Home

Lajme

TRAGJIKE në Zvicër, e moshuara vret me thikë 7-vjecarin nga Kosova! Nëna: Më mori lulen më të bukur

No Comments Aktualitet Lajme

Një ngjarje e rëndë është shënuar në Basel të Zvicrës, ku një grua e moshuar 75-vjeçare ka vrarë me thikë një vogëlush 7-vjeçar nga Lipjani i Kosovës, afër shkollës së tij. Rastri tragjik ka ngjallur revoltë shoqërore ku pati marshime protestuese për aktin e rëndë të të moshuarës, në vendin ku u vra fëmija. Nëna mes lotësh: Nuk e njoh fajtorin. Unë kurrë nuk e kam parë dhe nuk e di pse e vrau djalin tim. Ajo shkatërroi jetën tonë. Haradinaj: Dhimbje e madhe, lutjet e mia janë me familjen e Mërgimit

Rrit madhesinë e shkrimit Zvogëlo madhesinë e shkrimit
Në një rrugë të vogël në një qytet të qetë, ndodhi një krim i tmerrshëm të enjten.

Një ngjarje e rëndë është shënuar në Basel të Zvicrës, ku një grua e moshuar 75-vjeçare ka vrarë me thikë një vogëlush 7-vjeçar nga Lipjani i Kosovës, afër shkollës së tij. Rastri tragjik ka ngjallur revoltë shoqërore ku pati marshime protestuese për aktin e rëndë të të moshuarës, në vendin ku u vra fëmija.

Vendi ku u vra vogelushi
Djali humbi jetën dje rreth orës 13:00 në një rrugë të Baselit, ku gruaja, që tashmë është vetëdorëzuar në polici, e theri me thikë të voglin.

7-vjeçari Mërgim. L nga komuna e Lipjanit po kthehej nga shkolla kur u ther në mes të rrugës nga e moshuara e cila e pranoi krimin para organeve të rendit. Djali jetonte prej vitesh në Basel me familjen e tij, ndërsa mbeten ende të mistershme shkaqet e këtij krimi makabër.

Nëna e Mërgimit: Ajo grua më shkatërroi jetën, më mori lulen më të bukur

Nëna e vogëlushit, është e shkatërruar. Ajo ende nuk e beson atë që ka ndodhur. Thotë se nuk i di motivet e vrasjes së djalit të tij që për herë të parë po kthehej i vetëm nga shkolla për në shtëpi. Nuk e njeh vrasësen e birit të saj, por di të e sigurt se tashmë jeta e saj është shkatërruar.

“Ne jemi shumë keq. Nuk mund të besojmë se çfarë ka ndodhur. Djali ynë nuk është më. Ajo mori lulen më të bukur nga unë. Nuk e njoh fajtorin. Unë kurrë nuk e kam parë dhe nuk e di pse e vrau djalin tim. Ajo shkatërroi jetën tonë”, thotë Fatma, nëna e Mërgimit teksa nuk i ndal dot lotët. Kujton edhe momentin e fundit me djalin teksa i shkoi në krevat herët në mëngjes: “Ishte aq i lumtur”, thotë ajo.


Haradinaj: Dhimbje e madhe, lutjet e mia janë me familjen e Mërgimit

Kryeministri Ramush Haradinaj ka ngushëlluar familjen e 7-vjeçarit, i cili u vra dje në Basel të Zvicrës.

“Ndajë dhembjen e madhe dhe ua përcjellë ngushëllimet më të thella familjes së Mërgimit, 7-vjeçarit të vrarë dje në Basel të Zvicrës. Mendimet dhe lutjet e mia janë me ju në këto çaste të rënda”, ka shkruar Haradinaj në Facebook

Dëshmitarët: Ishte i mbytur në gjak. Edhe fëmijët tanw të frikësuar

Nxënësi i shkollës fillore u gjet në rrugë nga një mësues që kaloi me biçikletë. Dëshmitarë të tjerë okularë thanë se fëmija e kishte fytin e prerë dhe pranë tij kishte shumë gjak. I vogli ndërroi jetë në Spitalin e Fëmijëve përkundër ndërhyrjes së mjekëve që kryen operacion emergjent. Prokurorët nuk kanë konfirmuar nëse ka pasur një lidhje midis viktimës dhe gruas së moshuar e cila pas krimit u pa të largohej me vrap, ndërsa tashmë, e vetëdorëzuar pranë autoriteteve, ajo po merret në pyetje

Ngjarja ka ndodhur në mes të ditës teksa i vogli kishte dalë nga shkolla dhe po ecte i vetëm në trotuar për të shkuar në shtëpi. Personat që panë aktin makabër ishin të shumtë. Kanë mbetur të shokuar, saqë mediat e huaja përshkruajnë njerëz që vënë duart mbi kokë dhe tmerrohen.

Një nënë thotë se edhe fëmijët e saj ndihen të frikësuar se mos e njëjta gjë do të ndodhë edhe me ta. Ndërsa të tjerë prindër ditën e sotme i kanë shoqëruar fëmijët e tyre për në shkollë, edhe pse zakonisht ata shkonin vetëm.

“Mund të na kishte ndodhur secilit prej nesh”, tha një tjetër.

Tre djem të shkollës ku 7-vjeçari kishte vijuar mësimin, kanë thënë se e morën lajmin nga prindërit e tyre.

“Kur na njoftuam, ne ishim duke luajtur basketboll, nuk mund ta besonim se çka ka ndodhur”, kanë thënë ata.

Para këtij akti, disa banorë rrëfyen se kishin dëgjuar britma të një fëmije, por nuk e kishin menduar se është në rrezik.

“Shpesh këtu fëmijët dëgjohen duke luajtur dhe dëgjojmë zërat e tyre të lartë, pasi këtu është shkolla. Nuk e kemi menduar se është fjala për ndonjë rrezik”, thotë një banore.

Mediat zvicerane kanë publikuar edhe fotografinë e djaloshit 7 vjçar, i cili do të varroset në Kosovë.

Shqiptarja.com

GARA PËR KREUN E LDK-SË, ADELINA ISMAILI POZICIONOHET PËR KANDIDATIN

No Comments Aktualitet Lajme

Gara për kryetar të Lidhjes Demokratike të Kosovës po bëhet gjithnjë e më e nxehtë.

Pasi që ambasadori i Shteteve të Bashkuara të Amerikës tha sot se Kosova ka nevojë që të këtë më shumë femra në udhëheqje, e ku u aludua që ai e dëshiron kryetare një femër në krye të një partie kosovare, kanë filluar edhe reagime të tjera.

Një ndër femrat që ka qenë gjithmonë përkrahëse e LDK-së, Adelina Ismaili në një postim të bërë në Facebook ka marrë anë publikisht për një kandidate.

“E vetmja! The Only One!”, ka shkruar Adelina në Facebook duke postuar një fotografi të Vjosa Osmanit.

Ndryshe, Adelina është njëra prej përkrahësve më të mëdha të Lidhjes Demokratike të Kosovës.

Adelina e kishte bërë këtë gjatë kohës së Ibrahim Rugovës, por e ka mbështetur LDK-në edhe pas vdekjes së liderit të tyre shpirtëror.

Insejderi

Historia e Maradonës, babait me fëmijë nga Italia në Kubë!

No Comments Lajme Sport

Vazhdon të jetë në qendër të vëmendjes Diego Armando Maradona. Shumë shpejt mund të ketë një skuadër futbolli, të gjithë të vetën. Skuadër futbolli me fëmijët e tij kudo që ndodhen. Lajmi i fundit që ka të bëjë me këtë gjë është se: ish-futbollisti i famshëm nuk ka 5 fëmijë, por 8.

Një gjë të tillë e ka thënë avokati i tij Matias Morla, i cili ka rrëfyer në një television argjentinas se si “Pibe de Oro” ka edhe 3 fëmijë të tjerë nga dy gra të ndryshme në Kubë, gjatë qëndrimeve të tij të gjata në ishull, pas ndarjes nga Claudia Villafane, qëndrime të cilat shpesh ndaheshin me diktatorin Fidel Castro.

Morla ka thënë se një nga fëmijët deri tani të panjohur, është 18 vjeç dhe shpejt do njihet me babain e tij, trajneri actual i ‘Dorados de Sinaloa’.

