Home

Lajme

VËLLEZËRIT DIOSKURË DHE MOTRA E TYRE, HELENA E TROJËS, ME QELESHE

No Comments Argëtim Histori

Në këtë gdhendje shihen vëllezërit Dioskurë dhe motra e tyre Helena, me qeleshe mbi krye. Sipas legjendës, Leda e bukur, e shoqja e mbretit spartan Tundar, u gënjye nga Zeusi i shndërruar në mjellmë dhe bëri dashuri me të. Marrëdhënia e tyre u krye në të njëjtën natë teksa ajo fjeti dhe me të shoqin. Leda polli dy vezë.

Nga to doli Helena, që më pas u njoh si e bukura “Helenë e Trojës”, Klitemnestra dhe binjakët Dioskurë, Kastor e Pollideu. Miti flet për një natyrë të këtyre, gjysmë hyjnore dhe gjysmë të vdekshme, ashtu siç ishin dy baballarët e tyre. Megjithatë, pavarësisht kësaj legjende, simbolika e vezës dhe e qeleshes është më e ndërlikuar dhe më e lashtë.

Të mos harrojmë se Tundari spartan, rrembin e gjakut dorik e ka nga Iliria.
Duhet përmendur këtu se Gjergj Kastrioti, vulën e tij sekrete e kishte me simbolin e Ledës dhe mjellmës-Zeus.
Thënie për shqiptarët


Clasical Art Research Center, University of Oxford, Prince Poniatowski Collection.
Metropolitan Museum of Art, New York: 61.109.2/73139 TF

Burimi/alldailydose.com

Pasko Kuzman: Nëse tregoj ku është varri i Aleksandrit të Madh, do të nis Lufta e Tretë Botërore

No Comments Argëtim Histori

Arkeologu Pasko Kuzman, i cili është i njohur për deklaratën e tij se nuk do të largohet nga kjo botë pa mos e zbuluar varrin e Aleksandrit të Madh, ka lëshuar sërish një deklaratë të ngjashme.

Ai thotë se nëse tregon se ku ndodhet varri i Lekës së Madh, do të fillojë lufta e tretë botërore, përcjell Telegrafi Maqedoni.

“Pas gjithë hulumtimeve dhe studimeve që kam bërë ndër vite, lirisht mund të them se e di se ku është varri i Aleksandrit të Madh, por në këtë pikë aftësia ime intelektuale është e përqendruar në shkrimin e një romani për bashkëkombasin tonë në Paris”.

“Në një rast, kur më pyetën pse nuk thashë nëse e di se ku ishte varri i Aleksandrit të Madh, unë u përgjigja se nëse do ta bëja, do të fillonte Lufta e Tretë Botërore. Kam frikë edhe për zhvillimin e mëtutjeshëm të njerëzimit nëse zbulojmë të vërtetën për vendin ku është varrosur Aleksandri. Do të jetë diçka si zbulimi i varrit të Jezu Krishtit”, thotë Kuzman.

Sipas informacioneve të tij, për të cilat thotë se nuk janë absolutisht të vërteta, vendi i varrit të Aleksandrit të Madh është tek lokaliteti arkeologjik Isar, në fshatin Marvinci të Vallandovës.

Pasko Kuzman nga 2006 deri në 2013 ishte Drejtor i Zyrës së Mbrojtjes së Trashëgimisë Kulturore. Në korrik 2014, Gjykata Penale e Shkupit e dënoi atë me 3 vjet burg për rastin e gërmimeve dhe shitjeve të paligjshme të objekteve arkeologjike, të njohur si “Falanga 2”.

Kuzman u dënua për shpërdorim të pushtetit, sepse ai u kishte dhënë dy personave leje për të gërmuar në dy lokalitete afër Katlanovës dhe Dellçevës.

Burimi/alldailydose.com

Italiania që po trondit historinë. Flamuri dhe simbolet e Skënderbeut në kishën e famshme të Venecias. Por jo vetëm kaq

No Comments Argëtim Histori

ENCIKLOPEDIA ANGLEZE ÇMEND SERBËT DHE GREKËT: SHQIPTARËT MË TË VJETËR NË EVROPËN JUGLINDORE

Një flamur që valëvitet në një nga nga tre harqet e tavanit që fsheh historitë biblike të Esterit dhe Mardocheos, paraqet një shqiponjë të zezë mbi sfondin e kuq dhe është lexuar deri më sot si një flamur hasburgian. Në fakt flamuri hasburgian nuk ka pasur kurrë një sfond të kuq, por të hapur.

Në numrin CXCVIII, seria e tretë 10/II (2011) në revistën prestigjioze të shkencës letërsisë dhe artit është botuar një artikull i Lucia Nadin me titullin “Propozimet e rileximeve të pikturës së Paolo Veronezes në Shën Sebastian në Venecia:Skënderbeg atleta Cristi dhe kisha e Shqipërisë”.

Artikulli, precizon autorja, është vetëm një parashtrim studimesh që ka në dorë dhe që synojnë të vendosin Shqipërinë një vend të veçantë në artin e mrekullueshëm në Venecia:kisha e Shën Sebastianit, që ndodhet në lagjen Dorsoduro, shumë e famshme si një kishë autoriale:nuk është tjetër veç një shembull shumë i rrallë kishe ku pjesa dekorative mban emrin e një artisti të vetëm:Paolo Caliari, veronez, një ndër interpretuesit më të mëdhenj të pikturës veneciane të viteve 1500.

Kjo kishë është një vend simbolik, një monument i madh i Rilindjes, me famë ndërkombëtare, dhe e njohur si tempulli i artistit ku ai dëshiroi dhe të varroset. Për fat të keq një sërë afreskesh të tij me kalimin e kohës u shkatërruan.

Pikturat e veronezit, në tavanin e sakristisë, muret dhe gjithë zbukurimet e tjera u realizuan në një hark kohor mes 1555 dhe 1565. I gjithë cikli celebron në fakt triumfin e Besimit/Kishës/Virgjëreshës Mari nëpërmjet tregimit ekzemplar të martirit të tyre Shën Sebastianit.

Një flamur që valëvitet në një nga tre ovalet e tavanit, në të cilën rievokohen historitë biblike të Esterit dhe Mardokeut, ku paraqitet një shqiponjë e zezë mbi një sfond të kuq dhe ky është lexuar si një flamur hasburgian.

Në fakt flamuri hasburgian nuk ka pasur kurrë një sfond të kuq por të hapur.

Propozimi i Lucia Nadin është gjithçka tjetër dhe bazohet dhe në studimet e saj mbi emigrimin shqiptar në tokën veneciane në gjysmën e dytë të 1400-ës, për shkak të ngjarjeve të mëdha që përshkruan Ballkanin dhe që shënuan emigrime masive pas vdekjes së Skënderbeut dhe pas vendosjes së paqes me turqit në vitin 1479, në vazhdim të dy pushtimeve të tmerrshme që pësuan Shkodra dhe Drivasti nga 1474 në 1478.

Studiuesja, docente e Letërsisë Italiane në Universitetin shtetëror në Tiranë, duke u nisur nga data e flamurit në tavanin e kishës, që thërret flamurin e Skënderbeut, i përshkruar nga Marin Barleti dhe i konfirmuar nga Konica në vitin 1908 dhe më pas me rastin e pavarësisë shqiptare në 1912:shqiponja dykrenore në sfondin e kuq.

