Home

Lajme

Ndue Lazri – ARTI NDËRTON URA BASHKIMI

No Comments Kulture

       -Në Festivalin Folklorik Internacional në Rovereto-   

Për një moment, vjeshta, ndonëse i ka të bukura ngjyrat, i la jashtë ato, që në sallë të mbizotëronin ngjyrat pranverore. Në sallën e Filarmonisë në Rovereto zhvillohej Fest-folk, ose festivali folklorik me pjesëmarrjen e grupeve përfaqësuese të shumë etnive që jetojnë në zonën e Trentinos e më tej. Është edicioni i shtatë i këtij aktiviteti, që prej shtatë vitesh organizohet nga shoqata “Artistët”, nën udhëheqjen e drejtorit artistik Aleksandër Kolshi. Ky djalosh shqiptar punon me pasion e në mënyrë krijuese. Duke bashkëpunuar me komunën e Roveretos, Provincën autonome të Trentos dhe Bankën Rurale të Vallagarinës u ka dhënë jetë një sërë aktivitetesh të rëndësishme si Talent show “Teatri i ëndrrave”, ku marrin pjesë artistë të rinj nën moshën 25 vjeç, projektin kulturor “Kopshtet në festë”, Festivalin folklorik internacional dhe publikon revistën kulturore “New Art”(Arti i ri). Kjo ka bërë të mundur që komunitetet e ndryshme që jetojnë në këtë zonë të kenë aktivitete gjatë gjithë periudhave të vitit, të cilat nuk janë ndërprerë as në periudhën e pandemisë, por janë zhvilluar duke zbatuar me rreptësi rregullat e caktuara.
26 tetori, me një direktivë të Këshillit të Ministrave të Italisë është caktuar si dita e folklorit dhe e traditave popullore. Në këtë kuadër zhvillohet edhe ky festival.
Festivali hapet me një përshëndetje që një artiste e vogël e dërgon nëpërmjet videos që nga Shqipëria. Ajo quhet Amariliz Percakaj dhe interpreton këngën “Mu te guri që bën xixa”. Na bën përshtypje që kjo vajzë e vogël jo vetëm është e dashuruar me këngën popullore e folklorike dhe me kostumin e bukur popullor që vesh, por edhe interpreton bukur këngën e zgjedhur prej saj.
Menjëherë pas saj, nga Shqipëria arti na çon fluturim në Andaluzinë e bukur spanjolle. Grupi “La penja Andalusa” sjell në skenë ngjyrat e përflakura dhe ritmin e zjarrtë të vallëzimit flamenk. Ky grup, i drejtuar nga Adriana Grasselli, është krijuar në vitin 1995 dhe ka 26 vjet jetë artistike në Trentino. Ai ka sjellë artistë të njohur nga Spanja dhe nga shtete të tjera, pasi ka një bashkëpunim të vazhdueshëm me shoqata të përngjashme në Andaluzi, në Gjermani e në Izrael.
Na bën përshtypje që iniciativës së djaloshit shqiptar Aleksandër Kolshi i janë bashkuar mjaft grupe dhe artistë italianë, që këndojnë qoftë këngë folklorike e tradicionale, ashtu edhe këngë të muzikës së lehtë. Mjaft prej tyre janë të moshave të reja, si Anita Sabatini, trioja Alessia,-Francesco-Lorenzo, Gloria Zenatti, që ka fituar çmimin e parë në Talent show 2021 dhe solistja e grupit 14HUS, që ka moshën 15 vjeçe.
Grupet e artistët në skenë alternohen njëri pas tjetrit, duke ndryshuar ngjyrat e kostumeve, ritmet dhe instrumentet muzikore. Grupi “Salloni Maffei”, që vjen nga Riva del Garda, sjell kostumet dhe muzikën e salloneve të shekullit të 19-të, duke i interpretuar ato me mjaft elegancë. Francesco Franceschini sjell meloditë gazmore nëpërmjet harmonikës që i bihet me gojë . Ndërsa grupi i gajdexhinjve, sjell jo vetëm tingullin e lashtë tradicional të gajdes dhe të instrumenteve që e shoqërojnë, por edhe kostumet shumëngjyrëshe të periudhave të hershme. Është një grup i njohur prej vitesh në zonë dhe ka promovuar këngët, vallet, veshjet e instrumentet folklorike italiane në shumë vende të botës si në Brazil, Peru, Spanjë, Rusi, Nepal etj. Ange Marie Paule ka lindur në Trento, por është me origjinë afrikane. Ajo sjell në skenë veshje e vallzime me motive të Afrikës. Tërheq vëmendjen dhe duartrokitjet e publikut njëri nga artistët që hyn në skenë në karrike me rrota. Është rreth të 80-ave, me aftësi të kufizuara. Ai i bie një tamburi dhe pavarësisht gjendjes së tij fizike arrin të jetë në harmoni të plotë me instrumentistët e tjerë.Një shembull që tregon se dëshira për ta gëzuar jetën e për t’u falur gëzim të tjerëve triumfon mbi çdo vështirësi.
Në skenë ngjitet blerimi pranveror me kostumet e vallet irlandeze që sjell grupi “Zivireel”. Është një grup që prej 30 vjetësh zhvillon aktivitetin e vet në Valsugana dhe jep shfaqje herë pas here në rajone të ndryshme të Italisë. Publiku duartoket virtuozitetin e tyre në interpretimin e valleve irlandeze. Ndërsa grupi “Pukka Tribe” sjell një vallëzim të quajtur “American tribal Style”, që është një miks traditash ballkanike, medioorientale dhe indiane. Praktikisht është një vallëzim që nuk ka një koreografi preçize e të përcaktuar, por lëvizjet improvizohen në skenë, ku lëvizja e mëparshme është çelësi për lëvizjen që vjen më pas. Këngëtarja moldave Tatiana Popescu, që pason këtë grup, u lutet valltarëve që të mos largohen nga skena por ta shoqërojnë atë gjatë interpretimit të këngës. Dhe vallëzimi i tyre i improvizuar harmonizohej bukur me natyrën e këngës moldave.
Kur nis paraqitja e grupeve shqiptare, me bukurinë e larminë e kostumeve kombëtare, duket sikur hyjnë në skenë të katra stinët njëherësh. Instrumentet kërkojnë të marrin forcën dhe ëmbëlsinë e këngës së zogjve për t’i shoqëruar ato sa më natyrshëm. Grupi folklorik që përfaqëson shoqatën “Teuta” në Trento, nëpërmjet vallesh bën një udhëtim nëpër Shqipëri duke sjellë motive të jugut dhe të veriut. Me një natyrë akoma më dinamike grupi i valleve “Shqiponjat” që vjen nga Lecco me pasuri ritmesh, kostumesh e ngjyrash. Ky është një grup i njohur nga emigrantët shqiptarë, pasi lëviz nëpër tërë Italinë, madje shkon edhe në Austri, Gjermani, Zvicër e Francë. Krijuesja e tij, Drita Gega Çokaj, kësaj radhe “ankohet” se e bija, Stella, e ka “mënjanuar” disi, duke ia marrë rolin e koreografes. E kujtojmë Stellën kur ishte fare e vogël. Sa kishte mësuar të ecte, kishte filluar edhe hapat e parë në fushën e valles. Siç shprehet drejtuesi i programit, Nando De Bartoli (që drejtoi me shumë aftësi e spontaneitet), tek interviston artistët, Stella e mjaft nga këta të rinj e kanë filluar këngën apo vallen që në sallën e lindjes. Tani Stella ka afruar një grup vajzash të moshës së saj dhe i ka bërë valltare që sjellin në skenë vallet e bukura shqiptare.
Ndërsa Gentjana Abazaj, që jemi mësuar ta shikojmë gjithnjë si një valltare të talentuar, këtë radhë e befason publikun si këngëtare, duke interpretuar serenata korçare.
Në fund të programit bisedojmë me drejtuesin Nando, por edhe me miq të dashur që kanë ardhur të ndjekin koncertin, si Ndue Shabaku, Dritan Mashi, Cristina Xhakolli, Renzo Bonafini, Osman Parruca, Erio Korani e të tjerë për vlerat e këtij programi. Në këto kohë disi të vështira e të turbullta për tërë botën, kur disa vende që bëjnë pjesë në Europën e Bashkuar kërkojnë financime europiane për të ngritur mure e barriera kundër emigrantëve, ky festival ngre ura bashkimi midis etnive të ndryshme të emigrantëve. Politika ngre barriera ndarjeje, arti ngre ura bashkimi. Aleksandër Kolshi ka 7 vjet që ngre ura bashkimi në zonë. Dhe fruti i punës së tij është afrimi i gjithë këtyre artistëve, të cilët në fund ngjiten së toku në skenë e bëjnë një foto sëbashku, si të ishin pjesëtarë të një familjeje. E bashkë me ta ngjiten edhe shumë nga spektatorët e entuziazmuar nga shfaqja.
Ndue Lazri

