Home

Lajme

Tefta Radi Jeta ime nje aventure brenda dhe jashte ekranit

No Comments Intervista Lajme

Nga një vajzë çapkëne dhe dashur, Tefta Radi u kthye në një ikonë e ekranit të TVSH-së. Rastësia e një kolegu për të provuar zërin e saj e çoi atë drejt kësaj rruge të gjatë dhe të mbushur me aventura. Dëshira e saj dhe e prindërve ishte që ajo të bëhej doktoreshë, por kjo nuk u realizua. Gazetaria për të u kthye në një pasion, të cilin e ka dhe sot, duke mos e ndarë kurrë gazetarinë e terrenit nga gazetaria e të qenit folëse në studio. Është njeri që e do shumë jetën dhe lufton që ta jetojë atë sa me bukur. Ne një intervistë ekskluzive për gazetën “Tirana Observer”, Tefta Radi rrëfen në detaj jetën e saj, që nga fëmijëria e deri tani.

Si e kujtoni fëmijërinë tuaj?

E kujtoj gjithnjë me nostalgji. Edhe pse jetesa nuk kishte standardin e sotëm, mendoj se kam kaluar bukur fëmijërinë time. Mendoj se kam kaluar gjithë stadet që duhet të kalojë një fëmijë. Kam qenë një fëmijë e hedhur, e shkathët. Mezi prisja që të vinin pushimet. Prindërit kanë qenë të ngarkuar në punë dhe sa vinte vera me pushimet e shkollës na çonin pranë gjyshërve. Gjysmën e kohës e kalonim në një fshat të Korçës, në Biranj, fshat që unë e kujtoj me nostalgji: përroin ku laheshim, ku ndihmonim gjyshet, ndërsa gjysmën e kohës e kaloja në Leskovik, te prindërit e babait.

Nëna ime ishte korçare, kurse babai nga Leskoviku, të dy nga jugu. …Kujtoj gjyshet tona me të cilat jemi rritur me shumë dashuri. Ato nuk përtonin të na gatuanin më të mirën që dinin të bënin: lakrorët, për shembull Korça i ka zanat. S’përtonte gjyshja ime, nuk përtonte as dajica, siç i thonë në atë anë nuses së dajës, edhe pse ne mblidheshim shumë, pasi ishim shumë nipër e mbesa nga qyteti. Më ka mbetur ne mendje lakrori me kumbulla të egra, i pjekur me saç.

Ne, fëmijët, shkonim nëpër ato kodrat, përreth përroit, mblidhnim shkarpa, ndihmonim dajicën, në kooperativë tek shkonim duhanin. Kemi bërë çdo lloj pune. Kemi bredhur dhe zbathur, dhe jemi gjakosur, dhe kemi hipur nëpër pemë, po edhe kemi vjedhur ndonjë kokërr mollë. Mblidhnim qershitë ndihmonim të bëhej likoja. Gjyshet tona kishin sëndukët që vinin një erë shumë të mirë. Përpiqeshin të ruanin ndonjë liko, ndonjë pekmez.

Dhe ne bënim, ç’bënim, do t’i vidhnim gjyshes nga një lugë pekmez. Harronim që ishim fëmijë dhe lëpiheshim duke pikuar përdhe. Gjyshja i shihte pikat e pekmezit. “Po prapë ma keni vjedhur”,- thoshte… I kemi provuar të tëra, kemi parë atë buzëmbrëmje, kur ktheheshin bagëtitë, atje në sokak. Mësuam nga gjyshet si të gatuajmë, të bëjmë një gjë të veçantë, unë kam gatuar që në klasë të tretë, të katërt, mamanë e kam pasur tërë jetën në shëndetësi. Pra ishte një fëmijëri që na ka lënë të tëra hapësirat. Unë jam marrë me basketboll, megjithatë nuk u zgjata kurrë. Njerëzit kur më kanë parë nga ekrani më kanë përfytyruar më të bëshme seç jam në të vërtetë.

Ç’mendim keni për fëmijët e sotëm?

Kam një mbesë pesë vjeç, Vanesën, të cilën e shkëputa këtë vit nga e ëma që jeton në Gjermani dhe e mora të rrijë pranë meje. E para për të mësuar lirshëm shqipen, për ta folur atë bukur, për të komunikuar, sepse nëse nuk di gjuhën, nuk ka si të komunikojë dhe si të na dojë. Ne, gjithashtu do të ndjehemi të huaj mes njëri- tjetrit. Vitet ikin shpejt, por mbi të gjitha për ta jetuar fëmijërinë edhe ashtu e pavarur nga prindërit. Kur kujtoj veten time fëmijë, mbaj mend që mezi prisnim të vinin pushimet.

Ishim mësuar të shkëputeshim nga prindërit që të vegjël, ishim mësuar që luanim çfarë do lloj loje që ofronte koha, larg këtyre lojërave elektronike, që ka sot, të cilat për mua janë të lodhshme. Ia zënë gjithë kohën fëmijëve para një kompjuteri, për t’i dhënë dhe për të nxënë më shumë se sa duhet, edhe pse nuk e ka moshën, për ta larguar nga ajo liri e fëmijërisë, për ta bërë atë për të mos i kaluar këndshëm etapat fëminore. Të bredhë, të rrëzohet, të vritet, të hipë në një pemë, të lahet në një lumë. Jam për një lloj edukate spartane, në kuptimin e asaj që fëmija duhet të krijojë pavarësi, të bëhet i zoti i vetes, të dijë të çajë në jetë edhe kur gjendet përballë vështirësisë të dijë të dalë prej saj, të bëhet i përgjegjshëm për jetën dhe për atë që e pret. Në këtë aspekt do të kujtoj prindit e mi.

Them se ishin të fortë, ne sot jemi nostalgjik më shumë se sa duhet ndaj fëmijëve tanë në këtë aspekt jemi me të dobët, përpiqemi t’u plotësojmë çdo dëshirë duke mos i lënë ata të mendojnë që vërtet ka liri dhe të drejta në këtë botë, por ka dhe përgjegjësi, përballë të cilave duhet të jemi të gjithë njësoj, detyrim dhe përgjegjësi në familje dhe në shoqëri, në komunitet e kudo. Në këtë aspekt do t’i referohem, për shembull fëmijëve të Ledi Dianës.

Nëse në jemi nostalgjik dhe përpiqemi t’ua vëmë bukën me tabaka përpara, do të kujtoj se çfarë edukate marrin ata, kur i shikojmë ne ata, prindër nëpër fermat e tyre, stallat e derrave, duke u shërbyer kafshëve. I kemi parë të venë në fronte lufte të bëjnë ushtri, të venë në Afganistan të shkojnë në Afrikë, atje ku është vuajtja, ku është mjerimi, të kontribuojnë dhe këtë e shikoj vërtet si një hap shumë cilësor. Çfarë u mungon? Pse e bëjnë? Për ta njohur realitetin në të gjithë hapësirën. Dhe unë jam për këtë gjë. Dëshiroj që fëmija të ketë pavarësi, të njohë botën të dijë të bëj gjithçka, jeta nuk është vetëm një shkollë, më një shkollë nesër mund të jesh pa asgjë. Në këtë shoqëri të globalizuar, në këtë shoqëri ku dalin me mijra të arsimuar në universitetet, mendoj se nuk është mjaftueshëm. Njeriu duhet të përpiqet t’i bëjë ballë jetës, të ketë një zana, të dijë të bëjë diçka ndryshe nga ajo që ka marrë në shkollë.

Cilat kanë qenë ëndrrat dhe dëshirat e fëmijërisë? E kishit menduar se një ditë do të bëheshit gazetare?

Hamendësime se mund të bëhesha gazetare nuk e kam kaluar nëpër mend. Kam mbaruar gjuhë letërsi. Babai im kishte shumë dëshirë që unë të bëhesha mjeke, kam qenë një nxënëse dhe një studente shumë e mirë, dua të them këtë, se aq sa kam qenë e prapë kam qenë dhe me vullnet ndaj librit. Kam qenë shumë frikacake, por e ndjeshme, më ziente gjaku. Sa isha trime e fortë në lojëra, në shoqëri, dy pika gjak edhe sot më zënë po t’i shikoj. Imagjino që fëmijëve të mi nuk i kam shkuar kurrë për t’u bërë një vaksinë. Kjo ishte dhe arsyeja pse nuk u bëra doktoreshë.

Si u gjendët në gazetari dhe konkretisht në RTSH?

Në gazetari unë u gjenda fare rastësisht. U diplomova në fushën e letërsisë, në mësuesi. U emërova në Pukë, në Fushë-Arrëz. Në shkollën e mesme një pasion i veçantë ishte dhe mësuesia. Për Fushë-Arrzin ruaj nostalgji, për ata njerëz të cilët ishin të varfër po kishin një zemër të madhe. Akoma vazhdoj të ruaj kontakte me ish nxënësit e mi. Ishte rastësia, një kolegu im që mbulonte emisionet e rinisë vjen në shkollë të mesme për të bërë një emision, i pëlqeu zëri im dhe më ftoi në një konkurs që organizoi “Radio Tirana” të cilin e fitova. Domethënë kam hyrë në fushën e gazetarisë fare rastësisht. Më vonë u kthye në një pasion, të cilin e kam dhe sot. Duke mos e ndarë kurrë gazetarinë e terrenit nga gazetarinë e të qenit folëse në studio.

Ndonjë kujtim të veçantë nga këto 30-vjet punë?

Unë kujtime kam shumë të bukura dhe të hidhura. Gazetaria ashtu është, do ndeshesh me shumë tipe, me shumë karaktere, të jesh e pranishme në shumë ngjarje tragjike, të hidhura e të gëzuara. Do të kujtoja ngjarjet e ‘97-ës të cilat do t’i quaja një nga vitet më të errëta që pas ‘90-ës, do të kujtoja ‘98-ën shumë pak do t’i ndaja këto dy vite nga njëri- tjetri për nga përmasat e tragjedisë. Kur e mendoj ndonjëherë, më duket si një tragjedi-komedi me pasoja për këtë vend.

Ku qëndron sekreti i të lexuarit në mënyrë të rrjedhshme dhe pa gabime?

Nuk mund ta quaj ndonjë sekret, në fakt dhe në shkollë jam vlerësuar në këtë drejtim, jam vlerësuar për hartimet e bukura, deri në gjimnaz hartimet e mija lexoheshin para klasës, shumëkujt i pëlqente dhe diksioni im, mënyra e të lexuarit, por asnjë herë nuk e kisha çuar nëpër mend se do të përfundoja në ekranin e TVSH-së.

Ju i keni provuar të dy sistemet që ka kaluar vendi ynë. Si ndryshon gazetaria nga njëri sistem politik në tjetrin ?

Shyqyr që erdhi ky sistem për hapësirën, për lirinë, për mundësitë e shumta që ofron. Atëherë kishe një media ku ne rezervoheshim shumë në atë që bënim, në zgjedhjen e të intervistuarit i cili duhet të ishte i qethur i rruar, të mos kishte elementë të shfaqjeve të huaja, siç quhej atëherë. Vitet ‘90 –‘91 për mua kanë qenë vitet e një gazetarie të ndërsjelltë. Sot edhe gazetaria është shumë e politizuar. Ekranet janë shumë të rënduar nga politika. Mund ta quajmë gazetari të njëanshme djathtas ose majtas. Sot lajmet në përqindjen më të madhe të tyre bëhen brenda unazës. President, qeveri, Parlament dhe forcat politike. Nëse ka 10 ngjarje politike, nuk ka pse të pasqyrohen të 10-ta. Gazetarët sot nuk lodhen fare, vijnë kasetat gati të filmuara, vijnë sinkronet, vijnë tekstet e shtypura. Ende nuk e kuptoj mire se çfarë lloj gazetarie është kjo.

Si e kujtoni momentin tuaj të parë kur keni dalë në TV?

Emocionet janë të pranishme, por unë nga natyra jam tip i qetë, jam njeri që i marr me shumë gjakftohtësi gjërat, nuk kam reflektuar kurrë para publikut emocion pasiguri. Në drejtimin e veshjes kam qenë shumë fanatike, kam pasur rreth 20 xhaketa edhe pse ishte koha që nuk kishte, të cilat edhe sot i mbaj në dollap. Nuk i kam përdorur kurrë në jetën e përditshme. Ekranin e kam konsideruar si të shenjtë. Dhe para ekranit unë duhej të isha kreko, si i thonë, të mos më lëvizte qimja. E kam respektuar ekranin, se nëse nuk e respekton ekranin mos prit të të respektojë publiku.

Si vendosët të shkëputeshit nga bota e ekranit?

Nga bota e ekranit pjesërisht u shkëputa vetë, pjesërisht më shkëputën, e kam nostalgji, pasi mund të kisha dhënë akoma, sepse dhe në botë folësit kanë një moshë për të qenë më të besueshëm, për të qenë më të pranishëm te spektatori, sjellin një përvojë dhe një logjikë të lajmit të fituar në kohë, por Shqipëria kjo është. Ku mendohet për çdo gjë, se kur vjen në pushtet gjithçka duhet të fillojë nga e para, ose mendon se çdo gjë nis atje, ku vijnë ata. Kjo i ka bërë që në shumë media të ketë njerëz, që vërtetë janë shumë të mirë për të bërë këtë punë, por ka dhe nga ata që janë fare të pa vlefshëm. Nuk mund të mohoj vlera, nuk mund të mohoj një rini të sotme që ka informacion të shumtë. Por nuk mund të japë atje ku do. Duhen drejtuar atje ku të japin më mirë dhe ku të jenë më të vlefshëm për ekranin, sepse ekrani është një gjë gjigante që të ngre ose të përplas përdhe. Prandaj mendoj dhe të rinjtë duhet të jenë më kërkues ndaj vetes. Është kollaj të dalësh në ekran, po sa i zoti je që ta mbash atë, sa i zoti je të bësh teleshikuesin për vete.

Si është jeta juaj jashtë kamerave?

Jam një njeri që e dua jetën shumë, e kam dashur dhe vazhdoj ta dua, nuk jam nga ata që them: “e mo, kur të më vij le të më vijë”. Dua të jetoj gjatë, jam gjithë kohës në lëvizje e përkushtuar ndaj punës, por dhe ndaj lirisë time. Është një kohë ku unë po gjej hapësirë për ta shijuar jetën më shumë sepse duke qenë nënë më dy fëmijë dhe duke dalë njëherësh në ekran, ka qenë një privim i madh ndaj lirisë, sidomos në informacion kur nuk kemi njohur festa dhe mendoj se u kam hyrë në hak fëmijëve, familjes, në përgjithësi. Megjithëse unë jam një njeri më shumë vullnet, që nuk iu kam lenë gjë mangët, që nga gatimet, pastërtia dhe çdo detyrimi tjetër familjar apo shoqëror, po gjithsesi liria ime ka qenë shumë e kufizuar. Tani më pëlqen të shijoj jetën në gjithë hapësirën që ajo më krijon, më pëlqen të shikoj një film, më pëlqen të dal fundjavave jashtë Tiranës, të shijoj gjelbërimin. Unë nuk kam lënë vend të Shqipërisë dhe të diasporës pa shkelur, por jeta familjare është tjetër, kur del me bashkëshortin, me fëmijët, me shoqërinë, kur je e lirë për të bërë atë që do.

