Home

Lajme

Analiza e pianistit Sulejmani për festivalin në RTSH: Arsyet pse çmimi ishte i paracaktuar

No Comments Lajme Opinion

Dirigjenti dhe pianisti Desar Sulejmani ka bërë një analizë të Festivalit të Këngës, i cili këtë vit u shoqërua me shumë polemika.Teska çmimi i parë dhe i dytë vijon të komentohet, pianisti i futet çështjes deri në detaje. Ai ndalet fillimisht tek këngët garuese dhe 3 anëtarët e jurisë Zhani Ciko,Dorian Çene dhe Soni Malaj. Treshja përzgjedhëse tregoi edhe një herë që ishin vetëm marioneta dhe zbatues të një politike, të një vendimi të ngushtë, i cili, siç u duk më vonë, ishte i paracaktuar, thotë Sulejmani.Sipas dirigjentit, dy drejtueset e Festivalit, Grabocka dhe Vejsiu, treguan, krahas të tjerave edhe mospasjen e një koncepti të mirëfilltë mbi rrjedhën logjike të skenarit, ndërsa Vejsiun e cilëson si një kukull “Barbie pa shije”.

Po ashtu Sulejmani kritikon tekstet e varfra, muzikanti ndalet edhe tek gabimet ritmikeve të dy këngëve finaliste “Shaj” dhe “Me tana”.Analiza e plotë nga Desar Sulejmani:Si çdo herë, që nga 21 dhjetori i vitit të largët 1962, atëherë kur Shqipëria sapo kishte nisur garën e saj Festivali i Këngës në Radio, edhe këtë vit ky aktivitet i patjetërsueshëm i këngës e zhvillimeve të reja muzikore alternative në Shqipëri (ndër të tjera pop, rock, soul, r&b, ethno-folk, apo jazz) ngjalli një lloj kërshërie relative në opinionin shqiptar.

I mbuluar si përherë më një tis mjegulle informative, i plotësuar me lajme dhe informacione kundërshtuese, të cilat shkonin deri në thirrje të hapura për mospjesëmarrje, akuzave për favorizime të njëanshme për këngëtarë apo kompozitorë të veçantë, edhe FEST’ 58, në bulëzën e tij ndërtuese qëlloi mjaft polemik dhe konfliktual, i ndryshëm nga notat e pritshmërisë në publik.Në vëzhgimet e mia të përgjithshme në lidhje me zhvillimet teknologjike dhe ofertat programore të Radio Televizionit Shqiptar(RTSH), të para në këtë rast nga larg, kam vënë re kohëve të fundit disa anë pozitive dhe sfiduese në lidhje me vetëdijesimin e institucionit në lidhje me rolin e tij parësor në qasjen radiofonike/televizive në shoqëri.

