Home

Lajme

Laureta Petoshati – Modernizmi dhe mesjeta nuk shkojnë bashkë

No Comments Lajme Opinion

Nga Laureta Petoshati
(Për sulmin revolucionar kundër Donald Veshaj)
Nga tragjeditë e Mesjetës më kanë mbetur në mendje dy: E para, “Otello”, e shkruar nga Uilliam Shekspiri, shkrimtari më i mirë të të gjitha kohërave. Dihet se Otelloja një arap i Mauritanisë dhe gjeneral i Republikës së Venedikut ra në dashuri me Desdemonën, të bijën e Brabant, i cili ishte senator i kësaj Republike. Otello rrëmben Desdemonën dhe martohet fshehurazi. Por Jagoja, një nënoficer i Otellos, i shtie atij në mendje idenë se Desdemona e tradhëton me një oficer të quajtur Kasi. Këtë gjë Otello e beson, ndaj shkon dhe e mbyt në shtrat Desdemonën. Por kur merr vesh që e shoqja qe fare e pafajshme vret dhe veten.
Ndërsa tragjedia tjetër, që ka ndodhur me të vërtetë është ajo e Kontit të Durrësit, Tanush Topia, që rrëmbeu Helenën, vajzën e Robert Anzhu I. Helena po vinte nga Italia drejt Durrësit me një anije me vela sepse do të martohej, sipas një kontrate politike, me një fisnik, që ishte princ i ishujve të Moresë. Por rrugës, anija, me të cilën ajo po udhëtonte, hasi me një stuhi dhe u ndal në Durrës. Tanushi e pa Helenën për herë të parë në kështjellën e Durrësit, ku ajo do të kalonte vetëm një mbrëmje dhe pastaj do të nisej brigjeve të Greqisë, ku e priste i fejuari i saj. Tanush Topia sa e pa Helenën u dashurua marrëzisht me të. Por edhe Helena u dashurua me shikim të parë me princin e pashëm shqiptar dhe nuk pranoi të vazhdonte udhëtimin e nisur drejt Greqisë. Ata u martuan dhe u lindën dy djem. Mbreti Robert i Napolit u zemërua nga prishja e planit të martesës, por nuk e dha veten. Më vonë ai e ftoi bijën e tij dhe Andrean në Napoli, dhe i vrau të dy.
I përmenda këto dy tragjedi të Mesjetës, si paralelizma të asaj që po ndodh në rrjetet sociale dhe në mediat tonë për jetën e vlonjatit të futur në Big Brother Vip Donald Veshaj. Edhe nëse nuk ka shpata e gjak, përsëri ka sulm, denigrim dhe fyerje të përsonalitetit. U gjykua Donaldi për Bora Zemanin sikur ata të dy kishin qenë në altar dhe kishin bërë betimin “Derisa vdekja të na ndajë.” Siç u pa në muajin e parë të BBV, kur Donaldi bënte muhabet me Semin, ai kishte pasur grindje të vazhdueshme me Borën, xhelozira, marrëdhënie jo të qetë, aq sa kishte marrë plaçkat dhe kishte ikur nga shtëpia ku jetonin bashkë. Por Donaldi mezi e kishte kaluar këtë periudhë stresi për ta harruar Borën. Mjaftoi një shkëndijë kur ajo shkoi për të takuar Semin dhe kjo u pa në puthjen e famshme të 22 Tetorit. Nuk u tha asnjë premtim, asgjë, veçse ca shkëndija dashurie që po bënin shumë vajza të fantazonin e shumë djem të kthenin kokën nga ish të dashurat. Kur një njeri kalon një stres të madh, mund t’i mjegullohet gjykimi. Ashtu iu mjegullua Donaldit ndërsa kishte një muaj brenda BBV derisa Semi i rizgjoi kujtimet dhe Donaldi nuk harroi që të jepte varësen mbi trevjetorin e njohjes. Por zoti thuhet në librat e shenjtë, gjithmonë është një hap para nesh. Mendoni që në atë punë që bën Bora, ku shkojnë e vijnë djem e vajza që duan të përputhen, do të ishte e qetë jetesa e saj me Donaldin, një tip impulsiv që tipin e femrës e shikon te nëna e tij e përkushtuar ndaj familjes deri në vetëmohim?! A do të hiqte dorë Bora nga Përputhen ku u përfol me Atdheun, që xhelozoi Donaldin?! Nuk e besoj. As ajo nuk kishte besim te Donaldi, kur u mburr dhe thoshte të kishit dhe ju një shoqe si Semi. Por aty ku mungon besimi mungon dhe dashuria, prandaj aty marrëdhënia shkërmoqet. “Dashuria supozohet të bazohet në besim, dhe besimi në dashuri, është diçka e rrallë dhe e bukur kur njerëzit mund t’i besojnë njëri-tjetrit pa pasur frikë se çfarë do të mendojnë të tjerët,”- thotë shkrimtarja psikologe Elizabeth Ann Bucchianeri. Pra mungesa e besimit shkatërroi një marrëdhënie midis Borës dhe Donaldit. Kështu që më e mira për të evituar diçka më vonë si Desdemona e Otello, ishte largimi i tij. Prandaj thashë që zoti i rregullon ca punë me dorë. Dërgon Beatrix dhe këtu ndryshon plani i perandorëve të medias dhe hierarkëve të tij bashkë me publikun. Ndodhi ajo që i ndodhi Tanush Topisë dhe Helenës. Sepse në Fjalët e Urta 19:21, në Bibël thuhet se “Ka shumë plane në zemrën e njeriut, por vetëm plani i Zotit do të mbetet i pandryshuar.”
Tani le të kthehemi te puthja e Donaldit dhe Borës. Pse u dhemb një puthje? Pse paskemi një mendim kontradiktor për puthjen? Sa vajza janë zhgënjyer dhe e kanë përjetuar keq qoftë dhe një puthje në “Përputhen”, “Love Story”, apo të tjera programe televizive? Mos vallë, ato i ka bërë lopa, meqë nuk i njeh njeri, ndërsa Borën, që është vajzë ekrani e ka bërë nëna?! Mendoj se këtyre inxhinierëve të këtyre burgjeve mendore për rininë, ku përfshihet dhe Bora u ndodh ajo që i ndodhi inxhinierit që ndërtoi burgun e famshëm në ishullin Italian të Shën Stefanit, por përfundoi vetë brenda. Ndaj mendoj se sulmi ndaj Beatrix, që për fat të mirë ka një emër latin që do të thotë “ajo që sjell lumturi, e bekuar” se i mori gjoja burrin tjetrës është një sofizëm, si ajo shprehja “njeriu nuk i ka humbur brinjët, njeriu ka brirë.” Pse nuk flisni për mirësinë e saj, sjelljen e saj, urtësinë e saj. Po për Donaldin pse nuk flisni për patriotizmin e tij, për talentin e tij, për shumën e lekëve që nxori nga piktura për fëmijët autikë? Ka gjëra më të mira për të folur për ta. Për dashurinë e tyre: të një vlonjati dhe të një kosovareje, që thyen kufijtë, që na i kanë vendosur padrejtësisht. Ajo, siç tha Ilir Shaqiri është një histori dashurie. Kush jemi ne që do të vendosim mbi dashurinë?! Kush jemi ne që do marrim nisma revolucionare si ti heqim nga instagrami apo të fillojmë fushata si në kohën e Mesjetës apo të qoftëlargut? Mesjeta dhe modernizmi nuk qëndrojnë bashkë: o njëra, o tjetra.

Burimi/Facebook

Gazmend Kapllani – 29 Nentori nuk ka asgje per te festuar dhe gezuar.

No Comments Lajme Opinion

Kjo foto e retushuar e regjimit me mizor dhe paranojak te historise bashkohore te Shqiperise dhe Europes tregon qarte se cfare simbolizon 29 Nentori. Nese Shqiptaret do kishin ndergjegjie historike do ta konsideronin 29 Nentorin Dite te Tragjedise Kombetare. Tragjedi e dyfishte. Tragjedi per gjithe kombin shqiptar i cili u zhyt ne nje terr dhe izolim gjysem shekullor qe shkaterroi themelet e shoqerise, kultures dhe te ardhmes sone kombetare. Tragjedi edhe per ata qe besonin se po luftonin kunder fashizmit (mes tyre edhe tre vellezer te gjyshes sime qe e kaloi jeten e persekutuar nga regjimi bolshevik): sakrifica e tyre u abuzua dhe denigrua ne menyren me mizore duke sjell ne pushtet nje bande dhe Parti kriminale dhe paranojakesh.
29 Nentori nuk ka asgje per te festuar dhe gezuar. Duhet te jete dite lutjesh dhe kujtimesh qe dhembin shume.