Meqë po flasim për familjen, si është Tefta si nënë dhe si bashkëshorte?

Raportet prindër-fëmijë, janë raporte prindër-fëmijë, kur në mes është dashuria pa kufi, por jo pa këshilla. Këshillat e prindit janë gjithmonë të vyera. Unë sot po shkoj 60 vjeçe dhe i kujtoj dhe në biseda me shoqërinë, edhe kudo këshillat që na jepnin prindërit tanë. Natyrisht unë nuk mund të vendos në vullnetet dhe dëshirat e tyre, por këshilloj dhe jam pak e rreptë. Franko është më ,pak i rreptë se unë, është më liberal. Nga natyra unë jam më kërkuese e kam njohur më thellë realitetin dhe jam më e ndjeshme ndaj problemeve.

Jeni e vetmja gazetare që i qëndroni besnike pamjes tuaj. Pse?

Më ka pëlqyer të kem një imazh në ekran dhe jam për atë që njeriu të këtë gjithmonë një portret sidomos në informacion se emisionet artistike janë tjetër gjë. Të punuarit në informacion, më ka bërë që të kem një imazh, ndoshta dhe ky imazh më ka bërë që njerëzit edhe pse jam shkëputur nga ekrani të mos më kenë harruar. Më pëlqen të jem shumë e natyrshme në marrëdhënie me njerëzit me shoqërinë, më pëlqen të jem shumë sportive, që të mos rri e ndrydhur se po më prishet fustani apo këpuca. Ashtu sikur jam shumë shik në vendet që e kërkojnë një gjë të tillë.

A jeni përpjekur të dilni jashtë studios së lajmeve dhe të drejtoni një spektakël?

Po kam drejtuar dhe spektakle, madje dhe spektakle artistike në Neë York një koncert të bukur të Aurela Gaçes, kushtuar të mëdhave të këngës; Vaçe Zelës dhe Nexhmije Pagarushës. Kam drejtuar një koncert për te famshmin Luk Kaçaj, kam qenë e suksesshme, kam drejtuar, kam provuar të gjitha zhanret televizive, kam tentuar dhe ia kam arritur. Jam njeri që i vë qëllime vetes dhe i realizoj. Kur kërkoj ta bëj një gjë e arrij.

Si reagoni ndaj shikimeve të njerëzve kur ju kaloni në rrugë?

Në përgjithësi jam e qeshur, i mirëpres pse jo, ndoshta afrohem jap dhe muhabet, më pëlqen gjithmonë të njoh njerëz të rinj, nuk ka qenë fudullëku në natyrën time ose qenia vip dhe mbajtja e distancës ndaj njerëzve.

Të jesh bashkëshortja e një artisti. A ka ndikuar kjo në jetën tuaj?

Ka ndikuar që e kemi pasur kohën të kufizuar dhe jemi përpjekur që ta mbështesim shumë njëri- tjetrin, në veçanti me fëmijët. Kemi pasur të dy biçikleta, kemi vrapuar njëri në çerdhe tjetri në kopsht me fëmijët mbrapa. Frankos i ka takuar më shumë të merret me fëmijët sidomos në periudhën e shkollës, në fillimet e tyre, të jetë më pranë fëmijëve, për shkak të punës kam qenë më e zënë në orët e pasdites dhe të mbrëmjes. Them se Franko ka kaluar pjesën më të vështirë me fëmijët.

Burimi/shqiperia.com/

Tronditë ish-prokurori Special: Akuzat ndaj pjesëtarëve të UÇK-së e kanë pikënisjen nga shqiptarët, ata na e sollën këto informacion

No Comments Intervista Lajme

Në intervistën e tij ekskluzive për RTV Ora, ish kryeprokurori i EULEX John Clint Williamson, i cili ka qenë në krye të hetimeve për krime lufte ndaj ish pjesëtarëve të UÇK, është shprehur se aktakuzat e Gjykatës Speciale nuk kanë për qëllim njësimin e viktimës me agresorët gjatë luftës në Kosovë.

Sipas tij, këto aktakuza e kanë pikënisjen nga shqiptarët e Kosovës.

“Këto akuza e kanë pikënisjen nga shqiptarë të Kosovës. Ata na e sollën këtë informacion. Këta kanë besuar se krimet kanë ndodhur, i kanë parë se çfarë ka ndodhur dhe menduan se gjëja më e mirë për të bërë ishte t’ua bënin të ditur edhe të tjerëve për kryerjen e këtyre krimeve. Gjëra të tjera janë raportuar në vitin 1999 nga organizata të të drejtave të njeriut si Human Rights Watch dhe Amnisty Internacional që kanë qenë të pranishëm me njerëz në terren dhe kanë folur me dëshmitarë në atë kohë”, shprehet Williamson.

Pjesë nga intervista:

Gazetarja Besmira Pelushaj: Udhëheqësit politikë në Prishtinë dhe në Tiranë thonë se aktakuza krahason agresorin me viktimën gjatë luftës në Kosovë. Çfarë mendoni për këtë?

John Clint Williamson: Jo, nuk është kjo çështja. Siç e thashë kur publikova gjetjet e hetimit në 2014, unë isha në Kosovë gjatë viteve 1998 dhe 1999 në gjatë të luftës dhe kur vendi ndeshej me pasojat e luftës. Unë kam qenë së bashku me trupat e NATO-s më 12 qershor 1999 dhe drejtova hetimin e Gjykatës Ndërkombëtare për atë që kushte ndodhur aty. Unë mbikëqyra hapjen e të gjitha vareve masive ku ndodheshin trupat e mijëra shqiptarëve të Kosovës. Unë pashë këtë me sytë e mi. Padyshim që forcat serbe ishin agresorët dhe në shumicën e rasteve shqiptarët ishin viktimat. Kjo procesi tani nuk lidhet me shfajësimin e saj që ndodhi pas dhe asaj që ndodhi gjatë konfliktit. Ajo që ndodhi gjatë konfliktit ishte shumë me e keqe dhe natyrisht shqiptarët kanë vuajtur më shumë gjatë asaj periudhe. Nëse kishte forca ushtarake që mbronin një vend apo mbronin njerëz, ato duhet që të zbatojnë ligjet e luftës dhe ligjet ndërkombëtare humanitare. Nëse ata nuk i kanë zbatuar këto ligje, atëherë duhet të mbajnë përgjegjësi, pra nuk lidhet me ndëshkimin e qëllimit për të cilin ata luftonin apo qëllimin e ushtrisë në tërësi. Por individët që janë përgjegjës për shkeljen e këtyre ligjeve duhet të mbajnë përgjegjësi. Pra kjo është e gjitha, individualizimi i fajit e atyre njerëzve që janë përgjegjës për marrjen e vendimeve për shkeljen e ligjeve. Kjo nuk është një aktakuzë për UÇK-në në tërësi nuk është një aktakuzë për mbrojtjen shqiptare kundër agresionit serb. Nuk ka asnjë lidhje me këtë. Kjo është një aktakuzë për individët që zgjodhën të shkelin ligjet.

Gazetarja Besmira Pelushaj: A kishte alternativë Kosovapër Gjykatën Speciale? Nëse politika do të kishte refuzuar krijimin e saj, çfarë do të ndodhte, do të ngrinte OKB këtë Gjykatë?

John Clint Williamson: Kjo është një pyetje shumë interesante. Kur u publikua raporti i Dick Marty në Këshillin e Europës dhe një sërë qeverish europiane këmbëngulën për nevojën e një hetimi të plotë penal. Në atë kohë Rusia dhe Serbia, që të dyja kërkuan themelimin e një Gjykatë të re të OKB-së për t’u marrë me këtë çështje. ShBA-ja dhe Bashkimi Europian besoj se patën një qasje korrekte. Meqenëse ShBA-ja mbante përgjegjësi për çështjet e shtetit të së drejtës në Kosovë, ndaj Bashkimi Europian duhet ta mbikëqyrte hetimin dhe procesin gjyqësor që do të pasonte. Dhe kjo solli në themelimin e task forcës speciale të hetimit, të cilën unë e drejtova si kryeprokuror në Bruksel. Por edhe pas kësaj, Rusia vazhdoi të këmbëngulë për një gjykatë të OKB-së dhe kjo solli një debat shumë serioz në Këshillin e Sigurimit të OKB-së. Fakti është se shumica e mbështeti, brenda Këshillit të Sigurimit, krijimin e një gjykate tjetër. Nëse Bashkimi Europian nuk do ta kishte bërë këtë, nëse BE-ja nuk do të ishte në gjendje të zhvillonte një hetim, çështja do të kthehej në Këshillin e Sigurimit dhe aty do të ishte votuar për të krijuar një gjykatë të OKB-së. Shtetet e Bashkuara, Mbretëria e Bashkuar dhe Franca ia bënë të qartë qeverisë së Kosovës se nuk do ta përdornin veton e tyre për të bllokuar një hetim të kësaj çështje. Pasi këto ishin akuza shumë të rënda. Ndaj para autoriteteve të Kosovës doli kjo dilemë. Ose të lejonin Bashkimin Europian ta bënte këtë nën autoritetin e vet të ligjit në Kosovë dhe të bashkëpunonte me të, ose çështja të shkonte sërish në Këshillin e Sigurimit të OKB-së ku shumica e anëtarëve do të votonin për të krijuar një gjykatë. ShBA-ja dhe BE-ja nuk donin që kjo çështje të hiqej nga duart e BE-së dhe ta dërgonin mbrapsht në Këshillin e Sigurimit. Kjo do të kishte ndodhur nëse nuk zbatohej skenari europian.

Gazetarja Besmira Pelushaj: Si pjesë e hetimit, ju keni takuar shumë politikanë në Kosovë. Çfarë ju thanë ata?

John Clint Williamson: Duke u kthyer në vitet 1998-1999 kur unë shërbeva në UNMIK, shpenzova shumë kohë në Kosovë gjatë 20 vjetëve të fundit dhe njoh shumë vetë aty. Krijova shumë miqësi në Kosovë dhe respektoj shumë njerëz që shërbejnë strukturat politikë. Kam pasur shumë marrëdhënie të mirë me ta. Edhe kur mora detyrën e kryeprokurorit, gjë që nuk është diçka që e kërkova, por mu ngarkua si detyrë si nga Bashkimi Europian dhe qeveria amerikane, këta njerëz që punonin në Kosovë vazhduan të bashkëpunojnë me mua dhe u treguan shumë profesionistë. Unë e di që kjo nuk ishte një gjë e lehtë për ta. Këto ishin akuza shumë të rënda dhe shumë të vështira për t’i adresuar por ata e bënë punën e tyre në një mënyrë shumë profesionale dhe unë e vlerësova dhe e respektoj këtë.

Gazetarja Besmira Pelushaj: A janë këto aktakuza të ngritura kundër ish-liderëve të UÇK-së të propaganduara nga Serbia?

John Clint Williamson: Jo, këto akuza e kanë pikënisjen nga shqiptarë të Kosovës. Ata na e sollën këto informacion. Këta kanë besuar se krimet kanë ndodhur, i kanë parë se çfarë ka ndodhur dhe menduan se gjëja më e mirë për të bërë ishte t’ua bënin të ditur edhe të tjerëve për kryerjen e këtyre krimeve. Gjëra të tjera janë raportuar në vitin 1999 nga organizata të të drejtave të njeriut si Human Rights Watch dhe Amnisty Internacional që kanë qenë të pranishëm me njerëz në terren dhe kanë folur me dëshmitarë në atë kohë. Pra ka pasur një dokumentim të plotë që ndodhi gjatë asaj periudhe. Në lidhje me dëshmitarët në Serbi, zyra e prokurorit serb, e ndihmoi zyrën time me logjistikën për të intervistuar dëshmitarët ashtu siç ne veprojmë edhe me qeveritë e tjera, sa herë që shkon në një vend të tretë. Ne nuk kishim autoritet të vepronim pa njoftuar më parë qeverinë. E njëjta gjë vlen për Shqipërinë, Kosovën që veprohej nëpërmjet EULEX-it, dhe padyshim në Serbi apo në Gjermani, në Francë, kudo. Duhet vepruar nëpërmjet autoriteteve qeveritare. Ndaj ne punuam me zyrtarët serbë në lidhje me përgatitjen e logjistikës. Na ndihmuan për të lokalizuar dëshmitarë të cilët ne i kishim identifikuar. Por ata nuk ka kanë dhënë neve prova apo çdo provë që ata mund të jepnin ne padyshim do ta kishim verifikuar në të njëjtin nivel hetimi sikur ta kishim gjetur vetë. Nuk ka ndodhur që ata na kanë dhënë informacione dhe ne thjesht i kemi pranuar pa e verifikuar dhe analizuar. Kjo nuk është mënyra se si ne punojmë.

Gazetarja Besmira Pelushaj: A është e vërtetë që ju keni zhvilluar mbi 300 intervista me dëshmitarë në Serbi?

John Clint Williamson: Ka pasur disa qindra intervista. Nuk e mbaj mend pasi kanë kaluar disa vjet që kur drejtova task forcën speciale të hetimit, por dua të them që ne zhvilluam me qindra intervista dhe pasuesit e mi dhe prokurorët e specializuar kanë zhvilluar edhe më shumë intervista. Ndaj nuk e di numrin e plotë, por në mos qindra mund të them se janë me mijëra intervistat e kryer.

Gazetarja Besmira Pelushaj: Kështu ka ndodhur edhe në Shqipëri dhe Kosovë?

John Clint Williamson: Padyshim një numër i madh intervistash janë realizuar në Kosovë. Unë nuk kam dijeni për Shqipërinë, nuk e di sa janë realizuar aty, por besoj se shumica janë realizuar në Kosovë dhe Serbi. Por di që ka pasur intervista me njerëz në mbarë Europën, në ShBA, në Kanada. Kanë ndodhur 20 vjet më parë dhe shumë njerëz që atëherë jetonin në Kosovë, shqiptarë apo serbë kanë lëvizur në vende të tjera. Disa shkuan në Gjermani, disa kanë shkuar në Zvicër, disa në Francë, në Mbretërinë e Bashkuar, në ShBA, Kanada. Pra intervistat janë zhvilluar në mbarë botën kudo ku këta individë janë identifikuar.