Roli edukues, mbështetës dhe ruajtës i vlerave të shëndosha shoqërore i takon vetëm RTSH-së, si institucion publik dhe kombëtar radioteleviziv në Shqipëri. Kjo është një e drejtë ligjore dhe morale, sikurse edhe përgjegjësi shoqërore, e cila në rastin më të mirë duhet të jetë udhërrëfyesja kryesore e çdo zhvillimi teknologjik, përmbajtjesor e ideor në RTSH. Sidoqoftë, edhe këtu të gjithë ne duhet të jemi në radhë të parë të sinqertë me veten, Festivali i Këngës në RTSH, sidomos pas mundësisë së dhënë Shqipërisë për pjesëmarrje në Eurovision Song Contest (ESC), jo vetëm ka humbur karakterin dhe qëllimin e krijimit të tij, – prezantimin e ideve të reja në muzikë, tekst, orkestrim e vokal të këngës moderne shqiptare – por sa po vjen dhe po e ngushton rrezen e veprimit, sikurse po karakterizohet viteve të fundit jo më si një platformë serioze e hapur garuese, por si një nismë më shumë personale, private, aq më pak gjithëpërfshirëse e kombëtare. Shkëndija e zhvillimit të një konflikti përmbajtjesor në këtë rast është e pashmangshme.Në rastin e Festivalit të Këngës në RTSH përplasen dy botë artistike krejt të ndryshme. Nga njëra anë kemi karakterin tërësisht garues, të lirë, nga çdo lloj kornize përgjithësuese 3-minutëshe, hovin e natyrshëm artistik eksperimental dhe provokues, kërshërinë profesionale për të zbuluar rrugë të reja të këngës bashkëkohore shqiptare, cilësi këto, të cilat mund të shfaqen (ashtu sikurse edhe janë shfaqur jo rrallë) lirisht në skenën e Festivalit të Këngës në RTSH, ndërkohë që nga ana tjetër kemi të bëjmë me një pjesëmarrje ndoshta të detyruar, apo përqendrim artificial drejt një konkursi europian të këngës, lidhje apo favorizim kompozitorësh/producentësh e studiosh prodhuese të saj, kufizimin e gjinisë së këngës vetëm drejt motiveve afatshkurtra argëtuese, të cilat ndër të tjera e vendosin gjininë përkatëse (jo vetëm shqiptare) nën një standardizim të thellë ideor, përmbajtjesor, politik dhe gjatësie artistike.Unë, i çliruar nga çdo paragjykim përmbajtjesor, i hapur dhe me shpresën për zhvillime pozitive, e kam ndjekur me dëshirë e kërshëri të veçantë festivalin e sivjetshëm, ndryshe nga herët e tjera, në gjithë tërësinë e tij, pra që nga momenti i parë, thirrjen për sjellje të këngëve garuese, shpalljen e tyre nga juria përzgjedhëse e deri në momentet e fundit me 22 dhjetor 2019.Duke qenë ndjekës i vëmendshëm i zhvillimeve të viteve të fundit të këtij formati artistik në RTSH, përshëndeta personalisht marrjen në dorë të drejtimit të FEST ‘58 nga vetë kupola drejtuese e institucionit, ndryshe nga vitet e tjera kur kishim të bënim me drejtues nga institucioni i Radios. Në mendjen time, ky ishte një hap i natyrshëm drejt marrjes së përgjegjësive institucionale pas dështimeve të herëpashershme të ndodhura viteve të fundit. FEST’ 58 premtonte pra, në momentin fillestar dhe parimor korrektesë institucionale, rregulla të qarta garuese si dhe transparencë etike deri në minutën e fundit të zhvillimit të tij.Të jem i sinqertë, në mbyllje të çdo Festivali të Këngës në RTSH të viteve të fundit, kam menduar që kemi arritur në kufirin e padurueshëm të mediokritetit intelektual e artistik, që nuk ka më keq, apo që ka ardhur më së fundmi momenti i një reflektimi institucional, njerëzor e mbi të gjitha etiko–artistik, krijimi i një vizioni të ri (jo vetëm për Festivalin e Këngës) si pjesë e përgjegjësisë edukuese të RTSH-së ndaj shoqërisë në tërësi. Por mbas mbarimit të natës së tretë të FEST’ 58, kuptova që kisha menduar gabim, ndjeva që kufiri i paaftësisë e mediokritetit artistik, manipulimit shembullor të publikut, i falsitetit njerëzor dhe shkeljeve të rregullave garuese në institucionin e vetëm radioteleviziv të shtetit amë nuk i kishte ardhur fundi, por vazhdonte të ishte një realitet i hidhur, i pranishëm dhe i prekshëm nga çdokush.Fatkeqësisht edhe këtë vit, Festivali i Këngës në RTSH e nisi me të kundërtën e asaj që shpalli me nota “moraliste” edhe vetë prezantuesja Alketa Vejsiu (minuta e 52-të e natës së parë – Meritokracia). Fest’ 58 nuk e hodhi hapin e parë të tij – përzgjedhjen e këngëve garuese – në bazë të një rregulloreje të qartë, transparente e të hapur dhe si pjesë e një zhvillimi artistik, të paktën të logjikshëm e të merituar. Treshja përzgjedhëse Ciko, Çene dhe Malaj tregoi edhe një herë që ishin vetëm marioneta dhe zbatues të një politike, të një vendimi të ngushtë, i cili, siç u duk më vonë, ishte i paracaktuar.Duke prezantuar në mënyrë të njëanshme dhe pa asnjë shpjegim të mirëfilltë vetëm emrat e këngëtarëve, por jo të kompozitorëve, autorëve të tekstit e aq më pak të orkestruesve të këngëve, juria e zgjedhur “me kujdes” nga përgjegjësit kryesorë të Fest’ 58 shkeli jo vetëm një rregullore të brendshme të vetë RTSH-së, por hodhi hapin e parë drejt një manipulimi pothuajse tremujor, rrotullimit të qëllimshëm drejt emrave “VIP”, apo stisi pseudokomplote e legjenda urbane, duke vendosur kështu standarde aspak profesionale, aq më pak parimore, drejt netëve përfundimtare të “kompeticionit” të këngës shqiptare. Duke njohur profilin e deritanishëm të anëtarëve të jurisë, prapavijën e tyre profesionale, kjo mënyrë të vepruari pa principe e përgjegjësi mbi vendimet që po merrnin, nuk më çuditi aspak! Ndërkohë, konfliktet e interesit, të cilat e kanë zanafillën e tyre dhe kanë zënë vend këmbëkryq prej shumë vitesh në skenën e Festivalit të Këngës në RTSH, në Fest’ 58 ishin aq të hapura dhe irrituese, saqë linin për një çast larg vëmendjes çdo lëvizje sadopak pozitive e risi artistike të netëve të zhvillimit të garës, siç ishte p.sh., zgjidhja skenografike e italianes Patrizia Bocconime, ndryshimet e planeve dritore, të cilën e vlerësoj si një gjetje origjinale dhe aktive për skenën e trishtë të Pallatit të Kongreseve në Tiranë.Në këtë prizëm, ndërhyrjet e shumta të reklamës (së bashku me minutazhin e tejzgjatur të tyre) ishin përherë absolutisht të papranueshme, ndërkohë që shtroja përherë pyetjen, se përse RTSH-ja ka nevojë për kaq shumë mbështetës privatë, ndërkohë që financohet nga buxheti i shtetit, rrjedhimisht direkt nga taksapaguesit shqiptarë, apo pse në mes të ngjarjes më serioze të këngës moderne shqiptare, publiku i gjerë duhet të shikonte në ekranin e RTSH-së pulat, tavat e tepsitë, pluhurat larës, apo edhe çdo reklamë tjetër bajate (direkt në sallë, apo e regjistruar), kur njëkohësisht thelbi i festivalit, karakteri i tij parësor, gara artistike mes këngëve e protagonistëve të saj, ndërpritej dhunshëm e në mënyrën më të palogjikshme të mundur.Apo në këtë rast lepuri fle diku tjetër? Kështu i gjithë padurimi, kërshëria apo argëtimi i thjeshtë njerëzor, sikurse edhe vlerësimi profesional, humbitnin lidhjen e natyrshme me skenën e Pallatit të Kongreseve nga ndërhyrjet pa kuptim, e folura plot gabime gjuhësore, apo me mungesë të theksuar integriteti ideor prezantues, bashkuar këto të gjitha jo vetëm me një inteligjencë të ulët skenike, krejtësisht si të një kukulle “Barbie”, por edhe pa shije të Alketa Vejsiut.Ajo më së miri ia arriti qëllimit të na tregonte të gjithëve, se si NUK duhet të jetë një prezantuese e një ngjarjeje kaq të rëndësishme artistike në vend. Vejsiu gjatë tri netëve të FEST’ 58, e ndodhur në të shumtën e rasteve jashtë kornizave profesionale dhe nivelit absolutisht të paanshëm që ia kërkon rasti përkatës, jo vetëm që cenoi në mënyrë të pacipë në përgjithësi inteligjencën e përbashkët dhe në veçanti të femrës shqiptare, por e ndodhur në gjendje të vazhdueshme hipnoze vetëkënaqësie, në mungese të një skenari të mirëmenduar (FEST’ 58 zyrtarisht nuk kishte skenarist/e), së bashku me krijuesen e saj Grabocka, ishte në cakun e kryerjes së akteve të dënueshme penale, siç ishte p.sh., rasti i shkeljes së privatësisë familjare të së miturës Sara Bajraktari dhe falsiteti i mesazheve në lidhje me të, apo duke nxjerrë e shfrytëzuar vetëm për imazh në skenën e Pallatit të Kongreseve fëmijë në orën 23:30!
Edhe nëse të kënduarit e shpeshtë me playbacke pa asnjë vlerë artistike të prezantueses Vejsiu, rrjedhimisht personalizimi i tejskajshëm i skenës së Festivalit të Këngës në RTSH, përdorimi artificial i fjalëve të huaja (vajbin/vibe – dridhje, apo suspancë/suspense – tension/pasiguri etj.), hartimet “moraliste” alla “Revista Class”, të cilat në gojën e Vejsiut u kthyen gjithmonë në bumerangun e vetë ideve të përcjella, parada e veshjeve shpeshherë joserioze dhe aspak në nivelin e duhur artistik për një skenë kaq të rëndësishme artistike kombëtare, ndërprerjet e vazhdueshme e të stërpërdorura të garës muzikore, si p.sh., me numrat e baletit, apo të humorit politik me nivel të ulët, të shoqëruara me duartrokitje të regjistruara, pyetjet e çastit drejtuar anëtarëve të jurisë, kur ata nuk mund t’i përgjigjeshin në mungesë të një mikrofoni, mund të quhen si zgjedhje regjisoriale apo skenariste të çastit (dritëshkurtre), të sjella sidoqoftë me bindje të plotë si “risi” artistike, si imazh pa qëllim të vërtetë përmbajtjesor e mbi të gjitha me një arrogancë provinciale në skenën e Fest’ 58, treguan më së miri se dyshja Grabocka–Vejsiu është prej kohësh përfaqësuesja më e rëndësishme e antivlerës artistike të spektakleve televizive në Shqipëri.Gjithashtu, i papranueshëm institucionalisht, për të mos thënë profesionalisht amator, ishte fakti i mungesës së përkthimit paralel të të gjitha bisedave që Vejsiu bënte me të ftuarit e huaj (Alessandro Mahmoud, Eleni Foureira, Giusy Ferreri). Qasje e pabazuar në mungesë të një skenari paraprak ishte po ashtu edhe trajtimi jo i barabartë ndaj këngëtarëve garues pas paraqitjes së këngës së tyre – dikush e linte skenën pa folur asgjë, dikush thoshte vetëm një falënderim, dikush tjetër kishte lirinë të përshëndeste familjen dhe shoqërinë, ndërkohë që të tjerë intervistoheshin gjerë e gjatë.Nga ana tjetër, moskujdesi artistik (orkestrimet mediokre, që të kujtonin spektaklet skandaloze të tjetërsimit të këngës shqiptare në formatet private televizive) shoqëruar me mungesë ideore, paraqitja e pamenduar skenike, e fshehur nën petkun e “vlerësimit” të figurave të nderuara të këngës së kultivuar shqiptare, e ktheu shpeshherë skenën e Fest’ 58, në një arenë prezantimesh personale narciste apo të tregimeve e