Home

Lajme

“Preva gishtat që mos të këndoja për Enverin”

No Comments Intervista Lajme

Çfarë s’mund të jepte një i burgosur që e kishte pasion kitarën, të luante një herë me të! Këtë e dinte edhe komanda e burgut, që nuk i mjaftonin mundimet fizike të të burgosurve, por donin edhe t’i poshtëronin dhe torturonin psikologjikisht, ndaj ia lanë në dorë kitarën Tomi Kondakciut duke i kërkuar të këndonte për Enver Hoxhën. Atëherë, Tomi preu mollëzat e gishtërinjve vetëm që të mos e plotësonte atë kërkesë. Dhe nuk ishte ky i vetmi rast kur sakrifikoi për të mbrojtur dinjitetin. Tomi Kondakci tregon për kujto.al vuajtjet e viteve të tij të burgut që zgjodhi t’i përballonte pa bërë kompromise

Intervistoi: Najada Pendavinji

Tomi Kondakci është një nga të persekutuarit e regjimit komunist për të cilin portat e burgjeve komuniste do të hapeshin që në moshën 19-vjeçare duke iu ndërprerë në mes ëndrra për të ndërtuar të ardhmen larg Shqipërisë së diktaturës komuniste e cila nuk i jepte mundësinë për të zhvilluar artin e tij: muzikën. Ai ka lindur në vitin 1959 në qytetin e Korçës. Kalvari i vuajtjeve dhe persekutimit të tij fillon pikërisht ditën e arrestimit, 21 prill 1980 duke u dënuar me akuzën e tentativës për arratisje dhe agjitacion/propagandë. Tomi Kondakci dënimin e tij e vuajti fillimisht në burgun e Spaçit dhe më pas në kamp burgun e Qafë-Barit, duke u bërë edhe një nga dëshmitarët okularë të revoltës së Qafë-Barit për të cilën përpos të tjerave thotë që mendohet se ishte e programuar nga vetë Ministria e Brendshme për të bërë eliminimet e radhës të cilat do të ishin të pamëshirshme. Tabloja e dhunës dhe sfidës për të mbijetuar nga burgjet komuniste e dëshmuar nga ai është aq tragjike saqë kalon çdo përfytyrim. Sot ai është 60 vjeç dhe vazhdon aktivitetin e tij muzikor në qytetin e Korçës duke jetuar atë që regjimi komunist pavarësisht dënimit, nuk e zbehu dot: pasionin për kitarën dhe këngën.

Tomi Kondakci dhe grupi muzikor i atyre viteve
Z. Kondakci, cila është arsyeja e arrestimit tuaj?

Arsyeja… regjimi komunist ishte një regjim politik i cili dhunën dhe terrorin e kishte si qëllim në vetvete që nuk e ushtronte vetëm mbi personat që ishin pontencialisht të rrezikshëm për sistemin, por edhe kundrejt atyre individëve që thjesht mendonin ndryshe. E njëjta gjë më ndodhi dhe mua. Isha 19 vjeç kur u përfshiva në vorbullën e hakmarrjes komuniste e cila shërbente për të mbajtur gjallë vrullin e terrorit. Kështu jam dënuar për herë të parë në 1980, për tradhtinë ndaj atdheut, në formën e arratisjes jashtë vendit, mbetur në fazën e tentativës dhe agjitacion/propagandë. Ishin vitet ’79-’80 dhe shoqëria shqiptare ishte e survejuar, jo e lirë në mendime dhe veprime. E vetmja mënyrë për të qenë i lirë ishte arratisja nëpërmjet kufirit. E dija që nuk do kisha të ardhme në Shqipërinë komuniste për vetë pasionin që unë kisha: këngën dhe kitarën. Kisha kohë që e mendoja një gjë të tillë, të cilën nuk e kisha biseduar as me prindërit. Destinacioni do të ishte sigurisht Amerika. Nuk u nisa i vetëm, erdhën edhe dy nga shokët e mi, njëri prej të cilëve ishte Vat Kola djali i Marash Kolës, kryetar Dege, të cilët e shprehën që kishin të njëjtën dëshirë. Kështu që nuk na mbetej gjë tjetër veçse të realizonim atë që kishim në mendje. Itinerari do të ishte Korçë–Pogradec–Tushemisht–Ohër–Jugosllavi. Kemi ecur në këmbë deri në momentin kur kam kuptuar se shokët nuk i kisha më mbrapa meje, më kanë lënë te Bunkeri i Pogradecit. Ata më kishin spiunuar te Sigurimi i Shtetit. E vetmja gjë që mendova në ato çaste ishte të vazhdoja rrugën që nuk e dija as vetë ku do më çonte. Vazhdova me not dhe pas 3 km që kisha bërë u kapa në flagrancë për të kaluar kufirin.

Tomi Kondakci ne moshen 19 vjecare

Çfarë ndodhi në hetuesi?

Hetuesia e kohës ishte vendi ku njeriu mund të pësonte një transformim të personalitetit të tij si pasojë e torturave, rrahjeve, poshtërimit moral, përbuzjes, presionit psikologjik që ushtrohej mbi të, për të pranuar krime të cilat nuk i ka bërë kurrë. Menjëherë pas arrestimit më çuan në Degën e Brendshme këtu në Korçë. Birucat e Korçës ishin të tmerrshme. Për mua nuk ishin të panjohura për arsye se ato ndodheshin përballë shtëpisë sime. Na ndante vetëm një mur ku dëgjoheshin fare mirë britmat dhe ulërimat e secilit prej të dënuarve që ndodheshin brenda birucave. Hetuesit e çështjes sime ishin Petrit Lila nga Vlora dhe Arqile Dine. Hetuesia ka vazhduar gati 8 muaj. Pyetjet ishin nga më të ndryshmet të cilat kishin një synim të vetëm: të pranoja se kisha bërë krime kundër shtetit. Në fakt unë e pranova se qëllimi im ishte të arratisesha nga vendi për një jetë më të mirë në vendin e largët, Amerikë. Sigurisht që këtu u acarua situata pasi ata nuk mund ta pranonin se ne ishim të pakënaqur nga sistemi komunist dhe nuk pajtoheshim me të. Pyetjet shoqëroheshin me rrahje dhe goditje derisa ata thoshin: “mjaft!”.

Si u zhvillua gjyqi? Cili ishte prokurori dhe gjykatësi që vendosi dënimin tuaj?

