mbyturazi qaja këngën time të vajit nënë.

Në pasqyrën time ditore shpesh kërkoja rrugën e të drejtës time. Ajo në çdo moment më mbyllet si një fortesë hermetike e fortifikuar me aisbergë baruti.
Teksa mikloja sytë që më vajtonin, në mënyrë të njëtrajtshme buzëqeshja më bekonte lotët lozonjare. Bukuria ishte edhe aty ku dhimbja i gryente eshtrat e ndëshkimit.
Në akullnajën e bukurisë nënë, trupi më ngazëllente me pendesa, zgjohesha që me natë nga drithmat, me heshtjen e saj përpëlitja sytë e vetmuar që shikonin diku larg, rrëmbeja dhëmbët e mbërthyer në bregun e pengjeve dhe buzët i përplasja me forcë në shtrëngatën e saj egoiste.
Në trup hidhja mëndafshin endacak flirtues, këmbët vraponin në drejtim të saj, mbase edhe të atij…?!
Imagjinata ime vraponte, ndiqte pas idetë me sikur…, mos vallë kështu apo ashtu…?!
Mund edhe kështu?!…:
“Ajo duke shkuar kuturu, sandalet i përplaseshin me forcë duke shqyer pellgjet ujore të qelbura nga netët pijanike…?! Ndoshta ishte e dehur nga pija apo dashuria?!…, gjunjët e gjakosura nga virgjëria pedalonin me sinkronin seksual, me një, apo me shumë hamshorë?!…”
Drobitja e mendimit gjithmonë më lejon hamendje dhe aludime idesh infinitive. Shkallët hierarkike ndiqnin me vëmendje ngjitjet dhe zbritjet e ofiqit të “shumë pritur”. Ato ishin një mjet komunikimi, një arsye afrimi dhe largimi, një formë formale për realizimin e finales dhe duartrokitjet për suksesin “talent”.

Patetizmi filmik i kishte robëruar aktet skenike, klithmat normalizonin mëngjesin e rradhës, nata çdo ditë shqyente hekurat vandale të kuriozitetit, por pa puthje dhe pa dashuri. Asaj ‘ia kishin burgosur idenë, kërkesën, por edhe arsyen statike që përçmonte momentet me dikur… Vdekjes i ishte përbetuar, në dorë mbante kamën përbindëshe të shtrigave theatrike, por jeta akoma i trishtonte, ‘ia frikësonte lumturinë.

kishin mbjellë tashmë farën maskuline të alkolizuar. Oh!… sa shumë kishin pështyrë në trupin e saj të njomë padrejtësisht, si shatrivanë suksesi shfrynin testikulat maskuliniste me eufori të pa civilizuara njerëzore.

Forca maskuliniste gllabëronte, nënshtronte çdo naivitet pa shpëtim, pa njohje aprovimi. Ata me sytë e djallit shqyenin çdo ndjenjë të vobektë të drithëruar femërore, e cila do të ishte viktima e të nesërmes dhe kështu me rradhë…

Ah!… kjo mizori arkaike, e bukura kishte sy vaginale, gjoksin ia shqyenin me dhëmbë çakejsh si një mandat pronësie, por që në dalje e priste një langua më i tërbuar. Flijimi kishte vënë maskën e ballove perandorake, kuintat zgjoheshin nga rënkimet dhe ofshamat e dehura, por zërin dhe shikimin e saj dora përbindshe e kishte zaptuar.

Qelizat e para jetësore zvarriteshin në trupat e pa shpresë, ato numëronin muajt dhe vitet që duheshin harruar qëllimisht. Presionet psikologjike, mpirja alkolike shtypte dhe zhdukte çdo gjurmë të një foshnje, çdo premtim, çdo kërcënim, çdo sekondë pa as më të voglin dyshim.