Gazetarja Besmira Pelushaj: Në fund, nëse doni të sqaroni diçka?

Jo, kjo ishte e gjitha. Siç e thashë këto aktakuza janë një hap i rëndësishëm përpara, por ne duhet të presim dhe të shohim se si do të zhvillohet gjyqi. Mendoj se çdonjëri duhet të tregohet i duruar. Të lejojë paraqitjen e provave përpara gjykatësve dhe të shikojë se çfarë vendimesh do të marrin ata. Edhe një herë, duhet kuptuar se këto janë aktakuza për individët për veprimet e tyre personale. Kjo nuk është një aktakuzën për UÇK-në apo për Kosovën dhe Shqipërinë në tërësi. Ky është misioni i drejtësisë ndërkombëtare. Të sigurojë që individët përgjegjës të dënohen dhe të mos ketë faj kolektiv kundrejt tërë popullatës. Dhe pikërisht këtë shpresoj se do të bëjë ky proces.

Burimi/gazetakonkrete.com/

Intervista audio e ekspertit të OKB-së: Unë isha me Bashën, kur hetonim UÇK-në!

No Comments Intervista Lajme

Prej disa ditësh, kryetari i PD, Lulzim Basha është vendosur në akuzë publike se ka shërbyer si përkthyes i grupit hetimor të Hagës për të ashtuquajtuarat “krime lufte të UÇK-së”.

Në vend që të përgjigjet për akuzat se merrte në pyetje shqiptarët për llogari të Dick Marty, kryedemokrati e ka spostuar vëmendjen në tema të tjera, ku herë flet për spitalet COVID dhe herë për oligarkët.

Nga ana tjetër, mediat pranë PD kanë nisur publikimin e disa shkrimeve ku tentojnë të nxjerrin të pastër kryedemokratin, me pretendimin se ai nuk ka shërbyer kurrë si përkthyes i grupit që hetonte UÇK-në.

Por si qëndron e vërteta?

Peruani Jose Pablo Baraybar që ka punuar në shumicën e skenave të krimeve të luftës në Bosnje, Kroaci dhe Kosovë ka mundur të hyje dy herë në Shqipëri, ndërsa për përkthimet e ka ndihmuar Lulzim Basha.

Në një intervistë të dhënë për Top Channel në vitin 2010, ai konfirmon se gjatë kohës që ishte në Kukës për të kërkuar për varrezat e viktimave të shkaktuara nga ushtarët e UÇK-së, ai shoqërohej dhe asistohej nga Lulzim Basha. Audio e kronikës së mëposhtme është një provë kokëfortë, që nuk mund të hidhet poshtë nga mediat pranë opozitës.

“UÇK-ja kishte baza edhe në Shqipëri. E më saktë në Kukës. Në 2003 kur kam qenë aty për herë të parë, arrita të shoh një prej këtyre kampeve. Kam intervistuar dhe njerëz që ishin dërguar atje”

Pyetje: Keni thënë se kishit si përkthyes ministrin aktual të brendshëm, Lulzim Bashën? I qëndroni këtij pohimi edhe sot?

Jose Pablo Baraybar: Ai ka qenë sidoqoftë me mua gjatë vizitës së pranverës së 2003 në Kukës. Lulzim Basha punonte për UNMIK kur unë kam qenë atje. Në 2002 ai ka qenë aty dhe në pranverën e 2003 erdhi me mua dhe me dikë tjetër në Shqipëri. Erdhi me ne në atë ndalesë në zonën e Kukësit. Kjo është e vërteta.

Nëse mediat pranë opozitë tentojnë të hedhin poshtë një intervistë të antropologut për gazeten “ Le Temp”, intervista audio në Top Channel është e pakontestueshme.

Basha i përfshirë tek hetimet për “Shtëpinë e Verdhë”

Duke u prezantuar si turist apo inxhinier rrugësh në shkurt të vitit 2004, eksperti i OKB, Jose Pablo Baraybar ka vizituar edhe të ashtuquajturën “Shtepinë e verdhë”, në veri të vendit, e përmendur edhe në raportin e Dick Marty, për trafik organesh. Akuza rezultoi komplet e pavërtetë, ndërsa raporti i Dick Marty-t u bazua tek libri i Carla Del Pontes, ish-kryeprokurores së Gjykatës së Hagës, “Gjuetia” që flet për të ashtuquajturën “Shtëpi të Verdhë”.

Në një intervistë për gazetën “Le Temp”, një nga më të rëndësishmet në Zvicër, antropologu peruan tregonte se u shoqërua në Shtëpinë e Verdhë nga Lulzim Basha.

“Përkthyesi im quhej Lulëzim Basha. Ai punonte për Gjykatën Penale Ndërkombëtare për ish-Jugosllavinë. Me pas u bë ministër i Punëve Publike në Shqipëri dhe e kam dëgjuar vitin e kaluar të thotë se kjo histori e organeve ishte brockulla. Ndërkohë që unë e di që ai e di. Ai ishte me mua. Ai kishte dosjen”, tha ai.

©Copyright Gazeta Shqip

Ky artikull është ekskluziv i Gazetës Shqip, gëzon të drejtën e autorësisë sipas Ligjit Nr. 35/2016, “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e lidhura me to”. Shkrimi mund të ripublikohet nga mediat e tjera vetëm duke cituar Gazeta Shqip dhe në fund të vendoset linku i burimit, në të kundërt çdo shkelës do të mbajë përgjegjësi sipas Nenit 178 të Ligjit Nr/ 35/2016.

Burimi/Gazeta Shqip

Një jetë për Kosovën – Intervistë me z. Halil Geci !

No Comments Intervista Lajme

Ky shkrim është nxjerrur nga Intervista në Radioprojekti Kopenhagë,me gazetarin e mirënjohur Luigj Shkodrani

Z.Halil Gecin,i cili njihet për shkrimet e shumta të guximshme dhe shumë domethënse karshi rrugëtimit që po kalon Kosova nga politikanet e pa pergjegjshëm duke u sjellur Kosovës marrëveshje të dëmshme. Halili flet për bisedimet e vonuara dhe mos levizja e Kosovarve në zonen Shengen,ai thotë se Kosova është mbajtur pengë nga vetë Hashimi dhe kriminelet rreth tij.
Radioprojekti Kopenhagë,radio e cila ndegjohet gjithandej në perendim ,deri edhe në Amerikë e ne Australinë e largët .
Halili mbushi me energji mërgimtaret që të na bashkohen sic na u keni bashkuar në luftë dhe paqe ,që së bashku ti cojm në shtëpi ata që për 20 vite na gënjyen na vranë e na plackiten.
Njëra nder pytjet e gazetarit ishte edhe kjo: – Cila nga qeverit e Kosovës nga shpallja e pavarsis e deri me sot ka bërë më shumë për Kosovën?
Halili përgjigjet: “Nese ka bërë dikush ajo ka qenë qeveria Haradinaj”
1.Qeveria Haradinaj ishte ajo që e ndaloi ndarjen e Kosovës për të cilen ndarje ishte përkushtuar Kristaqi i Shqipris dhe Hashim Broja i Drenices.
2.Qeveria Haradinaj e bëri ushtrin.
3.E bëri ligjin për Trepcen.
4.Bëri ligjin për Prishtinën ligj ky që ishte bllokuar nga qeverit paraprake për inat të njeri tjetrit.
Për këto dhe shumë tjera lexojeni intervisten nga gazetari Luigj Shkodrani

Gazetari Luigj Shkodrani- “Z.Halil Geci ju njihni në Kosovë dhe ma gjërë si familje e madhe dhe që keni kontribuar shumë për qështje kombëtare e vecmas njiheni si familje e që keni dhënë shumë për Kosovën. A na tregon separi që të ndegjohet nga ju dhe goja e juaj për ndegjuasit e radios tonë,historikun e shkurtër për familjen tuaj”?
H.Geci: – Përshendetje për ju Luigj dhe për gjithë bashkëatdhetaret shqipëtar dhe vecmas për ndegjuesit e Radios suaj, ju deshiroj ta kalojm mirë.
Unë quhem Halil Geci ne Kosovë njihemi si 7 vëllezër unë jam vëllai i madhë Halili pastaj është Fadili,Haxhi, Gania,Nebihi,Nehati,dhe më i vogli Esati.
Njihemi si nipat e Bajraktarit nga Llausha e Drenices nga një familje me gjendje të mesme ekonomike,me një bagazh të fort historik e kombëtar jo ndoshta shumë nga ne të rinjët,por bagazhin kombetar e kemi trashigimi nga paraardhësit tonë
baba,babgjysh,katragjyshi dhe stergjyshërit tanë,për familjen tonë flet libri i shkruar nga Dr.Islam Dobra dhe Dr.Kajtaz Rrecaj “Bajraku i Llaushes nepër shekuj”.
Në kohen e Titos familja jonë ishim të leqitur nga ish sistemi Jugosllav si armiq të popullit,ose siç thonë Shqipëria ishim kulak që nuk kishim të drejtën e shkollimit, duke na e konfiskuar edhe ate pak pasuri që kishim, burrat e familjes sime ishin vrarë me pushkë në dorë në brigaden e shaban polluzhes në luftë kundër çetniko partizanve komunist të Titos.Në luftën e dytë botrore janë vrarë të gjithë meshkujt e familjes sonë,djemët më të mdhenjë pas luftës 1945 kishin mbetur 5 vjeq deri 12 vjeq edhe ata ishin shpetuar te dajallaret të veshur në rroba vajzash për t’mos rënë në sy se janë djemt e Miftar e Halil Bajraktarit.
Babgjyshi jonë Halili ishte komandant i çetave Ballistike e vullnetare,në anen e Xhafer Deves plot 12 vite ishte pergjegjës i kufirit me Malin e Zi dhe Serbinë. Kështu që neve kemi një histori me përmbi dy shekuj luftë e sakrificë për liri,varret e të parve të tonë janë në Serbi atje ku kishin shkuar nga Drenica të luftojn dhe të i mbrojn tokat Shqipëtare te NISHI E TOPLICA.
Në luften e fundit ishim të
angazhuar 7 Vellezërit aq sa ishim dhe dy djemet e mi gjithsej 9,në politikë ishim në LDK dhe mbeshtetnim fuqishem liderin Rugova i takojm djathtizmit dhe mundohemi ta mbajm gjall frymen djathtise.
Në kohen e Titos familja jonë ishte e leqitur nga ish sistemi Jugosllav si armiq të popullit,ose siç thonë Shqipëria ishim kulak që nuk kishim të drejten e shkollimi, duke na e konfiskuar edhe ate pak pasuri që kishim,burrat e familjes time ishin vrarë me pushkë në dorë në brigaden e Shaban Polluzhes në luftë kundër çetniko partizanve komunist të Titos.

Gazetari Luigj Shkodrani : – “A na tregoni si ndodhi që ju të vini nga një parti pacifiste që udhëhiqej nga Ibrahim Rugova ti jeni ndër të paret që kapet pushken për liri” ?
H.Geci: – Kur filloi shperbërja e Jugosllavisë Kosova dhe populli i saj pat fatin të udhëhiqet nga bota akademike e asaj kohe me në krye me Ibrahim Rugovën,Fehmi Aganin,Akademik Idriz Ajetin,Akademik Mark Krasniqi .
Akademik Zejnullah Rrahmanin,Magjistrin dhe Albanologun shkrimtarin publicistin e madh Skender (Rrustem)Blakaj, ish presidentin edhe sot të nderuar Dr Fatmir Sejdiun, Dr. Shkenceve Rexhep Gjergjin,Ish ministrin e Arsimit Rexhep Osmani mr,Naip Zeken,Dr.Edita Tahirin, Publicistin dhe shkrimtarin e madh Jusuf Bugjovin,Anton Kolen,Kolë Berishen ka edhe të tjerë që po ju hy në hak e që spo me kujtohen per momentin,dhe kështu ne e patem leht të ju bashkohemi mendjes dhe trurit të kombit,ngase mirë e dinim se nuk jemi më të menqur se këta që i permenda.Nga ajo kohë deri me sot po bëhen 30 vite që u rreshtuam në këte parti.Ne si vëllezër në atë kohë ishim të ri dhe jetonim në bashksi familjare,unë isha vëllau më i madhë , isha kryefamiljari që më duhej kujdes që ti ruaj 6 vëllezer tjerë që i kisha si dhe afro 50 antar sa ishim,kohrat e vështira,dita dites vinin duke u veshtersuar situata politike,gjdo here ngushtohej rrethi i veprimit.Kur Serbia suprimoi autonomin e vitit 74 ,duke mos lënë pikë hapsire të jetohet, i mbyllur shkollat, fakultetet,spitalet, na helmonin fëminet në shkolla ,na vriteshin ushtaret në kazerma ushtarake atje ku sherbenin,e qka mos.Levizja gjithpopullore LDK-ja s ishë deputetet e autonomis të Kosovën të sistemit monist,u organizuan se bashku me LDK-n dhe Ibrahim Rugovën dhe e shpallen kushtetuen e Kaqanikut ku Kosova juridikisht u bë shtet i barabart me ish repuplikat tjera Jugosllave ,nese do ekzistonte Jugosllavia, Kosova do të ishte si subjekt i barabart me repuplikat tjera në Jugosllavi .Nese shperbëhet ne do mbesnim si subjekt i barabart me republikat tjera, që kishim drejt shkputje me kushtetuten e Kaqanikut njësoj si Republikat tjera ,të hapur si nga Serbia ashtu edhe nga Shqiperia.
Shpërberja e Jugosllavisë ndodhi,Kosova mbeti subjekt i vetem sipas kushtetus së Kaqanikut e shpallur me 7 shtator 1990.LDK-ja në ate kohë ngriti institucionet e saj qeverin në ekzil me kryeministrin të asaj kohe Bujar Bukoshin.
Filuam me mbledhjen e 3% nga mergimtaret që e mbajten gjallë arsimin shendetsin më vonë edhe luften ku edhe vetë emigrantet moren pjes në luftë direkte në terren, Kosova

Kosova veq ishte shkëputur nga
planprogramet e Serbisë.Pak më vonë filloi edhe rezistenca e armatosur me njësi guerile,si ajo e Adem Jasharit,Zahir Pajazitit,Sali Qekajt, ku ne me 9 meshkuj sa ishim ju bashkangjitem njisiteve guerile të udhehequra nga Adem,Hamez dhe Shaban Jashari…….! Duke kryer aksionet sipas urdhërit të tij.Aksioni i 6 korrikut i vitit 1992 ku me urdhër të Adem Jasharit nisiti i gueriles të Llaushes me në krye vëllan tonë Gani Gecin kryen aksionin e parë në qender të Skenderaj mbi policin Serbe, ku vritet një policë dhe plagosen disa tjerë policë….., pastaj fillon lufta në Qirez e Likoshan, 5 dit më vonë rrethohet Ademi dhe bënë luften se bashku me vëllaun Hamzen,baban Shabanin,dajen Osman,Bashkimi dhe me të gjithë familjen që ishin të pregaditur thuaja të gjithë dinin ta perdornin pushken në luftë të pa barabart me armikun.

