Home

Lajme

Kejsi Rrustja, nuk ndalet, prezenton këngen e re “Dancing with you” në koncertin e madh në Gjermani

No Comments Kulture

Këngëtarja e njohur shqiptare që jeton dhe vepron në Gjermani Kejsi Rrustja e shoqëruar nga violinisti Alban Shehu para publikut gjerman dhe shqiptar ka prezentuar këngen më të re, njofton gazeta zvicerane Le Canton27.ch

Kënga më e re e Kejsi Rrustes quhet “Dancing with you” ku muzikën dhe tekstin i kam shkruar vet me orkestrim nga Shpetim Saraci vidioklipi nga Magnet Media.

Në këtë koncert te madhe këngetarja jone shkëlqeu me performancen e saj e cila u prit me duartrokitjectecgjats frenetike.

Jo vetem kaq prezentimi i Kejsit ne kete koncert bsshkoi edhe shqiptaret dhe gjeramenet te percaktumrve te ndryshme fetare dhe politike.

Per here te pare, ne NRW perfaqesuesit e besimeve fetare nga Shqiperia ne DIALOG me institucionet gjermane, qytetet e Essen, Bocholt, Duisburg, Düsseldorf dhe me diasporen tone.

Harmonia fetare dhe toleranca jane virtyte shqiptare te mbartura nga brezi ne brez nder shekuj!

Ky aktivitet u zhvillua nen kujdesin e Konsulles se nderit Anduena Stephan

Do peekujtuar se Kejsi Rrustja, ishte kengetarja e vetme nga dispora shqiptare (Gjermani) pjesëmarrëse në Festivalin e 60 në RTSH mbajtur vitin e kamuar ne Tirane.

Për Kejsi Rrujstja tash e disa here kane shkruar pos mediave shqiptare edhe mediat gjermane si nje e këngetare me perspektive, zeri i se ciles po i hap rruge dhe suksese. Ajo sot jeton dhe vepron në Gjermani me prindërit dhe dy vëllezerit e saj. Kejsi s’ka me shumë se 18vjeçe, që askush nuk do ta besonte per shkak te zerit te saj plot nuanca. Ajo ka arritur mjaft suksese në lëmin e muzikës si këngëtare që mund t’i tërheq gazetaret për një interviste sikur ate të gazetes zvicerane ne shqip “Le Canton27.ch”