barsoletave të moshës së tretë, gjithmonë duke mos harruar falënderimet hiperbolike për ftueset. Duke lënë kështu figura të njohura të këngës shqiptare në vrullin e “emocionit të çastit”, drejtueset artistike, Grabocka dhe Vejsiu, treguan, në fakt, mospasjen e një koncepti të mirëfilltë mbi rrjedhën logjike të skenarit në lidhje me vetë të vlerësuarin/vlerësuarën, duke shfaqur kështu në të vërtetë një mungesë të theksuar respekti ndaj vetë festivalit dhe institucionit të RTSH-sëDuke u kthyer te kënga, si elementi kryesor artistik i një formati të tillë televiziv, oferta muzikore e Fest’ 58, ashtu e cunguar që në rrënjë/ përzgjedhje, u soll përgjatë tre netëve të tij e vakët, pa profile të mirëfillta artistike, si rezultat i një gare pa rregulla të qarta e të hapura, me shumë konflikte të pastra interesi, mungesë totale vetëndërgjegjësimi etik e profesional. Në vazhdimësi nga viti i kaluar, në pushimet e garës muzikore, prezantuesja shfaqej në reklama deri te biznesi i saj privat, drejtori muzikor merr pjesë në garë si kompozitor apo kompozitorë të veçantë arrijnë me dy krijime personale deri në natën përfundimtare apo publikut iu prezantohen autorë tekstesh, që janë familjarë të dyshes drejtuese artistike. Të gjithë ne dëgjuam tekste këngësh mjaft të varfra dhe jashtëzakonisht të cunguara në mesazh, ndoqëm paraqitjet e “VIP”-ave të këngës shqiptare në të shumtën e rasteve me produkte artistike vokale, elemente koreografike apo veshjeje të nivelit banal (shpeshherë nuk isha i sigurt nëse ata ishin të vetëdijshëm që po merrnin pjesë në Fest’ 58 dhe nuk ishin duke kënduar në ndonjë dasmë, “sebep” familjar, apo klub nate shqiptarësh në Europën Perëndimore) dhe pa asnjë motiv estetiko–artistik të mirëqenë. Gjithashtu, prezantimi i përhershëm i bazës muzikore të këngëve të Fest’ 58 me playback (të regjistruar), ndërkohë që në skenë ishin mbi 40 muzikantë të nderuar profesionistë, të shndërruar, në këtë rast, mbi bazë të konceptit artistik/ regjisorial, thjesht në statistë, pianot koncertale që lyheshin nga nata në natë, nga e bardha në vjollcë, rrjedhimisht keqpërdoroheshin nga regjia vetëm si dekor skenik apo këngët që iu prezantuan publikut shqiptar në mënyrë manipulative si “risi muzikore” e të krijuara nga këngëtare të ashtuquajtura “kompozitore”, kur në të vërtetë protagonistet nuk i njohin elementet themeltare të muzikës së shkruar, nuk sollën pothuajse asgjë të re nga çfarë kemi dëgjuar e parë gjatë viteve të kaluara. Përkundrazi, të gjitha këto elemente u bënë edhe një herë një dëshmi e gjallë e mungesës totale të vizionit afatgjatë sesi mund të zhvillohet kënga bashkëkohore shqiptare.Në këtë rast vlen të përmenden gabimet e rënda në ndarjen/theksin ritmik të fjalës shqipe, siç ishte p.sh. rasti i këngës “Me tana” (sipas dialektit shkodran – Me t’tàna – Me të gjitha), ndërkohë që E. Gjata e sjell në versionin e kënduar, me saktë me melodi të ritmizuar në rrokjen e dytë “…Me tan���, pra, me një fjalë shqipe të tjetërsuar nën theksin tipik sllav. E njëjta gjë ndodh edhe me këngën fituese “Shaj” ku që në fillim, te togfjalëshi “mbaj dot/mbaj dot”, apo “ta ndaj/ta ndaj” vendoset një melodi e theksuar ritmikisht gabim, kundër rrjedhjes melodike natyrale të gjuhës shqipe.Këtu lind pyetja, se mos ndoshta këngëtaret tona porosisin vetëm këngët, mjaftohen me zërin e tyre, të cilin e përdorin në të shumtën e rasteve pa mbështetjen apo përgatitjen e nevojshme trupore/mendore dhe nuk interesohen shumë në lidhje me thelbin e asaj që këndojnë? Mos ndodh kjo edhe nga padija profesionale? A mos vallë kemi të bëjmë këtu me krijime vokale nga e njëjta dorë, e huaj, natyrisht jo e ndjeshme ndaj ritmit natyral të gjuhës shqipe? A e kanë menduar ndër të tjera këtë gjë të përbashkët të këtyre dy këngëve përfaqësueset shqiptare në jurinë e Fest’ 58, kur kanë votuar në mënyrë të ndryshme për to? Këto janë vetëm disa pyetje, të cilat ndoshta asnjëherë nuk do të gjejnë një përgjigje të hapur e të sinqertë, por sidoqoftë ia vlejnë që të shtrohen hapur dhe pa dorashka.Personalisht e gjej të rëndësishme hapjen e Festivalit të Këngës në RTSH ndaj bashkëpunimeve me artistë të huaj (këngëtarë, kompozitorë, autorë tekstesh apo orkestrues e producentë). Duke qenë që tashmë të gjithë vrapojnë drejt ESC, pa pyetur shumë për pasojat, formati gjeopolitiko–artistik që mbart në vetvete ky aktivitet i këngës europiane, ta imponon të menduarin e të vepruarin në mënyrë të zgjeruar, jashtë rrezes lokale të veprimit. Parë nën këtë dritëhije, në kuadratin e sotshëm artistik të Festivalit të Këngës në RTSH, nuk ka asgjë të keqe, nëse kjo garë e këngës shqiptare i hap dyert për të huajt, kjo edhe pse deri tani e kemi treguar me vepra, se nuk dimë ta bëjmë vetë, se nuk jemi në gjendje të kalojmë ndasitë e çastit, se nuk mundemi të kemi një vizion serioz e të ndërtojmë një skuadër artistike absolutisht profesioniste, e cila do të na nderonte me një pjesëmarrje dinjitoze në ESC. Pra, pjesëmarrja e Darko Dimitrov-it nga Maqedonia e Veriut si kompozitor në Fest’ 58, në princip, nuk paraqet asnjë blasfemi. Deri këtu nuk ka absolutisht asgjë të kritikueshme, qoftë edhe moralisht. Aq më pak kjo pjesëmarrje e tij mund të quhet tradhti ndaj Festivalit apo gjithë brezave që e kanë ndërtuar atë që nga viti 1962.Por kjo pjesëmarrje, dhe kjo është shumë e rëndësishme të thuhet publikisht, nuk vjen nga vullneti personal apo dëshira e z. Dimitrov së bashku me kolegun e tij, Lazar Cvetkov, për të garuar si të barabartë në festivalin tonë, por absolutisht e paracaktuar dhe e drejtuar në mënyrë të detajuar drejt një fitoreje të sigurt nga drejtuesit kryesorë të Fest’ 58Me këtë rast dua të rendis vetëm disa nga arsyet pse u bë e gjitha kjo zgjedhje:a) Darko Dimitrov është prej vitesh një emër i njohur e aktiv mes kukullave këngëtare shqiptare anembanë trojeve autoktone;b) Darko Dimitrov bashkëpunon prej kohësh me spektaklet e këngës në mediat private, atje ku dyshja Grabocka – Vejsiu vepron lirisht e plotfuqishëm;c) Fituesja e Fest’ 58, Arilena Ara, si produkt artistik i spektakleve të drejtuara e ideuara nga dyshja Grabocka – Vejsiu, bashkëpunon, që nga fillimet e suksesit të saj vokal, përveç disa këngëve të prodhuara nga TETA Records (Izrael), në mënyrë të përqendruar me Darko Dimitrov;d) Pas suksesit të Tamara Todevska në ESC 2019, bashkëpunimi me z. Dimitrov u pa nga drejtuesit e Fest’ 58 si një mundësi (ndër të tjera naive) për një sukses (të garantuar) shqiptar në Roterdam.
Sidoqoftë. duke krahasuar fare thjesht këngët përkatëse të z. Dimitrov (“Proud” me “Shaj” apo “Eja merre”), dallohet qartë ndasia dhe mënyra e ndryshme e prezantimit të këngës nga vetë ai. Mesazhi global, thjeshtësia e interpretimit, forca muzikore apo realizimi artistik për bashkëqytetaren e tij, janë ndër të tjera ato elemente artistike, të cilat janë shumë larg ofertës muzikore që ai ka sjellë në Fest’ 58 si kompozitor i dyfishtë.Unë dyshoj që këtu kemi të bëjmë me një ofertë të sinqertë ardhur si nismë nga Shkupi. Më shumë besoj në një kërkesë nga pala shqiptare, më shumë sajdisje (servilosje) politiko–financiare (Mini–Schengen-iste), e cila i plotësonte më së miri kushtet për katapultimin përfundimtar të së “të mikluarës” të Grabockës–Vejsiut drejt ESC 2020.Të gjitha pikat e lartpërmendura (lista mund të zgjatet lehtësisht) mund të jenë të zbatuara, disi të kuptuara apo deri diku të pranuara, kur përqendrohen në transmetues televizivë privatë. Të sjella sidoqoftë ashtu hapur e pa drojë, me një vetëvlerësim prej budallai, me tone të vazhdueshme delirie, duke sfiduar hapur të zotin e shtëpisë, Fest’ 58 dhe RTSH-ja – rasti më flagrant ishte komenti i Vejsiut mbi rëndësinë e formateve televizive private në gjetjen dhe zhvillimin e talenteve të reja – ndërkohë që është detyra institucionale, morale e logjikisht profesionale, pikërisht e RTSHsë, që të marrë në dorë zbulimin, zhvillimin dhe mbështetjen e vazhdueshme të talenteve të reja – na treguan të gjithëve sa shterpë, sa pak përmbajtje dhe ide të reja kishte në drejtimin artistik të dyshes Grabocka–Vejsiu, fatkeqësisht mbështetur edhe nga titullari i RTSHsë në Fest’ 58. Rrjedhimisht, oferta artistike e grupit realizues të Festivalit të Këngës në RTSH 2019, e parë në planin afatshkurtër, mund të ndihet nga publiku i gjerë ndër të tjera si irrituese, me mungesë totale të një autokritike e vetëpërmbajtjeje profesionale, me mendësi të vjetruara e amorfe drejtimi televiziv, e parë me largpamësi, edhe pse e dhimbshme, ajo është një ofertë shembullore për të mos u përsëritur më kurrë në skenën e Festivalit të Këngës në RTSH, gjithmonë nëse mendojmë se RTSH mendon sinqerisht dhe me seriozitetin e duhur në lidhje me humbjen e mundshme të besueshmërisë institucionale në shoqërinë shqiptare majtas e djathtas kufirit politik.Së fundmi, do të kishte qenë shume shpresëdhënëse nëse Arilena Ara (sikurse dhe shumë shoqe e shokë të talentuar të saj), të mbërrinin në ESC, pikërisht në bazë të meritës e nivelit të tyre të pastër profesional, pa makinacionet, ndryshimet në minutë të fundit, apo vlerësimet subjektive të shoqeve bashkëqytetare në juri. Arilena Ara, me talentin e saj, pa dyshim të dukshëm dhe me një të ardhme artistike shpresëdhënëse, nuk e ka të nevojshme këtë “damkosje” artistike që në fillimet e karrierës së saj. Nga ana tjetër është absolutisht naive dhe në fakt humbje kohe të presësh gjëra të mira, vizione afatgjata, principe profesionale apo paraqitje ndryshe të Festivalit të Këngës në RTSH nga njerëz, të cilët më së paku janë arkitektët kryesore të prishjes së ekuilibrave të natyrshëm profesionalë, të futjes së një stili pune pa rregulla dhe vizion, kudo ata kanë pasur detyra shtetërore, institucionale.Le të shpresojmë që Arilena Ara, në javët e muajt në vazhdim, ta përvetësojë artistikisht më thellë këngën e saj, pa pasur qëllim në vetvete prezantimin e tërësisë së gjerë tingëllore të saj, duke u fokusuar kështu në një timbër vokal natyral, i cili rrezaton automatikisht mbështetje të vetëdijshme trupore. Ajo i ka të gjitha mundësitë për një paraqitje të mirë artistike para dhe sidomos mbrapa skenës së ESC 2020 në Roterdam, ndryshe nga çfarë na u përpëlitën sytë turpërueshëm majin e kaluar nga paraardhësja e saj.