Burimi/Facebook

Enver Bytyci – Shqipëria ka një kryeministër të përzgjedhur e të emruar nga Beogradi!

No Comments Lajme Opinion

Ai shkoi përsëri në Vlorë! Vlora është shtëpia dhe dashuria e tij e parë. Dikur kishte premtuar se do ta kalonte pleqërinë në Kuç të Vlorës së bashku me një mikun e tij. Tani ka harruar të shkojë në Kuç. Shkoi pas shumë kohësh atë ditë të fushatës elektorale, kur iu desh të komunikonte hartën rozë e blu të Shqipërisë në zgjedhjet e 25 prillit!
Dje ishte 28 nëntori. Kishte shkuar në qytetin bregdetar një ditë më parë. Darkën e hëngri në shoqërinë e 28 vetave diku aty te Lungomare, në katin përdhe, në restorantin e tij të preferuar, ku peshku gatuhet si askund tjeter. U ngrit në mëngjes dhe nuk donte t’i fliste askujt. E bezdiste gjithçka. Duhej të shkonte në ngritjen e flamurit në të 109-tin vit të pavarësisë. Por aty ndodheshin dhe dy personazhe të padëshirueshme për të. Presidenti i Republikës dhe kryetari i Bashkisë së qytetit. Asnjërin nuk mund ta mënjanonte nga protokolli shtetëror.
Atëherë mbetej vetëm që të mos fliste me ta. As mos ua jepte dorën. Dhe ashtu bëri. Si asnjëherë tjetër zgjodhi të qëndronte në anë të rrjeshtit ceremonial. Ai që kërkon vëmendje edhe në mesin e shefave të shtetit dhe të qeverive të vendeve të NATO-s dhe BE-së, të dielën e shkuar ishte në anë të atyre që nderonin monumentin e Pavarësisë në Vlorë! E gjitha kjo për një ego më të madhe, apo për një simbolikë më kumtuese?!
Le të kthehemi në kohë vetëm pak ditë më parë. Presidenti i Republikës së Shqipërisë i bëri një sfidë. Ditën që kryeministri i vendit do të fliste online para parlamentit të Serbisë dhe do të duartrokitej me ovacione nga deputetët e këtij parlamenti, presidenti shkoi në një universitet të Prishtinës dhe mbajti një fjalim me mesazhe të kundërta me ato të kryeministrit. Po atë ditë, miku i tij, president i Serbisë ishte në Moskë dhe bisedonte me presidentin Putin. E ndërkohë pak orë para se kryeministri të fliste në Beograd me entusiazëm për Open Balkanin e Serbisë, presidenti shqiptar foli nga Prishtina kundër tij. Ishte një sfidë e papranueshme.
Prandaj dhe kryeministrit nuk po i dilte inati as në ditën e bashkimit kombëtar. Se inati i tij është më i madh se dashuria për atdheun, më i rëndësishëm se e tanishmja dhe e ardhmja e kombit shqiptar. Me inatin e tij ai sfidon këdo, edhe Angela Merkelin. Por në ikje të saj ama, siç kishte sfiduar ish-presidentin amerikan, Donald Trump, duke besuar se ai nuk do të bëhej president i vendit më të fuqishëm të botës.
Ndërkaq inatin e kryeministrit shqiptar e kemi parë në të gjitha marrëdhëniet me kundërshtarët e tij. Me Ramush Haradinajn, kur në nëntorin e vitit 2018 në mbledhjen e përbashkët të qeverive në Pejë, i tha se “Ti je gomar që i thua Thaçit tradhtar”! Me Ibrahim Rugovën, kur në vizitën e tij të parë në Kosovë e injoroi deri te mos përmendja e emrit në përshëndetjen e tij në parlamentin e Kosovës! Me Albin Kurtin në kurthet që ia ngriti me personazhe kompromentuese si aktori francez me pasaportë ruse, Gerad Depardieu, apo me oligarkun e preferuar të tij, Gjergj Luca! Ky i fundit ka hyrë në zemrën e kryeministrit të Shqipërisë për shkak të muraleve me foton e tij në ambjentet e biznesit që ai ka në Labinot të Elbasanit.
Inati i kryeministrit është i provuar në shumë dimensione. Deri te dosjet e përgatitura, sipas FOX News-it amerikan, nga ish e fejuara e tij, Dalina Fico, për shpalljen non grata të Sali Berishës! Vetëm në çuarjen deri në fund të hakmarrjes dhe inatit kryeministri shqiptar nuk ka shok të dytë. Por a është vetëm kjo arsyeja e këtij misioni të tij për ta përçarë dhe për ta denigruar kaq egër politikën shqiptare, jo vetëm në Shqipëri, por edhe në Kosovë, në Maqedoninë e Veriut e gjetkë?! Besoj se jo.
Arsyeja kryesore e këtij programi të kreut të ekzekutivit tonë është misioni i tij! Ai ka një mision! Tashmë ky mision është i njohur. Kush nuk e njeh ose është injorant, ose është i verbër! Ky mision ka të bëjë me rivendosjen e paritetit serb në rajon. Pra ta rikthejë Serbinë në nivelin e autoritetit dhe prestigjit të kohës së Jugosllavisë paramiloseviçiane. Ta reklamojë Serbinë si aktor pa të cilin Ballkani do të jetë gjithmonë në konflikt! Pra ta rehabilitojë atë Serbi që shkaktoi dhjetra e qindramijë viktima në Bosnjë-Hercegovinë, në Kosovë dhe në Kroaci! Shkurt ta rikthejë atë kundër viktimave të këtyre vendeve. Për këtë arsye ne e dijmë se që nga koha e Garashaninit, Nikolla Pashiqit e deri te Milosheviçi suksesi i Serbisë është bazuar te përçarja e politikës shqiptare dhe vendeve të tjera në rajon. Pikërisht këtë rol e ka kryer kryeministri i Shqipërisë me mjeshtëri të jashtëzakonshme dhe me vullnet gjithashtu të jashtëzakonshëm! Dhe ka arritur sukses të padiskutueshëm!
Në këtë skemë përçarjeje bën pjesë edhe sjellja e së dielës së shkuar në Vlorë në ditën e bashkimit kombëtar! Ai aty dha provën e besnikërisë së tij ndaj misionit që ka marrë përsipër në Beograd! E pa vërtetuar dhe e pa shpjeguar mbetet vetëm fakti se me çfarë e si është paguar nga Beogradi! Por se Shqipëria ka një kryeministër të emruar e jo vetëm të përzgjedhur në Beograd, kjo tashmë nuk ka nevojë për t’u provuar. Gjithçka është e qartë!

Burimi/Facebook

Prof.dr. Eshref Ymeri – Në indin e jetës amerikane

No Comments Lajme Opinion

Para do kohësh, shkrimtari, gazetari dhe publicisti i njohur Shefqet Meko, botoi në Tiranë romanin me titull “Saga përtej Atlantikut”. Është një vepër që lexohet me mjaft kërshëri për stilin fort karakteristik të rrëfimtarisë. Me Shefqetin jam njohur që në vitet ’80, kur punoja në Redaksinë e botimeve në gjuhë të huaja në Shtëpinë botuese “8 nëntori”. Asokohe, në njërën nga redaksitë e asaj shtëpie botuese, punonte si korrektore një vajzë e re, Alma Balla. Ishte një vajzë e zgjuar, e hijshme, mjaft e edukuar, e heshtur, fort korrekte dhe buzagaze. Pikërisht me atë vajzë qe njohur dikur Shefqeti, së cilës i pati propozuar për ta ndërtuar jetën së bashku. Kishte qenë me fat. Alma, me karakter engjëllor, i dhuroi një dashuri të pastër, dy djem bukuroshë dhe iu bë mbështetje shumë e fuqishme në jetën bashkëshortore.

