Home

Lajme

Bashkim Alibali, këngëtari i pakohë që sfidoi skenën me recitalet e veta

No Comments Intervista Lajme

Nga Suada Daci

Këtë tetor Bashkim Alibali do të festojë 65 vjetorin. Një këngëtar që flet pak nëpër intervista, por që radhitet i pari ndër ata që arritën të bëjnë koncert recital në kohën e komunizmit. 150 koncerte recitale kam bërë atëkohë dhe paguhesha 150 lekë, rrëfen ai për revistën Newsbomb.al.

albsig
Dhe vlerësimi më i madh që ka marrë nuk është monetar, duartrokitjet e spektatorëve janë ato që i kanë mbushur zemrën.

Bashkim Alibali është këngëtari që me zërin e tij bëri të madh e të vogël të dashurohej me këngën e nënës me tekstin e Zhuljana Jorganxhi. “Në Duart e Nënës” mori menjëherë dashurinë e spektatorëve, jo vetëm për tekstin kuptimplotë, por edhe për zërin e papërsëritshëm dhe tonalitetin që i dha Bashkimi.

Në duart e tua u rrita o nënë
Netëve pa gjumë/ Pikoi dritë e hënës
Dhe veten qortova/Të zënë në gabime
Zemrën kur ta theva/O e shtrenjta ime
Vij nga rrugë e gjatë/Ti më pret e para
T’i puth ato duar/Mbushur plot me mall
Në çdo rrudhën tënde/Në çdo flok të bardhë
Unë shoh fëmijërinë/Hapin tim të parë
Dhe nga unë fëmija/Kërkove në jetë
Të rritem i mbarë/ Për këtë tokë të shtrenjtë

Bashkim Alibali ka patur një jetë interesante artistike të mbushur me ngjarje, ku pasioni dhe këmbëngulja i kanë dhënë një vend të nderuar në radhët e këngëtarëve më të shquar shqiptarë. Magjia e zërit ka qenë çelësi i sukseseve të tij. Ishte Festivali i 10-të i RTSH-së kur u prezan[1]tua për herë të parë me gjithë shqiptarët dhe më pas ai do të merrte pjesë gjithnjë në këtë kompeticion, që për kohën ishte më i rëndësishmi në Shqipëri.

Ai u shkëput 6 vjet nga skena (për shkak të festivalit famëkeq të 11-të) dhe pas këtij momenti, nëse i hedh një sy CV-së së tij artistike, vëren se ai nuk është shkëputur për asnjë moment nga ky festival dhe dalja e tij e fundit ka qenë në vitin 2011 me këngën “Këngën time merr vehte”.

Për më shumë, artikullin e plotë investigues e gjeni në revistën NEWSBOMB.al, në të gjitha pikat e shitjes së gazetave, që nga dita e sotme, 20 korrik, për një muaj, në çmimin 500 lekë.

Burimi/newsbomb.al/

“Atë që Skënderbeu e bëri me shpatë, unë…”/ Intervista e Myftarajt për Roland Qafokun

No Comments Intervista Lajme

Intervistë e marrë nga Roland Qafoku, publikuar në librin “50 pyetje për 50 personazhe”, UET PRESS, 2021

50 pyetje për Kastriot Myftarajn: “Atë që Skënderbeu e bëri me shpatë, unë dua ta bëj me penë” (18 tetor 2008, gazeta Tirana Observer)

Në fillim emri i tij lakohej në qarqe gazetarseke me pyetjen “ore kush është ky Kastriot Myftaraj”. Dalëngadalë jo vetëm kjo pyetje jo vetëm nuk bëhet më, por ai është shumë i njohur për kritikat e tij ndaj politikanëve, qeveritarëve dhe fenomeneve që nëse i vë ai në dorë, patjetër që kërshëria të bën ti lexosh. Por jo vetëm kaq. Sa e sa shkrime që kanë dalë nga dora dhe mendja e Kastriot Muftaraj janë shoqëruar me polemika dhe debate. Një cilësi që ai e pëlqen më shumë se sa kur e lavdërojnë.

Pse e rëndëishsme është për të që në zanatin e opinionbërësit të kritikojë dhe jo të lavdërojë. Ashtu si edhe në shkrimet e tij, edhe kur jep një intervistë të lë me gojë hapur me argumentin dhe faktet që sjell. Të njëjtën gjë bën në rubrikën e shtunës “50 pyetje nga Tirana Observer”. Thotë se do të arrijë të jetojë kohën kur të bashkohen trojet shqiptare. Thotë se Janina dhe gjithë Çamëria do jenë pjesë e shtetin shqiptar. Thotë se dita e çlirimit nuk duhet të jetë as 28 e as 29 nëntror por 17.

Thotë se ka idhull Faik Konicën. Thotë se Enver Hoxha i fitoi paratë e para si aktor komik. Thotë se nuk voton. E shumë të tjera si këto. Por edhe një frazë që çdokush që e dëgjon do ti mbetet në mendje: Dua që atë që Skënderbeu e bëri me shpatë, unë ta bëjë me penë.

Cili është kujtimi juaj më i hershëm?
Tani që po e mendoj, mund të them se kujtimi më i hershëm i fëmijërisë sime, sigurisht që më ka impresionuar vecanërisht, janë kinezët. Unë kam lindur në vitin 1966 dhe jam rritur gjatë viteve të miqësisë me Kinën. Atëherë kishte shumë kinezë në Shqipëri. Gjyshja ime thoshte se vinë nga Cinmacini, një vend ky që dilte dhe në përrallat që dëgjoja unë. Sa herë që unë bëja ndonjë gabim, gjyshja më trembte me cinmacinët. Pastaj kinezët u shpallën armiq dhe kjo mua sigurisht që më bëri komoditet.

Çfarë ke mësuar për herë të parë dhe kush ta mësoi?
Gjëja e parë që kam mësuar në jetë, sigurisht ajo që mbaj mend, si vecanërisht impresionuese, dhe që e kam mësuar nga babai, është se që të ecësh para në jetë duhet të kesh mbështetje nga njerëz me influencë, gjë që ne nuk e kishim. Nëse doje të arrije diçka, jeta do të ishte si udhëtim në xhungël dhe ky udhëtim për mua ende vazhdon.

Kush ka ndikuar më shumë kur ishe fëmijë?
Përgjigjia standarde e fëmijëve është babai ose nëna. Por unë nuk do të tregohem i sinqertë nëse do të them kështu. Ata të dy qenë njerëz me ambicie modeste, ose nëse kishin patur ambicie, qenë pajtuar me sakrifikimin e tyre për hir të një statusi afër mesatares në shoqëri si mësues. Tani që e mendoj më duket se tek unë ka qenë një tjetër Kastriot që më nxiste vazhdimisht të bëja këtë gjë dhe të mos bëja atë gjë. Shpesh prindërit donin të më frenonin se u dukej që unë lodhesha tepër duke lexuar libra që atyre u dukeshin shumë përtej moshës sime. Por nuk ia arrinin.

Cila ka qenë këshilla më e mirë e nënës apo babait tuaj?
Që të mos lexoja shtrirë. E ndjek edhe sot.

Kush ju ka nxitur më shumë në jetë?
Refuzimi i fatalitetit. Unë kur u rrita e kuptova se jetoja në një botë të nomenklaturës. Nomenklaturë do të thotë listë emrash. Nëse emri im nuk ishte në nomenklaturë për të ecur para në jetë, atëherë unë nuk do të ecja, çfarëdo që të bëja. Edhe pas vitit 1990, ekziston një nomenklaturë e një lloji tjetër, por ama ekziston. Ekziston dhe në media si dhe në botimet e librave, në atë se kush do të jetë opinionbërës. Unë, kam kënaqësinë ta them, erdha nga jashtë nomenklaturës dhe iu imponova asaj, duke prishur skemat e saj, nga jashtë saj. Kjo betejë vazhdon ende.

Çfarë nuk ke mësuar në shkollë?
Relativisht nuk kam mësuar lëndët e bujqësisë dhe të Diturisë së makinave në shkollën e mesme të përgjithshme. Shkolla e mesme qe vërtet e përgjithshme, por jo aq sa të mësohej dhe bujqësia. Dituria e makinave qe një paranojë më vete, se atje mësonim makinat mbjellëse dhe kombajnat. E gjithë kjo bëhej në dëm të lëndëve të tjera, vërtet të nevojshme.

Çfarë të është dashur të mësoje vetë?
Praktikisht gjërat më të mira që di.

Ku ke punuar për herë të parë dhe cila është puna më e keqe që ke bërë?
Një herë në pushimet verore të shkollës së mesme, së bashku me një shok hymë në një punë sezonale në në ndërmarrjen bujqësore pranë qytetit ku banonim, Korçës, për të fituar paratë që na duheshin për një punë që do ta sqaroj në një pyetje të mëposhtme.

Kur vendose ti hyje karrierës dhe çdo të bëje në mungesë të saj?
Unë nuk mendoj se i kam hyrë ndonjë karriere dhe nuk do t’i hyj kurrë. Fjala “karrierë” nënkupton një post, gjë që unë nuk do ta marr kurrë.

Çfarë ke blerë për herë të parë me paratë që ke siguruar vetë?
Libra të cilët prindrit mendonin se qenë të rënë për moshën time, veçanërisht libra me dokumente historike. Historia më ka tërhequr gjithmonë.

Çfarë makine ke pasur për herë të parë, e bleve vetë?
Unë nuk kam pasur kurrë një makinë personale, më pëlqen të ecë dhe kur kam nevojë përdor makinat e miqve të mi, shërbimin e të cilëve shpesh më duhet ta refuzoj se ata nuk e kuptojnë dot dëshirën time për të ecur.

Cila është ajo gjë në qënien tënde që ju ndjeheni krenar?
Që nuk kam pranuar kurrë të bëhem propagandues i ideve që kanë fabrikuar të tjerët.

Cila është arritja më e madhe në jetën tuaj?
Që duke ardhur nga jashtë “nomenklaturës” së medias jam bërë, në një masë ose në një tjetër, një opinionbërës.

Përse shumë nga shkrimet tuaja janë me sens kritik?
Në fakt të gjitha janë në sens kritik. Unë mendoj se kur nuk paguhesh për të lavdëruar, nuk ia vlen të shkruash përveçse kur ke për të bërë kritika.

Çfarë është për ju gazeta “Sot” dhe ç’ndodh me të, në numrin kur ju keni shkrim?
Për momentin jam shkëputur nga gazeta se më është dashur që të punoj për dy libra që i kam botuar kohët e fundit. Më mungon gazeta.

Cili është shkrimi për të cilin ju keni marrë më shumë vlerësime dhe cili është shkrimi që keni marrë më shumë kritika?
Unë nga njerëzit dëgjoj me dëshirë vetëm kritikat për shkrimet e mia. Atë që më lavdëron shkrimet e dëgjoj për mirësjellje dhe ndahem prej tij sa më shpejt që të jetë e mundur, ndërsa atë që më kritikon shkrimet, kur shikoj se kritika është serioze, e ftoj për kafe dhe e dëgjoj me vëmendje.

Cili është personazhi më i dashur në historinë e Shqipërisë që ju dëshironi ti ngjani?
Skënderbeu sigurisht. Nëse do të perifrazoja thënien e famshme të Balzakut për Napoleonin, do të thosha se dua të bëj me penë, atë që bëri ai me shpatë.

Cili është idhulli juaj në median e huaj dhe shqiptare?
Në median e huaj nuk kam idhull. Në median shqiptare, njeriu më pranë imazhit të idhullit është Faik Konica.

A i jeni mirënjohës dikujt në jetën tuaj?
Nëse nuk do të shprehesha në klishe sentimentale, duke nënkuptuar se kujt i jam mirënjohës së pari, do të thosha se u jam mirënjohës atyre që i propagandojnë shkrimet dhe librat e mia tek të tjerët. I konsideroj të gjithë si bashkëpunëtorët e mi, pavarësisht nëse i njoh apo jo.

Cili është fakti historik më skandaloz në historinë e Shpërisë që duhet të ndryshohte sa më shpejt?
Sigurisht që 29 nëntori, si dita e çlirimit të atdheut. Këtu nuk e kam fjalën që të bëhet 28 nëntori, siç thotë PD. Secila nga dy datat e barazon atdheun me shtetin, kur dihet se ata nuk janë e njëjta gjë. Atdheu shqiptar është atje ku ka troje shqiptare, ndërsa shteti shqiptar është atje ku na i kanë vënë kufijtë të huajt. Lufta antifashiste shqiptare nuk ka nevojë të cënojë konceptin e atdheut për t’ u përkujtuar, në rast se kjo luftë ishte vërtet nacional-clirimtare. Nëse ekziston vullneti për kompromis, mund të gjendet një datë tjetër, p.sh. çlirimi i Tiranës. Nëse insistohet për 29 nëntorin, atëherë kjo provon përfundimisht akuzën historike të shitjes së trojeve shqiptare tej kufirit të 1913 tek sllavët.

Pak ditë më parë ju promovuat librin “Jeta e fshehtë e Enver Hoxhës”. Cili është fakti më i rëndësishëm për ju që keni zbuluar për jetën e diktatorit Hoxha?
Që Enver Hoxha i ka fituar paratë e para në jetë si aktor komik, ky është një zbulim që ia vlen të veçohet, por ka dhe të tjerë.

A duhet ndarë interesi për figurën e Enver Hoxhës mes atyre që kërkojnë ta njohin siç ka qenë dhe atyre që duan ta nxjerrin vetëm pozitiv?
Të dy palët duhet të sjellin argumente në një debat serioz. Unë në libër shqyrtoj argumentet e të dy palëve.