“Gjithçka do sistemohet shumë shpejt. Maradona do të shkojë në Kubë për të bërë testet e ADS-së, por gjithçka duket në rregull. Diego dëgjohet rregullisht me të gjithë fëmijët prej kohësh tashmë dhe ka ndër mend të marrë përsipër të gjithë përgjegjësitë që i takojnë.”

Deri më tani, fëmijë ‘zyrtarë’ të Maradonës janë 5: Dalma dhe Giannina, nga martesa me Claudia Villafane (Giannina e ka bërë gjysh me Benjamin, kur ishte e martuar me El Kun Aguero).

Diego Armando Junior lindur nga marrëdhënia me Cristiana Sinagra (edhe Diego junior ka një fëmijë, i quajtur Diego Matias).

Jana, e bija e Valeria Sabalain dhe e njohur nga i ati në 2007-ën dhe në fund Diego Fernando, i cili erdhi nga marrëdhënia me Ojeda.

Pikërisht Giannina, vajza e dytë, ka gjetur mënyrën për të komentuar në mënyrë sa ironike, edhe të zemëruar lajmin për tre vëllezër të tjerë.

Ajo postoi në profiling e saj në Instagram një karikaturë dhe këtë frazë, drejtuar të atit: “Na mungonin vetëm 3 për të bërë një skuadër me 11. Ti mund ta bësh.”

Një mënyrë ‘e sjellshme’ për t’i tërhequr vërejtje prindit, edhe pse në një intervistë, gjeti mënyrën për ta ‘rritur pak dozën’ duke thënë: “Nuk më habit më asgjë. Kam mësuar se nuk duhet të diskutoj më me askënd dhe të mos i besoj askujt.”

Gazeta Shqip

Lorik Cana: Kam qenë Don Zhuan! Tani më bërtet gruaja!

No Comments Intervista Lajme

Këtë të shtunë në emisionin ‘My Living’ në Vizion Plus, i ftuar për të rrëfyer mbi stilin e jetës ishte kapiteni legjendar i skuadrës Kombëtare të futbollit, Lorik Cana.

Ai rrëfeu mbi jetën e tij pasi ka lënë sportin, për dietën strikte ushqimore, për pasionin e madh mbi makinat dhe Formula Uno, pilotimin e po ashtu edhe për marrëdhëniet me bashkëshorten. I pyetur nga gazetari Arjon Muça për detaje edhe personale, Loriku nuk hezitoi të përgjigjet.

Intervista

Arjon: Lorik përshëndetje, shumë faleminderit për kohën tënde, besoj se nuk të kam penguar. Je duke u bërë gati se do të shkosh në Champions, prandaj po përfitojmë nga rasti për të nisur takimin tonë dhe për të gjitha gjërat që kemi përgatitur për ty ?

Lorik: Të gjitha ato që jam i gatshëm të përgjigjem.

Arjon: Ndërkohë Lorik një pyetje shumë interesante që duam të dimë, është se kush është Lorik-u jashtë fushës së gjelbërt ?

Lorik : Është i njëjti person, i njëjti karakter më një kontekst të ndryshëm.

Arjon : Sa elementë mendon që i kishe në fushë dhe do të doje ti kishe dhe jashtë fushës por qe i ke humbur?

Lorik: Patjetër që futbolli e ka pjesën e betejës dhe ndërhyrjes fizike apo mënyrës se si ti shfaq energjinë tënde gjatë aktiviteteve, duke e vënë në dritë këtë pjesën e potencën. Por, potenca është dicka e brendshme dhe forca me e madhe e njeriut është potenca që ai ka në mendjen dhe në zemrën e tij.

Arjon: Sa vite ke që njihesh me bashkëshorten?

Lorik: Shtatë e gjysëm po hyjmë në të tetin.

Arjon: A i pëlqen ajo këto elementë, i quan si virtyte apo defekte?

Lorik: Sportistët kanë shumë vlera që ose kanë trashëguar ose kanë krijuar, kanë disa vlera që në profesione të tjera ose të ndryshme është e vështirë t’i gjesh. Patjetër që dhe faktori i personazhit publik bën atë të vetën.

Arjon : Pse të njihte e dinte kush ishe?

Lorik : Jo kur jemi takuar aspak, pastaj duke qëndruar bashkë e njeh dhe personin dhe sportistin.

Arjon : Më pëlqeu shumë fjala aspak, çfarë bëri Lorik apo bëri bashkëshortja që të të bëj për vete?

Lorik : Unë jam njohur me bashkëshorten në një restorant dhe thjeshtë mundësia për ta takuar apo për të patur mundësinë të kaloj kohë më të e krijova vetë. Në mënyrë indirekte krijova mundësinë që ajo të kishte nr tim të telefonit. Isha 99% i sigurt që do të më merrte, sepse ne jemi njohur në restorant. Ajo ishte komplet në anën e kundërt por sa herë që e vështroja, kthente shikimin. Ndodhi pas dy ditësh që më shkruajti dhe pastaj u lidhëm dhe kështu vazhdoi.

Arjon: Që në fillim e dije që do të ishte bashkëshortja ?

Lorik: Ka qënë një impakt i jashtëzakonshëm

Arjon : Shkëndija ama ndodhi në restorant ?

Lorik: Pa fol fare.

Arjon: Tani do më thuash si reagoi kur e mori vesh një që ishe futbollist dhe dy që ishe shqiptar. Në fakt reagoi më shumë kur e kuptoi që isha futbollist. Por, gjithcka është bërë në mënyrë të thjeshtë pa siklete.

Arjon: Ne e dimë që futbollistët janë Don Zhuan, po ti ke qenë I tillë ?

Lorik: Pikërisht ashtu, më një D të madhe dhe me një Zh të madhe.

Arjon: Ke patur një jetë aktive dhe përtej fushës së gjelbërt?

Lorik: Sa të më jepej mundësia se çdo gjë vërtitej rreth futbollit, 90% e aktiviteteve, ushqimi, pushimi, udhëtimet, grumbullime, ndeshja. Kohën e lirë dhe pushimet ishte e domosdoshme të hapje mendjen të merrje energji të reja. Gjithë ai fokus gjatë gjithë vitit është shumë e domosdoshme të shijosh dhe jetën.

Arjon: Ndërkohë cilat janë pasionet e tua?

Lorik: Një nga pasionet që kam ndjekur është ai që kam për historinë. Edhe gjatë ushtrimit të profesionit, udhëtimet apo grumbullimet më kanë dhënë mundësinë të lexoj sidomos për historinë e popullit tonë. Pasioni tjetër është pjesa e makinave.

Arjon: Më trego pak për të.

Lorik: Është vërtetë stereotipi i djemve që kanë qejf makinat e bukura. Po përtej makinave të bukura mua me ka pëlqyer shume sporti automobilistik. Kam marrë disa here leksione dhe kam hipur dhe me pilot të Formula 1, si Jean Alesi

Arjon : Shpejtësia më e madhe që ke arritur në pistë ?

Lorik : Nuk i kam dhënë vetë por kam arritur deri në 350 km/h/

Arjon: Kur qenë i ri ke pasur dhe ti ato ëndrrat e tua automobilistike? Arrite t’i realizoje ?

Lorik: Po arrita

Arjon: Çfarë makine ishte ?

Lorik: Porche GTDRS. Unë jam një fans i madh, një porshist i vërtetë.

Arjon: Ndryshuan pasionet kur u njohe me Monikën, të mbështeste ajo ?

Lorik: Jo pasionet kryesore nuk kanë ndryshuar.

Arjon: Po bashkëshortja kishte ende dëshirë që të ishe i shpejtë në makinë ?

Lorik: Fillon njihesh me gruan, krijon familje, makina sportive behet me familjare, pak sportive ende, por familjare. Fillon dhe ndërron mëndje, vete je më i kujdesshëm, nusja të bërtet “ Ki kujdes, ruhu”. Patjetër që mënyra e jetës ndikon në mënyrë të jashtëzakonshme kur ke bashkëshorte dhe familje. Plus kam një bashkëshorte me një karakter shumë të fortë. E rëndësishme është që personi që kë pranë të plotëson dhe të bën të lumtur.

Arjon : Lorik sot në shtëpi si zhvillohet dita jote ? Një ditë tipike ? Si është mëngjesi ?