Shefqeti njihet për karakterin burrëror, për natyrën e hapur dhe të shtruar, për gjakftohtësinë karakteristike dhe optimizmin frymëzyes në përballimin e sfidave të jetës. Megjithëse ka më shumë se njëzet vjet që jeton në Shtetet e Bashkuara, ai, gjatë jetës së tij në atdheun amë, ka lënë

gjurmë si gazetar dhe publicist i talentuar, me kontributet e tij në shtypin e shkruar dhe në Radiotelevizionin shqiptar. Jetëshkrimin e tij të pasur që në atdheun amë ai e ka pasuruar edhe më shumë gjatë jetës së tij si qytetar amerikan. Ai u nis për në “Tokën e Premtuar” më 31 tetor të vitit 1999, falë llotos që Alma fitoi. Shefqeti kishte lexuar shumë për Amerikën dhe kishte krijuar bindjen e plotë se në këtë vend duhet të vish me mendje të mbledhur, duhet t’i shtrohesh çdolloj pune, me pikësynimin e përhershëm për ta gjetur veten një ditë atje ku ëndërron. Pikërisht vendosmëria e Shefqetit, autorit të këtij romani origjinal në llojin e vet, për të ardhur dhe për t’u ngulur mirë në tokën amerikane, më kujton këmbënguljen e ardhacakëve të parë nga Anglia që patën arritur në brigjet e Amerikës në vitin 1620, me anijen e famshme “Maifllauer” (Mayflower). Pas një lundrimi të vështirë nëpër dallgët e trazuara të Oqeanit Atlantik, ata patën zbritur në shtetin Masaçusets (Massachusetts) në një ditë të acartë nëntori dhe patën themeluar Koloninë e Plimuthit.

Sapo u ngul në tokën amerikane, Shefqeti krijoi bindjen e plotë se në Amerikë duhet të kuptosh se rëndësi ka fillimisht jo mënyra e të jetuarit, por aftësia për të organizuar jetën, aftësia për të marrë mbi vete përgjegjësi dhe aftësia për të respektuar ligjet e shtetit. Vetëm në këtë mënyrë mund të hysh në thelbin e asaj që quhet ekskluzivitet (tipar karakteristik dallues) amerikan (american exceptionalism), sipas të cilit Shtetet e

Bashkuara zënë një vend të veçantë mes popujve të tjerë nga pikëpamja e frymës kombëtare dhe e institucioneve politike dhe fetare.

Ekskluziviteti amerikan është i lidhur ngushtë me idenë e “parapërcaktimit të qartë” (clear predestination), që e ka shprehur Endrju Xheksoni (Andrew Jackson – 1767-1845), ish-president në vitet 1829-1937.

Me kalimin e kohës, në përshtatjen me realitetin amerikan, Shefqeti e kuptoi se si moment kyç i ekskluzivitetit amerikan duhet pranuar pohimi se Shtetet e Bashkuara të Amerikës, populli amerikan dallojnë nga popujt e tjerë, si një bashkësi njerëzish që kanë ardhur nga të gjitha anët e botës, por që (dhe kjo është shumë e rëndësishme, është shumë thelbësore) mbajnë të njëjtin qëndrim të përbashkët ndaj mbrojtes së ca të vërtetave të caktuara që duken açik, siç janë liria, të drejtat e patjetërsueshme të individit, demokracia, republikanizmi, ligji mbi të gjitha, liritë qytetare, virtytet qytetare, e mira e përbashkët, drejtësia, prona private dhe një qeveri mbi baza konsitucionale.

Personaliteti politik francez Aleksis de Tokvil (Alexis de Tocqueville – 1805-1859), në traktatin e vet politikohistorik, me titull “Demokracia në Amerikë” (De la démocratie en Amérique), të botuar në vitin 1831, ka shkruar:

“Pozicionimi i amerikanëve është krejtësisht ekskluziv dhe mund të thuhet se asnjë shoqëri demokratike nuk është ndodhur asnjëherë më parë në kushte të tilla”.

Sa më shumë e njihte realitetin amerikan, heroi kryesor i romanit të Shefqetit, Xhelo Lakrori, aq më shumë bindej se në këtë vend koha është flori, një shprehje që i shёrbente si kujtesё nё njё situatё, kur vonesa ёshtё e dёmshme nga ana financiare.

Personaliteti politik amerikan Benjamin Franklin (1706-1790), nё librin e vet me titull “Kёshillё njё tregtari tё ri” (Advice to a Young Tradesan), të botuar në vitin 1748, shkruante: “Mos harro se koha ёshtё para”.

Pra, realiteti amerikan, Xhelo Lakrorin e bënte të besonte vendosmërisht se në këtë vend, ku të gjithë janë të barabartë dhe njerëzit e çajnë vetë rrugën në jetë, nuk ka rëndësi se nga je dhe ç’origjinë ke, mjafton të mos i bësh naze asnjë lloji pune dhe kohën ta shfrytëzosh në maksimum.

Baballarët themelues të këtij shteti i patën vënë vetes qëllimin: të krijojmë një shoqëri pa dallime trashëgimie. Presidenti i parë i vendit, Xhorxh Vashington (George Ëashington – 1732-1799) nuk e pranoi postin që ju propozua për mbret, por parapëlqeu postin e presidentit. Barazia e përgjithshme nuk la vend për fodulli, sepse nuk krijonte mundësi ta ndieje veten më të mirë se të tjerët për prejardhjen tënde.

Xhelo Lakrori e kuptoi se shprehja “natyrë e hapur” në realitetin amerikan do të thoshte mungesë kufizimesh

kur parimet e demokracisë respektohen me korrektësi. Dhe me të vërtetë: Amerika është një vend i hapur. Dhe fjala i hapur duhet marrë edhe në kuptimin e saj të drejtpërdrejtë: këtu, praktikisht, nuk ka gjerdhe, por edhe nëse hasen ndokund, ato janë thjesht dekorative. Shumë shpesh bien në sy dritaret e mëdha të shtëpive, pa rrjeta hekuri.

Shefqeti ka një mënyrë origjinale në stilin e rrëfimtarisë për zbulimin e thelbit të jetës amerikane. Ai e çon heroin kryesor të romanit drejt një dialogu me vetveten:

“Mos harro, Xhelo, eksperimenti amerikan u ka mbijetuar sfidave, – sikur i vinte një zë historik nga brenda dhe Xhelo dëgjonte. – Të paktën, për dy shekuj dhe më shumë ka treguar epërsi, vitalitet dhe përshtatshmëri perfekte me realitetin dinamik të jetës dhe natyrës së njeriut. Ky është kyçi i suksesit në këtë kontinent… Pse e le Shqipërinë dhe erdhe këtu? Pse luten njerëzit të vijnë te “Toka e Premtuar”? Sepse këtu gjen një univers mundësie…, – i pëshpëriste një zë i brendshëm që i zgjonte një pasion të veçantë filozofues”.

Dhe Xhelo Lakrori, dikur veteriner i talentuar në Shqiperi, në Amerikë iu shtrua punës vendçe, pa kurrfarë qibre dhe fodullie. E filloi punën si punëtor për pastrimin e tubacioneve dhe të kanaleve të ujërave të zeza dhe vazhdoi me këmbënguljen dhe vendosmërinë që e karakterizonte, derisa arriti të krijonte biznesin e vet: hapi

një klinikë për kurimin e kafshëve të sëmura shtëpiake, duke u bërë i njohur si specialist me autoritet shkencor.

Duke përdorur antitezën, si mjet stilistikor, autori ka skalitur mjeshtërisht figurën e mësuesit Kristo Kovaçi, cili kishte udhëtuar drejt “Tokës së Premtuar” në të njëjtin avion me Xhelo Lakrorin. Edhe Kristo Kovaçi donte ta gjente veten në Amerikë, por i udhëhequr nga një mendësi krejt tjetër, e përkundërt fund e krye me mendësinë e Xhelo Lakrorit. Gjatë muajve të parë që po mundoheshin t’i përshtateshin realitetit amerikan, qanin hallet së bashku në telefon, ndërkohë që Xhelo Lakrori kishte përveshur mëngët në punë për pastrimin e tubacioneve dhe të kanaleve të ujrave të zeza. Kur ia përshkroi punën që bënte, Kristo Kovaçi la mendjen i lemerisur. Dhe paskëtaj vjen reagimi i tij i menjëhershëm:

“Na paskan mashtruar me Amerikën, Xhelo! Qenka shumë e vështirë, sidomos për ne intelektualët. Unë jam mërzitur shumë. Gati të kthehem në Shqipëri…”.

Xhelo Lakrori mundohet t’i kthejë mendjen:

“Bëj pak durim, miku im! Unë punoj në rrugët ku qarkullojnë ujërat e pista dhe prapë më pëlqen… Por unë nuk do të rri aty. Unë po duroj, duke kërkuar të gjej veten…”.

Dhe Xhelo Lakrori e gjeti veten, Siç u theksua më lart, ai, si veteriner i talentuar, hapi klinikën për kurimin e kafshëve të sëmura shtëpiake, duke fituar nderimin dhe respektin e merituar të sa e sa familjeve amerikane.