Pas përfundimit të hetuesisë, u zhvillua gjyqi. Gjyqi u bë shembullor dhe u quajt gjyq me dyer të hapura. Ai u realizua në ambjentet e Gjykatës së Korçës ku merrnin pjesë e gjithë shoqëria ime dhe shumë njerëz të tjerë të cilët nuk i njihja por ata më njihnin pasi unë e kam ushtruar aktivitetin tim muzikor deri në një periudhë. Sigurisht që pati edhe paragjykime dhe ofendime nga ana e tyre, por për këtë arsye shërben gjyqi me dyer të hapura: në poshtërimin përpara njerëzve dhe më kryesorja në frikësimin e pjestarëve të tjerë të shoqërisë duke i treguar se çfarë i priste nëse vepronin si unë. Gjykatësi dhe prokurori i çështjes ishin Vera Halili dhe Vaskë Pano. Vendimi që mori Gjykata e Korçës ishte dënimi për“tradhëti ndaj atdheut në formën e arratisjes së mbetur në tentativë”dhe për “agjitacion/propagandë” me 12 vjet burg.

Ku e vuajtët dënimin, në çfarë burgu apo kampi?

Dënimin e kam vuajtur në dy prej burgjeve dhe kampeve më të egër të asaj kohe, Spaçi dhe burgu i Qafë-Barit. Fillimisht më çuan në burgun e Spaçit. Ne ishim të rinj dhe të aftë për punë, kështu që m’u desh të provoja punën e vështirë në galeri ku të rrezikohej jeta nga çasti në çast. Ishin të tmerrshme kushtet e punës dhe mbijetesës në minierën e Spaçit. Përsa i përket ushqimit ishte i “bollshëm” pasi duhej energji për të përballuar punën me turne, e cila nuk paguhej aq sa ne meritonim sepse grabitej shpërblimi. Nuk kam qëndruar shumë, gati 2 vite e gjysmë, por nëse do të donit t’jua përshkruaja situatën që mbizotëronte në Spaç, mund t’ju them me plot bindje se në këtë kamp pasqyrohej më së miri politika kriminale e komunistëve të cilët ishin “hiena” që nuk ngopeshin kurrë me jetë njerëzish. Në këtë kamp ashtu siç mund të këtë ndodhur edhe në kampet e tjera komuniste, ishin të shumta aksidentet gjatë punës në galeri për të cilat jo vetëm që nuk merrej asnjë masë sigurie, por shërbenin edhe si një hakmarrje ndaj të dënuarve. Por përpos të tjerave ishte edhe jeta kolektive e cila të ndihmonte ta ndaje sado pak dhimbjen dhe rrjedhën e jetës që vazhdonte pavarësisht gjithçkaje. Prandaj unë dua të përmend bashkëvuajtësit e mi si: Muhamet Pojani, Petrit Bazelli, Sherif Merdani, Vasil Jano, Fevzi Alizoti, Visar Zhiti etj… me të cilët kam ndarë jo vetëm burgun por e kemi ruajtur atë miqësi edhe pas tij.

Si e kujtoni burgun e Qafë-Barit?

Menjëherë mbasi u mbyll burgu i Ballshit, edhe një pjesë e të burgosurve të Spaçit shpërngulen për në një tjetër kamp që ishte kampi i Qafë-Barit. Nga një ferr në një ferr tjetër. Pjesë e këtyre të burgosurve do isha edhe unë. Ditën që e mora vesh se do shkonim në Qafë–Bari kisha takim me familjarët e mi, ishte rrugë e largët dhe për këtë arsye kishte erdhur vetëm babai. Ata e përjetuan shumë keq dënimin tim, por lavdi Zotit nuk u prekën nga sistemi si pasojë e persekutimit tim pasi dihet se përndjekja e regjimit komunist nuk mbaronte me burgosjen e atij që kishte bërë “fajin”, por vazhdonte edhe me pjesëtarët e tjerë të familjes. Sigurisht që unë babait nuk ia përmenda pjesën e transferimit sepse do ndiheshin shumë keq dhe nuk doja që të mundoheshin të vinin deri në Qafë-Bari pasi ishte jo vetëm mundim nga ana e tyre por edhe shpenzim i tepërt. Qafë-Bari ishte një vend i vendosur mes maleve nga të cilat vinte një acar i tmerrshëm. Në këtë kamp mund të them se ishim rreth 900 të burgosur ku shfrytëzoheshim për të nxjerrë mineralet nga shkëmbinjtë, por me mjete primitive. Pra të burgosurit mbanin peshën më të madhe në nxjerrjen e mineraleve, duke realizuar planin vjetor që kishte vetë Dega e Brendshme. Në Qafë-Bari ndodheshin katër biruca njëra prej të cilave quhej “biruca e akullit”, të cilën e kam provuar edhe unë për 30 ditë. Motivi ishte tepër banal: “mosrregullimi i krevatit”. Në këtë birucë futeshe vetëm me rrobat e trupit dhe gjatë natës bëje ecejake pasi i ftohti ishte i tmerrshëm. Përsa i përket revoltës unë isha pjesëmarrës në të si gjithë të tjerët dhe mund të them me plot bindje se vërtet të burgosurit kishin një mijë arsye për të shpërthyer në revoltë, por iniciatorët e saj të vërtetë ishin vetë personat e Ministrisë së Brendshme dhe të Sigurimit të Shtetit, të cilët mendonin se kishte erdhur momenti për të asgjësuar mizorisht “disidentët” që sipas tyre rrezikonin pushtetin komunist…

Ka pasur tentativa për të të bërë bashkëpunëtor të Sigurimit të Shtetit?

Po, ka pasur. “Portat” e Sigurimit të Shtetit ishin të hapura për këdo që do të godiste kundërshtarët e regjimit. Sigurisht që në këmbim të kësaj kishe përfitime të ndryshme. Mua më ka ndodhur që gjatë kohës që vuaja dënimin në burgun e Spaçit më thërrasin në organet e Sigurimit të Shtetit për t’u bërë spiuni i tyre, por jo vetëm kaq: ata kërkonin nga unë të dilja dëshmitar në gjyq kundër shokut tim, Kiço Mihallarit. Sigurisht që unë nuk pranova pavarësisht presioneve që ata bënë ndaj meje. Mund t’ju duket e pabesueshme pasi në gjendjen që ishim ne, një vijë e hollë na ndante për të pranuar në këmbim, ndoshta edhe të lirisë… por ndërgjegjja dhe humaniteti nuk mund të zbehej për asnjë lloj përfitimi që mund të vinte nga ai regjim i cili tentonte të ngurtësonte edhe gjënë më të shenjtë, ndjenjën njerëzore. Si pasojë e mospranimit tim për t’u futur në vorbullën e spiunimit, jam ridënuar me dy vite burg, ku, nga 12 vjet që ishte vendimi i gjykatës, u bënë 14 vjet burg. Unë isha i lumtur pavarësisht ridënimit pasi nuk humba miqësinë me shokun tim dhe më kryesorja dinjitetin tim.

