Home

Lajme

Ilir Çumani: Ai e donte dhe e çmonte njeriun

No Comments Argëtim Letersi

(In Memoriam)

NGA ILIR ÇUMANI*

BOX: “Korrupsioni nuk luftohet nga të korruptuarit. Tetë vjet më parë, kur hyra në Parlament si deputet i PD-së, unë kisha një dhomë e një kuzhinë në katin e nëntë të një pallati. Ligji i aprovuar ato kohë ia ndalonte deputetit të merrej me biznes ose me dypunësi, qoftë dhe indirekt. Unë e respektova këtë ligj dhe mbeta në mënyrë të natyrshme në këtë apartament, megjithëse fëmijët u rritën. Mbeta në këtë apartament jo se desha të qëndroja në atë ngushtësirë, por se nuk kisha dhe nuk kam mundësi financiare të blej një apartament të ri.

E nisa nga analiza e vetvetes, për t’iu treguar se edhe unë habitem sesi shumë ish-kolegë të mi, dikur shumë më rrjepacakë ekonomikisht, nga unë, dhe ndryshe nga unë, pa asnjë të ardhur shtesë nga honoraret etj, sot banojnë në vila, apo apartamente superluksoze. Një prokurori serioze duhet të ndalojë, para një peizazhi të tillë dhe të bëjë pyetjen e thjeshtë pa asnjë tendencë: Mund të më thoni se ku i gjetët lekët? Është vërtet kriminale të detyrosh një popull të shkojë të votojë për ca hajdutër pa asnjë princip!” / – 1999

TEODOR KEKO

E njoha vjeshtën e vitit 1984, kur ai punonte redaktor letrar në gazetën “Drita”.

Atëherë isha një i ri 17 vjeçar dhe sapo kisha tentuar të shkruaja një prozë të shkurtër për t’ia dhënë për botim. Nuk ishte një sprovë letrare. Ishte thjesht një ngasje dhe guxim prej fluturaku naiv e një adoleshenti endërrimtar…dhe vetëm kaq!

Nga përmbajtja e materialit që kisha shkruar, ai e kuptoi se ishte diçka që kishte të bënte me fëmijërinë time si i rritur jetim. Mbase ishte kjo njëra nga arsyet që ai tregoi paksa interes kur i shkova në zyrë ta takoja.

Atë çast u shkëput nga tavolina e zyrës ku punonte dhe u ulëm në një bar – kafe, diku aty pranë ish – Lidhjes se Shkrimtarëve që ndodhej në rrugën e “Kavajës”.

Përmes pyetjeve pafund që Dori bënte duke u përpjekur që të shmangte barrierat e atij kontakti të fillimnjohjes, (për shkak të disa viteve më shumë që na ndanin me njëri – tjetrin, por edhe të pozicionit të punës që kishte), e gjithë biseda vërtitej rreth episodeve dhe detajeve që lidheshin me personin tim, edhe për faktin se ndodhesha në pozicionin e një fëmije që nuk pata fatin të kisha prindër, dhe as t’i njihja ata.

E kuriozonte edhe më shumë fakti tjetër që të dinte se, në rrethanat në të cilat ndodhesha pa praninë e një familjeje, si mundesha në atë moshë të përballoja situata të ndryshme dhe t’ia dilja mbanë atyre momenteve kritike me të cilat përballesha i vetëm…!?

Gjatë asaj bisede jo krejt të zakonshme mes dy njerëzve që takoheshin për herë të parë, e cila zgjati pak më shumë se një orë, vura re se sytë e tij të vegjël, të thellë dhe zhbirues, hera herës visheshin nga një shtresë e lëngëshme që i jepnin më shumë shkëlqim dhe sinqeritet. E bënin gati – gati si një fëmijë naiv e të pafajshëm në atë botë të çuditshme që na rrethonte.

Nga mesi i bisedës, Dori nuk mundi t’i mbante lotët. Mes emocionesh ato e tradhëtuan duke zbuluar si padashur atë pjesë të butë dhe të brishtë që e mbante brenda vetes.

Folëm gjatë duke i rrëfyer histori të ndryshme nga jeta ime dhe e shumë bashkëmoshatarëve të mi. I tregoja histori për të cilat kishte një dëshirë të pashpjegueshme që t’i dëgjonte dhe të gërmonte thellë e më thellë, duke tentuar përmes pse-ve pafund që të zhvishte nga pluhuri i kohëve të shkuara shumë mistere të ngjarjeve dhe ndodhive, ndoshta edhe për të zbuluar diçka të re e të panjohur më parë…

Nuk e di përse, por atë çast mendova se, më shumë se kurreshtja dhe instikti që i buronte nga profesioni i gazetarit apo i shkrimtarit, ky bashkëbisedim mbase ishte një nevojë shpirtërore që lidhej me ndjeshmërinë që i vibronte në çdo pjesë të qënies së tij.

Mbase e gjitha kjo, ishte një përpjekje për të zbuluar dhe gjetur qoftë edhe tek një individ thelbin real të dramacitetit kolektiv që përjetonte një shoqëri e tërë, e imponuar përmes një modeli, e izoluar dhe e frustuar nga normat dhe rregullat strikte e standarte, një absurd i kohës.

Mbase përmes një rrëfimi e bashkëbisedimi diskret, Dori përpiqej të gjente shkakun e njëjtë që ndante dhe bashkonte shumë histori të ngjashme dramatike të cilat i kishte hasur në jetën e tij dhe e bënin që të ndjehej i revoltuar por i pafuqishëm për t’i ndryshuar ato.

Duke qenë se vinte nga një familje e njohur artistësh dhe me emër në të gjithë vendin, (biri i dy artistëve të shquar, regjisorëve Endri e Xhanfise Keko), nuk kishte si të ndodhte ndryshe që në shpirtin e tij të butë e të brishtë, të mos zinte vend fara e shëndetshme e një krijuesi të talentuar që më pas e bëri aq të njohur në fushën e letrave shqipe.

Por nga ana tjetër, vetëdija dhe vokacioni i ndërgjegjes qytetare nuk mund ta linte jashtë atmosferës që kishte nisur të gëlonte në qarqet dhe mjediset intelektuale të kohës, ku në shkrimet dhe dorëshkrimet e tij, në publicistikë, prozë e poezi, gjithmonë e më shumë zinin vend problematikat e mprehta shoqërore dhe tema e ekzistencializmit.

Pas viteve ’90 – të, Dori u bë një protagonist shumë aktiv dhe kontribues i rëndësishëm në lëvizjet dhe proceset demokratike që kalonte vendi ynë. Hyri dhe në politikë, madje edhe në parlament, atje ku bëheshin ligjet e një vendi të lirë dhe demokratik.