Ndërsa Kristo Kovaçi, me hundën në lis, habitej me Xhelo Lakrorin:

“Qofsh ti që je, Xhelo! Unë nuk do ta bëja kurrë atë që bën ti. Jo, ore, isha zotni në Tiranë. Mësues i nderuar… Shkurt, isha dikuish, o Xhelo! Këtu nuk pyet kush për mua. Hiç fare, bre. Nuk është Amerika për Kriston… Unë dhe Lili po mendojmë të bëjmë valixhet gati”.

Në dallim të theksuar nga heroi kryesor i romanit, Kristo Kovaçi, i paaftë për ta njohur realitetin amerikan, sapo vuri këmbën në “Tokën e Premtuar”, shpresonte të fillonte të merrej menjëherë me punë intelektuale. Nuk ia kishte haberin fare se këtu duhet të fillosh ta mësosh “notin amerikan” në një “pellgaçe” të vogël, aty të fitosh shprehitë e para, të stërvitesh mirë, që pastaj të jesh në gjendje “të notosh në thellësi oqeanike”. Me sa duket, Kristo Kovaçi nuk ishte edukuar që në moshë të re për t’u pajisur me aftësi vetëvepruese. Prandaj ai nuk ishte në gjendje të kuptonte se në familjen amerikane, prindërit, fëmijës, që herët, në moshën e pararinisë, i rrënjosin në kokë mendimin se ai është një individualitet që është në gjendje të përgjigjet për veprimet e veta dhe për ndërtimin e jetës personale. Sapo vjen koha e duhur, fëmijën, vajzë ose djalë qoftë, prindërit e nisin të kryejë “lundrimin” e vet. Dhe pikërisht që nga ky moment, fëmijës i duhet të mbështetet vetëm te vetvetja, sepse prindërit, edhe nëse mund ta ndihmojnë, ndihma e tyre është më shumë morale dhe fare pak (në mos aspak) materiale.

Autori ka skalitur mjaft bukur figurën e bashkëshortes së Xhelo Lakrorit, Shano Gërshetën, e cila dikur, në moshë të re, kishte përjetuar një dramë të rëndë, me pasojë pamundësinë për të qenë nënë. Ajo dallohet për karakterin e saj burrëror, për vendosmërinë e palëkundur, për natyrën e prerë dhe shirtmadhësinë proverbiale. Ajo është një këshilltare e çmuar e bashkëshortit të vet. Dhe lexuesi, tek ndjek ecurinë e jetës së saj në familje gjatë bashkëbisedimeve me të shoqin, vjen e krijon përshtypjen se në këshillat që i jep atij, këshilla këto gjithmonë me vend, duket sikur ajo ka një ngasje hyjnore.

Në njërin nga ato bashkëbisedime familjare, lexuesit i nguliten në kujtesë ca fjalë të arta, me domethënie të thellë për formimin psikologjik të shqiptarëve, që Xhelo Lakrori i thotë së shoqes:

“Si mendon, e dashur, a nuk jemi ne shqiptarët pakëz hiperbolikë me miqtë? Vetëm ne e vëmë mikun të parin, ne ia dorëzojmë mikut krejt shtëpinë, ne themi “rroftë miku”, edhe pse nuk e njohim ende mirë, vetëm në shqip thuhet se dita më e zezë ishte kur “erdhi miku e nuk kisha gjë me i dhënë”, edhe pse fëmijët vuajnë nga uria prej ditësh apo hanë bukë me sheqer, përshesh me dhallë e uthull… A nuk jemi pakëz idiotë, e dashur, në këtë plan si njerëz?”.

Këto fjalë me të vërtetë të arta, më sollën menjëherë në kujtesë shqiptarin e nderuar nga Kosova Sokol Braha, me banim në Zvicër, i cili, këtu e dhjetë vjet të shkuara, pati botuar një libër fort interesant. Aty ai shkruan:

“Shqiptarët përshëndetin, nderojnë, urojnë, përgëzojnë, presin e përcjellin me krenari, sepse i kanë në traditën e tyre këto dhe i ruajnë me krenari. Edhe pse këta komshinj nuk i ftuam ne, por na erdhën si miq të paftuar! Por unë pyes veten: a na solli neve ndonjë të mirë bujaria dhe zemërgjerësia me të huajt? Asnjëherë, kurrë! (Sokol Braha. “Vjen i kodrës, nxjerr të votrës”. Shtypshkronja “Grafobeni”. Prishtinë 2011, f. 56).

Fjalët e mësipërme të Shefqet Mekos, të cilat ai i ka vënë në gojën e heroit kryesor të këtij romani, duhet t’i bëjnë mbarë shqiptarët të bien në përsiatje të thella dhe të kenë parasysh atë fjalën e urtë me vlera të jashtëzakonshme aforistike dhe me një përdorim të gjerë edhe në gjuhë të tjera: “m’i hiq qafe miqtë, o Zot, se armiqtë i heq qafe vetë” (në anglisht Lord, protect me from my friends; I can take care of my enemies), në kuptimin “mbrohu nga armiqtë, por kujdes nga zelli i tepruar i miqve”. Ky proverb, që prej shekullit XVIII, i vishet Volterit (François Marie Arouet; Voltaire – 1694-1778). Por, në të vërtetë, as në veprat e Volterit, as në letërsinë memorialistike, nuk haset kund. Ai i vishet, gjithashtu, strategut francez, dukës Vilar (Claude Louis Hector de Villars – 1653-1734), sikur ai gjoja ia paska thënë Luigjit XIV (Louis XIV Le Roi Soleil – 1638-1715) kur po nisej për në ushtri. Ekziston edhe një fjalë e urtë italiane po me këtë kuptim, e cila ka pasë qenë në qarkullim në formulime të ndryshme shumë më herët se shek. XVII. Ka një numër të konsiderueshëm burimesh historike, në të cilat ky proverb haset në variante të ndryshme. Në Bibël haset shprehja: “Largohu nga armiqtë e tu dhe ki kujdes me miqtë e tu”. Te Kuintiliani (Marcus Fabius Quintilianus – 35-96), mësues romak i gojëtarisë, haset shprehja: “Më kanë dëmtuar më shumë miqtë sesa armiqtë”. Shprehje të ngjashme hasen te poeti i lashtësisë romake Ovidi (Publius Ovidius Nasō – 43 p.e.r.-18 e.r.) dhe te historiani i lashtësisë greke Tukididi – 460-400 p.e.r.). Në veprën “Fjalë të urta moralizuese të filozofëve” në arabisht, thuhet: “Unë mund ta mbroj veten nga armiqtë e mi, por nuk mund ta mbroj dot veten nga miqtë e mi”. Personaliteti politik i Romës së lashtë Manli (Marcus Manlius Capitolinus; nuk dihet datëlindja, ka vdekur në vitin 384 p.e.r.) rrëfen sesi mbreti Antigon i pati dhënë urdhër priftit të tij pagan të bënte kurban për Zotin që ta ruante nga miqtë. Pyetjes “Po pse jo nga armiqtë?”, mbreti iu përgjigj: “Nga armiqtë mund ta mbroj veten vetë, kurse nga miqtë jo”. Alecandrit të Maqedonisë (Alexander III Magnus – 356-323 p.e.r.) i vishet shprehja: “Mbromë nga miqtë e rremë, se nga armiqtë e mi të hapur unë edhe vetë do të jem në gjendje të mbrohem”. Mbreti i Polonisë Jan Sobjeski (Jan III Sobieski – 1629-1696), strateg i shquar ushtarak, kishte një shpatë me mbishkrimin: “Ruaju nga miqtë e pabesë, se nga armiqtë të mbroj unë”. Poeti dhe filozofi gjerman Frederik Shiler (Johann Christoph Friedrich von Schiller – 1759-1805) ka thënë: “Zelli i miqve më merr në qafë, jo urrejtja e armiqve”.

Çdo shqiptar me vetëdije të lartë kombëtare, qoftë në trojet etnike apo kudo në diasporë, ka pasur dhe vazhdon të ketë shumë nevojë për pena të tilla, për ta kulturuar dhe emancipuar më tepër mbarë kombin tonë, në mënyrë që njerëzit të jenë shumë më dinjitozë në marrëdhëniet me miqtë dhe me cilindo të huaj. Sepse nderimi i tepruar i miqve dhe përgjithësisht i të huajve, i bën këta të krijojnë bindjen se shqiptarët vuajnë nga kompleksi i inferioritetit dhe, faktikisht, të humbasin respektin ndaj tyre.

Një problem tjetër që autori shtron në këtë roman, është edhe smira që disa shqiptarë ushqejnë për një njeri të sukseshëm, çka vihet re edhe në radhët e diasporës.