Keni ndonjë ngjarje të veçantë që ju ka mbetur në mendje?

Ngjarje ka plot pasi nuk ishin ditë që kaluam në burgjet komuniste, por ishin vite. Por unë do të të përmend një situatë e cila jo vetëm që më ka ngelur në mendje, por është edhe pjesë e trupit tim. Kur isha në burgun e Spaçit duke qëndruar nëpër kapanone me bashkëvuajtësit e mi, na vijnë personat e komandës të cilët kishin me vete vegla muzikore: e para ishte kitarë dhe tjetra firzamonikë. Afrohen duke ma dhënë mua kitarën dhe firzamonikën një tjetri. Ata e dinin shumë mirë që unë dija t’i bija kitarës dhe na kërkojnë që të këndojmë një këngë për Enver Hoxhën. Ky ishte poshtërim. Pavarësisht sa më kishte munguar kënga dhe kitara unë jo vetëm që nuk do t’i bija, por edhe sikur të më jepnin dënimin më të madh nuk do këndoja për atë njeri. Dhe ashtu bëra: i kërkova shokut tim Feim Salianjit që ndodhej atje, të m’i priste mollëzat e gishtërinjve me sqepar. Ai e kishte shumë të vështirë ta bënte një gjë të tillë, por e detyrova pasi nuk kishte mundësi tjetër si të veproja. Edhe sot më kanë ngelur shenjë e së kaluarës që sa herë i shikoj ndihem krenar që e bëra atë gjë. Kështu që kënga për atë njeri nuk u realizua dhe nuk do realizohej kurrë nga ana ime. Kishte edhe të tilla ndodhi nëpër burgjet komuniste, por që duhet të dije të mbijetoje me nder.

Si vazhdoi jeta juaj pasi u liruat?

Jam liruar në vitin 1987 me dekret të Kuvendit duke bërë vetëm 7 vjet e 8 muaj burg nga 14 vjet që u dënova pasi përfitova nga puna që unë bëja, por edhe nga amnistitë që po realizoheshin në atë kohë. Ky lajm më ka rënë si “rrufe nga qielli”, pasi nuk e prisja një gjë të tillë. Kthimi në shtëpi është një ndjesi e veçantë, atje ku të presin nëna, babai, familjarët, por edhe miqtë e vjetër. Përballja me jetën e pasburgut ishte edhe më e vështirë sesa e mendoja pasi njolla e biografisë do të ngelej një kallo e madhe që duhej kohë për ta pastruar. I tillë ishte ngritur regjimi komunist që edhe pas rënies së tij të linte gjurmë të pashlyeshme në kujtesën kolektive të vetë shoqërisë shqiptare ku shtresa e të persekutuarve do të shihej gjithnjë si “armiqtë e popullit”…

Burimi/Mapo.al

‘Kur dridhet Shqipëria, Kosova s’ka gjumë’ – Çun Lajqi përlot me poezinë për tërmetin

No Comments Intervista Lajme

Aktori i njohur, Çun Lajçi i ka kushtuar një poezi tërmetit të tmerrshëm, që përjetuan shqiptarët mëngjesin e sotëm.

Ai shkruan se kur dridhet Shqipëria, Kosova nuk mund të flejë gjumë.

“Se tutemi po vdes, E rrajë jetimash mbesim, Të duem edhe kur vërshohesh”, janë disa nga vargjet e tij.

Kujtojmë që tërmeti me magnitudë 6.3 tronditi vendin tonë, duke sjellë 22 të vdekur dhe mbi 600 të plagosur.

Vargjet nga Çun Lajçi

Shqipnisë sime t’luhatun

Kur dridhesh ti

Ne s’bajmë gjumë Shqipni

Se tutemi po vdes

E rrajë jetimash mbesim

Të duem edhe kur vërshohesh

Ujnash

Edhe kur digjesh

Zjarresh

Edhe kur mallkohesh nesh

Kur luhatesh

Dridhesh e përkundesh

Tërmetesh

Si zogj t’futemi n’gji

E lutemi

Vetëm ti t’mos vdes

Ne

S’bajmë gjumë kur ti dridhesh

Se veç Ty t’kemi Shqipni

“Nuk doja t’ju prishja imazhin”/ Iris Luarasi u kërkon falje VIP-ave që kishte ngelur në klasë (FOTO)

No Comments Argëtim Intervista

Pedagogia Iris Luarasi ka sqaruar sot në emisionin Soirée në Top Channel deklaratën e bërë dy javë më parë në emisionin “Shiko kush LUAN”. Ajo përmendi katër ish-studentë, sot njerëz të njohur në botën e medias, Jonida Shehu, Arbana Osmani, Erl Murati dhe Arban Hasani, duke theksuar se i kishte ngelur në lëndën e saj.

Pas reagimeve të shumta që shkaktoi kjo deklaratë, Luarasi ka treguar sot se është keqkuptuar në emision. Sipas saj, ka qenë një moment ku nuk është lejuar të mbarojë fjalinë deri në fund dhe të saktësonte se studentët i kishte ngelur për shkak të mungesave dhe jo prej rezultateve.

“Ju të katërt nuk keni qenë ngelës, por keni qenë studentë shumë të mirë dhe unë u kam vlerësuar me 10. Kur po e shikoja pjesën në Youtube pashë se shtangisti që kisha përballë nuk më lejonte të vazhdoja fjalinë time dhe të thoja se nuk kanë ngelur për rezultate në mësime, por kanë ngelur për mungesa. Por aq ishte, iku historia, u bë lajm dhe nuk pati më kohë të sqarohej”, u shpreh Luarasi.

Ajo tregoi përballë ish-studentes së saj, Jonida Shehut, se i kishte marrë ish-studentët në telefon dhe i kishte kërkuar falje.

“Ju mora të katërve dhe ju kërkova falje sepse nuk mendoja se diçka e thënë me aq shumë sportivitet dhe me aq shumë dashuri në fakt, padashur në mënyrë absolute…kur ke një famë kaq të madhe sa keni ju të katërt, mendon se kjo nuk të bën më përshtypje. Mendon se kjo është një pjesë e gjesë që ka ndodhur dhe e merr me sportivitet”, tha Luarasi.