Me cilën anë renditeni në debatin për gjuhën letrare dhe asaj dialektore? A jeni dakord me ata që i bëjnë kritika gjuhës sonë standarte?
Le të flasim hapur. Termi “gjuhë letrare” është një eufemizëm, se të gjithë e dimë që ajo është toskërisht dhe nga gegërishtja ka marrë vetëm minimumin e nevojshëm të gjërave që nuk i kishte, ose që i kishte të shëmtuara. Kështu, në “gjuhën letrare” thuhet “mësues”, çka vjen nga gegërishtja “me mësue”. Por në “gjuhën letrare” paskajorja është “për të mësuar”. Atëherë, fjala “mësues” duhet të ishte “mësuars”, çka nuk është bërë se tingëllon shëmtuar, ose paskajorja duhet të ishte “me mësue”. Nëse gjuha standarde do të kishte marrë paskajoren e gegërishtes, atëherë do të shmangeshin shumë anomali në zgjedhimin e foljeve, përveçse do të fitonte sens fjalëformimi. Prof. Shaban Demiraj, në 3-vjetorin e Kongresit të Drejtshkrimit tha se nuk ka problem që shqipja standarde nuk e ka paskajoren, derisa atë nuk e kanë as gjuhët ballkanike, pra gjuhët sllave dhe greqishtja. Ky është një argument i llojit të “29 nëntorit”. Unë mendoj se çështja e gjuhës standarde duhet rihapur dhe në një kongres të ri gjuhësor të përcaktohet një gjuhë standarde vërtet sipas kritereve shkencore ku të ketë një balancim mes dy dialekteve, çka do ta bëjë standardin më funksional. Gjithashtu fjalët sllavishte dhe ato greke (që nuk janë ndërkombëtare) të standardit, duhet të zëvendësohen me ekuivalentin anglisht, si gjuha së cilës duhet t’i referohet shqipja sot. Shpesh gjuhëtarët na qortojnë ne gazetarët se përdorim fjalë të huaja, kur ne zëvendësojmë një fjalë sllavisht të gjuhës standarde me një fjalë anglisht.

Sipas jush, kosovarët duhet të bëjnë çmos të familjarizohen me shqipen tonë standarde apo duhet të standardizojnë dialektin e tyre të veçantë?
Para se problemi të jetë i shqiptarëve të Kosovës, është i gjysmës së popullsisë së Republikës së Shqipërisë, të cilët kanë si gjuhë amtare gegërishten, në dy nëndialektet e saj të mëdha, atë të Shqipërisë së Mesme dhe të Veriut. Fakti është se ata nuk “asimiluan”. Prandaj, para se të diskutojmë për aspektin kosovar të problemit, le të merremi me atë këtej kufirit. Kohë më parë kam lexuar një shkrim në gazetën “Zëri i Popullit” ku Neshat Tozaj e qortonte Koço Kokëdhimën se ky përdorte gegnizma në të folmen e tij. E kam arkivuar atë shkrim. Tozaj thoshte se kjo ingjante e panatyrshme. Por a nuk ngjan e panatyrshme kur një geg flet toskërisht. Kjo panatyrshëmri do të zbutej nëse gjuha standarde do të hapej më tepër ndaj gegërishtes. Pse shqiptari tosk Kokëdhima i duhet mohuar e drejta të shprehet në paskajoren gege, e cila i mungon toskërishtes krejt dhe gegëve u mohohet e drejta të shprehen në paskajoren e tyre, që është pasuri e shqipes?

E majta apo e djathta e kontrollon massmedian në Shqipëri?
Mediat më të fuqishme në vend sot janë kritike ndaj qeverisë dhe kjo është gjë e mirë, por unë shpresoj që kështu të ndodhë dhe kur opozita e sotme të vijë në pushtet.

Si e parashikoni ju zgjidhjen e çështjes çame?
Fare thjesht: Nuk do të kalojë shumë kohë dhe Greqia do të reduktohet në kufijtë e saj natyralë, si rezultat i luftës së radhës ballkanike, ku Greqia do të ndeshet me armiqtë e saj historikë Turqinë dhe Bullgarinë. Turqia do të marrë pjesën më të madhe të ishujve të Egjeut, Bullgaria do të marrë Greqinë verilindore bashkë me Selanikun, që janë Maqedonia jugore historike sllave (në ndërkohë Maqedonia shtetërore lindore do të jetë bashkuar me Bullgarinë, Shqipëria do të marrë Çamërinë dhe më tepër se aq. Greqia do të paguajë çmimin për atë që sot është bërë bastioni i Rusisë në Mesdhe, duke u integruar në atë që quhet gjeopolitika ruse e naftës dhe gazit.

Me kë renditeni ju me ata që thonë se Lufta e Dytë Botërore në Shqipëri ishte luftë nacionalçlirimtare apo me ata që thonë se ishte luftë civile?
Ishte luftë civile dhe prova më e pakundërshtueshme për këtë është se filloi si luftë civile brenda lëvizjes komuniste, që në 1941, mes stalinistëve dhe trockistëve. Sadik Premte, Anastas Lulo, Zai Fundo qenë antifashiste dhe faji i tyre i vetëm qe se nuk ishin stalinistë. Si mund të besohet se komunistët të cilët shkuan në Konferencën e Pezës e kishin seriozisht parullën për luftë pa dallim feje krahine dhe ideje, kur ata në ndërkohë kishin filluar një luftë brenda lëvizjes komuniste, për dallime ideore? Si mund të toleronin komunistët e PKSH të djathtët, kur nuk toleronin dot komunistët e moderuar si Zai Fundo? E ashtuquajtura lufta nacional-çlirimtare ishte një puç në pushtim, një puç komunist, brenda pushtimit fashist.

Nëse do të ishte në dorën tuaj në cilën periudhë historike do të donit të jetonit?
Në periudhën kur trojet shqiptare do të bashkohen në një shtet të vetëm dhe shpresoj shumë se do ta jetoj.

Cili është personazhi më i rëndësishëm me të cilin keni bërë një fotografi?
Tani që po e mendoj, nuk kam asnjë fotografi të tillë.

Vendosni një notë nga 1 deri në 10 këtyre politikanëve: Fatos Nano, Edi Rama, Ilir Meta, Sali Berisha, Bamir Topi, Alfred Moisiu!
A lejohet me presje dhjetore, se do të doja t’ ua vija mes 0, 1 dhe 1? Nejse, si makiavelistë, Nano, Berisha, Rama meritojnë 10, Ilir Meta meriton 1. Topi dhe Moisiun janë jashtë loje.

Çfarë ishte largimi i Zogut më 7 prill 1939 tradhëti apo një larg i detyruar nga rrethanat?
Ishte një tradhti sigurisht. Ai shkeli betimin që kishte bërë. Le të mendojmë për një moment se do të bënte një luftë simbolike (Shqipëria nuk mund të bënte më tepër në rrethanat kur një ushtri e madhe sulmonte frontalisht) dhe do të binte rob tek italianët. Çfarë do t’ i ndodhte? Sigurisht që nuk do ta vrisnin, por do ta internonin në ndonjë ishull në Itali, nga ku do të kthehej pas lufte. Tekefundit do të shpëtonte imazhin. Por Zogu nuk e pengoi luftën me gjë tjetër veç largimit të tij. Zogu nuk e pengoi Enver Hoxhën që të dilte në mal që në prill 1939, “me pushkë me gjalmë”. Askënd tjetër që donte të luftonte nuk e pengoi.

Kush ishte sipas jush heroi, punëtori i sigurimit që arrestoi dhe vrau diversantët apo diversanti që kërkoi të rrëzonte sistemin komunist në Shqipëri?
Sikur sot befasisht të vendoset një diktaturë komuniste në Shqipëri, kush do të jetë heroi. Sigurisht që ata që luftojnë kundër diktaturës. Diversantët i çonte CIA, ndërsa punëtorët e Sigurimit i drejtonte dhe armatoste KGB-ja. Nëse do të fitonin diversantët, Shqipëria do të bëhej vend i hapur properëndimor.

Në cilën gazetë të huaj do të kishit dëshirë të botonit një shkrim dhe çfarë teme do të kishte ai shkrim?
Në gazetën “New York Times”. Atje do të kisha dëshirë të botoja shkrimin tim, të botuar në mars të këtij viti “Çfarë fsheh ‘Neë York Times’ për skandalin ”Diveroli”.”Neë York Times” fshehu faktin se pas Diverolit qëndronte kompania e shitjes së armëve “Beta” dhe këtë e bëri se kjo kompani është financuese e Obamës, që mbështetet nga “Neë York Times”.

Ju impresionon apo ju bën për vete më shumë një njeri i ndershëm dhe punëtor apo një njeri i zgjuar?
Puna dhe ndershmëria mund të konsiderohen si dy virtyte pa të cilat zgjuarsia është e padobishme për shoqërinë.

Çfarë bën kur je nervoz?
Lexoj.

Çfarë të bën të mos rezistosh?
Një libër i mirë me çmim të lartë.

Çfarë ha zakonisht dhe cili është ushqimi më i preferuar?
Çfarë pije të pëlqen mbi të tjerat?

Zakonisht harroj të ha, duke qenë se jam duke shkruar apo lexuar. Meqënëse prioriteti im në shpenzimin e parave janë librat, jam mësuar që të mos kem shumë kujdes në të ngrënë. Për këtë arsye edhe pija më e pëlqyer është uji. Por kur kam rastin e shijoj me kënaqësi verën e mirë.

Kë ke mik më të ngushtë?
Botuesin e gazetës “Sot”.

Cili është huqi juaj më i keq? Çfarë zakonesh të mira ke?
Që të mbaj shënime për gjithçka ndodh në politikë, media. Pastaj këto shënime duhen shndërruar në artikuj dhe libra. Zakoni më i mirë që kam është nuk kam pasione që më marrin kohë, pra nuk luaj as shah, as letra, as tavëll e ku di unë cfarë tjetër.

Çfarë të bën për të qarë?Çfarë të zemëron?Çfarë të bën të buzëqeshësh?
Nuk e mbaj mend herën e fundit kur kam qarë. Me kalimin e kohës zemërohem, më saktë do të ishte revoltohem gjithmonë e më pak, se jam mësuar që ta shikoj punën time si të tejkohshme, si ç’duhet të jetë puna e një intelektuali të vërtetë, dhe jo të lidhur me momentin.

A e ke ndjerë ndonjëherë se ta kanë hedhur?
E kam ndjerë dhe i kam lejuar, se kjo është e vetmja mënyrë për t’i bërë disa punë të mira në Shqipëri.

Kë ke dëmtuar gjatë rrugës tënde?
Politikanët dhe intelektualët e shitur. Por, kujtdo që ia kam bërë këtë, nuk kam pasur si qëllim që të përfitoj nga kjo gjë, dhe ata të gjithë e dinë.

Kur ke puthur për herë të parë? Kë dhe si ndodhi?
Mendoj se nuk jam bërë ende aq i famshëm sa publiku të ketë kuriozitete të tilla për mua.

Me kë je dashuruar për herë të parë?Sa zgjati kjo dashuri?
Me kalimin e viteve reflektojmë dhe jemi në dilemë për të përcaktuar se cila ka qenë vërtet dashuria e parë. Unë ende nuk e kam ndarë dot këtë dilemë.

Kë personazh të njohur shqiptar apo të huaj do të ftoje në një mbrëmje?
Sorosin.

Cili është kënga, libri, filmi, këngëtari, artisti yt më i preferuar?
Muzikë të lehtë dëgjoj vetëm rastësisht dhe do të gënjeja po të thosha se kam një këngë të preferuar. Më tepër më pëlqen të dëgjoj opera, kur kam kohë. Libri që më pëlqen më shumë janë kujtimet e Sharl De Gol. Sa për artistin edhe filma artistikë shikoj shumë rrallë. Madje edhe kur shikoj ndonjë fragment filmi, nuk ua di emrin artistëve.

Cila është ajo gjë që nuk mund ta bëje kurrë?
Të votoja në zgjedhjet parlamentare dhe vendore në Shqipëri. Nuk e bëj që prej vitit 1997.

Ku do të jetoje po të ishte plotësisht i lirë për të zgjedhur?
Në Janinë, që do të ishte e Shqipërisë.

Cili do jetë libri i ri i ardhshëm që keni në plan për ta botuar?
Volumi i dytë i librit për Enver Hoxhën.

Cili është personazhi yt më i dashur në filmat vizatimorë?
Nuk mbahet mend që kur nuk kam parë një film të tillë. Më vijnë ndërmend disa imazhe por nuk ua di emrin personazheve.

Burimi/Fjala.al

Igli Tola: Besimi është çelësi drejt arritjeve

No Comments Intervista Lajme

Igli Tola ka kryer studimet e larta në Fakultetin e Ekonomisë, Universiteti i Tiranës, ku u diplomua me rezultate të shkëlqyera për “Financë dhe Kontabilitet”. Gjatë kësaj periudhe ai përfitoi edhe një bursë nga KE, përmes programit Erasmus për të zhvilluar një vit akademik në Milano, Itali. Falë rezultateve dhe angazhimit të tij në kauza sociale, është zgjedhur student bursant i një prej organizatave më të mëdha gjermane, KAS (Konrad Adenauer Foundation). Aktualisht, Igli është pedagog pranë Fakultetit të Ekonomisë në Universitetin e Tiranës. Në një intervistë për CMG ai na tregon për arritjet gjatë karrierës së tij profesionale.