Në morinë e të njohurve të Xhelo Lakrorit, autori përmend edhe një milioner, me emrin Miç Miler, i cili kërkonte ta fuste në një grackë të rrezikshme: të investonte para diku në vendet e Lindjes për ta shtuar kapitalin financiar. Mileri, në të vërtetë, ishte mashtrues, merrej me firma piramidale. Por Xhelo Lakrori ishte i zhveshur nga pasioni i tepruar për para, sepse e quante të mjaftueshëm kapitalin financiar që zotëronte. Aq më tepër që ai e kishte kaluar tashmë “shkollën” e firmave piramidale në Shqipëri. Rrjedha e ngjarjeve vërtetëoi se milioneri Miç Miler, duke e ndier rrezikun që i kanosej se dikur do të dilte në dritë mashtrimi i tij, një ditë të bukur u arratis së bashku me bashkëshorten dhe shkoi e u fsheh në Venezuelë.

Romani i Shefqet Mekos, siç e përmenda në fillim, është me të vërtetë një vepër origjinale. Nuk e kam

informacionin e duhur nëse ndonjë tjetër shkrimtar të ketë krijuar një vepër artistike, me hero kryesor një bashkatdhetar, i cili, me këmbëngulje shembullore dhe me punë të palodhur, ka arritur të hyjë në çdo pore të jetës amerikane dhe të ketë zënë vend mirë në indin e saj, si heroi kryesor i këtij romani Xhelo Lakrori.

Romani ka një gjuhë të pasur, por ajo që më bëri më shumë përshtypje, është moria e shprehjeve aforistike. Aforizmat janë stoli e çmuar për çdo gjuhë. Ato dëshmojnë se autori i romanit ka një përvojë jetësore mjaft të pasur. Do të ishte mirë që Shefqeti t’i qëmtojë me kujdes të gjitha ato shprehje të bukura aforistike dhe me kalimin e kohës, duke i pasuruar edhe me të tjera nga librat që ka nxjerrë nga shtypi deri tani, t’i botojë si libër më vete.

Kaliforni, 01 dhjetor 2021

Drejtimi i Vatrës është marrë peng nga instrumente të Ramës – Nga EVI KOKALARI

No Comments Lajme Opinion

Interesante!! Vatra në New York i jep respekte Floreta Luli-Faber menjëherë mbas deklaratës së Vatranet Michiganit e cila u distancua pikërisht nga Floreta dhe vizita e Edi Ramës.
Siç e theksova dhe në postimin e mëparshëm, Vatra e New York-ut ka pasur shumë ndryshime këto dy vitet e fundit, sidomos mbas instalimit të Elmi Berishës.
Elmi Berisha është shok i ngushtë me Mark Gjonajn, dhe ky i fundit deri para dy vjetësh nuk fliste me ata të Vatrës madje dhe festat e 28 Nentorit i bënin veç. Tashmë, shoh që i festojnë së bashku.
Asgjë të keqe deri këtu sepse kemi nevojë për unitet, por po të shikosh gjërat më në detaje kupton se Vatra e cila anonte nga e djathta, nuk ishte në interes e asaj pjese të komunitetit Shqiptaro-Amerikan që financohet nga Rama.
Gjithmonë ka pasur diskutime në komunitet për lidhjet e ngushta të Mark Gjonajt, Richard Lukajt’ dhe Edi Ramës. Madje, Lukaj ka bisnese me Ramën si në Amerikë, ashtu dhe në Europë.
Kryetari Buçaj është hequr në mënyrë shumë të shëmtuar nga kryesia e Vatrës. E njëjta gjë ndodhi dhe me Mishton.
Dhe Gazeta Dielli ka pasur disa ndryshime rrënjësore këto kohë. Dalip Greca, ish krye-redaktori i cili gjithnjë ka mbështetur të djathtët, u zëvëndësua nga dikush që shumë thonë nuk po i jep platformën e duhur Sali Berishës gjatë këtyre muajve të vështirë për opozitën Shqiptare.
Gjithashtu, kur Elmi Berisha u bë Kryetar i Vatrës, e detyroi Dalip Grecën të fshinte të gjitha postimet që Dielli kishte patur deri në atë kohë në Facebook. Kjo ishte pak e çuditshme për shumë nga ne dhe kuptohet pyetjet për disa nisen që atëherë.
Ndërkohë, dega e Vatrës Manhattan, emëron si sekretar të saj Ilirjan Blloshmin, një anti-PDist dhe anti-Berishjan të tërbuar, gjë që të bën shumë përshtypje kur konsideron se kryetari i kësaj dege është dikush që mbahet për konservativ, mbështes i Trumpit dhe i Berishës.
Ndërkohë, komuniteti dhe anëtar të Vatrës, mbledhin fonde për Carolyn Maloneyn, që është Kongresmene Demokrate, dhe mirë bëjnë, por kur dëgjon që i kërkoj asaj takim për Ramën me Joe Biden, dhe nuk i kërkojnë asnjë llogari për Blinken që po përdor DASH si vegël pune për Sorosin që po shkatërron opozitën Shqiptare, fillojnë dhe lindin shumë pyetje.
Gjithsesi, duket qartë që drejtimi i Vatrës është marrë peng nga instrumente të Ramës, që bie në kundërshtim me parimin anti-komunist dhe patriotik që Vatra ka mbajtur që në fillimet saj.
Personalisht, kam kohë që kam shprehur pakënaqësine time për Elmi Berishën, madje e kam quajtur një gabim që Vatrës do ti kushtoj, dhe shoh që të tjerë nga komuniteti po e kuptojnë këtë tashmë.
Ironia më e thellë është kur sheh Bahri Omarin në foton kryesore të faqes së tyre në median sociale, ndërkohë që drejtimi që Vatra ka marrë, është komplet në mbështetje të atij që po instalon monizmin në Shqipëri.

Burimi/Facebook

Skënder Karaçica – ABETARJA E UNIFIKUAR PËR TROJET ETNIKE NË BALLKAN

No Comments Lajme Opinion

Në dritën shqiptare
Në mbledhjen e shtatë të dyja qeverive të Shqipërsië dhe Kosovës,mbajtur në Elbasan,në kuadër të nënshkrimit të marrëveshjeve,ndër të tjera u tha se vitin e ardhshëm do të nis hartimi i ABETARES së unifikuar për Gjuhën Shqipe për fatosat shqiptarë të shkollës shqipe për tërë hapësirën etnike të trojeve tona.
Është thënë me të drejtë se ABETARJA dhe SHKOLLA SHQIPE për një shekull e pati misionin arsimor dhe edukativ të brezave me temën kombëtare:Si duhet të bëhet Atdheu…!
ABETARJA e Gjuhës Shqipe i bëri vijat e gjeografisë kombëtare shqiptare në Ballkan.
Çikago,nëntor të motit 2021

Burimi/Facebook

Ibrahim Morina – NJERËZIT E VEGJËL QË (S’MUND TË) KUNDËRSHTOJNË (DOT) SALI BERISHËN

No Comments Lajme Opinion

“Njerëzit e mëdhenj flasin për ide…,njerëzit e mesëm flasin për ngjarje …,njerëzit e vegjël flasin për të tjerët…”.
Kjo shprehje rreth 2400-vjeçare mbetet ende aktuale edhe sot, jo thjesht se e ka thënë Platoni, por edhe për filozofinë e saj që ajo mbart dhe përcjell.
Që të jem i sinqertë, tani nuk arrij të bëj dot dallimin, apo më saktë klasifikimin, në se më erdhi më parë në mendje kjo shprehje lapidar, apo më ra në sy shterpësia e argumenteve të “njerëzve të vegjël” që kundërshtojnë sot Sali Berishën. Afër mendsh këta njerëz, i bie të jenë edhe mbështetësit e Lulzim Bashës, por në këtë mision të sforcuar ata duken edhe më të vegjël, xhuxhë, apo liliputë, aq sa as shprehja e famshme e Platonit, nuk mund ti përfshijë.
Për sa i përket pastaj se çfarë përfaqëson kjo kategori “njerëzish të vegjël”, se çfarë përfaqëson pesha e tyre opinionbërëse, partiake apo mediatike, ky është një tjetër diskurs…