Gazeta SHQIP

Drane Xhaj , artistja e humorit shkodran , ne radio Projekt 21

No Comments Intervista Lajme

Ne keto dite tetori, ku degjuesit mblidhet prane tv dhe radiove per te degjuar se cfare afrojne ato . Mbreme ne te premten e dates 25 Tetor , ne valet e radios me te degjuar ne mergate u degjua dhe zeri brilant i kengetares se njohur shqiptare, apo Princeshes se humorit shkodrane z. Drane Xhaj ! Ishte nje prezantim i jetes se saj i veprimtarise se aktores se humorit ne 42 vite . Nje periudhe e gjate , ku z. Drane njeh vetem arritje. Ajo sot ka dale ne pension, por ndjehet jashtezakonisht mire dhe eshte mjaft aktive ne veprimtari te ndryshme , qe organizohen ne Shqiperi, ne Kosove dhe ne Mergate. Kur e pyet ajo ndjehet shume entusiaste dhe te tregon se po punon me nje film me metrazh te shkurter , qe eshte shkruar dhe po vihet ne skene nga dy te rinj, qe e duan punen, por mbi te gjitha duan artin. Aktorja flet me shume dashuri per koleget e saj dhe u jep atyre vleresimet maksimale , ku vlereson punen dhe kontributin qe ata i kane dhene per tu bere kjo aktore e madhe qe eshte . Me shume thjeshtesi tregon se do te kete nje aktivitet se shpejti, ku shpreson qe Presidenti i Republikes, z, Ilir Meta , do ti akordoje titullin e larte “Mjeshtre e madhe” . Megjithse z. Drane e ka merituar ate vite me pare , per gjithe ate cfare ajo ka dhene ne jeten e saj, påer dramen, per filmin e mbi te gjitha per humorin shqiptar ,ndaj ajo e pret ate vleresim edhe pse vone, por populli ka nje shprehje ku thote “- Me mire vone se kurre “.

Me z. Drane ishte nje mbremje e bukur , ku u bashkebisedua diku nje ore e 15 minuta dhe pat mjaft mesazhe , por dhe paraqitje te drejtperdrejta , nga Australia dhe nga Amerika, ku vleresuan punen dhe aktivitetin e saj te madh ! Gjate bisedes z. Drane u paraqit dhe me disa materiale te shkurta humoristike !

I deshirojme jete te gjate artistes se madhe te humorit shkodrane z. Drane Xhaj dhe mire u degjofshim dhe herave te tjera me biseda te ndrysme per krijimtarine e saj ne vazhzhdim !

Kjo bisede u realizua nga Studio nr. 2 dhe nga Moderatori Luigj Shkodrani !

Stafi i radio Projektit 21

Kopenhage – Danimarke , me 26 tetor 2019

Ne radio Projekt 21 – Per here te pare Gjeneral Rexhep Selimi .

No Comments Intervista Lajme

Ne radio Projektin 21 , ne Danimarke, per here te pare , Gjeneral Rexhep Selimi , ne nje interviste per zgjedhjet ne Kosove . Ishte ore e vone e nates , pas ores 23.00 , te dielen e 29 shtatorit, pas nje ngarkese zgjedhore  dhe pas shume takimeve ne komuna te ndryshme te Kosoves, ai nuk e refuzoi intervisten dhene Moderatorit te radio Projektit 21 , z. Luigj Shkodrani . Ne fillim te intervistes , me insistimin e Moderatori ju kerkua Gjeneralit te flase dicka per degjuesin e radios e sidomos per Mergaten, meqe z. Selimi ka qene luftetar i Komandat Adem Jasharit . Ai e pranoi , megjithse tha qe une nuk dua te perfitoj nga lufta, se lufta ka qene tjeter dhe zgjedhjet jane tjeter. Atje me ka kerkuar atdheu ti dalim zot dhe ketu kerkoj voton , si individ, per ti sherbyer popullit tim ne paqe, nga politika jo e mire e ketyre 20 viteve, ku per fat te keq nga qeveria e Kosoves , nuk eshte punuar si duhet  dhe nga kjo pune jo e mire , nje pjese e te rinjve jane larguasr nga vendi . Ai kishte mesazhe per popullin ne Kosove, per te rinjet dhe foli me gjate edhe per mergaten, ku kerkoi qe ata te jene me te vendeshem ndaj vendelindjes . Me ardhjen ne pushtet te VV, do te fukuson ne luften pa kompromis nda korrupsionit, ne lehtesimin e Mergimtarve per te investuar ne vendelindje . Ai premtoi se me Albin Kurtin kryeminister , shqiptaret e Kosoves i pret nje ndryshim i madh ! Mergimtare te ndryshem derguan pyetje , por dhe e pershendeten dhe i uruan fitore VV. Ne mesazhet e mergimtarve shkruaj, se ata presim shume nga Albin Kurti dhe nga VV . Ata qe kane mundesi per te votuar i premtuan votat e tyre per VV. Kjo interviste u mbyll pas mesnate edhe pse interesi i degjuesve ishte i madh, por meqe ishte dite e diele dhe te nesermen z. Selimi kishte edhe shume takime te tjera me elektoriatin e tij  e ndalem intervisten, ku na premtoi qe nuk eshte hera e pare dhe as e fundit qe ne do te jemi se bashku ne biseda me mergaten . Radio Projekti eshte i hapur per te gjitha partite politike , qe te shpalosin programin e vet edhe ne radion tone ! 
Stafi i radio Projektit 21 !
Danimarke me 01 tetor 2019 

Bisede ne studio , me aktivistin Fexhri Asipi Abrashi, per zgjedhjen ne Kosove dhe situata ne trojet tona dhe prezantimi i Kandidatit per Deputet z.Nexhmi Muciqi .

