Home

Lajme

Fatime Fetai: Pa e ndriçuar rastin “Monstra” nuk shkoj askund

No Comments Intervista Lajme

Prokurorja speciale Fatime Fetai është shprehur e bindur për ndriçimin e rastit Monstra. Ajo në një emision të 1tv, tha se këtë rast e ndjenë ngarkesë në vetvete dhe se pa e ndriçuar atë, nuk mendon për ndonjë drejtim tjetër.

“Pa u përfunduar rasti Monstra të cilin personalisht e ndjej sikur ngarkesë dhe njëkohësisht kamë dëshirë dhe e kam pasur që kur kam hyrë në PPS për ta zgjidhur, jo vetëm nuk do të lëviz, por as nuk mendoj në drejtim tjetër”, deklaroi Fatime Fetai, Prokurore speciale.

Fetai foli edhe për bisedimet pushtet-opozitë, për arritjen e një marrëveshjeje për ligjin për Prokurorinë Publike. Ajo u shpreh e pakënaqur me njerëzit të cilët po i udhëheqin këto bisedime, pasi siç tha, disa prej tyre janë të dyshuar për vepra penale.

“Unë nuk mund të di sa herë do të ulen, të merren vesh, të negociojnë dhe si do të merren vesh në fund, pro vetëm një gjë mund të apeloj. Nëse partitë politike mendojnë të sjellin ligj, në të cilin do të vendosin dispozita me të cilat do të pamundësohet që secili që ka shkelur ligjin, të përballet me drejtësinë, më mirë është që hiq mos ta sjellin atë ligj. Nuk na duhet neve ligji që vetëm të themi se i përmbushëm kushtet që të shkojmë përpara dhe ta hutojmë opinionin, ndërsa ligji të jetë përplot me pengesa në punën tonë të mëtutjeshme. Ajo do të nënkuptonte, se politikanët tanë, edhe pushteti edhe qeveria, duan që ta amnistojnë krimin”, theksoi Prokurorja speciale, Fatime Fetai.

Mandati për mbylljen e rasteve të PPS-së përfundon në shtator, dhe nëse ky mandat nuk vazhdohet, Fetai tha se do të shkaktohej në kaos me lëndët e hapura. Megjithatë ajo shtoi se në vendin tonë është traditë që marrëveshjet të arrihen në moment të fundit, andaj tha se edhe marrëveshja për ligjin për Prokurori publike do të arrihet, siç tha, në ora 12 pa 5./TV21

ina-online.net

“Kur isha ushtar në Gardë”! Gena qan flokët e qethura në 1992-in

No Comments Intervista Lajme

Nëse ka një element që e identifikon këngëtarin Gena në paraqitjen skenike të tij, ato janë flokët. Pyetja që lind është: A i ka prerë ndonjëherë flokët ai?

Teksa ishte në “E Diell”, këngëtari ndër të tjera kujtoi me humor atë moment. “Kam një histori të dhimbshme kur m’i prenë flokët. Unë kujdesem shumë për to dhe mendoj se i gjithë sekreti im është te flokët”, nis rrëfimin e tij Gena.

“Në vitin 92 kam qenë ushtar në Gardë, në zonën e ish-bllokut në Durrës. Teksa isha në shërbim më zuri gjumi”, tregon ai.

Por, çfarë ndodhi më tej?

“Dënimi më i madh që mund të më jepnin në atë kohë ishte mbajtja prej dy muajsh në Policinë Ushtarake dhe aty m’i qethën flokët tullë”, shpjegon këngëtari.

Edhe në situata të sikletshme, Gena sërish gjen vend për batuta.

“Më e forta ishte se nuk e shikoja dot veten, sepse s’kishte pasqyrë dhe isha shumë kureshtar të shikoja veten pa flokë, do të dukesha llapush apo jo!? Dhe e di ç’bëra? Mbusha me ujë lavamanin e betonit dhe aty pashë veten tullac”, ka treguar duke qeshur Gena.

gazeta-shqip.com/

Rrëfehet Parashqevi Simaku: Jeta ime në Amerikë, brenga që lashë pas

No Comments Intervista Lajme

Parashqevi Simaku, këngëtarja e dashur e shqiptarëve iku nga Shqipëria në vitin 1992. Asnjë lajm prej saj, derisa u rikthye. Për të marrë pjesë në Festivalin e Këngës dhe dhënë një koncert në Shqipëri. Ishte viti 1997. Koha e gabuar për ta bërë këtë. Në Shqipëri luftohej.

Parashqevia dha këtë intervistë, në Hotel Rogner, për gazetaren Rudina Xhunga. Ishte 14 shkurt 1997.

Ndaj edhe pse në Shqipëri kishte luftë, të gjitha pyetjet janë për dashurinë.

Intervista nuk u botua për shkak se gazeta “Koha Jonë” u dogj më 2 mars 1997.

Ajo u botua e plotë, vetëm pas rihapjes, më 4 maj 1997.

Prej asaj kohe Parashqevei Simaku nuk ka folur më kurrë, askush nuk di çfarë ndodhi me të. Përveçse dimë me siguri që e duan akoma. Në Shqipëri, këtë divë të këngës, e duan të gjithë.

Nga Rudina Xhunga

Na thoni një datë që e veçoni nga të tjerat?

Dita e të dashuruarve. Në 14 shkurt ’96, Robert, im shoq më propozoi martesë. Atë mbrëmje shkurti, ai më ftoi në restorantin Xhons të Beverly Hills, ku më dhuroi unazën e familjes së tij. Më pas mësova se po në atë restorant ishte martuar dhe Merlin Monro.