Por me sa duket, kostumi i politikanit nuk i qëndronte për shtat, ngase ai ishte një njeri mëndjehapur, i çliruar nga komplekset dhe konceptet e doktrinës konservatore e nepotike të kohës, të një rregjimi të kalbëzuar që po linim pas.

Në këto rrethana, rrjedhimisht nuk mund ti vije fre edhe atëherë kur bëhej fjalë për mbrojtjen e vlerave të lirisë dhe të dinjitetit njerëzor.

Shpesh herë, duke e goditur politikën e pistë dhe të pandershme me sarkazmën dhe humorin e tij të zgjuar, rëndomë e shpërfillte dhe e anatemonte hapur atë përmes publicistikës dhe fjalës që merrte në parlament, sepse në karakterin e tij shpërfaqeshin ato ndjeshmëri dhe virtyte të larta njerëzore me të cilat personifikoheshin në mënyrë të patjetërsueshme brengat dhe dhimbjet e njerëzve që vuanin prej saj.

Të gjithë ata që e kanë njohur, krahas humorit të hollë dhe të mençur që e dominonte personalitetin e tij, nuk kishte si të mos i’a vinin re edhe këtë cilësi të dukshme.

Sepse Teodor Keko ishte Njeriu që nuk bënte pakt me të keqen dhe të shëmtuarën në kurriz të njerëzve të thjeshtë, kundër popullit të tij. Ai e donte dhe e çmonte Njeriun…

*Drejtor i Përgjithshëm i Institutit Kombëtar të Integrimit të Jetimëve Shqiptarë

Burimi/zemrashqiptare.net/

Nje jehonë se largu me zgjon nga gjumi, nje fllad qe me beri te harroj porosine time, endrren time per te shtrejten MUZIKE…

No Comments Argëtim Letersi

Nje rrugicke e shtruar me zhavorr me solli ne mendime per rruget e kotesise, rruge pa rruge, rruge me gunga sic i thone keto bashkefshataret e mij dhe, rruge me arna sic ne i themi atje ne qytetin e brishtë…
Rruge pa krye!… Rruge qe kerkojne diell!…
Ky sistem qe emer s’ka… S’ka kuptim, s’ka as dhe shpjegim, në gjithshka dhe nga askushi që mbjell dhe korr politika te shemtuara te tipit më unik ne bote.
Pra, ate te provincialit, mbase keto mendime me shkuan ne mendje per politikë berësit tanë qe “ngrysen si Spec dhe gdhihen Patllixhon”?!…
Dikush, që krekoset si kryetar partie, që mendimet i flijojnë të ngrira, zhytur thellë në kostumet e tij, kane zbritur nga provinca “me nje thes me gure per te ngritur dhe ai apo ajo nje murr”…
Dikur, kur Eftimia apo Lefkominia zbriten nga fshatrat
erdhen dhe u vendosën ne kryesinë e Partisë me detyra teper te rendesishme, ato kurre nuk e kuptuan dhe, kurre nuk mesuan se “pesha e dijes se tyre as nje grosh nuk ish”… ato mbetën si nje suvenir i vyshkur, për çudi qendronin ne tempullin popull ku ne krye kish mjerranin, derrin e kenaqur…
Pra, këto “gra politikane” që qëndronin stoike në poltronet e kuvendit popullor dhe të sjella nga thellësitë e provincave ishin “kotesia e lojes” së pa skrupullt te kohes qe jetuam dikur, ku me syte e zgrudulluara prej së largu ju ndjehej etja per uri seksuale…
Këto gra të dukeshin si burra, të vendosura si murr betoni, te ulura ne kuvend dhe, djersa ju dukej prej se largu nga teritali i kostumtë, nga cerapet e najlonta dukshem depertonte leshi mije vjeçar që nuk bënte asnjë dallim nga burrat, por kjo modë utopike jua shndërroi paraqitjen femërore!…
Cudi!… Cudi!…Cudi!…
Kane kaluar shume kohe dhe dekada dhe provinciali sot vjen ndryshe, na paraqitet me mode te stilit Amerikan, ku tashme aksesoret jane rripat (suspenders) e pantallonave, qe tregojne “zengjillik”, “pasunarin e ri”, floket e lyera me të kuqe, corapet e bardha pa diskutim, daljet e shpeshta ne TV për të trumpetuar drejtimin e “duhur” per popullin dhe per vatane?!… Ata kerkojne tituj me para, diplloma me ngjyra politike, dhe mendojne që jane ” nder per kombin”?!…
Si ENDACAK KARJERE mundet qe te kete zili që jetojnë me njëmijë të mira, mund të urresh, madje të të lindin dhe deshirat t’ua rrëmbesh të gjitha, por është vështirë të kuptosh “SHFRYTËZIMIN”, mbase ke menduar të pasurohesh duke vjel dhe korr ç’ka mbjell, por mbetesh i MJERË…
Ketu ne fshat, kurre nuk shuhet zjarri as në dimer dhe as në vere. Gjyshet i falen gjithmonë miresisë së zjarrit ne mbremjet e fresketa te veres!…
Nder ato male, prej hijeve te pa arriteshme të pemeve gjatoshe, gurgullojne zerat qe bashkojne mijevjecaret dhe, fuqia e tyre vallëzon madherishem duke me bere te ditur qe ndodhem ne qender te eres.
Nje jehonë se largu me zgjon nga gjumi, nje fllad qe me beri te harroj porosine time, endrren time per te shtrejten MUZIKE…
Çfare e pret neser ate qe ka nje are buke?… Ate qe plehrat i qemton kendezi, ku hallet ne qilar i strukin…
Nje kenge shprese e ndryhun ne zemer…
Vallë, ç’ po na pret neser?!…
Fytyra e ardhshme e tokes eshte pasqyra e ketij ferri?!… por keshtu e mendova për pak caste, por vec enderr ish…
Mbetet si refren i imi, refren i nje kenge te pa kenduar, dhe te pa APROVUAR…
Mendja nuk ma nxe, por as edhe gjykimi. Kjo force reale e magjesur ESHTE LENDINA IME, BRENDIA IME MAGJIKE!…
Ju politikane, mbreter apo … Zgjohuni nga thellesia e dehjes, e tymit, ku skorja ju eshte bere mik… Zgjohu dhe mendo, mendo pak caste…
QIELLIN MOS E BETONO!… DIELLIN MOS PENGO!.. AJER !… DIELL!… UJE!…
NATYREN DHE GJITHCKA MOS E PERVETESO!…
Jehona më sjell në mendje mërgimin. Mërgim me rrugëtime dhe udhë pafund që ju politikanë i shtruat si një pëlhurë dhe “tapet hollivudian” ku nënat baballarët derdhin lotët e amaneteve që lanë në vetmi.
Të rinjtë me dijet e tyre marrin vlerësim total nga bota, në tokë të huaj ngrenë foletë e suksesit që ju ja mohuat dhe i latë në harresën e bakshishit të pa paguar…
Më thuaj të lutem, ç’ e pret nesër këtë rini të mplakur, këtë
rini me ëndrra dhe emocione që kurrë nuk i’u shuan…?!
Por, ç’ e pret nesër atë që ka një arrë buke dhe mëngjeset i zgjon pagdhirë këndezi… jehona është e përbashkët në të dyja arenat, por jehona zanore e shpirtit akoma revolton momentin ku dijet akoma ndriçojnë vetveten…
Hallet strukur në qilar pa ditur akoma çfarë i pret nesër, por pse?…
Një këngë shprese ndryn në zemër, merr udhë dhe bën vend kudo si një jehonë premtimi për sot dhe ditët që do të vijnë… D. Ziu…????????

