Home

Lajme

Violinisti Elvin Hoxha përzgjedhet në 8 muzikantët më të mëdhenj të botës

No Comments Intervista Lajme

Muzikanti me prejardhje shqiptare dhe i njohur botërisht, Elvin Hoxha është renditur në 8 muzikantët më të mëdhenj të botës në konkursin ndërkombëtar të Kinës, në Shangai.

Ai është vetëm 24 vjeç por me performancat e tij ka pushtuar skenat botërore.

Hoxha ka treguar se që kur ka qenë 4 vjeç, gjyshja e tij dëshironte që të bëhej violinist. Ai u shpreh se më shumë luan në Evropën perëndimore dhe në Turqi.

“Por kam qenë edhe në Shqipëri për të takuar familjarët e babait, por edhe për koncerte, në Shkodër dhe në Tiranë”, tregoi violinisti per “Shqipëria Live”.

Evini tregoi eksperiencen e tij në Rusi: “Isha i ftuar të luaja në Kremlin dhe aty ndodhej Putin, familja presidenciale dhe politikanë. Aty luajta me orkestrën e mrekullueshme. Putin tha se ishte e mrekullueshme, dhe më ftuan në Moskë për disa herë të tjera”, vijoi ai.

I pyetur se pse jeton në Gjermani, duke qenë se është lindur dhe rritur në Turqi, Elvini tha se ka profesorin e tij në këtë shtet.

“Gjermania është një prej vendeve më të rëndësishme për muzikën klasike. Erdha për të studiuar me një profesor shumë të mirë të violinës. Dua që edhe emrin tim ta bëj më të njohur në Evropë”, rrëfeu violinisti.

Gjithashtu Elvini tregoi se ka objektiva për të ardhmen e tij, ai dëshiron që të bëhet një solist.

“Dua të jem një solist, më pëlqen orkestra, por dua të luaj në salla ta mëdha që të luaj vetëm. Dua të jem Elvin Hoxha nga Shkodra, dua të jem vetvetja, dua të krijoj emrin tim”, tha ai, i cili shtroi se për t’u bërë violinist i suksesshëm duhet të punosh të paktën 4-5 orë çdo ditë.

Hoxha tregoi në fund se në prill do të vijë në Tiranë, pasi është i ftuar që të jetë pjesë e një koncerti.

Burimi/ KultPlus.com

Gjuzi kërkon shtyrjen e parlamentareve: Si mund të shkosh në zgjedhje në pandemi? Nëse vidhet e grabitet vota…

No Comments Intervista Lajme

Kreu i Partisë Konservatore, Kujtim Gjuzi, kërkon shtyrjen zgjedhjeve të përgjithshme parlamentare.

I ftuar në Ora News, ai nuk e sheh të përshtatshme mbajtjen e tyre me 25 prill për shkak të situatës së krijuar në vend nga pandemia.

Gjuzi: Nga Këshilli i ekspertëve çdo ditë ka 11-12 të vdekur, ka deri në 240 shtrime. Po ashtu kemi konstatimin që gjatë 24 orëshit kemi 900-940 të infektuar me koronavirus. Është e pashpjegueshme sesi qeveria e ka toleruar këtë lloj gjendje, sesi qeveria ka thënë që në vitin zgjedhor do të kemi një situatë të përmirësuar, pritej që në fund të janarit të mbyllet çdo gjë. Kryeministri jo vetëm bën një vaksinë të kontrabanduar por nuk ka siguruar maksimalen e vaksinave që ka premtuar, këtë e tha dhe mbrëmë. Në një pandemi si mund të shkosh në zgjedhje, me këtë do të bisedosh, kujt do ti flasësh? Unë si deputet kam hapësira, po partitë joparlamentare duke përjashtuar PD, PS, LSI se këto janë të përkëdhelurit e televizioneve kombëtare por në fakt te ju konservatorët kanë gjetur gjithmonë hapësirën e tyre.

Nga ana tjetër Gjuzi nuk parasheh një proces të qetë elektoral.

Gjuzi: Parashikojmë që do të kemi probleme të mëdha me sistemin e votës sidomos tani që “reforma e re” ka realizuar dy kushte, të dyja janë të mangëta, siç është votimi përmes sistemit garë pos numrit 11, 12 që zgjedhin kryetarët PS, PD. Por ne nuk duam të trondisim shtetin shqiptar. Nëse do të vidhet dhe grabitet vota atëherë konservatorët janë gjithmonë konservatorë.Do ketë mosnjohje të rezultatit zgjedhor. Siç e keni dëgjuar Rama ka thënë dhe në Azi do të shkoj dhe nuk e lëshoj mandatin e tretë. Në momentin që një kryeministër thotë do të marr mandatin e tretë duke ju larguar Europës dhe duke goditur fort ambasadorin britanik dhe atë të SHBA tregon se Shqipëria bën regres në çeljen e negociatave. Tani kemi dhe financimin me para të pista, si mundet që mafia të kapë shtetin?

E nëse sot kanë përballë një supermazhorancë që ka në dorë gjithçka, Gjuzi nuk përjashton faktin se në këtë drejtim një dorë ka dhënë dhe opozita parlamentare.

Gjuzi: Çdo shtetar që ka të drejtën e votës, janë për rritjen dhe ruajtjen e jetesës së shqiptarëve. Çdo njeri ka përgjegjësi, këtu nuk e përjashtoj veten. Gjatë kohës së pandemisë Rama ka organizuar një juntë ushtarake. Nxjerrja e autoblindave në rrugë nga Kryeministri ishte një moment i grushtit të shtetit. 10 deputetë, e theksoj, e kemi pasur votën kundër Edi Ramës.

Intervistoi Sebastian Zonja, përgatiti Besjana Kuçana

Burimi/oranews.tv/

Linda Karadaku: Intervistë me oficerin nga Republika e Shqiperisë vullnetar në Luftën për Çlirimin e Kosovës, colonel Dilaver Goxhaj

No Comments Intervista Lajme

  1. Si ndihmuan oficeret shqiptare ne luften e Kosoves?

Përgjigje: Oficerat e Republikës së Shqipërisë që ndihmuan në luftën çlirimtare të Kosovës ndahen në dy grupe: grupi i parë janë ata që ndihmuan në ngritjen e qendrave stërvitore në Shqipëri dhe përgatitën (stërvitën) vullnetarët që vinin nga Kosova dhe diaspora për të shkuar në atë luftë. Ky grup ka filluar herët, qysh në fillim të viteve ’90-të.

Profesioni i oficerit, ndoshta në pamje të përgjithshme kuptohet se ai vetëm urdhëron dhe ushtarët zbatojnë. Por jo, nuk është ashtu. Oficeri është një mësues shumë më ndryshe nga profesioni i mësuesit. Mësuesit e çdo niveli shkollor bëjnë diferencimin e nxënësve në fund të vitit mësimor, dikë e vlerësojnë shkëlqyeshëm, dikë mesatar, dikë mjaftueshëm e dikë e lenë përsëritës të vitit mësimor. Ndërsa oficeri duhet t’i mësoi e t’i përgatisë praktikisht të gjithë ushtarët njësoj, sepse të gjithë do të hidhen njëherësh në sulm, apo të gjithë së bashku do të veprojnë për të mbrojtur pozicionin dhe rajonin e mbrojtjes, dhe kur ta lypi nevoja të dinë të tërhiqen në rregull por ama të gjithë së bashku e me rregull duke mbrojtur njeri-tjetrin. Kështu që oficeri është i detyruar të udhëhiqet nga parimi: Shihni si bëj unë, dhe ejani ta bëjmë së bashku, pasi njeriu mëson më mirë duke vepruar. Këtë detyrë e kryen oficerat që përgëtitën vullnetarët e UÇK-së në qendrat stërvitore për në luftë, duke zhvilluar stërvitje një mujore, dy mujore por ka pas raste edhe më shumë por edhe më pak, në varësi nga situata në Kosovë.

Kur u angazhua NATO në luftë, atëherë në përgatitjen e vullnetarëve që vinin me shumicë nga Perëndimi, përfshi edhe SHBA, u angazhua e gjithë shkolla e Bashkuar e Oficerave duke i stërvitue vullnetarët e lirisë në Feken (Mali me Gropa) dhe në Burrel.

Grupi tjetër i oficerave ishim ne që u futëm brenda në Kosovë para se të angazhohej NATO-ja, por ishim shumë pak, vetëm 5 veta Dy prej oficerave kanë rënë dëshmorë, Indrit Cara nga Kavaja dhe Tahir Sinani nga Tropoja. Dëshmori nga Tropoja Tahir Sinani ishte Komandant i Zonës së Dytë Operative “Pashtriku”, dëshmori tjetër Indrit Cara nga Kavaja ishte komandant i kompanisë autonome të ruajtjes së SHP të UÇK, Adem Shehi – komandant i Br.153 e zonës Operative të Llapit, Bardhyl Tahiri shefi i xhenjos (inxhinierisë) në SHP të UÇK, dhe unë që detyrë kryesore pata mbajtjen e bashkëveprimit të UÇK me aviacionin e NATO-s si dhe zv. i Shefit të Shtabit. Por pati edhe vullnetarë ushtarë të thjeshtë që patën shkuar shumë më herët para nesh në Kosovë, disa prej të cilëve kanë rënë dëshmorë.

Ne, oficerat dhe vullnetarët e tjerë nga Shqipëria që shkuam vullnetarë në atë luftë çlirimtare, nuk bëmë asgjë të veçantë, veçse detyrën tonë si ushtarë të kombit. “Të luftosh për kombin jashtë çdo strukture shtetërore, -ka thënë Faik Konica- është një virtyt i lartë që mund të vjen vetëm nga një vetëdije e lartë”.

  1. Si ju kujtohet juve ajo luftë, si ishte të luftoje bashke me shqiptarët e Kosovës kunder makinerisë vrastare serbe?

Përgjigje: Ne atje gjetëm kolegë shqiptarë që kishin mbaruar shkollat ushtarake të Federatës Jugosllave dhe shumë shpejt u bëmë njësoj. Lufta, flas se si e kam konceptuar unë, e kthen oficerin në gjysëm perëndi, pasi të gjithë vartësit që ti komandon e që janë me dhjetra, qindra e mijëra, sytë i kanë tek komandanti, tek oficeri, atij i kanë besuar drejtimin dhe jetën e tyre, tek ai e kanë mbështetur fatin, si dhe te mësimet që ai u ka mësuar ÇFARË të bëjnë në çdo situatë, KUR ta bëjnë, kurse se SI do ta bëjnë, varet po nga aftësitë profesionale që ua ka kultivuar po ai oficer.

Lufta është luftë, ajo nuk është lojë shahu, ku ke kohë të mendohesh për të bërë lëvizjen e duhur, por përkundrazi, vlerësimin e situatës dhe marrjen e vendimit duhet t’i realizosh brenda pak sekondash, ndryshe je i vrarë ti, si epror në radhë të parë, dhe gjithë vartësit e tu. Kështu që lufta kërkon të dish si të luftosh, të njohësh temperamentin dhe karakterin e çdo vartësi, të njohësh armët që ke në përdorim dhe taktikën e tyre, të njohësh mirë armikun që e ke përballë, pasi po nuk e njohte armikun siç njeh forcat që ti komadon, fitoria është gjysëm për gjysëm, s’dihet se cila palë fiton. Në luftë, pas mënçurisë, guximi dhe trimëria janë thelbësore. Në luftë sakrifikohen që nga ushtari më i thjeshtë e deri të komandanti më i lartë i ushtrisë për të mbijetuar populli dhe për t’u mbrojtur atdheu.

Ju keni të drejtë kur shprehni kuriozitetin tuaj se “si ishte të luftoje bashkë me shqiptarët e Kosovës”? Ndoshta nuk do të ma merrni për propagandë, por sa herë më ka rënë rasti të ndodhesha në vijë të parë të frontit së bashku me kolegët kosovarë oficerë dhe atje, në transhe, kur më duhej të udhëzoja apo të plotësoja ndonjë koleg se si duhej vepruar në këtë apo atë rast, dhe luftëtarët e thjeshtë nga dialekti e kuptonin menjëherë që unë isha nga Shqipëria dhe aq më shumë që flisja me dialektin e Toskërisë, pyesnin kolegët kosovarë se nga është ky oficeri, dhe kur ata u thoshnin se është nga Gjirokastra, ata harronin që u vinin plumbat përballë, dhe shtyheshin kush e kush të më prekte qoftë edhe pak me dorë. U ngrihej morali në një mënyrë që nuk di se si ta shpjegoj, pasi ka gjasa të mos më besoni. Ata thoshnin: Ka ardhur Shqpnianë luftë!, dhe nuk e peshonin fare rrezikun. Kur u përsërit për herë të dytë kjo pyetje në një front tjetër, pyeta kolegët kosovarë, se pse ky lloj reagimi? Dhe u befasova kur më treguan se në Kosovë ishte bërë propagandë nga shumë intelektualë por edhe parti, se Jugu i Shqipërisë nuk e do Kosovën, janë me Greqinë. Nuk po zgjatem shumë në këtë pikë se do të thonë sikur bëj propagandë, por kjo është e vërteta.