Nadin i lexon në mënyrë metaforike aventurat e Moardocheos, që lufton për shpëtimin e popullit ebraik, ngjarje që sipas saj i vishen atyre të Gjergj Kastriotit. Ndaj ajo analizon se gjithë kremtimi i shën Sebastianit, një mënyrë krejt e panjohur për traditën veneciane, është paraqitur jo si shenjti i mrekullive, por si Miles Cristi, që përballon Diokleziani, persekutorin e madh të të krishterëve, dhe që shkon në martirizimin e sigurt, për triumfin e Kishës.

Në Shën Sebastian, Miles Cristi, përfaqëson në mënyrë metaforike në këtë rast Gjergj Kastriot Skënderbeun, i cili u cilësua nga papë të ndryshëm si Atleta Cristi, mbrojtësi i krishtërimit perëndimor.

Koka e dhisë

Në tavanin e kishës do dallosh dhe kokën e një dhie: që në fakt ka qenë një nga kafshët mesjetare, simbol i largpamësisë së Krishtit.

Përkrenarja e Skënderbeut ndodhet në Vienë në Kunsthistorisches Museum. Koka e dhisë dihet që ishte pjesë zbukurimi e përkrenares së Skënderbeut që u bë mbret i popullit të tij i ndjekur nga kryqëzimet e papa Piut II dhe që mbaroi tragjikisht me vdekjen e papës në Ankona.

Pra bëhet fjalë për një simbol tjetër Kastriot, pra shqiptar.

Në martirizimin e Shën Sebastianit që pasqyrohet aq bujshëm në kanavacat e prezbiterit autorja nuk bën gjë tjetër veç lexon martirizimin e gjithë kishës së Shqipërisë, dhe një personazh specifik që paraqet një veshje me shqiponjën dykrenore kurorëzuar me historinë e familjes së Ëngjëllorëve, që njihet në histori në vitet 50 të këtij shekulli dhe që u nderuan me Urdhrina kavaleresk të San Giorgios, një familje që u impenjua me një guxim të jashtëzakonshëm për të kujtuar memorien historike të Shqipërisë.

Në fakt jemi në pritje të veprës kompete të Luçia Nadin mbi kishën e Shën Sebastianit për të zbuluar një faqe të rëndësishme të historisë shqiptare dhe një vend në artin mesjetar për më tepër që bëhet fjalë për një nga veprat e një prej piktorëve më të mëdhenj evropianë të të gjitha kohërave:Paolo Veronezen.

Dëshirojmë të kujtojmë në fund të këtij shkrimi, zbulimin e jashtëzakonshëm të Lucia Nadin mbi Statuset e Shkodrës, të rekuperuara nga studiuesja pas 7 shekujsh nga biblioteka e Museo Correr në Venecia. Një kontribut i jashtëzakonshëm i studiueses italiane për historinë e Shqipërisë.

Burimi/alldailydose.com

Në Tetovë, u mbajt homazh për poeten Silke Liria Blumbah (1970-2020)

No Comments Argëtim Letersi

Sot, para shtatores së Naim Frashërit në qendër të qytetit të Tetovës, Drejtoria e Festivalit Ndërkombëtar të Poezisë ”Ditët e Naimit”, mbajti homazh për poeten, prozatoren dhe përkthyesen Silke Liria Blumbah, anëtare e Drejtorisë së Festivalit. Në këtë përshperitje përkujtimore merrnin pjesë anëtarët e Drejtorisë së Festivalit, poetë dhe studjues të letërsisë, drejtues institucionesh kulturore etj. Pas dhënies së një minut heshtje për vdekjen e Silke Liria Blumbah, fjalën kryesore e mbajti drejtori i Festivalit Ndërkombëtar të Poezisë ”Ditët e Naimit”, Shaip Emërllahu, i cili në mes tjerash theksoi se, “Silke Liria Blumbah i takon komunitetit të të huajve që në takim të parë me botën shqiptare u mahnitën e ranë në dashuri, siç janë Edit Durham, Lord Bajroni, Franc Nopça, Robert Elsie e shumë të tjerë. Ajo është njeriu, që një jetë ja fali letërsisë dhe kulturës shqiptare. Është shkrimtarja, që proza dhe poezia moderne shqipe pa tekstin letrar të saj është e mangët, ndërsa historia e kulturës kur do të flasë për operatorin e njohur kulturor ndërkombëtar “Ditët e Naimit”, gjithsesi se, emrin e saj do ta shenjoj me shkronja të mëdha për kontributin e çmuar që dha në fushën e përkthimit dhe organizimit të tij.

VOAL

Më tej, ai u ndal në shkollimin e saj dhe mësimin që mori për gjuhën shqipe dhe shqiptarët. “Silkja Liria Blumbah, u lind në një ditë të diele, të 13 dhjetorit të vitit 1970, në qytetin e Gottingenit, në Gjermani. Studimet për përkthimin me gojë i kreu me sukses të shkëlqyeshëm në Universitetin e Haidelbergut, ku diplomoi për frengjisht, anglisht dhe portugalisht.” … Fëmijëria e vështirë, e vajzës 8 vjeçare që kishte bërë poezi, e mbush ate me ankth deri në mohim të vendlindjes e të vendit të saj. Ky shpirt me dhembje jete, me zhgënjime dashurie, vendos të gjej stacionin e paqës për jetën e saj të trazuar. E ky stacion do të jetë Shqipëria dhe trojet shqiptare. “Kam përjetuar shumë gjera të vështira, por ajo që më ka dhënë gjithmonë kurajo ishte lidhja ime me botën shqiptare dhe vetëdija se, ndonjë ditë do të vendosem ne Shqipëri për të vepruar për të mirën e shqiptarëve”- do të shprehet Silke. Në vitin 1994, Silkja fillon të interesohet për Shqipërinë, apo siç thotë vet, dëgjon “për herë të parë thirrjen e shqiponjës”. Lexon shumëçka mbi shqiptarët. Magjepset pas gjuhës dhe kulturës shqiptare. Mëson në mënyrën autodidakte gjuhën shqipe. Dhe tani, më shumë se kurrë, i çelet udha që të lëviz drejt Shqipërisë. Më, 5 tetor 1998, shkel tokën shqiptare. Në dhjetor të 1998-ës, Silkja, realizon ëndrrën… në Universitetin e Tiranës jep provimin e gjuhës shqipe. Gjatë kësaj kohe, ajo njeh realitetin e metropolit shqiptar, Tiranës, ”me rrudhat dhe buzëqeshjet e popullit tim” siç thotë në një varg. Pra, ajo, tashmë e transformuar, ndjen ngrohtësinë dhe prek mikpritjen e njohur shqiptare. Ndjehet e vlerësuar, e nderuar, e frymëzuar ngado që shkon. Vazhdon të zgjeroj gjeografinë e lëvizjes, duke zbritur më 10 janar 1999, në “Sarandën time”, siç thotë gjithandej shkrimeve të saja. Edhe më qartë “dallgë vezulluese në bregun e harrueshëm të Sarandës – qenkam unë ” do të nënvizoj në poezinë “UNË JAM”. Pranohet në Lidhjen e Shkrimtarëve dhe Artistëve të Shqipërisë. Në vitin 1999, boton në shtëpinë e njohur botuese “Naim Frashëri”, në Tiranë, vëllimin me poezi “Dyzet vdekje në Sarandë”.