Lorik: në mëngjes ne zakonisht çohemi bashkë, djali është në dhomën e ti. Çohet në mëngjes nuk na lejon që të flemë, kur është shumë herët para orës shtatë merret gjysëm ore dado me të, dhe kur vjen ora tetë vjen e hap derën, bërtet, futet në krevat dhe na zgjon. Zgjimi më fantastik për çdo prind. Pastaj vjen pjesa e mëngjesit.

Arjon: Kush e gatuan mëngjesin?

Lorik Cana: Zakonisht me pjesën e mëngjesit merret nusja.

Arjon: Çfarë ha për mëngjes ?

Lorik: Fruta në mëngjes, bukë të thekur me pak marmelatë, lëng portokalli, çaj ose kafe. Ose kur kam aktivitet mundohem të haj drithëra me kos, që të kem energji, dhe fillon dita. Ne e ndajmë ushqimin në mënyrë që mëngjesi të ketë dhe fruta dhe karbohidrate, dreka perime ( të pranishme në çdo vakt) por dhe pak proteina dhe karbohidrate. Në darkë nuk haj karbohidrate se më ndihmojnë të mbaj stabile peshën.

Arjon: I lan enët ?

Lorik: Jo nuk i laj se jam i llastuar. Kam gruan dhe dadon që merren me këto punë.

Arjon: Po ama gatuan.

Lorik: Shumë pak.

Arjon: Çfarë do kishe gatuar ?

Lorik: Do kisha gatuar një peshk, një levrek në furrë. Nuk është e vështirë sepse duhet të dish kohën kur gatuan peshk. Do bëja një salsë të thjeshtë me vaj ullir, hudhër, limon të cilën do e shoqëroja dhe me erëza. Anash do bëja ca argjinare të thjeshta me pak oriz të bardhë. Do e shoqëroja kështu.

Arjon : Kohë e fundit je vendosur ne Shqipëri ?

Lorik : Dy vitet e para mbasi u shkëputa nga futbolli, me vajtje e ardhje. Që nga gushti jemi me stabël në Shqipëri. Në Kosovë shkoj shpesh. Kam dëshirë të kthej këtë kohën e Kosovës që më ka munguar për gjithë këto vite, kështu tani çdo dy javë jam atje.

Arjon: Ndërkohë Monica dhe djali si e kanë pritur faktin që po qëndrojnë kaq gjatë në Shqipëri ?

Lorik : Nusja e ka marrë më shumë dëshirë. Ajo ka ardhur disa herë. Por, fakti që kemi patur miq para se të vinim , që kemi gjetur dhe kemi bërë miq të rinj, marrëdhënie miqësore, shoqëri për Monikën dhe djalin ♪7shtë pozitiv. Kemi fatin që jemi në një vend të mrekullueshëm më një kohë dhe ushqim të mrekullueshëm. Të marrë më të mirën e kohës.

Arjon: Ka pasione djali ?

Lorik: Makinat, është i çmendur mbas makinave. I njeh markat, modelet, i ka qejf avionët. Vetëm na pyet kur do ikim diku që të marrë avionin. E do shumë topin, e përzien midis këmbëve dhe duarve. Unë do e shtyja që të merrej me sportin. Cili do që i pëlqen më shumë, por do të doja që sporti të zinte një rol të rëndësishëm në jetën e tij.

Arjon: Nëse do vendoste të bëhej futbollist ?

Lorik : Ne do e ndihmojmë në çdo drejtim.

Arjon : Sa gjuhë flet Lorik Cana ?

Lorik: Nga ato që flas mirë, anglisht, frëngjisht, italisht dhe shqip. Gjermanisht jam shumë mirë, në gjuhën serbo-kroate gjithashtu. Kam një bazë të vogël të turqishtes, sa mos jem i humbur, ndërsa gjuhën spanjolle e kuptoj shumë mirë por nuk e kam praktikuar në të folur. Frëngjishtja dhe italishtja më ndihmojnë shumë me spanjishten.

Arjon: Po fakti qe di kaq shumë gjuhë, që ke kaq shumë informacion dhe që ke udhëtuar botën, të ka ndihmuar me Monica-n ?

Lorik: Absolutisht po. Ajo ka udhëtuar shumë por ka jetuar në Romë, në të njejtin vend, në të njëjtin komunitet, pjesë e ngritur e elitës romake. Ka udhëtuar shumë. Por, është ndryshe kur dikush ka udhëtuar dhe jetuar në vendet e ndryshme. Shoh që më ndjek dhe nuk e ka asnjë problem të udhëtojë. Shkojmë në Shqipëri ose ikim jetojmë në Francë, nuk e ka asnjë problem.

Arjon: Besoj se marrëdhënie të mirë ke dhe më prindërit e Monica-s.

Lorik: Sigurisht.

Arjon : Ata si e pritën, si ndërvepruan me ty?

Lorik: Nëna e Monikës e kishte problem këtë pjesën e futbollistit, por që nga hera e parë që u takuam kjo gjë ndryshoi. Ata janë njerëz shumë të thjeshtë, të hapur, shumë të mirë. Kam një raport jashtëzakonisht shumë të mirë.

Arjon: Po kur hyri Monica në shtëpinë tënde ?

Lorik: Ajo hyri në një realitet tjetër sepse hyri në familje të madhe që ishte e mësuar të rrinte gjithmonë bashkë. Pavarësisht që unë jam shkëputur prej tyre për shkak të aktiviteti që bëja, por momentet që kisha mundësi , mundohesha që të ribashkohesha me familjen. Për atë kanë qenë disa momente familjare që përjetohen në Italinë e Jugut, e re për të. Por, ajo ka patur mundësi të më ndihmojë dhe mua në ndërtimin e familjes së re, në zgjatimin e familjes së origjinës . Por, patjetër duke mbajtur gjithmonë pranë familjen e origjinës këtë pjesë që është e rëndësishme për ne shqiptarët. Ajo po mundohet të rrijë në këtë korrent tonin.

Arjon: Ke qenë nja nga futbollistet që vishej më bukur, sot çfarë marrëdhënie ke më stilin ?

Lorik: Duhet të jem i sinqertë më ty, unë 90 të kohës vishem me tuta. Por, nusja ka ndikuar në mëyrë jashtëzakonisht shumë pozitive dhe cilësore në mënyrën si vishem, sidomos prej që jemi bashke. Dihet që nuk i krahasojmë dot italianët me shijet e një vendi tjetër.

Arjon: Është bërë një dokumentar për ty, me trego pak për projektin?

Lorik : Projekti mori jetë 6 muaj mbasi e kisha lënë futbollin. Nuk e kisha absolutish në plan të bëja diçka, qoftë një libër. Pastaj thashë pse jo, sepse për të bërë diçka në mënyrën e duhur duhet kapur momenti dhe momenti është sa është I nxehtë se dhe kujtimet dhe njerëzit shprehin emocionet kur janë të freskëta. Nuk arrin ti tregosh të gjitha por në fund kam qenë ë kënaqur që kam pranuar sepse është një punë që mbetet dhe e tregon dhe në të ardhme.

gazeta-shqip.com

Ç’ do të thotë të jesh grua në Shqiperi!!!