Igli Tola ne interviste per CMG

CMG: Edhe pse në një moshë fare të re juve keni një karrierë të admirueshme ku që në moshë të vogël keni shkëlqyer gjatë studimeve, duke u qenë ndër nxënësit dhe studentët ekselentë. Kjo ka ardhur falë punës suaj, apo ka ndikuar dhe mbështetja e familjes?

Igli Tola: Unë mendoj se ajo që ne bëjmë është pasqyrimi i punës dhe vullnetit tonë, por edhe angazhimi i familjes, pra asgjë nuk është e mundur në këtë botë që të realizohet vetë, pa mbështetjen e njerëzve më të afërt. Normalisht në radhë të parë është familja dhe pastaj miqtë dhe të afërmit. Unë mendoj se çdo gjë është e pamundur dhe një pjesë të këtij suksesit tim unë ja dedikoj absolutisht familjes, përkushtimit dhe sakrificës së tyre që në hapat e mia të para në fëmijëri dhe deri më tani.

CMG: Përse zgjodhët të studionit për ekonomi, apo ishte një pasion i juaji për lëndët ekzakte dhe këtë degë?

Igli Tola: Zgjedhja e fakultetit ekonomik dhe më pas duke u specializuar në fushën e financave ishte një zgjedhje të cilën deri diku unë e mendoja që në fillimet e gjimnazit. Pra momenti që shumica e moshatarëve të mi në gjimnaz ishin akoma në mëdyshje se për çfarë të studionin, unë deri diku e kisha të ndarë mendjen, edhe duke u nisur nga fakti që kam pasur gjithmonë njëfarë reference dhe rezultate shumë të mira në lëndët ekzakte, matematikë apo fizikë. Mendoj se zgjedhja e ekonomisë është diçka që lindi brenda meje dhe erdhi shumë natyrshëm, dhe më pas unë u drejtova drejt saj. Gjithashtu unë besoj se ka të bëjë edhe te njëfarë geni familjar, duke pasur parasysh edhe formimin e prindërve të mi dhe paraardhësve të mi që kanë qenë në profilin tregtar ekonomik dhe normalisht besoj se kjo ndikoi. Prindërit e mi asnjëherë nuk kanë imponuar tek unë një zgjedhje të detyruar, edhe pse kishin preferencë drejt mjekësisë, por asnjëherë nuk më kanë imponuar në zgjedhjen time, por mendoj se duke parë shembullin e tyre edhe unë besoj shkova drejt kësaj dege dhe nuk jam i zhgënjyer.

Igli Tola me Zevendes Kryeministrin e Malit te Zi Dritan Abazovic

CMG: Studimet e larta ju i keni përfunduar me rezultate të shkëlqyera duke përfituar edhe një bursë studimi nga KE dhe programi Erasmus për të zhvilluar një vit akademik në Milano të Italisë. Si ishte eksperienca juaj e studimeve në Itali?

Igli Tola: Besoj se në ditët e sotme mundësia për të studiuar jashtë është shumë herë më e thjeshtë se vite më parë. Unë kam pasur fatin, por edhe falë punës sime dhe synimit tim që studimet t’i kryej pjesërisht në Shqipëri dhe pjesërisht jashtë, sikundër një pjesë të studimeve bachelor i kam kryer në Milano të Italisë falë programit Erasmus. Ndërkohë që në studimet master kam qenë i angazhuar bursant pranë fondacionit gjerman KAS (Konrad Adenauer Foundation) dhe falë tyre një pjesë të studimeve i kam kryer në një Universitet gjerman, gjë e cila ka qenë një vlerë e shtuar edhe për formimin tim. Mendoj se më së shumti studimet jashtë dhe ballafaqimi me botën jashtë dhe sidomos me pjesën e Europës perëndimore të ndihmon për të formuar kulturën e punës, dëshirën drejt eksplorimit dhe mendimit kritik. Kjo është diçka që pavarësisht po mundohemi ta kultivojmë dhe imponojmë në shoqërinë shqiptare, është diçka jo aq prezente sa në Perëndim. Këto janë gjërat që unë i kam si pjesët më të rëndësishme dhe vlerat më të mëdha të formimit tim jashtë dhe që mundohem të ua përcjell studentëve të mi sot.

Igli Tola gjate nje eventi (Facebook)

CMG: Aktualisht juve jeni pedagog në fakultetin e Ekonomisë. A ka modele si ju ekselentë nga studentët tuaj?

Igli Tola: Gjithmonë ka pasur studentë të mirë që normalisht duan mbështetje dhe ndihmë për t’u vlerësuar dhe më pas për t’u stimuluar dhe për të ecur më tej në formimin e tyre profesional dhe pse jo dhe akademik. Unë kam aktualisht shumë studentë te të cilët shoh dëshirën dhe vullnetin për të ecur përpara. Thejsht unë mendoj se ajo që ne duhet të bëjmë si pedagogë, por dhe si shoqëri në tërësi është të gjejmë mënyra për t’i stimuluar dhe për t’u dhënë shembullin që edhe përmes arsimit dhe punës arrihet të bëhet një karrierë dhe të formohet një jetë e pranueshme, arrihet të krijohen të mira materiale të nevojshme, dhe jo të mendohet që arsimi nuk sjell të ardhura dhe të ardhme.

Igli Tola, (Facebook)

CMG: Ju si e shikoni të ardhmen tuaj, do të investoni në karrierë në Shqipëri apo mendoni që të largoheni në një shtet tjetër?

Igli Tola: Mundësia për të studiuar jashtë më ofroi normalisht edhe mundësinë që unë të qëndroja jashtë dhe të zhvilloja një karrierë atje. Unë mendoj se duhet të jemi koshient që një karrierë jashtë deri diku është dhe më e vështirë për shkak të konkurencës më të lartë. Duke qenë se një i huaj në vend tjetër nuk mundet të jetë i barabartë, pavarësisht se në vendet e Europës perëndimore kjo gjë është deri diku e kapërcyer si pengesë, unë mendoj që guri i rëndë peshon në vendin e vet. Pra, duhet të përpiqemi së paku për të bërë ndryshimin dhe për t’u angazhuar në vendin tonë, por që nuk e përjashtoj në asnjë moment një mundësi për të lëvizur jashtë, edhe pse nuk është nga planet e mia. Duke pasur parasysh dinamikën e gjërave dhe mënyrën sesi gjërat ndodhin në vendin tonë, mund të ndodhë dhe me mua siç ka ndodhur dhe me shumë kolegë të mi që vjen një moment që pavarësisht arritjeve të tyre zgjedhin që të largohen edhe duke sakrifikuar disi nivelin e tyre hierarkik në pozicionet e punës apo në të ardhurat e tyre, por thjesht për një jetë si më të qetë dhe të mirë. Kjo gjë nuk është në planet e mia të afërme që të tregohem realist.

CMG: Së fundi një mesazh për dëgjuesit dhe gjithë të rinjtë shqiptarë.

Igli Tola: Mendoj që ne si të rinj kemi mundësinë që ato ndryshime që duam t’i shohim të realizuara. E vetmja gjë është se ne duhet të gjejmë mënyrën sesi dhe duhet të kuptojmë forcën e bashkimit, pra të mos mundohemi të sulmojmë njeri-tjetrin, por të mundohemi që duke bashkëpunuar dhe besuar te njerëzit sepse besimi është hapi i parë dhe çelësi drejt arritjeve

Intervistoi: Gazmend Agaj

Burimi/albanian.cri.cn/

Si punova me Fitnete Rexhën, Naile Hoxhën, Zeliha Sinën, Irini Qirjakon, Hysni Zelën-Agim Krajka më dha forcën e skenës si një profesionsit brilant