Akoma pyes veten:
“A mund të jetë i gjallë mallkimi im i pushtetshëm, ndoshta i vetë pushtetshëm?!… A është kjo një vlagë e të shkuarës së frikshme dhe ajo e ruan akoma si një ëndërr të hidhur?!…
Kjo m’i përshtatet thënies së popullit që: “Frika ruan vreshtin…”, por ajo e ruan akoma në vetmi?!…”

Unë frikën e njoha si një dordolec të varur fushave për të trebur qeniet e pandërgjegjshme shtazore.
Siguria tek unë ishte një natyrë ideale që e vishja me përshtatshmëri perfekte, pa e alteruar dhe ndryshuar kurrë.

Unë, pasqyrë kam realitetin, pastërtinë shpirtërore, kam qënien time unike pa diktate nga askush.
E vërteta nuk më tremb aspak, e pres natyrshëm pa aksesori buzëqeshjesh të shtirura.

Jeta sjell moshën me reagimet dhe reflektimet e saj, por pa lënduar dhe përdhosur emrat e shenjtëruar të Zotave tanë. Ne jemi njerëz që duhet të gabojmë, duhet të lëndojmë dhe t’ na lëndojnë…, e vërteta nuk duhet të jetë tabu frike për askënd. Sot, unë do t’ thërras, kërkoj, pajtoj rrugëtimin tim, por frikës nuk i shmangem edhe kur shpirti e ndjen përballjen.
Unë me forcën e të drejtës time morale dhe fizike do t’ thërras sa mundem dhe dua të më dëgjosh:
“Ti je nënë për mua…, unë të jam bijë…”

Ardiana Dhimitër Mitrushi 29/06/2022…

Burimi/Facebook/Autorja

Abdi Përgjegja – Çmimi i artit

No Comments Argëtim Letersi

“Ju shkruani bukur miku im,
çuditem që të lexojnë kaq pak !”
Është koha kur gjithçka ka çmim,
po çmimi i artit është nivel qesharak.

S’di çfarë të them për ju mike,
vargu më duket pa shpirt i thatë.
Megjithatë ju mbushin me lule e like,
se çmimi i likeve është bërë qesharak.

As për vete nuk di ç’të them,
shpirtin shpesh ma mbulon trishtimi.
Në dhjetë shkrime një poezi nuk e gjen,
në secilën duket qartë zhgënjimi.

Ndaj dhe ky varg është idhnak,
por dikush do thotë:ke shkruar bukur !
Ngaqë çmimi i artit u bë qesharak,
Arti i vërtetë i trembur është strukur…

@ Miku Artit

Burimi/Facebook/Autori

Bari Dervishllari – Faleminderit Baba.

No Comments Argëtim Letersi

Në gjurmat e tua shkova baba,
më le një thesar të pa matë .
As flori,as vila të mëdha,
thesarin që quhet edukatë.

Sa mirë,s’ma rrëmben askush,
është njësh me trupin tim .
Boshllëqet e trupit mi mbush,
ndihem krenar pa diskutim.

Më the:ku s’ke lënë,mos merr,
çdo mbrëmje dhe mëngjes.
S’duamë shtëpi me mermer,
po larë me djersë kulluar si ves.

Mos shko me interesat e çastit,
ato nuk të çojnë asgjëkund.
Shko duke kënduar monopatit,
“Pluhurin”nga xhaketa shkund.

Kam zgjatur dorën disa herë,
për pak desh u bëra zuzar.
Këshillat e tua aq me vlerë,
s’ më lanë që të merrja zjarr.

Mos ec me hundën përpjetë,
se rrëzohesh e s’ngrihesh kurrë.
U rrita me parmëndën e qetë,
po më duket se do iki si burrë.

Mundohu të duanë kështu si je,
pa të shikuar çfar ke në thes.
Kur të bjerë thesi bosh përdhe,
askush s’të thotë mirëmëngjes.