No Comments Lajme Opinion

Kam ndër duar një vendim të turpshëm gjykate!
Kazusi: Dy burra, nga ata “të fortët”, pasi shkundën xhepat në kazinonë e lagjes, i futën nga dy dopio, sepse burrërohesh kësisoj, dhe i kryqëzuan rrugën shtetases duke e bllokuar në trafik. Kërcënim me jetë, ofendime, ulërima, pa shkaqe të arsyeshme. Përndjekje dhe breshëri telefonatash me përmbajtje ultimatumi…
Në komisariat: OPGJ-ja, me paraqitjen e njerit prej të të paditurve, se tjetri u fsheh pasi i kishte dalë pija, ndryshoi qëndrim 180 gradë. “Paraja hedh ujin përpjetë” – ka thënë dikush. E harroi detyrën dhe kërkoi të bënte “pajtim gjaqesh” duke luajtur me viktimën që ende e kishte të freskët traumën. Asnjë suport psikologjik! Madje edhe gjeneralitetet i kërkoi në koridorin e komisariatit, në këmbë, me një letër jashtë formatit zyrtar të shkresave. Pasi dëgjoi të paditurin që shkrifërohej, se kishte investuar, dhe pasi nuk i bëri dot ballë rezistencës së viktimës për të ndjekur çështjen ligjërisht, me pështymë të tharë dhe me shumë dhimbje, e përcolli në prokurori.
Në prokurori: Muaj të tërë pritjeje dhe asnjë njoftim! As për t’u dëgjuar, as për të vënë provat në dispozicion dhe as për t’u njoftuar për vendimin e marrë në heshtje nga prokurori, që është detyrim ligjor t’i bëhet me dije viktimës, në çdo rast, për t’i dhënë të drejtën e ankimimit.
Pas paraqitjes së zonjës së keqtrajtuar në Prokurori, viktimës së çështjes, rreth një vit pas kallëzimit, u mësua se prokurori na paskërkësh vendosur: Mosfillimin e çështjes penale. Pa thirrur palën kallëzuese, se me palën e kallzuar, patjetër që është takuar për të marrë çfarë i “takonte” që të mbyllte muhabetin (këtë e tha dhe i padituri, që i kam pesë miq e shokë unë! Ky duhej të ishte një nga të pestët). Jeta e viktimës në ankand! Edhe për të vënë në dispozicion kopjen e vendimit, rezistencë nga sekretaria. Qark i mbyllur i një sistemi të kalbur.
Pas marrjes së kopjes së vendimit, u bë një ankimim, brenda afateve ligjore dhe dosja u rikthye dhe një herë për plotësim dhe rishqyrtim. Gjyqe pas gjyqesh dhe, pas kalvarit 2 vjeçar, u zgjidh me vendimin e turpshëm si më poshtë…
Gjykata, në emër të “Drejtësisë”
VENDOSI:
Deklarimin fajtor të të pandehurit X për kryerjen e veprës penale “Kanosja” dhe në bazë të nenit 84 të Kodit Penal e dënon me 60 000 lekë gjobë (emri I të pandehurve dhe gjyqtarit pak rëndësi kanë pasi të gjitha vendimet për këtë target janë copy/paste. Vendime që lehtësojnë të pandehurin, mashkull në këtë rast, por i paburrë, duke paragjykuar viktimën.
Në aplikim të nenit 406, të KPrP, ulet 1/3 e dënimit dhe I pandehuri dënohet përfundimisht me 40 000 lekë gjobë ….edhe një lehtësim I vogël: pagesa e gjobës mund të kryhet brenda tre muajve.
Pa dashur aspak të promovoj, i referohem Kanunit të Lek Dukagjinit që shprehet: grueja s’bjen n’gjak edhe me qëllue që të vrasi kënd……Nëse hakmarrësi ve dorë mbi gruan e burrit, duke dashur që të hakmerret ndaj burrit, të saj, për marrje haku apo marrje borxhi, hakmarrësi ka bërë gabimin fatal që kanuni nuk ja fal…….Burrëria kanunore, nuk lejon që në sy të gruas të vtitet apo të çnderohet bashkëshorti… gjithashtu përcakton qartë që burri nuk ka tagër mbi jetën e gruas, pra, sipas kanunit, gruaja është e shenjtë dhe nëse vret një grua, ke hyrë 2 herë në gjak (duke presupozuar një shtatzani të mundshme). Më erdhi ndër mend një thënie: “Të jesh grua, do të thotë të jesh dy herë njeri”. Për fat të keq nuk ndodh kështu!
Pyetjes: “Ç’do të thotë të jesh grua në Shqipëri”, do t’I përgjigjesha: Do të thotë: të shkosh tek burri e virgjër! Të mos e shqepësh zërin e gojës se ai ishte fati yt! Të durosh siç kanë duruar shumë e shumë të tjera! Të rrihesh kafshërisht derisa burri, i sëmuri psiqik që të ka rënë për pjesë, të lodhet edhe vetë me dajakun dhe ta kurorëzojë këtë rreth vicioz me një vrasje spektakolare! Do të thotë të mos gjesh mbrojtje askund sepse dhuna është bërë status! Të të vlejë lëkura shumë pak! Të të paragjykojë i plotfuqishmi i lagjes sepse pi raki me burrin tënd dhe ti patjetër je kurva që meriton dajak, prandaj hesht se je me fat, se shoqet e tua kanë shkuar me vakt në atë dynja!
Të jesh grua në Shqipëri, do të thotë të bëjnë Pazar me lëkurën tënde! Do të thotë që jeta jote të kushtojë 40 000 lekë, në rastin më të mirë. Kaq ta ka vënë çmimin gjyqtari! Gjyqësori më seksist se kanuni!!!
Të jesh grua në Shqipëri do të thotë të gjendesh fillikat, e ngërthyer nga Sindroma e Stokholmit që, e vetmja gjë që ke mbas shpirtit, është psherëtima se edhe lotët janë tharë…as support nga prindërit, për arsye të opinionit, dhe as nga organet e drejtësisë, për shkak të prostitucionit institucional që e fabrikon dhe promovon dhunën. Të jesh grua në Shqipëri do të thotë që edhe festa jote të jetë ditë zie.
Dikur më bënte përshtypje një thënie e tim eti që sot tingëllon më aktuale se kurrë: “Femna asht darka e dreqit, moj bijë”.

Monika Melyshi, mars 2019

Vajza e presidentit Trump qëndron në Beograd, arsyeja do t’iu befasojë

No Comments Aktualitet Lajme

Mediat serbe shkruajn se vajza e vogël e presidentit amerikan, Donald Trump, Tiffany është duke qëndruar në Beograd me të dashurin e saj, Michael Bulos, transmeton Gazeta Metro.

Thuhet se ajo do të qëndrojë në kryeqytetin serb për 11 ditë dhe atje ka shkuar për tu argëtuar.
Tiffany është vajza më e re e presidentit amerikan Donald Trump me martesën e tij të kaluar me Marla Maples.

Ajo është 25 vjeçare, studion Juridikun dhe gjithashtu është modele.

Sipas mediave serbe, Tiffany është duke shpenzuar mirë në kryeqytetin serb./gazetametro.net