Në Tetovë, u mbajt homazh për poeten Silke Liria Blumbah (1970-2020) -  FJALA e LIRË

Në vazhdim Shaip Emërllahu ndalet në ardhjen përherë të parë në Tetovë dhe angazhimin e saj në Drejtorinë e FNP “Ditët e Naimit”. Më 2001, Silke/Liria vjen në qytetin e poezisë, e prek skenën dhe emocionet e Festivalit… Përshëndetet dhe pritet ngrohtësisht nga publiku tetovar dhe jovetëm. Në Tetovë gjen shtëpinë e re të saj, shtëpinë e poezisë, ku lidhet edhe më shumë me poetët shqiptarë dhe ato të huaj. Silkja/Liria bëhet bashkëpuntore dhe më vonë anëtare e Drejtorisë së Festivalit. Ndihmon në përgatitjen e edicioneve të shumta të Festivalit për dy dhjetëvjeçarë rresht. Në shtëpinë botuese “Ditët e Naimit” do t’ia botojmë tre libra; dy prej të cilave me poezi dhe një me proza të shkurta. Librat e Silke Liria Blumbah të botuar në Tetovë, janë “Karavela e fundosur”, 2002, “Lumi që rrjedh drejt burimit” 2007, dhe libri me proza të shkurta “Një vit pas vdekjes”, 2017. Të gjitha këto libra janë interpretuar dhe vlerësuar lartë nga emra të njohur të kritikës si Moikom Zeqo, Agron Tufa, Ahmet Selmani, Remzi Salihu etj. Këta, Silke/Liria Blumbah e quajnë shkrimtare me talent të rrallë, me imagjinate të veçantë, ku vendin në letërsinë shqipe ajo e ka të skalitur përgjithmonë… Poetja Silke/Liria është përfshirë dhe nëpër antologji dhe revista të ndryshme në gjuhën shqipe dhe ate të huaj. Ajo është fituese e çmimit letrar “Qiriu i Naimit”, Tetovë, “Flaka e Janarit”, në Gjilan, “Naji Naaman”, në Bejrut, (Liban) etj. Në vitin 2010, ajo boton në Tiranë, librin “Ditari i një kthimi”, ndërkaq vëllimin me poezi “Beyond the bos of the heart” e boton në gjuhën angleze në SHBA. Silke Lria Blumbach përktheu për shtëpinë botuese “Ditët e Naimit”, një numër të madh emrash të njohur të poezisë botërore si laureatët e Festivalit Ndërkombëtar të Poezisë “Ditët e Naimit”. Silke Liria Blumbach, gjithashtu, ka dhënë një kontribut të paçmuar, duke përkthyer nga gjuhë të ndryshme në gjuhën shqipe, afro 15 antologji të Festivalit. Në fund drejtori i Festivalit Shaip Emërllahu, tha se Silke/Liria vdiq në Berlin, 15 minuta pasi akrepat shkelën ditën e 12 qershorit. Aq, sa i duheshin për të kënaqur dëshirën e saj, që vdekja ta nxënë në Ditën e Lirisë së Kosovës, që punoi dhe e deshti aq shumë. Liria, emër të cilin ja dha vetes. Silke/Liria, siç thamë, ishte e lidhur fort me poezinë, me shqiptarët, me Tetovën, Sarandën, Prizrenin… Ajo dha shumë në afirmimin e tyre. Qyteti i Prizrenit kaherë e ka shpallur “Anëtare nderi” të qytetit. Shpresoj që edhe Komuna e Tetovës, do të reflektoj dhe do t’ia jap një titull të tillë më se të meritueshëm. Pse jo, edhe një rrugë e këtyre tre qyteteve do të ishte nderë për ta, të pagëzohet me emrin e saj. Urojmë që të gjejmë mundësi, si dhe në të ardhmen të punojmë fort, që eshtrat e saj t’i sjellim në trojet shqiptare, të cilën i deshti aq shumë, … nga se, na e la edhe amanet “vendvarrimi: në trojet shqiptare”. Më pas, profesori Xhelal Zejneli, në fjalën e tij theksoi se, “Lajmi për vajtjen në amshim të Silke-Lirie Blumbah, për të gjithë ne që e kemi njohur ishte pikëllues. Ajo ishte një prej veprimtareve

Në Tetovë, u mbajt homazh për poeten Silke Liria Blumbah (1970-2020) -  FJALA e LIRË

më të devotshme dhe anëtare e Drejtorisë së Manifestimit Ndërkombëtar të Poezisë “Ditët e Naimit”. Për të vazhduar më tej se, Silke-Liria na e përkujton studiuesen e famshme dhe legjendare të botës shqiptare, Meri Edit Dyrhamin, autoren e disa studimeve për ne dhe gadishullin. Silke-Liria i kishte e rënë kryq e tërthor botës shqiptare sikur dikur autorja e “Brengës së Ballkanit”. Ajo, tha profesor Zejneli se, ”Silke/Liria nuk imponohej kurrë. Kishte kulturë komunikimi. Ishte plot shpresa për ne shqiptarët. E donte Kosovën të lirë dhe sovrane. I donte shqiptarët të bashkuar. Thoshte se, ëndrra shqiptare për bashkim kombëtar kurrë s’ka për t’u venitur. I shihte shqiptarët në familjen evropiane. Me lashtësinë shqiptare krenohej më shumë se vetë shqiptarët. Çmonte lartë Gjergj Kastriotin dhe rolin e tij në historinë shqiptare dhe evropiane. Emocionohej kur dëgjonte fjalë për Nënë Terezën. Nuk ndalej së theksuari se Ismail Kadareja është përkthyer në 45 gjuhë të botës. E lexonte dhe e rilexonte.” Në fund, një fjalë të shkurtë mbajti edhe poeti Salajdin Salihu, i cili nënvizoi se, Silke Blumbach, ishte mike e mirë, poete dhe përkthyese e shkëlqyer, njeri i dashur, që rrezatoi dashuri mahnitëse për njerëzit dhe kulturat e ndryshme. Njerëzit si Silke, nëse i referohemi një poeti, nuk shuhen, por vetëm e ndryshojnë adresën. Adresa e re e Silkes prej tani është eterike, qiellore, e ëndërrt. Atdheu i ri i saj tani është qielli. Silke i deshi pafundësisht shqiptarët, por edhe shqiptarët e deshën, vazhdojnë ta duan e do ta duan dhe nderojnë përgjithmonë. Më tej, ai nënvizon se, “Shqiptarët duhet ta duan vendin, kulturën, gjuhën e tyre, ashtu siç i deshti Silke. Të jenë të kulturuar, ashtu sikurse ishte Silke. T’i vlerësojnë bukuritë e vendit të tyre, ashtu sikurse i vlerësonte Silke. T’i çmojnë vlerat e sistemeve tjera kulturore, ashtu sikurse i çmonte Silke. Ajo i adhuroi shqiptarët, sepse e njohu historinë dhe kulturën e tyre. Ajo u ndje krenare me identitetin e ri të saj, përkundër shumë shqiptarëve të tjerë që ndjehen të fyer dhe të nënçmuar për shkak të këtij identiteti. Ajo deshi shqiptarëve t’u jepte ngrohtësinë e saj, vargjet e saj, por edhe t’u sillte në shqip vargje poetësh nga bota. Lamtumirë mikja ime e mirë, Silke! E meriton që një rrugë të mbajë emrin Tënd në qytetin Tënd, në Tetovë. Në këtë homozh përkujtimi aktori Arsim Kaleci lexoi dy poezi të saj kushtuar Tetovës dhe Sarandës, ndërsa violinist Shkëlzen Pajaziti ekzekutoi në hapje të ceremonisë një pike mortore.