No Comments Intervista Lajme

Mbreme ne ora 21 ne radio Projektin 21 , nen drejtimin e Moderatorit Luigj Shkodrani u zhvillua nje teme – Per zgjedhjet ne Kosove. I ftuar ne studio ishte aktivisti i njohur ne Danimarke , ushtar i tre luftrave z. Fexhri Asipi Abrashi . Me te u bisedua per aktivitetin e tij gjate luftrave te zhvilluara ne trojet arbnore , per aktivitetin e tij ne komunitetin e Danimarkes, per aktivizimin e tij ne shoqaten “Cameria” me qender ne Kosove , ku deget e saja i ka edhe ne Mergate . Me pas ne ne ora 21. 30 bisedes tone ju bashkua edhe ish kryetari i shoqates “Cameria” me qender ne Kosove , kandidati per debutet nen siglen e PDK z. Nexhmi Muciqi. Me te u bisedua per aktivitetin e tij ne sherbim te ceshtjes kombetare, per aktivitetet e tij me shoqaten “Cameria” dhe degjuesi u njoh me platformen e tij ne keto zgjedhje te dates 6 tetor ne Kosove . Shume degjues derguan mesazhet e tyre ne perkraje te kandidatit dhe premtuan se voten e tyre do ti a japin z. Nexhmi ne keto zgjedhje, sepse eshte zgjedhje me e mire e bere . Ato u shprehen ne mesazhet e tyre qe Ai do ti perfaqesoje gjeresisht . Me pas u vazhdua biseda me te ftuarin ne studion nr. 2 te radio Projektit 21 , z. Fexhri Asipi Abrashi. Kishte shume vete qe donin te dinin edhe per situaten e shqiptarve ne Maqedonin e Veriut , ku Mysafiri ju pergjigj pyetje te degjuesve dhe komenteve te tyre te vazhdueshme . Ishte nje bisede e gjate, por meqe ishte edhe kurioziteti i degjuesve u vazhdua biseda . Pati raste qe u kalua ne ofeza per figurat politike dhe drejtuese te shtetit te Kosoves dhe te Shqiperise, kuptohet nga deshira e mergimtarve per ta pare tokat Arbenore te ecin me me ritem, sepse largimi i rinise , si ne Kosove dhe ne Shqiperi e Iliride i brengose shume mergimtaret dhe i ben nganjehere te dalin edhe jashte vetvetes , duke pare se cfare po heqin edhe ata duke punuar ne mergim , ne tre nderrime, si e si per te mbajtur dhe familjet e tyre ne vendelindje. Kuptohet se stresi rritet pastaj. Radio Projekti 21 dhe i gjithe stafi eshte i hapur dhe i mirepret te gjithe ata qe u del emri, apo ndjehen te ofenduare , te kerkojne dhe te percjellin opinionet e tyre, apo te bejne reagimet , ashtu se si duhet bere, por duke i paraqitur ato me fakte konkrete dhe te detajuara ato. Gjithsesi ne stafi i radios, kerkojme edhe falje per ndonje leshim , ndoshta me teper se duhet, por dhe nje gje duhet te jete e qarte, ne nuk bejme programe te rregjistruara me perpara, por ato percillen ne kohe reale dhe drejt per drejt nga biseda ne studio. Cdo gje eshte LIVE. Ndaj kur je Live , ka edhe ndonje lapsus, pa vetdije, apo nga shpejtesia . Urojme qe shqiptaret te dine te debatojne dhe , kur debatojne te paraqesin fakte reale dhe jo me hamendje , te flasin keq per nje politikan, apo per nje qeveritar. Valle a do ishte me mire, qe nese mergimtaret tane kane ide dhe projekte ti paraqesin ne vendelindje dhe te behen pale me ta , duke kontribuar direkt ne baze !

Sektori i shtypit prane Radio Projektit 21

Kopenhage – Danimarke , 23 shtator 2019

U martua pak ditë më parë, Erik Lloshi rrëfen njohjen me partneren: Dy javë për ta puthur!

No Comments Intervista

“Më është dashur dy javë që ta puth, ka qenë shumë e vështirë Romina”, kështu u shpreh këngëtari Erik Lloshi teksa rrëfente se si u njoh me partneren, Romina, që sot është bashkëshortja e tij. Këngëtari dhe bashkëshortja e tij ishin të ftuar sot në emisionin “Rudina” në Tv Klan. Gjatë emisionit Romina u shpreh se që në takimet e para me Erikun kishte kuptuar që do kishte diçka serioze me të.

Eriku dhe Romina janë njohur nëpërmjet motrës së tij, pasi të dyja punojnë në bankë. Pothuajse pas një viti lidhje, ata vendosën të ndërmarrin një hap tjetër duke e kurorëzuar lidhjen e tyre në fejesë, e më pas në dasmë.

“Unë kam mbaruar Ekonomikun dhe punoj në bankë. Që në takimet e para me Erikun kuptova që do kisha diçka serioze me të. Më bënte të ndihesha e lirshme sikur kisha kohë që e njihja. E kam kuptuar shumë shpejt që do jetë mashkulli i jetës time”, tregoi Romina.

“Romina punon në bankë bashkë me motrën time dhe e kam parë rastësisht Rominën në kafe me motrën. Motra ka qenë shkak i njohjes sonë. Ka pak më shumë se dy vite që jemi bashkë. Fillimisht mora informacion tek motra për Rominën. I shkruajta vetë Rominës, fillimisht i çova një buzëqeshje. Filluam të flisnim dhe më pas u takuam. Më është dashur dy javë që ta puth. Nga takimet me të kuptova që të impononte respekt dhe duhej të mateshe mirë përpara se t’i flisje. Ka qenë shumë e vështirë Romina. 6 muaj pas njohjes u fejuam”, tha këngëtari.

/Agjensia e Lajmeve Sot News/

Fatime Fetai: Pa e ndriçuar rastin “Monstra” nuk shkoj askund

No Comments Intervista Lajme

Prokurorja speciale Fatime Fetai është shprehur e bindur për ndriçimin e rastit Monstra. Ajo në një emision të 1tv, tha se këtë rast e ndjenë ngarkesë në vetvete dhe se pa e ndriçuar atë, nuk mendon për ndonjë drejtim tjetër.

“Pa u përfunduar rasti Monstra të cilin personalisht e ndjej sikur ngarkesë dhe njëkohësisht kamë dëshirë dhe e kam pasur që kur kam hyrë në PPS për ta zgjidhur, jo vetëm nuk do të lëviz, por as nuk mendoj në drejtim tjetër”, deklaroi Fatime Fetai, Prokurore speciale.

Fetai foli edhe për bisedimet pushtet-opozitë, për arritjen e një marrëveshjeje për ligjin për Prokurorinë Publike. Ajo u shpreh e pakënaqur me njerëzit të cilët po i udhëheqin këto bisedime, pasi siç tha, disa prej tyre janë të dyshuar për vepra penale.