Intervistë për Deutsche Presse Agentur

No Comments Intervista Lajme

Ushtria e planifikuar ndër vite
Prishtinë, 14 dhjetor 2018: DPA – Parlamenti i Kosovës të premten ka miratuar Ligje që parashohin transformimin e Forcës së Sigurisë së Kosovës (FSK) në një Ushtri të rregullt. Ky hap do të nxiste reagime të ashpra në shtetin fqinjë të Serbisë , pjesë e së cilit dikur ishte edhe Kosova.
Së fundmi Kryeministri Ramush Haradinaj kishte vendosur Taksën doganore prej 100% në mallra të Serbisë. Në kuadër të Intervistës për dpa në Prishtinë Shefi i Qeverisë kosovare kishte sqaruar arsyet për ndryshimin e sjelljeve ndaj Beogradit.
Pyetje: Përse është e rëndësishme për ju, që në këtë moment të vëni gurthemelin e Ushtrisë së Kosovës?
Ushtria e Kosovës tashmë ka ekzistuar- në formën e FSK-së. Ajo çka ne po bëjmë tani është dhënia e mandatit FSK-së për mbrojtje të Kosovës si Ushtri.
Pyetje: Ministri i Punëve të Jashtme i NATO-s para pak kohe ju ka bërë me dije që nuk është ky momenti i duhur për transformimin e Trupave mbrojtëse ndaj katastrofave FSK në një Ushtri.
Ne nuk e kemi zgjedhur kohën. Procesi i transformimin të Forcës së Sigurisë së Kosovës (FSK) ka filluar para dhjetë vitesh, madje me udhëzimet aktive dhe mbështetje të Partnerëve tanë në NATO, ndër ta edhe Gjermanisë. Tashmë ky proces ka arritur në një pikë, ku ky është nja hap logjik dhe i imponuar.
Pyetje: Si do të vazhdon ndërtimi i Ushtrisë?
Procesi i ndërtimit është planifikuar të zgjasë dhjetë vite. Pas kësaj Ushtria do të arrij forcën prej 5000 ushtarë- aktualisht janë vetëm 3000. Dhe do të kemi vetëm armatim të lehtë.
Pyetje: A nuk mendoni se ky paraqet një kërcënim sado të vogël për Popullatën serbe në Kosovë?
Jo, aspak. Serbet i janë bashkuar FSK-së. Vetëm Beogradi është i pakënaqur me këtë.
Pyetje: Sa Serbë janë?
Përafërsisht tetë përqind. Para disa ditësh, kur po shpërndaja Certifikata në Ferizaj (Kosovë jugore) për Rekrutët, ne publik ishin të ulura familje serbe që po duartrokisnin kur përmendeshin emrat e djemve dhe vajzave të tyre. Mirëpo ka edhe raste kur Serbët e kanë braktisur FSK-në , sepse familjet e tyre janë kërcënuar dhe frikësuar haptazi nga Institucionet në Serbi.
Pyetje: Partnerët tuaj perëndimor kanë tundur kokën edhe kur keni vendosur Taksën prej 100 % në mallrat që do të importohen nga Serbia. Pse ka qenë e nevojshme kjo?
Serbia pothuajse gjithmonë e ka bërë të pamundur importimin e mallrave tona. Janë kërkuar Vërtetime të prejardhjes që natyrisht se nuk i kanë njohur, për shkak se Kosovën ata nuk e njohin si shtet. Kamionët me Tabela të Regjistrimit të Kosovës nuk janë lejuar të futen në atë shtet. Kanë vendosur rregulla të Mjekut Veterina. Po thuajse asgjë nuk funksiononte më , kur ne dëshironim të eksportonim.
Pyetje: Taksa prej 100% është një lloj bllokade tregtare….
Serbia po udhëheq një kampanjë jashtëzakonisht agresive dhe destruktive për shtetin tim. Aty ku ka mundësi punon kundër faktit që Kosova të anëtarësohet në Organizata ndërkombëtare- në Federata të Sportit, në Organizatën kulturore UNO UNESCO, tash së fundmi edhe në Organizatën policore INTERPOL. Ne duhej më në fund të mbroheshim kundër kësaj, prandaj erdhi deri te taksa.
Pyetje: Dialogu i zhvilluar me sukses prej vitit 2011 me ndërmjetësimin e Bashkimit Evropian me Serbinë për arritjen e një Marrëveshjeje për normalizimin e Marrëdhënieve në mes të dy vendeve ka arritur sërish në një pikë vdekjeje. A nuk kanë ndikuar edhe aksionet e juaja të fundit në këtë?
Është e vërtetë që dialogu ka dalur nga rruga. Por jo për shkak të masave defanzive. Por për shkak se së fundmi është diskutuar për territore dhe kufijve .
Pyetje: A e keni fjalën për Idenë e shkëmbimit të territoreve për vende të banuara me pakica- Serbët në Kosovën veriore dhe Shqiptarët në Serbinë jugore Lugina e Preshevës – bashkimin me Atdheun përkatës . Çka ka të keqe këtu?
Vetëm një Retorikë e tillë është shumë e rrezikshme për tërë rajonin. Askush në Ballkan nuk është plotësisht i kënaqur me kufijtë ekzistues. Mirëpo me t`u hapur një herë Çështja e kufijve, zor se do të arrihet prapë mbyllja e kësaj teme. Dhe siç na kanë treguar luftërat e viteve 1990 do të rrezikoheshin tragjedi të paparashikueshme.

Kryeministër i opozitës? Majko i përgjigjet Bazes: Mos kij merakun e Ramës!

No Comments Aktualitet Lajme

Ministri për Diasporën, Pandeli Majko ka reaguar sot për një shkrim të gazetarit Mero Baze që e ka përzgjedhur si kryeministër të opozitës për të drejtuar mazhorancën.

Duke i kthyer përgjigje Bazes, Majko shuan kuriozitetin e shumë kureshtarëve, nëse vërtet do të pranonte ai të ishte sërish kryeminister, por kësaj here edhe me bekimin e Lulzim Bashës.

Hollë dhe qartë, Majko shprehet se atij nuk i shkon roli i delfinit dhe se titullin që i kanë vënë “kryeministër i socialistëve” nuk do ta shkëmbejë në pazarin e maskave të politikës.

“Roli i “delfinit” është një kostum i cili nuk më është përshtatur në politikë”,- thotë ai.

Ish-kryeministri fshikullon keq Mero Bazen. Lexoni reagimin e Pandeli Majkos.

STATUSI I PLOTË I PANDELI MAJKOS:

Një editorial i gazetarit Mero Baze më ka shpallur të “përzgjedhurin” e opozitës për të drejtuar mazhorancën. Padyshim që artikulli nuk është në “ajër” pasi pena e Bazes nuk ngjyen në bojën e imagjinatës. Me një siguri, të cilën e zotëron kur ka informacion ai në shkrimin e tij nënvizon se “Lulëzim Basha do zgjedhje…me një kryeministër që e pranon ai, në këtë rast Pandeli Majkon…” (!)

Jetojmë në kohë të vështira dhe ankthi për politikën! Në dijeninë time, nuk më ka marrë malli të bëj gjëra të cilat i kam përbuzur që ditën që i kam hyrë politikës. Zoti Baze e di këtë edhe kur ai (pa ironi) ishte një bashkëpunëtor luajal i Sali Berishës.

Roli i “delfinit” është një kostum i cili nuk më është përshtatur në politikë. Kam bërë “dezhurn” (siç shkruan Baze) që 30 vjeç në zyrën e Kryeministrit të Shqipërisë, jo për “fajin” tim. Kam shërbyer dhe kur kam lënë zyrën, vendi ka qenë më mirë sesa ditën kur e kam marrë detyrën.

Titullin “kryeministër i socialistëve” e konsideroj një nder, të cilin nuk kam ndërmend ta shkëmbej në pazarin e maskave të politikës. Ditët e vështira i konsideroj provë për besimin dhe jo bukshkalësinë.

Pena e Meros është e rrallë në gjetjën e dobësive të politikës. Sot, ajo, më bëri të qartë frikën e saj. Kësaj të fundit nuk kam çfarë i bëj. Padyshim, frika e frikacakut të vret ndonjëherë më shumë se trimëria e trimit.

Në korridoret e politikës shqiptare i njoh rregullat. Një prej tyre është se “Lajmësi nuk ka faj”! Ai është dezhurni i kohës! Sigurisht!

Koha Jone

Gardianët e Izraelit shikojnë larg

No Comments Lajme Opinion

Shërbimet sekrete e shtetit hebraik kanë një vizion afatmesëm dhe afatgjatë, shpesh në konflikt me nevojat taktike të politikës. Pesha e industrisë së luftës. Lidhja me Shtetet e Bashkuara nuk është përgjithmonë

Deep State izraelian ka lindur më përpara shpalljes zyrtare të shtetit hebraik, me kalimin e mesnatës së 14 majit 1948. Bile shteti i sotëm i Izraelit është një krijesë e Deep State. Kanë qenë strukturat gjysmështetërore të Yishuv, komunitetit hebraik të emigruar në Palestinën e atëhershme nën mandatin britanik, ato që kanë prganizuar luftën për pavarësi nga Britania e Madhe dhe menaxhuar fazën e parë të luftës arabo – izraeliane të vitit 1948. Kanë qenë edhe po këto ente ato që janë transformuar me shpejtësi në insittucionet zyrtare e shtetit të sapolindur të Izraelit në kulm të emergjencës luftarake, nën drejtimin e liderit laburist dhe të Kryeministrit David Ben-Gurion. Midis komponentëve të Yishuv që do t’u japin jetë artikulimeve të ndryshme të Deep State izraelian janë Haganà, milicia e vetëmbrojtjes, nga e cila do të lindin forcat mbrojtëse izraeliane, domethënë forcat e armatosura, të njohura më mirë si Tsahal; nga Shai (Sherut modiin, Zyra e Informacioneve), shërbimi i inteligjencës përpara pavarësisë, do të formohen Shin Bet (Sherut ha-bitakon ha-klali, Shërbimi i Sigurisë së Përgjithshme) dhe Aman (Agaf ha-modiin), inteligjenca ushtarake. Mossadi i sotëm ka lindur në fakt mbi bazën e Zyrës Arabe e Departamentit Politik të Agjencisë Hebraike dhe të Mossad le-Aliyah Bet, Institutit për Emigracionin Klandestin, që kishte detyrën të sillte në Palestinë hebrenjtë e mbijetuar holokaustit, duke i shpëtuar survejimit të Marinës dhe të Ushtrisë së Madhërisë së Tij. Institucionet e Yishuv, ashtu si ato të shtetit për 30 vitet e para të jetës së Izraelit, janë dominuar nga Partia Laburiste, e cila kishte kontrollin e plotë të asaj që mund ta quajmë komponentja civile e Deep State. Bëhet fjalë për kooperativat ekonomike, për lëvizjen e kibutzëve, të sindikatës së fuqishme qendrore (Histadrut) që do të karakterizojnë ekonominë e markës socialiste në dekadat e para të Izraelit, por që e kanë humbur rëndësinë e tyre me kthesën neoliberiste të realizuar pas fitores së Partisë Likud në vitin 1977.