Hyr e dil veç në koliben tënde,
tek tjetri shko kur të të thërras.
Kur të vesh hyr e dil me mëndje,
mos i përmbys kupën nga pas

Mua kurrë mos më thirr, o plak!
Po s’ më the baba,thirrëm në emër.
Nesër do ulesh ti në këtë oxhak.
mos i lëndo të tjerët në zemër.

Tani jam i moshuar dhe unë si ti,
çdo këshillë po ta vulos me puthje.
Nuk qënka lehtë të quhesh njeri,
bëhesh me norma jo me kolltuqe.

B.Xh.D.Dushar Korçë.
Marë nga libri Kroi i muzës sime.

Burimi/Facebook

Rudina Muharremi Beja – Themeli i vërtetë

No Comments Argëtim Letersi

Vera largohej me nxitim për t’ia lënë vendin Vjeshtës ndërsa i shoqi u rikthye sërish në mërgim.
Ajo, edhe pse e sapomartuar vijoi studimet me korrespodencë por edhe një kurs estetikë-parukeri thjeshtë për kënaqësi personale
Ende pa e përfunduar mirë kursin, e lutën që më pas të vazhdonte punë në sallonin e bukurisë por ajo, me buzëqeshjen karakteristike dhe falenderimin që s’i mungonte kurrë u tha se pas çertifikatës do të largohej me motivin e projekteve të tjera që i rrokulliseshin nëpër mendje.
Rrëzëllonte e tëra kur punonte e kënaqej me rezultatin dhe nuk harronte kurrë të shkruante çdo gjë në bllokun e saj të shënimeve duke i shoqëruar shpesh me vizatime të çrregullta që vetëm ajo mund t’i merrte vesh.
Udhëtonte përditë me autobuzin e linjës duke paguar fatorinon në hyrje e duke u kujdesur që ti lëshonte vendin gjithmonë ndonjë të moshuari apo ndonjë zonjeje që shpejt do të bëhej nënë, derisa beftas, në dalje të salonit një ditë iu shfaq i shoqi me një tufë lulesh të freskëta.
Fillimisht mbeti e shtangur dhe në mënyrë krejt spontane gati klithi e entuziazmuar.
-Suprizëëëëë, -iu hodh në qafë ai me rrëmbim.
Më në fund u çlirua nga ai mbërthim marrafrymës dhe mundi ta pyeste:
-Përse paske ardhur kaq shpejt?!
-Vetëm dy muaj ke që ke ikur.
Ai s’u mendua aspak dhe ia priti:

  • Të rri ca kohë me ty.
    S’të mori malli?!
    Nuk patëm mundësi as të njihemi mirë, tani mora dokumentat dhe erdha, ndërsa vijonte ta shtrëngonte në bel duke i përsëritur vazhdimisht se ishte shumë e bukur.
  • Mirë bëre, ia priti ajo,-veçse unë do të jem e zënë, deri nga mesi i dhjetorit sa të mbaroj kursin.
    -E di,-tha ai,-e diskutuam në verë këtë.
    Ngutën hapin për të marrë autobuzin e linjës që pas pak nisej.
    Zuri vend në stolin ku ulej përherë dhe ndonëse në kahun paralel kishte të shoqin qëndroi e kompozuar në sedilen e vet.
    Mjeti ishte plot me njerëz që i njihnin dhe të dy ndienin përmbi vete vështrimet dashamirës të tyre.
    Tek-tuk ndonjëri bënte ndonjë batutë për të qeshur.
    Vuri re se i shoqi kishte lidhur njërën dorë me fasho të bardhë që aty për aty s’e kishte parë pasi e kishte fshehur poshtë buqetës me trëndafilë dhe desh u mbyt prej pështymës së vet tek nxitoi ta pyeste
    -Çfarë është, ç’të ka dora?!
    -Asgjë -tha ai, -asgjë me zarar, e vrava pak në tornon ku punoj, punë hekurash…
    U çlirua disi.
    Të nesërmen ishte e dielë, e diela e fundit e Tetorit. Pushim!
    Bënë vizitat e rastit, ku bisedat ishin pothuajse monotone:
    Kur erdhe? Pse kjo vizitë e papritur? Sa do rrish?
    Ai përgjigjej me buzëqeshje teksa ajo sodiste natyrën përqark.
    Retë ngjanin sikur zgjasnin krahët në forma të ndryshme duke u gërshetuar me mantelin e horizontit mbrëmjeve të freskëta të fundtetorit.
    Të hënën vijoi të shkonte në kurs si gjithnjë duke marrë me vete pashaportën dhe tërë kursimet e tij. Do të paguante kursin privat dhe sasinë tjetër të parave do ta vendoste në llogarinë bankare të familjes së re të sapokrijuar.
    Ai ishte i pari ndër djemtë e familjes e i duhej me doemos të ndërtonte një shtëpi diku tjetër
    Merri,- i tha ai në mëngjes, -i kemi pothuajse gati paratë për themelin e folesë sonë, duhet vetëm të vendosim ku duam ta ndërtojmë.
    Ajo qeshi e gëzuar dhe iku me çantën e përditshme më dorë.
    Kapërceu pragun e shtëpisë duke e përqafuar përzemërsisht.
    Në sallonin e bukurisë u përshëndet me shoqet. Grupit i ishte shtuar edhe gruaja që punonte në pastiçerinë përballë e cila e ngacmonte me pyetje qesharake:
    “Hë mi, si vajti mbrëmë?
    Ç’të solli yt shoq?” – dhe qeshnin mes tyre.
    Ajo uli kokën, ndjeu faqet ti skuqen dhe zuri vendin e saj.
    Pyeti për aktivitetin e ditës për të devijuar temë e më pas i njoftoi se do të largohej pak më parë për në bankë. Pagoi paratë e kursit për muajin e sapopërfunduar dhe vazhdoi të bënte një prerje flokësh një gjimnazisteje, që kishte ardhur enkas ta kërkonte.
    Punuan rregullisht dhe në pushimin 10 minutësh morën byrekët e zakonshëm dhe nganjë kafe.
    Pa qiellin nga përtej xhamave dhe brofi në këmbë.
    -Është vonë, më duhet të iki, -foli dhe u ngrit me ngut pasi në orën 12.00 bankat do të mbylleshin.
    Futi dorën në mobiljen ku qëndronin gjithmonë çantat por nuk e gjeti. Rrëmoi përsëri dhe përsëri e më pas gremisi të tëra shpresat.
    Diçka iu shkul në gjoks.
    E humbi toruan dhe një dridhje e fortë i përshkoi trupin.
    -Vajza ku janë çantat, ku i keni vendosur ato sot?!
    Ajo punonte në një cep të godinës nga ku kurrësesi nuk do kishte mundur ta mbante nën kontroll çantën. Ato ngritën supet, panë njëra tjetrën në sy dhe thanë me një gojë:
    -Ua, s’e dimë…!
    Dëshpërimit, rrokullisi një lot.
    Kuptoi se s’kishte për ta gjetur më kurrë.
    Ishte djersa e të shoqit, si mund t’i dilte përpara?!
    Doli nga ai prag e mërzitur shumë. Kthesës matanë dëgjoheshin ende të qeshurat e tyre që e gërvishtnin edhe më shumë në shpirt.
    Mori autobuzin e linjës duke njoftuar fatorinon që në derë se nuk kishte para me vete për biletën e se do t’ia jepte të nesërmen.
    Zuri vend ku përherë dhe kalonte nëpër memorie sekuencat e atij mëngjesi por nuk mundej kurrsesi të kuptonte se ç’kishte ngjarë,
    as fantazia e regjizorit më të çmendur s’do të mundej të ndërtonte një skenar kaq të pashpirt.
    Ndaloi tek e ëma që banonte disa stacione më parë dhe me faqet ngjyrëtrandafili prej të njelmëtës, i tregoi me një frymë çfarë kishte ngjarë.
    E pyeti nëse kishte para duke i premtuar se do t’ia kthente sapo të mundte. Donte me çdo kusht të zëvendësonte lekët e të shoqit.
    E ëma ia ndjeu dënesën deri në shpirt, fshehu disi fytyrën arratisur në një dhimbje të beftë por nuk lëshoi terren.
    -Jo bijë, tha,- nuk kam aq shumë para, por ti shko tek yt shoq e tregoi fije për pe çfarë ka ndodhur me paratë e themelit tuaj të brishtë -dhe ktheu vështrimin nga pragu
    i derës si për t’i treguar udhën.
    Ajo u çudit me ftohtësinë e saj dhe mori rrugën në këmbë teksa flladi i lehtë kujdesej t’i thante lotët.
    Ai, si gjithnjë e priste mbështetur tek porta e madhe e oborrit
    -Pse u vonove kaq shumë?-foli krejt i shqetësuar, -u tremba kur s’të pashë të zbrisje nga autobuzi.
    Ajo ngriti kokën e pa drejt e në sy dhe i tregoi gjithçka kishte ngjarë.
    -Mund t’i denoncoje,- tha ai, -pse s’e bëre?!
    S’ka gjë, -vijoi më pas dhe e shtrëngoi më fort në një përqafim të gjatë.
    -Do të punojmë prapë e do të fitojmë para të tjera sa të duash, mos u mërzit! Gjëra që ndodhin!
    Udhës që gjarpëronte, asfaltit të ftohtë shquajti siluetën e një gruaje që avitej me hapin e ngadaltë dhe me një çantë të zezë që shtrëngonte fort nën sqetull.
    Ishte nëna.
    U hoq sikur s’dinte asgjë dhe se kishte ardhur thjeshtë për një vizitë të zakonshme teksa iu afrua dhe i foli në vesh:
    Mbi këtë themel mund ta ndërtoni të ardhmen tuaj bijë!