  1. Cfarë patë në fushat dhe malet e Kosovës në atë kohë, masakrat, vrasjet, shkatërrimet?

Përgjigje: Kur hyra unë në Kosovë, ditëtët e para të muajit mars 1999, duke kaluar në këmbë nga malet e Sharrit, rrethinat e Kaçanikut, malet e Jezercës, Topillë, Budakovë, Pagarushë, malet e Berishës, ku ndodhej Shtabi i Përgjithshëm i UÇK-së, shumicën e fshatrave i pashë të djegura, thuajse të rrafshuara dhe sa më shumë shihja, aq më shumë më shtohej urrejtja kundër armikut. Armikun po nuk e urreve, nuk e lufton dot. Masakra nuk më ka rënë rasti të shoh, por varre masive – po. Po do të thoni ju se në luftë shkohet për të vrarë ose të vritesh. Nuk është plotësisht ashtu. Në luftë shkohet me bindjen se do e çlirosh atdheun dhe do kthehesh i gjallë. Po mendove vdekjen, nuk të bëjnë këmbët të shkosh në luftë. Është e vërtetë që vetëm në luftë lejohet të vrasësh, sepse në luftë asksh nuk vret nga urrejtja për X apo Y, nga zilia apo për të larë hesapet e veta, por të gjithë e bëjnë sepse kërkohet nga bashkësia, nga kombi yt.

  1. Si e përjetuat çlirimin e Kosovës dhe largimin e trupave serbe?

Përgjigje: Atë përjetim e ndjeva kur lufta u ndërpre dhe luftëtarët fluturonin nga gëzimi që forcat serbe po largoheshin dhe Kosova u çlirua. Ata nuk gjenin mënyrë se si ta shprehnin dhe unë rrija dhe i shikoja me ngazëllim, por nuk merrja dot pjesë në euforinë e tyre. M’u afrua një koleg dhe më pyeti: Shpëtim (emri i luftës), pse rri si i habitur dhe nuk përzihesh në këtë ngazëllim? Dhe unë i thashë: Tashti, këto momente ndoshta po e kuptoj se sa e rëndësishme dhe ëndërrore qenka LIRIA. Unë kam lindur në liri dhe vij nga liria, prandaj e kam të vështirë ta kuptoj këtë lloj ngazëllimi dhe po befasohem.

  1. Si e gjykoni dërgimin e krereve të UÇK-së në Hage? Sa e dëmshme është për luftën e Kosovës për liri dhe pavarësim nga Serbia?

Përgjigje: Unë gjatë luftës katër mujore, mars-qershor 1999, nuk kam psur kohë as të flija e jo më të më shkonte mendja se mund të ndodhnin ngjarje të tilla që i kam dëgjuar veç një a dy vjet pas lufte! Shkuarja e bashkëluftëtarëve të UÇK-së në atë gjykatë speciale, më rikrijoi ndjenjat ngjethëse kur ishim të detyruar t’u mbyllnim sytë shokëve që na i merrte plumbi. Bazuar në akt-akuzën e asaj Gjykate Spciale, ku thuhet se e gjithë hierarkia komanduese e UÇK-së, prej komandantit të Shtabit të Përgjitshëm dhe deri te ai i togës së fundit sipas rreshtimit organik të UÇK-së, do të merren në pyetje si të akuzuar apo dëshmitarë, për gjoja krimet që kanë bërë në luftë ata apo vartësit e tyre, ndërkohë që pala, e cila vrau dhe dogji gjithë Kosovën, e cila vrau 11.840 shqiptarë të pafajshëm, prej të cilëve 1.392 fëmijë deri në 18 vjeç, 296 fëmijë deri në 5 vjeç, 1.739 femra, 1.882 të moshuar mbi moshën 65-vjeçare dhe 5081 të moshave 19-64 vjeçë, prej të cilëve 1.450 ende janë të pagjetur, dhe të gjithë këta të vrarë u groposën në mbi 530 varreza masive, për të cilat Presidenti Bill Klinton më 12 prill 1999 tha: “Historitë që po dëgjojmë janë vërtetë të tmerrshme: forcat serbe mbledhin fshatarët shqiptarë në grupe, i vrasin ata me armë automatike dhe u vënë zjarrin”; u dhunuan 20.400 femra shqiptare; u dogjën dhe shkatërruan 100.589 shtëpi, banesa e objekte të ngjashme; u dogjën 358 shkolla; u dogjën 71 zyra institucionesh; u dogjën 30 shtëpi kulture, 93 biblioteka publike, 123 objekte shëndetësore; u dogjën 215 objekte fetare të besimit myslyman (xhami, teqe, tyrbe); u dogjën Arkivin e Bashkësisë Islame ku ishin dokumente prej shekullit XV; u dogjën 5 kisha katolike; u- dogjën 88.101 objekte ekonomike shtetërore e private ndihmëse; u therrën dhe dërguan në Serbi 70 % të të gjithë gjesë së gjallë (lopë, dhi, kafshë ngarkese) etj., dhe Serbia trajtohet si viktimë e asaj lufte, natyrisht që diçka e keqe paralajmërohet për Kosovën.

Më vjen keq që ka edhe shumë shqiptarë që ngazëllehen dhe deklarojnë pa pikë përgjegjësie se kinse janë vrarë nga UÇK-ja dhe komandantët e saj 100 shqiptarë anëtarë apo kuadro të LDK-së pa dhënë asnjë dëshmi publikisht, por fshehtas, përmes Serbisë, e cila ka çuar 50 mijë faqe me shpifjet e kësaj kategorie shqiptarësh dhe serbësh, gjë që për mua janë shantazhistë. A e dini ju se çështë shantazhi? Po u kujtoj çfarë thotë Balzaku: “Shantazhi është një nga vrasjet më të poshtra; ajo është një krim shumë më i neveritshëm se vrasja; vrasësi ka nevojë për një kurajo të tmerrshme, ndërsa shantazhisti – jo”.

  1. Çfarë është Kosova për ju?

Përgjigje: Kosova është Shqipëri. Shumë intelektualë e politikanë shqiptarë në Kosovë dhe shumë të tjerë kosovarë që kanë lindur e jetuar në Republikën e Shqipërisë, deklarohen shpesh se “Enveri, me demek Shqipëria, e shiti Kusovën”. Unë u shtroj atyre pyetjen: Pse nuk erdhët t’ia merrnit Serbisë atë që i kishte “shitur” me pa të drejtë dikur Shqipëria? Dyshoj se një pjesë e tyre ka gjasa të jenë dëshmitarë shantazhistë të fshehur për ato gjoja vrasje nga UÇK-ja. Nuk mendoj se duhet shtuar diçka më shumë thënies së Konicës që ua theksova më lartë. Por, të jeni të sigurtë, se gjithkush që shkon në luftë çlirimtare, shkon për vlera shpirtërore, do të ketë gjithnjë kundër patriotët e “flaktë” si dhe ata që janë patriotë për hir të portofolit, por që shpesh njëri dhe tjetri janë të mishëruar tek i njëjti person.

7.Si ishte bashkepunimi me NATO-n?

Përgjigje: Bashkpunimi me NATO-n filloi në mbasditen e 23 marsit 1999 dhe përfundoi në 20 Qershor 1999, kur përfunduam bisedimet me Gjeneralin Xhekson, i cili ishte caktuar Komandant i forvave të KFOR-it. Për fatin e keq tonin, deri në datën 18 prill vetëm dy herë aviacioni i NATOs mundi të godiste forcat serbe që vepronin në terren dhe ndesheshin me forcat tona, që ne ua jepnim regullisht ndodhta edhe 10 herë në ditë. Kjo për shkak të kushteve shumë të këqia meteorologjike, binte shi e borë parreshtur dhe retë ishin shumë të ulta, aviacioni (piloti) nuk mund t’i shihte e t’i godiste forcat serbe në terren, por megjithatë godiste objektet statike ku ishin fshehur municionet, karburantet, kazermat dhe qendrat drejtuese të ushtrisë serbe që ne ua jepnim përmes faksit satelitor, të cilët nuk mundej t’i bllokente Serbia, me përjashtim të disa rasteve. Atëherë ne i kalonim përmes lidhjeve në Tiranë, por kuptohet që edhe ka pas ndonjë rast që vjetëroheshin të dhënat. Në të gjitha ditët e tjera prej 18 prillit e deri në fund të luftës komunikimi ka qene perfekt midis të dy palëve.

Tiranë, 29 janar 2021

Tefta Radi Jeta ime nje aventure brenda dhe jashte ekranit

No Comments Intervista Lajme

Nga një vajzë çapkëne dhe dashur, Tefta Radi u kthye në një ikonë e ekranit të TVSH-së. Rastësia e një kolegu për të provuar zërin e saj e çoi atë drejt kësaj rruge të gjatë dhe të mbushur me aventura. Dëshira e saj dhe e prindërve ishte që ajo të bëhej doktoreshë, por kjo nuk u realizua. Gazetaria për të u kthye në një pasion, të cilin e ka dhe sot, duke mos e ndarë kurrë gazetarinë e terrenit nga gazetaria e të qenit folëse në studio. Është njeri që e do shumë jetën dhe lufton që ta jetojë atë sa me bukur. Ne një intervistë ekskluzive për gazetën “Tirana Observer”, Tefta Radi rrëfen në detaj jetën e saj, që nga fëmijëria e deri tani.

Si e kujtoni fëmijërinë tuaj?

E kujtoj gjithnjë me nostalgji. Edhe pse jetesa nuk kishte standardin e sotëm, mendoj se kam kaluar bukur fëmijërinë time. Mendoj se kam kaluar gjithë stadet që duhet të kalojë një fëmijë. Kam qenë një fëmijë e hedhur, e shkathët. Mezi prisja që të vinin pushimet. Prindërit kanë qenë të ngarkuar në punë dhe sa vinte vera me pushimet e shkollës na çonin pranë gjyshërve. Gjysmën e kohës e kalonim në një fshat të Korçës, në Biranj, fshat që unë e kujtoj me nostalgji: përroin ku laheshim, ku ndihmonim gjyshet, ndërsa gjysmën e kohës e kaloja në Leskovik, te prindërit e babait.

Nëna ime ishte korçare, kurse babai nga Leskoviku, të dy nga jugu. …Kujtoj gjyshet tona me të cilat jemi rritur me shumë dashuri. Ato nuk përtonin të na gatuanin më të mirën që dinin të bënin: lakrorët, për shembull Korça i ka zanat. S’përtonte gjyshja ime, nuk përtonte as dajica, siç i thonë në atë anë nuses së dajës, edhe pse ne mblidheshim shumë, pasi ishim shumë nipër e mbesa nga qyteti. Më ka mbetur ne mendje lakrori me kumbulla të egra, i pjekur me saç.

Ne, fëmijët, shkonim nëpër ato kodrat, përreth përroit, mblidhnim shkarpa, ndihmonim dajicën, në kooperativë tek shkonim duhanin. Kemi bërë çdo lloj pune. Kemi bredhur dhe zbathur, dhe jemi gjakosur, dhe kemi hipur nëpër pemë, po edhe kemi vjedhur ndonjë kokërr mollë. Mblidhnim qershitë ndihmonim të bëhej likoja. Gjyshet tona kishin sëndukët që vinin një erë shumë të mirë. Përpiqeshin të ruanin ndonjë liko, ndonjë pekmez.

Dhe ne bënim, ç’bënim, do t’i vidhnim gjyshes nga një lugë pekmez. Harronim që ishim fëmijë dhe lëpiheshim duke pikuar përdhe. Gjyshja i shihte pikat e pekmezit. “Po prapë ma keni vjedhur”,- thoshte… I kemi provuar të tëra, kemi parë atë buzëmbrëmje, kur ktheheshin bagëtitë, atje në sokak. Mësuam nga gjyshet si të gatuajmë, të bëjmë një gjë të veçantë, unë kam gatuar që në klasë të tretë, të katërt, mamanë e kam pasur tërë jetën në shëndetësi. Pra ishte një fëmijëri që na ka lënë të tëra hapësirat. Unë jam marrë me basketboll, megjithatë nuk u zgjata kurrë. Njerëzit kur më kanë parë nga ekrani më kanë përfytyruar më të bëshme seç jam në të vërtetë.

Ç’mendim keni për fëmijët e sotëm?

Kam një mbesë pesë vjeç, Vanesën, të cilën e shkëputa këtë vit nga e ëma që jeton në Gjermani dhe e mora të rrijë pranë meje. E para për të mësuar lirshëm shqipen, për ta folur atë bukur, për të komunikuar, sepse nëse nuk di gjuhën, nuk ka si të komunikojë dhe si të na dojë. Ne, gjithashtu do të ndjehemi të huaj mes njëri- tjetrit. Vitet ikin shpejt, por mbi të gjitha për ta jetuar fëmijërinë edhe ashtu e pavarur nga prindërit. Kur kujtoj veten time fëmijë, mbaj mend që mezi prisnim të vinin pushimet.

Ishim mësuar të shkëputeshim nga prindërit që të vegjël, ishim mësuar që luanim çfarë do lloj loje që ofronte koha, larg këtyre lojërave elektronike, që ka sot, të cilat për mua janë të lodhshme. Ia zënë gjithë kohën fëmijëve para një kompjuteri, për t’i dhënë dhe për të nxënë më shumë se sa duhet, edhe pse nuk e ka moshën, për ta larguar nga ajo liri e fëmijërisë, për ta bërë atë për të mos i kaluar këndshëm etapat fëminore. Të bredhë, të rrëzohet, të vritet, të hipë në një pemë, të lahet në një lumë. Jam për një lloj edukate spartane, në kuptimin e asaj që fëmija duhet të krijojë pavarësi, të bëhet i zoti i vetes, të dijë të çajë në jetë edhe kur gjendet përballë vështirësisë të dijë të dalë prej saj, të bëhet i përgjegjshëm për jetën dhe për atë që e pret. Në këtë aspekt do të kujtoj prindit e mi.