Mund të jetë një imazh i 1 person dhe ambiente të jashtme
Mund të jetë një imazh i një ose më shumë persona dhe njerëz në këmbë
Mund të jetë një imazh i 2 persona, persona duke vallëzuar, njerëz në këmbë dhe ambiente të brendshme
Mund të jetë një imazh i një ose më shumë persona, njerëz në këmbë dhe ambiente të brendshme
Mund të jetë një imazh i 2 persona, njerëz në këmbë dhe ambiente të brendshme
Mund të jetë një imazh i një ose më shumë persona, njerëz në këmbë dhe ambiente të brendshme
Mund të jetë një imazh i 1 person, duke luajtur një instrument muzikor, në këmbë, kitarë dhe ambiente të brendshme
Mund të jetë një imazh i 1 person, në këmbë dhe ekran
Mund të jetë një imazh i 1 person, në këmbë dhe ambiente të brendshme
Mund të jetë një imazh i një ose më shumë persona dhe njerëz në këmbë

Burimi/Facebook

Ramazan Çeka – Bashkim Alibali “Mjeshtër i Madh”, një ndër emrat më të shquar të këngës shqiptare

No Comments Kulture

Sot këngëtari i mrekullueshëm shkodran Bashkim Alibali “Mjeshtër i Madh”, një ndër emrat më të shquar të këngës shqiptare feston ditëlindjen e tij.
I urojmë edhe 100 vite të lumtura në jetë e në skenë!
Zëri i tij i është bashkuar krijimeve më të bukura të këngës së lehtë por edhe të këngës popullore shkodrane. Gjithnjë i qeshur në skenë, por me shumë emocione brenda vetes, Bashkimi ka marrë duartrokitje e dashuri nga publiku i shumtë që e ka ndjekur në karieren e tij.
Në skenat e festivaleve, Koncertet e Pranveres, Anketat Muzikore të Radio Tiranës, skenën e Estradës së Shkodrës e mjaftë skena të tjera si brenda e jashtë vendit, Bashkimi ka lënë gjurmë të pashlyeshme që e radhisin në vlerat më të larta të këngës shqiptare.
Një portretizim i këtyre përmasave është si të thuash një korrnizë e vogël për ta përballuar hapsirën e portretit të këtij këngëtari kaq të veçantë, karrierën mbi 50-vjeçare të këtij “rrebeli” të dashuruar me këngën dhe skenën, i cili gjithmonë me talentin e tij vetëm “korrniza” nuk ka pranuar.
Jeta artistike e qytetit të Shkodrës ishte mjaft e pasur dhe e larmishme. Vetëm Teatri “Migjeni” funksiononte si trupë profesioniste, por burimi që vazhdimisht e furnizonte me talente të rinj ishin trupat amatore të ndërmarjeve dhe institucioneve të qytetit. Në këto ujëra të pastra të këtij burimi u zbuluan shumë talente të ardhshëm, ku spikat edhe këngëtari simpatik, alegro e gjithmonë rinor Bashkim Alibali që punonte në Uzinën e Telave në Shkodër.
Shkëlqimin në jetën artistike, asnjë artist nuk mund ta bëjë i vetëm, pa bashkëpunimin e një stafi ku anëtarët plotësojnë njëri-tjetrin. Në këtë kontekst Bashkimi pati fatin e madh të ketë përkrah personalitetet më të spikatur të muzikës dhe artit shkodranë si: i paharruari Bik Ndoja “Nderi i Kombit”, Shyqyri Alushi, “Artist i Merituar”, por edhe të planit të estradës si: i ndjeri Tano Banushi, Zyliha Miloti “Mjeshtre e Madhe”, Paulin Preka “Mjeshtër i Madh”, Jolanda Shala, Gëzim Kruja “Mjeshtër i Madh”, Zef Deda “Mjeshtër i Madh”, etj.
Në moshën 17-vjeçare mori pjesë në festivalin e këngës të qytetit të Shkodrës, ku ishte dalja e parë në skenë me një publik të gjerë. Lëvizja artistike kulturore e atëhershme në qytetin e Shkodrës ka qenë shumë e gjallë. Ka pasur shumë aktivitete sidomos amatore. Jo vetëm Shtëpia e Kulturës, por ka pasur shumë ndërmarrje që organizonin estrada, festivale apo aktivitete të tjera.
Ishte viti 1969 kur Alibali filloi të aktivizohet me trupën e estradës profesioniste të qytetit të Shkodrës. Pjesmarrja në këtë trupë përkon me shkuarjen në Tiranë me një aktivitet dhe kënga e parë që ka kënduar në sallën e Estradës së kryeqytetit ka qenë “Mes jush”.
Jeta e Bashkim Alibalit është lidhur mes Tiranës dhe Shkodrës. Ai ka një jetë interesante, mbushur me ngjarje, ku pasioni dhe këmbëngulja i kanë dhënë një vend të nderuar në radhët e këngëtarëve më të shquar shqiptarë. I qeshur dhe plot humor, ai ka ditur të ngrihet mbi çdo barrierë të kohës, ku magjia e zërit të tij ka qenë vetë çelësi i sukseseve të tij.
Si shumë këngëtarë bashkëkohës Festivali i 11-të e mënjanoi nga skena, por jo nga dëshira për këngën. Në biseda shokët shpesh e ngacmojnë për sqimën dhe rigorozitetin e tij në veshje dhe pamje. Eshtë ndoshta i vetmi këngëtar shqiptar që nuk ka dalë asnjëherë nga shtëpia pa e kontrolluar edhe një herë veten për paraqitjen e tij. Miqtë e tij janë kompozitorët, këngëtarët, autorët e teksteve me të cilët diskuton gjerësisht për këngën, rolin dhe pozicionin që ajo duhet të ketë në kulturën dhe shoqërinë e sotme shqiptare.
E pranojmë se jeta ka ndryshuar dhe është në zhvillim, por duhet të pranojmë se edhe kënga popullore shkodrane e vjetër duhet të ruhet dhe zhvillohet, pasi në të është shkrirë talenti, fantazia e shpirti i brezave të tërë krijuesish me emër dhe anonim, ndryshe nuk mund t’i themi më “Këngë shkodrane”. Një ndër ata është edhe Bashkim Alibali, i cili herë pas here edhe në ditët tona na sjell perla të mrekullueshme që ndriçojnë me shkëlqimin e kësaj muzike të papërsëritshme. Megjithatë shkëlqimi i tij më i madh ka qenë në interpretimin e këngës së muzikës së lehtë.