Tetovë, 18 qershor 2020 Dimal Hadri

Udhëtari turk, Çelebiu: Si flitej shqipja në 1662?

No Comments Argëtim Histori

Marrë nga libri i Evlia Çelebiut, Sejahatname

Gjatë udhëtimit në Shkodër

Ata të gjithë e flasin shqipen, e cila është si asnjë gjuhë tjetër. Në origjinë, shqiptarët ishin njëri nga fiset arabe Quraysh-it në Mekë. Ja përse në gjuhën e tyre ende ka në përdorim disa fjalë arabike në mesin e tyre.

Kur këta pjesëtarë fisesh shqiptare dolën nga malet e Shkodrës dhe Vlorës, ata u përzien me frankët italian, dhe kështu, gjatë kalifatit të Omarit, prodhuan një gjuhë mes arabishtes dhe frankishtes. Ne do të japin nja llogari për shkakun e kësaj dhe për origjinën e shqiptarëve në një vend tjetër.

Për tash – Gjuha e Shqiptarëve – quhet gjuha e shqiptarëve ose, në persisht, ‘Ar-na-bud’ (Le të mos ketë turp), edhe disa nga kronistët e shkruajnë në këtë mënyrë.

kolana e librave

Harta e Shkodrës nga viti 1605 e Christophoro Tarnowsky
Ajo është një gjuhë e këndshme të cilën ata e flasin me përulje dhe me mirësjellje kur i drejtohen njeri-tjetrit me respekt.

Të pafetë në mesin e tyre kalojnë si të krishterë, edhe pse kjo, gjithashtu, është me ngulmimn e spanjollëve dhe të venidaksve. Pra, ata janë një shoqëri e të pafeve pa libër të shenjtë dhe kurvarësh të cilët, sikur zoroastrianët, nuk dinë gjë për librin apo Ditën e Gjykimit.

Faqe nga udhëpërshkrimi i Shkodrës në Sejahatname të Evlia Çelebiu
Gjuha e tyre është siç vijon:

Së pari, portuni zot = Për ty n’Zot!
Ku blejnë dhe shesin ata i numërojnë monedhat kështu: ne=një; du= dy; tiri = tre (tri); qotra = katër; pensi = pesë; gast = gjashtë; istat = shtatë; teti = tetë; nandi = nëntë; dit = dhjetë;
falemi mure = falemi, burra; aye sendos enbahi = a je shëndosh, a mbaheni; mir nistira nise = mirëmëngjesi; miliserde = mirë se erdhe; pala mizuni = të falem shumë; buq = bukë; uy = ujë; mis = mish; dele = dele; puli = pulë; baya mure = pa eja, burrë; aha buq = a ha bukë; qu qije = ku ishe; miyalt = mjaltë; aqi te ki = elb ti ke; nuqu qam = nuk kam; rus = rush; aqi mebe tesin quard = më bjer elb se të çaj kokën; portuni zoti nuqu aqm aqi = për tynëzot nuk kam elb; tamu = t’ëma; motra = motra; soke = shokë;

Shkurt, kur devishët gjenden duke udhëtuar, ata gjithashtu duhet të dinë shprehjet e tilla, kështu që ata mund t’i shmangen ngatërresës, due mos shkuar në vendet ku mund të fyhen.

Burimi/konica.al/

ESE – Dimri i përgjakur në Drenicë

No Comments Argëtim Letersi

(Aksioni për grumbullimin e arëmeve,koha e Rankoviçit)

Shqiptarëve në Kosovë ua morëm armët,por ua dhamë topin!Kështu flsinin nëpër trotuarët e Beogradit,serbët paksa që dinin ,,politikën,,që ua mësonte kisha ortodokse anti Zot,anti Njeri,që,nuk i përkisnin ,,racës,,jo serbe (dhe shqiptarët)!

Ua morëm armët!Ua morëm…tashti jemi më të qetë!Por,ua dhamë shkollën në gjuhën(shqipe),klithën me sa zë që kishin serbët në Beograd(!).

Ua morëm armët,ua dhamë topin…!

*

Këto ishin disa fragmente të kohës së dimrit të përgjakur në Drenicë.Në shpalimet historike të dimrit të ftohtë(1956),që edhe lisat në male qaheshin në dysh,po nisim rrëfimin për rrahjen deri në vdekje të tre burrave të katundit Sankofc të Drenicës.

*

Në shkollën e katundit,i kishin thirrë tërë fshtarët e Sankofcit.Thirrje ishte e shkurtë:Sillni armët ose dajaku i vdekjes,-thoshin hyzmetqarët (disa)shqipfolës të pushtetit dhe në uniformën me shenjën e vdekjes(policia serbe)!

*

Kush është Qazim Bajram Rama,Sulejman Ajazi dhe Avdyl Dan Karaçica…?-pyetën disaherë ata të pushtetit dhe me uniformën e vdekjes…

Unë jam…Unë jam…Qazimi,Sulejmani dhe Avdyli…-u thanë atyre që prisnin në një kënd të shkollës me mjetin e fortë të dhunës (gërbaq e stupca drunjsh me ngjyrën e gjakut).

*

Jo nuk kemi pushkë!Thanë tre burrat e Sankofcit.Ku i keni armët,e dimë që keni armë,po i ruani për ditën që po e prisni…-u thanë shkurt ata me uniformën e vdekjes…!Jo nuk kemi armë,u dëgjua edhe njëherë zëri i mbytur në terrin e zi të korridorit të shkollës…!

Dhe,nis dhuna e vdekjes…-na thoshte xha Zenel Vogla ,që në shenjë respekti kështu e thërrsnim në fshat.Tre ditë e tre netë,në shkollën e katundit Sankofc,tre burrat luftonin me dhunën dhe me orët e vdekjes.

Plisat u bën të kuq me gjakun e trupit…!

*

Pas tre ditëve dhe tre netëve të përgjakura,Avdyl Dan Karaçica e lëshojnë që të shkoj në shtëpi.Krejt i ulur në gjak dhe plisi i tij kishte marrë ngjyrën e vdekjes…!Krejt këtë ngjarje si ,,dëshmitar,,ishte pamja e dimrit të vetmisë në majat e Galeshit!

Në shtëpinë e varfër Dyl Dani,që i thonin shkurt me këtë emër,pas një kohe vdes i ri dhe iu mbyll dera e shtëpisë…!