No Comments Intervista Lajme

Ka lindur dhe është rritur në Durrës. Në moshën 6 vjeçare në Shtëpinë e Pionerit ndiqte kurset për balet, kitarë dhe kënë. Profesore Nazmije Mici e veçon si soliste dhe në festivalin e pionierëve fiton çmim të parë në Durrës. Në Shkodër në Festivalin Kombëtar merr çmimin e dytë. Në moshën 12 vjeçe këndon në Pallatin Rinia këngën e të madhes Vaçe Zela ‘Valsi i lumturisë’.
Deri në moshën 16 vjeçe ka kënduar në anketat e festivalit në pallatin Rinia dhe Pallati i Kulturës “Aleksandër Moisiu”. Më vonë e dërguan në Festivalin e Interpretuesve të Rinj në Tiranë ku provat i bënte me Gjergj Lekën dhe u prezantua me këngën ‘Djaloshi me këmishën flak të kuqe’. Me vonë shkon dhe jep konkurs për kanto popullore ku mernin pjesë dhe këngëtarë durrsakë që ishin nëpër festivalet e Radios. Ndiqte mësimet me Zeliha Sina, Ibrahim Tukiçi, Luiza Papà etj. Qysh në ditët e para u zgjodh të këndojë me Ansamblin Shtetëror të Këngëve dhe Valleve.
Për 1 vit me Agim Krajka si drejtues mëson shumë nga këngëtarët e mrekullueshëm Naile Hoxha, Fitnete Rexha, Zeliha Sina, Hysni Zela etj. Ka marrë pjesë në estradën e Durrësit dhe në çdo vend kulture të qytetit të Durrësit. Në vitin 1990 largohet nga Shqipëria për në Greqi ku vazhdon të jetoj aty.
Eeitur në Durrës, po origjina e Raimondës nga është?
-. Babai im është me origjinë nga Velça e Vlorës. Gjyshi nga babai ka qenë 26-vjet në Amerikë dhe ka qenë ëpr një knoë nënkryetar I Shoqatës Vatra. Në Amerikë ai ka enë një ndër patriotët më në zë të kohës. Me kthimin nga Amerika gjyshi ndërtoj një urë që lidhte fshatin em fshtrat e tjerë. Ky ishte një investim I madh për kohën. Edhe sot nga banorët e asaj zone ajo quhet Ura e Dashos pasi gjyshi Dasho Rustem Kamberaj. Mbas kësaj ure ndërtoi dhe xhaminë e fshatit Velçë. Përveç gjyshit edhe xhaxhallarët e mi dhe tezet e mia kanë lufuar gjatë Luftës N-Ç. Njëri xhaxha ishte dhe komisar i dy brigadave të luftës.
-Pra ridhni nga një familje patriotike. Ju ku u rritët dhe çfarë ju ngjizi familja për artin?
.Unë për shumë vjet me radhë dhashë kontributin tim në artin durresak. Qysh në moshë të vogël u dallova për këngëtare nga profesori im i mrekullueshëm që nuk është në jetë Nazmi Mici. Qysh në moshën 7 vjeçe këndoja soliste dhe merja pjesë në festivalet e Durrësit dhe të Shkodrës. Nuk rrija dot pa këngën. Edhe në shtëpi edhe rrugës për në shkollë këndoja. Kënga më ishte bërë pjesë e jetës.
-Në atë kohë kishte shumë fetivale për këngët për fëmijë. Kishte festival locale por edhe Festivali Kombëtar në Shkodër. A keni marrë pjesë në ëkto festival dhe çfare kujtimesh ruani?
Sigurisht që atë kohë kishte shumë festival. Jeta artsitike ishte e larmishme. Unë kam marrë pjesë në disa festival. Në një festival për fëmijë në Durrës në vitin 1970 mora çmim me këngën “Makina e babit”, muzika Myzafer Bekteshi dhe tekst Matish Gjelucit kënduar nga unë dhe nga Genc Afezolli. Ky ishte trofeu im i parë. Një trofe që më dha shumë forcë dhe ma shtoi dashurinë për këngën. Pra më motivoi së tepërmi. Me këtë këngë shkuam në festivalin e Shkodrës dhe fitova çmimin e dytë. Ishte një fitore edhe më e madhe. Kjo më ka mbetur në memorje sepse kishte shumë sukses dhe u kendonte nga të gjithë fëmijët nëpër shkolla. Edhe në shkollën tonë këndohej. Festivalet e Shkodrës ishin për çdo vit deri sa në ne vitin 1977 më thërasin në “Pallatin Rinia” të këndoja për herë të parë në koncertet e organizuara më këtë institucion të ri.
-Pra tashmë hodhe një hap të madh. “Pallatin Rinia” kishte kërkesa të reja, këngë të reja, nivel tjetër artistic. Cila ishte kënga e parë që këndove në këtë pallat?
Aty këndova një këngë të të madhes Vaçe Zela. Gjithmonë e ksha ëndërr të këndoja një këngë të saj pasi ajo kishte një vocal të rrallë dhe këngët e saj jo të gjithë mund ti intepretonin. Punova shumë kohë për këtë këngë dhe ja dita erdhi. Kur mbarova i gjithë publiku u ngrit në këmbë dhe nuk më lenin të dilja pasi nuk e besonin që unë aq e vogël këndoja aq fuqishem këngën e të madhes dhe të paarritshmes Vaçe. Pra rruga e suksesit u hap. Në këtë stad të ri gjithmnë kisha kërkesa. Tashmë vazhdoja të këndoja vite me radhë në Pallatin Rinia dhe të kulturës. Suksesi ishte i vazhdueshëm me çmime dhe festivale në Durrës dhe në interpretime të festivaleve të këngës në Tiranë. Merja pjesë dhe me estradën e Durrësit ku dhe aty suksesi ishte i vazhdueshëm.
-Estrada e Durrësit ishte me nivel të lartë. Si ndiheshe mes artistëve dhe si vazhdoi rrugëtimi juaj?
Mjaft mirë. Më përkrahnin. Ky sukses dhe kjo ëndërr e bukur vazhdoi deri sa babain tim e dënuan. Një dënim fantazmë. Më shumë ën hetuesi pasi nuk gjenin asnjë nen që ta dënonin. Këto ishin aventurat e kohës. Babai im qëndroi plot 17 muaj në hetuesi dhe në atë kohë opinion ishte i keq. Nëse mereshe në hetuesi të shikonin me bisht të syrit. Për ta dënuar meqënëse e mabjtën gjatë në hetuesi ndryshuan një nen dhe e dënuan aq sa ishte në hetuesi. Dënimi i tij ishte dënim dhe ëpr mua. Ditën e dënimit të babait erdhi për mua shkresa që nuk duhej të merrja pjesë në ansjë aktivitet sin ë Estradë apo dhe në festivalet e ndrushme në Shqiëpri. Nuk e besoja. Ishte një dënim absurd. Ishte një dënim që sot as nuk mund të mendohet. Në familje ra bomba. Nëna ime u bë burër dhe grua e shtëpisë. Ne jetonim vetëm me një rrogë. Jetonim në kushtet e varfërisë. Isha akoma në gjimnaz dhe vëllai në universitet . Ishte një stres i madh. Krahët mu prenë dhe ëkshtu për mua filloi një luftë psikologjike. Në shkollë më shikonin ndryshe. Nuk mirrja pjesë në festival apo aktivitete të tjera. Unë isha një nxënëse shumë e mirë dhe fill pas kësaj situate në gjimnaz filluan të më ulnin dhe notat. Qaja fshehurazi. Sa e padrejtë jeta me mua. Unë pretendoja për shkollë të lartë por shikoja se tashmë rrugët ishin prerë. Jeta ime tashmë ishte në terr.
-Kur fillove sërish jetën artisike?
Pas 3 vjetësh kur babai doli nga burgu. Me lirinë e tij erdhi dhe liria ime. Dielli ngrohu familjen por mbi të gjitha zemrën time. Menjëherë më erdhën ofertat për aktivitete. Po e mirrja vete pas atyre viteve skëterrë. Ato 3 vjet ishin burg për gjithë familjen. Moshën më të bukur e kalova meës lotësh. Por ja zoti na pa. Tashmë rruga për këngën ishte e hapur.
-Sigurisht që ëndrra e çdo kënëgtari të asaj kohe ishte Konservatori. Si rrodhi jeta juaj?
Po ëndrra ime ishte konservatori dhe unë fillova të mësoj me të madhin Ramiz KovaçiIshte ai që më bëri impostimin e zërit .Unë përgatitesha për Konservator që të jipja konkursin duke pyetur për çdo paqartësi profesorin. Ai nuk u lodh kurrë me mua, me pyetjet e mia, me ëkrkesat e mia. Punonte ditë e natë ëpr të mëmësuar detaje profesionaleDhe ja…Dita e konkurimit për kanto erdhi. Pra konkurova për kanto popullore në vitin 1982 ku aty u dallova e para dhe fitova konursin. Ishte hera e parë që nuk më ndaluan për të vazhduar shkollën.
Kush ishin pedagogët e tu të kantos dhe si i vlerëson sot?
Aty qysh në javën e parë njoha pedagogët e Zeliha Sina, Hysen Koçia, Luiza Papà. Pedagogë të mrekullueshëm. Intelektualë me virtyte dhe me sjellje perfekte. Nga ato në çcdo moment mësoje diçka. Ato më dalluan për zërin tipik kur këndova këngën “Bishtalecat palë, palë” dhe më thane të vetmes mua që të shkoja tek i madhi Agim Krajka.
-Si e kujton Agim Krajkën?
Një muzikant i rrallë. Një profesionist i shkëlqyer. Një pedagog me vlera. Sa shkova dhe ju paraqita më priti shumë mirë. Pritja ka të bëjë shumë pasi një pritje e ftohtë nuk të jep energji positive. Ai më ëmsoi shumë gjëra nga arti i të kënduarit. Më mësoi sit ë zotëroja skenën, sit ë sillesha para spektatorit. Ishte një ëmsues perfekt. Kështu nën ndihmën e tij u ngjita në skenën e Asamblit Popullor në Tiranë. Këtu sigurisht befasia ishte dhe më e madhe. Në Anasmabël këndonin këngëtaret më të mira shqiptare. Aty ishin ajka e të gjithë kënhëtareve.
-Kë gjete aty nga këngëtaret e mirënjohura?
Kë gjeta? Ato që i kisha idhuj që i dëgjoja dhe nuk ngopesha. Nga ato që imitoja gjithmonë kur isha vetëm në shtëpi. Aty gjeta Fitnete Rexhën, Naile Hoxhën, Zeliha Sinën, Irini Qirjakon, Hysni Zelën e shumë të tjerë. Suksesi ishte i madh me këngën “Spaske pas një pikë mëshire” që dhe sot është ai incizim i atyre viteve. Maestro Agim Krajka më adhuronte për zërin dhe më jepte të këndoja edhe këngë të vështira të Shqipërisë së Mesme. Suksesi vazhdonte me Ansamblin e Shtetit dhe shkolla vazhdonte.
-Si rrodhi jeta juaj skenike veç Asamblit?
Më vonë në vitin 1984 mora pjesë në Festivalin e Interpreuesve të Rinj ku bëhej interpretimi i këngëve në dy variante. Unë këndova këngën “Djaloshi me këmishën flakë të kuqe” me muzikë të Hajk Zaharjan dhe teksti Met Dervishi ku mora çmimin e dytë. Këtë këngë ma besoi Spartak Tili por që prova bëja me të madhin Gjergj Leka. Unë kam marrë pjesë në shume koncerte ku me thënë të drejtn nuk mund të them shifër të saktë.
-Si kanë qenë marrëdhëniet e tua me profesorët dhe kolegët?
Marrëdheniet e mia kanë qenë të mrekullueshme me të gjithë artistët, profesorët dhe muzikantët. Më shumë kam bashkëpunuar me kompozitotin Shaqir Kodra, Hajk Zaharjan,Ylli Ramzoti, Maksim Shehu, Gjergj Leka, Agim Krajka. Poetja ime e preferuar ka qenë Xhuljana Jorganxhi .
-Këngët e cilës trevë ke më të preferuara?
Këndoj këngë të Shqiperisë së Mesme por dhe të trevave te tjera. Pra nuk bëj dallim. Vokali im I pranon të gjitha këngët. Gjithmonë kam dashur të jem preznte me këngë të ndryshme pasi e dua të gjithë folklorin e vendit. Kohët e fudit mund të veçoj dy këngë qytetare të kënduara në Festivalin e Këngës Shqiptare të organizuar nga Gjergj Leka “Zare trendafile” dhe “Kur me vjen burri nga stani” ku pata sukses dhe vlerësim të madh si nga publiku nga vet maestro Gjergj ku më vlerësuan me zërin e të madhes Tefta Tasho Koço Vlerësim më bëri dhe djali i saj Eno Koço .Unë repertorin tim tani po e shumfishoj sepse u shkeputa duke shkuar në Greqi dhe nuk mundesha të vazhdoja me këngën. U bëra me dy fëmijë dhe punoja 15-16 orë në ditë. Tashmë që fëmijët u rritën dhe studiojnë në Amerikë po përqëndrohem tek kënga dhe pasuroj arkivin tim. Profesioni im në emigarciom ka qenë parukiere ku u bëra profesioniste dhe rrita fëmijët. Jam shumë e kënaqur nga ecuria e biznesit .Nuk do mundesha të jetoja me këtë profesion siç është kënga, por tani erdhi koha ti kthehem fuqishëm. Shikoj shumë këngëtare të reja të mira por shikoj dhe këngëtare që nuk kanë asgjë me këngën
Aktivitetei i fundit?
“Festa e këngës Shqiptare” e organizuar nga Gjergj Leka dhe Erisela Marko. Kjo oshte qershia mbi tortë. Një event I rralë me profesionsit. Për dy vite ne pamë dhe kënduam si rrallëherë. Pashë këngëtarë të rinj shumë të mirë, por takova dhe shoqet e rinisë. Një kryqëzim brëezash. Sa bukur. Evente të tilla kanë shumë mbresa, i japin kuptim këngës. Jam larguar me mall dhe dashuri…Si ky event sheh rrallë sot.

Burimi/Facebook/Raimonda Kamberi

Alida Hisku: Kush ka dëshirë dhe besim, gjithmonë fiton

No Comments Intervista Lajme

Këngëtarja me zërin brilant Alida Hisku ka marrë ndër vite vlerësimin e publikut për këngët e saj. Një karrierë që nisi në fëmijëri me medalje ari në këngë për të vijuar me çmime në festivalet e këngës. Por Alida Hisku u nda me skenën në kulmin e shkëlqimit, një moment ky shumë i dhimbshëm në jetën e këngëtares. Ajo jeton prej më shumë se 30 vitesh në Gjermani, ku dhe sot aktivitetin e saj e ka të përqendruar në këtë shtet. Alida Hisku në intervistë ndryshe për CMG flet për integrimin e saj në Gjermani si dhe arritjet në fushën e artit në një vend të huaj.

CMG: Znj.Hisku përshëndetje dhe të flaenderoj që je e pranishme në valët e Radio Ejani në Autostradë.

Alida Hisku: Përshëndetje dhe si gjithmonë është kënaqësi dhe nder për mua kur ju më ftoni në emisionet tuaja.

CMG: Flasim pak për jetën tuaj të ndarë tashmë midis Shqipërisë dhe Gjermanisë gjatë tre dekadave të fundit.

Alida Hisku: Prej 30 viteve unë jetoj në Gjermani si shumë emigrantë të tjerë në të gjithë botën, dhe e kam ndjerë për detyrë që edhe pse jetoj në Gjermani me punën e vështirë që duhet ta filllosh nga zero, të jem një pasqyrim i traditave shqiptare, një pasqyrim i edukatës shqiptare aty ku unë jetoj. Këtë gjë jam munduar çdo ditë, që unë këtë aktivitet dhe detyrë që ndjej karshi popullit shqiptar ta realizoj. Para 10 vitesh më është realizuar ëndrra dhe unë vetë hapa një lulishte në të cilën ndërtova një skenë që aty të këndohej shqip dhe gjermanisht. Në kuzhinën e lokalit tim gatuaj vetë, pra u bëra edhe kuzhiniere, duke gatuar të gjitha menutë e shijshme tradicionale të kuzhinës shqiptare.

CMG: Cilat ishin përshtypjet e të huajve kur shijonin kuzhinën tradicionale shqiptare në restorantin tuaj?

Alida Hisku: Frekuentimin e madh që unë kisha në restornat, 360 karrige për klientët, tregon që restoranti ishte gjithmonë plot, tregon që e para tek unë gjenin një kuzhinë bio dhe e dyta një kuzhinë të veçantë me një shije krejt ndryshe nga gatimet e vendeve të tjera, mbase dhe të Gjermaninë. Frekuentimi i klientit gjerman tregon që gatimet kanë qenë të shijshme për ata. Megjithatë mbas çdo koncerti që bëhej unë merrja mikrofonin dhe dilja në skenën time ku në mënyrë publike dhe nëpërmjet duartrokitjeve i tregoja klientëve gjermanë, në fillim duke i pyetur se a ju kishte pëlqyer ushqimi dhe ju kërkoja të ma jepnin pëlqimin me duartrokitje, dhe ishte me të vërtetë një brohori e madhe.

Unë e kisha si kënaqësi për veten time që ju kishte pëlqyer gjella dhe për ato duartrokitje ju këndoja perla të muzikës shqiptare pa orkestër, sepse unë nuk kam orkestër atje.

CMG: Mendoj se klientët habiteshin kur shikonin se ju gatuanit në restorant, por kur këndonit kishin më shumë kureshtje për të ditur për jetën tuaj artistike.

Alida Hisku: Ashtu është në fakt, por kam pritur sesi të shfrytëzoja rastin dhe vendin për të treguar sa më shumë nga traditat shqiptare. Unë prandaj e hapa këtë lokalin tim për të treguar se jam kuzhiniere, por edhe artiste. Kur e bleva këtë shtëpi e kam riparuar vetë dhe të gjithë e shikonin që unë riparoja vetë me shije, duke i dhënë një formë tradicionale kësaj shtëpie të vjetër në mes të pyllit. Kjo e faktoi akoma më shumë dhe e ngriti më lart opinionin e mirë jo vetëm të gruas, por të një shqiptareje.

CMG: Në Gjermani ju keni dhe një grup muzikor të krijuar para disa vitesh së bashku me disa artisë nga vende të ndryshme të botës. Mund të na tregoni më shumë rreth këtij grupi muzikor?

Alida Hisku: Përpara se unë të bleja këtë shtëpi me oborr të madh dhe me lokal, krijova në qytetin e Fuldës një grup artistik. Projekti im ishte që ta krijoja këtë grup muzikor me shqiptarë, por ishte e pamunduar që të mblidhja pesë shqiptarë artistë aty ku banoja, sepse jemi të shpërndarë në gjithë Gjermaninë dhe Gjermania është shumë e madhe. Pastaj mbi të gjitha gratë janë të zëna me punë shtëpie dhe punë të tjera për të siguruar jetësën. Mendova të marr pesë gra nga pesë kontinente të ndryshme dhe numri 5 më mbeti gjithmonë në projekt. Pra pesë kontinente të ndryshme që të bënim një udhëtim, duke dhënë koncerte në 5 kontinente dhe këtë udhëtim nëpërmjet muzikës ta sillnim në një program të vetëm. Ne performonim nëpër skenat e rrethit dhe kudo nëpër fshatrat e qytetit të Fuldës.

CMG: Kush janë artistet e tjera të grupit, që përfaqësojnë vendet e tjera?