Shkruar nga Diana Ziu

Burimi/Facebook/Diana Ziu

Bejruti, Nënë Tereza, pushimi i luftës dhe një dramë

No Comments Argëtim Letersi

Nga Prend BUZHALA

Bejruti pësoi një tragjedi të rëndë, me humbjen e rreth 100 jetëve, me plagosjen e lëndimet e mijëra të tjerëve nga shpërthimet e fuqishme që ndodhën ditën e djeshme. Ngjarje e dhimbshme. Njerëzit vullnetmirë ndiejnë me viktimat e kësaj tragjedie.

1.

Libani na e kujton Pashko Vasën si guvernator të tij, kur gjatë shekullit XIX aty kishin shpërthyer protesta e kryengritjet antiturke dhe Fuqitë e Mëdha në marrëveshje me Turqinë otomane e emërojnë guvernator, meqë ky shtet përbëhet nga disa religjione e etni (mysliman, të krishterë, hebrenj, etj). Pas vitit 1948, dmth pas Luftës arabo-izraelite, Libani bëhet vendstrehim i 110 mijë refugjatëve palestinezë, e këtyre pastaj iu shtohen edhe të tjerë pas konfliktit të vitit 1967.

2.

Por me Bejrutin e Libanit ndërlidhet edhe një ngjarje, në dukje e parëndësishme, por tejet domethënës. Është fjala për vizitën e Nënës Tereze në Bejrut. Por në çafër kohe po bëhej kjo vizitë dhe me çfarë qëllimi? Meqenëse pas Luftës së Dytë Botërore përjetoi një zhvillim e përparim, ky zhvillim u ndërpre gjatë viteve 1975-1990, kur shpërtheu lufta civile, ku merrnin pjesë edhe fraksione myslimane e të krishtera, pastaj forcat e armatosura palestineze që u vendosën në Liban (Hezbolah etj), e ku ato ndihmoheshin nga Izraeli e Siria. Me një fjalë, të gjithë kundër të gjithëve. Më 1982 Nëna Tereze, në një gjendje të kaosit të tillë të një luftë të pashembullt, arrin në Bejrut përmes Kryqit të Kuq Ndërkombëtar, për t’i shpëtuar fëmijët hendikapatë, me nevoja të veçanta, nga një spital i shëndetit mental në Kampin e refugjatëve në Sabra. Shtypi i kohës e përshkruan këtë ngjarje:

“Fytyra e saj e rrudhur u përhap me një bujë të madhe, kur hyri në Spitalin Mendor Dar al-Ajaza al-Islamia dhe filloi të përqafojë fëmijët, të grumbulluar në një grup në dysheme.”

Tashmë e afirmuar me Çmimin Nobel për Paqe, më 1979, ajo po kryente një vepër të guximshme. Jo thjesht vetëm për tërheqjen e atyre fëmijëve nga vatrat e luftës, sa edhe për një veprim tejet domethënës: PALËT NDËRLUFTUESE I PUSHOJNË LUFTIMET, SA QËNDROI ATY NËNA TEREZE!

Armët pushojnë, fëmijët tërhiqen.

Se me çfarë përpjekjesh e kontaktesh ajo kishte arritur të hynte e ta kryente veprën e saj, kjo është një tjetër histori më vete! Një shkrimtar libanez (nga radhët e druzëve), dëshmitar i asaj ngjarjeje, thotë se ajo, përmes besimit dhe lutjes, arriti ta fitonte armëpushim për t’i evakuuar fëmijët e të gjitha religjioneve etnive: “Nënë Tereza foli me një prift dhe një oficer, në një vend që mund të jetë një manastir ose një zyrë, për atë që duhet të ndodhë të nesërmen. ‘Unë mendoj se Kisha duhet të jetë e pranishme në këtë kohë,’ u thotë Nënë Tereza dy burrave të ulur para saj. ‘sepse ne nuk merremi me politikë. Kjo është arsyeja pse ne duhet të jemi të pranishëm.’

Ishte kjo një logjikë e shenjtë, natyrisht.

Prifti: ‘Kjo është një ide e mirë, por ju duhet t’i kuptoni rrethanat, Nënë.. Dy javë më parë, një prift u vra. Është kaos atje. Rreziku është shumë i madh.’

Nënë Tereza: ‘Por Ati, nuk është ide. Unë besoj se është detyra jonë. Ne duhet të shkojmë dhe t’i marrim fëmijët një nga një. Rrezikimi i jetës sonë është sipas rregullit të gjërave. Të gjitha për Jezusin. Të gjitha për Jezusin. Ju shikoni, unë kam parë gjithmonë gjëra në këtë dritë. Një kohë të gjatë, kur zgjodha personin e parë (nga një rrugë në Kalkuta), nëse nuk do ta kisha bërë atë herën e parë, nuk do të kisha marr 42,000 pas kjo. Një nga një, unë mendoj … ‘ “ (shënon ai autor që quhet Amal Makarem).

Ishte ky një veprim që u quajt vizitë heroike.