Si u njohët?

Nuk pata ndonjë romancë dashurie, sepse e vetmja dashuri që më ka lindur, më zhvillohet dhe besoj s’do më vdesë kurrë, është muzika, por s’kam harruar kurrë se në jetën time familja zë një vend të rëndësishëm. Njohja jonë erdhi për shkak të punës së përbashkët. Ai ishte instrumentist, i binte kitarës dhe këndonte në grupin, ku e shoqëruar nga 6 muzikantë, unë këndoja. Ndërsa po i jepnim dorën e fundit punës për të përfunduar albumin tim, më pyeti një ditë nëse mund të dilnim bashkë.

Përgjigja juaj ishte menjëherë po?

Një shqiptare nuk thotë menjëherë po, qoftë dhe në Amerikë. Unë kujtoj t’i kem thënë: “Puno me mua, ose dashurohu me mua”, ndërsa ai m’u përgjigj se nuk do t’i pëlqente t’i ndante. Ai është shumë simpatik dhe unë duke i lënë refuzimet mënjanë, i shpjegova, që më parë duhet të respektonte traditën e vendit tim, pra t’i kërkonte dorën e vajzës, prindërve të mi, me anë të një letre. Kjo në fillim s’i pëlqeu shumë, por duke shkruar një letër të gjatë, të gjatë, nisi t’i dukej gati zbavitës fakti që iu shkruante dy njerëzve të panjohur, kundrejt të cilëve ndjente detyrim shpirtëror. Prindërit e mi i kthyen përgjigje pas dy javësh dhe pasi u prezantova në familjen e tij, për të dy nisi një jetë tjetër, një jetë e përbashkët që na duket sikur do të vazhdojë përjetësisht. Me kohë, kam kuptuar se ia vlen të ndash jetën tënde me një njeri të mrekullueshëm si Robert.

Robert është i mrekullueshëm, pse është i bukur, apo ka të tjera veti dhe karakteristika të padukshme për syrin e të panjohurit?

Është vështirë të flasësh për burrin tënd, por ajo që më duket kryesorja është ndjeshmëria e tij, ngrohtësia njerëzore me të cilën të rrethon, dashuria që të dhuron.

Ju e kishit thirrur ngaherë në ëndrrat tuaja një njeri si ai?

Unë kisha shkruar një listë dikur, me 10 veti që duhet t’i kishte bashkëshorti i ardhshëm. Roberti ka 13.

Pra në vitin ’92 kur u larguat nga Shqipëria ishit pothuajse e bindur, se, askush këtu nuk do mund të qe i denjë për listën tuaj 10 kërkesëshe?

Nga Shqipëria ika zemërthyer prej lidhjes me një njeri i cili dukej se ecte në një rrugë krejt të kundërt nga e imja. Kur kuptova se sado të përpiqesha, rrugët tona s’do e kishin kurrë një pikë të përbashkët, sakrifikova dhimbjen time, për t’u larguar drejt së panjohurës, por jo me ide krejt të paqarta, pse ajo që gjithmonë më ka udhëhequr, ka qenë ambicia për të ecur në rrugën e artit.

Tani që jeni mirë, ç’kujtoni nga koha kur ishit keq?

Unë jam munduar të ruaj nga ajo histori dashurie vetëm të mirat, të bukurat, të cilat i kam bërë pjesë të jetës sime. I jam mirënjohës atij njeriu për ç’më dha dhe kam hedhur në harresë gjithë vuajtjet dhe dhimbjet.

Ç’e bënte të pamundur lidhjen tuaj?

Mospasja e idealeve të përbashkëta.

Ideali juaj ishte muzika. Po i atij?

Politika. Unë i jam dedikuar e gjitha idealit tim dhe them se nuk do e braktis kurrë. Për të s’di gjë.

Personit që s’doni t’i përmendni emrin, është pra një aventurë e harruar?

Ndjenja për të ishte plotësisht dashuri.

Pra dhe kur zemra thyhet një herë, sipas jush ngjitet sërish. S’ka gjë të pariparueshme?

Ka gjëra më të rëndësishme në jetë se dashuria…

Si për shembull martesa?

Jo pikërisht ajo. Për mua më e rëndësishme ishte riedukimi i vetvetes. Nëse ke synim të ecësh para, duhet të mos e harrosh të shkuarën, por të mos guxosh kurrë të kthesh kokën pas. Në të kundërt rrëzohesh.

Ju keni kaluar gjithë vështirësitë e mundshme dhe tani jeni një zonjë elegante dhe e qetë, apo pavarësisht nga ndryshimi i mbiemrit keni ngelur Parashqevi Simaku?

Deri tanimë unë kam mësuar, eksperimetuar, gabuar dhe pësuar. Tani po nis jetën e vërtetë.

Tregoni një gabim tuajin sentimental, pse ai ndikon dukshëm tek puna, sidomos kur puna është arti.

Jam zemërbutë dhe duhet ta kenë shkelur me mua. Kaq.

Pa emra?

Sigurisht.

Pra sipas jush thashethemet e pazakonta kanë krijuar një imazh irreal për ju?

Thashethemet për artistët, janë nga më të paimagjinueshmet, por unë mundohem t’i marr për kompliment. Madje të tilla ngacmime për mua dikur ishin bërë pjesë e jetës, aq sa gjatë qëndrimit në Amerikë ndjeja se më mungonin.