Them se ishin të fortë, ne sot jemi nostalgjik më shumë se sa duhet ndaj fëmijëve tanë në këtë aspekt jemi me të dobët, përpiqemi t’u plotësojmë çdo dëshirë duke mos i lënë ata të mendojnë që vërtet ka liri dhe të drejta në këtë botë, por ka dhe përgjegjësi, përballë të cilave duhet të jemi të gjithë njësoj, detyrim dhe përgjegjësi në familje dhe në shoqëri, në komunitet e kudo. Në këtë aspekt do t’i referohem, për shembull fëmijëve të Ledi Dianës.

Nëse në jemi nostalgjik dhe përpiqemi t’ua vëmë bukën me tabaka përpara, do të kujtoj se çfarë edukate marrin ata, kur i shikojmë ne ata, prindër nëpër fermat e tyre, stallat e derrave, duke u shërbyer kafshëve. I kemi parë të venë në fronte lufte të bëjnë ushtri, të venë në Afganistan të shkojnë në Afrikë, atje ku është vuajtja, ku është mjerimi, të kontribuojnë dhe këtë e shikoj vërtet si një hap shumë cilësor. Çfarë u mungon? Pse e bëjnë? Për ta njohur realitetin në të gjithë hapësirën. Dhe unë jam për këtë gjë. Dëshiroj që fëmija të ketë pavarësi, të njohë botën të dijë të bëj gjithçka, jeta nuk është vetëm një shkollë, më një shkollë nesër mund të jesh pa asgjë. Në këtë shoqëri të globalizuar, në këtë shoqëri ku dalin me mijra të arsimuar në universitetet, mendoj se nuk është mjaftueshëm. Njeriu duhet të përpiqet t’i bëjë ballë jetës, të ketë një zana, të dijë të bëjë diçka ndryshe nga ajo që ka marrë në shkollë.

Cilat kanë qenë ëndrrat dhe dëshirat e fëmijërisë? E kishit menduar se një ditë do të bëheshit gazetare?

Hamendësime se mund të bëhesha gazetare nuk e kam kaluar nëpër mend. Kam mbaruar gjuhë letërsi. Babai im kishte shumë dëshirë që unë të bëhesha mjeke, kam qenë një nxënëse dhe një studente shumë e mirë, dua të them këtë, se aq sa kam qenë e prapë kam qenë dhe me vullnet ndaj librit. Kam qenë shumë frikacake, por e ndjeshme, më ziente gjaku. Sa isha trime e fortë në lojëra, në shoqëri, dy pika gjak edhe sot më zënë po t’i shikoj. Imagjino që fëmijëve të mi nuk i kam shkuar kurrë për t’u bërë një vaksinë. Kjo ishte dhe arsyeja pse nuk u bëra doktoreshë.

Si u gjendët në gazetari dhe konkretisht në RTSH?

Në gazetari unë u gjenda fare rastësisht. U diplomova në fushën e letërsisë, në mësuesi. U emërova në Pukë, në Fushë-Arrëz. Në shkollën e mesme një pasion i veçantë ishte dhe mësuesia. Për Fushë-Arrzin ruaj nostalgji, për ata njerëz të cilët ishin të varfër po kishin një zemër të madhe. Akoma vazhdoj të ruaj kontakte me ish nxënësit e mi. Ishte rastësia, një kolegu im që mbulonte emisionet e rinisë vjen në shkollë të mesme për të bërë një emision, i pëlqeu zëri im dhe më ftoi në një konkurs që organizoi “Radio Tirana” të cilin e fitova. Domethënë kam hyrë në fushën e gazetarisë fare rastësisht. Më vonë u kthye në një pasion, të cilin e kam dhe sot. Duke mos e ndarë kurrë gazetarinë e terrenit nga gazetarinë e të qenit folëse në studio.

Ndonjë kujtim të veçantë nga këto 30-vjet punë?

Unë kujtime kam shumë të bukura dhe të hidhura. Gazetaria ashtu është, do ndeshesh me shumë tipe, me shumë karaktere, të jesh e pranishme në shumë ngjarje tragjike, të hidhura e të gëzuara. Do të kujtoja ngjarjet e ‘97-ës të cilat do t’i quaja një nga vitet më të errëta që pas ‘90-ës, do të kujtoja ‘98-ën shumë pak do t’i ndaja këto dy vite nga njëri- tjetri për nga përmasat e tragjedisë. Kur e mendoj ndonjëherë, më duket si një tragjedi-komedi me pasoja për këtë vend.

Ku qëndron sekreti i të lexuarit në mënyrë të rrjedhshme dhe pa gabime?

Nuk mund ta quaj ndonjë sekret, në fakt dhe në shkollë jam vlerësuar në këtë drejtim, jam vlerësuar për hartimet e bukura, deri në gjimnaz hartimet e mija lexoheshin para klasës, shumëkujt i pëlqente dhe diksioni im, mënyra e të lexuarit, por asnjë herë nuk e kisha çuar nëpër mend se do të përfundoja në ekranin e TVSH-së.

Ju i keni provuar të dy sistemet që ka kaluar vendi ynë. Si ndryshon gazetaria nga njëri sistem politik në tjetrin ?

Shyqyr që erdhi ky sistem për hapësirën, për lirinë, për mundësitë e shumta që ofron. Atëherë kishe një media ku ne rezervoheshim shumë në atë që bënim, në zgjedhjen e të intervistuarit i cili duhet të ishte i qethur i rruar, të mos kishte elementë të shfaqjeve të huaja, siç quhej atëherë. Vitet ‘90 –‘91 për mua kanë qenë vitet e një gazetarie të ndërsjelltë. Sot edhe gazetaria është shumë e politizuar. Ekranet janë shumë të rënduar nga politika. Mund ta quajmë gazetari të njëanshme djathtas ose majtas. Sot lajmet në përqindjen më të madhe të tyre bëhen brenda unazës. President, qeveri, Parlament dhe forcat politike. Nëse ka 10 ngjarje politike, nuk ka pse të pasqyrohen të 10-ta. Gazetarët sot nuk lodhen fare, vijnë kasetat gati të filmuara, vijnë sinkronet, vijnë tekstet e shtypura. Ende nuk e kuptoj mire se çfarë lloj gazetarie është kjo.

Si e kujtoni momentin tuaj të parë kur keni dalë në TV?

Emocionet janë të pranishme, por unë nga natyra jam tip i qetë, jam njeri që i marr me shumë gjakftohtësi gjërat, nuk kam reflektuar kurrë para publikut emocion pasiguri. Në drejtimin e veshjes kam qenë shumë fanatike, kam pasur rreth 20 xhaketa edhe pse ishte koha që nuk kishte, të cilat edhe sot i mbaj në dollap. Nuk i kam përdorur kurrë në jetën e përditshme. Ekranin e kam konsideruar si të shenjtë. Dhe para ekranit unë duhej të isha kreko, si i thonë, të mos më lëvizte qimja. E kam respektuar ekranin, se nëse nuk e respekton ekranin mos prit të të respektojë publiku.

Si vendosët të shkëputeshit nga bota e ekranit?

Nga bota e ekranit pjesërisht u shkëputa vetë, pjesërisht më shkëputën, e kam nostalgji, pasi mund të kisha dhënë akoma, sepse dhe në botë folësit kanë një moshë për të qenë më të besueshëm, për të qenë më të pranishëm te spektatori, sjellin një përvojë dhe një logjikë të lajmit të fituar në kohë, por Shqipëria kjo është. Ku mendohet për çdo gjë, se kur vjen në pushtet gjithçka duhet të fillojë nga e para, ose mendon se çdo gjë nis atje, ku vijnë ata. Kjo i ka bërë që në shumë media të ketë njerëz, që vërtetë janë shumë të mirë për të bërë këtë punë, por ka dhe nga ata që janë fare të pa vlefshëm. Nuk mund të mohoj vlera, nuk mund të mohoj një rini të sotme që ka informacion të shumtë. Por nuk mund të japë atje ku do. Duhen drejtuar atje ku të japin më mirë dhe ku të jenë më të vlefshëm për ekranin, sepse ekrani është një gjë gjigante që të ngre ose të përplas përdhe. Prandaj mendoj dhe të rinjtë duhet të jenë më kërkues ndaj vetes. Është kollaj të dalësh në ekran, po sa i zoti je që ta mbash atë, sa i zoti je të bësh teleshikuesin për vete.

Si është jeta juaj jashtë kamerave?

Jam një njeri që e dua jetën shumë, e kam dashur dhe vazhdoj ta dua, nuk jam nga ata që them: “e mo, kur të më vij le të më vijë”. Dua të jetoj gjatë, jam gjithë kohës në lëvizje e përkushtuar ndaj punës, por dhe ndaj lirisë time. Është një kohë ku unë po gjej hapësirë për ta shijuar jetën më shumë sepse duke qenë nënë më dy fëmijë dhe duke dalë njëherësh në ekran, ka qenë një privim i madh ndaj lirisë, sidomos në informacion kur nuk kemi njohur festa dhe mendoj se u kam hyrë në hak fëmijëve, familjes, në përgjithësi. Megjithëse unë jam një njeri më shumë vullnet, që nuk iu kam lenë gjë mangët, që nga gatimet, pastërtia dhe çdo detyrimi tjetër familjar apo shoqëror, po gjithsesi liria ime ka qenë shumë e kufizuar. Tani më pëlqen të shijoj jetën në gjithë hapësirën që ajo më krijon, më pëlqen të shikoj një film, më pëlqen të dal fundjavave jashtë Tiranës, të shijoj gjelbërimin. Unë nuk kam lënë vend të Shqipërisë dhe të diasporës pa shkelur, por jeta familjare është tjetër, kur del me bashkëshortin, me fëmijët, me shoqërinë, kur je e lirë për të bërë atë që do.

Meqë po flasim për familjen, si është Tefta si nënë dhe si bashkëshorte?

Raportet prindër-fëmijë, janë raporte prindër-fëmijë, kur në mes është dashuria pa kufi, por jo pa këshilla. Këshillat e prindit janë gjithmonë të vyera. Unë sot po shkoj 60 vjeçe dhe i kujtoj dhe në biseda me shoqërinë, edhe kudo këshillat që na jepnin prindërit tanë. Natyrisht unë nuk mund të vendos në vullnetet dhe dëshirat e tyre, por këshilloj dhe jam pak e rreptë. Franko është më ,pak i rreptë se unë, është më liberal. Nga natyra unë jam më kërkuese e kam njohur më thellë realitetin dhe jam më e ndjeshme ndaj problemeve.

Jeni e vetmja gazetare që i qëndroni besnike pamjes tuaj. Pse?

Më ka pëlqyer të kem një imazh në ekran dhe jam për atë që njeriu të këtë gjithmonë një portret sidomos në informacion se emisionet artistike janë tjetër gjë. Të punuarit në informacion, më ka bërë që të kem një imazh, ndoshta dhe ky imazh më ka bërë që njerëzit edhe pse jam shkëputur nga ekrani të mos më kenë harruar. Më pëlqen të jem shumë e natyrshme në marrëdhënie me njerëzit me shoqërinë, më pëlqen të jem shumë sportive, që të mos rri e ndrydhur se po më prishet fustani apo këpuca. Ashtu sikur jam shumë shik në vendet që e kërkojnë një gjë të tillë.

A jeni përpjekur të dilni jashtë studios së lajmeve dhe të drejtoni një spektakël?

Po kam drejtuar dhe spektakle, madje dhe spektakle artistike në Neë York një koncert të bukur të Aurela Gaçes, kushtuar të mëdhave të këngës; Vaçe Zelës dhe Nexhmije Pagarushës. Kam drejtuar një koncert për te famshmin Luk Kaçaj, kam qenë e suksesshme, kam drejtuar, kam provuar të gjitha zhanret televizive, kam tentuar dhe ia kam arritur. Jam njeri që i vë qëllime vetes dhe i realizoj. Kur kërkoj ta bëj një gjë e arrij.

Si reagoni ndaj shikimeve të njerëzve kur ju kaloni në rrugë?

Në përgjithësi jam e qeshur, i mirëpres pse jo, ndoshta afrohem jap dhe muhabet, më pëlqen gjithmonë të njoh njerëz të rinj, nuk ka qenë fudullëku në natyrën time ose qenia vip dhe mbajtja e distancës ndaj njerëzve.

Të jesh bashkëshortja e një artisti. A ka ndikuar kjo në jetën tuaj?

Ka ndikuar që e kemi pasur kohën të kufizuar dhe jemi përpjekur që ta mbështesim shumë njëri- tjetrin, në veçanti me fëmijët. Kemi pasur të dy biçikleta, kemi vrapuar njëri në çerdhe tjetri në kopsht me fëmijët mbrapa. Frankos i ka takuar më shumë të merret me fëmijët sidomos në periudhën e shkollës, në fillimet e tyre, të jetë më pranë fëmijëve, për shkak të punës kam qenë më e zënë në orët e pasdites dhe të mbrëmjes. Them se Franko ka kaluar pjesën më të vështirë me fëmijët.