Gazetari:Luigj Shkodrani . – “Ju njiheni si dajallar dhe niper,me Adem Jasharin,si ndodhi që Adem Jashari të luftoi i vetem me familje e të mos i ndihmoi UÇK-ja”?
H.Geci – Po keni te drejt Ademi është nip i Gecve të Llaushes nip i kushernijeve të mi por me ne kishte një lidhje më ndryshe.Ademin e tradhëtuan shoket e vetë por edhe LPK-ja që udhëheqej nga Xhavit Haliti Ibrahim Kelmendi Hashim Thaqi dhe disa të tjerë që ne i quajm komandantet e Rognerit në Tiran… ku Ademin e lanë pa armatim,edhe pse ai kërkonte vazhdimisht ata binin armatim, por ua shperndanin grupeve të tyre Marksiste-Leniniste Enveriste ,dhe Ademin e anashkalonin,e quanin si të afërt me Rugoven.
Për këto dhe tjera flasim heren tjetër,por pergjigjjen që ti kerkon ishte kjo!Ademit nuk ju gjenden afër asnjë nga shoket e tij, ata që gjithmon rrinin me të,fatkeqsia është se asnjë nga shoket e tij nuk e ka krisur asnjë kapcoll, me perjashtim të Naim Lushtakut ku ka rezistuar nga kulla e tij aq sa deri ju kan hargjuar predhat…. ata që sua ndalim pushken policis dhe ushtris Serbe për tri dit rresht ishim ne dajallaret e Llaushes pikërisht unë me vëllaun tim Ganiun dhe Besim Dajakun por edhe me Sejdi e Jetullah Geci që ishin dajet e Ademit që Sejdia dhe Jetullahi e kishin nënen e Ademit hallë.
Vlenë të theksohet se policia dhe ushtria Serbe se pari e kishin rrethuar Llaushen që të mos mundemi te ju shkojm në ndihmë Ademit pastaj kan filluar granatimet mbi familjen legjendare të Shabanit.
Unë me vëllaun tim Ganiun dhe Besim Dajakun truprojen e presidentit Rugova ku pas lufte në liri u vranë nga një pritë e organizuar në makinen e vëllait ton Ganis nga një atentat i territ,brenda në makin vritet edhe gazetari i botes sot Bekim Kastrati dhe plagoset vëllau i jonë Ganiu. Po dalim te tema ne se bashku me Ganiun dhe Besim Dajakun ndrruam pozicione dhe dolem në vendin ku mundem të luftonim dhe ashtu bëmë shkuam….në vendin ku shiheshin shum afër forcat e policis dhe gjandarmaris Serbe aty kishim armen më të rëndë një Pushkomitrolez 12.7 m Gulinov quhej … kerkova nga një kusheri që të zenim pusi me armet e gjata sa kishim,dhe vetë rash në roven ku ishte përforcuar mitrolezi e matem largesin nga vendi ku ishim dhe filluam luften nga nuk e pritshin se kemi aso armesh sa ta kapi projektin ku ishin ata, me mua ishte vëllau Ganiu Besim Dajaku dhe Jetullah Geci , dhe luften e bëmë të gjithë së bashku ku armiku u zu në befasi dhe pesoi bukur do humbje në polici….. na diktuan dhe filluan te na gjuanin me snajperka ku falë Zotit shpëtuam. U terhiqem nga ai vendë dhe dolem në anen e kundert aty ku vishin perfocime me ushtar e polici dhe aty sa ke dita me ato arme sa kishim u afroheshim forcave Serbe gjuanim drejt tyre me aq sa kishim fuqi ngase armet tona ishin të lehta dhe predhat e Gulinovit vetem se u hargjuan.Tri dit rresht u munduam me aq sa mundem por mundesia ishte e vogel.
Gazetari Luigj Shkodrani : – Në diaspor dihet se ka pasur vrasje politike dhe ende asnjë nuk u zbulua,qka ndodhi dhe pse u vran këta njerëz?
H.Geci – Në Kosovë vazalet e Serbisë disa nga komandantet e Rognerit kishin marrur për detyr ti vrasin atëdhetaret ata që ishin rreshtuar pas presidentit Rugova e që kishin orientime proamerikane dhe qellimi i tyre ishte që disa ti vrasin dhe disa ti friksojn ku permes vrasjeve duke shkelur mbi kufoma, Thaqi me kompani ka ardhur në krye të pushtetit dhe me ardhjen e tyre në pushtet,më nuk është vrarë asnjë aktivist i LDK-s.
LDK-s i ka kushtuar shumë shtrenjt orientimi pro VATIKAN pro Amerikanë,duke ja vrarë LDK-s dhe Amerikes bashkpuntoret me proamerikan në botë,vrasesit dhe urdherdhënsit e atdhetatarve të LDK-s dhe perkrahsve të Amerikes janë disa nga pushtetaret e sotit që gjinden në institucionet tona,me të cilat ka shqaluar Kosova.

Gazetari Luigj Shkodrani : – Si ndodhi dhe pse ndodhi rënja e qeveris ku diaspora ju ka gëzuar kualicionit VV-LDK,dhe su bë më shumë se 50 ditë u rrëzua,kujt i konvenoi kjo situat?
H.Geci – Kjo situat i ka konvenuar se pari Vuçiçit dhe Serbis,pastaj gansterat e luftes që sot janë në politikë,ju friksuan qeveris LDK-VV nga frika e konfiskimit të pasurive të pa ligjshme kan bërë milioner duke zhvatur gjdokund aty ku kan mundur,njeri ndër ta ishte Isa Mustafa aktualisht kryetari i LDK-s i cili dyshohet për hajnit e 3% për lidhjen e ti edhe sot me UDB-n Serbe,dhe bizneset e ti të fuqishme që i mbanë me Beogradin.
Qeveria u rrëzua pikërisht nga frika se Albini dhe Vjosa Osmani vendosen që ti gjurmojn milionat dhe bizneset e tyre të pa ligjshme,dhe pikrisht për kte Hashimi dhe Isa kerkuan ndihmen e Vuçiçit që lista Serbe të jetë pjesë e kualicionit pa të cilen listë nuk bëhej numri i 61 deputetve aq sa për ta bërë qeverinë.
Vuçiç ishte i bindur se do të fitonte në bisedimet me Kosovën në Washington dhe mu për ata ja bëri qeverin Hashimit dhe Ises,qeveri kjo që na kushtoi me bërjen hisedar të Serbis në Ujmanin Trump dhe me bërjen e Jugosllavisë të re mini-shengeni që Serbia e nënshkruajti në Washington daljen në detin Shqipëtar.
Gazetari Luigj Shkodrani : – Zotri Geci qka mendon për bisedimet ku shumë kush bënë kritika ekstreme,për minishengenin ujmanin zajdnicen e tjera bisedime te tejzgjatura me Serbin ku për shumë vite bisedimesh nuk u pa asnjë perparim?
H.Geci – Sa i perket Ujmanit dhe mini-shengenit,u mundova tua shpjegoi në pytjen paraprake,me minishengen shqipëtaret janë të rrethuar me toka sllave,nga Greqia Maqedonia,Serbia,Mali i Zi,minishengeni do të jet bombë ku do ti vrasi ekonomikisht Shqipërin dhe Kosovën,pra do të pushtohen me ekonomi ku shqiptaret do detyrohen të punojn si rrobagji(puntor krahu) duke pastruar WC-et sllave për kafshat goje.Kurse pytja ishte pse u stergjaten aq shum bisedimet me Serbin, ndegjoni Serbia nuk hynë në bisedime nese nuk fiton,ajo se pari lansoi ndrrimin e teritoreve duke e kushtezuar Hashimin me gjykaten speciale,kerkonte shumë që se paku ta nxjerri bashkimin e komunave Serbe me kompetenca ekzekutive,ose ma mirë te themi Serbia e donë Bosniozimin e Kosovës ,kjo lojë ekziston në tavolinen e Brukselit,si bashksi kjo e komunave Serbe me kompetenca ekzekutive ,ku e ka nënshkruar Isa Must
Tradhëtin e Hashimit dhe Ises po e pson Kosova e mjerë.
Pra Serbia e priste që gjykata speciale e ndertuar në Hagë ti ngrit aktakuzat për ta aktivizuar përpjekjet e saj për të perfituar një Serbi të vogël në Kosovë,duke e kushtezuar Thaqin” a po jep territor a po shkon në burgë”pikërisht kjo është arsya për të cilen ka ndodhur të stergjaten bisedimet Kosovë-Serbi.

Gazetari Luigj Shkodrani: – A ka mundur Kosova te bëjë më shumë për ta ngritur ndonjë aktakuzë për krimet që ka bërë Serbia?
H.Geci -Po si nuk ka mundur kush i ka ndaluar prokuroret e vendit të mbledhin matriale të bollshme për masakrat që ka bërë Serbia mbi popullin civil të pa armatosur. Kjo ka ndodhur për arsye të ligshtive që kan bërë disa nga argatet se bashku me Hashimin.
Hashimi ishte pjesë e agjentures Franceze dhe komandohej nga sherbimi Frances i DEGES dhe ai Serbë ku të gjithë këta kanë rënë pre e tyre sherbimeve ku ja kanë parë sherrin edhe Kosova e le ma shokët e tij…..! Dhe mu per ata Serbia e kishte leht ngase brenda i kishte spiunat e vetë në krye të UQK-s dhe shum leht i ka mbledhur dëshmit,sa për ti detyruar Kosovën ta formoi gjykaten speciale.
Gazetari Luigj Shkodrani – Kush Kosoves ia mbylli dyert , për në Evrop populli apo politika kush janë fajtor !?
H.Geci – Askush tjeter pos politika,populli i Kosovës është populli më pro përendimor në botë,këta mendonin se Europa ua hap dyret një populli kur në krye të institucioneve gjinden njerëz me dyshime për krime dhe vrasje kundër kunershtarve politik vetem pse mendojn ndryshe nga ata.
Gazetari Luigj Shkodrani: – Pse më shumë shpres kishin Kosovaret në 1998-9 se sa sot!?
H.Geci – Atëhere e kishim vetem një deshirë, lirin dhe shporrjen e armikut nga vatrat tona pa varsisht humbjeve mendonim se kushdo që të mbeti e gëzon lirin.
Kurse sot këta hajna e matrapaz pasurin e Kosovës e kan futur në doren e 20 personave. Pra kuptone se ua kan vrarë shpresen ketij populli jo vetem rinisë por edhe shtresave tjera.Pikërisht shpresa e asaj kohe na mbante gjallë se Serbin e hoqem qafe tash do e ndertojm ardhmerin tone vet,por fatkeqsisht ashtu nuk ndodhi dhe komandatat kishin pas luftuar me vjedhë e uzurpuar.
Gazetari Luigj Shkodrani – Vrasja e Ahmet Krasniqit dhe shumë vrasje tjera pse ndodhi,interes i kujt ishte ky!?
H.Geci – Vrasja e ministrit të mbrojtjes por edhe të tjerë bashkkombasve ishte interes i Serbis qëllimi ishte që të vritet mjedis Tirane ministri i Mbrojtjes e të mos lejohet të futet strategu i luftes në Kosovë,e Kosova të luftoi bashkim-buzukqe kjo ishte njera nga arsyet, por ka edhe të tjera arsye,me prapavija të dukshme pervetsimi i luftes nga LPK-ja që njihet si parti e brigadave të kuqe e që njihet për spiunat e saj të lidhur me Serbi.
Gazetari Luigj Shkodrani – Kush po i bënë hije atdhetarizmit në Kosovë?
H.Geci – Komunistat ata që dje ishin me Serbi dhe dikur formonon fabriken e seperatistve dhe irredentistave,sot të njëjtit e kan kthyer të njëjten fabrikë në prodhimin e antiamerikanistave ky është Isa me kompanin e kuqe i kapur fort nga Hashimi dhe UDB-ja e Serbisë.
Gazetari Luigj Shkodrani – Kush i përmbysi zgjedhjet e fundit në Kosovë?

H.Geci – prodhuesit e fabrikes të antiamerikanizmit. Nga frika që Albini dhe Vjosa po ua zbulojn milionat dhe pasurit e komandatve të Bllaces dhe të Rognerit. Pasuri këto prrallore që as vetë nuk din se si ti arsyetojn.
Gazetari Luigj Shkodrani – Si ka mundesi që ta shkarkoin një qeveri që i fitoi zgjedhjet pse ndodhi kjo?
H.Geci – Këte e thash edhe më parë, ndodhen pse ju frksuan Albinit dhe Vjoses që ta ruajn pasurit u bashkuan të gjith së bashku dhe u bënë me Beogradin dhe e rrezuan,qeverin e posa formuar nga djem dhe gra shumë të pregaditura për ta quar vendin para. Kjo ishte njëra ndër arsyet,arsya e dytë ishte se me Albinin dhe Vjosen nuk do ju ecte projekti i Zajdnices me kompetenca ekzekutive,si dhe ndarja e Ujmanit me hisedar Serbinë,dhe as i mini-shengenit kjo ndoshta ju duket e thjesht por kjo ishte arsyeja. Gazetari Luigj Shkodrani: – A mundet Kosova të bëj ndryshime me këta njerëz të njëjtit që për 20 vite janë në pushtet?
H.Geci – Jo kurrë me këta njerz nuk ka shtet këta janë mësuar me vjedhë dhe kan instaluar të gjitha aparaturat shtetrore për ta mbrojtur njëri tjetrin, me gjyqe me prokuror,me arsim me shëndetsi,skan lan segmet të jetes pa e përvetsuar.
Gazetari Luigj Shkodrani – Cilat nga qeverit ka bë më se shumti për Kosovën?
H.Geci – Qeveria Haradinaj i cili ndaloi ndarjen e Kosovës për të cilen ndarje ishte perkushtuar Kristaqi i Shqipris dhe Hashim Broja i Drenices Hatadinaj ju tha haptazi se ua hoqa nga tavolina Kristaqit dhe Thaqit miliardat ku Rama e paditi në gjykat,kjo ka qenë realiteti ,pastaj Haradinaj e bëri ushtrin,E bëri ligjin për Trepqen.Bëri ligjin për Prishtinën ligj ky që ishte bllokuar nga qeverit paraprake për inat të njeri tjetrit.
Gazetari Luigj Shkodrani – Pse sipas mendimit tënd pse jan shtyrë aq shumë bisedimet Kosovë- Serbi?
H.Geci – Me sa duket u pergjigja edhe më parë në këtë pyetje Sebia priti gjykaten speciale derisa u ndertuar dhe u aktivizua, gjykatë kjo që u votuar në parlament nga vetë Kosovaret,për të cilen gjykat ka punuar Serbia ne bashkpunim me nderkombtaret,që të perfitoi duke e kushtezuar Hashim Brojen dhe argatet e tij,a po jepni teritore a ju qova në burgë.
Gazetari Luigj Shkodrani – Kush ishte Ibrahim Rugova për ju?