Burimi/Botasot.info

Bujar Qesja – Petrit Myshketa në një pozicion sintetizues i mrekullisë njerëzore

No Comments Kulture

-Fisniku Esat Ypi, e konsideron Myshketën “Një shembull i pashembullt”
Pse i detyrohen durrsakët, fisit të famshëm të Myshketave?
-Sa kemi për të shkruar e folur, për historitë njerëzore
-Durrësi mbetet fushë e paeksploruar e përkushtimit dhe qytetarisë
-Rasti e solli tani për Petrit Myshketën dhe e ndjejmë vlerën
-Shumë i emocionuar për atë ç’ka mësova dhe përjetova
-Sa të vegjël jemi para mendimtarëve tanë
Nga BUJAR QESJA
Mjeshtër i Madh
Në mos gaboj, me 14 maj 2022 teksa “kolovitesha” në faqet e fb, përqendrohem tek një material me titull : “Një shembull i pashembullt” dhe poshtë saj një si nëntitull, “Gjigandi i mirësisë dhe dashurisë njerëzore Petrit Myshketa”. Firma e këtyre rradhëve është e Esat Ypit, doktor profesorit tonë, nga mendimtarët tanë në Durrës, intelektual i spikatur, një shembull i urtësisë, fisnikërisë dhe mirësisë. Nuk e besova dhe aq më pak mendova, se ato që do të lëxoja pas pak, do të më befasonin dhe pse jo të më trondisnin dukshëm. Aq e vërtetë është kjo, sa edhe pse kanë kaluar ditë nga njohja me këtë material, vëmëndja më merr ende kohë për atë që ka shkruajtur Ypi, me një sintezë tjetër titullues: “Vij unë”.
Ypi me fjalë të goditura, të zakonshme në fjalëformimn e tij prej mendimtari, na shkakton mornica. Në vitin 1946 babai i Esatit, Asllan Ypi i bleu shtëpinë Asim Myshketës, në zonën ku sot është posta e qytetit. Me këtë rast, u përpilua edhe dokumenti i ndërrimit të pronarëve. Por kur Asllan Ypi tentoi ta hipotekonte shtëpinë e porsa blerë, qeveria e kohës nxjerr vendimin për shtetëzimet. Jo vetëm që shtëpia nuk iu dha Asllanit, por i mbeti në pronësi Asim Myshketës. Keqardhja ishte e jashtëzakonshme për të dyja palët. Pas 90-tës, u njohën pronarët e ligjshëm. Por situatat nuk ishin të njëjta. Asllan Ypi, Asim Myshketa dhe ndërmjetësi Mit Gilja janë larguar prej dhjetra vitesh nga jeta.
Kjo e detyron Esat Ypin të trokasë në derë të Petrit Myshketës, me të cilin kishte njohje të hershme. Ia tregon hallin dhe Petriti bën atë reagim jo të zakonshëm, për të mos thënë të jashtëzakonshëm. Ai i kujton Esatit, se një zotni me barsolino që ishte mësues, i dorëzon babait lekët për blerjen e shtëpisë. Dhe e mban mënd këtë moment, pasi ishte në moshën 10 vjeçare. Petrit Myshketa e thelloi më shumë mirësinë, duke e zgjeruar sa “katër dritare” zemrën e tij dhe i tregoi Esatit ta kalonte problemin në gjykatë.
-Vij unë! u shpreh Myshketa, për të sqaruar gjithçka kërkohet.
Esat Ypi në vënd të ngushëllimit për largimin nga jeta të Petrit Myshketës, sjell këtë fakt që të len pa frymë. Në saj të dëshmisë së Petritit, shtëpia i kaloi në pronësi Asllan Ypit dhe i gjithë ky fis iu gëzua trashigimisë.
Kjo është ngjarja. Këtu merr shkas edhe hipnoza ime, e cila zor se mund të ndalet ndonjëherë. Petrit Myshketa, i lindur në Durrës me 6 maj të vitit 1936 dhe i larguar nga jeta me 29 korrik 2007, është i njohur në Durrës. Por rruga ka qenë e hapur. Fisi i Myshketave në Durrës, është shumë i njohur, madje i famshëm. Të parët e tyre, kanë ditur të themelojnë një fis, që nderi nuk do t’u takonte vetëm atyre, por çdo durrsaku. Na kanë mbuluar me mburrje, me krenari. Na kanë veshur me një lloj qytetarie që na jep vlera krahasuese dhe na ngren rryben kur “matemi” me të tjerët. Nxitur nga feja së pari, e më pas nga trashigimia më e mirë, Myshketat çfaqen dukshëm të urtë, punëtorë, të mënçur, të matur, fjalëpak e zotnillëk shumë.
Në punët e mia kam hasur shumë të urtë të tillë, në të tri anët e besimit: mislimanë, ortodoksë e katolikë. Ata mbajnë peshën e kulturës durrsake. Të arsimuar, një pjesë jashtë atdheut, tregtarë me “mustaqe”, pra me peshë, me gjuhë të huaja, por edhe me bagazh artistik. Dhe këtu Myshketat dhe për këtë jam shumë i sigurtë, nuk zejnë vendin e parë vetëm në Durrës, por në të gjithë Shqipërinë. Tamam një “Casa Ricordi”.
Kur flas me Xhani Myshketën, nga i cili përfitoj kulturë komunikimi, mësoj se nga Myshketët janë 40 pjestarë aktivë që aktivizohen me muzikë. Në se ka puse nafte, për të treguar rezervat e mëdha që ekzistojnë, për Myshketat do të thoja pa më voglin hezitim që janë “puse” të pashtershme muzikore. Sonda e gazetarit, nuk e ka shumë të vështirë të zbuloj mineralin e rrallë, por të pasur të muzikës Myshketiane. Nëse do të nisja t’i numuroja, ky shkrim nuk do të mbaronte asnjëherë.
Që të gjithë Myshketat për fat i njoh, njërin më shumë se tjetrin. Për më të vjetrit më ndihmon ky Xhani, që mbetet një virtuoz i xhezit, por duke mos nënvleftësuar edhe zërin e tij. Nuk e dija se çifti Asim dhe Hatixhe Myshketa, janë shtuar me 9 fëmijë. Pa tjetër që do t’i përmënd të gjithë ata: Xhemili, Ahmeti, Atlija, Petriti, Ismetja, Skënderi, Shpëtimi, Fatmira dhe Refiku. Tek vendi ku durrsakët e quajnë “shtëpia e kinezëve”, jetonin Myshketat dhe sot e trashëgojnë këtë pronë.
Vëllai i Asimit, Ahmeti ishte tregëtar i njohur dhe u dha shumë pas blerjes të veglave muzikore. Shtëpia e Myshketave u kthye në panair të veglave muzikore, piano, fizarmonikë, kitare, mandolinë, klarinetë e çdo gjë tjetër që prodhonte tingull. Dhe të gjithë Myshketët e kthyen familjen në një shkollë të artit muzikor dhe jo rastësisht të gjithë u bënë të njohur.
Aftësia e tyre i bëri të famshëm. Urtësia dhe kultura e tyre, i bënë qytetarë konkurues. Dashuria për njerëzit, ndershmëria, rrezatimi i tipareve më të mira të shoqërisë buronin edhe nga besimi, kundrejt veçmas edhe trashigimisë. Është shumë e vështirë të dallosh njërin nga tjetri, por në këtë rast Petrit Myshketa shkëlqen me faktin e bërë publik nga eruditi ynë Esat Ypi. Sa të mënçur kemi dhe pak u jemi përkushtuar atyre! Diçka po tentoj, por mbetetmi ende prapa asaj që duhet bërë.
Petrit Myshketa ishte burim i humorit. Humori në gojën e Petritit ishte kthyer në art. Ky Petrit bënte një disidencë shumë të zgjuar, si vetë arti i tij. Ironizonte, rrezikonte paksa, por ishte shumë i mënçur për t’ia dalë. Ka patur shumë shokë, shumë miq, një prej të cilëve edhe mua. Na lidhi puna. I ka dhënë shumë kulturës durrsake Petriti, si një pjesë e oqeanit të madh të artit dhe kulturës durrsake që krijuan Myshketët. Fizarmonika e tij nuk u “lodh” teksa krijonte tinguj, që krahas muzikës prodhonte edhe pjesë të shpirtit të Titit tonë, aq hokatar, aq i ëmbël, me një miqësi të lyer pastër nga pastërtia e shpirtit të tij.
Ky zotni i muzikës dhe i miqësisë, me 6 maj mbushi 86 vjetorin e lindjes dhe me 29 korrik gjithnjë të këtij viti, është në 15 vjetorin e largimit nga jeta. Zemra e tij u lodh nga peshat e rënda dhe ta pamerituara të jetës, duke e dorëzuar frymëmarrjen në moshën 71 vjeçare. Sa do të donim ta kishim pranë, për ta shijuar miqësinë me të dhe veçanërisht humorin e rrallë dhe shumë domethënës!
Tani u “kapa” me Petritin, duke qenë fort i sigurtë se të gjithë Myshketët e meritojnë këtë lloj “kapje”. Një dinasti që është në rrënjë të qytetarisë durrsake. Edhe rrënjët e rrënjëve të këtyre Myshketëve, shkëlqejnë. Degë pas degëve janë të mbushura me fruta, shijen e të cilave po i shijojnë njerëzit. Është investim i kahershëm dhe që ruhet fort edhe tani. Myshketët e rritur i gëzohen fëmijve të tyre, i gëzohen nipërve dhe mbesave të tyre, të cilët janë në lartësinë e trashigimisë, duke ruajtur me fanatizëm gjithçka të arritur.
Këtyre Myshketëve, duhet t’u falemi dhe t’u jemi mirnjohës, që me punën e tyre na kanë shtuar krenarinë. Dhe kjo ndjehet, preket.
“Vij unë”! Kujtesa magjike e Esat Ypit. Kështu e kujton “Shembullin e pashembullt” të Petrit Myshketës. Edhe në vlerësimin e punës tënde Esat, mangësitë e atyre që kanë në dorë ngacmimin e qytetarisë durrsake, borxhet janë deri në fyt. Por njëherë tjetër do të merrem me to. Tani i përkushtohemi një njeriu të madh të Myshketave. Është fjala për Petritin, Petritin e këtyre Myshketave gjithnjë kryelartë dhe sfidues.
Durrës: 17 maj 2022

Mund të jetë një imazh i 1 person
Mund të jetë një imazh i 1 person
Mund të jetë një imazh i 8 persona, njerëz që luajnë instrumente muzikore dhe njerëz në këmbë
Mund të jetë një imazh i 13 persona dhe teksti që thotë "I MYSHKETA MUSICIANS 2 6 3 7 IO 12 15 13"
Mund të jetë një imazh i 4 persona
Mund të jetë një imazh i 6 persona, njerëz në këmbë dhe njerëz që luajnë instrumente muzikore
Mund të jetë një imazh i 3 persona, njerëz që luajnë instrumente muzikore, njerëz në këmbë dhe ambiente të brendshme