*

Për vdekjen e Dyl Danit,shkolla dhe mësuesit e fshatit,më ka rrëfyer profesor Mehmet Shala,e kemi mbyllur shkollën dhe i lëshuam nxënësit në shtëpi dhe shkuam të varrosim Dylin e Danit,njeriun e respektuar të katundit tonë.

Dimri i vetmisë!Dimri i pushkëve të vdekjes në Sankofc!

Çikago,qershor të motit 2020

Burimi/Facebook / Skënder Karaçica

Burimi/Facebook

Ukshin Hoti është një martir i vertetë i kombit i cili u flijua për idealet e medha kombtare

No Comments Argëtim Histori

Ukshin Hoti është një figurë e ndritur e kombit ton i cili tërë jetën tërë potensialin e vetë shkëncor ja kushtoi çeshtjes sonë madhore lirisë dhe bashkimit të kombit shqiptar.
Ukshin Hoti është një martir i vertetë i kombit i cili u flijua për idealet e medha kombtare.
Ukshin Hoti ka lindur më 17-06-1943 në Krushë të Madhe të Rahovecit nga i ati Nazyfi dhe nëna Fatime në një famile me gjendje të mesme ekonomike babai gazetashitës dhe nëna amvise,shkollën fillore dhe atë normale i kreu në Prizerën e në Prishtinë,ndersa studimeti kreu ne fakultetin e shkencave politike në Zagreb,studimet posdiplomike i vazhdoi në Beograd drejtimi i mardhenjëve politike dhe ekonomike nderkombëtare,ndersa specializon në univerzitetet amerikane të Çikagos,Harvardit,Kembrixhit,Boston dhe Uashingtonë.
Gjatë specializimit në univerzitete të SHBA-së Ukshin Hoti u njohë më figura të shquara të shkencave politike amerikane dhe botërore,ka qenë i emruarnga ana e rektorit të univerzitetit të Harvardit si hulumtues shkencor i pavarur.
Me rastin e pranimit të zonja Rosalyn Karter në Uashington Ukshin Hoti ka qenë i zgjedhur si i vetëmi njeri qe di ta perfaqesonte të gjithë specializantet dhe posdiplomistet e Evropes në SHBA.Ka marr pjesë në simpoziume shkencore në ligjerata te intelektualeve autoritar të SHBA-ve.
Që nga gjysma e viteve të 70-ta e deri në vitin 1981 ka punuar në detyra të ndryshme politike dhe arsimore në Prishtinë ka qenë ligjerues i fakultetit juridik drejtimi juridiko-diplomatik,në fakultetin filozofik dega filozofi-sociologji,ka qenë sekretar i sekretariatit për mardhënje më botën e jashtëme i keshillit ekzekutivë dhe i kuvendit të Kosovës,ka qenë anëtar i të gjitha forumeve që merreshin me politik nderkombëtare te asaj kohe.
Ukshin Hoti simbolizon fatin e kombit e veçansishtë të intelektualeve të devotëm që punen e tyre e kuptuan si perjetësim të rrugës së idealeve në shërbimë të kombit.
Ukshin Hoti i paisur me dijeni enciklopedike profesionale,me një kultur të gjërë me një vizion të hapur ndaj ideve dhe levizjeve më përparimtare të botës angazhohet në menyrë profesionale në diplomaci dhe në univerzitetin e Prishtinës ku lenë gjurmë në edukimin e brezave në diplomaci dhe në çeshtjen e pazgjedhur shqiptare, ne nderlidhjen e proceseve historike dhe aktuale, nëper të cilat po kalonte populli ynë në form debati, duke e shtruar dhe e mbrojtur atë për zgjedhje me platformen e tij politike.
Angazhimin e Ukshin Hotit në mbrojtje të kërkesave studentore shumë kush e pa si pengesë dhe si rrezikim të pozicioneve të tyre politike pas diskutimit te tij në mbledhjen e fakultetit filozofik të datës 19 Nëndor të vitit 1981 Ukshin Hoti zgjedhi ballafaqimin dhe rrezikun duke mbrojtur hapur demostrat dhe kërkesat themelore për konstituimin e Kosovës në republikë.Ukshin Hoti arrestohet dhe denohet më nëndë(9) vite burgë nga të cilat i mbanë vetëm tri vjetë e gjysëm(3,5) dhe detyrohët te kthehet në fshatin e tij te lindjës ne kushtet e një izolimi.
Në vitin 1990 angazhohet në Lublanë ne revistat ,,Alternativa,, dhe ,,Republika,,dhe në atë me titull,,Demokracia Autentike,,te cilen e drejtonte vetë si ideator politik dhe kryeredaktor.Pas bllokimit të revistës Ukshini kthehet serish në vendlindje ne vitin 1991 ku angazhohet si profesor i sociologjis politike ne univerzitetin e Prishtinës.
Në vitin 1993 ne mujat Marsë-Prillë e mbanë edhe denimin e tij te dytë politik per shkak se një vitë më heret kishte organizuar homazhe për deshmorët e demokracisë në Brestovcë,po në këtë vitë Ukshin Hoti rrahët barbarisht deri ne pergjakje dhe thyrje brinjesh nga një pritë e njesive speciale serbe në udhëkryqin në Kamaran të Drenasit.
Po në këtë vitë Ukshin Hoti merr pjesë në takimin e organizuar në Tetovë me perfaqësues politik gjithë kombëtar
ku merren qendrime politike lidhur me nevojen e bashkimit kombtar ne një shtet unikë.Në vazhdim të këtij aktiviteti
Ukshini vihet ne krye të Partsë me program politik të bashkimit kombëtar UNIKOMBI.
Shteti pushtues serbë duke parë aktivizimin e tij politik e sheh edhe rrezikun e perpjekjeve te popullit shqiptar per pavarësi e burgosë serish më 17 Majë të vitit 1994 dhe e denon me pesë(5) vite burgë ne preteksin e antarësimit ilegal ne Levizjen Popullore të Kosovës e në Partin e Unitetit Kombtar Shqiptar UNIKOMB me qellim te minimit te sistemit kushtetues dhe terësisë teritoriale te jugosllavisë.
Ukshin Hoti ka botuar dy libra analitikë ,,Lufta e Ftohtë dhe Detanti,,1976 dhe ,,Filozofia Politike e Çeshtjes Shqiptare,,Tiranë 1995.Ukshin Hoti elaboron tezat e tij mbi domosdoshmerinë e bashkimit te gjithë shqiptarëve në Ballkan në një shtet.
Ukshin Hoti dhe fati i tij tragjik mbesin ndergjegje e vrarë e kombit tonë që aq shumë e deshti dhe i kontriboi,humbja e tij pa gjurmë gjatë kohës së bombardimeve te NATOS e sidomos lirimi i tij i mistershem janë turp që politikanët shqiptar duhet ta mbajnë ne ndegjegje për mos zbardhjen e fatit të këtij kolosi të këtij vigani dhe uragani të shqiptarizmes.