Shkollën 8-vjeçare dhe të mesme në Kavajë. Mandej befas e famshme dhe më tej studente e dramës. Një gjah i mirë për thashethemet…

Unë jam vajzë e dy prindërve që si shumë të tjerë në Shqipëri nuk kanë pasur mundësi të përfitojnë nga puna e tyre. Kësisoj më është dashur të luftoj si për ëndrrat dhe për mundësitë ekonomike.

Jam munduar sidomos të ndihmoj mesa mundem familjen time. Babai dhe nëna ime janë dashuria dhe mbështetja shpirtërore më e madhe që kam pasur ngaherë. Atyre iu dedikoj jetën dhe ëndrrat e mia. Ata ishin artistë të lindur dhe kultivuan e lejuan tek unë ndjenjën artistike, me gjithë thashethemet dhe ngacmimet e zakonshme që më rrethonin, e që asnjë prind s’dëshiron t’i dëgjojë për bijën e vet.

Unë nuk kam bërë asnjëherë me ta artisten, por fëmijën e përulur, vajzën që lan, pastron shtëpinë, që s’del, kur ata nuk duan, që para se të futet në shtëpi nga shfaqja, fshin trukun që ata s’e durojnë dot, që ju kërkon kohë, pak kohë për martesë, duke ju premtuar se padyshim një ditë do t’i gëzojë si cilado vajzë, prindërit e vet, me martesën e aqpritur.

A ju ka kërkuar nëna juaj të martoheshit me ndonjë djalë të mirë në Kavajë?

Si jo. Madje më kishte zgjedhur një djalë simpatik, nga familje e mirë, që sipas saj ishte ideali.

Mendoni se do të vazhdonit të këndonit tani, po të ishit martuar me djalin nga Kavaja?

Mendoj se do të kishte nisur dhe ai të këndonte duet me mua.

Nëna juaj s’është penduar që ju la kohën të cilën kërkonit?

Prindërit e mi janë të kënaqur nga zgjedhja ime, madje një mbrëmje nëna më hapi dy valixhe ku ishin ruajtur ato që kishte blerë me rrogën e ruajtur në vite, për pajën time. U lumturova dhe i premtova se do t’i merrja të gjitha në Amerikë. Kur blinte ato, duke kursyer nga ushqimi i përditshëm, me siguri ajo ka ëndërruar për të bijën një burrë si ai që unë kam tani. Ndaj jam e lumtur që e bëra të lumtur.

Robert është shqiptaro-amerikan?

Prej 100 brezash amerikan.

Çfarë i treguat nënës suaj për Robert, kur e sollët në Shqipëri?

I thash se ne jemi të dy heronj, pse prej ditës që jemi njohur bashkë, nuk jemi ndarë asnjë moment dhe kjo jo vetëm që nuk na lodh, por na lidh më shumë. Bashkëpunojmë, bisedojmë, argëtohemi dhe nuk e kuptojmë s’i kemi bërë, kur nuk njiheshim.

Ju duket e pamundur ekzistenca e të tretit, fëmijës?

Fëmija është i mirëpritur, po erdhi, por për ne të dy do të qe mirë të mendonim ende për të ardhmen tonë profesionale, para se ai të na trokasë në jetën e përbashkët. Robert është laureuar në ekonomi, është një instrumentist i shkëlqyer, por e ka lënë në pritje karrierën e tij duke m’u përkushtuar mua, pse ka shumë besim tek talenti dhe dëshira ime për të ecur. Ne porsa kemi përfunduar një album “Fluturoj brenda tempullit tim” ku këngët janë shkruar dhe kompozuar 80% nga unë dhe 20% nga ai..

Ju në Shqipëri vetëm keni kënduar. Tani si keni mundur dhe të kompozoni?

Më parë unë nuk e kam provuar. Në Amerikë kam studiuar dhe punuar duke mundur së fundi të kompozoj, sidoqoftë jo krejtësisht vetëm. Krahë më ka dhënë sidomos kënga popullore shqiptare që e kam kënduar për aq shumë kohë në Shqipëri.

Dhe në Amerikë fillimisht?

Po, në Amerikë më ftoi një familje dibrane e cila më lidhi një kontratë pune nën restorantin e saj në Nju Jork. Vetëm se nuk këndova ato këngët e trishtuara popullore që linin shije të keqe, por shfrytëzova fillimisht repertorin tim të muzikës popullore dhe asaj të lehtë. Ndjenjat që përcillja tek shqiptarët në Amerikë, fitimi fillestar, nisi të më pëlqente, por pa harruar që sapo kisha hyrë dhe duhej të vazhdoja. U njoha me Antoni Athanas, i cili është heroi i ëndrrës sime.

Ai kishte arritur majat e suksesit dhe përderisa Amerika atij ia kishte dhënë këtë mundësi, pse të mos ma jepte mua. Ndaj i kërkova një mendim të sinqertë dhe ai së pari më këshilloi hapin e parë, të mësoja gjuhën. Mandej më prezantoi me Stan Dragotin, të cilit i thashë se nuk kërkoja prej tij të më bënte artiste, por si thotë fjala e vjetër amerikane: “Fati është të njihesh me njerëzit e duhur në kohën e duhur”. Për mua njeriu i duhur ishte ai, koha më ngelej ta përcaktoja. Për një vit jetova e vetme në Nju Jork, ku fillova një kurs intensiv gjuhe, të shoqëruar nga njohja e muzikës amerikane.

Si e siguronit financimin e kurseve?