Burimi/gazetablic.com/

Endokrinologu i reagon Arbër Morinës, i kërkon të mos u jep shpresa të rreme pacientëve

No Comments Lajme Opinion

Nga Arlinda Sejdiu
Një status i publikuar në rrjetin social “Facebook”, nga kirurgu abdominal Arbër Morina i cili pretendon se sëmundja e diabetit apo siç njihet ndryshe sëmundja e sheqerit mund të shërohet me metoda kirurgjike, e duke i thënë lamtumirë insulinës dhe medikamenteve ka ngjallur reagime të shumta në vend.Në shkrimin e tij, Morina tha se sëmundja e sheqerit dhe Obeziteti morbid ose trashja mbinormale, tashmë shërohen përjetësisht me një teknik minimale invazive me 99% sukses.“Diabeti Mellitus Tip 2 (Insulinë dhe Jo insulinvartës) ose sëmundja e ‘sheqerit’ dhe Obeziteti morbid ose trashja mbinormale, Tashmë shërohen përjetësisht me një teknik minimale invazive me 99% sukses”, ka shkruar Morina.Kirurgu në fjalë ka kërkuar edhe nga të gjithë qytetarët që kanë familjarë me këtë sëmundje që të drejtohen tek ai derisa numrin e tij e ka bërë publik në postimin e tij.Ekonomia Online gjatë gjithë ditës ka provuar të marrë një prononcim nga kirurgu Morina, por ai nuk iu është përgjigjur kërkesave tona.Pas njoftimit të kirurgut Morina pasuan reagime të shumta.Elton Bahtiri, specialist i Endrokrinologjisë, thotë për Ekonomia Online se sëmundja e diabetit Mellitus është duke u shpeshtuar në të gjithë botën.Ai tha se mjekët nuk guxojnë t’u japin shpresa të rreme pacientëve.“Ne si mjek duhet të jemi të kujdesshëm në terminologjinë që përdorim në ato shprehje që përdorim sepse mund t’iu japim pacientëve shpresa të rreme dhe pastaj kur ballafaqohen me realitetin zhgënjehen akoma më tepër”.“Sigurisht që edhe ne edhe komuniteti mjekësor shkencor në të tërë botën është në kërkim e sipër të një kure shërimi për diabetin, por në bazë të njohurive që kemi në dispozicion nuk mund të themi që sëmundja e sheqerit është e shërueshme, aq më pak jo me një procedurë të tillë kirurgjike. Këto procedura kirurgjike me sa kam pa unë ato variojnë prej më të lehta siç është vendosja e një balloni në lukth që e zënë volumin e lukthit dhe pamundëson marrjen e ushqimit deri këto më radikale kur largohen pjesë të lukthit ose edhe të zorrëve”.Bahtiri tha se nuk duhet të dilet në publik me pretendime të tilla e aq më pak në Kosovë ku ka deficit të madh në trajtimin e shumë sëmundjeve.“Për të përmbledhur këtë punën e shërimit sigurisht që në tërë botën është në kërkim të kurës, më shumë është orientimi nga ai që quhet pankreas artificial, ndoshta në një të ardhme jo fort të largët do ta kemi këtë kurë për sëmundjen e sheqerit, por për momentin nuk e kemi dhe është tepër iluzore që të dilet me pretendime të tilla në një vend si Kosova ku ka deficit të madh në trajtimin e plot sëmundjeve dhe sa i përket këtyre noviteteve jemi akoma më mbrapa”.Sipas tij, tani edhe kur të jetë kryer një procedurë e tillë, trajtimi i pacientit përkujdesi për pacientin është multidisiplinare.Ai tha kirurgu e kryen vetëm një pjesë të punës, e kryen atë pjesën kirurgjike, po pacienti me diabet më nuk drejtohet tek kirurgu.“Nëse do të ishte e shërueshme më së fundi do të na vinte neve në Kosovë rendi për të folur për një sëmundje të tillë, nuk do të ishim të parët që proklamojmë diçka të tillë. Edhe nuk është risi, kjo qasje e tillë kirurgjikale aplikohet në 20-30 vitet e fundit nëpër botë”.“Nuk ju garanton shërimin, as afatshkurtër as afatgjatë e para dhe e dyta ata mund të kenë pasojat të më pastajme sepse është procedurë radikale kjo është kirurgji”.Bahtiri tha se kjo mund të rezultojë si shpresë e rreme për pacientët dhe dhënia e një lajmi të tillë mund të jetë rënduese për këta pacientë.“Meqenëse sëmundja e sheqerit po kërkon trajtim afatgjatë me vite me dekada dhe ky trajtim ndonjëherë është me hapa, me insulinë, ndonjëherë kombinim i të dyjave mund të jetë bezdisëse për pacientin, mund të jetë rënduese për pacientin dhe dhënia e një lajmi të këtillë mund të duket për ta si një rreze drite, si një shpresë në fakt që paska shërim sëmundja e sheqerit”.“Por, duhet të jemi të vëmendshëm edhe ne si komunitet mjekësor edhe pacientët. Kjo mund të rezultojë si shpresë e rreme sepse pacientëve mund të mos ju humbet pesha, as kjo fillestarja për të cilën kryhet ndërhyrja, ndërsa sëmundja e sheqerit mund të mos rregullohet fare hiç”, tha ai për Ekonomia Online.Sipas Bahtirit, është edhe një fakt tjetër që nuk përmendet e ajo është pjesa financiare.“Është edhe një aspekt tjetër që hiç nuk po përmendet. Kirurgjia gjithmonë kushton. Ndërhyrjet kirurgjike kushtojnë gjithkund në botë. Duket që është si promovim mediatik po si promovim më tepër spekulativ me këto termet shërohet diabeti, largohen pacientët nga insulina dhe medikamentet, sepse në bazë të njohurive shkencore në dispozicion ne nuk mund të përkrahim diçka të tillë, nuk mund të themi se është e drejtë, është e qëlluar”.

Burimi/ekonomiaonline.com/

PËR GJENDJEN E RËNDË MENDORE DHE FIZIKE TË PARTIVE DHE SHQIPTARËVE NË MAQEDONI TE PERCARE E TE KAPUR NGA AGJENTURAT !!!

No Comments Lajme Opinion

Mr.Dr.Adil Mustafa

PËR GJENDJEN E RËNDË MENDORE DHE FIZIKE TË PARTIVE DHE SHQIPTARËVE NË MAQEDONI TE PERCARE E TE KAPUR NGA AGJENTURAT !!!

Partit fshihen prapa perdes së propagandës së ulët partiake,dhe nuk e shikojn realitetin në sy, sa nuk ua ka nxjerrë dritën e syve katastrofa që u vjen pas, herët apo vonë!
Parti politike vetedisohuni,leni percarjet ,leni agjenturat se historia do ju gjykoi.
PARTI :ALEANCA,BESA,ALTERNATIVË-
VETËDISOHUNI ,BASHKOHUNI NË NJË KOALICION PARAZGJEDHOR PËR TE FITU SHQIPTARET QË TA SHPORRNI BDI-NË!
Në të kundërtën e kësaj, nëse nuk do të bashkoheni, nuk do arrini ta shporrni kancerin e shqiptarëve, Bashkimin Demokratik për Integrim, tanimë të quajtur DUI
Dhe, shqiptarët e ILIRIDËS do ta humbin ate që vdes e fundit, – SHPRESËN,
ku për pasojë nga ILIRIDA do të ikin edhe pak këta shqiptarë që kanë mbetur në trojet shqiptare.
Dhe, të jeni të bindur se, bashkë me BDI-në, edhe ju do t’iu gjykojë historia.
Edhe lepujt, të njohur si gjallesa më frikacake, reagojnë përballë rrezikut për jetën e tyre, ndësa partit dhe shqiptaret nganjëherë tregohen më të dobët se ata përapara fatkeqësive.