Burimi/shqiperia.com/

Tronditë ish-prokurori Special: Akuzat ndaj pjesëtarëve të UÇK-së e kanë pikënisjen nga shqiptarët, ata na e sollën këto informacion

No Comments Intervista Lajme

Në intervistën e tij ekskluzive për RTV Ora, ish kryeprokurori i EULEX John Clint Williamson, i cili ka qenë në krye të hetimeve për krime lufte ndaj ish pjesëtarëve të UÇK, është shprehur se aktakuzat e Gjykatës Speciale nuk kanë për qëllim njësimin e viktimës me agresorët gjatë luftës në Kosovë.

Sipas tij, këto aktakuza e kanë pikënisjen nga shqiptarët e Kosovës.

“Këto akuza e kanë pikënisjen nga shqiptarë të Kosovës. Ata na e sollën këtë informacion. Këta kanë besuar se krimet kanë ndodhur, i kanë parë se çfarë ka ndodhur dhe menduan se gjëja më e mirë për të bërë ishte t’ua bënin të ditur edhe të tjerëve për kryerjen e këtyre krimeve. Gjëra të tjera janë raportuar në vitin 1999 nga organizata të të drejtave të njeriut si Human Rights Watch dhe Amnisty Internacional që kanë qenë të pranishëm me njerëz në terren dhe kanë folur me dëshmitarë në atë kohë”, shprehet Williamson.

Pjesë nga intervista:

Gazetarja Besmira Pelushaj: Udhëheqësit politikë në Prishtinë dhe në Tiranë thonë se aktakuza krahason agresorin me viktimën gjatë luftës në Kosovë. Çfarë mendoni për këtë?

John Clint Williamson: Jo, nuk është kjo çështja. Siç e thashë kur publikova gjetjet e hetimit në 2014, unë isha në Kosovë gjatë viteve 1998 dhe 1999 në gjatë të luftës dhe kur vendi ndeshej me pasojat e luftës. Unë kam qenë së bashku me trupat e NATO-s më 12 qershor 1999 dhe drejtova hetimin e Gjykatës Ndërkombëtare për atë që kushte ndodhur aty. Unë mbikëqyra hapjen e të gjitha vareve masive ku ndodheshin trupat e mijëra shqiptarëve të Kosovës. Unë pashë këtë me sytë e mi. Padyshim që forcat serbe ishin agresorët dhe në shumicën e rasteve shqiptarët ishin viktimat. Kjo procesi tani nuk lidhet me shfajësimin e saj që ndodhi pas dhe asaj që ndodhi gjatë konfliktit. Ajo që ndodhi gjatë konfliktit ishte shumë me e keqe dhe natyrisht shqiptarët kanë vuajtur më shumë gjatë asaj periudhe. Nëse kishte forca ushtarake që mbronin një vend apo mbronin njerëz, ato duhet që të zbatojnë ligjet e luftës dhe ligjet ndërkombëtare humanitare. Nëse ata nuk i kanë zbatuar këto ligje, atëherë duhet të mbajnë përgjegjësi, pra nuk lidhet me ndëshkimin e qëllimit për të cilin ata luftonin apo qëllimin e ushtrisë në tërësi. Por individët që janë përgjegjës për shkeljen e këtyre ligjeve duhet të mbajnë përgjegjësi. Pra kjo është e gjitha, individualizimi i fajit e atyre njerëzve që janë përgjegjës për marrjen e vendimeve për shkeljen e ligjeve. Kjo nuk është një aktakuzë për UÇK-në në tërësi nuk është një aktakuzë për mbrojtjen shqiptare kundër agresionit serb. Nuk ka asnjë lidhje me këtë. Kjo është një aktakuzë për individët që zgjodhën të shkelin ligjet.

Gazetarja Besmira Pelushaj: A kishte alternativë Kosovapër Gjykatën Speciale? Nëse politika do të kishte refuzuar krijimin e saj, çfarë do të ndodhte, do të ngrinte OKB këtë Gjykatë?

John Clint Williamson: Kjo është një pyetje shumë interesante. Kur u publikua raporti i Dick Marty në Këshillin e Europës dhe një sërë qeverish europiane këmbëngulën për nevojën e një hetimi të plotë penal. Në atë kohë Rusia dhe Serbia, që të dyja kërkuan themelimin e një Gjykatë të re të OKB-së për t’u marrë me këtë çështje. ShBA-ja dhe Bashkimi Europian besoj se patën një qasje korrekte. Meqenëse ShBA-ja mbante përgjegjësi për çështjet e shtetit të së drejtës në Kosovë, ndaj Bashkimi Europian duhet ta mbikëqyrte hetimin dhe procesin gjyqësor që do të pasonte. Dhe kjo solli në themelimin e task forcës speciale të hetimit, të cilën unë e drejtova si kryeprokuror në Bruksel. Por edhe pas kësaj, Rusia vazhdoi të këmbëngulë për një gjykatë të OKB-së dhe kjo solli një debat shumë serioz në Këshillin e Sigurimit të OKB-së. Fakti është se shumica e mbështeti, brenda Këshillit të Sigurimit, krijimin e një gjykate tjetër. Nëse Bashkimi Europian nuk do ta kishte bërë këtë, nëse BE-ja nuk do të ishte në gjendje të zhvillonte një hetim, çështja do të kthehej në Këshillin e Sigurimit dhe aty do të ishte votuar për të krijuar një gjykatë të OKB-së. Shtetet e Bashkuara, Mbretëria e Bashkuar dhe Franca ia bënë të qartë qeverisë së Kosovës se nuk do ta përdornin veton e tyre për të bllokuar një hetim të kësaj çështje. Pasi këto ishin akuza shumë të rënda. Ndaj para autoriteteve të Kosovës doli kjo dilemë. Ose të lejonin Bashkimin Europian ta bënte këtë nën autoritetin e vet të ligjit në Kosovë dhe të bashkëpunonte me të, ose çështja të shkonte sërish në Këshillin e Sigurimit të OKB-së ku shumica e anëtarëve do të votonin për të krijuar një gjykatë. ShBA-ja dhe BE-ja nuk donin që kjo çështje të hiqej nga duart e BE-së dhe ta dërgonin mbrapsht në Këshillin e Sigurimit. Kjo do të kishte ndodhur nëse nuk zbatohej skenari europian.

Gazetarja Besmira Pelushaj: Si pjesë e hetimit, ju keni takuar shumë politikanë në Kosovë. Çfarë ju thanë ata?

John Clint Williamson: Duke u kthyer në vitet 1998-1999 kur unë shërbeva në UNMIK, shpenzova shumë kohë në Kosovë gjatë 20 vjetëve të fundit dhe njoh shumë vetë aty. Krijova shumë miqësi në Kosovë dhe respektoj shumë njerëz që shërbejnë strukturat politikë. Kam pasur shumë marrëdhënie të mirë me ta. Edhe kur mora detyrën e kryeprokurorit, gjë që nuk është diçka që e kërkova, por mu ngarkua si detyrë si nga Bashkimi Europian dhe qeveria amerikane, këta njerëz që punonin në Kosovë vazhduan të bashkëpunojnë me mua dhe u treguan shumë profesionistë. Unë e di që kjo nuk ishte një gjë e lehtë për ta. Këto ishin akuza shumë të rënda dhe shumë të vështira për t’i adresuar por ata e bënë punën e tyre në një mënyrë shumë profesionale dhe unë e vlerësova dhe e respektoj këtë.

Gazetarja Besmira Pelushaj: A janë këto aktakuza të ngritura kundër ish-liderëve të UÇK-së të propaganduara nga Serbia?

John Clint Williamson: Jo, këto akuza e kanë pikënisjen nga shqiptarë të Kosovës. Ata na e sollën këto informacion. Këta kanë besuar se krimet kanë ndodhur, i kanë parë se çfarë ka ndodhur dhe menduan se gjëja më e mirë për të bërë ishte t’ua bënin të ditur edhe të tjerëve për kryerjen e këtyre krimeve. Gjëra të tjera janë raportuar në vitin 1999 nga organizata të të drejtave të njeriut si Human Rights Watch dhe Amnisty Internacional që kanë qenë të pranishëm me njerëz në terren dhe kanë folur me dëshmitarë në atë kohë. Pra ka pasur një dokumentim të plotë që ndodhi gjatë asaj periudhe. Në lidhje me dëshmitarët në Serbi, zyra e prokurorit serb, e ndihmoi zyrën time me logjistikën për të intervistuar dëshmitarët ashtu siç ne veprojmë edhe me qeveritë e tjera, sa herë që shkon në një vend të tretë. Ne nuk kishim autoritet të vepronim pa njoftuar më parë qeverinë. E njëjta gjë vlen për Shqipërinë, Kosovën që veprohej nëpërmjet EULEX-it, dhe padyshim në Serbi apo në Gjermani, në Francë, kudo. Duhet vepruar nëpërmjet autoriteteve qeveritare. Ndaj ne punuam me zyrtarët serbë në lidhje me përgatitjen e logjistikës. Na ndihmuan për të lokalizuar dëshmitarë të cilët ne i kishim identifikuar. Por ata nuk ka kanë dhënë neve prova apo çdo provë që ata mund të jepnin ne padyshim do ta kishim verifikuar në të njëjtin nivel hetimi sikur ta kishim gjetur vetë. Nuk ka ndodhur që ata na kanë dhënë informacione dhe ne thjesht i kemi pranuar pa e verifikuar dhe analizuar. Kjo nuk është mënyra se si ne punojmë.

Gazetarja Besmira Pelushaj: A është e vërtetë që ju keni zhvilluar mbi 300 intervista me dëshmitarë në Serbi?

John Clint Williamson: Ka pasur disa qindra intervista. Nuk e mbaj mend pasi kanë kaluar disa vjet që kur drejtova task forcën speciale të hetimit, por dua të them që ne zhvilluam me qindra intervista dhe pasuesit e mi dhe prokurorët e specializuar kanë zhvilluar edhe më shumë intervista. Ndaj nuk e di numrin e plotë, por në mos qindra mund të them se janë me mijëra intervistat e kryer.

Gazetarja Besmira Pelushaj: Kështu ka ndodhur edhe në Shqipëri dhe Kosovë?

John Clint Williamson: Padyshim një numër i madh intervistash janë realizuar në Kosovë. Unë nuk kam dijeni për Shqipërinë, nuk e di sa janë realizuar aty, por besoj se shumica janë realizuar në Kosovë dhe Serbi. Por di që ka pasur intervista me njerëz në mbarë Europën, në ShBA, në Kanada. Kanë ndodhur 20 vjet më parë dhe shumë njerëz që atëherë jetonin në Kosovë, shqiptarë apo serbë kanë lëvizur në vende të tjera. Disa shkuan në Gjermani, disa kanë shkuar në Zvicër, disa në Francë, në Mbretërinë e Bashkuar, në ShBA, Kanada. Pra intervistat janë zhvilluar në mbarë botën kudo ku këta individë janë identifikuar.

Gazetarja Besmira Pelushaj: Në fund, nëse doni të sqaroni diçka?

Jo, kjo ishte e gjitha. Siç e thashë këto aktakuza janë një hap i rëndësishëm përpara, por ne duhet të presim dhe të shohim se si do të zhvillohet gjyqi. Mendoj se çdonjëri duhet të tregohet i duruar. Të lejojë paraqitjen e provave përpara gjykatësve dhe të shikojë se çfarë vendimesh do të marrin ata. Edhe një herë, duhet kuptuar se këto janë aktakuza për individët për veprimet e tyre personale. Kjo nuk është një aktakuzën për UÇK-në apo për Kosovën dhe Shqipërinë në tërësi. Ky është misioni i drejtësisë ndërkombëtare. Të sigurojë që individët përgjegjës të dënohen dhe të mos ketë faj kolektiv kundrejt tërë popullatës. Dhe pikërisht këtë shpresoj se do të bëjë ky proces.

Burimi/gazetakonkrete.com/

Intervista audio e ekspertit të OKB-së: Unë isha me Bashën, kur hetonim UÇK-në!

No Comments Intervista Lajme

Prej disa ditësh, kryetari i PD, Lulzim Basha është vendosur në akuzë publike se ka shërbyer si përkthyes i grupit hetimor të Hagës për të ashtuquajtuarat “krime lufte të UÇK-së”.

Në vend që të përgjigjet për akuzat se merrte në pyetje shqiptarët për llogari të Dick Marty, kryedemokrati e ka spostuar vëmendjen në tema të tjera, ku herë flet për spitalet COVID dhe herë për oligarkët.

Nga ana tjetër, mediat pranë PD kanë nisur publikimin e disa shkrimeve ku tentojnë të nxjerrin të pastër kryedemokratin, me pretendimin se ai nuk ka shërbyer kurrë si përkthyes i grupit që hetonte UÇK-në.

Por si qëndron e vërteta?

Peruani Jose Pablo Baraybar që ka punuar në shumicën e skenave të krimeve të luftës në Bosnje, Kroaci dhe Kosovë ka mundur të hyje dy herë në Shqipëri, ndërsa për përkthimet e ka ndihmuar Lulzim Basha.