Alida Hisku: Të gjithë këto artistë që kanë qenë në grupin tim kanë qenë të njohur në shtetet e tyre, Brazil, Portugal dhe Shangai i Kinës. Ne ishim të gjithë me instrumenta dhe shkollim muzikor dhe u mblodhëm me dëshirë dhe pasion ku çdonjëra binte në program pesë këngë të shtetit të vet. Kjo u bë një gjë e bukur dhe koncertet i dhamë në ambiente të bukura ku kemi pasur shumë sukses dhe grupi ynë quhej “Melody rain”.

CMG: Eksperienca juaj muzikore me artisten nga Shangai dhe kombinimi i muzikës shqiptare me atë kineze si ishte?

Alida Hisku: Muzika kineze solli një sukses dhe diçka shumë të veçantë, sepse publiku gjerman nuk ishte mësuar live me muzikantë kinezë. Këngatarja kineze që quhej Si Qing solli me vete dhe një instrument tradicional. Ajo këndonte dhe i binte këtij instrumenti, ndërsa ne e shoqëronim vetëm për ritëm dhe me të vërtetë kishte mjaft sukses. Një muzikë e bukur që ta kap veshi përnjëherë si këngët korçare. Janë shumë melodioze këngët kineze.

CMG: Znj.Hisku ju përveçse një artiste e madhe me arritje të mëdha në artin shqiptar, suksesi ju ka ndjekur edhe aty ku jetoni. Mendoni se edhe familja juaj e madhe në Gjermani është një pasqyrim i jetës shqiptare në një vend të huaj?

Alida Hisku: Mendoj se po. Në qoftë se do të shikoj dhe do kthej kokën në familjen time, kemi arritur dhe luftuar shumë sepse arritjet nuk fitohen pa luftë, kudo që të jesh. Kam filluar nga familja që nga fëmijët duke luftuar shumë me qëllim që fëmijëve t’ju jap shkollën në fillim. Fëmijët e mi kudo që shkojnë dhe punojnë, në radhë të parë janë shqiptarë, janë djem shqiptarë. Pra e para që kanë marrë shembull nga nëna, por dhe vetë i kam edukuar që të sillen dhe të pasqyrojnë kulturën dhe edukatën e një familjeje shqiptare.

CMG: Njëri nga djemtë tuaj, Albini ka qenë i suksesshëm edhe në fushën e aktrimit në Gjermani, ndërsa tani ai është i suksesshëm në fushën e menaxhimit ku punon si menaxher i përgjithshëm i BMW-së. Besoj ju si nënë jeni shumë krenare për këtë arritje?

Alida Hisku: Jam krenare sepse të gjitha mundimet që bëra atje, kur i kam marrë të dy djemtë e vegjël dhe kemi ikur nëpërmjet Qafës së Thanës, sepse unë jam arratisur dhe nuk kam ikur me ambasadat. Ka qenë me të vërtetë një rrugë shumë e vështirë dhe pa ditur se ku po shkoja, apo kush do të më priste. Pra një grua 32 vjeçe me dy fëmijët e vegjël. Unë dua të them vetëm një gjë: kush ka dëshirën dhe besimin në vetvete, gjithmonë do fitojë dhe do të arrijë diçka. Akoma nuk ka mbaruar jeta dhe unë luftoj deri në fund, sepse kam akoma shumë për të bërë. Unë tani jam në pension, por do të bëj plane të tjera gjithmonë për të treguar edhe më tej pasqyrën e Shqipërisë, kush është vendi im.

CMG: Faleminderit për këtë bisedë të këndshme dhe ju uroj shëndet dhe suksese e arritje të tjera.

Alida Hisku: Ju falenderoj juve dhe dëgjuesit.

Intervistoi: Gazmend Agaj

Burimi/albanian.cri.cn/

Si punova me Fitnete Rexhën, Naile Hoxhën, Zeliha Sinën. Irini Qirjakon , Hysni Zelën

No Comments Intervista Lajme

Nga Albert Zholi – Gazeta Telegraf

Si punova me Fitnete Rexhën, Naile Hoxhën, Zeliha Sinën, Irini Qirjakon, Hysni Zelën-Agim Krajka më dha forcën e skenës si një profesionsit brilant
Ka lindur dhe është rritur në Durrës. Në moshën 6 vjeçare në Shtëpinë e Pionerit ndiqte kurset për balet, kitarë dhe kënë. Profesore Nazmije Mici e veçon si soliste dhe në festivalin e pionierëve fiton çmim të parë në Durrës. Në Shkodër në Festivalin Kombëtar merr çmimin e dytë. Në moshën 12 vjeçe këndon në Pallatin Rinia këngën e të madhes Vaçe Zela ‘Valsi i lumturisë’.
Deri në moshën 16 vjeçe ka kënduar në anketat e festivalit në pallatin Rinia dhe Pallati i Kulturës “Aleksandër Moisiu”. Më vonë e dërguan në Festivalin e Interpretuesve të Rinj në Tiranë ku provat i bënte me Gjergj Lekën dhe u prezantua me këngën ‘Djaloshi me këmishën flak të kuqe’. Me vonë shkon dhe jep konkurs për kanto popullore ku mernin pjesë dhe këngëtarë durrsakë që ishin nëpër festivalet e Radios. Ndiqte mësimet me Zeliha Sina, Ibrahim Tukiçi, Luiza Papà etj. Qysh në ditët e para u zgjodh të këndojë me Ansamblin Shtetëror të Këngëve dhe Valleve.
Për 1 vit me Agim Krajka si drejtues mëson shumë nga këngëtarët e mrekullueshëm Naile Hoxha, Fitnete Rexha, Zeliha Sina, Hysni Zela etj. Ka marrë pjesë në estradën e Durrësit dhe në çdo vend kulture të qytetit të Durrësit. Në vitin 1990 largohet nga Shqipëria për në Greqi ku vazhdon të jetoj aty.
Eeitur në Durrës, po origjina e Raimondës nga është?
-. Babai im është me origjinë nga Velça e Vlorës. Gjyshi nga babai ka qenë 26-vjet në Amerikë dhe ka qenë ëpr një knoë nënkryetar I Shoqatës Vatra. Në Amerikë ai ka enë një ndër patriotët më në zë të kohës. Me kthimin nga Amerika gjyshi ndërtoj një urë që lidhte fshatin em fshtrat e tjerë. Ky ishte një investim I madh për kohën. Edhe sot nga banorët e asaj zone ajo quhet Ura e Dashos pasi gjyshi Dasho Rustem Kamberaj. Mbas kësaj ure ndërtoi dhe xhaminë e fshatit Velçë. Përveç gjyshit edhe xhaxhallarët e mi dhe tezet e mia kanë lufuar gjatë Luftës N-Ç. Njëri xhaxha ishte dhe komisar i dy brigadave të luftës.
-Pra ridhni nga një familje patriotike. Ju ku u rritët dhe çfarë ju ngjizi familja për artin?
.Unë për shumë vjet me radhë dhashë kontributin tim në artin durresak. Qysh në moshë të vogël u dallova për këngëtare nga profesori im i mrekullueshëm që nuk është në jetë Nazmi Mici. Qysh në moshën 7 vjeçe këndoja soliste dhe merja pjesë në festivalet e Durrësit dhe të Shkodrës. Nuk rrija dot pa këngën. Edhe në shtëpi edhe rrugës për në shkollë këndoja. Kënga më ishte bërë pjesë e jetës.
-Në atë kohë kishte shumë fetivale për këngët për fëmijë. Kishte festival locale por edhe Festivali Kombëtar në Shkodër. A keni marrë pjesë në ëkto festival dhe çfare kujtimesh ruani?
Sigurisht që atë kohë kishte shumë festival. Jeta artsitike ishte e larmishme. Unë kam marrë pjesë në disa festival. Në një festival për fëmijë në Durrës në vitin 1970 mora çmim me këngën “Makina e babit”, muzika Myzafer Bekteshi dhe tekst Matish Gjelucit kënduar nga unë dhe nga Genc Afezolli. Ky ishte trofeu im i parë. Një trofe që më dha shumë forcë dhe ma shtoi dashurinë për këngën. Pra më motivoi së tepërmi. Me këtë këngë shkuam në festivalin e Shkodrës dhe fitova çmimin e dytë. Ishte një fitore edhe më e madhe. Kjo më ka mbetur në memorje sepse kishte shumë sukses dhe u kendonte nga të gjithë fëmijët nëpër shkolla. Edhe në shkollën tonë këndohej. Festivalet e Shkodrës ishin për çdo vit deri sa në ne vitin 1977 më thërasin në “Pallatin Rinia” të këndoja për herë të parë në koncertet e organizuara më këtë institucion të ri.
-Pra tashmë hodhe një hap të madh. “Pallatin Rinia” kishte kërkesa të reja, këngë të reja, nivel tjetër artistic. Cila ishte kënga e parë që këndove në këtë pallat?
Aty këndova një këngë të të madhes Vaçe Zela. Gjithmonë e ksha ëndërr të këndoja një këngë të saj pasi ajo kishte një vocal të rrallë dhe këngët e saj jo të gjithë mund ti intepretonin. Punova shumë kohë për këtë këngë dhe ja dita erdhi. Kur mbarova i gjithë publiku u ngrit në këmbë dhe nuk më lenin të dilja pasi nuk e besonin që unë aq e vogël këndoja aq fuqishem këngën e të madhes dhe të paarritshmes Vaçe. Pra rruga e suksesit u hap. Në këtë stad të ri gjithmnë kisha kërkesa. Tashmë vazhdoja të këndoja vite me radhë në Pallatin Rinia dhe të kulturës. Suksesi ishte i vazhdueshëm me çmime dhe festivale në Durrës dhe në interpretime të festivaleve të këngës në Tiranë. Merja pjesë dhe me estradën e Durrësit ku dhe aty suksesi ishte i vazhdueshëm.
-Estrada e Durrësit ishte me nivel të lartë. Si ndiheshe mes artistëve dhe si vazhdoi rrugëtimi juaj?
Mjaft mirë. Më përkrahnin. Ky sukses dhe kjo ëndërr e bukur vazhdoi deri sa babain tim e dënuan. Një dënim fantazmë. Më shumë ën hetuesi pasi nuk gjenin asnjë nen që ta dënonin. Këto ishin aventurat e kohës. Babai im qëndroi plot 17 muaj në hetuesi dhe në atë kohë opinion ishte i keq. Nëse mereshe në hetuesi të shikonin me bisht të syrit. Për ta dënuar meqënëse e mabjtën gjatë në hetuesi ndryshuan një nen dhe e dënuan aq sa ishte në hetuesi. Dënimi i tij ishte dënim dhe ëpr mua. Ditën e dënimit të babait erdhi për mua shkresa që nuk duhej të merrja pjesë në ansjë aktivitet sin ë Estradë apo dhe në festivalet e ndrushme në Shqiëpri. Nuk e besoja. Ishte një dënim absurd. Ishte një dënim që sot as nuk mund të mendohet. Në familje ra bomba. Nëna ime u bë burër dhe grua e shtëpisë. Ne jetonim vetëm me një rrogë. Jetonim në kushtet e varfërisë. Isha akoma në gjimnaz dhe vëllai në universitet . Ishte një stres i madh. Krahët mu prenë dhe ëkshtu për mua filloi një luftë psikologjike. Në shkollë më shikonin ndryshe. Nuk mirrja pjesë në festival apo aktivitete të tjera. Unë isha një nxënëse shumë e mirë dhe fill pas kësaj situate në gjimnaz filluan të më ulnin dhe notat. Qaja fshehurazi. Sa e padrejtë jeta me mua. Unë pretendoja për shkollë të lartë por shikoja se tashmë rrugët ishin prerë. Jeta ime tashmë ishte në terr.
-Kur fillove sërish jetën artisike?
Pas 3 vjetësh kur babai doli nga burgu. Me lirinë e tij erdhi dhe liria ime. Dielli ngrohu familjen por mbi të gjitha zemrën time. Menjëherë më erdhën ofertat për aktivitete. Po e mirrja vete pas atyre viteve skëterrë. Ato 3 vjet ishin burg për gjithë familjen. Moshën më të bukur e kalova meës lotësh. Por ja zoti na pa. Tashmë rruga për këngën ishte e hapur.
-Sigurisht që ëndrra e çdo kënëgtari të asaj kohe ishte Konservatori. Si rrodhi jeta juaj?
Po ëndrra ime ishte konservatori dhe unë fillova të mësoj me të madhin Ramiz KovaçiIshte ai që më bëri impostimin e zërit .Unë përgatitesha për Konservator që të jipja konkursin duke pyetur për çdo paqartësi profesorin. Ai nuk u lodh kurrë me mua, me pyetjet e mia, me ëkrkesat e mia. Punonte ditë e natë ëpr të mëmësuar detaje profesionaleDhe ja…Dita e konkurimit për kanto erdhi. Pra konkurova për kanto popullore në vitin 1982 ku aty u dallova e para dhe fitova konursin. Ishte hera e parë që nuk më ndaluan për të vazhduar shkollën.
Kush ishin pedagogët e tu të kantos dhe si i vlerëson sot?
Aty qysh në javën e parë njoha pedagogët e Zeliha Sina, Hysen Koçia, Luiza Papà. Pedagogë të mrekullueshëm. Intelektualë me virtyte dhe me sjellje perfekte. Nga ato në çcdo moment mësoje diçka. Ato më dalluan për zërin tipik kur këndova këngën “Bishtalecat palë, palë” dhe më thane të vetmes mua që të shkoja tek i madhi Agim Krajka.
-Si e kujton Agim Krajkën?
Një muzikant i rrallë. Një profesionist i shkëlqyer. Një pedagog me vlera. Sa shkova dhe ju paraqita më priti shumë mirë. Pritja ka të bëjë shumë pasi një pritje e ftohtë nuk të jep energji positive. Ai më ëmsoi shumë gjëra nga arti i të kënduarit. Më mësoi sit ë zotëroja skenën, sit ë sillesha para spektatorit. Ishte një ëmsues perfekt. Kështu nën ndihmën e tij u ngjita në skenën e Asamblit Popullor në Tiranë. Këtu sigurisht befasia ishte dhe më e madhe. Në Anasmabël këndonin këngëtaret më të mira shqiptare. Aty ishin ajka e të gjithë kënhëtareve.
-Kë gjete aty nga këngëtaret e mirënjohura?
Kë gjeta? Ato që i kisha idhuj që i dëgjoja dhe nuk ngopesha. Nga ato që imitoja gjithmonë kur isha vetëm në shtëpi. Aty gjeta Fitnete Rexhën, Naile Hoxhën, Zeliha Sinën, Irini Qirjakon, Hysni Zelën e shumë të tjerë. Suksesi ishte i madh me këngën “Spaske pas një pikë mëshire” që dhe sot është ai incizim i atyre viteve. Maestro Agim Krajka më adhuronte për zërin dhe më jepte të këndoja edhe këngë të vështira të Shqipërisë së Mesme. Suksesi vazhdonte me Ansamblin e Shtetit dhe shkolla vazhdonte.
-Si rrodhi jeta juaj skenike veç Asamblit?
Më vonë në vitin 1984 mora pjesë në Festivalin e Interpreuesve të Rinj ku bëhej interpretimi i këngëve në dy variante. Unë këndova këngën “Djaloshi me këmishën flakë të kuqe” me muzikë të Hajk Zaharjan dhe teksti Met Dervishi ku mora çmimin e dytë. Këtë këngë ma besoi Spartak Tili por që prova bëja me të madhin Gjergj Leka. Unë kam marrë pjesë në shume koncerte ku me thënë të drejtn nuk mund të them shifër të saktë.
-Si kanë qenë marrëdhëniet e tua me profesorët dhe kolegët?
Marrëdheniet e mia kanë qenë të mrekullueshme me të gjithë artistët, profesorët dhe muzikantët. Më shumë kam bashkëpunuar me kompozitotin Shaqir Kodra, Hajk Zaharjan,Ylli Ramzoti, Maksim Shehu, Gjergj Leka, Agim Krajka. Poetja ime e preferuar ka qenë Xhuljana Jorganxhi .
-Këngët e cilës trevë ke më të preferuara?
Këndoj këngë të Shqiperisë së Mesme por dhe të trevave te tjera. Pra nuk bëj dallim. Vokali im I pranon të gjitha këngët. Gjithmonë kam dashur të jem preznte me këngë të ndryshme pasi e dua të gjithë folklorin e vendit. Kohët e fudit mund të veçoj dy këngë qytetare të kënduara në Festivalin e Këngës Shqiptare të organizuar nga Gjergj Leka “Zare trendafile” dhe “Kur me vjen burri nga stani” ku pata sukses dhe vlerësim të madh si nga publiku nga vet maestro Gjergj ku më vlerësuan me zërin e të madhes Tefta Tasho Koço Vlerësim më bëri dhe djali i saj Eno Koço .Unë repertorin tim tani po e shumfishoj sepse u shkeputa duke shkuar në Greqi dhe nuk mundesha të vazhdoja me këngën. U bëra me dy fëmijë dhe punoja 15-16 orë në ditë. Tashmë që fëmijët u rritën dhe studiojnë në Amerikë po përqëndrohem tek kënga dhe pasuroj arkivin tim. Profesioni im në emigarciom ka qenë parukiere ku u bëra profesioniste dhe rrita fëmijët. Jam shumë e kënaqur nga ecuria e biznesit .Nuk do mundesha të jetoja me këtë profesion siç është kënga, por tani erdhi koha ti kthehem fuqishëm. Shikoj shumë këngëtare të reja të mira por shikoj dhe këngëtare që nuk kanë asgjë me këngën
Aktivitetei i fundit?
“Festa e këngës Shqiptare” e organizuar nga Gjergj Leka dhe Erisela Marko. Kjo oshte qershia mbi tortë. Një event I rralë me profesionsit. Për dy vite ne pamë dhe kënduam si rrallëherë. Pashë këngëtarë të rinj shumë të mirë, por takova dhe shoqet e rinisë. Një kryqëzim brëezash. Sa bukur. Evente të tilla kanë shumë mbresa, i japin kuptim këngës. Jam larguar me mall dhe dashuri…Si ky event sheh rrallë sot.