Kënga “Në duart e nënës” veçohet nga të gjithë, ajo është bërë si këngë shtëpie, kjo këngë u bë popullore, pra edhe një këngë e muzikës së lehtë mund të bëhet këngë masive.
Nga viti 1988, deri në vitin 1990, Bashkim Alibali ishte Drejtor i Pallatit të Kulturës “Vasil Shanto” në Shkodër. Një institucion të cilin përpara tij e kishte drejtuar shkrimtari dhe poeti i njohur shkodran Bedri Islami. Edhe Bashkimi ashtu si paraardhësit e tij i vuri një rëndësi të madhe këtij institucioni, i cili merrej kryesisht me trupat amatore të ndërmarrjeve të qytetit dhe me talentet e reja.
Kështu aktivitetet vazhduan njëri pas tjetrit duke organizuar edhe disa turne me trupën amatore të këtij Pallati në mbarë vendin. Vetëm në Tiranë kjo trupë ka dhën mbi 70 shfaqje dhe mbi 30 shfaqje në qytetet e tjera.
Gjatë kohës që Bashkimi ka qenë drejtor i këtij institucioni, u plotësua me të gjitha instrumentët muzikore, me foni e ndriçim, me një skenë të madhe e cila në atë kohë plotësonte të gjitha kushtet e nevojshme, duke u bërë edhe skena e trupave amatore të ndërmarjeve, institucioneve dhe trupave që vinin nga fshati dhe rrethet. Niveli i organizimit të këtyre aktiviteteve jo vetëm gjallëronte jetën e qytetit, por shpesh konkuronte edhe trupën profesioniste të Teatrit “Migjeni”, sepse vetë institucionin e drejtonte njeriu i duhur, artisti i duhur.
Për kontributin e tij të shquar Bashkim Alibali është vlerësuar nga Presidenti i Republikës së Shqipërisë me titullin e lartë “Mjeshtër i Madh” me motivacion: “Për kontributin e çmuar në fushën e interpretimit dhe lëvrimit të muzikës së lehtë dhe asaj popullore, në veçanti asaj shkodrane. Për veprimtarinë e tij kulturore – artistike në vendin tonë dhe në diasporë”.
Një këngëtar i dashuruar shumë me këngën, besnik i palëkundur i saj, e do shumë kombëtaren, deri në qelizë, ka shije të holla dhe fine dhe është shumë kërkues në tekstet e këngëve. Gjithmonë kërkon të renë duke u mbështetur tek kombëtarja. Të qëndron mbi kokë deri në përfundimin e këngës. Ka një diksion shumë të pastër tek fjalët e këngës, problem themelor që shpesh ndeshet tek këngëtarët. Këngëtar që nuk ka dalë asnjëherë nga moda dhe ka një audincë shumë të madhe në popull, në të gjithë Shqipërinë, por edhe në emigracion ku ushtron vazhdimisht aktivitetet e tij. Tematikat e këngëve të tij janë shoqërore, dashuria për qytetin e tij të lindjes dhe tendencat për t’i kënduar këngët me vlerat e tabanit tonë kombëtar, janë gjithmonë dëshira dhe vullneti i Bashkimit.
Ai nuk i mungon asnjëherë skenës dhe do t’ju them një sekret: Së shpejti ai do të paraqitet me disa kënë të reja me tekstet e mia, ku do veçoj njërën prej tyre me muzikë të maestro Fatmir Lelës, të cilën shumë shpejt publiku do e dëgjojë dhe do e shijojë. Ju them sinqerisht se asnjë rresht nuk mund ta shkruaj pa praninë e Bashkimit e pa një tavolinë ku nuk është prania e tij. Është i mrekullueshëm.
Në repertorin e e tij me këngë popullore shkodrane numërohen rreth 250 që ka kënduar Bashkimi, ndërsa këngë popullore Shkodra ka me qindra.
I gjendur kudo ku ka aktivitete, Bashkimi mbetet këngëtari më i palodhur. Dhe pse lëviz kudo, dashuria për Shkodrën nuk i shterron kurr dhe kur shkon aty duket se frymëzimi i shtohet. Plot emocion dhe buzëqeshje, ka cituar disa vargje të dalura nga shpirti i një artisti të vërtetë:
“Shkodër kangën po ta këndoj
Se të du pa fund, pa anë
Jeten time n’ty shikoj
Se më dhe emrin shkodran”.
Edhe pse nuk ka mbaruar për kompozitor, Bashkim Alibali si një nga këngëtarët emblematik në festivalet e RTSH prezantohet për të konkuruar në edicionin e 50-të, në vitin 2012 si kompozitor dhe interpretues me këngën “Merr me vete këngën time”, me tekst të Jorgo Papingjit “Mjeshtër i Madh” e cila bën fjalë për këngën tonë shqiptare, duke u ngjitur në skenë pas 7 vitesh, pas duetit të suksesshëm me këngëtaren Irma Libohova titulluar “Taverna e vjetër”.
Karriera e tij artistike tha shumë, që si rrallë kush ka ditur të elektrizojë salla e mjedise të ndryshme, që ka ditur mjeshtërisht ta kthejë dhimbjen në gaz, që i dha kohës së shkuar koherencën e ditëve të ardhshme, por një jetë me këngën e tij është një histori që dekoratat e sotme nuk mund ta thonë.
Këngët e Bashkim Alibalit nuk mbeten vetëm për Shkodrën por mbeten për të gjithë shqiptarizmën. Ai është krenari e artit dhe muzikës shqiptare. Mirënjohje vlerave të tij për promovimin e imazhit më të mirë të traditës historike, kulturore e patriotike të Shkodrës tonë e mbarë kombit shqiptar, djepit që e rriti dhe Shkodrës që e frymëzoi. Vlerat e këtij këngëtari të njohur na bëjnë krenar për trashëgiminë e shkëlqyer që e ka pasuruar me zërin e tij të dashur dhe këngët e bukura të arkivës më të mirë të artit shqiptar.
Bashkimi është dhe mbetet këngëtari i të gjitha kohërave, duke qenë gjithmonë i dashur, elegant, simpatik, si dhe duke na dhuruar gjithmonë emocione me këngët e bukura me zërin e tij joshës.