H.Geci – Ibrahim Rugova ishte një intelektual i madhë një strateg që ka ditë ku të rreshtohet,ishte i lindur nga vetë Perëndia me orientime pro perendimore pro Romë pro Bruksel dhe pro Amerikë ,që me urtësin e tij dhe mendjen e mpreht ka zgjedhur rrugën andej nga vjen Liria,ishte një nacionalist i urtë dhe i pa thyeshëm.Për t’lindur një figur si Ibrahim Rugova duhet te presim me shekuj.
Gazetari Luigj Shkodrani: – Pse disa në ate “prizmin” e shanë Rugovën,gjoja se ka shkuar tek Milloshi me deshirë ?
H.Geci – Ibrahim Rugovën e shajnë ata që nuk din gjë për të dhe ata që nuk e kan njohur.Disa nga intelektualet e shajn nga inatet personale,ngase formimi i tij si njeri i letrave i urtë fjal pak e punë shumë e kan xhelozuar madheshtin e tij,si Qosja edhe disa të tjerë. Pastaj në kohën kur Rugova e ka marrur përgjegjsin politike mbi Kosovën kan qenë kohë të vështira për ta bartur ate projekt aq të madhë pavarsin e Kosovës,Qosjes dhe shumë të tjerve nuk ua ka mbajtur prapanica te ju prijnë proceseve ngase në atë kohë ka qenë shumë të vështira,ka qenë e mundur të i ndodhë ndonjë e keqe atij dhe familjes së tij.
Pytja tjeter e juaja ishte pse ka shkuar në Beograd? Rugova nuk ka shkuar me dëshirë në Beograd,ishte i detyruar me dhunë,Milloshevici donte ta digjte figuren e tij para popullit,kinse ka ardhur me deshirë dhe po kerkon ndalimin e bombardimeve nga NATOJA,pastaj disa nga spiunet e Milloshevicit që ishin veshur si qlirimtar thonin para e vrasim Rugovën se sa Milloshevicin, ata që më vonë i bënë atentat,dhe ja vranë disa nga bashkpuntoret e tij si Xhemajl Mustafen,
Enver Maloku
Ukë Bytyqin
Smajl Hajdarin
Tahir Zema
truprojen e Presidentit Besim Dajakun
Shaban Manajn
I vranë dhe ja plagosen një numër shumë të madhë, aktivistesh dhe luftetaresh të cilet vriteshin vetem me ja permendur emrin Rugovë.
Këtë më së miri e ka shpjeguar Adnan Merofci në librat e tij medja si dhe gazetarja gjermane që ka qenë prezente në shtëpin e Rugovës gjatë kontrollimit në shtëpinë e tij nga forcat speciale Serbe dhe detyrimit të dhunshëm të Rugovës për në Beograd.Këta që dje e quanin Rugovën tradhëtar sot puthen dhe bëjnë biznese me ata që nuk kan lanë gjë pa bërë mbi këtë popull dhe mbi këtë dhe…!
Qak si peshqesh për dhunen po tentoin ti falin çetnikve,territore dhe të bëjnë një Serbi të vogel në ktëtë vend të vogel,plus permes kishave ju kan nda edhe ekstra territore, ose katër Serbia tjera brenda jugut të Kosovës.! Pa e llogaritur komunat veriore dmth një kacer ekstra në jugun e Kosovës.
Pra Rugova ishte ai që thoshte se pa Amerikën nuk ka ardhmëri Kosova as Shqiperia.
Gazetari Luigj Shkodrani: – Zonjes Citaku ju dha urdher të kthehet në Kosovë pse ndodhi që me urdher të kthehet në Kosovë?
H.Geci: – Po Thaqi nuk e lëshon presidencen derisa ta lë pasardhesin e tij ndoshta mendon se znj.Vlora të bëhet presidente e ardheshme ose e cakton në ndonjë vend ku mundet ti ndihmoi atij në të ardhmen ku ai do te perballet me drejtësin,kështu qe Thaqi e ka shansen ti bëjë president apo presidente kë të do ai ngase deputetet e LDK-s i ka me vete dhe më te sigurt se ata të PDK-s,e ka Isen me Veliun,Lutfi Hazirin,Haki Rugovën me të cilet i kan bizneset dhe poshtërsit e perbashkta ngase LDK-n e kan marrur njerzit që dje e kan sharë e shantazhuar LDK si dhe liderin e saj Rugovën,pra deri me sot LDK është në doren e Thaqit dhe sherbimeve tjera si dhe të apostofuarve ma lart të cilet ja kryejn punen Hashimit përmes Ises pikë per pikë.
Thaqi me LDK-n i fali Malit Zi 8226 h tokë,përmes LDK-s dhe Ises u zgjodhë Kryetar Shteti, përmes LDK-s e nënshkrujti Zajednicen,asnjë të keqe Thaqi nuk ka mundur te ja bëjë Kosovës pa miratimin e LDK-s dhe Ises me argatet e tij.
Gazetari Luigj Shkodrani : – Z. Halil a keni menduar ndonjëherë të tërhiqeni nga LDK-ja?
H.Geci: – Jo kurrë nuk kam menduar dhe nuk do të iki nga shtëpia ime, me ua leshuar rrugën atyre që i kan sjellë sherbimet me parashutë,ata që dje kan kërkuar njerëz me pages për ta vrarë Rugovën,unë luften demokratike do ta bëjë brenda shtëpis sime,aty ku jam rritë e plakë brenda subjektit tim,atij subjekti për të cilin mbaj barrët e rënda mbi supet e mia dhe familjes time duke ju dalur në mbrojtje kolosve të sajë të udhëhequr nga Ibrahim Rugova.Pra unë kam qenë gjithmon pjesë e këtij subjekti që dikur ishte levizje,dhe ka ngjarë që se kam lejuar veten tu dali para akademikve,e me thënë unë di më mirë se ju.
Gazetari Luigj Shkodrani : – Për sa din Ju, z.Geci flasin shkrimet tuaja,ku brenda tyre tregojn një brumë të mirë kombëtarë ?
H. Geci : – Po shkrimet i kam bërë nga frika se po dëmtohet Kosova dhe me aq sa di e mundem ju kam ra të gjitha ngjyrave dhe partive duke mos kursyar askënd qofshin ata edhe të afermit e mi,që populli të jetë i pregaditur për zgjedhjet e ardhshme, dhe që ti hapin syt mirë dhe ti denojn me votë ata që i kan bërë keq Kosovës.
Gazetari Luigj Shkodrani : – Z.Halil ju jeni një familje e madhe dhe keni një popullaritet të jashtzakonshem pytja ime është kjo”a ju ka shkuar mendje të krijoni një parti ju vet”?
H.Geci: – Jo asnjeherë,z.Luigj , kjo i bije sikur me ardhur dikush në studio të radios tuaj,dhe ti ta lësh studion dhe te ikësh,kjo te unë nuk do te ndodhë,dhe asnjherë nuk kemi menduar ne si familje të jemi dikushi, por jemi menduar që përmes LDK-s ta japim kontributin tonë aq sa kishim mundësi për Kosovën.
Dy nga vëllezërit e mi kan qen me mandate deputet njëri dy mandate tjetri një mandat,dhe permes ushtrimit të deputetit e kan dhënë kontributin e vetë aq sa kan mundur, ka ndodhur njëherë një kuvend i karrikave ku kan shkuar pas Akademik Dacit edhe ajo ishte parti djathtisete dhe pas pak kohe jan kthyer në shtëpin e tyre në LDK.
Gazetari Luigj Shkodrani : – Si e shihni Kosovën në vitet e ardhshme?
H.Geci: – Kosova ka pasur mundësi të jetë një shtet i fortë sikur që është Zvicrra,së pari ka resurse natyrore që nuk mundet të krahasohet asnjë vend në Evropë,pastaj ka një rini të shkelqyshme dhe një popull për nga mosha mesatare më të riun në Evropë,një popull liridashes që ka dhënë shumë gjak e sakrifica nëpër shekuj për lirin e vendit të tij.
Por politikat aktuale e kan lodhur shumë këtë popull,ngase nga kjo këst politike gjithqka është politizuar,jan kapur të gjitha segmentet e jetes,duke u nisur nga arsimi shendetsia,pasuria shoqerore,gjykata, duke ngritur numrin e veteranve të rrejshëm nga 15 mij sa ishin në 60 mij duke punsuar familjar e bashkpartiak,hajni ,pra Kosovën e shohë mirë kur këta të ikin nga pushteti.
Gazetari Luigj Shkodrani: – Z.Halil cili do të ishte mesazhi juaj për bashkatdhetarët?
H.Geci: – Bashkatdhetarve të mi ju uroi të mirat e botës,i lusë që ti shkollojn fëmijet dhe ti edukoin se si ta duan atdheun,që neser të kthehen e ti sherbejn atdheut, tonë ,ngase shkollat e Shqipëris dhe Kosovës jan mbushur me diploma të pa merituar, prandaj profesionalizmi dhe shkollimi i fëmive të juaj nga atje ku vini neser do i duhen këtij vendi. Dhe së fundi po afrohen zgjedhjet në Kosovë dhe Shqipëri ejani mos i llogaritni hargjimet dhe denoni me votë ata që deri sot i kan dëmtuar tej mase interesat e vendit.
Ju pershendes ju z.Luigj stafin e radios të juaj dhe gjithë bashkatdhetaret dhe ju kerkoi falje nese i kam bezdisur.
Kjo interviste u realizua nga Luigj Shkodrani , gazetar i radio Projektit 21 – Danimarke .

Rrëfimi i padëgjuar i Halil Gecit: Adem Jasharin e tradhtuan shokët, ja emrat që i akuzon për tradhti ndër ta edhe Ibrahim Kelmendin

No Comments Intervista Lajme

Halil Geci i cili njihet për shkrimet e shumta e të guximshme dhe shumë domethënëse karshi rrugëtimit që po kalon Kosova nga politikanet e papërgjegjshëm duke i sjellë Kosovës marrëveshje të dëmshme.

Ai flet se si u bojkotua nga LPK-ja Adem Jashari duke mos i afruar as një lloj ndihme me armatim, as ndihmë rezistence…!

Në intervistën e tij, dhënë për Radioprojektin Kopenhagë, radio e cila dëgjohet gjithandej në perëndim, deri edhe në Amerikë, Halil Geci mbushi energji mërgimtaret që të bashkohen siç u kanë bashkuar në luftë të bashkohen edhe në paqe, që së bashku ti qojnë në shtëpi ata që për 20 vite na gënjyen na vranë e na plaçkiten.

“Qeveria Haradinaj ishte ajo që e ndaloi ndarjen e Kosovës për të cilën ndarje ishte përkushtuar Edi Rama – Kristaqi i Shqipërisë dhe Hashim Broja i Drenicës. Haradinaj e shfaqë haptazi kundërshtimin e ti ku thotë: Kristaçit dhe Thaçit ua hoqa nga tavolina miliardat, shi për këtë Kristaçi e padit edhe në Gjykatë! Kjo çka ka bërë Haradinaj nuk ishte aq e lehtë. Qeveria Haradinaj e bëri ushtrinë, e bëri ligjin për Trepçën., e bëri ligjin për Prishtinën, ligj ky që ishte bllokuar nga qeveritë paraprake për inat të njeri tjetrit”, thotë Geci.

Geci në këtë intervistë ka treguar edhe për familjen tij.

“Unë quhem Halil Geci, në Kosovë njihemi si 7 vëllezërit, unë jam vëllai i madh Halili pastaj është Fadili, Haxhiu, Ganiu, Nebihu, Nehati dhe më i vogli Esati. Njihemi si nipat e Bajraktarit nga Llausha e Drenicës nga një familje me gjendje të mesme ekonomike, me një bagazh të fort historik e kombëtar jo ndoshta shumë nga ne të rinjtë, por bagazhin kombëtar e kemi trashëgimi nga paraardhësit tonë baba, babagjyshi, katragjyshi dhe stërgjyshërit tanë, për familjen tonë flet libri i shkruar nga Dr. Islam Dobra dhe Dr. Kajtaz Rrecaj “Bajraku i Llaushes nëpër shekuj”. Në kohen e Titos familja jonë ishim të lëçitur nga ish sistemi Jugosllav si armiq të popullit, ose siç thonë Shqipëria ishim kulak që nuk kishim të drejtën e shkollimit, duke na e konfiskuar edhe atë pak pasuri që kishim, burrat e familjes sime ishin vrarë me pushkë në dorë në brigadën e Shaban Polluzhes në luftë kundër çetniko partizanëve komunist të Titos. Në luftën e dytë botërore janë vrarë të gjithë meshkujt e familjes tonë, djemtë më të mëdhenj që shpëtuan nga lufta 1945 kishin mbetur 5 vjeç deri 12 vjeç edhe ata ishin shpëtuar te dajallarët të veshur në rroba vajzash për t’mos rënë në sy se janë djemtë e Miftar e Halil Bajraktarit”, tregon Geci.

Ai tregon se babagjyshi i tyre Halili ishte komandant i çetave Ballistike e vullnetare, në anën e Xhafer Deves, plot 12 vite ishte përgjegjës i kufirit me Malin e Zi dhe Serbinë.

“Kështu që neve kemi një histori me përmbi dy shekuj luftë e sakrificë për liri, varret e të parëve të tonë janë në Serbi atje ku kishin shkuar nga Drenica të luftojnë dhe të i mbrojnë tokat shqiptare të Nishit e Toplicës”.

Geci tregon edhe për luftën e fundit që u zhvillua në Kosovë.

“Në luftën e fundit ishim të angazhuar 7 Vëllezërit aq sa ishim dhe dy djemtë e mi Artoni dhe Arbeni, gjithsej 9 meshkuj me pushkë në dorë. Kurse në politikë ishim në LDK ku jemi edhe sot, dhe në atë kohë e mbështetnim fuqishëm liderin Rugovën, neve i takojmë djathtizmit dhe mundohemi ta mbajmë gjallë frymën djathtiste”, tregon ai.