Burimi/Facebook/Raimonda Kamberi

Arbresh Useini, një kandidate shqiptare në zgjedhjet lokale në Danimarkë

No Comments Intervista Lajme

Nga Lisana Subashi

Arbresh Useini kandidon në zgjedhjet lokale në Danimarkë. Ajo vendosi të kandidojë pasi vuri re mungesën e një femre me etnicitet tjetër në këtë bashki. Arbresh ka një emër tipik shqiptar dhe shprehet shumë krenar që mbart këtë emër. Në një intervistë për “Diaspora Shqiptare” Arbresh Useini thekson se beson në mbështetjen që do t’i japin bashkëatdhetarët e saj në këto zgjedhje.

Keni vendosur të kandidoni në zgjedhjet lokale në Rodovre përkrah partisë Social Demokrate. Pse ky vendim?

DNA-ja e Danimarkes në thelb është e ndertuar mbi ideologjin socialdemokrate. Danimarka është e njohur për një shoqeri të barbartë, ku dallimi midis të varfërve dhe të pasurve është shumë i vogel. Një shoqëri e mirëqenë është ajo shoqëri ku të fortët u japin një dorë atyre, që kanë nevojë për ndihmë.

Pa marrë parasysh sfondin e tyre statusin social, kanë të gjithë një shans. Këto mund të tingëllojnë si fraza politike, por pikërisht kjo ideologji dhe politikë është po ajo që më ka mundësuar mua të bëhem ajo që unë dua. Është gjenerata para meje që i krijoi këto mundësi për mua dhe unë i’a kam borxh gjeneratës së ardhshme të njëjtën gjë.

Në Kopenhagen, gjithmonë ka pasur femra të reja socialdemokrate me nacionalitete ndryshe për të cilat mund të votoja. Por me zhvendosjen time në Rødovre kishte mungesë të një femër të tille. Kur unë u zhvendosa në këtë qytet dhe u bëra pjesë e shoqatës këtu, më ftuan që të kandidoja. Duhet të kishte qënë ndonjë pjestare e partisë, që mendonte që unë kisha dicka për të ofruar.

Besimi im në politikën socialdemokrate, mungesa e një femre me etnicitet tjetër në këtë komunë si unë dhe ftesa e tyre më cuan deri në vendimin që unë të kandidoja. Unë desha ta marr këtë përgjegjësi.

Demokracia në esencë është dicka shumë e shenjtë, nëse është e përfaqësuar dhe neve na mungon një vajzë e re me një sfond tjetër etnik në bordin udhëheqës komunal në Rødovre e cila beson në këtë komunë me një mirëqënie të ndërtuar, ku të gjithë premtojnë një zë.

Arbresh është një emër shumë simbolik për shqiptarët dhe Arbreshët që janë simbol i ruajtjes së rrënjëve të tyre. Kush jua ka vendosur këtë emër dhe sa krenare jeni ju që e mbartni?

Unë e adhuroj emrin tim dhe jam shumë krenare për të, çdo herë që prezentohem para të tjerëve gjithmonë pyetja është se prej nga rrjedh dhe çfarë kuptimi ka. Unë qesh gjithmonë dhe them “jam shqiptare dhe në fakt emri im do të thotë po kjo- të jesh shqiptar”. Ky është shpjegimi im i thjeshtezuar sepse emri Arbresh ka një domethenie të madhe por pikerisht ai shpjegim që jap më kujton kush jam dhe nga vij. Emrin ma ka dhënë babai im. Të gjithë Arbresh-at që njoh kanë një A në fund të emrit të tyre dhe une nuk e kam. Si më e re më irritonte ky fakt, por tani më pëlqen që quhem thjesht Arbrësh. Është komike që po ai qe ma ka dhënë emrin, babai im gjthmonë i fillon mesazhet e tij me “ Hej Arbresha”. Me A në fund.

Prej sa vitesh jetoni në Danimarkë dhe cili është profesioni juaj atje?

Unë kam lindur në Danimarkë. Kam arsimim master në Business Management dhe sot jam udhëheqëse e departamentit të kontabilitetit financiar në një korporatë fin-tech.

Takoheni me shqiptarë të tjerë atje dhe mendoni se do ju përkrahin në kandidimin tuaj?

Fakti që kandidoj për herë të parë është shumë ankth-provokues dhe kur jam e pasigurt nëse jam në rrugën e drejtë ose më mungon guxim, janë po shqiptarët ata që më motivojnë dhe mbështesin, janë një forcë lëvizese për mua. Përjetoj shumë mbështetje dhe krenari nga shqiptaret këtu në Danimarkë dhe jam shumë falenderuese. Kur jam në rrugë duke shpërndarë broshura, takoj shpesh shqiptarë. Zakonisht më afrohen dhe më thonë që kanë dëgjuar për kandidaturën time edhe shqiptare që nuk jetojnë në Rødovre. Shumica të japin atë ndjenjën që duan të të ndihmojnë dhe mbështesin. Kjo ka shumë domethenie për mua. Posaçërisht për faktin që kandidoj për herë të parë. Falenderimi për ta është pak.

A është mbështetja e tyre mjaftueshëm për të fituar zgjedhjet, nuk e di. Por ky fakt më bën që të punoj edhe më shumë.

Cila është motoja që udhëheq fushatën tuaj në këto zgjedhje?

Nuk kam një moto që më udhëheq në këto zgjedhje. Motot i bën vet sa jeton. Por kur isha 13-14 vjece, pashë një femër turke në një pllakat. Shkruante “Yldiz Akdogan”. Për herë të parë në jetën time pashë një femër me emër jo-danez në një pllakat të politikes daneze. Mendoj se ai moment ishte thelbesor për futjen time në politik. U ndjeva e përfaqësuar në politiken daneze. Pas 13 vjetesh perfundova si praktikant akademik për Yildizin dhe ne vitin 2019 isha udheheqese ne kampanjen e saj ne zgjedhjet parlamentare. Sot jemi shoqe. Shpresoj, ne te njëtën mënyre, qe kandidatura ime mund të bej ndryshimin per vajza të reja, që edhe ato te aktivizohen dhe te bëhen pjese e politikes daneze, që të ndjehen te perfaqesuara. Edhe me humb per nje vote të thjeshte, por kandidatura ime ka rezulltuar qe 2 femra kandidojn edhe 4 vjete, une kam fituar pavaresisht. Kjo është forca ime lëvizese gjatë këtyre zgjedhjeve dhe jo një moto.

Burimi/Diasporashqiptare/

POETESHA TEUTA SHAQIRAJ FLET PËR JETËN E SAJ DHE KRIJIMTARINË

No Comments Intervista Lajme

Pyetje-Kush është Teuta, cilat janë momentet më të rëndësishme tuat …?

Përgjigje : Teuta është një grua e dashur sensibile, e gatshme të kuptojë hallin e tjetrit, e mbushur me urtësi e paqësore, me inteligjencën e mjaftueshme për të dalluar “barerat e këqija “ që i ngatërrohen ndonjëherë nëpër këmbë e per te qene Teuta që jam sot! Momentet më të rëndësishme janë kampionatet e sportit, premierat teatrale, pastaj ardhja në Itali, jeta e re martesore, lidhjet e reja pa harruar të vjetrat. Rrëfimi është një fjalë e madhe, varet…..

Pyetje-Më trego me pak fjale për veten tënde?

Përgjigje : Jam Teuta Shaqiraj lindur në Kavajë me origjinë nga Korça. Fëmijëria ime kaloi mes lojërave, sportit. Rrija me orë të tëra mes librave duke imagjinuar veten time siç bëjnë gjithë fëmijët në atë moshë, heronjtë e librave. Marrja me basketboll në kategorinë e dytë që në moshë shumë të re me ndihmoi në shumë drejtime. Menjëherë erdhi teatri aktivitetet në pallatin e kulturës, mbasdite stërvitje e në mbrëmje provat e teatrit.Mbarova shkollën e mesme të përgjithshme . Ëndërroja të bëhesha aktore e konkurrova dy herë, por për shkak të notes 7 në lëndën e Historinë së partisë, natyrisht nuk fitova duke mos pasur as edhe një njohje. Fillova punë si pasticere, e pas një viti ndërsa vazhdoja aktivitetin si aktore në pallatin e kulturës, ndoqa një vit kurs në Tiranë për regjizure . Një përvojë shumë e bukur që la gjurmë në jetën time. Vazhdoja të merresha me aktivitetet e teatrit e estradës. Nuk më kujtohet viti kur ishte i ftuar aktori i mirënjohur i estradës së Durrësit Fadil Hasa e kisha një rol të bukur e me plot humor me te. Në fillim te viteve 1990 punova si arsimtarë në fshat për 5 vjet. Erdha në Itali, njoha shokun tim te jetës. Punova disa vite si mësuese mbështetëse të gjuhes italiane për fëmijët shqiptarë në shkollat fillore e tetëvjeçare.

Pyetje- Cilat janë dobësitë tuaja më të mëdha?Po pikat e forta?’