Këtë e dëshmojnë partite dhe shqiptarët në Maqedoni, të cilët përkundër gjithë padrejtësive, rasteve te montuara politike,mashtrimeve, kërcënimeve, krimeve dhe gjenocidit mbi një shekull mbi qenien e tyre, pranojnë të mbeten si minj për eksperimente nga kushdo dhe në cilëndo formë, pa asnjë reagim për vetëmbrojtje ku te gjith deputetet shqiptare njezeri votuan ndryshimet kushtetuse per ndryshimet e emrit ku shqiptaret ne preambul i lane pakic dhe gjuhe shqipe me perqindje .

VETËDISOHUNI NJE HERE O PARTI DHE DEPUTET TE KAPUR NGA AGJENTURA TURKO -RUSE .
MENDONI MIRË SE CKA DO BËHESHTE NË RAST SE JU NJEZERI DO KERKONIT ME VENDOSMERI QE NE NDRYSHIMET KUSHTETUSE NË PREAMBULË SHQIPTARËT TE JENE: SHTETËFORMUES DHE GJUHA SHQIPE ZYRTARE .
KJO U TAKON ME KUSHTETUT DHE JU JENI FAJTORË DHE TE VONUARE NE AFRO 3 DEKADA DEMOKRACI.
Kjo mënyrë e heshtjes para fatkeqësive, kjo papërgjegjësi dhe nënshtrim ndaj çdo autoriteti dhe pushteti sado i egër dhe barbar qoftë ai, duhet të jetë e mjaftueshme për alarm në nivel kombëtar per tu zgjuar shqiptaret!!

Zgjohuni shqiptare te krijoim nje frym te re politike ta shpëtojmë këtë popullë nga frika, robëria mendore dhe fizike, nga asimilimi, shpërngulja dhe shfarosja, nga mortaja politike që e ka trullosur dhe mbështetur keq për muri!

Mr.Dr.Adil Mustafa
IGFM-Maqedoni
Shkup 06-01-2020

Festivali i RTSH/ “Nuk ka burrë nëne”.., revoltohet Mentor Kikia: Boll me palaço rrugësh, këngëtarka me fytyrë silikon e prezantuese pa brekë!

No Comments Lajme Opinion

Mes reagime të shumta, është edhe ai i pedagogut dhe gazetarit Mentor Kikia, i cili sjell tekstin e plotë të këngës së Elvana Gjatës dhe shkruan “A shikon ndokush donjë fije poezi në këtë tekst? Unë them askund, as poezi, as mesazh, vetëm fjalë kuturru. Çfarë do të thotë “me tana”? Në shqipen zyrtare do të thotë “me të gjitha, me të tëra”. Në gegënisht thuhet “me të tana”. Ndërsa në elvanisht, shkurtohet në “me tana”!”.

Nga Mentor Kikia

Dua ti rikthehem debatit për festivalin e fundit në RTSH. Jo në kuadër të tifozerisë për vendin e parë dhe të dytë dhe as për fustanet e prezantueses. Por për dicka shumë më të rëndësishme.

Kënga ka tekstin dhe muzikën. Me muzikën nuk kam asnjë lidhje, thjeshtë e shijoj, kur ka shije. Sa për tekstin, kam lexuar aq poezi, sa mundem t’ia ndjej muzikën vargut, edhe pa patur kompozim.

Kam sjellë më poshtë pjesë nga teksti i këngës së Elvana Gjatës, shkruar nga vetë ajo.

Ti kam fal ty me tana

Me tana o me tana

Dashni me fal

O kush ka me ma nal?

A ma thua edhe sa

Duhet të pres ty me të pa

Ta di, dua ta di dhe sa

Kohën ndale ndale

Të shkoj ngadale ndale

O më ngadale ndale

Na na na na na

………………………………..

A shikon ndokush donjë fije poezi në këtë tekst? Unë them askund, as poezi, as mesazh, vetëm fjalë kuturru. Çfarë do të thotë “me tana”? Në shqipen zyrtare do të thotë “me të gjitha, me të tëra”. Në gegënisht thuhet “me të tana”. Ndërsa në elvanisht, shkurtohet në “me tana”.

Ai i mbani mend këngët, apo fituesit e mëhershëm të festivaleve që ua zbardhnim tekstin me një të dëgjuar?

Ja një këngë, e kënduar së pari nga Luan Zhegu.

………………

Bregut detit, një vajzë e menduar

Flokët, era lehtë ja përkëdhel

Rreze dashurie hedh në zemër Hëna

Hëna, yjet, zhyten thellë në det

Është poezi, ka figura letrare…

E mbani mend këtë këngën e Parashqevi Simakut?

Kanë një botë me ëndërra

Janë të vegjël shumë

Mos lëndoni nënat

Syrin e pagjumë

Mos ua prishini dashurinë

Mos ua prekni lumturinë

Askërrkush mos të provojë

Se nënat su lejojnë

Kjo dorë që tundi djepin

Gjithë botën e sundon….

Ka poezi dhe një mesazh të fortë social.

Nëse zbresim më tej, tek motivet patriotike, ja një këngë himn e Vaçe Zelës.

Eh i fortë po shndrit ai diell

dhe burimi këngës lugjeve

i përcjell.

Eh i fortë po ngroh ky diell

edhe trimat nëpër mend mi sjell,

mi përkëdhel.

Po ku ka si ti, moj Shqipëria ime,

Oh fisnikja përmbi gur.

Rrjedh në këngë e ligjërime,

ballëlarta me flamur!

Kujtojmë edhe këngët e Irma Libohovës, Kozma Dushit, Francesk Radit, Myfarete Lazes… Poezi e gjallë, kushtuar dashurisë, jetës, natyrës, vendit…

Çfarë ka ndodhur pandalshmërisht këto tri dekada?

Teksti dhe kompozimi u bashkuan në një dorë. Tregtarë këngësh, që nuk lanë këngë rome në Rumani e Bullgari pa përkthyer e shitur tek këngëtarët shqiptarë, të cilat janë ngjitur deri në skena festivalesh. Degradimi është kaq i pamëshirshëm, sa sot ne mund ta dallojmë lehtësisht një këngë sllave, greke, italiane, turke e arabe. Por shqiptare jo, këngët shqiptare nuk kanë identitet. Ato janë një miks, me tinguj sllavë, kërcim arab, tallava turke…. Tashmë rëndom muzikën e mbushin tekste me një përzjerje dialektesh mes shqipes dhe kosovarçes, ku nuk merret vesh asgjë. Nuk ka burrë nëne tua dëshifrojë tekstin. Kjo kompensohet nga këngëtarka fryrë me silikon, që kanë shpikur zhanrin e të parës muzikë, që nuk ka nevojë të dëgjohet, por vetëm shikohet. Apo prezantueze pa brekë, e prezantuese që ndërrojnë fustanet pas çdo kënge.

Kompozitorët shqitarë u ankuan pse janë pranuar të huaj. Por nuk thanë nëse morën pjesë në konkurim, apo qëndruan tek klubi i lagjes. Në Shqipëri ka talente të jashtëzakonshëm, me vokale të mrekullueshme. Një ndër ta është edhe Elvana Gjata. Talent show-t kanë zbuluar të rinj fantastikë. Por ata nuk mund të jetë edhe këngëtarë, edhe kompozitorë, edhe autorë tekstesh, pasi përfundojnë “me tana” pastaj.

TVSH, si organizatore e këtij eventi, është para faktit se ky është mielli, këto janë prurjet.

Por unë them JO!

Kësaj shëmtie i duhet dhënë fund. Të ngrihet steka. Le të bëhët festivali edhe me 5 këngë, me një fustan dhe me pesë llampa, si ato të Kavajës që ndriçonin dikur skenën ku këndoheshin këngë të mrekullueshme. Duhet të vendosen standarde. Festivali i RTSH është pronë publike, ai ka për detyre të ruajë muzikën, e jo ti dorëzohet shijeve të tregtarëve të muzikës dhe palaçove të rrugës.

Tregu është i hapur. Kush dëshiron ti këndojë kokainës, seksit, përdhunimit, me tekste banale, ordinere, të dalë në rrugë, të shkojë në mejhanet e lagjeve të japë koncerte.

Por jo në atë skenë, ajo është muzeu i këngës shqipe.

Pak vite me parë, shikuam një dokumentar italian mbi Tiranën që po zhvillohet. Reportazhi ishte shoqëruar me një muzikë, si ajo e atyre që u bien qypave ditën e Kurban Bajramit rrugëve të Tiranës. U ndjemë të fyer. Por dikush na kujtoi: A nuk është kjo muzika që dëgjojmë kur hipim në taksi, në furgon, në autobuz, e madje edhe në skenat e festivaleve?

P.S: Nuk më interesojnë Like-t, me intereson një debat për këtë çështje. Ndaj, lu lutem, shpërndajeni këtë postim.