Nga shtypi i kohës: “E pyetur për përshtypjet e saj, Nënë Tereza tha: ” Unë kurrë nuk kam qenë në luftë, por kam parë uri dhe vdekje. Po pyesja veten time, çfarë ndiejnë ata kur e bëjnë këtë. Nuk e kuptoj. Ata janë të gjithë bij të Perëndisë. Pse ata e bëjnë atë, unë nuk e kuptoj. ”

Ky autor përshkruan situatat apokaliptike si të rrathëve danteskë të ferrit të atij gushti 1982. Izraelitët bombardonin pandërprerë nga ajri e nga toka: “Aeroporti Ndërkombëtar i Bejrutit ishte i mbyllur, kishte rreth 500 të vdekur, kryesisht civilë, dhe po aq të plagosur. Në kryeqytetin e rrethuar, furnizimet me ujë dhe ushqime po mbaronin. Shumë lagje ishin pa energji elektrike…. ishin njëqind fëmijë myslimanë spastikë dhe me lëndime mendore, ishin braktisur nga stafi i një jetimoreje të vendosur në pjesën perëndimore të Bejrutit, ishin pa ushqim, pa përkujdesje, pa higjienë. Disa ishin duke vdekur.”

Kontaktet e kësaj Nëne me përfaqësues ambasadash (amerikane etj), përfaqësues libanezë etj. ishin të ethshme, të pandërprera për disa ditë. “Armëpushimi i negociuar nga Philip Habib, por i arritur me anë të besimit, ishte i vërtetë. Një Beirut relativisht i qetë. I gjithë shtypi ndërkombëtar ishte në katin e parë të ndërtesës së KNKK-së….

Një kafe, një gotë ujë, pak sanduiç, Nëna Tereze nuk pranoi gjithçka, tha Amal Makarem. Nuk kishte kohë për të humbur. Konvoji i ICRC me një autobus dhe një xhip të Kryqit të Kuq të Libanit u nis për në jetimoren islamike. Një nga një, siç është bërë gjithmonë me Nënën Tereze, 36 fëmijë spastikë, krejtësisht të dobët, u morën dhe u futën në makina. Disa thonë se ishin 60 fëmijë. Sidoqoftë, sipas një zyrtari të KNKK-së, ‘stafi i infermierisë i kishte braktisur ata. Spitali vetë ishte goditur nga predhat, dhe kishte vdekje. Fëmijët kishin mbetur pa kujdes, pa ushqim. Deri në ardhjen e Nënës Tereze, askush nuk kishte menduar me të vërtetë të merrte përsipër përgjegjësinë për ta”.

Dëshmitari që u përmend më lart, Amal Makarem, thotë: “Çfarëdo gjëje që mund të quhet magjike, e mrekullueshme kjo ishte e mundshme me Nënën Tereze,” i cili ishte dëshmitar i evakuimit me dy faza. “Ajo ishte një forcë e vërtetë e natyrës. Ishte e mjaftueshme që ajo kaloi natën nga lindja në perëndim. Në të kundërt, nuk mund t’i përshkruaj fëmijët që ajo i shpëtoi. Ata ishin me aftësi të kufizuara mendore, por ajo që është e tmerrshme, ishte se ne gjetëm edhe fëmijë normalë në atë grup e që, përmes mimikës, silleshin si fëmijë me mendje të kufizuar. Nëna Tereza i mori në krahë… e ata papritmas u bënë të hareshëm në krahët e saj si lulet, u bënë të tjera qenie, si kur dikush që i jep pak ujë një luleje.”

Kronikat e kohës shënojnë: “Më 21 gusht, u nënshkrua një armëpushim përfundimtar, nën të cilin, pas bisedimeve të mundimshme të mbikëqyrura nga Philip Habib, PLO u largua nga Bejrut. Mjerisht, do të pasonin episodet e përgjakshme, si vrasja e Presidentit të zgjedhur Bashir Gemayel dhe masakrat e Sabra dhe Shatila.”

3.

Shpesh miqve ua kam përmendur një dorëshkrim timin me këtë tematikë. E përmenda këtë fakt edhe për një arsye personale: gjatë viteve ’90, në vlugun e lëvizjeve të mëdha të kohës, shpesh, i strukur me libra e dorëshkrime pranë makinës së shkrimit, kisha nisur ta bëja një dorëshkrim për Nënën Tereze me këtë tematikë: për fuqinë e saj për t’i fashitur armët e urrejtjes dhe luftën! Dorëshkrimi u shndërrua në një vepër dramaturgjike, me copëza ende të pa ngjitura. Ishte, mbase, një sugjestion artistik: a mund të ndërhyhej që të shpëtonte Kosova nga katastrofa e masakrat që po e pritnin?! Aso kohe ne ishim në dijeni për interesimet e saj që të shpëtohet Kosova. Dinim për interesimet e saj drejtuar administratës amerikane e Papa Gjon Palit II për shpëtimin e Kosovës. Por lufta shpërtheu, kurse Nëna Tereze kishte vdekur disa muaj përpara! Me rastin e sulmit mbi Jasharët, nga Klina dërguam një apel Papës Gjon Pali II që të shpëtohet populli i Drencisë e të ndërhyjnë ata që e kanë forcën në dorë. Apeli, i nënshkruar nga Pal Canaj dhe unë, i bërë në emër të Forumit të Intelektualëve Shqiptarë “Luigj Gurakuqi” të Klinës, iu dërgua “Rilindjes”/”Bujkut” dhe Radio Vatikani e radiot tjera e lexuan një javë ditë rresht! Mirëpo, vetë Bill Clinton dëshmon se e kishte mbajtur amanetin e saj për shpëtimin e Kosovës!

(Intermeco: Muaji gusht 1982 personalisht ndërlidhet me një ngjarje timen personale: gjatë atij muaji (ishte i gjashti muaj në izolim total keqtrajtues në burgun politik të Pejës), kisha filluar të pështyja gjak!, për shkak të sulmit në mushkëri. Pasi më morën në seancë intervistomi në ora dy të natës, një inspektor sigurimi, që pretendonte të sillej mirë me mua, më pyet se si jam: “Ja, po pështyj gjak”, i them. Më dërguan te një mjek serb e ai tha: “Nema nishta” (“S’ka kurrgjë”)! Më dërguan te mjeku shqiptar. Kur më pa, ai tha: “Unë nuk e marr në dorë, se shikoni çka i keni bërë!” Ngjarjet rrodhën si rrodhën, histori më vete kjo, por kur u lirova nga burgu, mu desh 10 muaj të qëndroja në spital në vjeshtë 1982. Po atë vjeshtë, pas Bejrutit, Nëna Tereze vjen në Kosovë. E viziton Prishtinën, Zllakuqanin e Klinës, Pejën e për të cilat vizita kam shkruar disa herë… Unë, nga spitali, as që kisha mundësi të lëvizja!).