Burimi/Facebook

Liceu Artistik – Sot kolektivit të Liceut Artistik i mungon një kolege e dashur mësuesja e kantos, Roza Borshi.

No Comments Kulture

Do të dëshironim që këto rreshta mbi punën e aktivitetin e mësuesës tonë të kantos Roza Borshi ti shkruanim pa na u dridhur dora por me dëshirën për të treguar rezultatet e aktiviteteve e koncerteve të klasës se saj.
E lindur me 13 shkurt 1966 në qytetin e Fierit , e rritur dhe edukuar mes tingujve të këngës, Roza do vazhdonte studimet për Kanto në l.LA ne vitet 1986-1990.
Aktivitet artistike do e shoqeronin Rozen ne qytetin e Durresit ku dha kontributin e saj solistik por mbi te gjitha ate padagogjik.E emeruar si mesuese e kantos prane shkolles artistike “Jan Kukuzeli’Roza dha nje kontribut te cmuar ne degen e kantos duke percjelle breza te shumte kengetaresh ne Akademine e arteve.. kontributi saj vijoi dhe si petagoge e jashtme prane Akademise se arteve.
Viti 2011 do e sillte Rozen prane nesh, ne shkollen tone …
Kontributi ne pedagogjine vokale krijoi figuren e saj te skalitur aq bukur ne zerat e kengetareve te rinj… Aktivitete artistike me nxenesit , koncerte recitale , pjesmarese ne konkurse kombetare me klasat e saja duke shperblyer punen e bere me cmime te ndryshme …
Sot nje pjese e nxenesve te saj vazhdojne aktivitetin pedagogjik ose solistik ne Durres e Tirane..
Sot qe po shkruajme, Roza mungon ne shkolle …
Liceut artistik do i mungoje nje mesuese energjike, goje embel e qeshur plot pasion e vullnet.
Kolegeve nje profesioniste, shoqe e mike e shkelqyer.
Nxenesve petagogia e kantos, prind me shpirt e zemer te madhe ..
Do mbetesh mes nesh e paharruar Roza Borshi

Burimi/Facebook

Rajmonda Kamberi

No Comments Kulture

Ka lindur dhe është rritur ne Durrës. Në moshen 6 vjeçare ne shtepine e pionerit ndiqte kurset per balet, kitare dhe kenge. Profesore Nazmije Mici e veçon si soliste dhe në festivalin e pionereve fiton çmim të parë në Durrës. Në Shkoder në festivalin Kombetare merr çmimin e dytë. Në moshën 12 vjeçe kendon në pallatin Rinia këngën e të madhes Vaçe Zela ‘Valsin e lumturisë’. Deri në moshën 16 vjeçe ka kenduar në anketat e festivalit në pallatin Rinia, Pallati i Kulturës Aleksander Moisiu. Më vonë e dërguan në festivalin e interpretuesve të rinj në Tiranë ku provat i bënte me Gjergj Lekën dhe u prezantua me këngën ‘Djaloshi me kemishen flak Të kuqe’. Me vone shkon dhe jep konkurs për kanto popullore ku mernin pjese dhe këngëtarë Durrësake qe ishin neper festivalet e Radios. Ndiqte mesimet me Zeliha Sina, Ibrahim Tukici, Luiza Papà etj. Qysh ne ditet e para u zgjodh të kendojë me Ansamblin Shteteror. Për 1 vit me Agim Krajka si drejtues meson shumë nga këngëtarët e mrekullueshem Naile Hoxha, Fitnete Rexha, Zeliha Sina, Hysni Zela etj. Për shkak të biografisë nuk iu dha e drejta për të vazhduar Konservatorin. Ka marë pjesë në estradën e Durrësit dhe në çdo vend Kulture të qytetit të Durrësit. Në vitin 1990 largohet nga Shqiperia për në Greqi ku vazhdon të jetoj aty.


Të dëgjosh zërin e Raimonda Kamberit të duket vetja sikur je në mes të pyllit në fillim pranvere. Një cicërimë birbili. Zëri i saj i veçantë të bën të dashurohesh pas këngëve të saj. Por përveç kësaj ajo është mike e rrallë, dhe një duar artë. Edhe pse nuk kam shumë kohë që e njoh, intervista që i bëra në radio Raimondës më zgjeroi kornizën e njohjes me të. Një shpirt i lirë dhe i pastër edhe pse ka ecur mbi shumë vështirësi, karriera e saj e ringjallur pas vitesh të tëra burgosje në shpirtin e saj ja ka rinuar zërin dhe jo vetëm…. Një grua luftarake për të qënë e denjë për familjen dhe shoqërinë. Një grua që bashkë me zërin nxjerr veç buzëqeshje, ndaj fytyra e saj rrezaton mirësi. Të parin virtyt që kam zbuluar tek Raimonda është thjeshtësija e saj më të cilën ta blen zemrën pa bërë tratativa çmimesh. Aktive në festivalet që organizohen me një pjesmarrje dinjitoze ajo nuk i trembet kohës që vrapon, përkundrazi Raimonda është si vera. Unë i uroj shumë suksese në udhëtimin e saj artistik i cili se trëmbe aspak. Buzëqeshja dhe zëri yt e dashur mos u shteroftë kurrë…

(shkruar nga Alma Mehmeti)

Burimi/eklipsi.net/

Filmi i parë artistik shqiptar nuk është “Tana”, një përgjigje interesante!