Duke punuar padyshim shumë dhe duke dëshiruar shumë të arrij. Në Amerikë mjafton të duash dhe të dish të kërkosh atë që do, është i vetmi vend, ndoshta, ku cilido qofsh, s’ka ëndërr që s’të bëhet realitet.

Veç martesës suaj, jeta juaj sentimentale në Amerikë ka qenë e bardhë, e zbrazët?

Ka qenë e mbushur me eksperienca të ndryshme, por jo të rëndësishme. Dashuria e vetme që më mbante ka qenë afrimi tek ëndrra që sa më shume i afrohesh aq më shumë të largohet. Unë kam temperament, di të kërcej, të josh, të vishem, mësohem shpejt me të renë, por të gjitha di t’i tregoj me masë, e aty ku duhet. I përkas një vendi konservator si Shqipëria, një familjeje ku nëna rrinte në radhë për ushqimin tonë, ndaj s’ka si të mos e njoh ndjenjën e masës.

Si tentuat mandej Hollivudin?

Një profesor i imi, pasi nisa të këndoj anglisht në restorantet amerikane më këshilloi: “Simaku provo Hollivudin. Konkurrenca duhet parë në sy që të përballet dhe konkurrenca e artit është Hollivudi”. Takova sërish z. Dragoti që u habit nga anglishtja ime e përmirësuar dhe më ndihmoi duke më prezantuar me njerëz që dikur për mua ishin copëza të ëndrrës, e cila në saj të dashamirësisë së njerëzve që kisha rrotull dhe këmbënguljes sime, po bëhej realitet.

Ka aq shumë amerikanë që këndojnë. Pse një shqiptare duhet të fitojë lojën në tokën e tyre?

– Sepse ata janë të gjithë njësoj. Unë jam ndryshe, muzika ime, të kënduarit tim, folklori i vendit tim, shpirti im, ambicia ime është ndryshe, është shqiptare. Një origjinalitet ngaherë e kudo mirëpritet.

Ju jeni e mirëpritur në Amerikë?

Kam 4 vjet që jetoj atje. Pas kaq kohësh munda të arrij në pragun e ëndrrës amerikane për të qenë dikush. Tani për mua dera është e hapur. Puna është në do futem me këmbën e majtë, apo atë të djathtë.

Dhe ndërsa gjendeni në prag të ëndrrës befas ju e lini mënjanë për t’ju kthyer të shkuarës, Shqipërisë.

Shqipëria është vendi të cilit i përkas unë dhe gjithë ç’do mund të realizoj në jetë. Më është dukur këto kohë se isha gati profesionalisht të nisja koncertet në Europë dhe si pikënisje do të ishte vendi im. Situata përkohësisht nuk më duket e përshtatshme, pasi punët s’duken se po shkojnë mbarë, por mendoj se vështirësitë si në jetën e një njeriu dhe të një kombi janë pjesë e rimëkëmbjes. Unë nuk munda të jap këtu koncerte, por kjo s’do të thotë se s’do kthehem sërish.

Im shoq që është njëkohësisht dhe menaxheri im po lidhet me disa firma të huaja që do na mundësojnë shfaqjet në disa vende të Europës dhe unë mendoj se kënga popullore shqiptare e përpunuar, e moderuar, kënduar prej meje jo vetëm do të pëlqehet, por edhe do të duartrokitet në skenat e Europës që e kanë njohur dikur këtë këngë nga zëri i paharrueshëm i Vaçe Zelës dhe duhet të vazhdojnë ta njohin e ta dallojnë nga muzika e popujve të tjerë, pse vërtetë kënga jonë është ndryshe, është e bukur, është e mrekullueshme. Ajo është vetë fati dhe çelësi i suksesit për kë provon ta paraqesë në skenat e huaja dhe të pretendojë duartrokitje, lule dhe sukses.

Unë kam investuar shumë për të ardhmen time. Kam harxhuar gjithë ç’kam fituar për edukimin tim profesional e atë njerëzor. Tani kam gjithë mundësitë jo vetëm për ta paraqitur shkëlqyeshëm vetveten, por dhe vendin tim, folklorin tonë të jashtëzakonshëm.

Besoni tek ato që thoni apo siç e treguat në skenën e festivalit ju pëlqen ekzibicioni?

Në festival nuk bëra ekzibicion, por thjesht u kënaqa kur im shoq m’u afrua e më puthi ndërsa këndoja për herë të parë bashkë më të, në një skenë ku ngaherë kisha qenë e vetme. Besoj se nuk është i mençur ai që tregon përralla, por ai që bën përrallën e vetë realitet./dritare.net

Lorik Cana: Kam qenë Don Zhuan! Tani më bërtet gruaja!

No Comments Intervista Lajme

Këtë të shtunë në emisionin ‘My Living’ në Vizion Plus, i ftuar për të rrëfyer mbi stilin e jetës ishte kapiteni legjendar i skuadrës Kombëtare të futbollit, Lorik Cana.

Ai rrëfeu mbi jetën e tij pasi ka lënë sportin, për dietën strikte ushqimore, për pasionin e madh mbi makinat dhe Formula Uno, pilotimin e po ashtu edhe për marrëdhëniet me bashkëshorten. I pyetur nga gazetari Arjon Muça për detaje edhe personale, Loriku nuk hezitoi të përgjigjet.

Intervista

Arjon: Lorik përshëndetje, shumë faleminderit për kohën tënde, besoj se nuk të kam penguar. Je duke u bërë gati se do të shkosh në Champions, prandaj po përfitojmë nga rasti për të nisur takimin tonë dhe për të gjitha gjërat që kemi përgatitur për ty ?