“Unë nuk mund të di sa herë do të ulen, të merren vesh, të negociojnë dhe si do të merren vesh në fund, pro vetëm një gjë mund të apeloj. Nëse partitë politike mendojnë të sjellin ligj, në të cilin do të vendosin dispozita me të cilat do të pamundësohet që secili që ka shkelur ligjin, të përballet me drejtësinë, më mirë është që hiq mos ta sjellin atë ligj. Nuk na duhet neve ligji që vetëm të themi se i përmbushëm kushtet që të shkojmë përpara dhe ta hutojmë opinionin, ndërsa ligji të jetë përplot me pengesa në punën tonë të mëtutjeshme. Ajo do të nënkuptonte, se politikanët tanë, edhe pushteti edhe qeveria, duan që ta amnistojnë krimin”, theksoi Prokurorja speciale, Fatime Fetai.

Mandati për mbylljen e rasteve të PPS-së përfundon në shtator, dhe nëse ky mandat nuk vazhdohet, Fetai tha se do të shkaktohej në kaos me lëndët e hapura. Megjithatë ajo shtoi se në vendin tonë është traditë që marrëveshjet të arrihen në moment të fundit, andaj tha se edhe marrëveshja për ligjin për Prokurori publike do të arrihet, siç tha, në ora 12 pa 5./TV21

ina-online.net

“Kur isha ushtar në Gardë”! Gena qan flokët e qethura në 1992-in

No Comments Intervista Lajme

Nëse ka një element që e identifikon këngëtarin Gena në paraqitjen skenike të tij, ato janë flokët. Pyetja që lind është: A i ka prerë ndonjëherë flokët ai?

Teksa ishte në “E Diell”, këngëtari ndër të tjera kujtoi me humor atë moment. “Kam një histori të dhimbshme kur m’i prenë flokët. Unë kujdesem shumë për to dhe mendoj se i gjithë sekreti im është te flokët”, nis rrëfimin e tij Gena.

“Në vitin 92 kam qenë ushtar në Gardë, në zonën e ish-bllokut në Durrës. Teksa isha në shërbim më zuri gjumi”, tregon ai.

Por, çfarë ndodhi më tej?

“Dënimi më i madh që mund të më jepnin në atë kohë ishte mbajtja prej dy muajsh në Policinë Ushtarake dhe aty m’i qethën flokët tullë”, shpjegon këngëtari.

Edhe në situata të sikletshme, Gena sërish gjen vend për batuta.

“Më e forta ishte se nuk e shikoja dot veten, sepse s’kishte pasqyrë dhe isha shumë kureshtar të shikoja veten pa flokë, do të dukesha llapush apo jo!? Dhe e di ç’bëra? Mbusha me ujë lavamanin e betonit dhe aty pashë veten tullac”, ka treguar duke qeshur Gena.

gazeta-shqip.com/

Rrëfehet Parashqevi Simaku: Jeta ime në Amerikë, brenga që lashë pas

No Comments Intervista Lajme

Parashqevi Simaku, këngëtarja e dashur e shqiptarëve iku nga Shqipëria në vitin 1992. Asnjë lajm prej saj, derisa u rikthye. Për të marrë pjesë në Festivalin e Këngës dhe dhënë një koncert në Shqipëri. Ishte viti 1997. Koha e gabuar për ta bërë këtë. Në Shqipëri luftohej.

Parashqevia dha këtë intervistë, në Hotel Rogner, për gazetaren Rudina Xhunga. Ishte 14 shkurt 1997.

Ndaj edhe pse në Shqipëri kishte luftë, të gjitha pyetjet janë për dashurinë.

Intervista nuk u botua për shkak se gazeta “Koha Jonë” u dogj më 2 mars 1997.

Ajo u botua e plotë, vetëm pas rihapjes, më 4 maj 1997.

Prej asaj kohe Parashqevei Simaku nuk ka folur më kurrë, askush nuk di çfarë ndodhi me të. Përveçse dimë me siguri që e duan akoma. Në Shqipëri, këtë divë të këngës, e duan të gjithë.

Nga Rudina Xhunga

Na thoni një datë që e veçoni nga të tjerat?

Dita e të dashuruarve. Në 14 shkurt ’96, Robert, im shoq më propozoi martesë. Atë mbrëmje shkurti, ai më ftoi në restorantin Xhons të Beverly Hills, ku më dhuroi unazën e familjes së tij. Më pas mësova se po në atë restorant ishte martuar dhe Merlin Monro.

Si u njohët?

Nuk pata ndonjë romancë dashurie, sepse e vetmja dashuri që më ka lindur, më zhvillohet dhe besoj s’do më vdesë kurrë, është muzika, por s’kam harruar kurrë se në jetën time familja zë një vend të rëndësishëm. Njohja jonë erdhi për shkak të punës së përbashkët. Ai ishte instrumentist, i binte kitarës dhe këndonte në grupin, ku e shoqëruar nga 6 muzikantë, unë këndoja. Ndërsa po i jepnim dorën e fundit punës për të përfunduar albumin tim, më pyeti një ditë nëse mund të dilnim bashkë.

Përgjigja juaj ishte menjëherë po?

Një shqiptare nuk thotë menjëherë po, qoftë dhe në Amerikë. Unë kujtoj t’i kem thënë: “Puno me mua, ose dashurohu me mua”, ndërsa ai m’u përgjigj se nuk do t’i pëlqente t’i ndante. Ai është shumë simpatik dhe unë duke i lënë refuzimet mënjanë, i shpjegova, që më parë duhet të respektonte traditën e vendit tim, pra t’i kërkonte dorën e vajzës, prindërve të mi, me anë të një letre. Kjo në fillim s’i pëlqeu shumë, por duke shkruar një letër të gjatë, të gjatë, nisi t’i dukej gati zbavitës fakti që iu shkruante dy njerëzve të panjohur, kundrejt të cilëve ndjente detyrim shpirtëror. Prindërit e mi i kthyen përgjigje pas dy javësh dhe pasi u prezantova në familjen e tij, për të dy nisi një jetë tjetër, një jetë e përbashkët që na duket sikur do të vazhdojë përjetësisht. Me kohë, kam kuptuar se ia vlen të ndash jetën tënde me një njeri të mrekullueshëm si Robert.

Robert është i mrekullueshëm, pse është i bukur, apo ka të tjera veti dhe karakteristika të padukshme për syrin e të panjohurit?

Është vështirë të flasësh për burrin tënd, por ajo që më duket kryesorja është ndjeshmëria e tij, ngrohtësia njerëzore me të cilën të rrethon, dashuria që të dhuron.

Ju e kishit thirrur ngaherë në ëndrrat tuaja një njeri si ai?

Unë kisha shkruar një listë dikur, me 10 veti që duhet t’i kishte bashkëshorti i ardhshëm. Roberti ka 13.