No Comments Kulture

Nga Enver Morina – Tre filmat e parë artistik shqiptar i takojnë tre zhanreve të ndryshme: i metrazhit të gjatë kolor, i metrazhit të shkurtër bardh e zi dhe i metrazhit të gjatë bardhë e zi. Cili është filmi i parë artistik shqiptar? Dhe arsyet për të mos qenë “Skendërbeu” apo “Fëmijt e saj”? Po pse “Tana”? Megjithatë njëri nga ata është i pari!

Filmi i parë artistik shqiptar është “Skënderbeu” (shfaqur premierë me 28 nëntor 1953) por është bashkëprodhim!

Filmi i parë artistik shqiptar është “Fëmijt” e saj” (në siglën e filmit shkruan prodhim i vitit 1957, shfaqur premierë me 22 shkurt 1958) por është i metrazhit të shkurtër!

Filmi i parë artistik shqiptar ekranizim është “Tana” (shfaqur premierë me 17 korrik 1958) por para tij janë xhiruar dhe shfaqur një film bashkëprodhim dhe një film i metrazhit të shkurtër! Nëse me prodhimin e filmit artistik e tëra lidhet me Kinostudion “Shqipëria e Re” (1952) atëherë filmi i parë artistik shqiptar mbetët “Skënderbeu”, një bashkëprodhim me Kinostudion “M O S F I L M”.

Në enciklopeditë e pakta të kinematografisë shqiptare (Abaz T. Hoxha “Enciklopedi e kinematografisë shqiptare”, Tiranë, 1999; Abaz T. Hoxha “Enciklopedi e kinematografisë shqiptare”, Tiranë, 2002; Abaz T. Hoxha “Historia e Kinemasë në Shqipëri” (1945- 1990), Tiranë, 2015; Josif Papagjoni “Enciklopedi Teatri & Kinematografia shqiptare”, Tiranë, 2009; “Filmografi e filmit shqiptar 1953- 2003”, Tiranë, 2014) shkruhet se “Skënderbeu” është filmi i parë artistik.

Ende nuk e di pse thuhet se filmi i parë artistik shqiptar është “Tana”!? Vetëm pse e gjithë stafi realizues është shqiptar (më forca “vetanake” e “origjinale”), kur dihet se 5 vite më parë është xhiruar dhe shfaqur filmi artistik “Skënderbeu” (i vetmi kolor i periudhës njëzet vjeçare) me bashkëregjizor, me bashkëaktorë , etj. (mungon operatori shqiptar)?

Një nga studiuesit më të përkushtuar të filmit artistik shqiptar Abdurrahim Myftiu e vë filmin “Tana” si fillim. Arsyeja është se vërtetë është ekranizimi i parë. Nga katër librat e botuar për filmin nga ky autor dy kanë të bëjnë me dramaturgjinë, skenarin, ekranizimin e filmit (“Nga letërsia te filmi”, Tiranë, 2002 dhe “Vështrim mbi dramaturgjinë e filmit shqiptar (1957- 1990)”, Tiranë, 2013)

Megjithatë, cili është filmi i parë artistik shqiptar? Kësaj pyetje i bashkangjes siglat e tre filmave shqiptar (“Skënderbeu” “Fëmijt e saj” dhe “Tana”). P. S. … Sa i përketë kronologjisë te 33 filmave artistik (1953-1972) morëm për bazë datën e dhënies së premierës. Bëmë “një përjashtim” tek filmi “Fëmijt e saj” pasi në siglën e filmit shkruan viti 1957 (si vit i prodhimit) edhe pse është dhënë premierë në vitin 1958 (disa muaj para filmit “Tana”)…

Burimi/aktoret.com/

Astrit Fani – Zhak, Kolombo, Puc…., dhe Pëllumb.

No Comments Argëtim Kulture

Ka rreth 36 vite që është ditë natë në teatër, e ke kudo. Mjafton ta thërrasesh brenda teritorit të teatrit, kudo qoftë e ke menjeherë aty. Veçantia e tij është unike. Kështu e njeh e gjithë qyteti. Ai rend, e rend. Siç duket lëvizjet e tij të shpejta janë në sinkron me artikulimin. Pra janë të pakuptueshme, por shumë frytdhënëse.
Portret tipik, fotozhenik, roje, teknik skene, mjeshtër ndriçimi, kritik arti, “kopetent” në teorinë e punës në grup dhe marëdhëniet aktor-aktor. Është gjithçka. Njeh çdo cep të teatrit, e mbi të gjitha është “aktor i madh i roleve të vogla”. Role i quan edhe nese ka nxjerrë koken njeherë në shfaqje. Numrin e “roleve” të tija veç ai e din. Statistikat e mbajtura nga ai vetë kurrë nuk i dalin me një numër të saktë. Eshtë ndër të paktët njërëz në qytet që ka shumë epitete, Zhak, Kolombo, Puc….
Të gjithëve i përgjigjet sikur ta thërrasësh me emrin e vertetë Pëllumb. Sinqeriteti i tij është absulut. Kjo vertetohet me theniet:
“Unë jam servil!”
“Nuk vdes kush nga servilizmi!”
Servilizëm quan sherbimet e vogla që i bën gjithkujt. I domosdoshëm për gjëra të vogla. I pëlqen detajet, ndaj krenohet që bën diferencën.
Vertetë që bën difetencen, jo njëherë, por me dhjetra. Sendet e harruara nga spektatori pas shfaqjes do të jenë të ruajtura në kasaforten “Pëllumb”. Ai i ka dorëzuar spektatorit, kolegëve aktorëve dhe regjisorëve të pa prekura jo vetem sendet me vlerë e pavlerë, por edhe shuma të mëdha lekësh.
Shpirt i pastër…asnjëherë nuk e tregove moshën që ke. E kjo falë besnikrisë tënde, virtyt që ta kemi zili.
Ma gëzofsh 60 vjetorin dhe lumturofsh sa më gjatë, Zhak, Kolombo, Puci……, Pëllumb!