Fotografia e Frasher Racaj

Përgaditi: Frashër Racaj

Burimi/Facebook

10 qershori i Lidhjes së Prizrenit

No Comments Argëtim Histori

Përderisa shqiptarët i bënin kryengritjet kundër Perandorisë Osmane, Serbia e Greqia përgatiteshin si t’i ndanin tokat e banuara me shqiptarë. Në njërën anë ishte ideja e shtetit serbomadh sipas modelit të Perandorisë së Car Dushanit e përmbledhur në programin ‘Naçertania’ të Ilija Garashaninit. Ndërkaq, në anën tjetër, ishte ‘Megali Ideja’ e kreut të shtetit grek Jani Koleti. Që të dy këto projekte dalin në të njëjtin vit: 1844! E mu në këtë vit te shqiptarët Naum Veqilharxhi boton Qarkoren dhe Evetorin e Parë. Pra, fqinjtë tanë projektojnë ekspanzionizëm territorial, ndërkaq ne shqiptarët gjuhë, alfabet e abetare.

Perandoria Osmane kishte nisur reformat centralizuese të Tanzimatit që shkaktuan kryengritje të shumta popullore. Borxhet e Perandorisë Osmane sa vie e shtoheshin, saqë në vitin 1875 borxhet e jashtme të saj kishin arritur në 5,3 miliardë franga ari kurse nga të ardhurat shtetërore vjetore 37% ishin dedikuar vetëm për të paguar kamatën e huave.

300 përfaqësues shqiptarë u mbodhën në Prizren, më 10 qershor 1878, atëherë kur rreziku ishte shumë i madh. Paqja e Shën Stefanit ishte nënshkruar ndërsa Kongresi i Berlinit do të hapej tri ditë më vonë.

Lidhja e Prizrenit e formësoi kombin shqiptar por edhe e organizoi atë në aspektin politik e ushtarak. Ata përpiluan programin politik me kërkesa të qarta:

  • Bashkim i vilajeteve shqiptare
  • Ushtri me oficerë shqiptarë
  • Organe qendrore politike
  • Nëpunës që flasin shqip
  • Hapje e shkollave shqipe

Me mobilizimin që bazohej në thirrjen “një luftëtar për çdo shtëpi dhe tre luftëtarë për shtëpi në zona kufitare”, e më së shumti në Malësinë e Madhe ku u mobilizuan të gjithë burrat e aftë për të mbajtur armë, Lidhja e Prizrenit arriti të ketë një çerek milioni shqiptarësh të armatosur e të organizuar. Pas shumë betejave të suksesshme kundër regjimenteve të Perandorisë, Lidhja arriti futjen nën kontroll të shumë qyteteve shqiptare: Vushtrrisë e Mitrovicës, Pejës, Prizrenit e Gjakovës. Ajo mbrojti ushtarakisht Plavën e Gucinë, Grudën e Hotin. Asnjëherë tjetër nuk kemi arritur si komb ta kemi këtë nivel.

Në atë periudhë u bëmë bashkë duke e ndërtuar kalimin prej ndjenjës së fuqishme kombëtare tek vetëdija e lartë kombëtare, prej idesë politike te programi politik dhe prej mendimit tek aksioni. Kararnameja (Libri i Vendimeve) parashihte besën e përgjithshme dhe ndalonte gjaqet. Sylejman Vokshi, Abdyl Frashëri dhe Ymer Prizreni ishin në krye të përfaqësuesve tanë. Ata e kuptonin që vetëmohimi dhe bashkimi janë të domosdoshme për lirinë e popullit, për të të mirën e gjithëmbarshme, për ecjen përpara.

Atëbotë u lidhën komitetet e shqiptarëve anembanë trojeve që i popullonin. Kjo ishte lidhja. Ishte lidhja e viseve të ndryshme. Mirëpo, lidhja është edhe historike përveçse gjeografike. Pas Naum Veqilharxhit, natyrisht që erdhën Konstandin Kristoforidhi dhe Naim Frashëri. Ngjashëm sikurse pa Abdyl Frashërin nuk do t’i kishim më pas Ismail Qemalin dhe Hasan Prishtinën. Kjo është mënyra se si brezat e kanë frymëzuar njëri-tjetrin dhe përveçse jemi lidhur në hapësirë jemi lidhur edhe në kohë.

Politikanët e sotëm janë të prapambetur në krahasim me ata të Lidhjes së Prizrenit. Ata e kanë kuptuar se të bashkuar janë më të fuqishëm dhe më afër fitores andaj kanë theksuar të përbashkëtën, atë që na bën të ngjashëm, dhe janë themeluar mbi të. Lidhja e Prizrenit ka qenë shumë bashkëkohore.

10 qershori i Lidhjes së Prizrenit, bashkë me 28 nëntorin e Flamurit të Skënderbeut e të Pavarësisë së Shqipërisë, janë themel historik i asaj që jemi dhe kulm politik i asaj që bëhemi.

Nga Albin Kurti

Burimi/Facebook

Vlerëm I Martisarit të Demokracisë Kostaq Stefa

No Comments Histori

Rrëfimi i një mësuesi

Namik Selmani

Tek dëgjoja me shumë emocion zilen e parë të fillimit të shkollës për vitin e ri shkollor që më kanë ndjekur për mbi 35 vite me radhë, nisa sërish të rijetoja me emocionin e një ngjarjeje të thjeshtë dhe po kaq madhështore. Ishte një ngjarje e veçantë kulturore që ndodhi vetëm dy ditë para se të bëhej ceremonia e fillimit të mësimeve në të gjithë shkollat e qytetit, rrethit, të Qarkut të Beratit. Po , ngjarja me simbolike e ditës së parë të shkollës në qytetin aq kulturëdashës të Beratit me emra shumë të nderuar në historinë e arsimit shqip ku do të dallonin Mësuesin e Popullit Babë Dudë Karbunara,  u parapri nga një ngjarje e bukur. Mes këtyre zileve të reja të këtij viti më kujtohet edhe një pikturë e mrekullueshme e Piktorit të Merituar të Beratit Sotri Capo që sot banon në Amerikë. Ai kishte vënë përkrah njëri-tjetrit tre Misionarë të paharruar të kulturës e arsimit kombëtar si ishin Babë Dudë Karbunara, Hasan Tahsinin dhe Kostandin Kristofordhin që për shumë kohë ndihmuan edhe për përhapjen e arsimit shqip në Berat. Në tërësinë  e ngjarjeve të Beratit ka një vend të veçantë. Një rrugë në lagjen karakteristike të Mangalemit në këtë qytet mori  emrin e nderuar të  Martisarit të Demokracisë  Kostaq Stefa.
..Tek ndiqja atë ceremoni të thjeshtë të mbushur me nderim për këtë Martir të Demokracisë, këtë martir të fjalës së lirë, për të cilin u ndëshkua me vdekje,  m’u kujtuan ato vite të para të demokracisë ne vitet 90 të shekullit të kaluar kur familjarët e këtij mësuesi martir, miqtë e tij të mbetur gjallë, shumë të burgosur e të persekutuar nga regjimi komunist bridhnin kodër më kodër, në brigjet e Osumit, në vende ku kudo të shoqëronte misteri i njeriut pa varr, për të patur një ditë një varr ku familjarët e brezat e lirisë e demokracisëë që donin të vinin më vonë të vinin një kurorë me lule. Një përkëdhelje të mermerit, një meditim për një kohë që nuk duhet të kthehej më në këtë vend.
Kur po mbaroja rreshtat e fundit të një libri për traditën e arsimit profesional të Beratit, më ra në duar një foto shumë e rrallë që do ta kishte zili jo vetëm një Muze Arsimi që, për fatin tonë të keq, nuk është më, por edhe një Muze  Kombëtar.  Në të shihja mësuesin  e nderuar Kostaq Stefa përkrah nxënësve dhe kolegëve  të tij në shkollën e parë profesionale të Beratit që aso kohe ishte e vitit 1935. Me një kostum të bardhë si drita. Të bardhë me atë shpirt të madh që mund të kishte një njeri që arsimin e kishte mision kombëtar, e kishte një vend ku ai realizonte një detyrë ideliste. Ai vinte në atë shkollë nga përvoja e shkëlqyer e Shkollës amerikane të Harri Fullcit.