Burimi/Facebook/Autori

Josif Papagjoni – LIMOZ DIZDARI – NJE MIT DHE NJE PENG PER MUA

No Comments Kulture

Limozi sot eshte ne intubim… I shtruar ne nje spital ne Durres. Ndoshta ne paradhomen e… Mos qofte! E kush nuk e njeh Limozin! Me rrenje nga Delvina, por dhe i lidhur fort me Saranden, krenari e saj. Emer i madh i artit shqiptar. Qysh gjimnazist ne “Hasan Tahsini” Sarande, une e kam ne sy fytyren e tij, dinamizmin e tij duke hyre e dale sa nga nje salle ne tjetren, aty ne godinen e hershme te Shtepise se Kultures, ku ai po pergatiste nje ansambel te madh diku te 150 vete, me tri zera, kor e komplekse, qe e dhame edhe ne shkallet e teatrit antik te Butrintit ku festohej çdo 1 Maj. Behet fjale per vitet 1965-1967, kur Limozi punonte asohere ne Sarande. Une e doja shume muziken dhe si i ri gjimnazist qe isha, i ngjitesha Limozit aty ne dhomen e pare, poshte, ku kishte edhe pianon. Pianoja e tij me dukej nje magji. Apo gishtat e Limozit qene te tillet per mua?! Ai kishte qejf te kendonte kur kompozonte. Zakonisht kur punonte me korin, me shume i binte fisarmonikes dhe me tingujt e saj edhe dirigjonte. Gufonte i teri… Ky imazh u ngul thelle ne trurin tim dhe ashtu mbeti. Mbeten edhe shume e shume tinguj, zera, kengetime se toku, natyrisht. Nga me te bukurit tinguj te Limozit asaj kohe ishin ata te kenges “Shirat e vjeshtes”, me nje poezi te kredhur mes nje tisi melankolie te thelle dhe shume te embel: “Ç’me vijne keshtu ne heshtje/ tinguj plot emocion/ T’i derdh si shira vjeshte,/ ne nje kenge mendoj…”
Oh, sa shume e kam kenduar kete kenge magjike te Limozit me kitare, here vetem e here me tim vella, Mitron! Sa shume hapesire qe ka! Çfare frushullime shirash e gjethesh, çfare vrapi poetik. Pikerisht kete motiv ai e beri me pas temen muzikore te filmit “Mesonjtorja” me zerin e te mrekullueshmit Gaqo Çako dhe vargjet naimiane te Qiriut. Dhe pastaj ato kenge-kantata te rralla, te paperseritshme qe ai kompozoi ne filmat “Malet me blerim mbuluar”, “Rruge te bardha”,”Beni ecen vete”, “Koncert ne vitin ’36”, “Qortimet e vjeshtes”, “Perralle nga e kaluara”. Kujtoni per pak se çfare madheshtie ka kenga “Keputa nje gjethe dafine”. Po ajo kitara te filmi “Rruge re bardha”, kur Deda i Rikard Ljares dhe Centralistja Zana, thajne robat e bera qull teksa avujt ngrihen e ngrihen lart si nje mjegull a pluhur yjor. Çfare embelsie! Sa dashuri njerezore ka e gjitha ajo… Mua me ka rrembyer muzika e Limozit. Perhere. Eshte si nje shkulme e shpirtit kombetar, nje cope dhe’ qe lengon, qe frymon, qe mugullon. Cikli “Kenget e tokes” eshte nje Shqiperi brenda meje, brenda teje, brenda te gjitheve ne. Simfonia e tij me variacionet harmonike te kenges “Do marre çiftene, do dale per gjah” ka brenda epiken dhe liriken, triumfin dhe ringjalljen, te buten dhe te shtruaren, pastoralen dhe folkloriken. Koncertet instrumentale, kantatat, kenget, muzika simfonike, muzika e dhomes, muzika skenike dhe ajo filmike, te gjitha si nje oktave e madhe, si nje areal tingujsh, jane vertet nje dimension muzikor i lakmuar prej nga kullon fryma dhe shpirti yne kombetar, permasa e relievit, monopati, pylli, klorofila, brenga, dashuria, nje “kulloshter” e tingullit epik te malit dhe te fushes, vendosmerise dhe meditimit, çastit poetik dhe trishtimit te embel, tretur te gjitha ne fryme e ne mish. Muzika e Limozit nuk klith, por dritheron, hyn drejt e ne lekure, behet ndjeshmeri, ti je qejf ta kendosh, ta fishkellesh, sepse ajo eshte e nje paradigme sa kombetare, aq universale; sa e madherishme e sublime, aq dhe lirike, e embel, lehtesisht e kendueshme, me nje vijezim melodik te qarte, pa destrukturime te qellimta dhe thyerje flagrante te melosit popullor prej nga frymezohet shpesh, sikunder dhe nga temat e tij burimore vetanake… Muzika e Limozit eshte e thjeshte, e qashter, e kthjellet. Ai nuk i ka qejf aspak “kokolepsjet” per te shprehur gjoja “modernitetin”, muzike qe deperton, hyn drejtperdrejt ne shpirt…
Limozi rierdhi ne Sarande me nje mision kulturor diku nga fillim vitet 2000. Ai u be “perdorues” i godines se Kinoteatrit te qytetit te Ksamilit. Kur punoja ne Sarande si regjisor, kaq here beja prova me grupe teatrore te rrethit per festivalet teatrore qe organizonim aty. Njihja çdo skute te asaj godine. Si çdo godine kulturore, pas vitit 1990 edhe ajo nisi te degradonte pak nga pak nga pakujdesia, sido qe ishte nje ndertim i ri. Por ja, e mori Limozi ne kujdestari dhe ajo sikur mori fryme. Une kam shkuar disa here aty. Por s’e heq nga mendja kur shkova ne nje nga bujtjet e mia, dhe te dy me Limozin ia nisem ca kengeve te tij, ai ne piano e duke kenduar, une i thekur e pas kenges se tij. Nje mrekulli… Por nuk ishte kjo mrekullia e vertete. Mrekullia qe Limozi kishte bere me ate ngrehine te “plakur” para kohe ishte se tashme ai e kishte zbukuruar me mjedise, lule, peme, gjelberim, arredim te dhomave dhe studiove, krijimin e nje biblioteke me libra te dhuruar, pianot per mesimin e femijeve, valltaret e vogla dhe sidomos me rikonstruksionin e salles se madhe te shfaqjeve, me ndenjeset dhe aksesoret e skenes, te gjitha te mirembajtura. Te vinte t’i thoshe: “Bravo Limoz Dizdari per kete kujdes dhe pune te lavderueshme qe ke bere!” Kisha pare disa koncerte instrumentale, qe ne ate mjedis ende fshatarak te Ksamilit, ishin ku e ku me lart nga çfare mendja jote mund te parashihte.Gjithe kohes ai kishte ne koke projekte, enderronte te ringjallte ansambin e madh te kenges me orkester, kor e komplekse; donte te bente takime zonale te teatrit, estradave, ansambleve, gjer dhe foltore me natyre akademike ne rrahje temash te shumefarta, kryesisht me brendi e format dijeformues. Beme dhe nja dy projekte se bashku. Por bah! Nuk gjente mbeshtetje as nga Ministria e Kultures, as nga Bashkia Sarande. Dhe kjo e deshperonte pa mase…