Burimi/Facebook

Qyteti kroat ofron mësime të gjuhës shqipe për të mbajtur gjallë kulturën “arbëreshe”

No Comments Broadcasting Kulture

Qyteti bregdetar i Kroacisë, Zadar ka prezantuar te nxënësit e një gjimnazi lëndën me zgjedhje të gjuhës shqipe, krijuar për të ruajtur lidhjet e largëta të origjinës shqiptare për komunitetin e arbëreshëve atje.

Autor: Sven Milekic, Arben Qirezi | BIRN | Zagreb, Prishtinë

Gjimnazi Vladimir Nazor në Zadar. Foto kortezi e gjimnazit.

Një shkollë në Dalmaci të Kroacisë po fut si lëndë mësimore gjuhën shqipe, nismë që pjesërisht synon të mbajë gjallë gjuhën dhe kulturën e një komuniteti të vogël dhe të lashë të migrantëve shqiptarë të hershëm të njohur si Arbanasi.

Drejtor i shkollës, Rade Simiceviç i tha BIRN se gjimnazi Vladimir Nazor në qytetin bregdetar të Zadarit po e ofron lëndën me zgjedhje për rreth 46 nxënës të dy klasave.

Orët mësimore zhvillohen në formulën “Modeli C”. Kjo i lejon minoritetet të mësojnë gjuhën dhe kulturën e komunitetit të tyre, me miratimin e Ministrisë së Arsimit të Kroacisë – por lënda nuk ndikon në notat e tyre në shkollë.

“Shkolla i ofron atyre ku mund ta mësojnë, por notat e tyre nuk përfshihen në diplomë. Ministria e Shkencës, Arsimit dhe Sporteve po paguan mësuesit që do të bëjnë lëndët,” shpjegoi Simiceviç.

Lajmi për kursin e ri të gjuhës në shkollë u dha të shtunën, në prani të ambasadorëve të Kosovës dhe Shqipërisë, Uliks Emra dhe Ilir Melo.

Përveçse u bë shtëpi e shqiptarëve që erdhën në Zadar gjatë periudhës jugosllave të shekullit 20, qyteti i Dalmacisë është gjithashtu shtëpi e një komuniteti më të vjeshtër Arbanasi ose Arbëresh.

Komuniteti migroi në Zadar në shekullin 18 nga ajo pjesë që është tani Shqipëria veriore dhe shumë jetojnë ende në lagjen që ka marrë emrin e tyre dhe që quhet Arbanasi.

Ata flasin një nga dialektet ose gjuhët më të rralla në Europë, e folur sot nga vetëm 300 deri në 500 persona. Ajo kombinon elementë të dialektit geg shqiptar me dialektin dalmat të Kroacisë dhe pak italisht.

Kryesisht katolik, komuniteti nuk e sheh më veten si shqiptar por si kroatë arbëresh.

Qyteti i tyre i origjinës është Shkodra dhe besohet se kanë migruar në Zadar në tre valë në vitet 1726, 1727 dhe 1733 drejtuar nga peshkopi i atëhershëm katolik i Tivarit, Vincenc Zmajeviç, që kundërshtoi islamizimin e shqiptarëve në Perandorinë Otomane.

Profesori Isak Shema, një specialist i gjuhës dhe kulturës së arbëreshëve me bazë në Kosovë ka kaluar shumë kohë në Zadar dhe Zagreb gjatë tre viteve të fundit dhe ka hartuar kurrikulumin për gjuhën dhe kulturën shqiptare, që u miratua nga ministria.

RRETH AUTORIT
Sven Milekic
Sven Milekiç është gazetar i Rrjetit Ballkanik për Gazetarinë Investigative në Kroaci.

Burimi/Reporter.al

Alumni Liceu Artistik – Enxhi Vogli – piano ( Norvegji)

No Comments Kulture

Harta e Alumnit Liceu Artistik po zgjerohet me artist shqiptarë në çdo shtet të botës, që formimin bazë e morën në shkollën artistike ” Jordan Misja”- (Liceu Artistik Tiranë).