Që prej mesit të shtatorit të këtij viti Sali Berisha publikisht ka shpallur platformën e tij për rithemelimin e PD-së. Kjo platformë nuk ka mbetur thjesht dhe vetëm në kuadrin e një deklarate publike, por në përditshmërinë e tij, ai edhe ka filluar dhe po vazhdon konkretizimin e saj, në takimet dhe diskutimet hapura me anëtarësinë, e thënë ndryshe, bazën e PD-së.
Në këto takime anë e kënd vendit, Sali Berisha ka shoqëruar platformën e tij edhe me disa kërkesa, të cilat nisin me nevojën e shkarkimit të Lulzim Bashës, kreut aktual të PD-së dhe bashkë me atë edhe largimin e kreut aktual të qeverisë, Edi Rama. Pjesë e kësaj platforme për Sali Berishën mbetet edhe mbrojtja e sovranitetit të PD-së e cila nuk mund të marrë kurrë vendimet të diktuara nga askush përveç nga anëtarësia e saj, sikurse edhe mbrojtja e statusit, kushtetutës, së PD-së, që nuk i jep asnjë kompetencë për masa disiplinore kryetarit, kur një tagër të tillë e ka Këshilli Kombëtar, biles edhe ai dhe me dy të tretat e votave.
Në komunikimin e tij me bazën e PD-së Sali Berisha ka denoncuar me fakte dhe emra, që nga Xhorxh Soros e deri te Edi Rama, sigurisht me bekimin edhe të Lulzim Bashës, përpjekjet e tyre deri në shpalljen e tij “non grata” nga SHBA. Për Sali Berishën, denoncimin që ai i bëri përpjekjeve për zhbërjen, ndarjen e Kosovës, mbetet shkaku i vetëm i vendimit ekstrem ndaj tij.
Por çfarë ka ndodhur në më se një muaj e gjysmë, kohë në të cilën Sali Berisha, i përsërit këto argumente, e fakte, bashkë edhe me denoncime emrash?
Mbështetësit e tij, të cilët logjikisht janë edhe kundërshtarët e Lulzim Bashës, në kryesinë e PD-së në grupin parlamentar, në Këshillin Kombëtar, në Kuvendin Kombëtar, deri edhe te anëtarësia e PD-së, por edhe mbështetësit mediatikë, mbështesin shkarkimin e Lulzim Bashës, mbështesin sovranitetin e PD-së, mbështesin edhe mbrojtjen e statusit të saj. Dhe jo vetëm kaq, por ata sjellin edhe argumente si, humbjen e të gjitha zgjedhjeve në 8 vitet e fundit, rënien e numrit të votuesve të opozitës në përgjithësi dhe të PD-së në veçanti, mungesën e aftësisë motivuese të Lulzim Bashës, vendimmarrjet personale të kreut të PD-së dhe injorimit prej tij të strukturave të saj, deri edhe në denoncimin me fakte të kapjes së tij prej Edi Ramës. Në këtë mbështetje nuk mungojnë edhe sinkronizimi me Sali Berishën për sa i përket denoncimit të shkakut të shpalljes së tij “non grata”, dhe të listës së “autorëve” që janë investuar në këtë vendimmarrje amerikane, bashkë edhe me denoncimin e pabesisë së Lulzim Bashës për përjashtimin e Sali Berishës nga grupi parlamentar i PD-së.
E kundërta ndodh në “krahun tjetër”.
Kundërshtarët e Sali Berishës, partiakë e mediatikë, të cilët po aq logjikisht i bie të jenë mbështetësit e Lulzim Bashës, përmbushin “kushtin” për të merituar përcaktimin “njerëz të vegjël”, sipas përkufizimit të Platonit. Për aq sa çdonjëri prej jush ka ndjekur zhvillimet intensive të politikës që nga messhtatori, a ka dëgjuar ndonjë argument të mundshëm kundër, nga kundërshtarët e Sali Berishës, për platformën e tij…?!
Natyrisht që jo!
Të gjithë këta “njerëz të vegjël flasin për të tjerët…”, por jo “për idetë dhe ngjarjet”, flasin për Sali Berishën duke ricikluar çfarë kanë thënë në më se 30 vitet e fundit për atë, por nuk thonë asgjë për çfarë ai po thotë e po bën në këtë më se një muaj e gjysmë të fundit.
Më e keqja ndodh me mbështetjen e Lulzim Bashës. Askund, askush nga mbështetësit e tij, nuk ka guximin të artikulojë një arsye të vetme pse ai duhet të vazhdojë të qëndrojë në krye të PD-së. Më shumë se një e keqe, kjo është një fatkeqësi për Lulzim Bashën, i cili do të rri, por edhe vetë nuk di pse duhet të rri në krye të PD-së, kur as mbështetësit e tij, kundërshtarët e Sali Berishës, nuk dinë çfarë ti thonë, qoftë edhe sa për ngushëllim, edhe për atë pse ai ka marrë nëpër këmbë sovranitetin e PD-së, apo edhe statutin e saj.


PD-ja është një parti me një histori më se 30-vjeçare. Ky rrugëtim i saj si forca e parë politike, demokratike, ka bërë bashkë në mënyrë të pandashme anëtarësinë e saj me liderin e saj Sali Berisha. Të mirat dhe të këqijat e këtij rrugëtimi janë përjetuar së bashku. Ndaj edhe sot, është e natyrshme që këtë situatë ku PD-ja dhe drejtuesi i saj nuk zgjojnë asnjë shpresë, anëtarësia e PD-së ta përjetojë në mënyrën më të keqe të mundshme këtë situatë, sigurisht me liderin historik të saj, Sali Berisha. Ky përjetim ka një të veçantë këtë herë, sepse të dy palët i bashkon nevoja për ringritjen e PD-së dhe për aq sa Lulzim Basha shihet si e keqja më e madhe, Sali Berisha shihet si e kundërta e tij. Për këtë arsye edhe anëtarësia e saj që përbën bazën e PD-së, mbush sallat e takimeve të tij.
Zhgënjimi ndaj Lulzim Bashës duket se është shumë i madh, për aq sa numri i mbështetësve të Sali Berishës është në rritje dhe shumë i madh.
Bashkë me mbështetësit e lartë politikë dhe ata mediatikë, anëtarësia e PD-së, përbën forcën kryesore të këtij bashkimi, i cili nuk duhet shpërfillur. Jo vetëm kaq, por për aq kohë sa këta “njerëz të mëdhenj…, e të mesëm…” i bashkon në këto momente dëshira për ta parë PD-në në ditët e saj më të mira dhe që për po aq kohë sa përbëjnë shumicë absolute, Lulzim Basha ka detyrimin të di si të përballet me ata, duke pranuar verdiktin e tyre.
Në demokraci fuqinë e bëjnë numrat, sigurisht të konfirmuara nga gara e ballafaqime, të ndershme. Në rast se Sali Berisha dhe mbështetësit e tij po kërkojnë midis të tjerave edhe rikthimin e institucionit të garës dhe ballafaqimit brenda PD-së, Lulzim Basha me emërimet dhe vendimmarrjet e tij personale “ia ka zënë frymën” mundësisë së garimit dhe ballafaqimit brenda forumeve drejtuese. Në këto kushte në pjesën dërrmuese, mbështetësit e vetëm të tij mbeten “emërtesat e tij”, të cilët nuk e kapërcejnë kufirin e kryesisë, apo të grupit parlamentar. Këta mbështetës, të katapultuar në kryesinë apo grupin parlamentar, të vetmet vlera kanë ndonjë histori të mundshme rozë, diku-diku midis tyre, apo diku-diku tjetër, ndonjë histori për përfshirje në afera të dyshimta kriminale e korruptive. Për aq kohë sa kjo pakicë, ka edhe një pakicë vitesh rrugëtimi me PD-në, janë të papërfillshëm dhe të pamjaftueshëm për të ndaluar fatin e “foltoreve” të Sali Berishës dhe “për të mbajtur ende në këmbë”, të padobishmin Lulzim Basha.
Këtë fat nuk mund ta ndryshojnë as mbështetësit e tij mediatikë, të cilët për ironi të fatit, janë ata që e kanë ironizuar më shumë Lulzim Bashën për gjumin e gjatë letargjik, apo edhe për njohuritë e shtrembëruara të tabelës së shumëzimit . Ndaj edhe në kushtet, së pari të mungesës së një dëshire reale dhe të vërtetë “për ta parë mirë” Lulzim Bashën, dhe së dyti në kushtet kur për ata emri Sali Berishës ka qenë “kryefjala” e tyre më se 30-vjeçare, për aq kohë sa ende “vazhdojnë të ushqehen” duke ricikluar të njëjtat thënie e stërthënie ndaj tij, në këtë pikë mbështetësit e tij nuk mund ta ndihmojnë Lulzim Bashën as aq sa ta zgjojnë nga gjumi, apo as aq sa ai të mësojë tabelën e shumëzimit. E megjithatë ata vazhdojnë me këmbëngulje në përpjekjet e tyre se duke përbaltur Sali Berishën, ndihmojnë Lulzim Bashën.
Në këtë përpjekje këmbëngulëse atyre u duhet njohur një meritë “pro” Lulzim Bashës… Kanë arritur të zbulojnë se nga 4200 formularë anti-Lulzim Basha, janë zhdukur formularët e Bujarit dhe Freskidës…, dhe e zhurmojnë këtë “fakt” si “argumentin” e vetëm pse Lulzim Basha duhet të vazhdojë të rri në krye të PD-së.