Sipas tij, kur filloi shpërbërja e Jugosllavisë, Kosova dhe populli i saj pat fatin të udhëhiqet nga bota akademike e asaj kohe me në krye me Ibrahim Rugovën, Dr. Fatmir Sejdiu, Dr. Fehmi Aganin, Akademik Idriz Ajetin, Akademik Mark Krasniqi, Akademik Zejnullah Rrahmanin, Magjistrin dhe Albanologun shkrimtarin publicistin e madh Skënder (Rrustem) Blakaj, Dr. shkencave Rexhep Gjergjin, ish ministrin e Arsimit Rexhep Osmani, mr, Naip Zeken, Dr. Edita Tahirin, publicistin dhe shkrimtarin e madh Jusuf Bugjovin, Anton Kolen, Kolë Berishën.

Ai thotë se ka edhe të tjerë po që nuk po i kujtohen dhe kështu e patëm lehtë të i bashkohen mendjes dhe trurit të kombit.

“Nga ajo kohë deri me sot po bëhen 30 vite që u rreshtuam në këtë parti. Ne si vëllezër në atë kohë ishim të ri dhe jetonim në bashkësi familjare, unë isha vëllai më i madh, isha kryefamiljari që më duhej kujdes që ti ruaj 6 vëllezërit tjerë që i kisha, si dhe afro 50 anëtarë sa ishim. Ishim në kohërat e vështira, dita ditës vike duke u vështirësuar situata politike, çdo here ngushtohej rrethi i veprimit. Kur Serbia suprimoi autonomin e vitit 74 duke mos lënë pikë hapësire të jetohet, i mbyllen shkollat, fakultetet, spitalet, na helmonin fëmijët në shkolla, na vriteshin ushtaret në kazerma ushtarake atje ku shërbenin, e çka më zi. Lëvizja gjithëpopullore LDK-ja së bashku me ish deputetet e autonomisë së Kosovën të sistemit monist, u organizuan së bashku me LDK-në dhe Ibrahim Rugovën dhe e shpallen Kushtetutën e Kaçanikut, ku Kosova juridikisht u bë shtet i barabartë me ish Republikat tjera Jugosllave, nëse do ekzistonte Jugosllavia, Kosova do të ishte si subjekt i barabartë me republikat tjera në Jugosllavi. Nëse shpërbëhet ne do mbesnim si subjekt i barabartë me republikat tjera, që kishim drejt shkëputje me kushtetutën e Kaçanikut njësoj si Republikat tjera, të hapur si nga Serbia ashtu edhe nga Shqipëria”, rrëfehet Geci.

Ai thotë se, shpërbërja e Jugosllavisë ndodhi, Kosova mbeti subjekt i vetëm sipas kushtetutës së Kaçanikut e shpallur me 7 shtator 1990. LDK-ja sipas tij, në atë kohë ngriti institucionet e saj qeverinë në ekzil me kryeministrin të asaj kohe Bujar Bukoshin.

“Filluam me mbledhjen e 3% nga mërgimtarët që e mbajtën gjallë arsimin, shëndetin më vonë edhe luftën ku edhe vetë emigrantet morën pjesë në luftë direkte në terren. Kosova veç ishte shkëputur nga planprogramet e Serbisë. Pak më vonë filloi edhe rezistenca e armatosur me njësi guerile, si ajo e Adem Jasharit, Zahir Pajazitit, Sali Qekajt, ku ne me 9 meshkuj sa ishim ju bashkëngjitëm njësiteve guerile të udhëhequra nga Adem e Hamez dhe Shaban Jashari…….! duke kryer aksionet sipas urdhrit të tij. Aksioni i 6 korrikut i vitit 1992 ku me urdhër të Adem Jasharit njësiti i gueriles së Llaushes me në krye vëllain tonë Gani Gecin kryen aksionin e parë në qendër të Skenderaj mbi policinë Serbe, ku vritet një policë dhe plagosen një tjerë policë….., shumë ma vonë fillon lufta në Qirez e Likoshan, 5 dit më vonë rrethohet Ademi dhe bënë luftën se bashku me vëllaun Hamzen, babën Shabanin, dajën Osman, Bashkimi dhe me të gjithë familjen. Familje kjo që dinin ta përdornin pushkën në luftë të pa barabartë me armikun”, tregon Geci.

Ai tutje tregon se Adem Jashari është nip i Gecve të Llaushës, nip i kushërnijve të tij, por që me 7 Vëllezërit kishte një lidhje më ndryshe.

“Ademin e tradhtuan shokët e vetë, por edhe LPK-ja që udhëhiqej nga Xhavit Haliti, Ibrahim Kelmendi, Hashim Thaçi dhe disa të tjerë që ne i quajmë komandantet e Rognerit në Tiranë… ku Ademin e lanë pa armatim, edhe pse ai kërkonte vazhdimisht ata binin armatim, por ua shpërndanin grupeve të tyre Marksiste-Leniniste Enveriste dhe Ademin e anashkalonin, dhe e quanin si të afërt me Rugovën. Ademit nuk ju gjenden afër asnjë nga shokët e tij, ata që gjithmonë rrinin me të, fatkeqësia është se asnjë nga shokët e tij nuk e ka krisur asnjë kapcoll, me përjashtim të Naim Lushtakut ku ka rezistuar nga kulla e tij aq sa deri ju kanë harxhuar predhat….!Ata që sua ndalen pushkën policisë dhe ushtrisë Serbe për tri dit rresht ishim ne dajallarët e Llaushes, pikërisht unë Halil Geci me vëllaun tim Ganiun dhe Besim Dajakun, por edhe me Sejdi e Jetullah Geci që ishin dajtë e Ademit. Vlen të theksohet se policia dhe ushtria Serbe se pari e kishin rrethuar Llaushen që të mos mundemi të ju shkojmë në ndihmë Ademit pastaj kanë filluar granatimet mbi familjen legjendare të Shabanit”, rrëfehet Geci.

Ai vazhdon të tregon se, ai bashkë me Ganiun dhe Besim Dajakun truprojën e presidentit Rugova ku pas lufte në liri u vranë nga një pritë e organizuar në makinën e vëllait ton Ganiut nga një atentat i territ, brenda në makinë vritet edhe gazetari i “Botës sot”, Bekim Kastrati dhe plagoset vëllai i tyre Ganiu.

“Ne së bashku me Ganiun dhe Besim Dajakun ndërruam pozicione dhe dolëm në vendin ku mundem të luftonim dhe ashtu bëmë, shkuam në vendin ku kapnim me pushkë forcat e policisë atje nga ana e Prekazit, armen më të rëndë dhe më të fuqishme e kishim një Pushkomitrolez 12.7 që quhej Gulinov… kërkova nga një kushëri që të u përgjigjëm me armë, aj mu përgjigj se kemi pak predha, vetë rashë në pusinë ku ishte përforcuar mitrolezi 12.7 e matem largësinë nga vendi ku ishim me dylbinë e snajperit tim, dhe filluam luftën, policia nuk e pritshin se kemi aso armesh sa ta kapi projektin ku ishin ata, me mua ishte vëllau Ganiu, Besim Dajaku dhe Jetullah Geci, dhe luftën e bëmë të gjithë së bashku ku armiku u zu në befasi dhe pësoi bukur do humbje në polici….. na diktuan dhe filluan te na godasin, por falë Zotit shpëtuam. U tërhiqem nga ai vend dhe dolëm në anën e kundërt aty ku vishin përforcime me ushtarë e polici dhe aty sa ke dita me ato armë sa kishim u afroheshim forcave Serbe gjuanim drejt tyre me aq sa kishim fuqi ngase armët tona ishin të lehta dhe predhat duhet të ruanim”.

“Tri dit rresht u munduam ta ndihmonim me aq sa mujtem por mundësia ishte e vogël, ngase arsenali i madh ushtarak e policorë i Serbisë karshi armatimit dhe numrit të gueriles tonë ishte i madh, si me numër ushtaresh, si me armatim, neve në atë kohë ishim afro 20 veta kurse në përballje me policinë dhe ushtrinë serbe gjatë tri ditëve aq sa ka zgjatur lufta deri në flijimin e Jasharajve, ishim 5-6 veta, në krahasim me polic dhe ushtarë serbë që ishin me mia të organizuar nën komandën ushtarako policore prefekte”, tregon në rrëfimin e tij Halil Geci. Vazhdon…

Burimi/botasot.info/

‘Shtanget’ në mes të emisionit Rudina Magjistari, nuk i pëlqeu çfarë tha vajza e Robert Aliajt dhe i tërheq vëmendjen

No Comments Intervista Lajme

Gala, vajza e Robert Aliaj, ka qenë e ftuar në një lidhje direkte për emisionin “Rudina”. Ajo dha intervistën e parë ekskluzive pas fitores së “The Voice” në Belgjikë.

Gala tha se nuk e priste të ishte fituesja, sepse në fakt kishte shkuar vetëm për t’u argëtuar. “Kur dëgjove emrin tënd në ato momente, e kujton dot emocionin?”, e pyeti më tej Rudina.

“Thashë Ëhat the f*ck”, u përgjigj vajza e Robertit, një përgjigje që habiti moderatoren. Ajo qeshi, duke “i tërhequr vëmendjen”. “Uau! jemi në televizion Gala”, tha Rudina.

Burimi/Sot.com.al

Pirro Dhima flet sërish: S’kam lidhje me shqiptarët, jam puro grek, kujdesi i gjyshes dhe Enver Hoxha

No Comments Intervista Lajme

Ish-peshëngritësi i njohur Pirro Dhima i është rikthyer edhe njëherë debatit mbi origjinën e tij, që pak ditë më parë shkaktoi reagime të shumta në të dyja anët e kufirit. “Unë jam një grek i lindur në Shqipëri”. Ishte kjo përgjigja që Pirro Dhima i dha gazetares greke Elena Akrita, e cila e cilësonte me origjinë shqiptare.

Për të sqaruar debatin, por edhe periudhën që kaloi në Shqipëri derisa u largua për në Greqi, Pirro Dhima foli në një intervistë të gjatë për një nga mediat e vendit fqinj.

“Unë jam grek i lindur në Shqipëri, në Himarë nga gjyshi te gjyshi” nga nëna dhe babai sqaron ai. “Kjo është nderi im dhe krenaria ime” vijon më tej ai duke u ndaluar më pas te intervista që bëri bujë.

“Zonja Akrita shkroi një artikull në favorin tim dhe e falënderoj për fjalët e saj të mira. Por jo me origjinë shqiptare! Unë jam grek nga gjyshi te gjyshi. Unë nuk kam asnjë lidhje me shqiptarët”.

Ai tregon se në Greqi shkoi në 7 shkurt 1991, kur ishte 19 vjeç, ndërsa rrëfen përkujdesjen e gjyshes dhe regjimin e Enver Hoxhës. “Gjyshja ime u kujdes për mua, ajo më mori nga babai im nga Tirana sepse familja ime ishte e zënë me punë, dhe kështu që foshnjë isha në Himarë me gjyshen time. Grua e mrekullueshme dhe e mençur.

Partia Komuniste nuk na dha mundësinë për të studiuar në universitete. Vetëm njerëzit e betuar në parti nga Epiri i Veriut ishin të qetë”. Por ai tregon më tej se trajnimin e filloi në Shqipëri.

“Unë fillova të ngre pesha kur isha 7.5 vjeç. Dhe që nga fillimi u konsiderova një nga talentet më të mëdha. Edhe pse më pëlqente futbolli dhe sportet e tjera, rreth moshës 13 vjeç vendosa t’i përkushtohem plotësisht sportit” deklaroi ai.

Burimi/njekomb.org/

ELENI KOCAQI FLET EKSKLUZIVISHT PËR DIELLIN: JO KOSOVË POR DARDANI….

No Comments Intervista Lajme

Gazeta Dielli

Elena Kocaqi: Grup legjitim pune për dialogun Kosovë-Serbi, jo negociata koncensionare për interesa personale, grekët në shumice janë me origjinë shqiptare. …

Intervistoi për Diellin Eneida Jaçaj-New York-

Historiania Elena Kocaqi, njëherësh pedagoge në Universitetin e Durrësit, në një intervistë ekskluzive për gazetën “Dielli”, ka folur për çështje shumë të nxehta dhe tejet delikate, si dialogu Kosovë-Serbi, ndryshimi i emrit Kosovë, marrëdhëniet me Greqinë, si dhe ndikimi rus në Ballkan. Studiuesja e historisë ka deklaruar se duhet të ngrihet një grup i posaçëm legjitim pune, për të mbikëqyrur dialogun Kosovën-Serbi. Por, sipas saj, që të ngrihet një grup i tillë pune, duhet të zhvillohen zgjedhje të reja, pasi qeveria e Abdullah Hotit nuk ka mandat nga populli për këtë. Elena Kocaqi kërkon që në dialogun Kosovë-Serbi të mos negociohet integriteti territorial i Kosovës, pasi pavarësinë ia dha Amerika, si dhe politikanët të mos i lëshojnë Serbisë koncensione për interesa të tyre personale. Kocaqi kërkon që emri Kosovë të ndryshojë në Dardani, pasi emërtimi Kosovë është emër sllav. Sa i takon Greqisë, Elena Kocaqi deklaron se grekët janë ne shumice shqiptarë ortodoks, ndërsa shtoi se Tirana zyrtare nuk është aspak serioze për të diskutuar çështje delikate me shtetin grek.
-Pas një periudhe shkëputjeje, më 16 korrik u rikthye sërish në skenë dialogu Kosovë-Serbi. Çfarë prisni nga dialogu Kosovë-Serbi 2020, dhe si e shihni rolin e SHBA-BE në këtë fazë kaq delikate të dy vendeve?
Dialogu Kosovë -Serbi deri më tani ka dështuar, për shkak të trajtimit të vendit nga klasa politike si domen personal. Klasa politike në Kosovë ka vënë në diskutim integritetin territorial të vendit. Kjo klasë i kaloi Maqedonisë si dhuratë dy mijë e pesë qind hektar tokë dhe Malit të Zi tetë mijë e dy qind hektar tokë dhe, në tentativën e fundit për t’i dhënë Veriun Serbisë, ajo u ndalua nga faktori ndërkombëtar. Pra, dialogu dështoi në Uashington, sepse disa politikanë të marrë vesh me Serbinë në mënyre të njëanshme jo vetëm preknin integritetin e vendit, por edhe gjithë ekuilibrat gjeo-strategjikë në Ballkan, dhe kjo prekje është e palejueshme nga Fuqitë e Mëdha. Për Kosovën nuk është e dobishme të shkojë në dialog me Serbinë, vetëm duke i lëshur koncesione asaj. Pala shqiptare duhet të bëjë zgjedhje të reja; të nxjerrë një qeveri legjitime, dhe kjo qeveri të ngrejë një grup pune që do hartojë edhe një plan pune për negocim. Grupi i punës duhet të mos negociojë kurrë pavarësinë, si dhe integritetin territorial, dhe kur them për integritet e kam fjalën jo vetëm për moslëshim territori, por edhe për mos krijimin e enklavave serbe brenda vendit. Pavarësia dhe integriteti u vendosën nga lufta e NATO dhe Amerikës në 1999, dhe klasa politike nuk ka asnjë të drejtë t’i negociojë ato.Autonomia territoriale që aplikohet në kuadër të BE, është standard evropian dhe më ketë standard problemi i të drejtave të serbeve është i mbyllur. Në vend të kësaj, Kosova duhet të kërkojë dëmshpërblim lufte dhe zgjidhjen e problemeve të tjera që ka me Serbinë. Madje, Kosova duhet të kishte paditur Serbinë në Gjykatën Ndërkombëtare, dhe vonesa është e pajustifikuar.