Në një intervistë të dhënë për Top Channel në vitin 2010, ai konfirmon se gjatë kohës që ishte në Kukës për të kërkuar për varrezat e viktimave të shkaktuara nga ushtarët e UÇK-së, ai shoqërohej dhe asistohej nga Lulzim Basha. Audio e kronikës së mëposhtme është një provë kokëfortë, që nuk mund të hidhet poshtë nga mediat pranë opozitës.

“UÇK-ja kishte baza edhe në Shqipëri. E më saktë në Kukës. Në 2003 kur kam qenë aty për herë të parë, arrita të shoh një prej këtyre kampeve. Kam intervistuar dhe njerëz që ishin dërguar atje”

Pyetje: Keni thënë se kishit si përkthyes ministrin aktual të brendshëm, Lulzim Bashën? I qëndroni këtij pohimi edhe sot?

Jose Pablo Baraybar: Ai ka qenë sidoqoftë me mua gjatë vizitës së pranverës së 2003 në Kukës. Lulzim Basha punonte për UNMIK kur unë kam qenë atje. Në 2002 ai ka qenë aty dhe në pranverën e 2003 erdhi me mua dhe me dikë tjetër në Shqipëri. Erdhi me ne në atë ndalesë në zonën e Kukësit. Kjo është e vërteta.

Nëse mediat pranë opozitë tentojnë të hedhin poshtë një intervistë të antropologut për gazeten “ Le Temp”, intervista audio në Top Channel është e pakontestueshme.

Basha i përfshirë tek hetimet për “Shtëpinë e Verdhë”

Duke u prezantuar si turist apo inxhinier rrugësh në shkurt të vitit 2004, eksperti i OKB, Jose Pablo Baraybar ka vizituar edhe të ashtuquajturën “Shtepinë e verdhë”, në veri të vendit, e përmendur edhe në raportin e Dick Marty, për trafik organesh. Akuza rezultoi komplet e pavërtetë, ndërsa raporti i Dick Marty-t u bazua tek libri i Carla Del Pontes, ish-kryeprokurores së Gjykatës së Hagës, “Gjuetia” që flet për të ashtuquajturën “Shtëpi të Verdhë”.

Në një intervistë për gazetën “Le Temp”, një nga më të rëndësishmet në Zvicër, antropologu peruan tregonte se u shoqërua në Shtëpinë e Verdhë nga Lulzim Basha.

“Përkthyesi im quhej Lulëzim Basha. Ai punonte për Gjykatën Penale Ndërkombëtare për ish-Jugosllavinë. Me pas u bë ministër i Punëve Publike në Shqipëri dhe e kam dëgjuar vitin e kaluar të thotë se kjo histori e organeve ishte brockulla. Ndërkohë që unë e di që ai e di. Ai ishte me mua. Ai kishte dosjen”, tha ai.

©Copyright Gazeta Shqip

Ky artikull është ekskluziv i Gazetës Shqip, gëzon të drejtën e autorësisë sipas Ligjit Nr. 35/2016, “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e lidhura me to”. Shkrimi mund të ripublikohet nga mediat e tjera vetëm duke cituar Gazeta Shqip dhe në fund të vendoset linku i burimit, në të kundërt çdo shkelës do të mbajë përgjegjësi sipas Nenit 178 të Ligjit Nr/ 35/2016.

Burimi/Gazeta Shqip

Një jetë për Kosovën – Intervistë me z. Halil Geci !

No Comments Intervista Lajme

Ky shkrim është nxjerrur nga Intervista në Radioprojekti Kopenhagë,me gazetarin e mirënjohur Luigj Shkodrani

Z.Halil Gecin,i cili njihet për shkrimet e shumta të guximshme dhe shumë domethënse karshi rrugëtimit që po kalon Kosova nga politikanet e pa pergjegjshëm duke u sjellur Kosovës marrëveshje të dëmshme. Halili flet për bisedimet e vonuara dhe mos levizja e Kosovarve në zonen Shengen,ai thotë se Kosova është mbajtur pengë nga vetë Hashimi dhe kriminelet rreth tij.
Radioprojekti Kopenhagë,radio e cila ndegjohet gjithandej në perendim ,deri edhe në Amerikë e ne Australinë e largët .
Halili mbushi me energji mërgimtaret që të na bashkohen sic na u keni bashkuar në luftë dhe paqe ,që së bashku ti cojm në shtëpi ata që për 20 vite na gënjyen na vranë e na plackiten.
Njëra nder pytjet e gazetarit ishte edhe kjo: – Cila nga qeverit e Kosovës nga shpallja e pavarsis e deri me sot ka bërë më shumë për Kosovën?
Halili përgjigjet: “Nese ka bërë dikush ajo ka qenë qeveria Haradinaj”
1.Qeveria Haradinaj ishte ajo që e ndaloi ndarjen e Kosovës për të cilen ndarje ishte përkushtuar Kristaqi i Shqipris dhe Hashim Broja i Drenices.
2.Qeveria Haradinaj e bëri ushtrin.
3.E bëri ligjin për Trepcen.
4.Bëri ligjin për Prishtinën ligj ky që ishte bllokuar nga qeverit paraprake për inat të njeri tjetrit.
Për këto dhe shumë tjera lexojeni intervisten nga gazetari Luigj Shkodrani

Gazetari Luigj Shkodrani- “Z.Halil Geci ju njihni në Kosovë dhe ma gjërë si familje e madhe dhe që keni kontribuar shumë për qështje kombëtare e vecmas njiheni si familje e që keni dhënë shumë për Kosovën. A na tregon separi që të ndegjohet nga ju dhe goja e juaj për ndegjuasit e radios tonë,historikun e shkurtër për familjen tuaj”?
H.Geci: – Përshendetje për ju Luigj dhe për gjithë bashkëatdhetaret shqipëtar dhe vecmas për ndegjuesit e Radios suaj, ju deshiroj ta kalojm mirë.
Unë quhem Halil Geci ne Kosovë njihemi si 7 vëllezër unë jam vëllai i madhë Halili pastaj është Fadili,Haxhi, Gania,Nebihi,Nehati,dhe më i vogli Esati.
Njihemi si nipat e Bajraktarit nga Llausha e Drenices nga një familje me gjendje të mesme ekonomike,me një bagazh të fort historik e kombëtar jo ndoshta shumë nga ne të rinjët,por bagazhin kombetar e kemi trashigimi nga paraardhësit tonë
baba,babgjysh,katragjyshi dhe stergjyshërit tanë,për familjen tonë flet libri i shkruar nga Dr.Islam Dobra dhe Dr.Kajtaz Rrecaj “Bajraku i Llaushes nepër shekuj”.
Në kohen e Titos familja jonë ishim të leqitur nga ish sistemi Jugosllav si armiq të popullit,ose siç thonë Shqipëria ishim kulak që nuk kishim të drejtën e shkollimit, duke na e konfiskuar edhe ate pak pasuri që kishim, burrat e familjes sime ishin vrarë me pushkë në dorë në brigaden e shaban polluzhes në luftë kundër çetniko partizanve komunist të Titos.Në luftën e dytë botrore janë vrarë të gjithë meshkujt e familjes sonë,djemët më të mdhenjë pas luftës 1945 kishin mbetur 5 vjeq deri 12 vjeq edhe ata ishin shpetuar te dajallaret të veshur në rroba vajzash për t’mos rënë në sy se janë djemt e Miftar e Halil Bajraktarit.
Babgjyshi jonë Halili ishte komandant i çetave Ballistike e vullnetare,në anen e Xhafer Deves plot 12 vite ishte pergjegjës i kufirit me Malin e Zi dhe Serbinë. Kështu që neve kemi një histori me përmbi dy shekuj luftë e sakrificë për liri,varret e të parve të tonë janë në Serbi atje ku kishin shkuar nga Drenica të luftojn dhe të i mbrojn tokat Shqipëtare te NISHI E TOPLICA.
Në luften e fundit ishim të
angazhuar 7 Vellezërit aq sa ishim dhe dy djemet e mi gjithsej 9,në politikë ishim në LDK dhe mbeshtetnim fuqishem liderin Rugova i takojm djathtizmit dhe mundohemi ta mbajm gjall frymen djathtise.
Në kohen e Titos familja jonë ishte e leqitur nga ish sistemi Jugosllav si armiq të popullit,ose siç thonë Shqipëria ishim kulak që nuk kishim të drejten e shkollimi, duke na e konfiskuar edhe ate pak pasuri që kishim,burrat e familjes time ishin vrarë me pushkë në dorë në brigaden e Shaban Polluzhes në luftë kundër çetniko partizanve komunist të Titos.

Gazetari Luigj Shkodrani : – “A na tregoni si ndodhi që ju të vini nga një parti pacifiste që udhëhiqej nga Ibrahim Rugova ti jeni ndër të paret që kapet pushken për liri” ?
H.Geci: – Kur filloi shperbërja e Jugosllavisë Kosova dhe populli i saj pat fatin të udhëhiqet nga bota akademike e asaj kohe me në krye me Ibrahim Rugovën,Fehmi Aganin,Akademik Idriz Ajetin,Akademik Mark Krasniqi .
Akademik Zejnullah Rrahmanin,Magjistrin dhe Albanologun shkrimtarin publicistin e madh Skender (Rrustem)Blakaj, ish presidentin edhe sot të nderuar Dr Fatmir Sejdiun, Dr. Shkenceve Rexhep Gjergjin,Ish ministrin e Arsimit Rexhep Osmani mr,Naip Zeken,Dr.Edita Tahirin, Publicistin dhe shkrimtarin e madh Jusuf Bugjovin,Anton Kolen,Kolë Berishen ka edhe të tjerë që po ju hy në hak e që spo me kujtohen per momentin,dhe kështu ne e patem leht të ju bashkohemi mendjes dhe trurit të kombit,ngase mirë e dinim se nuk jemi më të menqur se këta që i permenda.Nga ajo kohë deri me sot po bëhen 30 vite që u rreshtuam në këte parti.Ne si vëllezër në atë kohë ishim të ri dhe jetonim në bashksi familjare,unë isha vëllau më i madhë , isha kryefamiljari që më duhej kujdes që ti ruaj 6 vëllezer tjerë që i kisha si dhe afro 50 antar sa ishim,kohrat e vështira,dita dites vinin duke u veshtersuar situata politike,gjdo here ngushtohej rrethi i veprimit.Kur Serbia suprimoi autonomin e vitit 74 ,duke mos lënë pikë hapsire të jetohet, i mbyllur shkollat, fakultetet,spitalet, na helmonin fëminet në shkolla ,na vriteshin ushtaret në kazerma ushtarake atje ku sherbenin,e qka mos.Levizja gjithpopullore LDK-ja s ishë deputetet e autonomis të Kosovën të sistemit monist,u organizuan se bashku me LDK-n dhe Ibrahim Rugovën dhe e shpallen kushtetuen e Kaqanikut ku Kosova juridikisht u bë shtet i barabart me ish repuplikat tjera Jugosllave ,nese do ekzistonte Jugosllavia, Kosova do të ishte si subjekt i barabart me repuplikat tjera në Jugosllavi .Nese shperbëhet ne do mbesnim si subjekt i barabart me republikat tjera, që kishim drejt shkputje me kushtetuten e Kaqanikut njësoj si Republikat tjera ,të hapur si nga Serbia ashtu edhe nga Shqiperia.
Shpërberja e Jugosllavisë ndodhi,Kosova mbeti subjekt i vetem sipas kushtetus së Kaqanikut e shpallur me 7 shtator 1990.LDK-ja në ate kohë ngriti institucionet e saj qeverin në ekzil me kryeministrin të asaj kohe Bujar Bukoshin.
Filuam me mbledhjen e 3% nga mergimtaret që e mbajten gjallë arsimin shendetsin më vonë edhe luften ku edhe vetë emigrantet moren pjes në luftë direkte në terren, Kosova

Kosova veq ishte shkëputur nga
planprogramet e Serbisë.Pak më vonë filloi edhe rezistenca e armatosur me njësi guerile,si ajo e Adem Jasharit,Zahir Pajazitit,Sali Qekajt, ku ne me 9 meshkuj sa ishim ju bashkangjitem njisiteve guerile të udhehequra nga Adem,Hamez dhe Shaban Jashari…….! Duke kryer aksionet sipas urdhërit të tij.Aksioni i 6 korrikut i vitit 1992 ku me urdhër të Adem Jasharit nisiti i gueriles të Llaushes me në krye vëllan tonë Gani Gecin kryen aksionin e parë në qender të Skenderaj mbi policin Serbe, ku vritet një policë dhe plagosen disa tjerë policë….., pastaj fillon lufta në Qirez e Likoshan, 5 dit më vonë rrethohet Ademi dhe bënë luften se bashku me vëllaun Hamzen,baban Shabanin,dajen Osman,Bashkimi dhe me të gjithë familjen që ishin të pregaditur thuaja të gjithë dinin ta perdornin pushken në luftë të pa barabart me armikun.