Festivali i 58-të kombëtare, një përrallë e neveritshme, që do të kujtohet gjatë, në historinë e muzikës së lehtë shqiptare

No Comments Lajme Opinion

Shkruar nga Ardiana Dhimiter Mitrushi

Adhuruesit e festivalit dhe e muzikës së lehtë shqiptare e presnin me shumë emocion këtë festival kombëtar, që është percjellur ndër vite nën perkujdesjen e RTSH-së, si dhe me pjesëmarrjen e këngëtarëve dhe kompozitorëve më të mire shqiptarë, ku ata konkuronin në pistën festive për këngën më të mirë, dhe që më pas do të marrë pjesë në Eurosong. Aq shumë me kurreshtje u prit ky festival, por që zhgenjeu një masë të madhe intelektuale dhe të gjerë publike. Fillimet e këtij festivali morrën përsipër asnjanësimin dhe perjashtimin e të gjithë kompozitorëve dhe këngëtareve më të mirë, dhe në vend të tyre u përzgjodhën kompozitorë të huaj dhe vendas nga Kosova, si dhe këngëtarët e përzgjedhur alla Vera Grabocka.

Kjo zonjë e nderuar kishte marrë të gjitha kopetencat, që nuk u morr vesh se cili është roli i saj i vërtetë, pasi ajo kish marrë frenat e plota në dorë si një masterpuppet e vërtetë, si atë të drejtorit të përgjithshëm të RTSH-së, (i cili ka hyrë në dollap të zyrës së tij dhe nuk pipëtin…), ku ajo vetë zgjidhte dhe vetë vuloste si një padrone dinjitoze…
Festivali i jashtezakonshem 58-të një Kaos i madh. Donin të vinin vetulla, por nxorren sytë… Vokale ishin zhytura mes tunxhit e baterise, të tjerat nuk merreshin vesh as cfarë thonin e as cfarë kërcenin, disa që u shfaqën me koreografi të kujtonin fillimet e BBF – TV, për të mos thënë që ishte një top show personal e prezantueses Alketa Vejziu që nuk pushonte së foluri, me fjalë të panevojshme e me gafa brenda, e shumë pak “këngë”.
Festivali ia arriti qëllimit në natën e parë (duartrokitje dhe të qeshura të montuara), ku pjesëmarrja e publikut ishte zgjedhur që të respektonte rregullat e trukeve televizive, dhe biletat ishin përfundimisht dhe qëllimisht shitur tek të përzgjedhurit “e rradhës” sigurisht…
Oh zot cfarë korrupsioni!…
Sukses i jashtëzakonshëm…?! Ku monologët e prezantueses Alketa përçonin shumë më tepër mesazh goditës, për të gjithë ata kompozitorë që qëllimisht nuk ishin zgjedhur për këtë konkurim mbarë kombëtar nga duoja grand haters (një frazë dinamike bombastike e shoqëruar me një smërk mondan, dhe e moderuar me makiazh që nxinte kur thërriste dhe akuzonte, zbardhonte kur lip sync-ed, por zverdhonte për vallen e fitores së Jokerit). Gjatë gjithë mbrëmjes na tregonte dhe nuk harronte të na përmendëte që duhet të bëhemi njerëz të mirë e të ndershëm, se ky vend ka nevojë për njerëz të tillë. Pra, ky popull është një masë e madhe e të keqes dhe kush revolton për drejtësi, barazi sociale dhe profesionalizëm është i keq është hater ( pra i urruer or anasjelltas).

Alketa Vejsiu… Hmm…!!!!
Pra, ju prezantuat mbrëmë një festival të këngës play back të “muzikës së lehtë”, ku estetika e ambienteve, e paraqitjes, e paradokseve të kombinuara me tallavanë si linje e domosdoshme ballkanase/haremi muzikor nuk janë dhe kurrë nuk do të jenë pjesë e zhanrit të muzikës së lehtë shqiptare, apo si dhe kënga e Olta Bakos me kopje dhe vjedhje të vijës melodike të këngës së huaj amerikane të të madhes Alicia Key “If I ain’t got you”, kësaj me pak fjalë i thonë hajdutllik sheshit dhe paturpësi… u përpoqa të shikoja ndonjë sforcim zanor tek këngëtarët, por fatkeqesisht nuk ju luante asnjë damar ne qafor, pra bënte “muuuuu” që këndonin me playback or lip sync battle… Elvana Gjata e përcolli tallavanë aq bukur “bravo”, por Eli adoleshte Fara na dha një kënaqësi me rrënqethje të turpshme skenike, që më la të kuptoj se mexo mosha ka marrë kthesë kritike… Ajo është vërtetë një këngëtare e formuar, por jo për këtë zhanër muzikor… pa harruar këtu edhe të tjerë këngëtare me muzikë të repertorit të Shakirës…

Pra, ky festival konkurues i këngës jo live nuk quhet garë e një piste reale konkurimi, por lip sync battle ..
Akleta Vejsiu duke parë anën profesionale tek pikërisht dhe vetëm tek ju si prezantuese ishit aq e “emocionuar” sa dukshëm vërshuan batalioni i lapsusve të pafund, dhe për më shumë m’u duk vetja të përballesha me një Këshilltare që kish dalë të na bënte moral psiqik ?!… Psikoza juaj e krahasuar me Joker dhe thirrja juaj për HATERS o zot çfare paturpësie sociale… Vajzë ju nuk e njihni etiketën sociale artistike jo më atë psiqike… Ti zonjë përsëri fyen një komb të tërë dhe jo më pa përmendur një gjeneratë të tërë kompozitorësh, artistësh të kulturës shqiptare, si Joe Artid Fejzo, Kujtim Prodani, Aleksander Vezuli, Diana Ziu e shumë të tjerë. Ankesat e drejta të tyre krahasohen me Joker… Hellooooo! You are absolutely out of your mind girl… Who are you, and who gives you the wright to do so…?!

Nesë ju trasmetuat paqen dhe happiness me atë vallëzim si të Jokerit, pra definicioni për mua asht ky që ju keni nevojë për konsulta të një personi toksik, narsisit, dhe tepër vendikues…
Populli jonë nuk i duron dot çibanët e huaj zonjë, pasi kultura e një kombi nuk ka Haters, por Lovers, populli këndon dhe nuk ulëret, populli ynë njihet të luftojë për drejtësi dhe paqe, por jo të korruptuar nga paraja…
Ju zonjë e keni kthyer festivalin e këngës në një kënd përgjigjesh dhe mesazhes lunitike të mjerueshme dhe për më shumë duke mbushur kohën me thashetheme ku epiqendra dhe vatra vullkanike jeni ju me në krye masterpuppet Vera Grabocka… Këto janë komplote të indoktrinuara me mllefe dhe që ju kanë kthyer në Hygojanë të vërtetë…
Agim Krajka një ikonë e vërtetë e artit muzikor, nuk pati mundësinë të akomodohej me një kolltuk klasik në skenë në formë bashkë bisedimi, por me e mbajt si hu në këmbë… por kur thojnë ba me kenë shkodran tana i ban… ai përsëri bëri çmos me ju sjell humorin e hollë shkodran në skenë… Ai asht nji dashuri e vërtetë…

Alketa e nderuar, besoj se ju nuk jeni e diplomuar për psikologji, por mesazhe me nën tekte agresive pasive ku madje arrin të quash festivalin me emrin e Moxart, dhe të quajë popullin deshtak si mësuesi i tij Antonio Salieri… mos vallë kjo vjen nga “padia zotni hetues” një citat i goditur filmik… por qëllimisht godet “armiqt” e tu, pra popullin tënd.
Kjo deshmoi përsëri kulmin dhe paradoksin më të madh kombëtar, dhe për më shumë na tregoi që injoranca dhe padija juaj në njohjen e thellë të këtyre fakteve, (që padyshim ju mund t’i kishit gjetur edhe në google si çdo 5 vjeçar sot), qëllimisht u keqpërdorën dhe portretizuat Salierin si e keqja e njerzimit, dhe madje e kohës sot, dhe“armiqtë e tu” janë të tërë.
Përveç hulumtimeve dhe kërkimeve personale, por dhe me një kërkesë të drejtë si bashkëatdhetare, si dhe jo pa qëllim morra ide faktike të shkëlqyera nga e nderuara, kompozitorja, si dhe mësuesja e talentuar e disa gjeneratave, zonjës Diana Ziu, ku më poshtë vijon me një ide të qartë mbi figurën e të ndjerit dhe gjigandit Antonio Salierit;

“Në karrieren e tij, Antonio Salieri ka shkruar, pa fund, vepra për klavin cembolo, per violine, opera, ka qenë mjeshtër dirigjimi në oborrin e perandorisë në atë kohë. Salieri pati nx. te ardhshem te famshem si Ludwig Van Beethoven, Carl Czerny, Mats Hummels, Franz Liszt, Franz Schubert etj., por versioni përfunfimit të artë të dramës Shaffer u arrit në 1984 kur Tomáš Miloš Forman solli në sallat e kinematografisë Amerikane ” Amadeus” prodhim i këtij filmi nga Warner Bros.
Salieri ishte dhe mbetet figura më e rëndësishme për një epokë të njerëzeve të mëdhenj, një figurë e kompozitorit të kompletuar dhe e një muzikant brilant, po ashtu edhe e një pianisti dhe dirigjent i përmasave botërore.”
Por jam e bindur që këto dy masterpuppets të këtij Top Show Publication/Advertisement festivali i këngës 58-të për të marrë pjesë në EUROVISION ku dhe paratë e akorduara për këtë qëllim nuk janë pak, por një shumë e konsiderueshme që kërkon një KLAN apo MOB dhe të bëjnë të mundur të mbulojnë diellin me shoshë. Me ligj ka qenë që në pjesëmarrje të jurisë në mënyrë strikte të jenë artistë kompozitorë shqiptarë, por sot na u prezantua me shumë progresivitet dhe pompozitet pjesëmarrja në jurinë e festivalit e tre të huajve, duke harruar se shqipëria nuk është shuar dhe kurrë nuk do t’i shterojnë kompozitorët, si ata apo ato me karrjerë dhe me krijmtari të bukur, por dhe gjenerata e re në vazhdim.