Lindur ne nentor te vitit 1995 ne Tirane. Filloi te luaje ne piano ne moshen 6 vjecare, pasi u pikas per here te pare per te dhenat e saj muzikore nga Mirela Luarasi, e cila, asokohe ishte mesuese e instrumentit te pianos ne Liceun artistik ‘Jordan Misja’. Nen drejtimin e saj(2002-2008), Enxhi mori pjese per here te pare ne konkursin e ‘Epta’-s, ne vitin e pare te shkolles fillore ne Liceun artistik ‘Jordan Misja’; Kjo performance beri qe ajo si femije, te kuptoje se sa e dashur dhe interesante ishte skena per te. Duke pasuar me performanca ne koncerte te ndryshme te organizuara nga shkolla si psh: ‘Nete verore’, ‘Mbremje koncertale’, ‘Ditet Shopeniane’ si dhe pjesemarrje ne konkurse te organizuara ne Tirane e qytete jashte saj. Si: ‘Tirana talent’, ‘Epta’ Vlore, ‘Pjeter Gaci’ Shkoder, ‘Kenget e Tokes’ Sarande, ku u vleresua me me cmime te ndryshme. Nga viti 2008-2014 ajo mori mesimet e pianos nen drejtimin e mesueses Anita Vezuli. Pasioni i madh per instrumentin e shtyu drej pregatitjes per recitalin e saj te pare pas mbarimit te ciklit 9-vjecar (qershor te 2012-es). Ne kete koncert recital te mbajur ne sallen e Ministrise se Kultures, Enxhi luajti vepra nga Beethoven, Chopin, Brahms, dhe T.Harapi. Muzika e dhomes ishte gjithashtu nje pikesynim i saj dhe ketu mund te permendim konkursin ‘Epta Duo Piano’ ku ajo ishte fituese e cmimit te pare absolut per 2 vite rresht, ne 2013-en dhe 2014-en. Pas dimplomimit ne Liceun Artistik ne vitin 2014, Enxhi vijoi studimet ne piano prane Universitetit te Arteve ne klasen e Prof. Kristina Petrollari Laco. Gjate viteve te studimeve ajo ishte shume aktive ne jeten e saj artistike e profesionale. Gjate vitit te saj te pare si studente e Universitetit te Arteve, ajo mbajti nje koncert recital, ku interpretoi vepra pianistike te Mozart, Rachmaninoff, e Liszt. Po ne kete vit ajo mori pjese ne konkursin ‘Dinu Lipatti’ Rome, Itali ku fitoi cmimin e trete. Viti 2015 e gjeti Enxhin pjesmarrese ne konkursin ‘ArsKosova’ Prishtine, Kosove; ku fitoi cmimin e pare absolut dhe cmimin e kompozitorit shqiptar. Viti 2016 pasoi me nje tjeter koncert solisik te saj, me intepretim te veprave nga Chopin, Prokofiev, Debussy e A. Peci. Ne kete vit u ftua te performonte si nje nga talentet e reja ne festivale si: ‘Pianodrom’, Tirane e ‘Chopin festival’ Prishtine. Enxhi eshte fituese e burses ‘Yamaha Music Europe’ Gjermani, ne vitin 2017. Ne qershor te 2017-es ajo interpretoi koncertin per piano te Ravel ne Sol+, si soliste me orkestren simfonike te Radio Televiozionit Shqiptar. Pas mbarimit me rezultate te larta te ciklit Bachelor ajo ndoqi studimet Master(2017-2019), prane fakultetit te muzikes ne Universitetin e Agder, Kristiansand te Norvegjise ne klasen e Prof. Sveinung Bjelland. Paralelisht ajo ndoqi lenden e muzikes se dhomes ne klasen e Prof. Tellef Juva. Ne dhjetor te 2017-es ajo performoi ne koncertin e nderrimit te vitete tek teatri i qytetit, Kilden Konserthus. Pergjate 2018-es ajo mori pjese ne konkursin instrumental ‘Ung Klassisk’ Arendal, ku fitoi cmimin e pare me interpretim te Debussy-se dhe cmimin e solistit. Po ne kete vit ajo performoi ne teatrin e Skien, Ibsen por kete here ne performance duo e trio me violine dhe klarinete. Gjate kesaj periudhe ajo pergatitej per debutin e saj si soliste me orksetren simfonike te Kristiansand-it, KSO, ku interpretoi koncertin per piano te Mendelssohn nr.1, ne Kilden Konserthus, ne marsin e 2019-es. Veren e ketij viti ajo diplomohet me sukses ne Universitetin e Agder. Ne vjeshte te 2019-es ajo se bashku me partnerin e saj, moren pjese ne konkursin e muzikes se dhomes ‘Midgardkonkurranse’ Oslo, e grupi i tyre i quajtur Aase-Vogli Duo fitoi cmimin ‘Performanca me inspiruese’. Aase-Vogli Duo fituan gjithashtu cmimin e dyte ne ‘BTU international music competition’ Gjermani(ne janar te 2020-es) me performance te Poulenc, Schubert, Rachmaninoff e Tchaikovsky. Pas disa muajsh ata u ftuan te performojne ne Bergen, ne festivalin e Beethoven me rastin e 250 vjetorit te tij. Vjeshten e 2020-es Enxhi interpretoi koncertin per piano dhe orkester nr.1 te Beethoven, si soliste me orkestren simfonike te Agder, ne qytetin ku ajo jeton. Paralelisht me aktivitet e saj koncertale ajo ushtron gjithashtu profesionin e mesimedhenies se pianos te grupmoshave te ndryshme. Me pune e pasion te madh ajo eshte shume e lumtur te udheheqe pianistet e rinj drejt zbulimit e kreativitetit te tyre artistik, ne zhanera te ndyshem muzikor. Me rastin e mbarimit te vitit shkollor(vere 2021) ajo oganizoi nje koncert te klases se saj te pianos ne teatrin e Vennesla, ku te gjithe nxenesit moren pjese e repertoari ishte i larmishem. Ne korrik te ketij viti ajo ishte e ftuar ne shkollen 9-te vjecare te Lezhes ‘Beselidhja’, ku mbajti masterklas ne piano e ndau njohurite e saj me nxenesit e pianos. Aktualisht Enxhi po pergatitet per fillimin e nje viti te ri shkollor te nxenesve te saj dhe nje projekt muzikor ku ajo do te performoje vepra te Grieg, ne shtator te 2021. … Ajo ishte nje fituese e qarte, sic ne te gjithe e pame dhe degjuam… – D. Skatteboe per Agderposten.

Burimi/Alumni Liceu Artistik

Muhamed B. Sytari – Meditime (50) – Me siguri do të kesh gabuar diku..!

No Comments Kulture

Në një drekë dasme, tek një miku im i mirë i zemrës në Tetovë, bisedat ishin përqendruar brenda temave të familjes, marrëdhënieve burrë-grua, vlerësimit që i bën Kurani martesës, poashtu hadithet e shumta, ngjarjet e shembujt e shumtë nga jeta e të shkuarve, eksperiencat e largëta të regjistruara në libra e ato të afërta, të dëshmuara e të përjetuara personalisht.
Fatmirësisht, isha ulur ngjitur me njërin prej ekspertëve më të afirmuar të gjurmëve të Resulullahut (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të), kështu që kisha rastin e mirë të dëgjoja e të përfitoja, si para duarve të një mësuesi të urtë.
Në bisedat e dobishme e plot urtësi të asaj tryeze të begatë, ai tha një fjalë të madhe, që e regjistrova pa mbaruar mirë rrëfimin e tij: “Kur u martova, Hoxha më mësoi dy fjalë, falë të cilave kam kaluar 40 vite martesë pa asnjë zënkë me gruan time!
Tha: Biri im, nëse do të ndodhë nesër që gruaja jote nuk do të sillet mirë me ty, ti vrapo për tek nëna jote, gëzoje e merre me të mirë. Çoji një dhuratë e kënaqe zemrën e saj! Me siguri do të kesh gabuar diku në hak të nënës tënde!
Poashtu, kur të bëhesh babë, nëse yt bir të mungon respekt, ti vrapo drejt babës tënd, gëzoje dhe nderoje, merre me të mirë dhe çoji ndonjë dhuratë. Me siguri do të kesh gabuar diku në hak të babës tënd!”.
Prandaj, të parët tanë e konsideronin shfletimin e gjurmëve të atyre që shkuan, si derë e sigurtë drejtë të jetuarit si eulija të Allahut!
Imam Muhamed Bardhyl Sytari
Mekë, 12 gusht 2019
Shkodër, 12 gusht 2021

Burimi/Facebook

ALUMNI _ Liceu Artistik – MARSIDA KONI – pianiste ( Itali)