Gazetari:Luigj Shkodrani . – “Ju njiheni si dajallar dhe niper,me Adem Jasharin,si ndodhi që Adem Jashari të luftoi i vetem me familje e të mos i ndihmoi UÇK-ja”?
H.Geci – Po keni te drejt Ademi është nip i Gecve të Llaushes nip i kushernijeve të mi por me ne kishte një lidhje më ndryshe.Ademin e tradhëtuan shoket e vetë por edhe LPK-ja që udhëheqej nga Xhavit Haliti Ibrahim Kelmendi Hashim Thaqi dhe disa të tjerë që ne i quajm komandantet e Rognerit në Tiran… ku Ademin e lanë pa armatim,edhe pse ai kërkonte vazhdimisht ata binin armatim, por ua shperndanin grupeve të tyre Marksiste-Leniniste Enveriste ,dhe Ademin e anashkalonin,e quanin si të afërt me Rugoven.
Për këto dhe tjera flasim heren tjetër,por pergjigjjen që ti kerkon ishte kjo!Ademit nuk ju gjenden afër asnjë nga shoket e tij, ata që gjithmon rrinin me të,fatkeqsia është se asnjë nga shoket e tij nuk e ka krisur asnjë kapcoll, me perjashtim të Naim Lushtakut ku ka rezistuar nga kulla e tij aq sa deri ju kan hargjuar predhat…. ata që sua ndalim pushken policis dhe ushtris Serbe për tri dit rresht ishim ne dajallaret e Llaushes pikërisht unë me vëllaun tim Ganiun dhe Besim Dajakun por edhe me Sejdi e Jetullah Geci që ishin dajet e Ademit që Sejdia dhe Jetullahi e kishin nënen e Ademit hallë.
Vlenë të theksohet se policia dhe ushtria Serbe se pari e kishin rrethuar Llaushen që të mos mundemi te ju shkojm në ndihmë Ademit pastaj kan filluar granatimet mbi familjen legjendare të Shabanit.
Unë me vëllaun tim Ganiun dhe Besim Dajakun truprojen e presidentit Rugova ku pas lufte në liri u vranë nga një pritë e organizuar në makinen e vëllait ton Ganis nga një atentat i territ,brenda në makin vritet edhe gazetari i botes sot Bekim Kastrati dhe plagoset vëllau i jonë Ganiu. Po dalim te tema ne se bashku me Ganiun dhe Besim Dajakun ndrruam pozicione dhe dolem në vendin ku mundem të luftonim dhe ashtu bëmë shkuam….në vendin ku shiheshin shum afër forcat e policis dhe gjandarmaris Serbe aty kishim armen më të rëndë një Pushkomitrolez 12.7 m Gulinov quhej … kerkova nga një kusheri që të zenim pusi me armet e gjata sa kishim,dhe vetë rash në roven ku ishte përforcuar mitrolezi e matem largesin nga vendi ku ishim dhe filluam luften nga nuk e pritshin se kemi aso armesh sa ta kapi projektin ku ishin ata, me mua ishte vëllau Ganiu Besim Dajaku dhe Jetullah Geci , dhe luften e bëmë të gjithë së bashku ku armiku u zu në befasi dhe pesoi bukur do humbje në polici….. na diktuan dhe filluan te na gjuanin me snajperka ku falë Zotit shpëtuam. U terhiqem nga ai vendë dhe dolem në anen e kundert aty ku vishin perfocime me ushtar e polici dhe aty sa ke dita me ato arme sa kishim u afroheshim forcave Serbe gjuanim drejt tyre me aq sa kishim fuqi ngase armet tona ishin të lehta dhe predhat e Gulinovit vetem se u hargjuan.Tri dit rresht u munduam me aq sa mundem por mundesia ishte e vogel.
Gazetari Luigj Shkodrani : – Në diaspor dihet se ka pasur vrasje politike dhe ende asnjë nuk u zbulua,qka ndodhi dhe pse u vran këta njerëz?
H.Geci – Në Kosovë vazalet e Serbisë disa nga komandantet e Rognerit kishin marrur për detyr ti vrasin atëdhetaret ata që ishin rreshtuar pas presidentit Rugova e që kishin orientime proamerikane dhe qellimi i tyre ishte që disa ti vrasin dhe disa ti friksojn ku permes vrasjeve duke shkelur mbi kufoma, Thaqi me kompani ka ardhur në krye të pushtetit dhe me ardhjen e tyre në pushtet,më nuk është vrarë asnjë aktivist i LDK-s.
LDK-s i ka kushtuar shumë shtrenjt orientimi pro VATIKAN pro Amerikanë,duke ja vrarë LDK-s dhe Amerikes bashkpuntoret me proamerikan në botë,vrasesit dhe urdherdhënsit e atdhetatarve të LDK-s dhe perkrahsve të Amerikes janë disa nga pushtetaret e sotit që gjinden në institucionet tona,me të cilat ka shqaluar Kosova.

Gazetari Luigj Shkodrani : – Si ndodhi dhe pse ndodhi rënja e qeveris ku diaspora ju ka gëzuar kualicionit VV-LDK,dhe su bë më shumë se 50 ditë u rrëzua,kujt i konvenoi kjo situat?
H.Geci – Kjo situat i ka konvenuar se pari Vuçiçit dhe Serbis,pastaj gansterat e luftes që sot janë në politikë,ju friksuan qeveris LDK-VV nga frika e konfiskimit të pasurive të pa ligjshme kan bërë milioner duke zhvatur gjdokund aty ku kan mundur,njeri ndër ta ishte Isa Mustafa aktualisht kryetari i LDK-s i cili dyshohet për hajnit e 3% për lidhjen e ti edhe sot me UDB-n Serbe,dhe bizneset e ti të fuqishme që i mbanë me Beogradin.
Qeveria u rrëzua pikërisht nga frika se Albini dhe Vjosa Osmani vendosen që ti gjurmojn milionat dhe bizneset e tyre të pa ligjshme,dhe pikrisht për kte Hashimi dhe Isa kerkuan ndihmen e Vuçiçit që lista Serbe të jetë pjesë e kualicionit pa të cilen listë nuk bëhej numri i 61 deputetve aq sa për ta bërë qeverinë.
Vuçiç ishte i bindur se do të fitonte në bisedimet me Kosovën në Washington dhe mu për ata ja bëri qeverin Hashimit dhe Ises,qeveri kjo që na kushtoi me bërjen hisedar të Serbis në Ujmanin Trump dhe me bërjen e Jugosllavisë të re mini-shengeni që Serbia e nënshkruajti në Washington daljen në detin Shqipëtar.
Gazetari Luigj Shkodrani : – Zotri Geci qka mendon për bisedimet ku shumë kush bënë kritika ekstreme,për minishengenin ujmanin zajdnicen e tjera bisedime te tejzgjatura me Serbin ku për shumë vite bisedimesh nuk u pa asnjë perparim?
H.Geci – Sa i perket Ujmanit dhe mini-shengenit,u mundova tua shpjegoi në pytjen paraprake,me minishengen shqipëtaret janë të rrethuar me toka sllave,nga Greqia Maqedonia,Serbia,Mali i Zi,minishengeni do të jet bombë ku do ti vrasi ekonomikisht Shqipërin dhe Kosovën,pra do të pushtohen me ekonomi ku shqiptaret do detyrohen të punojn si rrobagji(puntor krahu) duke pastruar WC-et sllave për kafshat goje.Kurse pytja ishte pse u stergjaten aq shum bisedimet me Serbin, ndegjoni Serbia nuk hynë në bisedime nese nuk fiton,ajo se pari lansoi ndrrimin e teritoreve duke e kushtezuar Hashimin me gjykaten speciale,kerkonte shumë që se paku ta nxjerri bashkimin e komunave Serbe me kompetenca ekzekutive,ose ma mirë te themi Serbia e donë Bosniozimin e Kosovës ,kjo lojë ekziston në tavolinen e Brukselit,si bashksi kjo e komunave Serbe me kompetenca ekzekutive ,ku e ka nënshkruar Isa Must
Tradhëtin e Hashimit dhe Ises po e pson Kosova e mjerë.
Pra Serbia e priste që gjykata speciale e ndertuar në Hagë ti ngrit aktakuzat për ta aktivizuar përpjekjet e saj për të perfituar një Serbi të vogël në Kosovë,duke e kushtezuar Thaqin” a po jep territor a po shkon në burgë”pikërisht kjo është arsya për të cilen ka ndodhur të stergjaten bisedimet Kosovë-Serbi.

Gazetari Luigj Shkodrani: – A ka mundur Kosova te bëjë më shumë për ta ngritur ndonjë aktakuzë për krimet që ka bërë Serbia?
H.Geci -Po si nuk ka mundur kush i ka ndaluar prokuroret e vendit të mbledhin matriale të bollshme për masakrat që ka bërë Serbia mbi popullin civil të pa armatosur. Kjo ka ndodhur për arsye të ligshtive që kan bërë disa nga argatet se bashku me Hashimin.
Hashimi ishte pjesë e agjentures Franceze dhe komandohej nga sherbimi Frances i DEGES dhe ai Serbë ku të gjithë këta kanë rënë pre e tyre sherbimeve ku ja kanë parë sherrin edhe Kosova e le ma shokët e tij…..! Dhe mu per ata Serbia e kishte leht ngase brenda i kishte spiunat e vetë në krye të UQK-s dhe shum leht i ka mbledhur dëshmit,sa për ti detyruar Kosovën ta formoi gjykaten speciale.
Gazetari Luigj Shkodrani – Kush Kosoves ia mbylli dyert , për në Evrop populli apo politika kush janë fajtor !?
H.Geci – Askush tjeter pos politika,populli i Kosovës është populli më pro përendimor në botë,këta mendonin se Europa ua hap dyret një populli kur në krye të institucioneve gjinden njerëz me dyshime për krime dhe vrasje kundër kunershtarve politik vetem pse mendojn ndryshe nga ata.
Gazetari Luigj Shkodrani: – Pse më shumë shpres kishin Kosovaret në 1998-9 se sa sot!?
H.Geci – Atëhere e kishim vetem një deshirë, lirin dhe shporrjen e armikut nga vatrat tona pa varsisht humbjeve mendonim se kushdo që të mbeti e gëzon lirin.
Kurse sot këta hajna e matrapaz pasurin e Kosovës e kan futur në doren e 20 personave. Pra kuptone se ua kan vrarë shpresen ketij populli jo vetem rinisë por edhe shtresave tjera.Pikërisht shpresa e asaj kohe na mbante gjallë se Serbin e hoqem qafe tash do e ndertojm ardhmerin tone vet,por fatkeqsisht ashtu nuk ndodhi dhe komandatat kishin pas luftuar me vjedhë e uzurpuar.
Gazetari Luigj Shkodrani – Vrasja e Ahmet Krasniqit dhe shumë vrasje tjera pse ndodhi,interes i kujt ishte ky!?
H.Geci – Vrasja e ministrit të mbrojtjes por edhe të tjerë bashkkombasve ishte interes i Serbis qëllimi ishte që të vritet mjedis Tirane ministri i Mbrojtjes e të mos lejohet të futet strategu i luftes në Kosovë,e Kosova të luftoi bashkim-buzukqe kjo ishte njera nga arsyet, por ka edhe të tjera arsye,me prapavija të dukshme pervetsimi i luftes nga LPK-ja që njihet si parti e brigadave të kuqe e që njihet për spiunat e saj të lidhur me Serbi.
Gazetari Luigj Shkodrani – Kush po i bënë hije atdhetarizmit në Kosovë?
H.Geci – Komunistat ata që dje ishin me Serbi dhe dikur formonon fabriken e seperatistve dhe irredentistave,sot të njëjtit e kan kthyer të njëjten fabrikë në prodhimin e antiamerikanistave ky është Isa me kompanin e kuqe i kapur fort nga Hashimi dhe UDB-ja e Serbisë.
Gazetari Luigj Shkodrani – Kush i përmbysi zgjedhjet e fundit në Kosovë?

H.Geci – prodhuesit e fabrikes të antiamerikanizmit. Nga frika që Albini dhe Vjosa po ua zbulojn milionat dhe pasurit e komandatve të Bllaces dhe të Rognerit. Pasuri këto prrallore që as vetë nuk din se si ti arsyetojn.
Gazetari Luigj Shkodrani – Si ka mundesi që ta shkarkoin një qeveri që i fitoi zgjedhjet pse ndodhi kjo?
H.Geci – Këte e thash edhe më parë, ndodhen pse ju frksuan Albinit dhe Vjoses që ta ruajn pasurit u bashkuan të gjith së bashku dhe u bënë me Beogradin dhe e rrezuan,qeverin e posa formuar nga djem dhe gra shumë të pregaditura për ta quar vendin para. Kjo ishte njëra ndër arsyet,arsya e dytë ishte se me Albinin dhe Vjosen nuk do ju ecte projekti i Zajdnices me kompetenca ekzekutive,si dhe ndarja e Ujmanit me hisedar Serbinë,dhe as i mini-shengenit kjo ndoshta ju duket e thjesht por kjo ishte arsyeja. Gazetari Luigj Shkodrani: – A mundet Kosova të bëj ndryshime me këta njerëz të njëjtit që për 20 vite janë në pushtet?
H.Geci – Jo kurrë me këta njerz nuk ka shtet këta janë mësuar me vjedhë dhe kan instaluar të gjitha aparaturat shtetrore për ta mbrojtur njëri tjetrin, me gjyqe me prokuror,me arsim me shëndetsi,skan lan segmet të jetes pa e përvetsuar.
Gazetari Luigj Shkodrani – Cilat nga qeverit ka bë më se shumti për Kosovën?
H.Geci – Qeveria Haradinaj i cili ndaloi ndarjen e Kosovës për të cilen ndarje ishte perkushtuar Kristaqi i Shqipris dhe Hashim Broja i Drenices Hatadinaj ju tha haptazi se ua hoqa nga tavolina Kristaqit dhe Thaqit miliardat ku Rama e paditi në gjykat,kjo ka qenë realiteti ,pastaj Haradinaj e bëri ushtrin,E bëri ligjin për Trepqen.Bëri ligjin për Prishtinën ligj ky që ishte bllokuar nga qeverit paraprake për inat të njeri tjetrit.
Gazetari Luigj Shkodrani – Pse sipas mendimit tënd pse jan shtyrë aq shumë bisedimet Kosovë- Serbi?
H.Geci – Me sa duket u pergjigja edhe më parë në këtë pyetje Sebia priti gjykaten speciale derisa u ndertuar dhe u aktivizua, gjykatë kjo që u votuar në parlament nga vetë Kosovaret,për të cilen gjykat ka punuar Serbia ne bashkpunim me nderkombtaret,që të perfitoi duke e kushtezuar Hashim Brojen dhe argatet e tij,a po jepni teritore a ju qova në burgë.
Gazetari Luigj Shkodrani – Kush ishte Ibrahim Rugova për ju?