Pra në vitin ’92 kur u larguat nga Shqipëria ishit pothuajse e bindur, se, askush këtu nuk do mund të qe i denjë për listën tuaj 10 kërkesëshe?

Nga Shqipëria ika zemërthyer prej lidhjes me një njeri i cili dukej se ecte në një rrugë krejt të kundërt nga e imja. Kur kuptova se sado të përpiqesha, rrugët tona s’do e kishin kurrë një pikë të përbashkët, sakrifikova dhimbjen time, për t’u larguar drejt së panjohurës, por jo me ide krejt të paqarta, pse ajo që gjithmonë më ka udhëhequr, ka qenë ambicia për të ecur në rrugën e artit.

Tani që jeni mirë, ç’kujtoni nga koha kur ishit keq?

Unë jam munduar të ruaj nga ajo histori dashurie vetëm të mirat, të bukurat, të cilat i kam bërë pjesë të jetës sime. I jam mirënjohës atij njeriu për ç’më dha dhe kam hedhur në harresë gjithë vuajtjet dhe dhimbjet.

Ç’e bënte të pamundur lidhjen tuaj?

Mospasja e idealeve të përbashkëta.

Ideali juaj ishte muzika. Po i atij?

Politika. Unë i jam dedikuar e gjitha idealit tim dhe them se nuk do e braktis kurrë. Për të s’di gjë.

Personit që s’doni t’i përmendni emrin, është pra një aventurë e harruar?

Ndjenja për të ishte plotësisht dashuri.

Pra dhe kur zemra thyhet një herë, sipas jush ngjitet sërish. S’ka gjë të pariparueshme?

Ka gjëra më të rëndësishme në jetë se dashuria…

Si për shembull martesa?

Jo pikërisht ajo. Për mua më e rëndësishme ishte riedukimi i vetvetes. Nëse ke synim të ecësh para, duhet të mos e harrosh të shkuarën, por të mos guxosh kurrë të kthesh kokën pas. Në të kundërt rrëzohesh.

Ju keni kaluar gjithë vështirësitë e mundshme dhe tani jeni një zonjë elegante dhe e qetë, apo pavarësisht nga ndryshimi i mbiemrit keni ngelur Parashqevi Simaku?

Deri tanimë unë kam mësuar, eksperimetuar, gabuar dhe pësuar. Tani po nis jetën e vërtetë.

Tregoni një gabim tuajin sentimental, pse ai ndikon dukshëm tek puna, sidomos kur puna është arti.

Jam zemërbutë dhe duhet ta kenë shkelur me mua. Kaq.

Pa emra?

Sigurisht.

Pra sipas jush thashethemet e pazakonta kanë krijuar një imazh irreal për ju?

Thashethemet për artistët, janë nga më të paimagjinueshmet, por unë mundohem t’i marr për kompliment. Madje të tilla ngacmime për mua dikur ishin bërë pjesë e jetës, aq sa gjatë qëndrimit në Amerikë ndjeja se më mungonin.

Shkollën 8-vjeçare dhe të mesme në Kavajë. Mandej befas e famshme dhe më tej studente e dramës. Një gjah i mirë për thashethemet…

Unë jam vajzë e dy prindërve që si shumë të tjerë në Shqipëri nuk kanë pasur mundësi të përfitojnë nga puna e tyre. Kësisoj më është dashur të luftoj si për ëndrrat dhe për mundësitë ekonomike.

Jam munduar sidomos të ndihmoj mesa mundem familjen time. Babai dhe nëna ime janë dashuria dhe mbështetja shpirtërore më e madhe që kam pasur ngaherë. Atyre iu dedikoj jetën dhe ëndrrat e mia. Ata ishin artistë të lindur dhe kultivuan e lejuan tek unë ndjenjën artistike, me gjithë thashethemet dhe ngacmimet e zakonshme që më rrethonin, e që asnjë prind s’dëshiron t’i dëgjojë për bijën e vet.

Unë nuk kam bërë asnjëherë me ta artisten, por fëmijën e përulur, vajzën që lan, pastron shtëpinë, që s’del, kur ata nuk duan, që para se të futet në shtëpi nga shfaqja, fshin trukun që ata s’e durojnë dot, që ju kërkon kohë, pak kohë për martesë, duke ju premtuar se padyshim një ditë do t’i gëzojë si cilado vajzë, prindërit e vet, me martesën e aqpritur.

A ju ka kërkuar nëna juaj të martoheshit me ndonjë djalë të mirë në Kavajë?

Si jo. Madje më kishte zgjedhur një djalë simpatik, nga familje e mirë, që sipas saj ishte ideali.

Mendoni se do të vazhdonit të këndonit tani, po të ishit martuar me djalin nga Kavaja?

Mendoj se do të kishte nisur dhe ai të këndonte duet me mua.

Nëna juaj s’është penduar që ju la kohën të cilën kërkonit?

Prindërit e mi janë të kënaqur nga zgjedhja ime, madje një mbrëmje nëna më hapi dy valixhe ku ishin ruajtur ato që kishte blerë me rrogën e ruajtur në vite, për pajën time. U lumturova dhe i premtova se do t’i merrja të gjitha në Amerikë. Kur blinte ato, duke kursyer nga ushqimi i përditshëm, me siguri ajo ka ëndërruar për të bijën një burrë si ai që unë kam tani. Ndaj jam e lumtur që e bëra të lumtur.

Robert është shqiptaro-amerikan?

Prej 100 brezash amerikan.

Çfarë i treguat nënës suaj për Robert, kur e sollët në Shqipëri?

I thash se ne jemi të dy heronj, pse prej ditës që jemi njohur bashkë, nuk jemi ndarë asnjë moment dhe kjo jo vetëm që nuk na lodh, por na lidh më shumë. Bashkëpunojmë, bisedojmë, argëtohemi dhe nuk e kuptojmë s’i kemi bërë, kur nuk njiheshim.

Ju duket e pamundur ekzistenca e të tretit, fëmijës?

Fëmija është i mirëpritur, po erdhi, por për ne të dy do të qe mirë të mendonim ende për të ardhmen tonë profesionale, para se ai të na trokasë në jetën e përbashkët. Robert është laureuar në ekonomi, është një instrumentist i shkëlqyer, por e ka lënë në pritje karrierën e tij duke m’u përkushtuar mua, pse ka shumë besim tek talenti dhe dëshira ime për të ecur. Ne porsa kemi përfunduar një album “Fluturoj brenda tempullit tim” ku këngët janë shkruar dhe kompozuar 80% nga unë dhe 20% nga ai..