Lorik: Të gjitha ato që jam i gatshëm të përgjigjem.

Arjon: Ndërkohë Lorik një pyetje shumë interesante që duam të dimë, është se kush është Lorik-u jashtë fushës së gjelbërt ?

Lorik : Është i njëjti person, i njëjti karakter më një kontekst të ndryshëm.

Arjon : Sa elementë mendon që i kishe në fushë dhe do të doje ti kishe dhe jashtë fushës por qe i ke humbur?

Lorik: Patjetër që futbolli e ka pjesën e betejës dhe ndërhyrjes fizike apo mënyrës se si ti shfaq energjinë tënde gjatë aktiviteteve, duke e vënë në dritë këtë pjesën e potencën. Por, potenca është dicka e brendshme dhe forca me e madhe e njeriut është potenca që ai ka në mendjen dhe në zemrën e tij.

Arjon: Sa vite ke që njihesh me bashkëshorten?

Lorik: Shtatë e gjysëm po hyjmë në të tetin.

Arjon: A i pëlqen ajo këto elementë, i quan si virtyte apo defekte?

Lorik: Sportistët kanë shumë vlera që ose kanë trashëguar ose kanë krijuar, kanë disa vlera që në profesione të tjera ose të ndryshme është e vështirë t’i gjesh. Patjetër që dhe faktori i personazhit publik bën atë të vetën.

Arjon : Pse të njihte e dinte kush ishe?

Lorik : Jo kur jemi takuar aspak, pastaj duke qëndruar bashkë e njeh dhe personin dhe sportistin.

Arjon : Më pëlqeu shumë fjala aspak, çfarë bëri Lorik apo bëri bashkëshortja që të të bëj për vete?

Lorik : Unë jam njohur me bashkëshorten në një restorant dhe thjeshtë mundësia për ta takuar apo për të patur mundësinë të kaloj kohë më të e krijova vetë. Në mënyrë indirekte krijova mundësinë që ajo të kishte nr tim të telefonit. Isha 99% i sigurt që do të më merrte, sepse ne jemi njohur në restorant. Ajo ishte komplet në anën e kundërt por sa herë që e vështroja, kthente shikimin. Ndodhi pas dy ditësh që më shkruajti dhe pastaj u lidhëm dhe kështu vazhdoi.

Arjon: Që në fillim e dije që do të ishte bashkëshortja ?

Lorik: Ka qënë një impakt i jashtëzakonshëm

Arjon : Shkëndija ama ndodhi në restorant ?

Lorik: Pa fol fare.

Arjon: Tani do më thuash si reagoi kur e mori vesh një që ishe futbollist dhe dy që ishe shqiptar. Në fakt reagoi më shumë kur e kuptoi që isha futbollist. Por, gjithcka është bërë në mënyrë të thjeshtë pa siklete.

Arjon: Ne e dimë që futbollistët janë Don Zhuan, po ti ke qenë I tillë ?

Lorik: Pikërisht ashtu, më një D të madhe dhe me një Zh të madhe.

Arjon: Ke patur një jetë aktive dhe përtej fushës së gjelbërt?

Lorik: Sa të më jepej mundësia se çdo gjë vërtitej rreth futbollit, 90% e aktiviteteve, ushqimi, pushimi, udhëtimet, grumbullime, ndeshja. Kohën e lirë dhe pushimet ishte e domosdoshme të hapje mendjen të merrje energji të reja. Gjithë ai fokus gjatë gjithë vitit është shumë e domosdoshme të shijosh dhe jetën.

Arjon: Ndërkohë cilat janë pasionet e tua?

Lorik: Një nga pasionet që kam ndjekur është ai që kam për historinë. Edhe gjatë ushtrimit të profesionit, udhëtimet apo grumbullimet më kanë dhënë mundësinë të lexoj sidomos për historinë e popullit tonë. Pasioni tjetër është pjesa e makinave.

Arjon: Më trego pak për të.

Lorik: Është vërtetë stereotipi i djemve që kanë qejf makinat e bukura. Po përtej makinave të bukura mua me ka pëlqyer shume sporti automobilistik. Kam marrë disa here leksione dhe kam hipur dhe me pilot të Formula 1, si Jean Alesi

Arjon : Shpejtësia më e madhe që ke arritur në pistë ?

Lorik : Nuk i kam dhënë vetë por kam arritur deri në 350 km/h/

Arjon: Kur qenë i ri ke pasur dhe ti ato ëndrrat e tua automobilistike? Arrite t’i realizoje ?

Lorik: Po arrita

Arjon: Çfarë makine ishte ?

Lorik: Porche GTDRS. Unë jam një fans i madh, një porshist i vërtetë.

Arjon: Ndryshuan pasionet kur u njohe me Monikën, të mbështeste ajo ?

Lorik: Jo pasionet kryesore nuk kanë ndryshuar.

Arjon: Po bashkëshortja kishte ende dëshirë që të ishe i shpejtë në makinë ?

Lorik: Fillon njihesh me gruan, krijon familje, makina sportive behet me familjare, pak sportive ende, por familjare. Fillon dhe ndërron mëndje, vete je më i kujdesshëm, nusja të bërtet “ Ki kujdes, ruhu”. Patjetër që mënyra e jetës ndikon në mënyrë të jashtëzakonshme kur ke bashkëshorte dhe familje. Plus kam një bashkëshorte me një karakter shumë të fortë. E rëndësishme është që personi që kë pranë të plotëson dhe të bën të lumtur.