Se a do të arrij personalisht ta mbaj fjalën; që ato copa dorëshkrimesh të kësaj drame letrare (të ndërthurur Liban- Kosovë), “të kompozohen” në një tërësi” (disa pjesë humbën gjatë luftës) e të botohen, – mbetet të shihet. Për hir të kësaj shenjtërie mbi shenjtërinë – që shpirti e besimi i saj ndikonte edhe në ndalimin e luftës edhe në shpëtimin e jetës së njerëzve…/drita.info

(Gusht 1982 – gusht 2020)

Fotografia në ballinë: Nënë Tereza me fëmijë në Bejrut

Burimi/drita.info

Kur jeta ideohet si “Dy udhëtarë”

No Comments Argëtim Letersi

Albert Z. ZHOLI

Shkrimtar-publicist

Libri i ri me poezi, rrëfenja dhe ese “Dy udhëtarë”, i poetes Buqa Softa, vjen si një fllad mëngjesor buzëdetit, në këtë kohë ku “Covid-19” duket se i ka pezmatuar njerëzit. Por ndryshe ndodh me poeten. Ajo e largon zymtësinë, frikën, ngushtësinë, nënshtrimin, pesimizmin, dhe provokon një jetë ndryshe. Ajo e vendos veten në rrethana jetësore ku njeriu duhet të gjejë forcë, kurajë, drejtimin e duhur, energjitë pozitive, kërkesat reale ndaj vetes, për të ecur në rrugën e dritës dhe të shijes shpirtërore.

Le të ndalemi te poezitë…

Në tërë tematikën e poezisë, autorja përcjell një gamë problematikash, një tërësi sentimentesh, një analizë jetësore të detajuar, një thirrje njerëzore për ndryshim, një kërkesë për balanca dhe ekuilibre të detyrueshme, ku jeta të gjejë vendin e duhur dhe të sjellë buzëqeshjen tek njeriu. Autorja thur vargje për dashurinë, sinqeritetin, pabesinë, hipokrizinë, ndershmërinë, virtytet, atdhedashurinë, emigrimin, dashurinë e madhe për prindërit, fëmijët, për shoqërinë që ka humbur sinqeritetin, për varfërinë, dyfytyrësinë e njerëzve të veçantë, për sukseset dhe dështimet, për ligësinë por edhe shpirtin e bukur. Tematika e poezive të saj është e larmishme, pasi ajo vetë është gjithmonë në lëvizje, në kërkim të diçkaje të re në pozitë e saj. Ajo është vetvetja dhe qëmtimet e saj kanë tendencë hulumtimi në çdo ngjarje, situatë, dialog, apo zhvillim në tërë diapazonin e jetës ku aj është pjesëtare. Autorja në këtë vëllim i thur himne të bukurës, kritikon të shëmtuarën, kujdeset për anën sociale dhe është kritike me politikën që është larguar nga problemet e popullit. Në poezitë e saj ajo herë duket si analiste, herë si sociologe, herë si psikologe pasi tematika e poezive e drejton në këto plane jetësore që janë shumë prekëse dhe pikante. Tonet kritike për varfërinë por edhe korrupsionin si dhe problemet që sjell politika e mbrapshte përbëjnë një tipar dallues së penës së saj, ku autorja nuk tremet ta thotë të vërtetën në sy pa dorashka dhe me kurajë të lartë qytetare. Ka raste që ajo edhe ndihet pesimiste, e lodhur nga problemet e pabesisë, hipokrizisë, por pena, vargu i saj, sa kalon furtuna, marrin ngjyrën e ylbertë për ti dhënë jetës ngjyrat që kërkon për një lartësim shpirtëror.

Rrëfenjat dhe esse-të..

Bukuria e këtij libri janë rrëfenjat dhe ese-të. Aty ku sheh se poezia nuk arrin shijet e saj artistike dhe thellësinë estetike, autorja kalon tek këto dy gjini të vështira për tu lëvruar nga çdo kush. E them me sinqeritet se gjetjet e saj në këto dy gjini janë, tematikisht shumë pikante, artistikisht me vlera krahasuese. Më esenë “RROTULLOHU RRETH BOTËS TËNDE”, autorja kritikon falsitetin e disa njerëzve, e disa femrave që të tërheqin vëmendjen, zhvishen nudo ! Ka njerëz që nuk janë realizuar, nuk kanë arritur sukses, pasi aq i kanë mundësitë, aq i kanë hapat, logjikën, forcat dhe dimensionet intelektuale dhe janë këta që kërkojnë me çdo kusht të bëjnë emër. Kjo e bën revoltuese poeten pasi ajo e thotë qartazi që njeriu duhet të marri atë që i takon, atë që i jep shoqërisë. Por janë këta njerëz që kërkojnë të pamundurën të pamerituarën dhe që të bëhen pjesë e reklamës tregojnë lakuriqësinë, përdorin hiletë, hipokrizinë, shtirjen. Janë këta njerëz që deformojnë rregullat bazë të një shoqërie të pastër demokratike. Këta njerëz vegjetojnë tek e pavlera në dëm të së mirës. Ndaj autorja u bën thirrje: Rrotullohuni rreth botës suaj! Asaj bote të vogël ku jeni rritur dhe mos u bëni pengesë e shoqërisë…

Si përfundim…

Libri i ri me poezi, rrëfenja dhe ese i autores Buqa Softa është një formatim ndryshe i krijimtarisë së saj. Një formatim konciz, me një organizim estetik elegant, me një formatim artistik koherent dhe një mesazh plot optimizëm. Duke qenë kërkuese ndaj vetes si në jetë dhe në familje, shoqëri dhe profesion, ajo gjithmonë kërkon të bukurën, optimizmin, dialogun, duke mos u bërë strehë e pabesisë, hipokrizisë dhe fenomeneve negative të shoqërisë. Krijimtaria për të është dielli shlodhës ku ajo bëhet pjesë e asaj shoqërie civile, ku kritika ndaj fenomeneve të shoqërisë është në plan të parë, pasi vetëm me frymën e revoltës kundër padrejtësive, do kemi një jetë më të qetë, më të bukur dhe më me ndriçim.

Derguar nga Autori

Kur syte MARRIN NGJYREN E MALLIT

No Comments Argëtim Letersi

( Frymezuar nga nje histori vertete ) —–kushtuar nje zoterie te panjohur , shprehja syve e te

cilit do te mbetet e pashlyer ne memorjen time .

” Ajo luante piano , me
gishterinjte e tij
E zeri i tij embel rrembente ato
syte ezi .
Ajo engjellush ishte bere ,
shpirtin peng lene
Ne bebezen e syrit nje rreze
t’arte gjysemhene ” .