Atëherë më duhej  që të uroja nga larg njërën prej vajzave të tij që jeton në mërgim, në Trieste të Italisë. Një vajzë-nënë si Vitore Stefa ( Leka) prej vitesh ka bërë  nderin më të madh për babain e saj, për mësuesen po kaq të nderuar Eleni Stefa që do të merrte vetëm pas pak kohësh titullin më të lartë “Mësuese e Popullit” duke ngritur në secilin hap të jetës së saj  një Kala të Kujtesës njerëzore për këtë njeri, baben e saj  Martir.
Është e vërtëtë aq ajo nuk ka jetuar me tingullin magjik të zileve shkollore që kanë shoqëruar prindërit e saj në vite, vazhdon që të jetë një Nxënëse e përjetshme e kulturës së kombit të vet. Kalvari 40-vjeçar i persekucionit komunist ia la vendin një jete ku ajo shprehu tiparet më të larta të fisnikërisë beratase, të fisnikërisë së Stefajve. Me këtë përkushtim të rrallë njerëzor ajo është bërë sot një nga emrat më të njohur të diasporës shqiptare.. Edhe pse banon prej vitesh në Trieste, me gjithë   hallet qe ter shkakton emigrimi dhe jo shume mire me shendet ,  ajo është bërë një Ambasadore e Paqes, e Bashkimit të kombit në shtete të ndryshme të Evropës si në Zvicër, Kroaci,  GJERMANI DHE PERTEJ OQEANIT, Kosova DHE TREVAT E TJERA SHQIPTARE JANE  dhimbja e saj më e madhe. Për vite të tëra ajo bëri kaq punë për fitoren e lirisë së kOSOVES . Në një farë mënyre ajo po plotësonte edhe amanetin e pathënë të babait të saj,   Kostaqit të nderuar e të paharruar.

Ky shpirt i madh human I KESAJ ZONJE TE NDERUAR e gjeti rrugën  e tij edhe në poezi, në shkrime  të ndryshme, në libra që vijnë njëri pas tjetrit si gjerdanë të mrekullueshëm që të sjellin pranë mall për vendin e mërguar, nostalgjinë për fëmiërinë e saj në këtë lagje ku sot po shtohet edhe një “dekoratë“ e mermertë për babain e saj të nderuar, dashuri për jetën, për emigrantët shqiptarë që kanë gjetur shumë herë tek ajo fjalën e ngrohtë, sakrificën njerëzore, kanë gjetur jastëkun ku ata kanë vënë kokën e fytyrën e lodhur nga shqota e egër e kurbetit. Librat e saj “La Liberta“ ”Jetoj Ringalljen”, Vetmi e largësisë“, “Plagë shpirti” e kanë bërë atë të njohur edhe në radhët e shkrimtarëve të diasporës DHE NE VENDIN E SAJ SHQIPERINE . Në DISA  antologji  NE SHTETE TE NDRYSHME të diasporës ajo zë vendin e saj të e merituar  me një ndjenjë që aq rrallë e sheh në autorë të tjerë të këtij grupimi.
.. Tragetet e shumtë të vjeshtës së tretë në Triesten e bukur vijnë e sjellin në bordin e tyre ëndrra të reja emigrantësh , fëmijë që lindin në vende të huaja që duan edhe më shumë copëza historie nga jeta e prindërve të tyre. Pëllumbat e bardhë luajnë me valët e detit, në udhët e saj të bukura të mbushura me këngë. Mbrëmjet e Triestes vazhdojnë të kenë pak trishtim njerëzor për ditë e netë të një kohë që ka kaluar por që asnjëherë nuk harrohet. Në këtë brigje Vitorja pret e përcjell miqtë e saj shqiptarë , inte;ektualë të shumët që punojnë për çështjen shqiptare. Në stinët  e jetës së saj vazhdon të futet nderimi jo vetëm për prindërit e saj, por edhe ngrohtësia e  një motre që i quan të gjithë bashkëatdhetarët e saj “vëllezër”.  Në postën elektronike të bashkisë së Beratit këto ditë vijnë mesazhe të panumërta.  Një pendë-artë si Luigj Shkodrani, kryeredaktor  i gazetes "Shqip" dhe  revistes Aktuale ne Danimarke , gezohet se bashku me stafin e tij  për këtë nderim ,që qyteti i Beratit i ka bërë babait të Vitores  dhe ne leter e kujton po me kaq nderim   edhe kontributin e Vitores në diasorë.SI DHE NDERIMIN QE I KA BERE QYTETI SAJ ME TITULLIN QYTETARE NDERI  Një letër vjen nga Gjermania që ka në fund një emër po kaq të nderuar në radhët e gazetarëve shqiptarë në këtë vend.si Alma Hazizi SI DHE EMRIN E KENGETARES SE NJOHUR ALIDA HISKU QE E KAN  uruar ne emrin e shoqates se artisteve Shqiptaro-Gjerman  PO KESHTU MODERATORET E NJE FORUMI SHQIPTAR NE EMER TE TEUTAVE SHQIPTARE NE BOTE Ne te gjitha keto letra qe i kan ardhur bashkise vec urimit  dhe pershendetjes  qe i bejne bashkise se qytetit dhe kryetarit saj zotit fadil nasufi per nderimin qe ju be martirit te demokracise Kostaq Stefes, ata permendin dhe meritat qe ka e bija e ketij martiri duke ndjekur rrugen e te jatit per te kontribuar dhe pse larg atdheut, zhvillimin e demokracise si dhe integrimin drejt globalizacionit. 
Ne te gjitha rastet Për Vitore Stefën (Leka)  Kombi dhe ne vecanti Berati, vazhdon të mbetet një Itakë e madhe , e prekshme e paharruar.
Duke ndjekur gjurmët e reja të kulturës Beratase në këto vite kur qyteti ka në biografinë e tij Statusin e UNESCO-s. duket se edhe ajo pllakë e thjeshtë e rrugës që këtej e tutje do të ketë emrin e nderuar të Kostaq Stefës, jetojmë  të gjithë krenarinë për atë që kanë bërë parardhësit e tij pa harruar se edhe ne, fëmijët tanë, fëmijët e fëmijëve tanë kanë detyrë që në këtë Kala të lartë Nderimi të vënë e të vënë pa pushim  gurë të rëndë. Këtej e tutje do të themi thjesht dhe bukur: “Unë kam lindur te “Kostaq Stefa”, “Banoj te “Kostaq Stefa”, “Shko te “ Kostaq Stefa”.Namik Selmani