H.Geci – Ibrahim Rugova ishte një intelektual i madhë një strateg që ka ditë ku të rreshtohet,ishte i lindur nga vetë Perëndia me orientime pro perendimore pro Romë pro Bruksel dhe pro Amerikë ,që me urtësin e tij dhe mendjen e mpreht ka zgjedhur rrugën andej nga vjen Liria,ishte një nacionalist i urtë dhe i pa thyeshëm.Për t’lindur një figur si Ibrahim Rugova duhet te presim me shekuj.
Gazetari Luigj Shkodrani: – Pse disa në ate “prizmin” e shanë Rugovën,gjoja se ka shkuar tek Milloshi me deshirë ?
H.Geci – Ibrahim Rugovën e shajnë ata që nuk din gjë për të dhe ata që nuk e kan njohur.Disa nga intelektualet e shajn nga inatet personale,ngase formimi i tij si njeri i letrave i urtë fjal pak e punë shumë e kan xhelozuar madheshtin e tij,si Qosja edhe disa të tjerë. Pastaj në kohën kur Rugova e ka marrur përgjegjsin politike mbi Kosovën kan qenë kohë të vështira për ta bartur ate projekt aq të madhë pavarsin e Kosovës,Qosjes dhe shumë të tjerve nuk ua ka mbajtur prapanica te ju prijnë proceseve ngase në atë kohë ka qenë shumë të vështira,ka qenë e mundur të i ndodhë ndonjë e keqe atij dhe familjes së tij.
Pytja tjeter e juaja ishte pse ka shkuar në Beograd? Rugova nuk ka shkuar me dëshirë në Beograd,ishte i detyruar me dhunë,Milloshevici donte ta digjte figuren e tij para popullit,kinse ka ardhur me deshirë dhe po kerkon ndalimin e bombardimeve nga NATOJA,pastaj disa nga spiunet e Milloshevicit që ishin veshur si qlirimtar thonin para e vrasim Rugovën se sa Milloshevicin, ata që më vonë i bënë atentat,dhe ja vranë disa nga bashkpuntoret e tij si Xhemajl Mustafen,
Enver Maloku
Ukë Bytyqin
Smajl Hajdarin
Tahir Zema
truprojen e Presidentit Besim Dajakun
Shaban Manajn
I vranë dhe ja plagosen një numër shumë të madhë, aktivistesh dhe luftetaresh të cilet vriteshin vetem me ja permendur emrin Rugovë.
Këtë më së miri e ka shpjeguar Adnan Merofci në librat e tij medja si dhe gazetarja gjermane që ka qenë prezente në shtëpin e Rugovës gjatë kontrollimit në shtëpinë e tij nga forcat speciale Serbe dhe detyrimit të dhunshëm të Rugovës për në Beograd.Këta që dje e quanin Rugovën tradhëtar sot puthen dhe bëjnë biznese me ata që nuk kan lanë gjë pa bërë mbi këtë popull dhe mbi këtë dhe…!
Qak si peshqesh për dhunen po tentoin ti falin çetnikve,territore dhe të bëjnë një Serbi të vogel në ktëtë vend të vogel,plus permes kishave ju kan nda edhe ekstra territore, ose katër Serbia tjera brenda jugut të Kosovës.! Pa e llogaritur komunat veriore dmth një kacer ekstra në jugun e Kosovës.
Pra Rugova ishte ai që thoshte se pa Amerikën nuk ka ardhmëri Kosova as Shqiperia.
Gazetari Luigj Shkodrani: – Zonjes Citaku ju dha urdher të kthehet në Kosovë pse ndodhi që me urdher të kthehet në Kosovë?
H.Geci: – Po Thaqi nuk e lëshon presidencen derisa ta lë pasardhesin e tij ndoshta mendon se znj.Vlora të bëhet presidente e ardheshme ose e cakton në ndonjë vend ku mundet ti ndihmoi atij në të ardhmen ku ai do te perballet me drejtësin,kështu qe Thaqi e ka shansen ti bëjë president apo presidente kë të do ai ngase deputetet e LDK-s i ka me vete dhe më te sigurt se ata të PDK-s,e ka Isen me Veliun,Lutfi Hazirin,Haki Rugovën me të cilet i kan bizneset dhe poshtërsit e perbashkta ngase LDK-n e kan marrur njerzit që dje e kan sharë e shantazhuar LDK si dhe liderin e saj Rugovën,pra deri me sot LDK është në doren e Thaqit dhe sherbimeve tjera si dhe të apostofuarve ma lart të cilet ja kryejn punen Hashimit përmes Ises pikë per pikë.
Thaqi me LDK-n i fali Malit Zi 8226 h tokë,përmes LDK-s dhe Ises u zgjodhë Kryetar Shteti, përmes LDK-s e nënshkrujti Zajednicen,asnjë të keqe Thaqi nuk ka mundur te ja bëjë Kosovës pa miratimin e LDK-s dhe Ises me argatet e tij.
Gazetari Luigj Shkodrani : – Z. Halil a keni menduar ndonjëherë të tërhiqeni nga LDK-ja?
H.Geci: – Jo kurrë nuk kam menduar dhe nuk do të iki nga shtëpia ime, me ua leshuar rrugën atyre që i kan sjellë sherbimet me parashutë,ata që dje kan kërkuar njerëz me pages për ta vrarë Rugovën,unë luften demokratike do ta bëjë brenda shtëpis sime,aty ku jam rritë e plakë brenda subjektit tim,atij subjekti për të cilin mbaj barrët e rënda mbi supet e mia dhe familjes time duke ju dalur në mbrojtje kolosve të sajë të udhëhequr nga Ibrahim Rugova.Pra unë kam qenë gjithmon pjesë e këtij subjekti që dikur ishte levizje,dhe ka ngjarë që se kam lejuar veten tu dali para akademikve,e me thënë unë di më mirë se ju.
Gazetari Luigj Shkodrani : – Për sa din Ju, z.Geci flasin shkrimet tuaja,ku brenda tyre tregojn një brumë të mirë kombëtarë ?
H. Geci : – Po shkrimet i kam bërë nga frika se po dëmtohet Kosova dhe me aq sa di e mundem ju kam ra të gjitha ngjyrave dhe partive duke mos kursyar askënd qofshin ata edhe të afermit e mi,që populli të jetë i pregaditur për zgjedhjet e ardhshme, dhe që ti hapin syt mirë dhe ti denojn me votë ata që i kan bërë keq Kosovës.
Gazetari Luigj Shkodrani : – Z.Halil ju jeni një familje e madhe dhe keni një popullaritet të jashtzakonshem pytja ime është kjo”a ju ka shkuar mendje të krijoni një parti ju vet”?
H.Geci: – Jo asnjeherë,z.Luigj , kjo i bije sikur me ardhur dikush në studio të radios tuaj,dhe ti ta lësh studion dhe te ikësh,kjo te unë nuk do te ndodhë,dhe asnjherë nuk kemi menduar ne si familje të jemi dikushi, por jemi menduar që përmes LDK-s ta japim kontributin tonë aq sa kishim mundësi për Kosovën.
Dy nga vëllezërit e mi kan qen me mandate deputet njëri dy mandate tjetri një mandat,dhe permes ushtrimit të deputetit e kan dhënë kontributin e vetë aq sa kan mundur, ka ndodhur njëherë një kuvend i karrikave ku kan shkuar pas Akademik Dacit edhe ajo ishte parti djathtisete dhe pas pak kohe jan kthyer në shtëpin e tyre në LDK.
Gazetari Luigj Shkodrani : – Si e shihni Kosovën në vitet e ardhshme?
H.Geci: – Kosova ka pasur mundësi të jetë një shtet i fortë sikur që është Zvicrra,së pari ka resurse natyrore që nuk mundet të krahasohet asnjë vend në Evropë,pastaj ka një rini të shkelqyshme dhe një popull për nga mosha mesatare më të riun në Evropë,një popull liridashes që ka dhënë shumë gjak e sakrifica nëpër shekuj për lirin e vendit të tij.
Por politikat aktuale e kan lodhur shumë këtë popull,ngase nga kjo këst politike gjithqka është politizuar,jan kapur të gjitha segmentet e jetes,duke u nisur nga arsimi shendetsia,pasuria shoqerore,gjykata, duke ngritur numrin e veteranve të rrejshëm nga 15 mij sa ishin në 60 mij duke punsuar familjar e bashkpartiak,hajni ,pra Kosovën e shohë mirë kur këta të ikin nga pushteti.
Gazetari Luigj Shkodrani: – Z.Halil cili do të ishte mesazhi juaj për bashkatdhetarët?
H.Geci: – Bashkatdhetarve të mi ju uroi të mirat e botës,i lusë që ti shkollojn fëmijet dhe ti edukoin se si ta duan atdheun,që neser të kthehen e ti sherbejn atdheut, tonë ,ngase shkollat e Shqipëris dhe Kosovës jan mbushur me diploma të pa merituar, prandaj profesionalizmi dhe shkollimi i fëmive të juaj nga atje ku vini neser do i duhen këtij vendi. Dhe së fundi po afrohen zgjedhjet në Kosovë dhe Shqipëri ejani mos i llogaritni hargjimet dhe denoni me votë ata që deri sot i kan dëmtuar tej mase interesat e vendit.
Ju pershendes ju z.Luigj stafin e radios të juaj dhe gjithë bashkatdhetaret dhe ju kerkoi falje nese i kam bezdisur.
Kjo interviste u realizua nga Luigj Shkodrani , gazetar i radio Projektit 21 – Danimarke .

Rrëfimi i padëgjuar i Halil Gecit: Adem Jasharin e tradhtuan shokët, ja emrat që i akuzon për tradhti ndër ta edhe Ibrahim Kelmendin

No Comments Intervista Lajme

Halil Geci i cili njihet për shkrimet e shumta e të guximshme dhe shumë domethënëse karshi rrugëtimit që po kalon Kosova nga politikanet e papërgjegjshëm duke i sjellë Kosovës marrëveshje të dëmshme.

Ai flet se si u bojkotua nga LPK-ja Adem Jashari duke mos i afruar as një lloj ndihme me armatim, as ndihmë rezistence…!

Në intervistën e tij, dhënë për Radioprojektin Kopenhagë, radio e cila dëgjohet gjithandej në perëndim, deri edhe në Amerikë, Halil Geci mbushi energji mërgimtaret që të bashkohen siç u kanë bashkuar në luftë të bashkohen edhe në paqe, që së bashku ti qojnë në shtëpi ata që për 20 vite na gënjyen na vranë e na plaçkiten.

“Qeveria Haradinaj ishte ajo që e ndaloi ndarjen e Kosovës për të cilën ndarje ishte përkushtuar Edi Rama – Kristaqi i Shqipërisë dhe Hashim Broja i Drenicës. Haradinaj e shfaqë haptazi kundërshtimin e ti ku thotë: Kristaçit dhe Thaçit ua hoqa nga tavolina miliardat, shi për këtë Kristaçi e padit edhe në Gjykatë! Kjo çka ka bërë Haradinaj nuk ishte aq e lehtë. Qeveria Haradinaj e bëri ushtrinë, e bëri ligjin për Trepçën., e bëri ligjin për Prishtinën, ligj ky që ishte bllokuar nga qeveritë paraprake për inat të njeri tjetrit”, thotë Geci.

Geci në këtë intervistë ka treguar edhe për familjen tij.

“Unë quhem Halil Geci, në Kosovë njihemi si 7 vëllezërit, unë jam vëllai i madh Halili pastaj është Fadili, Haxhiu, Ganiu, Nebihu, Nehati dhe më i vogli Esati. Njihemi si nipat e Bajraktarit nga Llausha e Drenicës nga një familje me gjendje të mesme ekonomike, me një bagazh të fort historik e kombëtar jo ndoshta shumë nga ne të rinjtë, por bagazhin kombëtar e kemi trashëgimi nga paraardhësit tonë baba, babagjyshi, katragjyshi dhe stërgjyshërit tanë, për familjen tonë flet libri i shkruar nga Dr. Islam Dobra dhe Dr. Kajtaz Rrecaj “Bajraku i Llaushes nëpër shekuj”. Në kohen e Titos familja jonë ishim të lëçitur nga ish sistemi Jugosllav si armiq të popullit, ose siç thonë Shqipëria ishim kulak që nuk kishim të drejtën e shkollimit, duke na e konfiskuar edhe atë pak pasuri që kishim, burrat e familjes sime ishin vrarë me pushkë në dorë në brigadën e Shaban Polluzhes në luftë kundër çetniko partizanëve komunist të Titos. Në luftën e dytë botërore janë vrarë të gjithë meshkujt e familjes tonë, djemtë më të mëdhenj që shpëtuan nga lufta 1945 kishin mbetur 5 vjeç deri 12 vjeç edhe ata ishin shpëtuar te dajallarët të veshur në rroba vajzash për t’mos rënë në sy se janë djemtë e Miftar e Halil Bajraktarit”, tregon Geci.