Deshperimi iu rrit vit pas viti. Nje here i thash: “Pse nuk shkruan Limoz, muzika tende duhet te jete sot prijese, kunder kesaj tallavaje dhe vulgarizimi qe po na mbyt”. Ai me pa ne sy dhe siç e kish zakon, ma keputi: “Perse te shkruaj, kenge per shalet e zbuluara e te pacipa, per injorantet, per llumin, per rakine, per rumba-dumblla, per çfare? Jo! Muziken sot e kane bere llum… llum…” Eh, muzika e Limozit, çfare kthjelltesie qe ka! Ai nuk mund te bente muzike per tollovite e seksualitetit banal si tema baze, as per hajgaret dhe dum-dumet shurdhuese. Shpirti i tij eshte poetik, ndjeshmerite e tij muzikore jane sublime. Nuk mund te ikje nga mali e te bije ne kenete…
I dhashe te drejte. E qepa.
Dhe tani kam nje peng timin…
Para thuajse nje viti, aty ne Sarande, tek rrija me nje mikun tim artist e po pinim nje kafe, erdhi dhe Limozi. Kishte kohe qe ishte i shqetesuar per fatin e Qendres se tij kulturore DEA – ish kinoteatri i Ksamilit. Donin t’ia merrnin, ta debonin prej andej, se kontrata e lidhur per perdorimin e mjediseve te saj kishte mbaruar. Duke biseduar, edhe duke i qare hallin sigurisht, une i thashe: Limoz, perveçse je nje artist i shquar, ti ke qene dhe nje personalitet politik i te majtes, deputet, kryetar i Lidhjes se Shkrimtareve dhe Artisteve, anetar i kryesise se LSI. Ti te duan, te respektojne. Besoj se ke miq plot, te cilet kane influence te PS dhe kryeministri, ua degjojne fjalen. “Te kush, te kush? – me nderpreu ai. – Vertet ti beson se une do t’i lutem atij, te gjatit, se do t’i perulem? Sa gabim po ben, Josif! Nuk e dua kete keshille nga ty”. Une u ndjeva si i zene ne çark. I thashe, ne thelb, ne ate muhabet e qarje halli, pak a shume, se jeta keshtu rrotullohej, se ata qe e kishin ne dore ate pune ja qe e dashkan ndonje “perkedhelje” ne seder, ndonje mesazh dykuptimesh se nuk po i lufton e kundershton, se paku donin pasivitetin e tij, heshtjen, per te shmangur çdo meri dhe kapriçio, qe prishte pune… ishte, afermendsh, nje gjykim pragmatist dhe bizantinist i imi, duke e pare me sy kete dreq realiteti ku frymojme. Ne asnje menyre, ma preu ai. Une dua te drejten time, asgje me shume.
Pastaj mora vesh se Limozit po ia merrnin ate qender kulturore, qe ai e kishte ngritur me thonje dhe e kishte bere model hijeshie. E pashe ne ekrane dhe lexova per të ne shtyp se po bente protesta individuale gjer prane dyerve te Kryeministrise per ta kundershtuar vendimin e marrjes se Qendres. Kerkonte mbeshtetje nga njerezit, opinioni publik, ojq-te. Heshtje. Nje lodhje ndihej tej e tej mbi ta. Si perhere njerezit qene te ftuar te klithnin, te shaheshin dhe te boksonin ne tifozerite e politikes. Dhe ne nje nga keto dite, jo me larg se nje muaj, te kafe LIBRI, teksa pija kafen e mengjesit me dy miqte e mi, ia behu papritur Limozi. E ftova per nje kafe, por ai me tha se po e priste nje mik gazetar brenda, per t’i paraqitur problemin e tij. Ishte Skender Minxhozi. E pyeta se si po shkonte puna, me tha ca fjale, pastaj siç e kishte zakon, sahanet pa kapak, shtoi: Nuk ke shkruar asgje per mua dhe per shkaterrimin e Qendres Kulturore DEA. Eh, o Limoz, e kush ma var mua, ia ktheva, fol kot, gure ne hava, ku duan t’ia dine keta!… Jo, kembenguli ai, fjala jote peshon! Ok, vijova une, meqe e ke merak, do shkruaj diçka te forte…
Por nuk e shkrova dot. Gjithfare angarish dalin e futen neper kembe. Por çfare do kisha shkruar valle? Po ja…
Shtet shqiptar dhe politikane qe keni kyçet e gjithçkaje ne kete vend! I frytshem valle eshte veprimi juaj qe ate godine te bukur me mjedise te qendisura rreth e rrotull nga dora e Limoz Dizdarit, e quajtur ndryshe QENDRA KULTURORE DEA ne Ksamil t’ia hiqni nje artisti te madh si ai dhe ajo te bjere ne duart e nje organizate a ca njerezve pa emer, qe nuk e dime çdo bejne neser me te, siç u be me dhjetera e qindra ngrehina kulturore, salla kulture, teatri, kenemaje, muze, kinostudio etj, te cilat u zhvaten pa meshire, u shqyen, u molen per te fryre barqet e lloj-lloj militanteve e jesmeneve tuaj majtas e djathtas, te cilat per t’i kthyer ne burime parash dhe mbushje barqesh nderruan destinacion, dhe u prishen, dhe u bene shumekateshe etj?! A do jete nje e tilla edhe ajo, QENDER DEA neser apo do kthehet ne nje mejhane salçicesh e tymi me shume per te majmur ca zhvates te “institucionalizuar” sot, por qe neser nje zot e di se si mund te nderrojne lekuret. Edhe gjarpri, thone, nderron shtate lekure… A nuk ishte e dinjitetshme qe ate institucion ta mbante ne perdorim ky artist i madh, ky etalon i muzikes shqiptare, i lindur per art dhe qe e do artin, qe e ka shtepine e vet, jo nje bodrum?!!!…Boll pleherishte ka Shqiperia, ajo qe nhe lulishte. Dhe… dhe… me vjen keq t’ua them, por ia plaset shpirtin artistit tone, Limozit tone. E çfare ju kishte bere ai?! Veçse i dha ketij populli ndoca perla te rralla, kenge himne kombetare, nje muzike qe tingellon yjeve dhe dritheron shpirtit tone. Ia vrate shpirtin, o qeveritare, ia ndotet muziken, ia shqyet endrren e bukur qe kishte, ia bete pis ate strehez ku ai me siguri do te vijonte qe te buisnin zera dhe tinguj arti… Ia bete tallava…
Ja Limoz, ky ishte pengu im ndaj teje!