Nga ekrani i zemres gjysme te
hapur
Dy sy ngjyreqielli me drite
dashurie veshur ,
Vorbuj ndenjash rrihnin ajrin , si
mullinje me ere ,
Vorboj kujtimesh sec bien mbi
te vjetren tastiere .

Me veshtrimin ngultas , pertej
horizontit
Qe mallin shperndanin me
stercala blu ,
Me buzet fergelluese si te
kuqet e afshit
Refren togefjaleshi , ” te kam
dashte dhe te du ” .

Eh sa vite kane rrjelle si lumej
me vale
Brigjet e shpirtit me dritejete
te lare ,
Si nje frymemarrje permes
udhes blu ,
Dashuria e pare dallgezonte
ende aty .

Teuta Shaqiraj giugno ,2020 .

Teuta Shaqiraj – Jam dashuruar me qiellin

No Comments Argëtim Letersi

Me lini te kridhem ne blune qiellore
Te fundmet buzembremje qershori ,
pranverore,
me rene puplore zemra le te mbeshtillet ,
si zambaku i bardhe te ruhet te mos
vyshket

mbrenda syrit tim , ylli polar le te shuhet
puhize e lehte mendja mbi ajër le te shtrohet
le të shtrohet,
yjet ziliqare si kripa le te treten
ne goten e mallit , ngjyrat e shpirtit te derdhen

Kjo buzembremje qershoi si vashe tekanjose
Here me ndjell rrebesh e here fryn me naze
Udhën hap deshira,te te flere ne endrra
Draperit henor , syne capken shkel vasha .
Teuta shaqiraj

Teuta Shaqiraj – Te dua enderr e pafaj

No Comments Argëtim Letersi

Me c’fjale magjike me ngjite
atje lart
me enderren ” sikur ” , qe ndez
e perflak ,
si avulli i ngrohte zemre , qe shtratin
braktis
te shkrihet nje me rene , rend , e farezen
te ngjize .

Trazimi theu naten ,lakuriq
xhveshi shpirtin
oret fluturake kthyera pare e mbrapsht
si stinet e harlisura qe ngrohin e
ftohen nje cast ,
enderr e pafaj o zhgjender qe , a mirazh
real ?

Si pika mbi i – te , magjiplote sodis
dua te zbres poshte me zemren qe
ndjell frike ,
lehtshem i papeshe ndjehet
trupi im
jam une , o ngjasia e shembellimit
tim ?

Zemra e perzhitur e fluterzat
ne bark
re pulebardhe behet , flaterzat i ngre
hark .
Embelak nje me harkun , si shtise
graviteti
malli zbret ngadale , e une puhize deti .

Teuta Shaqiraj , 7 giugno 2020

Në Tetovë, u mbajt homazh për poeten Silke Liria Blumbah (1970-2020)

No Comments Argëtim Letersi

Sot, para shtatores së Naim Frashërit në qendër të qytetit të Tetovës, Drejtoria e Festivalit Ndërkombëtar të Poezisë ”Ditët e Naimit”, mbajti homazh për poeten, prozatoren dhe përkthyesen Silke Liria Blumbah, anëtare e Drejtorisë së Festivalit. Në këtë përshperitje përkujtimore merrnin pjesë anëtarët e Drejtorisë së Festivalit, poetë dhe studjues të letërsisë, drejtues institucionesh kulturore etj. Pas dhënies së një minut heshtje për vdekjen e Silke Liria Blumbah, fjalën kryesore e mbajti drejtori i Festivalit Ndërkombëtar të Poezisë ”Ditët e Naimit”, Shaip Emërllahu, i cili në mes tjerash theksoi se, “Silke Liria Blumbah i takon komunitetit të të huajve që në takim të parë me botën shqiptare u mahnitën e ranë në dashuri, siç janë Edit Durham, Lord Bajroni, Franc Nopça, Robert Elsie e shumë të tjerë. Ajo është njeriu, që një jetë ja fali letërsisë dhe kulturës shqiptare. Është shkrimtarja, që proza dhe poezia moderne shqipe pa tekstin letrar të saj është e mangët, ndërsa historia e kulturës kur do të flasë për operatorin e njohur kulturor ndërkombëtar “Ditët e Naimit”, gjithsesi se, emrin e saj do ta shenjoj me shkronja të mëdha për kontributin e çmuar që dha në fushën e përkthimit dhe organizimit të tij.

VOAL

Më tej, ai u ndal në shkollimin e saj dhe mësimin që mori për gjuhën shqipe dhe shqiptarët. “Silkja Liria Blumbah, u lind në një ditë të diele, të 13 dhjetorit të vitit 1970, në qytetin e Gottingenit, në Gjermani. Studimet për përkthimin me gojë i kreu me sukses të shkëlqyeshëm në Universitetin e Haidelbergut, ku diplomoi për frengjisht, anglisht dhe portugalisht.” … Fëmijëria e vështirë, e vajzës 8 vjeçare që kishte bërë poezi, e mbush ate me ankth deri në mohim të vendlindjes e të vendit të saj. Ky shpirt me dhembje jete, me zhgënjime dashurie, vendos të gjej stacionin e paqës për jetën e saj të trazuar. E ky stacion do të jetë Shqipëria dhe trojet shqiptare. “Kam përjetuar shumë gjera të vështira, por ajo që më ka dhënë gjithmonë kurajo ishte lidhja ime me botën shqiptare dhe vetëdija se, ndonjë ditë do të vendosem ne Shqipëri për të vepruar për të mirën e shqiptarëve”- do të shprehet Silke. Në vitin 1994, Silkja fillon të interesohet për Shqipërinë, apo siç thotë vet, dëgjon “për herë të parë thirrjen e shqiponjës”. Lexon shumëçka mbi shqiptarët. Magjepset pas gjuhës dhe kulturës shqiptare. Mëson në mënyrën autodidakte gjuhën shqipe. Dhe tani, më shumë se kurrë, i çelet udha që të lëviz drejt Shqipërisë. Më, 5 tetor 1998, shkel tokën shqiptare. Në dhjetor të 1998-ës, Silkja, realizon ëndrrën… në Universitetin e Tiranës jep provimin e gjuhës shqipe. Gjatë kësaj kohe, ajo njeh realitetin e metropolit shqiptar, Tiranës, ”me rrudhat dhe buzëqeshjet e popullit tim” siç thotë në një varg. Pra, ajo, tashmë e transformuar, ndjen ngrohtësinë dhe prek mikpritjen e njohur shqiptare. Ndjehet e vlerësuar, e nderuar, e frymëzuar ngado që shkon. Vazhdon të zgjeroj gjeografinë e lëvizjes, duke zbritur më 10 janar 1999, në “Sarandën time”, siç thotë gjithandej shkrimeve të saja. Edhe më qartë “dallgë vezulluese në bregun e harrueshëm të Sarandës – qenkam unë ” do të nënvizoj në poezinë “UNË JAM”. Pranohet në Lidhjen e Shkrimtarëve dhe Artistëve të Shqipërisë. Në vitin 1999, boton në shtëpinë e njohur botuese “Naim Frashëri”, në Tiranë, vëllimin me poezi “Dyzet vdekje në Sarandë”.