Burimi/Facebook/Autorja

Frederik Ndoci – Kur luen me lirin si me ujin ne shkretin.

No Comments Argëtim Letersi

Kater burra t’larget nji oazi iu afruen.
Rreshk nga stermundimi e rruga e giat .
Me zà s’bashku kerkuen:”pak uj se mbaruem.”
E Ran te rraskapitun mbi ràn si lisa te that.

Beduini nxitoi dhe shpejt koven e mbushi.
E ia vuni para iu tha: gati qenkeni fik.”
Shndriten syt e tyne kuq flak si prushi.
nxuerren nga çanta diçka qe e kishin gllend me thik.

Etja e tyne u shue kur pane at shtuf rosak.
Qe mbi kove i qete nisi e po notonte.
Zgurdulloi beduini syt dhe e vuri doren mbi shpat.
Kur pa se t’katert diçka aq kot po i gezonte

Njeni tuj qesh, doren mbi rosak e vuni.
Zhul i zi i dores se tij, ne uj shpejt u perzi.
Beduini nje ethe e shpejt n’shpirt e zuni.
Nje oh i duel nga gjoksi, e po i shihte me habì.

Harruen me pi uj, e nen hije i zuri gjumi.
Beduinin má aspak kjo ngjarje s’ po e çudit.
I qet e mori koven e deves para ia vuni.
Mblodhi çantat e shkretines u nis me ik.

N’mesnat njenit prej tyne po i del gjumi.
“Zgjohuni se beduini ka marr koven e ka ik.
Tash pa uj vertet na erdh fundi.
Spo e gjej as rosakun e gllendur me thik.”

Me bajn me qesh vargjet e mia.
Per nji popull t’mbledh e raskapit germuç.
Qe nji dit kur ne koh i u shfaq liria.
Ne liri kan gllend e mbajn t’gjith nga nji struc.