Jam e bindur që nga ky shkrim i imi për Top Show Publication/Advertisement festivali i këngës 58-të se nuk mund ta quaj ndryshe Alketa dhe Vera do t’më venë në top list të “Lover or Hater”, I don’t care…
Alketa this is for you personally, because I see you have master your English throughout The Joker movie… please don’t be the one… karma is a big B…., it will come and hunt you wherever you go, and you know it.
Stop insulting yourself, your beauty with garbage games in the air, you are better than that. Ardi
Me sinqeritet dhe respekt për të gjithë ne shqiptarët kudo ku jemi, dhe me vullnet të plotë shpreha një shqetësim që nuk desha t’a ndrydhja më brenda vetes.

Ardiana Dhimitër Mitrushi 12/21/2019

Cfare po ndodh me festivalin e 58 – te te RTSH?!…

No Comments Lajme Opinion

Nga Ardiana Mitrushi

Habia ma e madhe ndodh vetem ne Shqiperi… O Zot apo Allah cfare do me qene, por qe të arrije korrupsioni ne keto permasa gjigande kjo asht nji paturpesi per artin dhe kulturen Shqiptare… Qe kur kjo kengetare Eli Fara na qenkerka bere edhe kompozitore, hajde po ja hamë “autoresine” e tekstit të kenges, por kompozitore kjo asht nje paturpesi legale… Pra, Eli Fara na qenkerka bere “kantautore”… nese kompozicioni do na ngelet ne dore të kengetareve duhet të pranojme teorine denegruese të gjithe gjenerates se shquar të kompozitoreve shqiptare kudo qe jane të japin doreheqje nga profesioni juaj I nderuar. Eli Fara e vetequajtur “muzikante/kompozitore” dhe pa dyshim ky kompozicion asht shkruar nga Adrian Hila, por qe të mos krijohet sensacion per multi pjesemarrje, dhe keshtu manipulimi merr forma të tjera autoresie … O Zot mos ne thoni qe shoqja Vera po na nxjerr edhe pastruesit e televisionit kompozitore … I lutem të gjithe miqeve dashamiresve te artit dhe kultures të shperndajne kete post pasi asht teper indinjuese kjo lloj pjesemarrje duhet të nxisim njeri tjetrin qe të ndalojme kete korrupsion masiv… Diana Ziu, Aleksander Vezuli, Aleksander Peci edhe shumë e shume kompizitore të shquar të artit dhe muzikes shqiptare të bashkohemi ne nje per të mbrojtur kauzen kombetare per mbrojtjen e gjenerates se shquar të kompozitoreve tane… ju lutem të ngrini zanin tuaj per kete manipulim televiziv qe po ndodh dhe asht perhapur paturpesisht edhe ne mediat kudo… me indinjate të thelle bashkohem me ju gjigandet e muzikes shqiptare dhe me zemer jam prane jush… Ky festival i 58 do shenoje nje marke turpi per të gjithe ne 🎼🎶🎵🎶🎵🙏🏻🙏🏻🙏🏻 mbroni kompozitoret tane të shquar 🙏🏻🙏🏻🙏🏻

Sot fillon Java kundër korrupsionit

No Comments Lajme Opinion

Organizatat e shoqërisë civile në Kosovë, për vitin e katërt me radhë, janë bërë bashkë në Javën kundër Korrupsionit, e cila do të nisë sot.

Gjatë kësaj jave do të trajtohen çështje që kanë të bëjnë me sundimin e ligjit në qeverisje, prokurim publik, shëndetësi e arsim, teksa fokusi kryesor do të jenë sinjalizuesit, mbrojtja e tyre dhe ligji për sinjalizuesit, i cili është miratuar këtë vit.

Oda Ekonomike Amerikane në Kosovë në bashkëpunim me Programin Aktiviteti për Drejtësi Komerciale të USAID, prezantojnë të gjeturat e studimit rreth Perceptimit të Korrupsionit sipas Bizneseve.

Edhe Organizatat e Koalicionit do të publikojnë Kalendarin e Aktiviteteve të Javës kundër korrupsionit. Ndërsa, Instituti Demokratik i Kosovës (KDI), organizon ekspozitën dhe ceremoninë e ndarjes së çmimeve për garën për fotografinë më të mirë kundër korrupsionit 2019.

Lëvizja FOL mban tryezë diskutimi me temë “Ligji për Mbrojtjen e Sinjalizuesve – Sfidat e zbatimit në praktikë”, teksa UNDP dhe Agjencia zvicerane për zhvillim dhe kooperim SDC organizojnë ceremoni të ndarjes së çmimeve për gazetari me rastin e Ditës Ndërkombëtare Kundër Korrupsionit, shkruan KP.

Po me rastin e kësaj dite, Instituti i Kosovës për Drejtësi dhe “Betimi për Drejtësi” me rastin e shfaqjes së premierës së dokumentarit “Sinjalizuesit e korrupsionit”, kanë organizuar një program, ku do të flasë edhe zëvendës shefi i Ambasadës amerikane në Kosovë, Nicholas Giacobbe.

Ndryshe, Java Kundër Korrupsionit, e cila mbështetet nga Ambasada amerikane në Prishtinë, do të zgjasë deri më datën 13 dhjetor.

Burimi / klankosova.tv

Një shoqëri që çuditet nga të mençurit

No Comments Lajme Opinion

Autor: Mero Baze
Nëse do të kuptosh ku ka mbërritur niveli i njerëzve publik në Shqipëri, mund të shikoni adhurimin me të cilin është mbështjellë portreti i pedagoges Luljeta Bozo, për shkak të daljeve të saj në ekran me rastin e tërmetit. Befas njerëzit duket sikur kanë zbuluar “arushën Mira” që i zbavit dhe qetëson këto ditë të stresuara, dhe janë gati ta shpallin brenda ditës, ministre, kryeministre, presidente, e gjithçka tjetër.

Kjo vjen pikë së pari nga fakti se për vite të tëra shoqëria jonë promovoi njerëz mediokër, dhe quan shkrimtarë njerëz që botojnë pallavra mediokre publicistike apo libra kuzhine, quan shkencëtarë njerëz që kopjojnë studime shkencore dhe i paraqesin si punë shkencore, quan inxhinierë, njerëz që urdhërohen nga investitorë kriminelë, dhe quan menaxherë njerëz që dinë të bëjnë tendera.

Befas tërmeti zbuloi që ata që merren me tërmete janë shkencëtarë, ata që duhet të ndërtojnë godina duhet të jenë inxhinierë, ata që studiojnë fortësinë e dherave quhen gjeologë, dhe mbi të gjitha, ata dinë të flasin e të shpjegojnë qartë.

Nuk kanë nevojë as të thonë fjali të tipit “sonilameço”, dhe as të kenë orë të shtrenjtë si Fevziu.

Profesore Luljeta në fakt është vërtet një pedagoge e mrekullueshme, që meriton të respektohet. Por brezi i profesorëve të Inxhinierisë së Ndërtimit dhe Gjeologjisë Inxhinierike në Shqipëri, është brezi i shkencëtarëve të vërtetë të Shqipërisë.

Jo i këtyre që mbrojnë mastera me llafollogji që nuk aplikohen askund, por brezi i atyre që puna shkencore kthehej në godinë, galeri, puse shpimi, apo diga hidrocentrali.

Deri në vitin ‘90 ata mbajtën jo vetëm peshën e mësimëdhines, por dhe peshën e kërkimit shkencor në vend, si dhe drejtimin e shumë veprave të mëdha inxhinierike.

Sot shumica e tyre janë në fund të jetës së tyre biologjike, me pensione modeste dhe të shpërfillur nga shoqëria.

Prej vitit 2007, qeveria e Sali Berishës i mbylli gjithë Institutet kërkimore shkencore të vendit, duke i kaluar në ndërmarrje pasive në varësi të Universitetit të Tiranës, i cili praktikisht i ka asgjesuar. Mes tyre dhe Institutin e Sizmiologjisë.