Burimi/Facebook/Autori

Ndue Lazri – E DIELA ME SHOQATAT SHQIPTARE TRENTINE

No Comments Kulture

Tek Kambana e Paqes në Rovereto
Ka krijuar një traditë të bukur shoqata “Besëlidhja” në Rovereto. Para disa vitesh ajo ishte iniciatore për të vënë flamurin shqiptar në atë kodër memoriale me emrin Miravalle, ku ndodhet Campana dei Caduti (Kambana e të rënëve) ose Kambana e Paqes, siç quhet zakonisht. E ndërtuar nga shkrirja e gëzhojave të predhave të topave të Luftës së parë Botërore me projektin e priftit Antonio Rossaro, si simbol për t’iu thënë jo luftrave dhe po paqes, ajo kambanë prej më shumë se gjysmë shekulli, në perëndim të diellit, me tingujt e saj përkujton të rënët në luftimet që u bënë në territorin përreth dhe shpërndan motivin e përhershëm të paqes. Jo larg prej këtu është varreza ku prehen pranë e pranë ushtarët italianë dhe ata austriakë që u vranë duke luftuar kundër njëri-tjetrit. Edhe kjo vendosje pranë e pranë shpërndan një mesazh: Përtej mortjes armët heshtin dhe mbretëron paqja e përjetshme.
Është një kambanë tjetër në Shqipëri e ndërtuar me iniciativën e një prifti italian, edhe ai me emrin don Antonio, gjatë vitit të mbrapshtë, kur shqiptarët u armatosën papritur dhe luftuan kundër s’di se kujt, siç thotë poeti me vargun e tij “armiku ishim ne vetë”. Prifti italian i nxiste nxënësit e shkollave për të mbledhur gëzhojat e armëve të përdorura dhe i stimulonte duke iu dhuruar një fletore në shkëmbim të katër gëzhojave. Kështu u ndërtua kambana e Paqes në Shqipëri. Në këto ditë të turbullta botërore, për shkak të luftës në Ukrainë, këto dy kambana, në unison edhe pse mbi njëmijë kilometra larg njëra-tjetrës, shpërndajnë tingujt aq të nevojshëm e aq të dëshiruar të paqes.
Tradita e shoqatës “Besëlidhja” qëndron në faktin që çdo vit, në përvjetorin e vendosjes së flamurit shqiptar, i pari në radhë ndërmjet 92 flamujve të shteteve të ndryshme, anëtarët dhe aktivistët e saj vijnë këtu e venë një tufë me lule. Është ky jo vetëm nderim për të rënët në luftë, por edhe mesazh paqeje, që komuniteti shqiptar në Rovereto përhap përpara italianëve dhe komuniteteve të tjera të huaja të zonës së Trentinos.
Edhe në ditën e djeshme, dhjetra anëtarë e aktivistë të shoqatës, këshilli i saj drejtues dhe të tjerë u ngjitën në kodrën memoriale dhe vunë tufën me lule pranë flamurit kombëtar. Takojmë MIltiadh Ziun, Cristina Xhakollin (me babanë e saj veteran e patriot), Osman Parrucën e Gjovalin Gjergjin, që ishin në grupin iniciator të këtij eventi që para shumë vitesh. Më tej imprenditorin e palodhur dhe anëtarin e këshillit të komunës Fatjon Mulliçi, mësueset e shkollës Dila Rrapi, Jonilda Lo Cascio e Aida Sena, që janë edhe aktiviste të palodhura, dy motrat Aida e Ledja Halilaj, që kanë agencinë “Le Aquile” (Shqiponjat) në ndihmë të emigracionit, aktivistin e poalodhur kosovar Besim Arifi e të tjerë. Marrin pjesë edhe aktivistja e shoqatës “Arbëria” Mirela Tomassini dhe aktivisti i shoqatës “Aquila” të Arcos, imprenditori i suksesshëm Musa Reçi. Kanë ardhur edhe konsulli i Kosovës në Milano, Driton Blakçori, e komisarja për diasporën pranë Konsullatës shqiptare në Milano, zonja Luljeta Çobanaj. Pas vendosjes së tufës me lule dhe fotove në grup pranë flamurit dhe kambanës së paqes, u bë një takim i shkurtër në sallën e muzeut e të ekspozitave, ku përshëndetën kryetari i shoqatës “Besëlidhja”, Dashamir Kërtusha, konsulli Driton Blakçori, komisarja për diasporën Luljeta Çobanaj dhe aktivistja Cristina Xhakolli. Luljetën e shikoj gjithnjë aktive dhe pranë shoqatave shqiptare. Vetëm në ditën e djeshme ka marrë pjesë në 3 aktivitete shoqatash të ndryshme. Kjo është një mbështetje dhe inkurajim konkret per komunitetin shqiptar.
Dy dokumentarë për Shqipërinë dhe Meksikën
Në sallën e konferencave të Fondacionit Caritro në qytetin e Roveretos u zhvillua një veprimtari tjetër e bukur, e organizuar nga shoqata “Teuta” e qytetit të Trentos. Në sallën e bukur e prestigjioze binin në sy midis pjesëmarrësve edhe aktivistë të shoqatës shqiptare dhe të komunitetit meksikan me veshjet kombëtare karakteristike, aktivistë të shoqatave të tjera në zonë, punonjës e assesorë të komunës, anëtarë të këshillit komunal etj. Shumë prej anëtarëve e aktivistëve të shoqatës “Besëlidhja” erdhën këtu direkt nga aktiviteti tek Kambana e Paqes. Ishin edhe mësuesit e palodhur Dritan Mashi e Irena Vuka Mashi, që vinin nga Levico Terme.
Aktivitetin e hapi kryetarja e shoqatës “Teuta”, Leonora Zefi. Pastaj e morën fjalën assessori i komunës Rovereto, Mauro Previdi, konsulli i konsullatës së Kosovës Driton Blakçori, komisarja për diasporën Luljeta Çobanaj e anëtari i këshillit të komunës së Roveretos Fatjon Mulliçi.
Pastaj të pranishmit ndoqën me interes shfaqjen e dy filmave dokumentarë të realizuar mjaft bukur mbi Shqipërinë e Meksikën.
Ndue Lazri

Potrebbe essere un'immagine raffigurante 1 persona e attività all'aperto
Potrebbe essere un'immagine raffigurante 2 persone, persone in piedi e attività all'aperto
Potrebbe essere un'immagine raffigurante 6 persone, persone in piedi e attività all'aperto
Potrebbe essere un'immagine raffigurante 4 persone, persone in piedi e attività all'aperto
Potrebbe essere un'immagine raffigurante 7 persone, persone in piedi e attività all'aperto
Potrebbe essere un'immagine raffigurante 3 persone, persone in piedi, monumento e attività all'aperto
Potrebbe essere un'immagine raffigurante albero e attività all'aperto
Potrebbe essere un'immagine raffigurante attività all'aperto e monumento
Potrebbe essere un'immagine raffigurante 14 persone e attività all'aperto
Potrebbe essere un'immagine raffigurante 7 persone e attività all'aperto
Potrebbe essere un'immagine raffigurante 5 persone e attività all'aperto
Potrebbe essere un'immagine raffigurante 4 persone e attività all'aperto
Potrebbe essere un'immagine raffigurante 12 persone e spazio al chiuso
Potrebbe essere un'immagine raffigurante 4 persone, persone in piedi e attività all'aperto
Potrebbe essere un'immagine raffigurante 3 persone, persone in piedi e attività all'aperto
Potrebbe essere un'immagine raffigurante 2 persone e persone in piedi
Potrebbe essere un'immagine raffigurante 4 persone e attività all'aperto