Arjon : Lorik sot në shtëpi si zhvillohet dita jote ? Një ditë tipike ? Si është mëngjesi ?

Lorik: në mëngjes ne zakonisht çohemi bashkë, djali është në dhomën e ti. Çohet në mëngjes nuk na lejon që të flemë, kur është shumë herët para orës shtatë merret gjysëm ore dado me të, dhe kur vjen ora tetë vjen e hap derën, bërtet, futet në krevat dhe na zgjon. Zgjimi më fantastik për çdo prind. Pastaj vjen pjesa e mëngjesit.

Arjon: Kush e gatuan mëngjesin?

Lorik Cana: Zakonisht me pjesën e mëngjesit merret nusja.

Arjon: Çfarë ha për mëngjes ?

Lorik: Fruta në mëngjes, bukë të thekur me pak marmelatë, lëng portokalli, çaj ose kafe. Ose kur kam aktivitet mundohem të haj drithëra me kos, që të kem energji, dhe fillon dita. Ne e ndajmë ushqimin në mënyrë që mëngjesi të ketë dhe fruta dhe karbohidrate, dreka perime ( të pranishme në çdo vakt) por dhe pak proteina dhe karbohidrate. Në darkë nuk haj karbohidrate se më ndihmojnë të mbaj stabile peshën.

Arjon: I lan enët ?

Lorik: Jo nuk i laj se jam i llastuar. Kam gruan dhe dadon që merren me këto punë.

Arjon: Po ama gatuan.

Lorik: Shumë pak.

Arjon: Çfarë do kishe gatuar ?

Lorik: Do kisha gatuar një peshk, një levrek në furrë. Nuk është e vështirë sepse duhet të dish kohën kur gatuan peshk. Do bëja një salsë të thjeshtë me vaj ullir, hudhër, limon të cilën do e shoqëroja dhe me erëza. Anash do bëja ca argjinare të thjeshta me pak oriz të bardhë. Do e shoqëroja kështu.

Arjon : Kohë e fundit je vendosur ne Shqipëri ?

Lorik : Dy vitet e para mbasi u shkëputa nga futbolli, me vajtje e ardhje. Që nga gushti jemi me stabël në Shqipëri. Në Kosovë shkoj shpesh. Kam dëshirë të kthej këtë kohën e Kosovës që më ka munguar për gjithë këto vite, kështu tani çdo dy javë jam atje.

Arjon: Ndërkohë Monica dhe djali si e kanë pritur faktin që po qëndrojnë kaq gjatë në Shqipëri ?

Lorik : Nusja e ka marrë më shumë dëshirë. Ajo ka ardhur disa herë. Por, fakti që kemi patur miq para se të vinim , që kemi gjetur dhe kemi bërë miq të rinj, marrëdhënie miqësore, shoqëri për Monikën dhe djalin ♪7shtë pozitiv. Kemi fatin që jemi në një vend të mrekullueshëm më një kohë dhe ushqim të mrekullueshëm. Të marrë më të mirën e kohës.

Arjon: Ka pasione djali ?

Lorik: Makinat, është i çmendur mbas makinave. I njeh markat, modelet, i ka qejf avionët. Vetëm na pyet kur do ikim diku që të marrë avionin. E do shumë topin, e përzien midis këmbëve dhe duarve. Unë do e shtyja që të merrej me sportin. Cili do që i pëlqen më shumë, por do të doja që sporti të zinte një rol të rëndësishëm në jetën e tij.

Arjon: Nëse do vendoste të bëhej futbollist ?

Lorik : Ne do e ndihmojmë në çdo drejtim.

Arjon : Sa gjuhë flet Lorik Cana ?

Lorik: Nga ato që flas mirë, anglisht, frëngjisht, italisht dhe shqip. Gjermanisht jam shumë mirë, në gjuhën serbo-kroate gjithashtu. Kam një bazë të vogël të turqishtes, sa mos jem i humbur, ndërsa gjuhën spanjolle e kuptoj shumë mirë por nuk e kam praktikuar në të folur. Frëngjishtja dhe italishtja më ndihmojnë shumë me spanjishten.

Arjon: Po fakti qe di kaq shumë gjuhë, që ke kaq shumë informacion dhe që ke udhëtuar botën, të ka ndihmuar me Monica-n ?

Lorik: Absolutisht po. Ajo ka udhëtuar shumë por ka jetuar në Romë, në të njejtin vend, në të njëjtin komunitet, pjesë e ngritur e elitës romake. Ka udhëtuar shumë. Por, është ndryshe kur dikush ka udhëtuar dhe jetuar në vendet e ndryshme. Shoh që më ndjek dhe nuk e ka asnjë problem të udhëtojë. Shkojmë në Shqipëri ose ikim jetojmë në Francë, nuk e ka asnjë problem.

Arjon: Besoj se marrëdhënie të mirë ke dhe më prindërit e Monica-s.

Lorik: Sigurisht.

Arjon : Ata si e pritën, si ndërvepruan me ty?

Lorik: Nëna e Monikës e kishte problem këtë pjesën e futbollistit, por që nga hera e parë që u takuam kjo gjë ndryshoi. Ata janë njerëz shumë të thjeshtë, të hapur, shumë të mirë. Kam një raport jashtëzakonisht shumë të mirë.

Arjon: Po kur hyri Monica në shtëpinë tënde ?