Në Tetovë, u mbajt homazh për poeten Silke Liria Blumbah (1970-2020) -  FJALA e LIRË

Në vazhdim Shaip Emërllahu ndalet në ardhjen përherë të parë në Tetovë dhe angazhimin e saj në Drejtorinë e FNP “Ditët e Naimit”. Më 2001, Silke/Liria vjen në qytetin e poezisë, e prek skenën dhe emocionet e Festivalit… Përshëndetet dhe pritet ngrohtësisht nga publiku tetovar dhe jovetëm. Në Tetovë gjen shtëpinë e re të saj, shtëpinë e poezisë, ku lidhet edhe më shumë me poetët shqiptarë dhe ato të huaj. Silkja/Liria bëhet bashkëpuntore dhe më vonë anëtare e Drejtorisë së Festivalit. Ndihmon në përgatitjen e edicioneve të shumta të Festivalit për dy dhjetëvjeçarë rresht. Në shtëpinë botuese “Ditët e Naimit” do t’ia botojmë tre libra; dy prej të cilave me poezi dhe një me proza të shkurta. Librat e Silke Liria Blumbah të botuar në Tetovë, janë “Karavela e fundosur”, 2002, “Lumi që rrjedh drejt burimit” 2007, dhe libri me proza të shkurta “Një vit pas vdekjes”, 2017. Të gjitha këto libra janë interpretuar dhe vlerësuar lartë nga emra të njohur të kritikës si Moikom Zeqo, Agron Tufa, Ahmet Selmani, Remzi Salihu etj. Këta, Silke/Liria Blumbah e quajnë shkrimtare me talent të rrallë, me imagjinate të veçantë, ku vendin në letërsinë shqipe ajo e ka të skalitur përgjithmonë… Poetja Silke/Liria është përfshirë dhe nëpër antologji dhe revista të ndryshme në gjuhën shqipe dhe ate të huaj. Ajo është fituese e çmimit letrar “Qiriu i Naimit”, Tetovë, “Flaka e Janarit”, në Gjilan, “Naji Naaman”, në Bejrut, (Liban) etj. Në vitin 2010, ajo boton në Tiranë, librin “Ditari i një kthimi”, ndërkaq vëllimin me poezi “Beyond the bos of the heart” e boton në gjuhën angleze në SHBA. Silke Lria Blumbach përktheu për shtëpinë botuese “Ditët e Naimit”, një numër të madh emrash të njohur të poezisë botërore si laureatët e Festivalit Ndërkombëtar të Poezisë “Ditët e Naimit”. Silke Liria Blumbach, gjithashtu, ka dhënë një kontribut të paçmuar, duke përkthyer nga gjuhë të ndryshme në gjuhën shqipe, afro 15 antologji të Festivalit. Në fund drejtori i Festivalit Shaip Emërllahu, tha se Silke/Liria vdiq në Berlin, 15 minuta pasi akrepat shkelën ditën e 12 qershorit. Aq, sa i duheshin për të kënaqur dëshirën e saj, që vdekja ta nxënë në Ditën e Lirisë së Kosovës, që punoi dhe e deshti aq shumë. Liria, emër të cilin ja dha vetes. Silke/Liria, siç thamë, ishte e lidhur fort me poezinë, me shqiptarët, me Tetovën, Sarandën, Prizrenin… Ajo dha shumë në afirmimin e tyre. Qyteti i Prizrenit kaherë e ka shpallur “Anëtare nderi” të qytetit. Shpresoj që edhe Komuna e Tetovës, do të reflektoj dhe do t’ia jap një titull të tillë më se të meritueshëm. Pse jo, edhe një rrugë e këtyre tre qyteteve do të ishte nderë për ta, të pagëzohet me emrin e saj. Urojmë që të gjejmë mundësi, si dhe në të ardhmen të punojmë fort, që eshtrat e saj t’i sjellim në trojet shqiptare, të cilën i deshti aq shumë, … nga se, na e la edhe amanet “vendvarrimi: në trojet shqiptare”. Më pas, profesori Xhelal Zejneli, në fjalën e tij theksoi se, “Lajmi për vajtjen në amshim të Silke-Lirie Blumbah, për të gjithë ne që e kemi njohur ishte pikëllues. Ajo ishte një prej veprimtareve

Në Tetovë, u mbajt homazh për poeten Silke Liria Blumbah (1970-2020) -  FJALA e LIRË