Burimi/Facebook/Autori

Luke Luka – MUJI I MAJIT E LULET

No Comments Broadcasting Kulture

(Kopshti me lule asht nji kenaqesi e veçante!).🌹🌸🌿🌹🌸🌿
Shkodra e kangeve,e humorit,e dijes dhe e kultures asht edhe e luleve!
Lulet,humori e kanga ne Shkoder kane jetu bashke e nuk ke si i ndane.Le te kujtojme kanget “karajfilat qe ka Shkodra”luleboren”etj. ,
Kjo tradite e Shkodres, asht pasqyru edhe ne kanget qe i kane kushtu poetet e kompozitoret luleve.
Lule boren kompozitori Simon Gjoni e njehesoj me vajzen qe dashunonte!
“Tuej kerku n’ar e ne koder
Tuej prek lulet gjith’me dor’
Veç n’nji kopsht te vogel n’Shkoder..
Ty te gjeta lulebore!
*
Arkavan me boje per mall
Shpendi ban pushim tek ti
Nder kopshtije gjendesh rradhe kush kimetin nuk ta di. …
Drandofillja tuej e pa,
Karajfilin e kuq harlise
Une,tha,jame gjalle hala
boçe tjera du me nise!..
*
Jesemen ti perpjete shkon
Lule te bardha me gjeth te blerte/zogu i ajrit ne ty pushon/me kendu kangen e sinçerte….
*
Nji kange te vjeter ,me fjale te shkodranit Simon Çurçia,titullu ,”kanga e luleve” e ka kendu edhe Bik Ndoja, bilbili i Shkodres,krenaria e qytetit.
Shume emna lulesh perdoren edhe si emna,kryesisht per vajza(Mimoza,Vjollca ose edhe ndonji per djem si Karajfil).
*
Oborret e Shkodres ishin te mbushuna me lloj-lloj lulesh shumengjyrshe,te cilat krijonin nji mjedis te bukur e te kandshem,tuej i dhane kenaqesi te veçante te zoterve te shtepise,si dhe miqeve e shoqnise qe nuk mungonin.
*
Le te kujtojme emnat e disa luleve e kush te dije ma shume ta plotesoje kete postim:
Elbarosa(çele dimen e vere), lule dimni(peme me ere te mire qe lulezon ne dimen),lule mosmeprek(sa e perket mbledh gjethet),lule sahati(ashte thirre edhe lule krisht),lule kumona, karajfili, tulipani(disa llojesh me ngjyra te ndryshme),lulemullaga,lulevilja,sharmasheku(gjeth qe mbulon muret ,tuej kriju nji jeshildhek te bukur e te fresket),sheboja,lulebora(eja eja lulebore se me ty du me vu kunore),lule mustaku,bordullaku,vjollca(e para e pranveres),zymyli,shqiponja,lule grosha(varce),begonja,lulekadifja,lulkuqja,barsilogu,sheboja,zamaku,lule zymyli,shemshiri,rozmaria,mimoza,corcolla, argjentata,drandofillja,lule margerita,marangjyli etj.etj.
Ne Shkoder,kohet e fundit, ashte kriju tradite qe ne nji dite te veçante te muejit maj, te festohet “Dita e luleve”!
Pergezoj te gjithe ato qe po vazhdojne kete tradite te bukur te qytetit tone!

Burimi/Facebook/Autori

Markelian Kapidani – Dy themeluesit e shkolles se muzikes Preng Jakova – Shkoder

No Comments Kulture

Këta dy burra patën idenë dhe kurajon të hapnin shkollën e muzikës në qytetin tonë…. të mbështetur nga të tjerë kolegë si dhe nga gjithë qyteti i Shkodrës, ata arritën në qëllimin e tyre. Nga kjo shkollë kan dalë shumë muzikantë të cilët me punën dhe talentin e tyre kanë nderuar emrin e kësaj shkolle.
Sot, kalon nga rruga ku dikur gumëzhinte një shkollë muzike… por nuk dëgjon më asgjë!!! As një tingull Violine apo pianoje që po studion, korno, Flaut…
Para godinës së shkollës, tregu i shilteve dhe klubet kanë marrë përparësi…
Shkodër, ku je që s’nihesh? Të ka hi bëtha mëth?!
… Të dashur miq, mos harroni kaq shpejt gjanat e mira që ka pasë ky qytet…

Burimi/Facebook

Sazan Guri – Mithi i Shën Gjergjit

No Comments Argëtim Kulture

Mithi i Shën Gjergjit është një mit mijëravjeçar që ekziston në shumë mitologji dhe shumë fe në të gjithë botën. Kështu ekziston miti i lashtë grek për çlirimin e Andromedës nga Perseu, Apoloni që vret gjarprin, miti i Zigfridit në mitologjinë gjermane, Uicilopocli tek Azteket që vret gjarprin që nxjerr flakë nga goja, shkruan shkrimtarja e ditur Kozeta Zavalani. Dragoi është një simbol mbarëbotëror. Kombinon gjarprin dhe zogun, lëndën materiale dhe shpirtin njëkohësisht vazhdon kjo shkrimtare. Në lindje quhet i dobishëm, ndërsa në Perëndim mori kuptimin e ligësisë dhe shkatërrimit, kuptim të cilin ka marrë dhe në këtë mit.
Emri i Shën Gjergjit është i lidhur ngushtë me eliminimin e dragoit, të së keqes, ndaj emrat Gjergj simbolizojnë njerëz të mëdhenj, të lindur për të bërë punëra të mëdha. Kjo lidhet edhe me kuptimin që u jepte populli hyjnor pellazg njerëzve me kraharor të gjerë, me zemër tëmadhe, me gji të gjerë ndaj dhe thirreshin gjergji – gjergj
Beteja me dragoin simbolizon vështirësitë që ekzistojnë për të arritur dikush të fitojë frutet e dijes brendësore. Vrasja e dragoit është përplasja brendësore midis dritës dhe errësirës, duke qenë njeriu që lufton për të mundur natyrën e tij të errët dhe arrin vetëzotërimin. Ai në këtë mit simbolizon ligësinë, të gjitha dobësitë dhe defektet njerëzore.
Ndërsa Shën Gjergji, simbolizon botën shpirtërore, të mirën, forcën pozitive, që simbolizon diellin, botën e vërtetë të dritës. Shpirti është ai që vendos ndërgjegjen – vetëdijen dhe bën njeriun të fillojë rrugën brendësore, apo udhën filozofike siç quhej nga traditat e qytetërimeve të lashtë.
Nuk është rastësishme që personazhi i Shën Gjergjit është kaq i dashur dhe i famshëm nga njerëzit, pasi çdonjëri e di se e mira dhe e keqja, drita dhe errësira, nuk ekziston vetëm në botën e jashtme por edhe brenda çdonjërit nga ne. Vetvetja superiore (Shën Gjergji) i cili lufton me personalitetin tonë (dragoi), në mënyrë që të çlirojë Psikinë tonë. Brenda nesh ndodhet një dragua, por edhe një Shën Gjergj, i gatshëm për ta vrarë atë. Mjafton që ne të duam ta bëjmë një gjë të tillë…
Kësisoj, Shën Gjergji, apo Gjergji i Shenjët ishte dhe është festë dhe ditë e shënjtë e shqiptarëve e cila festohej me 6 maj vazhdimisht edhe të shqiptarët e besimit muhamedan kudo që janë si në Drenicë, Dibër, Kukës. Edhe tani e mbajmë duke stolisur shtëpitë më dru shelgu tregon shkrimtari dhe publicisti Engjëll Gishti. Dru ky, i cili quhet dru jete. Pastaj, e stolisnim dhomën me lule, të cilat i vënim edhe nën jastuk, ku flenim natën. Kështu mëngjesi na qilte më lule nën jastak. Njëkohësisht i lanin femijtë nanat tona më një enë me ujë të mbushur më hithra për dezinfektim të trupit. Kjo përsëritej në çdo Shën Gjergj.
Shen Gjergji eshte patron i shqiptarëve katolikë, ndaj dhe Skënderbeu mori këtë emër. Për këtë arsye edhe Noli i madh, zgjidhte përherë Kishën e Shen Gjergjit. Shikoni brezat e argjend të grave në kostumet arbëreshe: ato kane të gjitha figurën e Shën Gjergjit në qender. Pastaj, nderimi i shën Gjergjit si patron i shqiptarëve, pas kohës së Skënderbeut, u shtri edhe mbi ortodoksit. Psh shaminë e zezë pas vdekjes së Skënderbeut në kokë deri në fun dtë shekullit të kaluar, e vunë edhe katolikët mirditasit, por edhe ortodoksit e Moresë.

Burimi/Facebook

Teona Bushati – Paste nje jete plot ngjyra si muralet e saj !