Lorik: Ajo hyri në një realitet tjetër sepse hyri në familje të madhe që ishte e mësuar të rrinte gjithmonë bashkë. Pavarësisht që unë jam shkëputur prej tyre për shkak të aktiviteti që bëja, por momentet që kisha mundësi , mundohesha që të ribashkohesha me familjen. Për atë kanë qenë disa momente familjare që përjetohen në Italinë e Jugut, e re për të. Por, ajo ka patur mundësi të më ndihmojë dhe mua në ndërtimin e familjes së re, në zgjatimin e familjes së origjinës . Por, patjetër duke mbajtur gjithmonë pranë familjen e origjinës këtë pjesë që është e rëndësishme për ne shqiptarët. Ajo po mundohet të rrijë në këtë korrent tonin.

Arjon: Ke qenë nja nga futbollistet që vishej më bukur, sot çfarë marrëdhënie ke më stilin ?

Lorik: Duhet të jem i sinqertë më ty, unë 90 të kohës vishem me tuta. Por, nusja ka ndikuar në mëyrë jashtëzakonisht shumë pozitive dhe cilësore në mënyrën si vishem, sidomos prej që jemi bashke. Dihet që nuk i krahasojmë dot italianët me shijet e një vendi tjetër.

Arjon: Është bërë një dokumentar për ty, me trego pak për projektin?

Lorik : Projekti mori jetë 6 muaj mbasi e kisha lënë futbollin. Nuk e kisha absolutish në plan të bëja diçka, qoftë një libër. Pastaj thashë pse jo, sepse për të bërë diçka në mënyrën e duhur duhet kapur momenti dhe momenti është sa është I nxehtë se dhe kujtimet dhe njerëzit shprehin emocionet kur janë të freskëta. Nuk arrin ti tregosh të gjitha por në fund kam qenë ë kënaqur që kam pranuar sepse është një punë që mbetet dhe e tregon dhe në të ardhme.

gazeta-shqip.com

Intervistë për Deutsche Presse Agentur

No Comments Intervista Lajme

Ushtria e planifikuar ndër vite
Prishtinë, 14 dhjetor 2018: DPA – Parlamenti i Kosovës të premten ka miratuar Ligje që parashohin transformimin e Forcës së Sigurisë së Kosovës (FSK) në një Ushtri të rregullt. Ky hap do të nxiste reagime të ashpra në shtetin fqinjë të Serbisë , pjesë e së cilit dikur ishte edhe Kosova.
Së fundmi Kryeministri Ramush Haradinaj kishte vendosur Taksën doganore prej 100% në mallra të Serbisë. Në kuadër të Intervistës për dpa në Prishtinë Shefi i Qeverisë kosovare kishte sqaruar arsyet për ndryshimin e sjelljeve ndaj Beogradit.
Pyetje: Përse është e rëndësishme për ju, që në këtë moment të vëni gurthemelin e Ushtrisë së Kosovës?
Ushtria e Kosovës tashmë ka ekzistuar- në formën e FSK-së. Ajo çka ne po bëjmë tani është dhënia e mandatit FSK-së për mbrojtje të Kosovës si Ushtri.
Pyetje: Ministri i Punëve të Jashtme i NATO-s para pak kohe ju ka bërë me dije që nuk është ky momenti i duhur për transformimin e Trupave mbrojtëse ndaj katastrofave FSK në një Ushtri.
Ne nuk e kemi zgjedhur kohën. Procesi i transformimin të Forcës së Sigurisë së Kosovës (FSK) ka filluar para dhjetë vitesh, madje me udhëzimet aktive dhe mbështetje të Partnerëve tanë në NATO, ndër ta edhe Gjermanisë. Tashmë ky proces ka arritur në një pikë, ku ky është nja hap logjik dhe i imponuar.
Pyetje: Si do të vazhdon ndërtimi i Ushtrisë?
Procesi i ndërtimit është planifikuar të zgjasë dhjetë vite. Pas kësaj Ushtria do të arrij forcën prej 5000 ushtarë- aktualisht janë vetëm 3000. Dhe do të kemi vetëm armatim të lehtë.
Pyetje: A nuk mendoni se ky paraqet një kërcënim sado të vogël për Popullatën serbe në Kosovë?
Jo, aspak. Serbet i janë bashkuar FSK-së. Vetëm Beogradi është i pakënaqur me këtë.
Pyetje: Sa Serbë janë?
Përafërsisht tetë përqind. Para disa ditësh, kur po shpërndaja Certifikata në Ferizaj (Kosovë jugore) për Rekrutët, ne publik ishin të ulura familje serbe që po duartrokisnin kur përmendeshin emrat e djemve dhe vajzave të tyre. Mirëpo ka edhe raste kur Serbët e kanë braktisur FSK-në , sepse familjet e tyre janë kërcënuar dhe frikësuar haptazi nga Institucionet në Serbi.
Pyetje: Partnerët tuaj perëndimor kanë tundur kokën edhe kur keni vendosur Taksën prej 100 % në mallrat që do të importohen nga Serbia. Pse ka qenë e nevojshme kjo?
Serbia pothuajse gjithmonë e ka bërë të pamundur importimin e mallrave tona. Janë kërkuar Vërtetime të prejardhjes që natyrisht se nuk i kanë njohur, për shkak se Kosovën ata nuk e njohin si shtet. Kamionët me Tabela të Regjistrimit të Kosovës nuk janë lejuar të futen në atë shtet. Kanë vendosur rregulla të Mjekut Veterina. Po thuajse asgjë nuk funksiononte më , kur ne dëshironim të eksportonim.
Pyetje: Taksa prej 100% është një lloj bllokade tregtare….
Serbia po udhëheq një kampanjë jashtëzakonisht agresive dhe destruktive për shtetin tim. Aty ku ka mundësi punon kundër faktit që Kosova të anëtarësohet në Organizata ndërkombëtare- në Federata të Sportit, në Organizatën kulturore UNO UNESCO, tash së fundmi edhe në Organizatën policore INTERPOL. Ne duhej më në fund të mbroheshim kundër kësaj, prandaj erdhi deri te taksa.
Pyetje: Dialogu i zhvilluar me sukses prej vitit 2011 me ndërmjetësimin e Bashkimit Evropian me Serbinë për arritjen e një Marrëveshjeje për normalizimin e Marrëdhënieve në mes të dy vendeve ka arritur sërish në një pikë vdekjeje. A nuk kanë ndikuar edhe aksionet e juaja të fundit në këtë?
Është e vërtetë që dialogu ka dalur nga rruga. Por jo për shkak të masave defanzive. Por për shkak se së fundmi është diskutuar për territore dhe kufijve .
Pyetje: A e keni fjalën për Idenë e shkëmbimit të territoreve për vende të banuara me pakica- Serbët në Kosovën veriore dhe Shqiptarët në Serbinë jugore Lugina e Preshevës – bashkimin me Atdheun përkatës . Çka ka të keqe këtu?
Vetëm një Retorikë e tillë është shumë e rrezikshme për tërë rajonin. Askush në Ballkan nuk është plotësisht i kënaqur me kufijtë ekzistues. Mirëpo me t`u hapur një herë Çështja e kufijve, zor se do të arrihet prapë mbyllja e kësaj teme. Dhe siç na kanë treguar luftërat e viteve 1990 do të rrezikoheshin tragjedi të paparashikueshme.