më të devotshme dhe anëtare e Drejtorisë së Manifestimit Ndërkombëtar të Poezisë “Ditët e Naimit”. Për të vazhduar më tej se, Silke-Liria na e përkujton studiuesen e famshme dhe legjendare të botës shqiptare, Meri Edit Dyrhamin, autoren e disa studimeve për ne dhe gadishullin. Silke-Liria i kishte e rënë kryq e tërthor botës shqiptare sikur dikur autorja e “Brengës së Ballkanit”. Ajo, tha profesor Zejneli se, ”Silke/Liria nuk imponohej kurrë. Kishte kulturë komunikimi. Ishte plot shpresa për ne shqiptarët. E donte Kosovën të lirë dhe sovrane. I donte shqiptarët të bashkuar. Thoshte se, ëndrra shqiptare për bashkim kombëtar kurrë s’ka për t’u venitur. I shihte shqiptarët në familjen evropiane. Me lashtësinë shqiptare krenohej më shumë se vetë shqiptarët. Çmonte lartë Gjergj Kastriotin dhe rolin e tij në historinë shqiptare dhe evropiane. Emocionohej kur dëgjonte fjalë për Nënë Terezën. Nuk ndalej së theksuari se Ismail Kadareja është përkthyer në 45 gjuhë të botës. E lexonte dhe e rilexonte.” Në fund, një fjalë të shkurtë mbajti edhe poeti Salajdin Salihu, i cili nënvizoi se, Silke Blumbach, ishte mike e mirë, poete dhe përkthyese e shkëlqyer, njeri i dashur, që rrezatoi dashuri mahnitëse për njerëzit dhe kulturat e ndryshme. Njerëzit si Silke, nëse i referohemi një poeti, nuk shuhen, por vetëm e ndryshojnë adresën. Adresa e re e Silkes prej tani është eterike, qiellore, e ëndërrt. Atdheu i ri i saj tani është qielli. Silke i deshi pafundësisht shqiptarët, por edhe shqiptarët e deshën, vazhdojnë ta duan e do ta duan dhe nderojnë përgjithmonë. Më tej, ai nënvizon se, “Shqiptarët duhet ta duan vendin, kulturën, gjuhën e tyre, ashtu siç i deshti Silke. Të jenë të kulturuar, ashtu sikurse ishte Silke. T’i vlerësojnë bukuritë e vendit të tyre, ashtu sikurse i vlerësonte Silke. T’i çmojnë vlerat e sistemeve tjera kulturore, ashtu sikurse i çmonte Silke. Ajo i adhuroi shqiptarët, sepse e njohu historinë dhe kulturën e tyre. Ajo u ndje krenare me identitetin e ri të saj, përkundër shumë shqiptarëve të tjerë që ndjehen të fyer dhe të nënçmuar për shkak të këtij identiteti. Ajo deshi shqiptarëve t’u jepte ngrohtësinë e saj, vargjet e saj, por edhe t’u sillte në shqip vargje poetësh nga bota. Lamtumirë mikja ime e mirë, Silke! E meriton që një rrugë të mbajë emrin Tënd në qytetin Tënd, në Tetovë. Në këtë homozh përkujtimi aktori Arsim Kaleci lexoi dy poezi të saj kushtuar Tetovës dhe Sarandës, ndërsa violinist Shkëlzen Pajaziti ekzekutoi në hapje të ceremonisë një pike mortore.

Tetovë, 18 qershor 2020 Dimal Hadri

ESE – Dimri i përgjakur në Drenicë

No Comments Argëtim Letersi

(Aksioni për grumbullimin e arëmeve,koha e Rankoviçit)

Shqiptarëve në Kosovë ua morëm armët,por ua dhamë topin!Kështu flsinin nëpër trotuarët e Beogradit,serbët paksa që dinin ,,politikën,,që ua mësonte kisha ortodokse anti Zot,anti Njeri,që,nuk i përkisnin ,,racës,,jo serbe (dhe shqiptarët)!

Ua morëm armët!Ua morëm…tashti jemi më të qetë!Por,ua dhamë shkollën në gjuhën(shqipe),klithën me sa zë që kishin serbët në Beograd(!).

Ua morëm armët,ua dhamë topin…!

*

Këto ishin disa fragmente të kohës së dimrit të përgjakur në Drenicë.Në shpalimet historike të dimrit të ftohtë(1956),që edhe lisat në male qaheshin në dysh,po nisim rrëfimin për rrahjen deri në vdekje të tre burrave të katundit Sankofc të Drenicës.

*

Në shkollën e katundit,i kishin thirrë tërë fshtarët e Sankofcit.Thirrje ishte e shkurtë:Sillni armët ose dajaku i vdekjes,-thoshin hyzmetqarët (disa)shqipfolës të pushtetit dhe në uniformën me shenjën e vdekjes(policia serbe)!

*

Kush është Qazim Bajram Rama,Sulejman Ajazi dhe Avdyl Dan Karaçica…?-pyetën disaherë ata të pushtetit dhe me uniformën e vdekjes…

Unë jam…Unë jam…Qazimi,Sulejmani dhe Avdyli…-u thanë atyre që prisnin në një kënd të shkollës me mjetin e fortë të dhunës (gërbaq e stupca drunjsh me ngjyrën e gjakut).

*

Jo nuk kemi pushkë!Thanë tre burrat e Sankofcit.Ku i keni armët,e dimë që keni armë,po i ruani për ditën që po e prisni…-u thanë shkurt ata me uniformën e vdekjes…!Jo nuk kemi armë,u dëgjua edhe njëherë zëri i mbytur në terrin e zi të korridorit të shkollës…!

Dhe,nis dhuna e vdekjes…-na thoshte xha Zenel Vogla ,që në shenjë respekti kështu e thërrsnim në fshat.Tre ditë e tre netë,në shkollën e katundit Sankofc,tre burrat luftonin me dhunën dhe me orët e vdekjes.

Plisat u bën të kuq me gjakun e trupit…!

*

Pas tre ditëve dhe tre netëve të përgjakura,Avdyl Dan Karaçica e lëshojnë që të shkoj në shtëpi.Krejt i ulur në gjak dhe plisi i tij kishte marrë ngjyrën e vdekjes…!Krejt këtë ngjarje si ,,dëshmitar,,ishte pamja e dimrit të vetmisë në majat e Galeshit!

Në shtëpinë e varfër Dyl Dani,që i thonin shkurt me këtë emër,pas një kohe vdes i ri dhe iu mbyll dera e shtëpisë…!

*

Për vdekjen e Dyl Danit,shkolla dhe mësuesit e fshatit,më ka rrëfyer profesor Mehmet Shala,e kemi mbyllur shkollën dhe i lëshuam nxënësit në shtëpi dhe shkuam të varrosim Dylin e Danit,njeriun e respektuar të katundit tonë.

Dimri i vetmisë!Dimri i pushkëve të vdekjes në Sankofc!

Çikago,qershor të motit 2020

Burimi/Facebook / Skënder Karaçica

Burimi/Facebook

Ardiana Dhimiter Mitrushi – E di… ti je shpirti im

No Comments Argëtim Letersi

Me netët, ditët,
orët, minutat i përpija nji e nga nji,
kuriozitetet ngulmonin, heshtja bënte ujdi…

Unë shpesh thosha,
po të më doni, do t’ju dua shumë,
pyetjet më gëlltisnin, më linin pa frymë…

Mendoj shpesh,
vështirësitë e netëve, më linin pa gjumë,
buzë brigjeve ëndërruar, dëshirat bërë lumë…

E ndeza, e çela
ditën, me një përpëlitje, bota pjesë e syrit tim,
sa lart unë fluturoja, lirinë rrëmbeja si shpëtim…

Më në fund rrëmbeva,
e gjeta vetveten, e shtrëngoja me ngulmim,
nuk të lë më të shkosh, ti je drita e shpirtit tim…

Tani e kuptoj, pa ëndërra
pse ke ndryshuar, ti je pranvera pa dyshim,
sot je krenari e jetës, të besoj ti je shpirti im…
Ardiana Mitrushi 05/12/2020…