No Comments Kulture

“ … Pianizmi i saj është i kërkuar dhe intim në veprat që kërkojnë delikatesë dhe ekspresivitet, dinamik dhe energjik në veprat virtuoze… Marsida Koni është një pianiste me vlera të sigurta. Karakteristikat e pianizimit të saj duken te jenë të lidhura ngushtë me repertorin modern dhe kontemporean, duke i kthyer dëgjuesit të kujdesshëm qartësi dhe komunikim të menjëherëshëm, cilësi që e bëjnë Atë një interpretuese të rrallë…. Kështu shprehet kritika italiane pas një recitali të saj në Romë.
MARSIDA KONI ka lindur në Elbasan në vitin 1981. Fillon studimet pranë Shkollës së Mesme Artistike “Onufri” me pedagogët Nermin Asllani dhe Keti Qosja për tu transferuar më pas pranë Liceut Artistik “Jordan Misja” në Tiranë, ku studjon intensivisht nën drejtimin e pedagoges Enika Gjokoreci. Nga viti 1999-2003 studjon pranë Akademisë së Arteve në Tiranë nën drejtimin e Prof. Rudina Ciko dhe çdo vit rezulton fituese e bursës së vënë në dispozicion nga Qeveria Shqiptare për studentët me rezultate maksimale. Menjëherë mbas përfundimit të studimeve, fiton konkursin si Pedagoge e brëndëshme pranë të njëjtit Institucioni.
Në vitin 2005 transferohet në Itali ku mbron Diplomën Italiane dhe Masterin, të dyja me nota maksimale. Perfeksionohet në Itali me profesorë të ardhur nga shkolla te rëndesishme të pianizmit botëror si Elena Ashkenazy, Lucia Passaglia (studente e Alfred Cortot), Ennio Pastorino, An Li Pang (studentë të Arturo Benedetti Michelangeli), Franco Scala ( student i Carlo Zecchi), etj
Luan si soliste dhe formacione dhome në Europe, USA, Azi.
Bashkëpunon me muzikantë të ndryshëm si E.Abbühl (obojë e parë e London Symphony Orchestra), N. Cismondi (obojë e parë e Orchestra National de France), C. Giufreddi (klarinetë e parë e Orchestra della Svizzera-Italiana), I. Grubert (violinë, fitues i Konkursit Paganini në Genova dhe Tchaikovsky në Moskë), K. Leister (klarinetë e parë e Berliner Philarmoniker e H. von Karajan), M. Lugaresi (fagot i parë i Camerata Salzburg), C. Palermo (klarinetë e parë soliste e Orchestra Royal Concertgebouwe Amsterdam), F. J. Silveira (profesor në Universitetin e Rio de Janeiro – Brasile) etj.
Që prej vitit 2005 luan ne duo me klarinetistin Piero Vincenti. Bashkë kanë rregjistruar CD të ndryshme të cilat janë transmetuar edhe për Radio Vaticana.
Në vitin 2012 prezanton në shumë qytete italiane CD e saj “La mia storia…. L’Albania musicale sotto la dittatura di Enver Hoxha”. Një ndër këto koncerte u mbajt pranë Konservatorit “G. Verdi” në Milano ku u ftua të mbante edhe një seminar. Kjo CD është transmetuar e plotë në Radion Svizzera Italiana: “Pata kënaqesinë të dëgjoj dhe të transmetoj në radio një ndër punët diskografike të virtuozes së pianos Marsida Koni, kushtuar kompozitorëve shqiptarë. Një punë e cmuar kërkimi që dhuron mundësine e zbulimit të një muzike pak të njohur nga publiku i gjerë. E gjithë kjo, përmes një leximi shumë të kërkuar dhe të detajuar, një game të madhe ngjyrash, eleganze dhe një tingulli brilant. Urime…” C. Farinone, muzikolog, drejtues radiofonik i Radio Svizzera Italiana.
Në vitin 2012 (vit i kremtimit të 100 vjetorit të Pavarsisë së Shqipërisë), përfshihet në projektin e “Albanian Excellence” si një ndër 100 ekselentët shqiptarë në botë. Në të njëjtin vit, votohet nga publiku si një ndër 100 gratë shqiptare në karrierë brënda dhe jashtë Shqipërisë me motivimin: “Për përhapjen e muzikës shqiptare nëpër botë”.
Në vitin 2014 Bashkia e qytetit te Perugia-s (qytet i cili jetonte prej pothuajse 10 vitesh) e vlerëson me stemën e qytetit “Grifo d’argento” për aktivitetin e rëndësishëm të saj artistik dhe kulturor.
Nga viti 2016 – 2019 bashkëpunon me Konservatorin Shtetëror tëe Muzikës “ F. Morlacchi” në Perugia
Në vitin 2017 rregjistron për etiketën diskografike hollandese “Brilliant Classics” një CD “Albanian Piano Music” e cila u shpërnda në 40 vende të botës duke mbledhur aprovime dhe suksese si nga ana e kritikës dhe ajo e publikut. Kritika italiane, anglese dhe ajo gjermane e konsideruan Konin si eksponentin ideal për këtë muzikë. Gjithashtu CD u transmetua nga Radio Svizzera – Italiana si dhe u rendit në Top Ten në Radio Classic në Itali.
Në vitin 2019 publikon me etiketen diskografike italiane Aulikus CD “Shqipëria në art” Albanian Piano Works, me vepra nga kompozitori i parë qe ka shkruajur për piano, deri tek kompozitorët e sotëm.
Në vitin 2021 publikon për të njëjtën etiketë diskografike një Cd me vepra nga kompozitorët Prokofiev, Ravel, De Falla e Faurè, CD që pritet shumë mirë sidomos nga kritika amerikane.
Që prej vitit 2019 është pedagoge e pianos principale pranë Konservatorit Shtetëror të Muzikës “ B. Maderna” në Cesena (Emilia – Romagna).
“…Kjo pianiste zotëron një kapacitet profesional të jashtëzakonshëm. Loja e saj dëshmon një art të mrekullueshëm pianistik dhe një sens të jashtëzakonshëm stili. Ka qenë një kënaqesi të degjoje interpretimin surprizues të saj e cila i dha ekzekutimit një magji të vecantë dhe të papërsëritshme. I uroj Marsidës shumë suksese dhe shpresoj të kem përsëri rastin të degjoj nje koncert të saj…”
E. Ashkenazy – Rusi
“…Më bëri përshtypje entuziazmi i kësaj pianisteje, përkushtimi dhe drejtimi i të gjitheë energjisë së saj drejt pianos… një hapje mendore dhe artistike e jashtëzakonshme … Ne një moment kaq të vështirë për kulturën dhe në vecanti për muzikën, jam i sigurt që Marsida do ta nderojë vendin e saj duke vazhduar ti dedikohet me dashuri misionit të saj si përhapëse e kultures, artit dhe talentit”. Franco Scala, Drejtor i Accademia Pianistica Internazionale “ Incontri col Maestro” Imola.
Burimi/ALUMNI _ Liceu Artistik