Dekadash tuj e dishru shijen lirise te tan
e skuptojn se dikush i a fali pa gjak e vaj
kerkojn globit tuj ec, ndonji dun me rane.
Qe strucit kryet me ua fut lirisht mbrenda saj.

FN 22 qershor 2022

Burimi/Facebook

Myftar Gjonbalaj – **Ç’PO NGJET ME NE ?**!

No Comments Argëtim Letersi

   ( SATIRIKE )

Vijnë Samite pas Samitesh
Presim shqipe, lart të ngjitesh
T’pret Europa “krahëhapur “
Ah, GODO, sa ke zgjatur!
Keshtu e duan Çubrilloviqët
Vëndi i shqipeve, të degdiset !!
Nga sytë këmbët, të largohet
E Iliria, të pushtohet !!
Vijnë Samite, pas Samitesh
Nuk numërohen , pas kaq vitësh !!
Ç’po ndodh kështu , me Vëndin tim ?!
S’është AJKUNA , t’bëjë “vajtim “!
Shpresa jonë, ka mbetur shpresë !!
Vetëm shpresë, kjo t’mos mbesë !!

      *********

Nga hiçi, në një asgjë !!
Me diasporën, asgjë s’u bë !!
Çfarë paskan bërë njësitë diplomatike?!
Kanë ndërruar veçse karrike !
Dublim detyrash, për t’njëjtin “mision “
Për të ikurit, në emigracion
Veçse Shqipërisë iu bëtë “barrë “!
Ja zvogëluat, të “shkretin” thesar !!
Hallexhiu, si ta ndihmoi hallexhiun ?!
Si shurdhmemëcët, me mullixhiun !!
Përse të bëhën, “patericë “
E politikave, baticë- zbaticë !!
E papranueshme: !!
Mos’heqja e vizave për Kosovën !
Po e mbysin, sikur po i japin dorën !!
Si e vetmuara, në një Oqean !
Këtë paturpësi Bota s’e mban !!
Sa e trishtë të bësh “qyqarin “!
Nuse, – thërriste , ku ta lidh gomàrin ?!
I thosh një ditë, Veziri Sulltanit
“A mund të vihët gomari para kalit “?!
Ti marr, ç’t’i marr , kësaj Botës “zuzare “!
Nga t’katra ànët, na hidhën batare !!
Kemi hyrë , në vorbullën e deshprimit !
Presin si “lypsarët “para Perëndimit !

  *********

Hidhën “shorte “, me turrë e jazë !
Presin në edhe , nga faza në fazë !!
Do hyjmë n’Europë, apo ajo s’na pranon !?
Ç’do pêrpjekje , me dhimbje , deshton !!
Sa e trishtë qënka , kjo pritja e Godosë !!
Ec e jaket tona, s’paskan të sosë !
Po përsëritët sërishmi , KATOVICA !!
Na flasin për bulevarde, na mbesin rrugica !!
Popull i varfër i Vëndit tim
Japin situata:makro e na dalin: mikro !
Fukarai, s’u bëka kurrë zengjin !!
Si thur e çthur, gjithënjë një triko !
Kjo është:për të qeshur e pêr të qarë !!
Melçitë e qingjit, n’qafë të ujkut varë !!
N ‘ daç vil, n’daç mbaj koshat
Na rrënuan, këta “kodoshat “!!

Me, 25 qershor, 2022.
Novara Itali
Myftar Gjonbalaj.

Mund të jetë një imazh i 2 persona dhe fëmijë
Mund të jetë një imazh i 2 persona, fëmijë, njerëz në këmbë, pemë dhe ambiente të jashtme
Mund të jetë një imazh i 2 persona dhe teksti që thotë "3:5 M Fri De 24 December 24, 2020 8:41 8:41AM 87% ZOT BASHKOJI SHQIPETARET ARET"
Mund të jetë një imazh i teksti
Mund të jetë një imazh i 2 persona, njerëz në këmbë, pemë dhe ambiente të jashtme

Burimi/Facebook