Burimi/Facebook

Bujar Nishani – Të ringremë PD, për të shpëtuar Shqipërinë.

No Comments Lajme Opinion

Lëvizja politike që ka nisur në Partinë Demokratike përmes Foltores së Z. Berisha dhe përfshirjes së shumicës dërrmuese të anëtarësisë së partisë ka filozofinë dhe qëllimin e saj politik ashtu siç ka dhe kundërshtarët e vet politik.
Askush i përfshirë në këtë Lëvizje, nuk duhet të kompleksohet nga identifikimi dhe përballja politike me kundërshtarët, qofshin dhe këta në drejtimin aktual të partisë apo brenda grupit parlamentar.
Kjo është një betejë politike. Betejat politike nuk zhvillohen në ajër.
Ato lindin e zhvillohen mes palëve, mes ideve, në mes modeleve.
Sot për sot një fakt është i sigurt dhe publik.
Kjo betejë është mes një shumice dërrmuese dhe një pakice minore.
Pakica flet nga institucionet zytare të partisë. Kryetari, kryesia, grupi parlamentar.
Kjo është edhe një prej arsyeve pse shumica zgjodhi të aktivizojë institucionin që i takon asaj, Kuvendin Kombëtar.
Fakti nëse e drejta është me shumicën e partisë dhe terrenit apo me pakicën e zyrës së Kryetarit, mbetet për tu provuar.
Personalisht nuk kam dyshim, por morali në pokitik kërkon të konsumohen të gjitha fazat e lëvizjes.
Pikërisht këtu qëndron avantazhi i shumicës, tek qëllimi dhe objektivi i Lëvizjes.
Pakica e zyrës së kryetarit po përpiqet me të gjitha mjetet në dispozicion ta fokusojë Lëvizjen tek debati Berisha-Basha.
Eshtë e vërtetë që ka një relacion problematik midis Z. Berisha dhe Z. Basha, për shkak të një akti ilegal dhe amoral politik të L.Bashës.
Por ta zhvendosësh thelbin e Lëvizjes politike tek beteja Berisha-Basha është ; sipërfaqësore prej emocionantëve dhe taktikë për të fshehur thelbin prej djallëzorëve.
Akti i L. Bashës ndaj Dr. Berishës ishte një akt i mirëfilltë politik, i ideuar, planifikuar e lobuar prej kohësh.
Pavarësisht se S. Berisha ishte larguar nga vendimarrja dhe drejtimi i PD.
Por shënjestrimi i Z. Berisha ishte shënjestrimi për PD.
Aleanca e lidhur tashmë Rama-Basha, e kalkulonte Sali Berishën si simbolin e unifikimit dhe energjizimit të forcës politike dhe elektorale të PD.
Kjo në fak u provua se ishte e vërtetë, tashmë gjatë Foltores.
Situata në PD vijoj të degradonte vit pas viti deri sa në 2021, PD u kthye në një forcë politike pa kurrfarë rrezikshmërie elektorale ndaj të majtës që siguroi 12 vite në pushtet, ndërsa PD shkonte drejt zhvlerësimit total.
Denoncimi i paaftësisë dhe dembelizmit të L. Bashës kishte vlerë veç pak kohë pas 25 prillit, ku u konsolidua përfundimisht mendimi, se me të PD nuk i fitonte kurrë zgjedhjet.
Zhvillimet politike dhe qëndrimet e L. Bashës në javët dhe muajt që pasuan 25 prillin flisnin për një dimension shumë më të rëndë.
Ato konfirmonin misionin e L. Bashës.
Mbajtjen e PD nën kontrollin e tij, pavarësisht se ajo ishte drejt komas politike.
Prej këtu lindi thelbi dhe qëllimi real i Lëvizjes politike.
Foltorja e materializojë atë.
Eshtë e vërtetë që nga pjesmarrësit masivë në Foltore ka edhe doza të larta nostalgjie ndaj S. Berishës, por po aq i vërtetë është dhe fakti i motivimit të kësaj shumice dërrmuese në Lëvizje, si nevojë e energjizimit të papajtueshmërisë së tyre me opozitën fasadë, lodër e pushtetit.
Kjo teori ka vlerën e së vërtetës edhe anasjelltas.
Kundërshtarët e Foltores dhe Lëvizjes politike në PD kanë doza armiqësie personale ndaj S. Berishës, por më së shumti ata janë në funksion të mbajtjes së PD, të gjunjëzuar, të vogël e opozitare e përjetëshme.
Kjo e dyta është edhe një problem i rëndë moral, pasi individi i gjen të përmbushura interesat personale duke pranuar asgjesimin e një prej dimensioneve më universale publike, pluralizmin politik.
Ndaj kjo është një betejë mes palëve që përfaqësojnë hapur idetë dhe vlerat ku qëndrojnë.
Ajo nuk është një betejë për përjashtime, siç bën kryetari në detyrë.
Por, është një përballje mes shumicës dërrmuese e pjestarëve të asaj familje politike që kërkojnë rivendosjen e vlerave, të drejtën e përfaqësimit përmes garës së barabartë dhe ekzistencën e alternativës politike, me pakicën e zyrës së kryetarit që synon “status quonë” për pushtetit personal duke dhunuar sakrificën e mandatarëve të cilët kërkojnë t’ja heqin besimin e dhënë.
Kjo jo vetëm është një e drejtë universale dhe ekskluzive e mandatarëve por dhe thelbi i betejës mes shumicës dhe pakicës. Kjo është një betejë që duhet bërë.
Nuk ka alternativë !
Një betejë që synon përmes reformave politike të riktheje vendimarrjen tek shumica që kërkon të vij në qeverisje përkundër pakicës komode në opozitë.
Shumica në PD pa e bërë dhe fituar këtë betejë sot brenda vetes, nuk mundet të bëjë dhe të fitojë nesër betejën me kundërshtarët politik në vend.
Tashmë është koha që çdokush në anëtarësi, në parlamen apo në kryesi të identifikohet me parimet që janë në përballje !
Të ringremë PD, për të shpëtuar Shqipërinë. 🇦🇱

Burimi/Facebook

Nuk ka pse të bëhet Referendum për Bashkim Kombëtar. Ai është kryer me 28 Nëntor 1912

No Comments Lajme Opinion

Nga Skënder Sadri KAPITI

Nuk ka pse të bëhet referendum, pasi shqiptarët nuk janë ndarë vetë,por padrejtësish i kanë ndarë e coptuar të tjerët. Referendumin shqiptarët për shtetin e Bashkuar Kombëtar e kanë bërë me 28 Nëntor1912 kur shqiptarët e shpallën Shtetin e Pavarur Gjithkombëtar Shqiptar.

Nëse politika dhe shtetarët e pushtetarët shqiptarë e duan riBashkimin Kombëtar së pari ata duhet të punojnë për interesat kombëtare, për ndërtimin e shtetit ligjor, për drejtësinë ,për luftën kundër krimit,korrupsionit dhe hajdutërisë shtetërore; duhet të punojnë për integrimin brënda kombëtar dhe për atë europian. Nuk besohet se politika e korrupsionit , e hajdutërisë dhe e krimit; nuk i besohet asaj politike injorante ,egoiste dhe e intersuar vetëm për interesa personale,vetëm për vjedhje e pasurim të vetes së saj, pra nuk besohet se kjo politikë e dëshiron sinqerisht Bashkimin Kombëtar.

Nuk ka shqiptar me shpirt shqiptari që të jetë kundër Bashkimit Kombëtar dhe as që të jetë kundër historisë, kundër luftrave, gjakut e sakrificave shekullore të shqiptarëve.

Shqiptarët janë një komb që kanë një gjuhë, një traditë, një histori dhe shpirt, gjak e zemër shqiptari. Pavarësia e Shqipërisë u shpall me 28 nëntor 1912, kjo pavarësi është për të gjitha trojet shqiptare, si një shtet për të gjithë shqiptarët.

Kosova për 100 vite luftoi e sakrifikoi për t’u bashkuar me Shqipërinë. RiBashkimi Kombëtar de fakto është bërë me 12 Qershor 1999, si rezultat i fitores së Luftës së UÇK së dhe të SHBA e të NATO-s që rrëzuan murin ndarës shqiptarto-shqiptar ashtu si edhe gjermnët ë e rrëzuan murine Berlinit. Pra nuk është e nevojshme mbajtja e një Referendumi për Bashkim Kombëtar ashtu sikurse edhe nuk bënë Referendum as dy Gjermanitë e ndara nga të tjerët. Për Bashkim Kombëtar të deklarohen dy parlmentet e dy shteteve kombëtare shqiptare,të Shqipëisë e të Kosovës.