Burimi/Facebook

HEROI I POPULLIT XHEM HASA GOSTIVARI ( 1908 – 1945 )

No Comments Argëtim Histori

Shkrur nga: prof. dr. M. Musai

Xhem Hasa Gostivari, lindi për mos me vdekur kurrë, lindi se populli shqiptar kishte shumë nevojë për nacionalist kombëtar. Për moshat e reja kjo figurë kaq e madhe kombëtare, mund të dali si figurë e ngatërruar, si shqiptar ekstrem, ballist, fashist, vrasës, kriminel dhe çka jo. Kjo mund të ndodhi për shumë arsye se xhelatët e popullit shqiptar, sllavët jo vetëm që i vran i dogjën shqiptarët por edhe i poshtruan pse i dilnin zot vatanit.
Për Xhem Hasën vazhdimisht shumë keq ka shkruar regjimi komunist, kurse penda e Akademisë shkencore shqiptare ka heshtur dhe po hesht hala … ?!
Xhem Hasa Gostivari ishte shqiptar, nuk ishte njeri me bindje fashiste, as kriminel, as vrasës, nuk urrente askend dhe as një popull, por parësore e deshti popullin e vet për të cilin u ba Hero i pavdekshëm, ishte vetëmbrojtja.
Xhem Hasa Gostivari ishte i brumosur me bindje nacionaliste, Ballist dhe si ballist i shërbeu kombit dhe atdheut. Shqiptarofobët sllav dhe do interesxhij puthador tradhëtar, të sherbimeve sekrete të UDBËS, Xhem Hasën e urrejtën se ishte në mbrojtje të interesave të vlerave kombëtare, për bashkimin kombëtar për Shqipëri etnike.
Xhem Hasa ishte kundër copëzimit të tokve shqiptare, e deshti kombin dhe flamurin, ashtu si të gjithë herojt kombëtar kudo.
Balli Kombëtar si parti u themelua në 1939, nuk kishte azgjë të përbashkët me asnjë ideologji. Bindja e Ballit Kombëtar ishte atdheu mbi të gjitha. Për mendimin tim bindja e Ballit Kombëtar rrënjët e saja me vlera historike, i kishte te Lidhja e Prizrenit. Prandaj historia e zhvillimeve të vlerave historike shqiptare, kishte për qëllim bashkimin e katër vilajeteve. Lidhja e Prizrenit nuk kishte azgjë të përbashkët me fashizmin dhe komunizmin. Balli kombëtar ishte e vetmja parti politike që ngriti lart çështjen kombëtare, përmes intelektualëbve të saj. Poashtu Balli Kombëtar nuk i ndërseu shqiptarët kundër popullatës sllave dhe jo sllave, por Balli Kombëtar dinte ti mbron interesat kombëtare. Pra Balli Kombëtar nuk kishte indoktrinime për të keqe, por kishte Program Kombëtar, me ideologji me proçese demokratike të ndërtohej Shqipëria.
Balli Kombëtar nuk kishte lidhje me fashizmin, por i shërbeu kombit dhe atdheut, ata ishin njerëzit më trima dhe burra më besnik, të cilët shumë herët i pan hilet, se kush e sakatoste dhe e tradhëtoi kombin shqiptar. Prej komunistëve dhe prej pasardhësve të tyre si fundrrina komuniste, populli shqiptar ende po i përjeton pasojat e gjithëanshme.
Të pavdekshëm përjetësisht do të jenë Shaban Polluzha, Mehmet Gradica, Xhem Hasa Gostivari dhe të gjithë bashkëluftëtarët e tyre, të cilët nuk u pajtuan me asnji ideologji të huaj por kishin vetëm një qëllim Shqipëria e Bashkuar.
Komunistët sllavo-maqedon dhe çetnikët e Beogradit, u kan ngritur përmendore kriminelëve të tyre edhe në tokat shqiptare, vetëm pse kan vrarë shqiptar, Sv. Savës, dhe Sv. lugetërve tjerë, të gjithë atyre që kan bërë genocid kundër popullatës së pambrojtur shqiptare. Pra ata dhunues, vrasës, kriminela, dekorojnë sheshet e qyteteve shqiptare, për të vetmin qëllim si mburrje.
Prandaj në Shkup, Gostivar dhe disa qytete tjera për qëllime të vetëmbrojtjes, Xhem Hasës duhet ndërtuar përmendore madhështore.
Vetëmbrojtja nuk është tradhëti, kur hasmi ta ka shkelur pragun e derës, futi plumbin, sllavët gjithëmonë kan qen për aneksimin e tokave shqiptare, me dirigjim nga Moskva, Beogradi. Pra kur nuk ekziston mirëkuptimi vetmbrojtja tolerohet dhe është e pranueshme.
Xhem Hasa ka vetmbrojtur popullin e vet dhe padrejtësitë që u bëheshin shqiptarëve, prandaj u pengonte kjo figurë kaq madhështore kombëtare.
Xhem hasa Gostivari nuk luftoi në Strumicë, në Vallandov, Katllanov, në Athinë, në Beograd, por luftoi në tokën mëmë, në tokën shqiptare e cila ishte e mbarsur me plot halle dhe plot vuajtje, plot tradhëti. Xhem Hasa Gostivari luftoi gjithë andej në tokat shqiptare, ku digjeshin, vriteshin, dëboheshin dhe sakatoheshin shqiptarët. Prandaj vetëmbrojtja nuk dënohet dhe nuk ka kush mund ta minimizoi. Xhem Hasë Gostivari do të jet përjetësisht mburrja historike e vlerave gjithë kombëtare për bashkimin kombëtar. Herët apo von, ky qëllim i bashkimit kombëtar, do të realizohet, si proçes demokratik, deshten apo nuk deshtën sllavët.
Shqiptarët nuk jan në mashtrime, nëse mendojnë drejt për Federalizimin e Maqedonisë. Ka kush mendon edhe për Federalizimin, si proçes përfundimtar. Maqedonia kësajë përgjegjësie nuk mund ti largohet. Tash në zgjedhjet e ardhshme që do të mbahen shumë shpejt, nuk dëgjohen zëra për federalizim të Maqedonisë, prej partive në pushtet apo në opozitë.
Për fatin tonë, po lind një parti, Aleanca për Iliridën e cila, me çdo kusht do ta zbatojë këtë qëllim, përmes faktorit ndërkombëtar NATOS, SHBA ve dhe disa shteteve në Europë: Anglisë, Gjermanisë, Austrisë, etj.
Prandaj lufta jonë është paqa, në paq luftohet për të gjitha mangësirat me difekte politike. Uroj që vetëdija dhe bindja shqiptare të rilind ashtu sikurse në vitet 1990. Atyre viteve PPD ja ishte forca promotore që e çmendi një ish Jugosllavi.
Për momentin po lind një Aleanca për Iliridën, i uroj të rritet, të sundoi në të mirën e çështjes kombëtare: paqës, stabilitetit dhe zhvillimit…
Për shqiptarët i pavdekshëm gjithëmonë do të mbetet Xhem Hasa Gostivari …

Burimi – Derguar nga Qani Hasa , djali i Xhem Gostivari – Hasa