Në fillimvitet ’50, Mossadi ka integruar megjithatë në radhët e tij disa komponentë të së djathtës sioniste, në mënyrë të veçantë anëtarët e Lehi (e quajtur nga anglezët Banda Stern nga emri i themeluesit të saj), përgjegjëse veç të tjerash për vrasjen e ndërmjetësuesit të Kombeve të Bashkuara, Folke Bernadotte, Kontit Wisborg. Midis ish anëtarëve të Lehi ishte Kryeministri i ardhshëm Yitzhak Shamir, që integroi Mifratz, njësinë e parë operative të Mossadit, e ngarkuar që të kryente vrasje, rëmbime dhe sabotime jashtë vendit. Në këtë mënyrë, Deep State ka kontribuar që të shërohet fraktura midis krahut laburist dhe atyre minoritare të lëvizjes sioniste. Krizë e shënuar nga momente dramatike, të simbolizuar nga mbytja e “Altalena”, anijes të ngarkuar me njerëz dhe armë e marrë me qira nga Irgun, lëvizja e kryesuar nga Menachem Begin, që u sulmua nga Ben-Gurion pasi krerët e organizatës nuk i nënshtroheshin autoritetit të tij.

Deep State izraelian përbëhet nga Forcat e Armatosura (IDF), nga komuniteti i inteligjencës, nga Autoriteti për Energjinë Atomike, nga kompleksi ushtarako – industrial dhe nga komponente të tjera të rezervuara, si për shëmbull shumë sekreti institut në Nes Tziona ku kryhen kërkime lidhur me luftën kimike dhe biologjike. Edhe pse në mënyrë informale, në të bëjnë pjesë dhjetëra ndërmjetësuesit që promovojnë shitjet jashtë vendit e produkteve të sofistikuara të industrisë luftarake izraeliane. Forcat e Armatosura përbëhen nga një bërthamë oficerësh dhe nënoficerësh profesionistë që inkuadrojnë rekrutë dhe rezervistë. Shërbimi ushtarak është i detyruar për meshkujt dhe femrat jo të martuar. Me mbarimin e shërbimit ushtarak, meshkujt integrohen në rezervë dhe mund të thirren në shërbim për stërvitje periodike apo në rast emergjence.

Kjo bën që midis kuadrove të ndërmjetëm të ketë persona që jetojnë si civilë, por që shpesh thirren të operojnë në gjirin e njësive ushtarake të rëndësishme, si repartet e Aviacionit apo të inteligjencës ushtarake. Në këtë mënyrë, Deep State izraelian ka një lidhje direkte me shoqërinë civile izraeliane, në ndryshim nga çka ndodh në vende të tjera ku burokracia e lartë dhe drejtuesit ushtarakë e të inteligjencës jetojnë të ndarë nga pjesa tjetër e shoqërisë. Drejtuesit ushtarakë izraelianë, ashti si ata të inteligjencës, shpesh pasqyrojnë tensionet që përshkojnë shoqërinë civile. Komandat e larta ushtarake dhe ato të inteligjencës e kanë shprehur gjithmonë opinionin e tyre përpara drejtuesve politike, porn ë përgjithësi janë treguar respektues të parimit se është politika ajo që komandon ushtrinë. Por ka të paktën dy raste në 20 vitet e para të ekzistencës së Izraelit ku Deep State ka ushtruar të gjithë peshën e tij duke shkaktuar një kthesë vendimtare në politikë.

Në vitin 1955 skandali Lavon minoi shpresat e “pëllumbit” Moshe Sharett për të arritur një marrëveshje me Egjiptin, duke hapur rrugën për rikthimin e Ben-Gurion si Kryeministër dhe në vitin 1967 drejtuesit ushtarakë dhe të inteligjencës e shtynë një Levi Eshkol ngurrues që t’i sulmonte i pari ushtritë arabe në rrugën e mobilizimit, sipas planeve të përgatitura me kujdes prej kohësh. Më vonë, sipas interpretimeve dashamirëse ndaj Begin, Ariel Sharon kishte vendosur në autonomi të plotë, duke e gënjyer vetë Kryeministrin e tij, që ta shtynte Tsahal deri në portat e Bejrutit gjatë Operacionit “Paqe në Galilela” më 1982. Por kohët e fundit janë shfaqur fraktura midis drejtimit politik dhe eksponentëve të rëndësishëm të Deep State lidhur me strategjinë që duhet adoptuar ndaj Iranit dhe palestinezëve.

Meir Dagan, një prej krerëve legjendarë të Mossadit, e kishte vendimin e Kryeministrit Netanyahu, i mbështetur nga Ministri i atëhershëm i Mbrojtjes Ehud Barak, për të sulmuar impiantet e programit bërthamor iranian si «ideja më idiote që kam dëgjuar ndonjëherë». «Kundërshtimi i Dagan, ashtu si presionet e forta të ngjashme të ushtruara nga drejtuesit ushtarakë dhe të shërbimeve të tjera të inteligjencës, e shtrënguan që ta shtyjë në mënyrë të përsëritur sulmin ndaj Iranit», shkruan Ronen Bergman në librin e tij kushtuar vrasjeve të përcaktuara izraeliane, që zbulon sesi Dagan u shty që t’ia referojë Drejtorit të atëhershëm të CIA-s Leon Panetta planet e sulmit izraelian. Administrata Obama ushtroi në atë kohë presione të forta për t’i bllokuar ambicioet luftarake të Bibi Netanyahu.

Dagan nuk ishte aspak pacifist, përkundrazi. Si ish ushtarak dhe njeri i inteligjencës kishte hartuar një kuadër të kthjellët të pasojave të një sulmi ndaj impianteve bërthamore iraniane, që paraqiste në vetëvete rreziqe të konsiderueshme në ekzekutimin e tij dhe se do t’i ngadalësonte, por nuk do t’i bllokonte përfundimisht projektet atomike e Republikës Islamike. Bile, sipas Dagan, sulmi izraelian do t’i ofronte drejtruesve iranianë pretekstin për t’u pajisur me bombën atomike. Kurse Izraeli është gjendur i izoluar përballë aleatit amerikan dhe opinionit publik ndërkombëtar, pa llogaritur që Irani do të mund të përgjigjej duke përdorur më shumë se 100000 predha dhe raketa që supozohej se ishin në posedim të Hizballahut në Liban. Opinioni i një prej drejtorëve më jetëgjatë në drejtimin e Mossadit pranohej edhe nga eksponentë të tjerë të rëndësishëm të Deep State izraelian të sigurisë, përfshi Yuval Diskin, Drejtor i Shin Bet, dhe Gabi Ashkenazi, Shef i Shtabit të Përgjithshëm.

Sipas asaj që dalë deri më tani, në periudhën midis viteve 2009 e 2011, i mbështetur nga Ministri i Mbrojtjes i tij Barak, Netanyahu kishte filluar përgatitjet për të sulmuar impiantet bërthamore iraniane, pavarësisht kundërshtimit të prerë të drejtuesve ushtarakë dhe të inteligjencës. Në fund, planet e sulmit u ndaluan përfundimisht nga Presidenti i atëhershëm Shimon Peres. Vetoja e vendosur nga Peres, një prej baballarëve të programit bërthamor zraelian dhe në atë kohë eksponenti i vetëm i gjallë i bërthamës fillestare të Deep State aktual, thjeshtëzon tensionet që përshkonin establishmentin izraelian të sigurisë. Edhe Netanyahu dhe Barak (oficeri më i dekoruar në historinë e Izraelit) vijnë nga aristokracia e mbrojtjes, duke qenë se kanë milituar të dy në të famshmin Sayeret Matkal, një prej tri reparteve elitë të forcave speciale të Tsahal, drejtpërsëdrejti i lidhur me Shtabin e Përgjithshëm të Mbrojtjes dhe protagonist misionesh të paharrueshme, si Operacioni “Pranvera e Rinisë” (sulmi kundër lidershipit të OÇP-së në Bejrut në vitin 1973, ku Barak mori pjesë i veshur si grua) dhe në vitin 1976 çlirimi i pengjeve të fluturimit Air France Tel Aviv – Paris, i drejtuar për në Entebbe të Ugandës, në të cilin humbi jetën Yonathan Netanyahu, vëllai i Bibi Netanyahu.