-Ju keni kërkuar ndryshimin e emrit të Kosovës, ne Dardani. Çfarë mund të na thoni më tepër për prejardhjen e vërtetë të emrit Kosovë? Sa do të ishte i realizueshëm ky ndryshim, dhe si do të pritej nga Serbia?
Emri Kosove është emër sllav, pasi po të shohësh vetëm në google map në të gjithë botën sllave ka disa vendbanime me emrin Kosovë. Të identifikosh shtetin shqiptar me një emër sllav apo dhe ta deklarosh si kosovar, kjo është e papranueshme. Vilajeti i Kosovës u krijua nga Osmanët me insistimin e Rusisë në vitin 1877, me qëllim që gjithë ky territor t’i kalonte shtetit serb me fallcifikime historike, ku një nga shkaqet e pretendimit është edhe emri saj sllav. Deri vonë, ai rajon shqiptar është quajtur Dardani dhe është e papranueshme mbajtja e një emri të tillë, Kosovë. Serbia nuk do pranojë ndryshimin, sepse asaj me ndryshimin e emrit i bien të gjitha pretendimet për të. Aq kohë që mbahet një emër sllav, aq kohë edhe do vazhdojnë pretendimet. Me ne shqiptarët ndodh çudia!! Sllavët na imponojnë emrat e tyre në tokën tonë dhe na marrin emrat ilir, siç është edhe rasti i Maqedonisë, ku të vetmit maqedonas aty janë shqiptarët dhe jo sllavët. Ndryshimi është vullnet politik dhe kryhet brenda ditës nëse politika do të donte. Edhe sikur të kishte në të ardhmen një bashkim politik Shqipëri- Kosove, janë disa rajone të lidhura me shqiptarët si Dardani, Epir, Maqedoni, Iliri që duhet t’i mbajnë këto emra sepse me to ruajmë origjinën dhe identitetin tonë etnik.

-Eksponentë të njohur në fushën e diplomacisë kanë deklaruar se Rusia ka shtuar ndikimin e saj në Ballkanin Perëndimor, duke dashur të pengojë integrimin e këtyre vendeve në NATO dhe BE. Si e shihni ndikimin e Rusisë në Ballkan qoftë dhe në të ardhmen, dhe cilat janë interesat gjeo-politike të Putinit ne ketë rajon?
Rusia e ka pasur zonën e vet të interesit Ballkanin, dhe ishte ajo që krijoi nga hiçi shtetet ortodokse në Ballkan në shek e XIX dhe i zgjeroi ato në trojet shqiptare, ne emër të pan sllavizmit. Edhe sot vazhdon t’i ketë ato interesa.

-Keni deklaruar se grekët dhe shqiptarët kanë të njëjtën prejardhje. Pra, nuk ka komb grek, por vetëm shqiptar. Ku e bazoni deklaratën tuaj?
Të dhënat historike tregojnë se fiset antike në Peloponez dhe Atik ishin nga origjina Pellazg dhe Ilir si shqiptarët sot. Gjuha që quhet greke antike është gjuhë teknike, por mbi baza pellazgjishten apo shqipen, pasi shohim që homerishtja afrohet me shqipen e dialektit gegë sot dhe vet Ilida fillon me fjalën Mini, mënia, -meria. Grekët modern në 1821 ishin shqiptarë ortodoksë dhe vllehë ortodoksë, dhe në revolucion nuk ka asnjë kryengritës që të jetë grek nga origjina, por janë shqiptarë, madje, shqipja është folur në Parlament në atë kohë. Shqiptarëve iu vendos gjuha e kishës dhe vet Greqia ka ndërruar për dy shekuj 3 herë gjuhën zyrtare. Në 1923 u dëbuan myslimanët e Greqisë ndër ta shumica shqiptarë, dhe u sollën ortodoksë nga Azia, dhe ky ishte spastrim fetar dhe genocidal mbi kombin shqiptar. Greqia është një bashkësi fetare dhe jo etnike, pasi quhesh grek se je ortodoks dhe flet gjuhën teknike nuk ka rëndësi fare se çfarë etnie je. Ata të detyrojnë të lësh etninë dhe mos të flasësh gjuhën mëmë siç ndodh me shqiptarët në Greqi, që nga arvanitët dhe ata të emigruar, të cilët nuk kanë asnjë shkollë për të mësuar gjuhën shqipe. Madje, me këtë politikë, Greqia po tenton të asimilojë edhe vet Shqipërinë.
-Shpesh herë në politikën shqiptare është debatuar për ligjin e luftës me Greqinë. Zyrtarë të lartë të shtetit grek e kanë mohuar se ekziston ende ligji i luftës, pasi sipas tyre është rrëzuar që në vitin 1987. Megjithatë, nuk ka transparencë të plotë sa i takon këtij ligji. Por, a ekziston vërtet një ligj lufte mes dy vendeve?
Dy vende anëtare në NATO nuk mund të kenë ligj lufte, sepse neni 5 i Traktatit të NATO sanksionon mbrojtjen kolektive. Ligji i luftës, një ligj aspak real duhet të ishte me Italinë aq kohë sa ishte lufta, dhe me mbarimin e luftës nuk kishte pse të ekzistonte as me atë. Ndërsa mbajtja e një ligji lufte me Shqipërinë një vend i pushtuar, është justifikim për të sulmuar dhe për të shkelur të drejtat e shqiptarëve, në kuadër të një politike agresive. Juridikisht nuk ka dhe nuk mund të ketë ligj lufte, thjesht është presion mbi naivët politikë të Tiranës.
-Si e shihni rolin e politikës së jashtme shqiptare sa i takon çështjes çame në pergjjithesi, varrezave çame, si dhe çështjes së detit me Greqinë. A po tregohet serioze dhe aktive pala shqiptare për të diskutuar çështje kaq te rëndësishme me Greqinë?
Tirana zyrtare as i ka fare në axhendën politike këto çështje në lidhje me Greqinë. Tirana zyrtare sillet si shtet vasal dhe jo si vend i pavarur. Asnjë lloj autoriteti politik të reciprocitetit nuk ka treguar Tirana këto 30 vjet. Mendoj se duhet ndryshuar sjellja politike e Tiranës, dhe duhet një mbështetje nga miqtë tanë ndërkombëtarë.

-Vrasja e ushtarit ekstremist grek Kostantinos Kacifas nga forcat RENEA, duket sikur i acaroi marrëdhëniet me Greqinë. Megjithatë, si i parashikoni në të ardhmen marrëdhëniet mes Shqipërisë dhe Greqisë?
Ishte një akt kundër shtetit shqiptar! Kudo në botë të qëllosh me orë të tëra mbi forcat e sigurisë së vendit, sigurisht në zjarr e sipër do të ekzekutohesh. Ishin qarqet ekstremiste naziste ato që shkaktuan probleme, dhe që qeveria shqiptare as duhet t’i kishte lejuar te hyjnë, por që me pas i shpalli non grata. Rol në acarimin e situatës luajnë edhe ata që vet shpallen pjesë e minoritetit, sepse marrin fonde pasi e kane bërë një lloj biznesi këtë çështje. Atyre u intereson acarimi i situatës, sepse u shtohen fondet që përfitojnë me pa të drejte nga taksa paguesit grekë. E ardhmja e marrëdhënieve është vetëm reciprociteti, si e vetmja bazë në marrëdhëniet midis shteteve të pavarura, parim ky që nga antikiteti.
-Është hedhur më herët teza për një Shqipëri Natyrale, Shqipëria e vitit famëkeq 1913, ku kufijtë e saj u copëtuan për interesa të Fuqive të mMëdha. A do të sillte trazira në Ballkan nëse do të thelloheshin përpjekjet për një Shqipëri Natyrale?
Shqipëria natyrale nuk është ajo e 1913, por ajo e 1800-ës që fillon në Mesdhe dhe mbaronte në Dalmaci. Kur mbërrijmë në 1913, Shqipëria ishte copëtuar disa herë, në fillim me krijimin e shteteve ortodokse ballkanike që i morën asaj gjysmën e popullit dhe pjesën më të madhe të territorit, me copëtimin e 1878 ku u zgjerua Serbia dhe ai final i 1913, ku Shqipëria u ricopëtua sërish. Pra, nga Shqipëria e vërtetë kanë mbetur vetëm disa copa që duhet t’i ruajmë. Shqipëria dhe Dardania duhet ta kishin filluar procesin e bashkimit ekonomik pa dogana e taksa dhe pa pengesa në rrugë. Pastaj kalohej në një bashkim politik federativ pa asnjë problem. Ndërsa shqiptarët në shtetet e tjera duhet të luftojnë për të drejtat etnike si në Maqedoni, Greqi, Turqi, Mal të Zi dhe Serbi. Diaspora në Amerikë mund të luajë rol në proceset në boten shqiptare, duke qenë e bashkuar në formën e një lobi përtej interesave egoiste. Kjo diasporë luajti rol të madh edhe në sabotimin e tentativës për copëtimin e Kosovës, dhe ka mundësi të bërë më tepër në këtë drejtim. Politika Amerikane është miqësore ndaj vendit tonë, dhe ne shqiptarët duhet t’i jemi mirënjohës shtetit amerikan për sa ka bërë për ne. Ndaj faktori shqiptar në Amerike duhet të lobojë fort, dhe kjo bëhet me bashkëpunim shoqatash dhe regjistrimin e popullsie shqiptare aty, si dhe me qëndrim unik të përbashkët kur vjen puna tek interesi kombëtar.

Fotografia e Frasher Racaj

Eneida Jaçaj-New York

Burimi/Facebook /Frasher Racaj

Don Lush Gjergji: Anton Çetta ishte kirurg shpirtëror i shqiptarëve

No Comments Intervista Lajme

“Anton Çetta mbetet një figurë në mendjen dhe zemrën e popullit shqiptar. Dhe është fatkeqësi që nuk kemi ditur ta shprehim një nderim dhe falënderim jo ndaj tij, por ndaj Lëvizjes dhe fenomenit të pajtimit të gjaqeve. Fatkeqësia është që nuk gjendet kurrkund e shënuar as në libra shkollorë. Fatkeqësia është se ne e kemi kujtesën shumë të shkurtër, dhe të mirën po e zhvlerësojmë dhe po e harrojmë”, thekson Gjergji, vikar i përgjithshëm i Kishës Katolike të Kosovës, në një intervistë dhënë Kohës Ditore rreth Lëvizjes për pajtimin e gjaqeve dhe refuzimin e Institutit Albanologjik të Kosovës që shtatorja e Çettës të vendoset para institucionit ku i kishte prirë seksionit të folklorit.

Nga Rexhep Maloku

Dom Lush Gjergji i konsideron heronj të gjallë të gjithë ata që në emër të popullit falën gjakun e më të dashurve të tyre në fillim të viteve nëntëdhjetë. Shpreh keqardhje se ata njerëz janë lënë anash, megjithëse falja e rreth 1200 gjaqeve ndali vëllavrasjen në kohën kur regjimi brutal i Slobodan Milosheviqit nisi zbatimin e masave represive pas suprimimit të autonomisë. Gjergji, pjesë e Lëvizjes për pajtimin e gjaqeve, të prirë prej Anton Çettës, thotë se pa ndaljen e vëllavrasjes nuk do të kishin sukses as lëvizjet për liri.

“Anton Çetta mbetet një figurë në mendjen dhe zemrën e popullit shqiptar. Dhe është fatkeqësi që nuk kemi ditur ta shprehim një nderim dhe falënderim jo ndaj tij, por ndaj Lëvizjes dhe fenomenit të pajtimit të gjaqeve. Fatkeqësia është që nuk gjendet kurrkund e shënuar as në libra shkollorë. Fatkeqësia është se ne e kemi kujtesën shumë të shkurtër, dhe të mirën po e zhvlerësojmë dhe po e harrojmë”, thekson Gjergji, vikar i përgjithshëm i Kishës Katolike të Kosovës, në një intervistë rreth Lëvizjes për pajtimin e gjaqeve dhe refuzimin e Institutit Albanologjik të Kosovës që shtatorja e Çettës të vendoset para institucionit ku i kishte prirë seksionit të folklorit.

Gjergji, anëtar i Këshillit organizativ për vendosjen e shtatores së Çettës, e përshkruan si zotni plakun e urtë që për dekada me radhë kishte mbledhur folklorin shqiptar. “Ishte një njeri i cili e donte mbi të gjitha popullin e vet dhe të mirën e popullit të tij. Prandaj do të thosha, një kirurg shpirtëror i mbarë popullit shqiptar”, thekson Gjergji. “Ishte ai i cili e hetoi, mbase më mirë se askush se kanceri më i madh i shoqërisë shqiptare është hakmarrja, siç e kam definuar unë, si vetëvrasje, vëllavrasje dhe vrasje”.

KD: Çka ju shkon ndërmend kur dëgjoni emrin e Anton Çettës, sidomos kohëve të fundit pas përplasjes për lokacionin e shtatores së tij?

Don Lush Gjergji: Anton Çetta, një njeri i mrekullueshëm i traditës, i kulturës dhe i qytetërimit tonë ilir arbëror dhe shqiptar. Një njeri që e kemi definuar, të gjithë ata që e njohim, zotni, në kuptimin e fjalës, i kompletuar për sa i përket aspektit intelektual, për sa i përket aspektit shpirtëror. Ishte një njeri i cili e donte mbi të gjitha popullin e vet dhe të mirën e popullit të tij. Prandaj do të thosha, një kirurg shpirtëror i mbarë popullit shqiptar. Ishte ai i cili e hetoi, mbase më mirë se askush, se kanceri më i madh i shoqërisë shqiptarë është hakmarrja, siç e kam definuar unë, si vetëvrasje, vëllavrasje dhe vrasje. Dhe për ta vetëdijesuar popullin për këtë nuk ishte lehtë. Antoni ishte njeri i provanisë së Zotit. Ai me hulumtimet që i bëri rreth thesarit popullit, rreth frazeologjisë, rreth kulturës dhe qytetërimit, 20 vjet, ishte një lloj përgatitjeje për veprën e tij hyjnore, sepse kudo që shkonim me bacën Anton, kishte njerëz që ai i njihte. Madje ishte legjendare kur shkonim para tridhjetë, katërdhjetë vjetëve, kam qenë në këtë shtëpi dhe më kujtohet atë natë kur kemi biseduar për kulturën, për traditën, për popullin shqiptar, dhe ka lindur një fëmijë. Madje i kujtohej edhe emri i njeriut tri-katërdhjetëvjeçar, dhe ai thoshte: baca Anton ai jam unë. Prandaj krijonte një atmosferë unike. Para Anton Çettës ka qenë shumë e vështirë të thuash jo. Dhe ne kemi punuar shumë rreth vetëdijesimit, sepse pa u ndryshuar vetëdijesimi nuk ka ndryshim. Populli në fillim bëri një rezistencë të jashtëzakonshme, por më vonë e kuptoi se ne nuk donim asgjë, pos që populli të jetë i lirë dhe i mirë. I lirë dhe i mirë, pa falje, është e pamundshme. E kam definuar edhe këtë: Kush urren, jeton për të bërë keq. Krejt fuqinë e jetës së vet e drejton gabimisht. Prandaj të jetosh si individ, si familje dhe si shoqëri nuk është e drejtë. Robëria më e madhe e një populli është pikërisht robëria e së keqes. Dhe gjakmarrja ose hakmarrja ka qenë një fenomen i tillë.