Ju në Shqipëri vetëm keni kënduar. Tani si keni mundur dhe të kompozoni?

Më parë unë nuk e kam provuar. Në Amerikë kam studiuar dhe punuar duke mundur së fundi të kompozoj, sidoqoftë jo krejtësisht vetëm. Krahë më ka dhënë sidomos kënga popullore shqiptare që e kam kënduar për aq shumë kohë në Shqipëri.

Dhe në Amerikë fillimisht?

Po, në Amerikë më ftoi një familje dibrane e cila më lidhi një kontratë pune nën restorantin e saj në Nju Jork. Vetëm se nuk këndova ato këngët e trishtuara popullore që linin shije të keqe, por shfrytëzova fillimisht repertorin tim të muzikës popullore dhe asaj të lehtë. Ndjenjat që përcillja tek shqiptarët në Amerikë, fitimi fillestar, nisi të më pëlqente, por pa harruar që sapo kisha hyrë dhe duhej të vazhdoja. U njoha me Antoni Athanas, i cili është heroi i ëndrrës sime.

Ai kishte arritur majat e suksesit dhe përderisa Amerika atij ia kishte dhënë këtë mundësi, pse të mos ma jepte mua. Ndaj i kërkova një mendim të sinqertë dhe ai së pari më këshilloi hapin e parë, të mësoja gjuhën. Mandej më prezantoi me Stan Dragotin, të cilit i thashë se nuk kërkoja prej tij të më bënte artiste, por si thotë fjala e vjetër amerikane: “Fati është të njihesh me njerëzit e duhur në kohën e duhur”. Për mua njeriu i duhur ishte ai, koha më ngelej ta përcaktoja. Për një vit jetova e vetme në Nju Jork, ku fillova një kurs intensiv gjuhe, të shoqëruar nga njohja e muzikës amerikane.

Si e siguronit financimin e kurseve?

Duke punuar padyshim shumë dhe duke dëshiruar shumë të arrij. Në Amerikë mjafton të duash dhe të dish të kërkosh atë që do, është i vetmi vend, ndoshta, ku cilido qofsh, s’ka ëndërr që s’të bëhet realitet.

Veç martesës suaj, jeta juaj sentimentale në Amerikë ka qenë e bardhë, e zbrazët?

Ka qenë e mbushur me eksperienca të ndryshme, por jo të rëndësishme. Dashuria e vetme që më mbante ka qenë afrimi tek ëndrra që sa më shume i afrohesh aq më shumë të largohet. Unë kam temperament, di të kërcej, të josh, të vishem, mësohem shpejt me të renë, por të gjitha di t’i tregoj me masë, e aty ku duhet. I përkas një vendi konservator si Shqipëria, një familjeje ku nëna rrinte në radhë për ushqimin tonë, ndaj s’ka si të mos e njoh ndjenjën e masës.

Si tentuat mandej Hollivudin?

Një profesor i imi, pasi nisa të këndoj anglisht në restorantet amerikane më këshilloi: “Simaku provo Hollivudin. Konkurrenca duhet parë në sy që të përballet dhe konkurrenca e artit është Hollivudi”. Takova sërish z. Dragoti që u habit nga anglishtja ime e përmirësuar dhe më ndihmoi duke më prezantuar me njerëz që dikur për mua ishin copëza të ëndrrës, e cila në saj të dashamirësisë së njerëzve që kisha rrotull dhe këmbënguljes sime, po bëhej realitet.

Ka aq shumë amerikanë që këndojnë. Pse një shqiptare duhet të fitojë lojën në tokën e tyre?

– Sepse ata janë të gjithë njësoj. Unë jam ndryshe, muzika ime, të kënduarit tim, folklori i vendit tim, shpirti im, ambicia ime është ndryshe, është shqiptare. Një origjinalitet ngaherë e kudo mirëpritet.

Ju jeni e mirëpritur në Amerikë?

Kam 4 vjet që jetoj atje. Pas kaq kohësh munda të arrij në pragun e ëndrrës amerikane për të qenë dikush. Tani për mua dera është e hapur. Puna është në do futem me këmbën e majtë, apo atë të djathtë.

Dhe ndërsa gjendeni në prag të ëndrrës befas ju e lini mënjanë për t’ju kthyer të shkuarës, Shqipërisë.

Shqipëria është vendi të cilit i përkas unë dhe gjithë ç’do mund të realizoj në jetë. Më është dukur këto kohë se isha gati profesionalisht të nisja koncertet në Europë dhe si pikënisje do të ishte vendi im. Situata përkohësisht nuk më duket e përshtatshme, pasi punët s’duken se po shkojnë mbarë, por mendoj se vështirësitë si në jetën e një njeriu dhe të një kombi janë pjesë e rimëkëmbjes. Unë nuk munda të jap këtu koncerte, por kjo s’do të thotë se s’do kthehem sërish.

Im shoq që është njëkohësisht dhe menaxheri im po lidhet me disa firma të huaja që do na mundësojnë shfaqjet në disa vende të Europës dhe unë mendoj se kënga popullore shqiptare e përpunuar, e moderuar, kënduar prej meje jo vetëm do të pëlqehet, por edhe do të duartrokitet në skenat e Europës që e kanë njohur dikur këtë këngë nga zëri i paharrueshëm i Vaçe Zelës dhe duhet të vazhdojnë ta njohin e ta dallojnë nga muzika e popujve të tjerë, pse vërtetë kënga jonë është ndryshe, është e bukur, është e mrekullueshme. Ajo është vetë fati dhe çelësi i suksesit për kë provon ta paraqesë në skenat e huaja dhe të pretendojë duartrokitje, lule dhe sukses.

Unë kam investuar shumë për të ardhmen time. Kam harxhuar gjithë ç’kam fituar për edukimin tim profesional e atë njerëzor. Tani kam gjithë mundësitë jo vetëm për ta paraqitur shkëlqyeshëm vetveten, por dhe vendin tim, folklorin tonë të jashtëzakonshëm.

Besoni tek ato që thoni apo siç e treguat në skenën e festivalit ju pëlqen ekzibicioni?

Në festival nuk bëra ekzibicion, por thjesht u kënaqa kur im shoq m’u afrua e më puthi ndërsa këndoja për herë të parë bashkë më të, në një skenë ku ngaherë kisha qenë e vetme. Besoj se nuk është i mençur ai që tregon përralla, por ai që bën përrallën e vetë realitet./dritare.net