No Comments Kulture

I du shume njerezit qe kane shume dimensione , qe duan dhe realizojne pasionet e tyre dhe jashte profesionit te vet por e bejne ama me shume profesionalizem!
Nermin Shurdha, Artistja qe nuk ka studjuar per arte e qe qendron pas muraleve te Qytetit te Shkodres, eshte ne profesion nje Ekonomiste me karriere 17 vjecare ne kete profesion .
Nermin vjen nga nje familje e vjeter shkodrane, dhe eshte rritur ne nje mjedis artistesh! Pelqen hiking , ka zvillu per shume vite artin e pikturimit te tatuazheve me kena e tani eshte fokusuar te muralet.
Ka zgjedhur muralet se deshiron qe arti i saj te kete sa me shume audience e jo te kufizohet ne ekspozita, brenda muresh. Ajo muralet e quan Ekspozita ne Ajer te Paster!
Arti per Nerminin eshte si nje rruge qe i duhet cdo personi per me dale nga realiteti i tij sado i bukur qe te jete ai, pasi monotonia e realitetit vjen nje moment e te mbyt !
Nermin nepermjet muraleve pervecse realizon nje veper artistike, estetikisht te bukur qe i jep ngjyra dhe jete qytetit, mundohet te jape dhe nje mesazh per kalimtaret e vecanarisht per rinine, i cili mund te themi se eshte edhe missioni i saj me fisnik.

I urojme Nerminit shume shume sukses ne punen qe ka zgjedhur te bejme me shume dashuri e pozitivitet! Paste nje jete plot ngjyra si muralet e saj !

Nuk ka asnjë përshkrim të disponueshëm
Nuk ka asnjë përshkrim të disponueshëm
Nuk ka asnjë përshkrim të disponueshëm
Nuk ka asnjë përshkrim të disponueshëm

Burimi/Facebook

Ne diten e lindjes per Ferid Balen

No Comments Kulture

Nga Pjeter Logoreci
Vlerësimi i personave me kontribute të shquara në fusha të ndryshme, mos lenia e tyre në harresë, respekti ndaj tyre, vendosja në piedestal apo stimulimi në mëndyra të ndryshme për cfarë ato dhanë e bënë për vendin, është detyrë e shtetit por edhe e cdo njërit nga ne. “Shfrytëzimi” i PERLAVE, njerzve të shquar, të cilët pamvarsisht nga mosha apo gjendja ekonomike, vazhdojnë të jenë aktiv dhe të japin pa u kursyer eksperiencën e tyre të vyer për brezin e ri, duke e shkruar nder libra atë cka dijnë e cka jeta i ka mësuar, duhet të terheqë vemendjen e institucioneve dhe organeve të ndryshëm.
Një nga këto perla të cmuara që kemi, është Profesori i kantos dhe muzikologu Ferid Bala.
Prof. Feridin e njoha personalisht nga afër në auditorin e universitetit Luigj Gurakuqi të Shkodres, me rastin e prezantimit të librit të tij – Kënga dhe Këngëtarët Shkodranë -. Atë ditë salla universitare ishte e mbushur plot me qytetarë, këngëtare dhe muzikantë të njohur, disa nga të cilët ishin nxënësit e tij apo zbulimet e tij. U fol shumë për Ferid Balen, aktivitetin e tij, librat e tij, ndihmesën e dhënë në formimin e talenteve të reja, por shkaku që më ngacmoi për të shkruar këto rreshta është vendosmëria e tij (edhe pse në pension) për të punuar dhe për të ndihmuar sa mundet në fushën dhe specialitetin e tij.
Shpesh herë, statusi i pensionistit, e pengon Feridin për të bërë realitet daljen në dritë të librave që shkruan dhe që i mbesin gjatë në dorëshkrim. Këmbëngulja dhe përpjekja e panderprerë për të kontaktuar persona që i “japin një dorë” për të cuar në fund projektet e botimit të dorëshkrimeve, kontaktet, takimet në kafe apo telefonatat për këtë punë janë të shumta. Një ditë pata fatin edhe unë të jem “i ftuar” i Feridit, por që e shfrytëzova edhe për të nxjerrë në dritë këtë shkrim.
Kush është Prof. Ferid Bala?
Feridi lindi në një familje qytetare shkodrane me 12 prill 1934. Nëna e tij Naxhija ishte e bija e Ahmet Boricit, bir nga familja e përmendur e Daut Boricit. Ajo pat 6 femijë, tri vajza dhe tre djem. Babai i saj Ahmeti ishte drejtor i doganave shqiptare në Tiranë deri sa në mospajtim me politikën e Zogut, u dorëhoq nga detyra.
Babai i Feridit, Nuhi njihej si pronar i madh tokash në Shkodër. Fisi i tij, si origjinë, vinte nga Pecajt në malësinë e Dukagjinit. Nga familja dhe fisi i Feridit ka pasur shumë arsimtarë të njohur për ndihmesën e tyre në arsim si në Shqipëri ashtu edhe në Kosovë. Ndër vellezërit e Feridit, Vehbiu, ishte profesor i gjuhës shqipe dhe njihet si themeluesi i degës për gjuhë e letërsi në universitetin e Shkodres (atë kohë instituti i lartë padagogjik). Ai ishte mesues i popullit, deputet si dhe i lauruar me cmimin republikës së klasit të parë. Ndërsa Nazmiu është i njohur si administrator dhe krijuesi i idesë së parqeve të mallrave në zonën e veriut.
Shkollën fillore Feridi e bëri në Shkodër në mësonjëtoren 24 Maji ku mësues muzike pat kompozitorin Prenk Jakova. Që në atë kohë Prenka e klasifikoi Feridin, së bashku me Enver Dibren, si një nga zërat më të mirë të shkollës dhe e aktivizoj nëpërmjet Shtëpisë së Pionierit, në melodramen Dasma Shkodrane. Aty djaloshi shkodran bie në kontakt me këngëtarët e njohur File Gjeloshi, Bik Ndoja, Leo Prela (Bariton). Për shkak të zërit të bukur e të vecantë ai zgjidhet së bashku me Klotilde Shantojen, Florinda e Ndrek Gjergjin, nga specialistët rus të muzikës për tu dërguar në Festivalin Ndërkombëtar të Rinisë në Bukuresht. Ky aktivitet, ku morën pjesë 100 koriste nga Shqipëria, të gjithë të veshur me kostumet e bukura shqiptare, pat si drejtues artistik muzikantin e njohur Gaqo Avrazi dhe u vlerësua me cmimin e 3-të.
Duke parë dëshirën dhe talentin e Feridit, piktori Foto Stamo nguli këmbë që ai të futet në Liceun Artistik të Tiranës ku në vitin 1953 filloj të studiojë për kanto nën kujdesin e vazhdueshëm të këngëtares Marie Kraja. Në fillim punon me tenorin Maliq Herri e më vonë me sopranon Jorgjie Truja. Një ndër mësueset që pat ndikim të madh tek Feridi ishte pedagogia bullgare Vasilika Bakerxhieva e cila atë kohë ishte edhe mësuesja e këngëtares Vace Zela. Me mbarimin e liceut në 1957-tën, së bashku me Cesk Zadejen e Gaqo Cakon janë ndër të parët që themelojnë dhe punësohen në Ansamblin e Këngëve e Valleve në Tiranë, ku Feridi ndejti vetëm tre muaj pasi u thirr në shërbimin ushtarak.
Ministria e mbrojtjes e përzgjedh atë, jashtë dëshirës së tij, për ta dërguar me studime si ingjinier në sherbim të flotës ushtarake shqiptare, në Bashkimin Sovjetik (Leningrad, sot Petërsburg). Nga këmbëngulja e tij për të qëndruar në Shqipëri, ai lejohet të jetë pjesë e Ansamblit të Ushtrisë. Pas periudhës ushtarake, emrohet si shef muzike në Klubin e Rinisë – Herojt e Vigut – ku ishte bashkëpunetor me kompozitorin Zef Leka, i cili e mbështeti shumë në punën e tij. Në janarin e vitit 1962 fillon studimet e larta në konservatorin e sapo krijuar të Tiranës në degën e kantos. Ishte bashkëstudent me këngëtarët e njohur Gaqo Cako, Luisa Cako, Irena Gjergo, Kirstaq Paspali. Me mbarimin e studimeve univetsitare u emrua si këngëtar në TOB ku pat disa koncerte vokale si dhe disa role në opera të ndryshme(1). Nën veshtrimin e ndikimin e luftës së klasave u transferua në Shkoder në Klubin e Rinisë si shefi i muzikës ku qëndroj deri në 1970-tën.
Në vitin 1971, fillon punën në degën e sapo krijuar të kantos në shkollën e muzikës Prenk Jakova në Shkoder, ku nxori maturantët e parë apo zbuloj talente si: Valdete Hoxha, Agim Hushi, Violeta Gashi, Enriketa Kuqani, Valentina Hasani, Sabahet Vishnja, Myfarete Laze, Frano Lufi. Në shkollë merret me krijimin e programeve mësimore si dhe jep eksperiencën e tij metodike në hapjen e shumë shkollave analoge në të gjithë vendin. Si pedagog dhe specialist i muzikës, Feridi merret me punime shkencore, shkruan artikuj të ndryshëm problemor të mësimdhënies në kanto në shtypin shqiptar apo merr pjesë në emisione televizive. Në këtë vit dekorohet me Urdhërin Naim Frashëri të Klasit të III-të. Që nga viti 1886-të, Feridi mban titullin – Mësues i Dalluar -. Cmimin Naim Frashëri të Klasit të II për arritje të larta në procesin mësimor, e merr në vitin 1990 dhe në 2011-tën nderohet nga Bashkia e Shkodres me titullin “Prenk Jakova”.
Ferid Bala ka një veprimtari të gjërë didaktike dhe është autor i disa librave për shkollat e mesme të muzikës, si “Ushtrime Vokale”, “Përmbledhje me Arie e Romanca”, etj. Së bashku me shokë të tjerë muzikantë themelon në Shkoder shoqaten Artistike “Dashamirët e Këngës Shkodrane” duke organizuar aktivitete të ndryshme koncertore dhe shkencore. Si cdo shqiptar, mbas daljes në pension në vitet 1990-të, provon emigracionin në SHBA dhe në Kanada nga ku kthehet rreth vitit 2000. Po këtë vit boton librin kritik “Në lulishten e këngës dhe të këngëtarve popullore shkodranë”, në vitin 2009 boton librin “Fjalor muzikor i komentuar”, në vitin 2011 (me rastin e 50 vjetorit të shkollës së muzikës Prenk Jakova), boton librin “50 vjet Art e Kulturë” dhe librin “Këshilla për këngëtarët”. Në vitin 2012 nxjerr në treg një libër “Përmbledhje pjesësh popullore” që është bashkëpunim i autorit me shumë kompozitor dhe krijues shqiptarë. Së fundit në vitin 2014 nxjerr monografinë “Kënga dhe Këngëtarët shkodranë, pjesa e parë” e në 2015 pjesën e dytë të këtij libri.
Si këngëtar lirik dhe si solist i Ansamblit Amator të Shtëpisë së Kulturës Shkodër, Feridi, u shqua për interpretimet e tija me nivel të lartë në aktivitete e konkurse të ndryshme kombëtare, ku u vlerësua me cmime, diploma dhe medalje të ndryshme.
Gjatë takimit për të intervistuar Prof. Balen, më bëri përshtypje të madhe energjia e tij pozitive dhe dëshira për të nxjerr në dritë krijimin e tij të ri, një libër mbi historikun e muzikës klasike shqiptare, të cilën ai sapo e kishte formatuar në kompjuter. Dëshiroj tu bëj të ditur lexuesve të këtij shkrimi si dhe dashamirësve të muzikës, që të kontribuojnë në botimin e këtij libri të përmasave mbarë kombëtare, që vendosë një gurë me shumë në themelin e kulturës shqiptare. Prof. Ferid Bala me ndihmesen dhe profesionalizmin e tij në fushën e muzikës është dhe do të mbetet një nga PERLAT e cmuara në gjerdanin e intelektualve e atdhetarve shqiptarë.