Ai tregon se babagjyshi i tyre Halili ishte komandant i çetave Ballistike e vullnetare, në anën e Xhafer Deves, plot 12 vite ishte përgjegjës i kufirit me Malin e Zi dhe Serbinë.

“Kështu që neve kemi një histori me përmbi dy shekuj luftë e sakrificë për liri, varret e të parëve të tonë janë në Serbi atje ku kishin shkuar nga Drenica të luftojnë dhe të i mbrojnë tokat shqiptare të Nishit e Toplicës”.

Geci tregon edhe për luftën e fundit që u zhvillua në Kosovë.

“Në luftën e fundit ishim të angazhuar 7 Vëllezërit aq sa ishim dhe dy djemtë e mi Artoni dhe Arbeni, gjithsej 9 meshkuj me pushkë në dorë. Kurse në politikë ishim në LDK ku jemi edhe sot, dhe në atë kohë e mbështetnim fuqishëm liderin Rugovën, neve i takojmë djathtizmit dhe mundohemi ta mbajmë gjallë frymën djathtiste”, tregon ai.

Sipas tij, kur filloi shpërbërja e Jugosllavisë, Kosova dhe populli i saj pat fatin të udhëhiqet nga bota akademike e asaj kohe me në krye me Ibrahim Rugovën, Dr. Fatmir Sejdiu, Dr. Fehmi Aganin, Akademik Idriz Ajetin, Akademik Mark Krasniqi, Akademik Zejnullah Rrahmanin, Magjistrin dhe Albanologun shkrimtarin publicistin e madh Skënder (Rrustem) Blakaj, Dr. shkencave Rexhep Gjergjin, ish ministrin e Arsimit Rexhep Osmani, mr, Naip Zeken, Dr. Edita Tahirin, publicistin dhe shkrimtarin e madh Jusuf Bugjovin, Anton Kolen, Kolë Berishën.

Ai thotë se ka edhe të tjerë po që nuk po i kujtohen dhe kështu e patëm lehtë të i bashkohen mendjes dhe trurit të kombit.

“Nga ajo kohë deri me sot po bëhen 30 vite që u rreshtuam në këtë parti. Ne si vëllezër në atë kohë ishim të ri dhe jetonim në bashkësi familjare, unë isha vëllai më i madh, isha kryefamiljari që më duhej kujdes që ti ruaj 6 vëllezërit tjerë që i kisha, si dhe afro 50 anëtarë sa ishim. Ishim në kohërat e vështira, dita ditës vike duke u vështirësuar situata politike, çdo here ngushtohej rrethi i veprimit. Kur Serbia suprimoi autonomin e vitit 74 duke mos lënë pikë hapësire të jetohet, i mbyllen shkollat, fakultetet, spitalet, na helmonin fëmijët në shkolla, na vriteshin ushtaret në kazerma ushtarake atje ku shërbenin, e çka më zi. Lëvizja gjithëpopullore LDK-ja së bashku me ish deputetet e autonomisë së Kosovën të sistemit monist, u organizuan së bashku me LDK-në dhe Ibrahim Rugovën dhe e shpallen Kushtetutën e Kaçanikut, ku Kosova juridikisht u bë shtet i barabartë me ish Republikat tjera Jugosllave, nëse do ekzistonte Jugosllavia, Kosova do të ishte si subjekt i barabartë me republikat tjera në Jugosllavi. Nëse shpërbëhet ne do mbesnim si subjekt i barabartë me republikat tjera, që kishim drejt shkëputje me kushtetutën e Kaçanikut njësoj si Republikat tjera, të hapur si nga Serbia ashtu edhe nga Shqipëria”, rrëfehet Geci.

Ai thotë se, shpërbërja e Jugosllavisë ndodhi, Kosova mbeti subjekt i vetëm sipas kushtetutës së Kaçanikut e shpallur me 7 shtator 1990. LDK-ja sipas tij, në atë kohë ngriti institucionet e saj qeverinë në ekzil me kryeministrin të asaj kohe Bujar Bukoshin.

“Filluam me mbledhjen e 3% nga mërgimtarët që e mbajtën gjallë arsimin, shëndetin më vonë edhe luftën ku edhe vetë emigrantet morën pjesë në luftë direkte në terren. Kosova veç ishte shkëputur nga planprogramet e Serbisë. Pak më vonë filloi edhe rezistenca e armatosur me njësi guerile, si ajo e Adem Jasharit, Zahir Pajazitit, Sali Qekajt, ku ne me 9 meshkuj sa ishim ju bashkëngjitëm njësiteve guerile të udhëhequra nga Adem e Hamez dhe Shaban Jashari…….! duke kryer aksionet sipas urdhrit të tij. Aksioni i 6 korrikut i vitit 1992 ku me urdhër të Adem Jasharit njësiti i gueriles së Llaushes me në krye vëllain tonë Gani Gecin kryen aksionin e parë në qendër të Skenderaj mbi policinë Serbe, ku vritet një policë dhe plagosen një tjerë policë….., shumë ma vonë fillon lufta në Qirez e Likoshan, 5 dit më vonë rrethohet Ademi dhe bënë luftën se bashku me vëllaun Hamzen, babën Shabanin, dajën Osman, Bashkimi dhe me të gjithë familjen. Familje kjo që dinin ta përdornin pushkën në luftë të pa barabartë me armikun”, tregon Geci.

Ai tutje tregon se Adem Jashari është nip i Gecve të Llaushës, nip i kushërnijve të tij, por që me 7 Vëllezërit kishte një lidhje më ndryshe.

“Ademin e tradhtuan shokët e vetë, por edhe LPK-ja që udhëhiqej nga Xhavit Haliti, Ibrahim Kelmendi, Hashim Thaçi dhe disa të tjerë që ne i quajmë komandantet e Rognerit në Tiranë… ku Ademin e lanë pa armatim, edhe pse ai kërkonte vazhdimisht ata binin armatim, por ua shpërndanin grupeve të tyre Marksiste-Leniniste Enveriste dhe Ademin e anashkalonin, dhe e quanin si të afërt me Rugovën. Ademit nuk ju gjenden afër asnjë nga shokët e tij, ata që gjithmonë rrinin me të, fatkeqësia është se asnjë nga shokët e tij nuk e ka krisur asnjë kapcoll, me përjashtim të Naim Lushtakut ku ka rezistuar nga kulla e tij aq sa deri ju kanë harxhuar predhat….!Ata që sua ndalen pushkën policisë dhe ushtrisë Serbe për tri dit rresht ishim ne dajallarët e Llaushes, pikërisht unë Halil Geci me vëllaun tim Ganiun dhe Besim Dajakun, por edhe me Sejdi e Jetullah Geci që ishin dajtë e Ademit. Vlen të theksohet se policia dhe ushtria Serbe se pari e kishin rrethuar Llaushen që të mos mundemi të ju shkojmë në ndihmë Ademit pastaj kanë filluar granatimet mbi familjen legjendare të Shabanit”, rrëfehet Geci.

Ai vazhdon të tregon se, ai bashkë me Ganiun dhe Besim Dajakun truprojën e presidentit Rugova ku pas lufte në liri u vranë nga një pritë e organizuar në makinën e vëllait ton Ganiut nga një atentat i territ, brenda në makinë vritet edhe gazetari i “Botës sot”, Bekim Kastrati dhe plagoset vëllai i tyre Ganiu.

“Ne së bashku me Ganiun dhe Besim Dajakun ndërruam pozicione dhe dolëm në vendin ku mundem të luftonim dhe ashtu bëmë, shkuam në vendin ku kapnim me pushkë forcat e policisë atje nga ana e Prekazit, armen më të rëndë dhe më të fuqishme e kishim një Pushkomitrolez 12.7 që quhej Gulinov… kërkova nga një kushëri që të u përgjigjëm me armë, aj mu përgjigj se kemi pak predha, vetë rashë në pusinë ku ishte përforcuar mitrolezi 12.7 e matem largësinë nga vendi ku ishim me dylbinë e snajperit tim, dhe filluam luftën, policia nuk e pritshin se kemi aso armesh sa ta kapi projektin ku ishin ata, me mua ishte vëllau Ganiu, Besim Dajaku dhe Jetullah Geci, dhe luftën e bëmë të gjithë së bashku ku armiku u zu në befasi dhe pësoi bukur do humbje në polici….. na diktuan dhe filluan te na godasin, por falë Zotit shpëtuam. U tërhiqem nga ai vend dhe dolëm në anën e kundërt aty ku vishin përforcime me ushtarë e polici dhe aty sa ke dita me ato armë sa kishim u afroheshim forcave Serbe gjuanim drejt tyre me aq sa kishim fuqi ngase armët tona ishin të lehta dhe predhat duhet të ruanim”.

“Tri dit rresht u munduam ta ndihmonim me aq sa mujtem por mundësia ishte e vogël, ngase arsenali i madh ushtarak e policorë i Serbisë karshi armatimit dhe numrit të gueriles tonë ishte i madh, si me numër ushtaresh, si me armatim, neve në atë kohë ishim afro 20 veta kurse në përballje me policinë dhe ushtrinë serbe gjatë tri ditëve aq sa ka zgjatur lufta deri në flijimin e Jasharajve, ishim 5-6 veta, në krahasim me polic dhe ushtarë serbë që ishin me mia të organizuar nën komandën ushtarako policore prefekte”, tregon në rrëfimin e tij Halil Geci. Vazhdon…

Burimi/botasot.info/

‘Shtanget’ në mes të emisionit Rudina Magjistari, nuk i pëlqeu çfarë tha vajza e Robert Aliajt dhe i tërheq vëmendjen

No Comments Intervista Lajme

Gala, vajza e Robert Aliaj, ka qenë e ftuar në një lidhje direkte për emisionin “Rudina”. Ajo dha intervistën e parë ekskluzive pas fitores së “The Voice” në Belgjikë.

Gala tha se nuk e priste të ishte fituesja, sepse në fakt kishte shkuar vetëm për t’u argëtuar. “Kur dëgjove emrin tënd në ato momente, e kujton dot emocionin?”, e pyeti më tej Rudina.

“Thashë Ëhat the f*ck”, u përgjigj vajza e Robertit, një përgjigje që habiti moderatoren. Ajo qeshi, duke “i tërhequr vëmendjen”. “Uau! jemi në televizion Gala”, tha Rudina.

Burimi/Sot.com.al

Pirro Dhima flet sërish: S’kam lidhje me shqiptarët, jam puro grek, kujdesi i gjyshes dhe Enver Hoxha

No Comments Intervista Lajme

Ish-peshëngritësi i njohur Pirro Dhima i është rikthyer edhe njëherë debatit mbi origjinën e tij, që pak ditë më parë shkaktoi reagime të shumta në të dyja anët e kufirit. “Unë jam një grek i lindur në Shqipëri”. Ishte kjo përgjigja që Pirro Dhima i dha gazetares greke Elena Akrita, e cila e cilësonte me origjinë shqiptare.

Për të sqaruar debatin, por edhe periudhën që kaloi në Shqipëri derisa u largua për në Greqi, Pirro Dhima foli në një intervistë të gjatë për një nga mediat e vendit fqinj.

“Unë jam grek i lindur në Shqipëri, në Himarë nga gjyshi te gjyshi” nga nëna dhe babai sqaron ai. “Kjo është nderi im dhe krenaria ime” vijon më tej ai duke u ndaluar më pas te intervista që bëri bujë.

“Zonja Akrita shkroi një artikull në favorin tim dhe e falënderoj për fjalët e saj të mira. Por jo me origjinë shqiptare! Unë jam grek nga gjyshi te gjyshi. Unë nuk kam asnjë lidhje me shqiptarët”.

Ai tregon se në Greqi shkoi në 7 shkurt 1991, kur ishte 19 vjeç, ndërsa rrëfen përkujdesjen e gjyshes dhe regjimin e Enver Hoxhës. “Gjyshja ime u kujdes për mua, ajo më mori nga babai im nga Tirana sepse familja ime ishte e zënë me punë, dhe kështu që foshnjë isha në Himarë me gjyshen time. Grua e mrekullueshme dhe e mençur.

Partia Komuniste nuk na dha mundësinë për të studiuar në universitete. Vetëm njerëzit e betuar në parti nga Epiri i Veriut ishin të qetë”. Por ai tregon më tej se trajnimin e filloi në Shqipëri.

“Unë fillova të ngre pesha kur isha 7.5 vjeç. Dhe që nga fillimi u konsiderova një nga talentet më të mëdha. Edhe pse më pëlqente futbolli dhe sportet e tjera, rreth moshës 13 vjeç vendosa t’i përkushtohem plotësisht sportit” deklaroi ai.

Burimi/njekomb.org/