Përgjigje :Unë besoj nuk kam dobësi të mëdha, jam e ekuilibruar në kërkesat e dëshirat e mia. Një dobësi e imja është fakti që duhet të mësohem të them me shume jo se po në vendimet e mia. Besoj më shumë sec duhet në mirësinë e llojit human.Pikat e forta janë këmbëngulja në bërjen e gjërave me entuziazëm mirëbesim e simpati tek njërzit që i takoj edhe për herë të parë. Kjo mendoj per shkak të sinqeritetit të madh e ndjeshmërisë duke veshur hallin e tjetrit në një farë mënyre. Urrej falsitetin e mosbesnikerine. Nuk fal lehtë këto dy gjëra.

Pyetje-Çfarë roli mund të luaj të qenit një ndikim pozitiv mbi të tjerët?

Përgjigje : -Duke qenë një person pozitiv e me besim të madh tek Zoti, gjërat që më vijnë kundra, nuk i mar si tragjedi sepse nga përvoja personale, jo çdo gjë e keqe që vjen tek ne, vjen, për të na shkatërruar, e kjo tek të tjerët ngjall pozitivitet.

Pyetje-Cilat janë aftësitë tuaja komunikative më të forta dhe të dobëta?

Pergjigje: Kam aftësinë e durimin për të dëgjuar tjetrin, për këtë arsye kam shume miq e gëzoj respektin e tyre. Kur marr një goditje të pamerituar nuk shkoj në kundërsulm menjëherë, pres të qetësohen ujrat e sqaroj situatën me qetësi urtësi e vendosmëri. Kur nuk di një gjë nuk kam turp ti them bashkëbiseduesit që nuk e di.

Pyetje- Cilat kanë qenë arritjet dhe dështimet tuaja?

Përgjigje : Nuk jam ambicioze në kuptimin e mirë të fjalës. Në Shqipëri arritjet e dështimet në shumicën e rasteve sipas opinionit tim ishin të lidhura me sistemin, gëzohem me gjërat që më ka afruar jeta këtu në Itali, e kjo më mjafton.

Pyetje-Cilat janë nevojat / prioritetet tuaja parësore ?

Përgjigje : Nevojat mund të jenë materiale, interiore e shpirtërore, Dashuroj jetën me gjithë forcat e mia, si çdo njeri ka nevojë për mbushje shpirtërore dhe këtë e bëj cdo ditë duke reflektuar e punuar brenda vetvetes.

Pyetje- Për ju, arti dhe letërsia në veçanti, janë një domosdoshmëri apo thjesht një nevojë personale e juaja.

Përgjigje : Arti e letërsia janë të dyja një domosdoshmëri mendoj për mbarë shoqërinë e per mua në veçanti , nuk mund t’i ndaj.

Pyetje-Shkruani sepse ju pëlqen të ndani ndjenjat me lexuesin, apo eshte një zë i brendshem?

Pergjigje: Per mua erdhi si një shtytje e brendshme, si një anticorp artistik per t’ju kundërpërgjigjur situates gjatë pandemise e si buka që binte nga qielli gjatë eksodit kur Zoti ushqente popullin e tij nën drejtimin e Moisiut.

Pyetje- Si e kaloni kohën e lirë?

Pergjigje: Meditime, shkruaj, shëtitje në natyrë në mal, me pëlqejnë studimi i gjuhës anglese, biseda telefonike, vallzoj shumë.

Pyetje- Çfarë është për ju martesa me një të huaj?

Përgjigje : Martesa është martesë si i thonë E vetmja gjë që mund të theksoj është se martesa me një italian më dha mua mundësinë të njihja kulturën e muzikën italiane e mirësjelljen një virtù që shumë meshkujve shqiptare u mungon.( Them meshkuj dhe jo burrat se fjala burrë për mua përmbledh çdo virtyt të mirë përfshirë dhe miresjedhjen) Gjithashtu me dha mundësinë të perfeksionoja gjuhën melodike italiane.

Pyetje- Cilat jane endrrat tuaja …sa keni realizuar prej tyre?

Pergjigje : Ëndërroj vetëm për një gjë, që e mbaj të fshehtë haha, per mua në zemër e shoh shpesh gjysmën plot të gotës mbushur . FAKTI QË PUNOJ NË RADIO INTERPRETOJ ME PASION E GERMEZOJ PAK PER MUA JANË MJAFT.

Pyetje- Veç familjes, çfarë tjetër ju mban të lidhur me Shqipërinë?

Përgjigje : DASHURIA për vendin ku u rrita është madhe, lidhje me të madhe se kjo?

Pyetje- Ka qenë e vështirë për ju të përshtateni me nje menyre tjeter jetese ?

Përgjigje : Për mua ka qenë pak e vështirë në fillim sa të mësoja zakonet e vendit e mbi të gjitha guzhinen italiane. Zotërimi i mirë I italishtes pa dyshim e ka lehtësuar përshtatjen.

Pyetje- Cila eshte vuajtja me e madhe qe e keni perjetuar pervec humbjes se bashkeshortit ?

Përgjigje : Humbjen e nënës… dhe fakti që nuk ndan me njeriun e zemrës, është një vuajtje gati e përhershme.

Pyetje- Po Teuten si njeri çfarë e karakterizon, ku e gjeni forcen per ti ber balle me perulesi vuajtjes?

Përgjigje : Optimizmi, jam shumë pozitive, punoj me vetveten time duke e pyetur atë, një dialog i mundimshem i përditshëm por në fund relaksues. E mbi të gjitha besimi tek zoti.

Pyetje.Si e konceptoni miqesin e nje mashkulli,a keni ju miqesi dhe si i ndertoni miqesit me ta?

Përgjigje : Për të pasur miqësi me një mashkull duke folur në përgjithësi, nuk mjafton kultura, arsimimi inteligjenza duhet të zberthehet koncepti nderpalesh. Respekt, è shpesh herë të qenit vetvetja nuk të ndihmon. E pastaj mashkulli nga natyra dëshiron të dominoje dhe unë nuk besoj shumë në këtë lloj miqësie. Për sa i përket miqësisë virtuale shumë e keqpërdorin, shume bllokime kam bëre , po kam disa miq të mirë , flitet për poezinë, shkëmbehen mendime, por të flasësh për ndërtim edhe në këtë rast, duhet të vishesh si në çdo fushë me fjalën magjike RESPEKT.

Pyetje- Si vepron,nëse dikush ka nevojë për ndihmën tënde, je person që bën për të tjerët?

Përgjigje : Jap ndihmën time me gjithë zemër, morale e materiale se mundem.

Pyetje- Si jan mardheniet e tua me poezine? Si lindi dhe kush eshte poezia juaj e pare…a mundesh te na sjellesh ketu?

Përgjigje : Dashuri e urrejtje, hahahah jam në fazën e parë të njohjes,here këmbëngul unë e anasjelltas, kur me kërkon ajo jam me e lumtur. Lindi ashtu papritur ndoshta ishte pjekur momenti, kam fituar një ekuilibër psikologjik dhe një vlerësim të duhur kush jam. Pastaj ajo që bëri të derdhte vazon qe situata e pandemise. Të paraqes me krenari poezinë time të parë. Kur enderra. th y h e t Kur thyhet nje enderr, jo , jo nuk vdes . Bie mengadale pa buje , si vese e praruar , Te nje mengjesi t’argjendte Ulet hijshem ne fronin e humuste , te shtratit ku lulezoi, me bukurine mbreselenese , te nje mbreterie te saporene. Si yllez e pafaj mes rrezesh gezimi, qe bien e ngrihen vale — vale, pas nje rrokje perqafimi qiellor . Per te endur hojen mjaltit, Te nje tjeter enderre me vezullim henor . Teuta Shaqiraj .

Pyetje- A ndjehesh e kënaqur me ate qe shkruan apo kerkon me shume nga vetja?

Pergjigje: Varet, jo gjithmonë, natyrisht që kërkoj më shumë.

Pyetje- Shoh se jeni shume aktive dhe e perkushtuar ne rrjetet sociale, ne familje dhe ne krijimet e tua letrare…si ja arrini te beni te gjitha?

Përgjigje : Thjesht, përkushtim e pasion .

Pyetje- si eshte dashuria ne poezit e tua,sa prezent jeni ju ne to?

Përgjigje : Megjithëse me pëlqen të trajtoj tema të ndryshme dashuria është gjithmonë aty e pranishme. Në poezine “kohët brenda meje “një mpleksje të shkuarës, tashmes e të ardhmes, shumica e mori për poezi dashurie.. Në një farë mënyre jam dhe unë aty.

Pyetje- Ka pasur momente kur tjetër mendoni dhe tjeter keni shkruar?

Pyetje- Ka pasur momente kur tjetër mendoni dhe tjetër shkruani, për të mos zbuluar veten? Përgjigje Jo s’me ka ndodhur. Me ka qëlluar të trajtoj një temë e në fund kanë dalë 2 a 3 poezi të ndryshme duke përfshirë edhe idenë e fillimit.

Pyetje- cila poezi dashurie do ta perzgjidhnit ne kete interviste?

-Kur darkova me ty…. (virtualisht)

Gëzuar urove ti me gotën e verës ngritur lehtësisht,

përtej ekranit pezull me sytë e përhumbur butësisht.

Dhe unë me dritherimen e zemrës, e mendimin e çmendur, t’rizgjoja realitetin e vakur të thyeja iluzionin e çartur.

Mendimi për ty gotën gjysmë të dehur mbushi,

ëmbëlsisht duart e tua të miat jorealja puthi.

Trik e trak me regëtimën e shpirtit hutuar,

aty pranë e pranë u gjenda me ëndrrën e fjetur a zgjuar!?

Një çast një rrahje fluturake frymoi kurmin tim.

Ndjesi magnetike vagëllimthi përçuan t’vetmin vegim.

Unë sirene refleks në gotën e verës së tij

dy buzë vishnjake të çelura, që vesën e mëngjesit pret të pijë.

Pyetje- Cfar gjeje do te ju bente te ndryshonit nje vendim që e merni?

Pergjigje: Kur mendoj se duhet të presë edhe pak realizimi i tij sepse nuk është perparsor për një motiv a tjetër.

Pyetje-Cmendim keni per kete interviste ,dhe si u ndjete?

Pergjigje: Me beri mire, më kujtoi kush jam e mos e harroj kurrë. Falimenderit! Ishte një kënaqësi për mua.

*Intervista është dhënë për Rubrikën “INTERVISTA IME ME JU” ne grupin INSTIKT POETIK! **

Burimi/gazeta-nacional.com/

Ben-Meir: Kosova të ketë kujdes nga agjenda islamike e Erdoganit

No Comments Intervista Lajme

Profesori amerikan, njëherësh ekspert i çështjeve të Ballkanit Perëndimor, Alon Ben-Meir në një intervistë për Radion Evropa e Lirë thotë se institucionet e Kosovës duhet të tregohen të kujdesshme me iniciativën e presidentit të Turqisë, Recep Tayyip Erdogan, i cili ditë më parë tha se së bashku me presidentin amerikan, Joe Biden, do të angazhohet që të sigurojë njohje të reja për Kosovën.

Ben-Meir, që është profesor pranë Qendrës për Çështje Globale në Universitetin e Nju Jorkut, thotë se është në rregull që Kosova të ketë raporte të mira me Turqinë, por sipas tij Qeveria e Kosovës nuk duhet t’i nënshtrohet agjendës së këtij shteti si dhe agjendës islamike të Erdoganit.

Profesori Ben-Meir në këtë intervistë flet edhe për dialogun në mes të Kosovës dhe Serbisë, për të cilin proces nuk është shumë optimist se shpejt mund të përfundojë me një marrëveshje finale.

Pos tjerash, Ben-Meir është një ekspert në çështjet e Lindjes së Mesme, negociatat ndërkombëtare dhe zgjidhjen e konflikteve. Një pjesë të konsiderueshme të karrierës së tij e ka kaluar duke u marrë me konfliktin izraelito-palestinez.

Radio Evropa e Lirë: Janë bërë 13 vjet prej se Kosova shpalli pavarësinë. Po ashtu më 22 korrik janë bërë 11 vjet prej se Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë (GJND) vendosi se shpallja e pavarësisë së Kosovës nuk binte ndesh me të drejtën ndërkombëtare. Por, përkundër kësaj Kosova vazhdon të jetë e pafuqishme në forcimin e subjektivitetit të saj ndërkombëtar. Mungojnë njohje si nuk është e anëtarësuar në organizatat kryesor e ndërkombëtare. Pse e kemi këtë situatë?

Alon Ben-Meir: Problemi kryesor është se ne nuk kemi pasur një rezolutë të Këshillit të Sigurimit të OKB-së për ta njohur pavarësinë e Kosovës. Kështu që ne kemi stagnuar në OKB dhe ky është problemi kryesor. Problemi i dytë është fakti se që Serbia dhe Kosova ende nuk i kanë normalizuar raportet, pra Kosovës i duhet njohja e Serbisë, si dhe anasjelltas. Pa njohjen e Serbisë është duke u bërë më e vështirë edhe për Bashkimin Evropian që të provojë që ta integrojë Kosovën.

Derisa OKB-ja nuk e njeh Kosovën dhe përderisa Serbia vazhdon të mohojë pavarësinë e Kosovës do të marrë kohë që shtete të reja të njohin Kosovën. Por, një gjë dua them, se pjesa më e madhe e vendeve të BE-së, po ashtu SHBA-ja si dhe shtete të tjera të rëndësishme, e kanë njohur Kosovën. Pra duhet ta kujtojmë faktin se janë mbi 100 shtete dhe janë disa nga shtetet më të rëndësishme në botë.