Burimi/Facebook/Gegnisht/Teona Bushati

Gaqo Avrazi, gur themeli i muzikës profesioniste shqiptare!

No Comments Kulture

Vasil Sofokli Tole

☞ Muzika dhe muziktarët shqiptare të pas Luftës së II-të Botërore i janë mirënjohës artistit dhe dirigjentit kolonel Gaqo Avrazi, për gjithshka Ai bëri për themelimin e muzikës shqiptare si institucion, deri në fund të jetës së Tij.
Personalisht nuk e kam takuar “Artistin e Popullit” Gaqo Avrazi, por emri dhe kontributi i Tij i gjithanshëm në muzikën shqiptare është i njohur dhe i gjithëpranuar edhe si mbështetësh talentesh muzikore, dirigjent, kompozitor, pedagog e muzikolog etj.
Gaqo Avrazi, gur themeli i muzikës profesioniste shqiptare! ♬🔔
Gëzuar ditën e lindjes kolonel Avrazi!📯
Lindi: 16 mars 1915, Korçë
U nda nga jeta: 18 shkurt 1985,
▪ AVRAZI Gaqo (1915–1985).
Pjesëmarrës në Luftën ANÇ, ushtarak (kolonel), kompozitor dhe dirigjent, Artist i Popullit. Lindi në Korçë në një familje artdashëse. Qysh herët mori pjesë në veprimtaritë artistike që organizoheshin nga shoqatat kulturore në Korçë, si “Rinia Korçare”, “Agroni” etj. Në vitin 1932 filloi të studionte sistematikisht nën drejtimin e kompozitorëve Kristo Kono dhe Zisi Morcka. Mori pjesë në demonstratat antifashiste dhe u lidh me Lëvizjen ANÇ.
Themeloi grupin e parë artistik partizan të Qarkut të Korçës dhe të gjithë Shqipërisë, me anën e të cilit përhapi këngët mëmëdhetare, partizane dhe revolucionare të traditës dhe këngët e kompozitores Dhora Leka. Ai drejtoi korin e UNÇSh që u krijua më 25 korrik 1944, me urdhër të Shtabit të Përgjithshëm të Ushtrisë.
Pas vitit 1945, mbi bazën e këtij kori, u krijua Ansambli Artistik i Ushtrisë, të cilin e drejtoi për shumë vjet me mjeshtëri. G.A. krijoi shumë poema, kantata, muzikë dhome, këngë, marshe, tablo muzikore. Ishte drejtues artistik i talentuar e me kulturë të gjerë profesionale. Është dekoruar me urdhra e medalje të luftës dhe të veprimtarisë artistike.

Burimi/Facebook