Merita Halili tregon sekretet që Vaçe Zela i mësoi për tu bërë këngëtare

No Comments Intervista Lajme

Këngëtarja e mirënjohur e muzikës popullore, Merita Halili e cila prej 23 vitesh jeton në Amerikë me familjen, mbrëmjen e djeshme ishte e ftuar në emisionin “Rudina”.

Këngëtarja si rrallë herë foli dhe për jetën e saj private

Ajo tregoi vështërsitë që ka kaluar në vendin ku ajo sot jeton për të mos thënë se i ka përjetuar shumë keq.

Gjithashtu këngëtarja e njohur foli dhe në lidhje me legjendën e muzikës shqiptare Vaçe Zela e cila sot nuk jeton më.

Merita tregoi se si Vaçja i mësoi asaj se si të këndonte dhe si të sillej në skenë.

‘Ajo i mëshonte shumë mënyrës se si duhej të sillej në skenë. Mua më thoshte gjithmonë: Nuk e ke brenda interpretimin.Që kur të hysh në skenë duhet të hysh me qëllimin se si ti kënaqish njërëzit në sallë. Do jenë 1 mijë apo 2 mijë njërëz në sallë që presim ti kënaqim’.

Gjithashtu bilbili i muzikës popullore shtoi:

’Vaçe thoshte mos dil çdo ditë në televizor. Dil këndo çdo ditë para publikut por ja para të njejtit. Sot e shikojmë të njëjtin personazh mëngjës, drekë dhe darkë. Vaçja ishte kundër kësaj gjëje. Jo se nuk i donte intervistat’ rrëfeu Merita Halili.

© SYRI.net

Rudina – “Don Zhuan”, kenga e risjelle pas 15 viteve nga dy kengetare shkodrane! (19 shkurt 2019)

No Comments Intervista Lajme

Emision info-argetues nga Rudina Magjistari ne KLANHD & TVKLAN; Ai është një nga këngëtarët më me zë në vendin tonë dhe me një karrierë 50-vjeçare, që i ka dhënë shumë skenës shqiptare. Ndërsa ajo është një këngëtare e njohur dhe muzika ku identifikohet më shumë është ajo popullore. Me një karrierë të nisur që prej vitit 1996 në fushën e muzikës, ajo sot numëron disa albume në tregun shqiptar.

Bashkim Alibali dhe Lule Merkulaj së fundmi kanë risjellë sëbashku një këngë të titulluar “Don Zhuan”. Të ftuar në emisionin “Rudina”, në Tv Klan, këngëtarët rrëfyen më tepër detaje rreth bashkëpunimit të tyre.

“Ne kemi shumë kohë që njihemi, por është hera e parë që bashkëpunojmë. “Don Zhuan” titullohet kënga, por unë nuk jam don zhuan, kompozitori është don zhuan ose tekstshkruesi. Kënga flet për një djalë që ka këto thashethemet si don zhuan nga pas dhe frikën e vajzës për ta takuar. Kënga është xhiruar në pedonalen e Shkodrës, unë aty jam rritur dhe kam kujtime shumë të bukura”, tha Alibali.

“Kjo është një këngë e risjellë. Kompozitori i grupit, Ziko Beqaj e këndoi këngën vite më parë dhe në atë kohë u bë hit. Para dy vitesh kam qenë në “Maratonën e Këngës” me Bashkimin në Ksamil dhe gjatë bisedës në prapaskenë menduam për rikthimin e këngës “Don Zhuan”. Kam qenë e angazhuar që në fillim me “Maratonën” bashkë me grupin “Merimanga”. I kam shumë përzemër baladat dhe i këndoj me më shumë dashuri. Këngët popullore i kërkon tregu”, tha Merkulaj.

https://www.youtube.com