Radio Evropa e Lirë: Pesë shtete të Bashkimit Evropian vazhdojnë të mos e njohin Kosovën, por mungojnë njohje edhe nga shtete të tjera të rëndësishme. Çka duhet të bëjë Kosova që të sigurojë njohje të reja dhe që të anëtarësohet në organizata ndërkombëtare?

Alon Ben-Meir: Të jesh pjesë e organizatave ndërkombëtare sigurisht se është e rëndësishme, por ne gjithashtu duhet të dimë se Kosova ka një qeveri e cila duhet të fokusohet në zhvillimin e shtetit, zhvillimin ekonomik, reforma politike, luftimin e korrupsionit, pra të gjitha këto. Kjo mund të ndihmojë Kosovën duke dërguar një mesazh te komuniteti ndërkombëtar se ne nuk jemi të pavarur vetëm nga definicioni, por shikoni se çfarë kemi arritur brenda vendit. Kosova duhet të forcojë pozicionin e saj nga brenda, në çdo mënyrë. Kështu do të marrë më shumë vëmendje dhe më shumë njohje nga komuniteti ndërkombëtar.

Radio Evropa e Lirë: Para pak ditësh presidenti i Turqisë, Recep Tayyip Erdogan ka deklaruar se do të fillojë një iniciativë që së bashku me presidentin amerikan, Joe Biden, të sigurojnë njohje të reja për Kosovën. Pse beson se erdhi deri te kjo iniciativë dhe pse pikërisht tani?

Alon Ben-Meir: Çdokush që e mbështet apo që bën fushatë për t’i shtyrë shtetet e tjera që të njohin Kosovën, është i mirëseardhur. Por, sido që të jetë, unë kam dyshime serioze sa i takon synimeve të (Recep Tayyip) Erdogan dhe Turqisë. Presidenti Erdogan është një narcizist, egocentrik, nacionalist islamik dhe ndoshta çfarë dëshiron të bëjë është që të promovojë agjendën e tij dhe krejt çfarë mund t’i them popullit të Kosovës është se është shumë në rregull të kesh raporte të mira me Turqinë, por Qeveria e Kosovës nuk duhet t’i nënshtrohet agjendës së Erdoganit si dhe agjendës së tij islamike. Ky do të ishte gabim. Kjo është ajo që Turqia po bën sot, duke u përpjekur të tregojë që e mbështetë Kosovën, por në të njëjtën kohë Erdogani dëshiron të marrë diçka nga Kosova. Këtu i këshillojë njerëzit që të jenë të kujdesshëm sesa mund t’i besohet Erdoganit.

Erdogan të lobojë te Rusia për njohjen e Kosovës
Radio Evropa e Lirë: A është kjo një çështje me prioritet për SHBA-në dhe në të vërtetë, a mund të punojë SHBA-ja me Turqinë në sigurimin e njohjeve për Kosovën?

Alon Ben-Meir: Nëse Recep Tayyip Erdogan do të dëshironte që më shumë shtete ta njohin Kosovën, ai do të duhej që të përdorte raportet e tij të tërthorta dhe të bisedonte me Rusinë sepse Rusia është kundër faktit që Serbia ta njohë Kosovën. Pra, ai do të mund të përdorte këtë anë të tij, si një mik i presidentit të Rusisë, Vladimir Putin, që të kërkojë nga Serbia që ta njohë Kosovën. Ky do të duhej të ishte angazhimi i tij përpara se të mundohet që t’i bindë disa shtete që të njohin Kosovën. Këtu esenciale është njohja nga OKB-ja dhe njohja nga Serbia, dhe ky duhet të jetë fokusi. Çdo ndihmë që vjen nga kushdo është e mirëseardhur, edhe pse unë kam dyshime dhe jam dyshues sa i takon qëllimeve personale të Erdoganit dhe se çfarë në të vërtetë dëshiron të promovojë.

Radio Evropa e Lirë: Në të kaluarën kemi parë raporte të tensionuara në mes të SHBA-së dhe Turqisë, por kanë qenë lidhjet personale mes ish-presidentit Donald Trump dhe presidentit, Recep Tayyip Erdogan që kanë mbajtur larg tensionet. Tani me presidentin Biden në detyrë dhe problemet globale që kërkojnë zgjidhje më të shpejt, a mund të shihet iniciativa e presidentit turk si një përpjekje për t’u afruar me administratën Biden apo mund të qëndrojë diçka tjetër pas kësaj?

Alon Ben-Meir: Deri në një masë mund të themi se është kështu. Administrata Biden është shumë, shumë mbështetëse e Kosovës, e dimë këtë, dhe kjo është shumë e rëndësishme. Sikur Erdogan do të dëshironte të tregojë se edhe ai e mbështetë Kosovën dhe se në këtë apo në një mënyrë tjetër dëshiron të punojë së bashku me presidentin amerikan, Joe Biden, nuk do të kishte gjë të keqe këtu. Por, ajo që dua të ju them është se Erdogani gjithmonë ka agjendat e tij politike dhe ai nuk bën asgjë që t’i ndihmojë Kosovës apo ndonjë shteti tjetër, përderisa kjo nuk i ndihmon vetes së tij apo Turqisë. Kështu që çdo qeveri e Kosovës duhet të jetë shumë e kujdesshme me Turqinë pasi atij (Erdoganit) nuk mund t’i besohet.

Radio Evropa e Lirë: Kosova prej vitesh po përballet me një fushatë të Serbisë që kërkon tërheqjen e njohjeve të shtetit të Kosovës. Në anën tjetër e dimë se presidenti i Turqisë, Recep Tayyip Erdogan ka krijuar raporte shumë të mira me Serbinë dhe presidentin serb, Aleksandar Vuçiq. Mund të ketë tensionim raportesh?

Alon Ben-Meir: Nëse Erdogan dëshiron të ndihmojë Kosovën ai duhet të ndërmjetësojë, ai definitivisht është në një pozitë që të ndërmjetësojë sinqerisht ndërmjet Kosovës dhe Serbisë, nëse dëshiron, kuptohet. Por, ai dëshiron të përfitojë gjithmonë diçka. Unë nuk po them se ai mund të bindë Serbinë që të njohë Kosovën, por ai mund të luajë një rol mbështetës. Kjo do të duhej të ishte çështja në të cilën ai do të duhej të fokusohej në vend që të përpiqet që të takohet me presidentin Biden dhe që ta bëjë të duket si gjë e madhe fushatën për njohje të Kosovës.

Radio Evropa e Lirë: Siç e dini, në shtator të vitit të kaluar, Kosova dhe Serbia nënshkruan një marrëveshje në Uashington për normalizim ekonomik. Kjo marrëveshje po komentohet ndryshe në Kosovë e ndryshe në Serbi. Duket se asnjëra palë nuk dëshiron ta zbatojë. Çfarë duhet të ndodhë me zotimet që palët i kanë dhënë duke nënshkruar dokumentin në Shtëpinë e Bardhë?

Alon Ben-Meir: E gjithë ajo shfaqje që ish-presidenti, Donld Trump dëshironte ta kishte nuk ishte për Kosovën apo për Serbinë, ishte vetëm për vetveten e tij. Ai bëri atë vetëm se dëshironte të tregonte se është një lider dhe se mund të arrijë paqe në mes armiqsh dhe gjëra të tilla. Por, nëse e shihni me kujdes dokumentin e shihni se nuk ka asgjë të vlefshme.

Normalizimi “jo në llogari të pavarësisë së Kosovës”
Radio Evropa e Lirë: Serbia dhe Kosova vazhdojnë të mos pajtohen për një marrëveshje përfundimtare për paqe. Dialogu në Bruksel po vazhdon, por pa rezultat. A mendoni se është koha për të nënshkruar një marrëveshje përfundimtare?

Alon Ben-Meir: Nuk mund të them se do të ndodhë shumë shpejt, për një, dy apo tre vjet me shumë gjasë nuk do të ndodhë. Por, është më rëndësi që për të shtyrë përpara këtë proces të bëhet një lloj presioni mbi Serbinë. Për shembull komuniteti ndërkombëtar do të mund të punonte më shumë me Kosovën, më shumë sesa që janë duke punuar tani, që të ndihmojnë Kosovën që ta pastrojë shtëpinë e saj, që të ndihmojnë në zhvillim ekonomik, zhvillim institucional dhe zhvillim të demokracisë. Këtë do të duhej bërë në mënyrë që ta ofrojnë më shumë me kulturën dhe vlerat evropiane, në mënyrë që të jetë e gatshme për integrim në një pikë të caktuar.

Kjo qasje e BE-së me Kosovën mund të vendosë presion indirekt mbi Serbinë dhe Serbia do të shohë se Kosova është duke u ofruar çdo ditë e më shumë me BE-në. BE-ja po ashtu nuk duhet të ndalet kurrë duke adresuar një pikë: çdo çështje është e rëndësishme në negociatat në mes të Kosovës dhe Serbisë dhe është i mirëpritur çfarëdolloj normalizimi, por nuk mund të jetë në llogari të pavarësisë së Kosovës.

Radio Evropa e Lirë: A besoni se presidenti amerikan, Joe Biden do të përfshihet më shumë në gjetjen e një kompromisi në mes të Kosovës dhe Serbisë, kur e dimë faktin se ai ka një raport pak më personal me shtetin e Kosovës?

Alon Ben-Meir: Sinqerisht më duhet të ju them se unë kam qenë i përfshirë në konfliktin izraelito-palestinez për tri dekada dhe tani njerëzit me pyesin se cila është perspektiva dhe unë them se duhet një proces i pajtimit.

Kjo i nevojitet Kosovës dhe Serbisë, proces pajtimi. Serbia duhet t’i pranojë para botës krimet që i ka kryer ndaj kosovarëve. Kjo është fundamentale. Nuk mund të ketë normalizim marrëdhëniesh kur ke këtë të kaluar historike e cila nuk është adresuar plotësisht. Mendoj se është shumë kritike për SHBA-në dhe BE-në që të vendosin këtë lloj presioni mbi Serbinë që të ballafaqohet me realitetin, të ballafaqohet me të kaluarën e saj. Kjo është tepër me rëndësi në procesin e pajtimit sepse ndryshe pavarësisht sesa ke shkëmbime tregtare e kulturore e të tjera, përderisa ajo tragjedi historike nuk është adresuar, do të ketë gjithmonë njerëz që do të rezistojnë normalizimin e plotë të raporteve në mes të të dyja vendeve.

Radio Evropa e Lirë: Kemi dëgjuar zëra këtu në Prishtinë që thonë se për të arritur një marrëveshje finale është i nevojshëm një i dërguar special i presidentit amerikan për bisedimet Kosovë-Serbi. A mendoni se kështu mund t’i jepet një shtytje dialogut?

Alon Ben-Meir: Mendoj se për aq gjatë se SHBA-ja është një fuqi dhe partner i rëndësishëm në hemisferën perëndimore, SHBA-ja, sidomos tani e përfaqësuar nga presidenti, Joe Biden që krahasuar me ish-presidentin, Donald Trump, çfarë mund të them?! Presidenti Biden është një njeri fisnik që mund dhe do të bëjë shumë gjëra të mira. Pra të kemi një përfaqësues të tij në këtë dialog, gjithmonë është një ndihmë. Është mirë të kemi një përfaqësues të tillë dhe me sa kam informacione, do të emërohet një i tillë.

Burimi/evropaelire.org/

Ledjana Prenga rrëfen versionin e saj të ndarjes nga Mevlan Shaba dhe zbulon të vërtetën e martesës në Belgjikë

No Comments Intervista Lajme

Gjatë javës së fundit të programit, Mevlani zbuoi se Ledjana nuk e kishte kontaktuar fare dhe se videot e tij duke kënduar me Antonela Berishën gjatë festës së madhe të organizuar nga stafi, i kishin dhënë shkas që ta bllokonte kudo në rrjete sociale.

Së fundmi, e ftuar tek “Glamour Zone”, Ledjana ka treguar versionin e saj të ndarjes dhe gjithçka që ndodhi mes ish-çiftit.

“Jam prekur për faktin që është kënduar kënga ime në një festë që nuk isha prezente me një person tjetër që kisha të paktën 3-4 muaj që zihesha për atë mashkull. Më duket injorim, nuk më duket respekt apo siç e morën disa që thanë: ‘të këndoi këngën’. Ai gjest ishte injorim për mua.”

Kënga “Ledjana” ishte ajo që i fitoi vëmendjen ish-konkurrentes, pasi Mevlani ia dedikoi.

Mirëpo, gjatë intervistës, ajo zbuloi se në të vërtet, kënga nuk ishte shkruar nga ai.

Para disa ditësh Ledjana zbuloi me anë të një postimi në Instastory “versionin origjinal” të këngës. Sipas saj, kjo këngë është publikuar shumë kohë më parë dhe Mevlani thjesht e ka gënjyer.

“Edhe këngën e dytë që tha se e ka bërë për mua gënjeu. Ajo është këngë ndarje dhe është bërë shumë kohë më parë,”- sqaroi Prenga.

E pyetur nëse do të rikthehet me Mevlanin, Ledjana u përgjigj shkurt: “Jo nuk kthehem më me të.”

Po ashtu, u fol edhe për martesën e aluduar të Ledjanës në Belgjikë dhe kjo e fundit i hodhi poshtë të gjithë zërat.

“Jam kurioze për faktin që kanë pesë muaj që e përmendin këtë pjesë, po ku qenka ai burrë që s’po del? Se edhe nën dhe të ishte do ngrihej e të thoshte: ‘Jam burri Ledjanës. Unë jam ai fatlumi ose fatkeqi’. Nuk kam qenë asnjëherë e fejuar ose e martuar në Belgjikë”, përfundoi ajo.

Burimi/panorama/