Por si Bibi, ashtu edhe Ehud, e kishin marrë prej kohësh rrugën e politikës dhe konsiderata të karakterit electoral përveç ambicieve personale hynë në kalkulimet e veprimit të tyre. Peres, që nuk ka qenë kurrë ushtarak dhe ishte tashmë në përfundim të karrierës së tij politike, bëri të tijat objeksionet e aparateve ushtarake e të sigurisë dhe ndaloi ambiciet luftarake të Kryeministrit dhe të Ministrit të Mbrojtjes. Në fund të jetës së tij Dagan, që prej vitesh kishte besuar fuqimisht se mënyra më e mirë për zgjidhjen e konfrontimit arabo – izraeliane ishte ai i «heqjes së arabit nga koka e tij», ka kuptuar se vrasjet e shënjestruara të lidershipit kundërshtarë janë instrumenta taktikë, jo strategjike, që i japin establishmentit izraelian iluzionin se mund ta ruajë përgjithmonë statuskuonë.

Dagan kishte frikë se mos Izraeli përfundonte njëlloj si regjimi jugafrikan i aparteidit dhe se mos shteti hebraik i gjunjëzohej përçarjeve të tij të brendshme. Ndryshimi në drejtimin e Mossadit në janarin e 2011, nëpërmjet zëvendësimit të Dagan me Tamir Pardo, nuk e ka zbutur kundërshtimin e Deep State ndaj një sulmi eventual kundër Iranit. Bile Pardo ka lënë të kuptohet se nuk është krejtësisht kundër marrëveshjes lidhur me bërthamoren iraniane të arritur më 2015 dhe i hedhur poshtë këtë vit nga Donald Trump. Në daljen e tij të parë publike pas dorëheqjes nga Mossadi (janar 2016), Pardo e ka ashpërsuar fjalën, duke pohuar se kërcënimi i vërtetë ekzistencial për Izraelin nuk është Irani, por përçarjet në gjirin e vetë shoqërisë izraeliane. Duke folur në një ceremony në nderim të ushtarëve druzë të rënë në very të Izraelit, ish Drejtori i Mossadit ka pohuar se «përçarjet e brendshme mund të çojnë në luftë civile». Ka nënvizuar edhe se pa zgjidhjen e çështjes palestineze nuk do të ketë kurrë një normalizim të vërtetë të raporteve me shtetet arabe.

Konsideratat e Dagan dhe të Pardo nuk janë aspak të izoluara. Në dokumentarin “The Gatekeepers” (Gardianët e Izraelit) të Dror Moreh, i dalë në vitin 2012, 6 ish drejtorë të Shin Bet pranojnë se pushtimi i Territoreve Palestineze minon shpirtin e Izraelit. Duke u ankuar për rastin e humbur të procesit të nisur në Oslo, Ami Ayalon pranon: «Nuk luhej pastër nga palestinezët dhe as nga izraelianët. Ne donim sigurinë dhe kemi pasur më shumë terrorizëm. Ata donin një shtet dhe kanë fituar më shumë kolonë. Kur kemi filluar takimet e Oslo, në periudhën 1993 – 1994, 100000 kolonë jetonin në Cisjordani dhe në Gaza, pa llogaritur periferinë e re të Jeruzalemit. Në fund të procesit, 6 – 7 vite më pas, në verën e 2000, kur marrëveshja u prish, ishin më shumë se 220000 kolonë. (…) Ishte e qartë se po shkonim drejt një Intifade të re. Një fazë tjetër dhune nga ana e një grupi, e një shoqërie, e një kombi, që ndjente se nuk kishte asgjë për të humbur».

Ish drejtorët e Shin Bet ua atribuojnë politikanëve mungesën e perspektivës dhe të kurajës në kërkimin e paqes me palestinezët. «Shikohet ky boshllëk, kjo mungesë iniciative, vullneti për t’i bërë gjërat të ndjekin rrjedhën e tyre, pa ndërhyrë dhe pa e kuptuar se është shkuar shumë përtej», ankohet Yaakov Peri. «Nuk bëhet paqe duke përdorur mjete ushtarake. Paqja arrihet duke ndërtuar një sistem besimi reciprok. Dhe duke i njohur mirë palestinezët, mendoj se nuk do të kishte probleme ta ndërtonim bashkë me ta», thotë Avi Dichter. Yuval Diskin deklarohet plotësisht dakord («secila prej këtyre fjalëve është e gdhendur në gur») lidhur me parashikimin që bëri Profesor Yeshayahu Leibowitz në vitin 1968, sipas të cilit pushtimi izraelian i territoreve të sapopushtuara do të çojë në lindjen e një «shteti të Shin Bet» dhe se korrupsioni burues nga gjendja e pushtuesve do ta dobësojë vetë Izraelin. «Jemi bërë mizorë ndaj vetes tonë, por sidomos ndaj popullsisë së Territoreve të Pushtuara, me pretekstin e luftës kundër terrorizmit», i bën jehonë Avraham Shalom. «Çfarë është fitorja?», pyesin gjithnjë e më shumë eksponentët e aparatit mbrojtës të Izraelit, midis të cilëve bën rrugë vetëdija e fitimit të çdo beteje, por e humbjes së luftës, domethënë se nuk arrihet të krijohet një situatë më e mirë dhe më e qëndrueshme për Izraelin.

Por këta zëra kritikë të «sigurokratëve» të ndryshëm që akuzojnë politikën se do t’i bashkangjitet një kompromisi me palestinezët nuk e fshijnë përgjegjësinë e vetë Deep State izraelian që ka kontribuar në krijimin e këtij ngërçi. Bile studiues si Patrick Tyler u atribuojnë shërbimeve sekrete një rol vendimtar në bllokim e çdo mundësie për marrëveshje paqeje. Deep State duket se ka si strategji të vetme të vërtetë atë të ruajtjes dhe, po qe e mundur, të rritjes së avantazhit ushtarak izraelian ndaj kundërshtarëve të mundshëm. Pavarësisht zërave mospërputhës në rritje të eksponentëve autoritarë të tij, nuk është në gjendje që të shprehë një vizion që t’i mundësojë shtetit hebraik të jetojë në paqe me palestinezët. Sado e rafinuar, taktika nuk mund ta zëvendësojë strategjinë. Kësaj i shtohen interesat e lidhura me kompleksin ushtarako – industrial, që për të favorizuar eksportet e armëve bën gjithçka për t’i etiketuar produktet e veta si «combat proven by IDF» («testata luftarake të provuara nga forcat e Forcat e Armatosura të Izraelit»). Sigurisht që nuk është një rrugë për paqen.

Nga ana tjetër, qëllimi themelor i Deep State izraelian është siguria e Izraelit (ha-Bitachon), besimi laik në kuptimin e vërtetë të fjalës i shtetit hebraik, të cilit i nënshtrohet gjithçka. Vetë diplomacia, teorikisht në varësinë e Ministrisë së Jashtme, shpesh është manipuluar nga manovrat e organizmave të university të mbrojtjes e të sigurisë. Për shembull, raportet me shtetet që nuk e njohin Izraelin menaxhohen nga Departamenti i Marrëdhënieve me Jashtë i Mossadit, i njohur si Tevel («Univers»). Ky organizëm nuk kufizohet që të koordinojë raportet midis shërbimit izraelian dhe atyre të huaja, por shpesh thirret që të luajë një rol me rreze më të gjerë, duke çelur kanale komunikimi me shtete arabe dhe islamike (për shembull, Indonezia) që zyrtarisht nuk duan të kenë të bëjnë aspak me Izraelin.