Fatkeqësisht, shpejt i harrojmë të mirat

KD: Një fjalë e urtë popullore kanunore thotë se “shpia e shqiptarit është e Zotit dhe e mikut”. Megjithatë, çka tregon fakti se Instituti Albanologjik nuk i bën konak, le të themi kushtimisht, birit të tij?

Don Lush Gjergji: Pa shikoni, ato janë çështje të vendimeve dhe përcaktimeve të tyre, dhe unë nuk do të ndërhyja assesi, por Anton Çetta është meritor edhe për themelimin e Institutit Albanologjik, edhe për seksionin i cili është marrë me të, edhe për shumëçka tjetër. Le ta vlerësojnë njerëzit që janë ekspertë për këtë, por një gjë është e sigurt: Anton Çetta mbetet një figurë në mendjen dhe zemrën e popullit shqiptar. Dhe është fatkeqësi që nuk kemi ditur ta shprehim një nderim dhe falënderim jo ndaj tij, por ndaj Lëvizjes dhe fenomenit të pajtimit të gjaqeve. Fatkeqësia është që nuk gjendet askund i shënuar as në libra shkollorë. Fatkeqësia është se ne e kemi kujtesën shumë të shkurtër dhe të mirën po e zhvlerësojmë dhe po e harrojmë. Dhe figura e Anton Çettës e vërteton edhe një herë këtë qëndrim.

KD: Në Këshillin organizativ për shtatoren jeni ju dhe mulla Xhevat Kryeziu. Me aq sa kemi lexuar, nuk keni pasur dilema

Don Lush Gjergji: Absolutisht, nëse dikush meriton të njihet si njeri i popullit, një kirurg i shpirtit të popullit prej kancerit që është hakmarrja, atëherë kuptohet se merita nuk është as e Antonit, as e dom Lushit, as e Xhevatit, as e të ndjerëve Zekeria Canës, as e hoxhë Kokrrukut. Populli doli në sipërfaqe dhe populli e pranoi pajtimin si parakusht për çdo lëvizje tjetër. Pa pajtim të të gjithë shqiptarëve nuk do të kishim as liri, as demokraci, as shtet, as asgjë ….

KD: Më falni që ju ndërhyj, por institucionet shtetërore, si Instituti, pavarësisht se janë shkencore, por që financohen nga taksat e shtetit, ndryshe, ta zëmë prej Kishës apo Bashkësisë Islame, nuk po arrijnë të gjejnë gjuhë të përbashkët

Don Lush Gjergji: … Ne si bashkësi fetare, që është Bashkësia Islame e Kosovës dhe Kisha Katolike në Kosovë, absolutisht sikur atëherë që kemi bashkëpunuar, edhe hoxhë, edhe prift, edhe në kishë, edhe në xhami, edhe në lëndina, edhe në livadhe, e rëndësishme ka qenë të ndodhë pajtimi e jo ku. Dhe kjo e ka bashkuar popullin shqiptar edhe më tepër. Populli shqiptar edhe një herë e ka dhënë një dëshmi para botës se është një popull paqedashës, liridashës dhe e bëri një katarzë, një pastrim të brendshëm shpirtëror. Nuk fajëson të tjerët, por dëshiron faljen, lëshimin, apo gabimisht, apo traditën e mbrapshtë, që ishte gjakmarrëse, apo hakmarrëse. Ne kemi ndërruar edhe shprehjen, sepse kur thua gjakmarrës, ose hakmarrës, sikur kishte të drejtë, ndërsa jeta e njeriut është e pacenueshme, sepse e dhuron Zoti dhe e merr Zoti. Dhe ne atyre që kanë bërë krime nuk u kemi thënë që ata t’i falim, por t‘i lirojmë njerëzit që kanë pësuar dhe të dalin prej urrejtjes, që është diktatori më i madhi i njerëzimit dhe që nuk vdes kurrë. Krejt diktatorët e tjerë vdesin ose dikush i largon, por diktatorin e urrejtjes apo së keqes duhet ta vrasim dhe ta flakim ne prej shpirtit dhe zemrës sonë. Prandaj Lëvizja për pajtimin gjithëshqiptar ka qenë një lëvizje preludi ….

Dora e zezë e armikut

KD: Por si nisi, sepse mbase ka pasur pajtime, nëse mund të themi sporadike?

Don Lush Gjergji: Lëvizja jonë ka nisur me studentët, me të rinjtë, sidomos me ish të burgosurit, sepse ata nëpër burgje kanë thënë: Ne nuk mund t’i hakmerremi një shteti, një sistemi. Shteti na burgos, na vret, na i bën të gjitha të zezat, na dhunon, na përjashton, megjithatë ne nuk kemi çfarë të bëjmë. Pse atëherë ne trimërinë e vëllazërinë të mos i aplikojmë ne një sistem, që, ngadalë, të shohim që armikun, kundërshtarin dhe vrastarin ta bëjmë vëlla, sepse nuk kemi vëllezër tepër që të shkojnë në drejtime të kundërta dhe që të jenë shpeshherë të manipuluar për ekzistim. Mos harroni se në shumë raste e kemi hetuar dorën e zezë të sistemit, sepse ata janë munduar të na bindin ne: t’u japim armë, sepse e dimë se shqiptarët vrasin, e dimë se shqiptarët nuk falin. Edhe nëse ka ndodhur çfarëdo kontestimi, i kanë thënë: vraje. Ia kanë dhënë edhe armën, disa vjet shkon në burg në Serbi mëson një zanat dhe kthehesh. Kjo ishte dredhia. Andaj ne i falënderojmë për këtë edhe rininë, ish të burgosurit politikë, intelektualët e profileve të ndryshme, përfaqësuesit e bashkësive fetare, Kishën Katolike … Prandaj ne kemi krijuar një ideal rreth pajtimit ku ishin të gjithë. Andaj kanë dalë njerëzit me emra eminentë para popullit dhe kur kanë kërkuar një gjë, nuk kanë mundur t’u thonë jo. Në pajtimin e gjaqeve ne kemi mbledhur elitën më të mirën ekzistuese atëherë dhe ajo ka qenë përkrahëse e këtij ideali dhe kjo na ka ndihmuar shumë që populli ta kuptojë për së drejti, që ne nuk kërkojmë asgjë, por kërkojmë prej tyre lirinë.

Kthesë e madhe

KD: Megjithatë, studiues të huaj dhe shqiptarë kanë shkruar shumë për kokëfortësinë e shqiptarit, andaj a kishit ndonjë strategji, meqë ishte një ndryshim radikal në kuptimin e thyerjes së forcës së traditës dhe kanunit. A ishte e vështirë të bindeshin familjet, sepse kishte raste mospajtimesh ndërmjet familjarëve se a duhej të falej gjaku?

Don Lush Gjergji: Në fillim ka qenë shumë e vështirë, sepse logjika e popullit ka qenë e ngulitur në dy procese: Gjaku nuk falet dhe gjaku nuk tretet, apo nuk humb. Ne kemi thënë se nderi më i madh që mund t’iu bëhet të vrarëve është pikërisht kjo: populli shqiptar me gjakun e tyre ta gjejë fuqinë e pajtimit dhe të faljes. Kur populli e ka përkrahur dhe Lëvizja filloi të jetë popullore dhe gjithëpopullore, atëherë njerëzit kanë qenë të gatshëm të falin. Andaj fuqia ishte në popull, ishte në njerëz. Aktivistët kryesorë ishin ata që kanë falur gjakun. Në momente të caktuara ata kanë thënë: më fal, por nëse unë kam gjakun e babës, vëllait, shokut, mikut e të tjerë, nuk janë ata njerëz që mund t’i gjejmë në kopsht dhe t’i mbjellim, e kemi falur dhe jemi të lumtur që e kemi falur, dhe bëjeni edhe ju këtë gjë. Unë në një fjalim, ndër shumë fjalime të asaj kohe, i kam quajtur heronj të ditëve tona. Dhe kam kërkuar t’i shkruajmë në mesin e heronjve të ditëve tona. Dikur heronjtë i kemi kërkuar nëpër arkiva, nëpër histori, nëpër legjenda, sot heronjtë i kemi në mesin tonë.

KD: Çka tregon për një shoqëri pothuajse njëzet vjet pas luftës mospërfshirja e këtyre heronjve, siç thatë ju, as në tekste shkollore?

Don Lush Gjergji: Një shoqëri që nuk di të vlerësojë vetveten, Lëvizjen …. dhe dhuratën më të madhe që populli shqiptar ia ka bërë vetvetes dhe dëshmia më e madhe për bashkësinë ndërkombëtare, është një lëshim vetëvrasës. Dikur na kanë vrarë të tjerët, sot po bëjmë vetëvrasje me qëndrime të tilla dhe me shumëçka tjetër.

Nuk ka mbetur thuajse asgjë gjithëshqiptare

KD: T’i kthehemi edhe një herë përplasjes për shtatoren. Ju gjatë kohës së faljes së gjaqeve keni shkuar te familjet me sloganin “falja gjakun kombit”, mirëpo sot pse institucionet nuk po arrijnë të pajtohen për lokacionin e shtatores së figurës që nuk e kontestoi askush sa ishte gjallë. Çka dëshmon kjo për shoqërinë tonë?

Don Lush Gjergji: Kjo dëshmon se më nuk ka pothuajse asgjë që është gjithëshqiptare dhe grupet e ndryshme, partitizmi – nuk është më parti, është partitizëm – copëtimi i popullit në grupe, grupacione, parti, fatkeqësisht është sëmundje e re e popullit shqiptar, sidomos në Kosovë, mirëpo fenomeni është i pranishëm edhe në Shqipëri, dhe thuajse nuk ka asgjë të përbashkët që ta kemi si konsensus dhe të themi: Kjo është e përbashkët. E shihni edhe në bisedime me serbët, edhe në çdo çështje. Nuk kemi më pikë të përbashkët orientimi, dhe kjo e dëshmon varfërinë e mjerimin shpirtëror në të cilin jemi sot. Partitë jo që ta shërbejnë popullin, kanë arritur ta ndajnë dhe përçajnë atë. Dhe populli si i tillë, në prizmin e kësaj; grupeve, grupacioneve e partitizmit, e sheh me syze jo më me syrin e vet, por me syze që ia imponon dikush.

KD: Shqiptarët nuk janë më të lirë, nëse marrim parasysh Shqipërinë dhe Kosovën si shtete të lira, por edhe të drejtat e shqiptarëve në Maqedoni. Megjithatë, pas kësaj që thatë, i bie se shqiptaria është në krizë më të madhe tani kur shqiptarët kanë liri më të madhe?

Don Lush Gjergji: Jemi në kuptimin e krizës së rrënimit të një sistemi të vjetër, të cilin me një mënyrë, rrethanat ndërkombëtare, sidomos ndërhyrja e NATO-s, shuarja e Jugosllavisë, rënia e sistemit të komunizmit dhe ateizmit, e ka përshpejtuar. Ne s’kemi qenë dhe s’jemi të gatshëm për ecje të re. Ecja e re e lirisë, e demokracisë, e paqes dhe e pajtimit kërkon dy-tri elemente që po na mungojnë: identiteti dhe personeli ynë ilir, arbëror dhe shqiptar. Ne kemi problem edhe me histori, kemi problem edhe me aktualitet, e sidomos kemi problem me projektimin e së ardhmes. Derisa një popull i tillë që nuk di se kush është, që nuk di çka do dhe që nuk di si do ta arrijë atë, janë tri probleme themelore të identitetit dhe personelit, atëherë bredh në këtë formë prej skajshmërisë në skajshmëri, herë majtas e herë djathtas, e populli ka thënë mbaje mesin se vetëm në mes mund ta gjesh shpëtimin.

KD: Por a ka shpresë që të mos e mbyllim me pesimizëm?

Don Lush Gjergji: Absolutisht, unë besoj në Zot dhe derisa besoj në Zot, besoj edhe në popullin dhe në njeriun. Ne duhet ta gjejmë damarin e komunikimit. Në pajtimin e gjaqeve ia gjetëm damarin, ia gjetëm zemrën popullit, dhe populli na u përgjigj dhe na e dhuroi zemrën. Sot, fatkeqësisht, s’po ka liderë të tillë, s’po ka lëvizje të tilla për t’ia gjetur zemrën popullit dhe për t’i thënë: o popull, nuk dëshirojmë asgjë tjetër, përpos të mirën, të drejtën, të vërtetën, dashurinë dhe jetën tuaj.

(Intervistë e Don Lush Gjergjit dhënë gazetës KOHA Ditore, e diele, 5 gusht 2018, nr. 7566, f 10-11. Falënderojmë Kohën Ditore për lejimin e botimit.)

Burimi/drita.info/

Babai i Dua Lipës: ‘Unë nuk jam kosovar, por jam shqiptar’

No Comments Intervista Lajme

Kosova është një shtet i pavarur, por nuk ekziston një kombësi “kosovare”. Kjo është një nga gjërat që të bën përshtypje thuajse në çdo rast, që kontaktojmë me vëllezërit tanë nga Kosova.

Por Dukagjin Lipa duket i mbushur me mllef me ata që thonë se janë “kosovarë”.

Ndërsa ishte i ftuar në “A Show” në SYRI TV, nuk ka nguruar të thotë me këmbëngulje se nuk është kosovar, por është shqiptar.

“Unë jam shqiptar, unë nuk jam kosovar, unë jam shqiptar nga Kosova. Dua Lipa është shqiptare që ka lindur në Britani”, u shpreh Dukagjin Lipa në lidhje me këtë çështje.

/ShkurtEShqip.net