U shkatërruan dhe u “ristrukturuan” duke humbur bazën e të dhënave shkencore, Shërbimi Gjeologjik i Shqipërisë, Shërbimi Minerar dhe dhjetëra institute shkencore në vend.

Universiteti i Tiranës harxhon 400 milionë lekë për roje dhe 4 milionë lekë për kërkime shkencore. Shumica e tyre u nxorën në pension. Vetë profesore Luljeta u pushua nga puna nga Sali Berisha në vitin 2010.

Në vend të profesorëve u shpikën ata që quhen “ekspertë” të pavarur, të cilët shesin produktet shkencore të komunizmit si punë të tyre, dhe firmosin nën lehtësinë e honorarit, çdo oponencë teknike që kërkojnë investitorët.

Goditja që qeveria shqiptare u ka dhënë më 2007 gjithë Instituteve Kërkimore në Shqipëri, ishte në fakt hapi i parë për goditjen ndaj arsimit në Shqipëri.

Duke goditur Institutet Kërkimore, u godit elita shkencore e vendit dhe u doli turpi gjithë mediokrëve dhe njerëzve të paaftë, të shpalleshin pedagogë, fillimisht në Universitetet private, e pastaj në publik, duke dalë nëpër ekrane.

Pa goditur këtë elitë shkencore, vështirë se do të krijohej brezi i Universiteteve private si kërpudha, që relativizuan shkencën, relativizuan elitën shkencore, relativizuan thellësinë e dijes dhe shkollimit në Shqipëri, dhe në vend të profesorëve, promovuan në ekrane propagandistë autodidaktë, që ua shkruajnë poshtë me titra titullin “pedagogë”.

Për shumë vite, gati më shumë se një dekadë e gjysëm, shqiptarët mendojnë se pedagogë janë ata mediokrit që shfaqen në ekrane.

Dikush ka ndeshur rastësisht tek Luljeta Bozo dhe befas njerëzit panë që shkencëtarët qenkan ndryshe, jo si ata që lulëzuan pasi u shkatërruan Institutet shkencore dhe elita shkencore e vendit.

Dhe të gjithë befas adhurojnë profesore Luljetën, e cila meriton në të vërtetë gjithçka.

Sot dëgjova dhe Presidentin që është pjesë e këtij krimi politik, i cili kërkon të bëhet një hartë e risqeve sizmike në vend, nga struktura të specializuara.

Në fakt, katër profesorët më të rëndësishëm të historisë së Shqipërisë, Shyqyri Aliaj, Siasi Koçiu, Betim Muço (vdekur) dhe Eduard Sulstarova, që janë dhe baballarët e sizmikës dhe sizmiotektonikës, e kanë bërë që në vitet tetëdhjetë një hartë të tillë, e cila përcakton me detaje në çdo rajon të Shqipërisë, se sa dhe si duhet ndërtuar.

E ka dhe Durrësin e Tiranën shumë qartë.

Por pas viteve ‘90, ata jo vetëm që u injoruan si personalitete, por u injorua dhe puna e tyre shkencore, duke u vjedhur, nëpërkëmbur dhe shitur privatisht nga “ekspertët”.

Shqipëria është vendi që ka më shumë statistika të gjeologjisë inxhinierike në botë për metër katror, pasi është vendi që ka bërë më shumë shpime gjeologjike për nevoja të ekonomisë në kohën e komunizmit.

Të dhënat e atyre shpimeve janë në dosje të mykura, nëse janë gjallë në arkivat e ndërmarrjeve gjeologjike, dhe Insititutet që janë mbyllur, shkrirë e rishkrirë, mund t’i përpunonin ato të dhëna, të ndërtonin hartat dhe diagrama rreziku për çdo kilometër katror të Shqipërisë, që nga Tropoja deri në Konispol.

Por kjo është një histori që tani kujtohet vetëm se na ra tërmeti.

Pasi ky rrezik të kalojë, pasi të mësohemi me të keqen, përsëri në ekran do kemi gjithologë mediokër, politikanë që do thonë se tërmetin e solli “Syri i Kuçedrës”, apo paranojakë që do thonë se e sollën shpimet në Mesdhe.

Në ekrane pas kësaj do të ketë injorantë që shfaqen si pedagogë dhe që për të mbuluar boshllëkun intelektual, bëhen njerëz politik dhe zënë llogoren e tyre.

Kjo na ka katandisur aq keq, sa tani Luljeta Bozo është bërë një yll ekranesh, pasi njerëzit kanë harruar të dëgjojnë njerëz të mençur duke folur.

Yll je profesore, qoftë dhe që u kujtove të gjithëve, se nuk shkohet gjithë jeta me budallenj.

Burimi / klankosova.tv

Puthje, përqafime dhe shtrëngime duarsh; ja çfarë ndodhi dje në takimin mes Ramës dhe Erdogan

No Comments Lajme Opinion

Kryeministri Edi Rama ishte dje në Stamboll, ku zhvilloi një takim me presidentin turk Rexhep Taip Erdogan.

Dy liderët u dukën të dy të qetë dhe shumë miqësorë me njëri tjetrin, ndërsa ndanë në një konferencë për shtyp, ato se çfarë diskutuan në gati tre orë takim.

“Takimi me Erdogan zgjati rreth 3 orë. Folëm për shumë gjëra në të gjitha aspektet. Kemi të gjitha çadrat e nevojshme kanë filluar të instalohen, të tjerat nisen sot. Për banesat ka filluar puna, po përcaktojmë vendet. Ndihma ka qenë e gjithë anshme, nuk flasim vetëm për çadra kanë ardhur dhe njerëz, jo vetëm gjëra materiale”, tha Rama.

Ndërsa Erdogan u shpreh: “Do jemi në kontakt me ministren e Kulturës në Shqipëri që të diskutojmë për pjesën e rindërtimit. Do të diskutojmë sërish edhe me kryeministrin Rama për këtë pjesën e ndërtimeve.

Do tu tregojmë shokëve tanë që janë atje edhe për ndërtimet, disa prej tyre do jenë më bazë çeliku. Mendoj që brenda 6 muajve maksimumi deri në një vit ndërtesat do jenë kryer. Për shkak të dimrit do dërgojmë çadra specifikisht për dimër për të gjithë ata që janë pa shtëpi”, deklaroi Erdogan për Top Channel.

Burimi/ Gazeta SHQIP

Temperatura e dhurimit dhe pesha e tullës tjetër…

No Comments Lajme Opinion

Nga Zija Çela /

Dolem per te hedhur disa hapa ne rrugen “Myslim Shyri”, kur i thashe sime shoqeje: A do te me shoqerosh per te bere nje veprim? S’di pse, kisha folur duke vene doren ne xhepin gjoksor te xhupit, ku kisha ca kartemonedha dhe ajo e nuhati ne cast. Po sot bankat jane mbyllur, ma ktheu.

Ishte e premte, feste zyrtare. Eshte e njohur tashme, shumica e te ngjashmeve te mi jane manuale, pa kartat bankare pensionistet nuk veprojne dot on line. Keshtu qe duhej te kalonin tri dite, derisa te vinte e hena.

Nuk jane pak qe temperatura shpirterore per te dhuruar, te filloje te bjere nderkaq. Sepse i tille eshte njeriu i shkrete ne perditeshmeri, ai kaplohet nga gjithfare ngurrimesh. Mjafton vetem medyshja: Pse une?! Le te japin ata qe kane shume, ata qe keshtu e keshtu, ata qe ashtu e ashtu… Me nje fjale, gjetja e “arsyes” per ta perjashtuar veten.

Te henen, teksa dilnim nga banka, pata dyshimin se mos ime shoqe do te ma bente ate pyetjen e shkurajuese, qe dendur perseritet ne keto raste: E cfare te thote radakja, sa tulla mund te blihen me kete dhuraten tende?!.. Po te me kishte pyetur, te gatshme e kisha pergjigjen. Le ta zeme se blihen njeqind tulla. Por duhet shtuar patjeter edhe Nje. Dhe eshte ajo e vecanta, e padukshmja. Tulla qe me pas rendon ne zemer prej brenges se pashlyeshme: Pse u tregova ngurrues, kur te tjeret i kllaposi gjema?! Pse u mjaftova vetem me fjalen ngushelluese?! Cfare ma mpiu vullnetin per te kaluar nga mosveprimi ne nivelin veprues?!..

Lexues, te shtrenjtat mike e te shtrenjtet miq, e di, e di se ju e kuptoni qellimin e ketij statusi. Per ndryshe, ne jete te jeteve nuk do t’ia falja vetes permendjen e hapit tim te vockel ne “M. Shyri”. Por shume hapa te vegjel na cojne te hapi i madh. Mos ta mallkojme gjithnje gjinsin shqiptar, se nuk jemi aq te prape. Ne fatkeqesi te rende, me donacionet qe degjojme po e mbajme te ndezur temperaturen e dhurimit, duke deshmuar jo thjesht solidaritet, por edhe vellazerim kombetar.

Zoti na e befte mbare!

Burimi/Koha Jone