Shpesh regjimet e këtyre vendeve janë viktima të mitit që vetë ata ushqejnë ndaj Izraelit dhe lobit hebraik (ose, më mirë, izraelian) amerikan, sipas të cilave politika e jashtme e Uashingtonit vendoset në Jeruzalem. Duke ju afruar, megjithëse në mënyrë sekrete, shtetit hebraik, drejtuesit e disa prej këtyre vendeve besojnë të fitojnë ose t’i rrisin favoret e Shteteve të Bashkuara ndaj tyre. natyrisht, përgjegjësit izraelianë nuk bëjnë asgjë për ta ndryshuar opinionin e tyre. Diplomacia sekrete e menaxhuar nga Mossadi përdor edhe shitjen e armëve e të produkteve të teknologjisë së lartë made in Israel për t’i thelluar marrëdhëniet me shtetet që nuk e njohin Izraelin ose për t’u hapur të reja. Raportet tregëtare midis Izraelit dhe disa shtete të Gjirit janë tashmë një sekret i ditur, aq e vërtetë sa që në vitin 2014 e përditshmja izraeliane “Haaretz” ka zbuluar ekzistencën e një fluturimi driekt, megjithëse të rezervuar për bak biznesmenë të zgjedhur, midis Tel Aviv dhe një «vendi të Gjirit» jo të specifikuar mirë.
Midis referentëve informalë të Deep State izraelian janë qindra ndërmjetës, gjuetarë aferash, trafikantë në kuptimin e vërtetë të fjalës që punojnë për vete ose për llogari të industrive të ndryshme izraeliane, disa nga më të rëndësishmet janë akoma me pronësi shtetërore. Kështu, diplomacia sekrete shpesh ngatërrohet me aktivitetet tregëtare e subjekteve opake, edhe pse të mirënjohur pasi në pjesën më të madhe vijnë nga mjedise ushtarake apo inteligjence, duke gjeneruar rrezikun që interesat e palëve të mbizotërojnë ndaj atyre të shtetit. Për shembull, disa shoqata izraeliane për mbrojtjen e të drejtave të njeriut kanë protestuar për shitjen e armëve si ndaj shteteve të dështuara të zënë nëluftë civile, ashtu edhe regjimeve repressive si ai birman apo deri skuadrave paraushtarake ukrainase të markës neonaziste, duke nënvizuar se këto shitje, për të ardhura ekonomike deridiku modeste, dëmtojnë imazhin e shtetit hebraik. Në raste të veçanta, aparatet e sigurisë dhe industria luftarake izraeliane shohin në marrëdhëniet me disa shtete mënyrën për të rritur forcën e shtetit hebraik.

Është rasti i marrëdhënies strategjike të nisur në gjysmën e dytë e viteve ’70 me regjimin jugafrikan të aparteidit, që i ka mundësuar kompleksit ushtarako – industrial izraelian jo vetëm të gjejë një treg shfryrës për produktet e tij, por sidomos resurset për të financuar, të paktën pjesërisht, programet raketore dhe bërthamore tejet strategjike. Në këtë rast, Deep State izraelian ka hyrë në marrëdhënie të ngushtë me homologun e tij jugafrikan, duke menaxhuar operacione me rreze të gjerë në fushën e inteligjencës, të trafiqeve të naftës, të armëve dhe të teknologjive në përdorim të industrive luftarake respektive, dhe duke kryer kërkime në fushën raketore dhe bërthamore.

Marrëdhënia me Afrikën e Jugut, me role të përmbysura, të kujton atë midis shtetit të atëhershëm të sapolindur të Izraelit dhe Francës së Republikës të IV-ët, ku një Shimon Peres i ri farkëtoi aftësitë e tij në fushën e diplomacisë sekrete. Një marrëdhënie nën shenjën e bërthamores, që është ndjekur për disa kohë edhe pas lindjes së Republikës të V-të. Pavarësisht vetos së Charles de Gaulle, industritë franceze u qëndruan kontratave të nënshkruara dhe i dhanë Izraelit një impiant për nxjerrjen e plutoniumit nga karburanti bërthamor i «djegur» në centralin e Dimona, përveç raketave Jericho I, raketat e para balistike e arsenalit bërthamor izraelian. Kjo ngjarje thjeshtëzon atë sesi një Deep State mund t’u shmanget urdhërave të një lidershipi politik, megjithëse i fortë dhe prestigjioz si ai i Gjeneralit de Gaulle.

Një rast i veçantë është tentativa e ndërmarrë në vitin 1992 nga Ministria e Jashtme për të krijuar një kanal me regjimin koeranoverior, më pas e ndaluar nga Mossadi. Diplomatët izraelianë kuptuan se misioni i tyre ishte bllokuar kur panë të hipë në të njëjtin fluturim nga Pheniani në Tokio Ephraim Halevi, Zëvendësdrejtori i atëhershëm Mossad. Ky i fundit po vepronte pas presionit amerikan apo në fakt donte të ruante ekskluzivitetin e një marrëdhënieje me regjimin koreanoverior të hapur nëpërmjet kanalesh paralele? Edhe marrëdhënia komplekse me Turqinë menaxhohet nga Deep State izraelian, që lidhet me atë turke, edhe pse Erdogan duket tashmë se e ka çmontuar Deep State fillestar kemalist, i ndërtuar fillimisht me ndihmën amerikane dhe të lëvizjes së Fethullah Gülen, dhe duket se ky i fundit ka ndërtuar Deep State e tij. Së fundi, guri i themelit mbetet marrëdhënia shumë e ngushtë me Deep State amerikan, në artikulimet e ndryshme të tij, ushtarake, të inteligjencës dhe industriale, e çimentuar nga dhënia e të drejtave për blerjen e armëve amerikane. Në debatin që i ka paraprirë marrëveshjes së fundit të nënshkruar me administratën Obama në shtatorin e 2016 janë ngritur zëra kritikë, si ai i gjeneralit në rezervë Gershon Hacohen, sipas të cilit Izraeli duhet ta reduktojë varësinë e vet nga Uashingtoni dhe jo ta rrisë. Shenjë se në Deep State izraelian po fillon të shfaqet vetëdija se politika amerikane në Lindje të Mesme mund të ndryshojë. Do të jetë i aftë atëhere Izraeli të rinovohet duke ndjekur indikacionet e ekspertëve të tij gjeopolitikë më të ndriçuar?

(nga Limes)

Përgatiti: ARMIN TIRANA / bota.al

Veton Surroi: Rama provokator estetik. Gaboi për çështjen e kufijve Kosovë-Serbi

No Comments Lajme Opinion

Publicisti Veton Surroi ka qenë i ftuar mbrëmjen e sotme në emisionin “A show” në News24 ku nuk i është shmangur dot një etiketimi për kryeministrin Edi Rama, referuar atyre që kishte thënë disa vite më parë për të. Surroi tha se Rama është një provokator estetik. Për ta cilësuar burë shteti, Surroi ka rezerva.

“Unë mendoj saktësisht ashtu. Shqipëria ka pasur një evoluim estetik, një urbanizim të theksuar, një lloj hapje ndaj frymëve të botës. Një nga personat përgjegjës për këtë është dhe kryeministri Rama. Më ka rezultuar një provokim estetik dhe kjo ka vënë në lëvizje një gjeneratë të re që është rritur me provokimin estetik dhe kjo është shumë mirë”, tha ai.

Lidhur me parimet si burrë shtetit, Surroi tha se Rama ka gabuar pasi nuk është shprehur për çështjen e kufijve Kosovë-Serbi.

“Kryeministri i Shqipërisë një burrë shteti? Pyetje me vend, e cila vështirë se do të marrë përgjigje. Provokatori estetik është më i fortë në sjelljen e tij se sa vendosja e parimeve të burrështetësisë. Këtu janë dy problemet që dua t’i shoh. Kryeministri i tanishëm ka bërë një gabim duke u rreshtuar me një ide krejtësisht të gabuar e cila nuk ka as origjinë dhe as interes ndër shqiptar, ky është këmbimi i territoreve”, u shpreh Surroi.

Ai foli dhe për pritshmërinë që përcjell dhe tha se ajo nënkupton ndryshim.

“Detyra jonë është të krijojmë pritshmëri sepse nënkuptojnë ndryshim. Detyra jonë të krijojmë kapacitetin mendor të ndryshimit. Është mundësia që të tërheqim, shoqërinë, individin nga gremina që gjithnjë e kemi shumë afër”, deklaroi Surroi.

Koha jone