Si, do pyetet kombi dhe shqiptarët se a jeni dakord për t’u bashkuar?!

Nuk është e nevojshme që të mbahet Referendum për Bashkim Kombëtar pasi shqiptarët e Shqipërisë e të Kosovës janë një komb që si të tillë këtë njeh e gjithë Bota.

SHBA dhe NATO ndërhynë kundër Jugosllavisë për ta cliruar Kosovën shqiptare dhe jo Kosovën kosovare, sepse ish ngrehina sllavo-serbe kishte 100 vite që ushtronin terror, krim , pastrim etnik e gjenocid mbi popullsinë 98% shqiptare të saj.

Këtyre që deklarohen për Referendum për Bashkim Kombëtar po u them se Lidhja Shqiptare e Prizrenit ishte për shtet kombëtar gjithshqiptar, dhe po ashtu edhe Kryengritja e Përgjithshshme Shqiptare e Vitit 1912 që coi në Pavarësinë e Shqipërisë ishte Kryengritje për shtetin kombëtar gjithshqiptar. Po ashtu edhe Lufta heroike e UÇK-së ishtë luftë gjithëkombëtare shqiptare për lirinë e Kosovës shqiptare dhe për Bashkimin e saj me Shqipërinë. Po kështu edhe SHBA e NATO ndërhynë për lirinë e clirimin e Kosovës shqiptare.

Pra 12 Qershori i vitit 1999 de fakto është vendimtare që ka mundësuar tashmë edhe shpalljen e Bashkimit Kombëtar se si proces ky Bashkim tashmë është bërë por që politika shqiptare e të dy kufijve nuk është interesuar dhe nuk ka treguar përgjegjshmërinë e përkushtimin e duhur për deklarimi dhe realizimin e këtij Bashkimi.

Ata të cilët mundohet që të propagandojnë për një komb kosovar janë shërbëtorët më të mëdhenj të politikës antishqiptare serbo-sllave.

Si kanë kurajon e guximin antikombëtar që të deklarohesh për një ndarje mes shqiptarësh , si dy kombe të ndryshëm?!

Po a nuk ishin shqiptarët e Kosovës vendimtarë në shpalljen e Pavarësisë së Shqipërisë dhe a nuk ishin shqiptarët e Kosovës që luftuan e sakrifikuan aq shumë për liritë e të drejtat kombëtare shqiptare, për gjuhën, shkollën , për flamurin kombëtar dhe për Bashkimin kombëtar.

Kush janë këta mercenarë antishqiptarë që duan të fabrikojnë një komb kosovar?

Më vjen mirë që edhe Kryeministri i Shqipërisë tani shprehet pro Bashkimit Kombëtar, dhe uroj që kjo mos të jetë një simbolikë apo retorikë patriotike momentale e tij.

Mos të thotë se nuk e di se kur të bëhet Bashkimi por së pari ta heqë traun antiKosovë të “Rrugës së Kombit” dhe duhet ta tërheqë deklaratën antishqiptare të tij të mëparshme se nuk ka minishengen shqiptaro-shqiptar para minishengenit të Ballkanit.

Sot politikanët shqiptarë dhe shtetarët e të dy shteteve shqiptare si Rama, Meta ,Kurti ,Osmani e të tjerë që do vijnë pas tyre e kanë të lehtë që ta shpallin Bashkimin Kombëtar sepse meritat e sakrificat për Bashkim Kombëtar i kanë bërë herojt dhe brezat e tjerë.

SI RAMË KAQ POSHTË!

No Comments Lajme Opinion

GJOKË DABAJ

Gjëja e parë që më ra në sy (dhe s’kish si të mos i binte në sy secilit prej nesh, se prandaj i kemi sytë), ishin pamjet e flamujvet në sfondin e samitit dyshtetesh: Republika e Shqipërisë-Republika e Kosovës. Po mblidheshin për të bashkëbiseduar qeveritë e dy shtetevet të të njëjtit komb, por flamujt e tyre ishin aq të ndryshëm, sa vetëvetiu fanitej pyetja: A kanë përkthyes të përshtatshëm?! A i zotërojnë përkthyesit të dyja gjuhët e këtyre dy shteteve, flamujt e të cilëvet janë kaq të ndyshëm?!

Një flamur sërb, një flamur malazias, një flamur rus, është më i ngjashëm me flamurin e Republikës së Shqipërisë, sesa flamuri i Republikës së Kosovës!

Si arritëm deri këtu?! Si mundi të vijë dikush që nga Ylli polar dhe të na thotë: Ky është flamuri juaj!?.

Me flokë të shprishur, me sy pa ngjyrë, me një fytyrë të mbufatur, u ul në tryezën tonë dhe na tha: Ky është simboli juaj dhe… Dhe ç’ndodhi pastaj?! Pastaj mori Çmimin Nobel!

Po ne ku ishim?! Ku ishim ne?! Ku ishte Shkodra?! Të çohej e t’u thoshte, Evropës, OKB-së: Ky nuk është flamuri i shqiptarëvet!

Të rimblidheshin minatorët e Trepçës dhe t’u dërgonin notë proteste, Evropës, SHBA-së: T’ua nisnin në pako nga një prej atyre flamujve që i kanë përdorur në protestat e tyre të dikurshme dhe t’u thoshin: Flamuri ynë është ky!

Të rimblidheshin luftëtarët e UÇK-së dhe t’ua dërgonin, Evropës, SHBA-së dhe OKB-së nja 4 a 5 flamuj nga ata që kanë shpuar plumbat e sërbëvet!

Të mblidheshin nga 5 apo 10 shqiptarë të kthjellët… Në mos më shumë, të paktën nga 5 apo 10! Në Bajram-Curr, Berat, Bulqizë, Burrel, Cërrik, Çorovodë, Deçan, Dibër, Durrës, Elbasan, Ersekë, Ferizaj, Fier, Fushë-Arrës, Gostivar, Gramsh, Gjakovë, Gjilan, Gjirokastër, Istog, Kavajë, Kërçovë, Klinë, Krujë, Konispol, Kumanovë, Laç, Lezhë, Lushnjë, Malishevë, Manastir, Mitrovicë, Pejë, Peshkopi, Peqin, Përmet, Podujevë, Prishtinë, Prizren, Prrenjas, Rahovec, Rrëshen, Rrogozhinë, Sarandë, Strugë, Suharekë, Shkodër, Shkup, Tepelenë, Tetovë, Tiranë, Viti, Vlorë, Vushtrri.

Të mblidheshin nga 5 apo 10 shqiptarë, në këta 54 qytete, dhe t’ua çonin nga një letër përkujtuese, OKB-së, BE-së, SHBA-së e në fund edhe Komisionit të Çmimevet Nobel në Helsinki: Ky nuk është flamuri i shqiptarëvet! Flamuri i shqiptarëvet është ky, që ne po jua dërgojmë në pako!.. Prandaj, atë të atij finlandezit çojeni atje ku ju pranohet!

T’ua çonin edhe shtetevet anëtare të OKB-së në adresat e parlamentevet të tyre: Francës, Rusisë, Mbretërisë së Bashkuar, Spanjës, Italisë, Kinës, Bjellorusisë, Ukrainës, Rumanisë, Japonisë, Sërbisë, Bullgarisë, Zelandë së Re, Indisë, Afrikës së Jugut, Argjentinës, Kroacisë, Bullgarisë: Ky nuk është flamuri ynë! Le ta mbajë për vete ai që ta pëlqejë!

Po të vepronim kështu, ata mund edhe të talleshin me ne. Mund të thoshin: Ç’është ky komb që po na ankohet për flamurin e vet?!. Do të talleshin, por jo më shumë se ç’po tallen tash dhe jo më shumë se ç’do të tallen në të ardhshmen!

Komb pa vetëdije! Komb pa sedër! Komb që s’është në gjendje të vendosë vetë as për një copë pëlhurë të qëndisur sipas qejfit të vet, le më për gjëra më të mëdha!

Si ramë kaq poshtë?! Apo mos kemi qenë gjithmonë gjethurina që i çon era nga të fryjë dhe që i shkel kush të dojë?!

Po dua t’ia uroj Republikës së Kosovës Ditën e Flamurit, po si t’ia uroj?! Ditën e cilit flamur t’i uroj Kosovës?!

27 nëntor 2021. Gjokë Dabaj.