Home

Lajme

Handan Hoxha njihet si tenistja e parë shqiptare.

No Comments Lajme Sport

Ajo rrjedh nga një familje e kamur nga Gjirokastra.
Me një raketë të sajuar vetë dhe me një top, ajo luante pa pushim vetëm në oborrin e shtëpisë së vjetër, një vilë tipike e viteve ‘30, në zonën pas televizionit shqiptar, në kryeqytet.
Handan Hoxha ka qenë vetëm 15 vjeçe kur i ati, një burrë i shkolluar, njohës i katër gjuhëve të huaja, nëpunës në bankën tregtare, njeri shumë modern për kohën, e regjistron Handanin në fushën e parë të tenisit që u hap në vitin 1942. Ajo filloi te trajnohej me Sali Nallbani, një i ri tiranas, i cili ishte kthyer nga Italia dhe kishte ndërtuar vetë një fushë tenisi në zonën e Shallvareve.
Të gjithë ata që shkonin për të luajtur tenis ishin një grup djemsh të shkolluar në shkollat më të mira të Evropës. Midis tyre ishte edhe Handani, tenistja e parë shqiptare.
Përpos që ishte ishte e para vajzë që mori mësime tenisi, ajo arriti madje të dalë edhe kampione në kampionatin e parë të zhvilluar në ato vite. Pas Handanit u regjistruan edhe vajza të tjera, si Safete Beshiri, Lule Bishqemi e Vjollca Greblleshi. Kjo bëri që ndeshjet e tenisit të ndiqeshin jo vetëm nga burrat, por edhe nga gratë, pasi kështu u thyen shumë akuj.
Çifligjet e trashëguara nga i gjyshi e patën kohën e artë për shumë pak kohë, pasi asaj dhe dy motrave të tjera, Suzanës dhe Nerminit, komunizmi do t’u rrëmbente gjithçka, shtëpi e çifligje.
Handani ishte internuar nga regjimi bashkë me familjen e saj në Savër të Lushnjës, ku qëndruan për 30 vite e gjysmë.
Sali Nallbani u gëzua aq shumë që ekipit të tij iu shtua një vajzë, saqë nuk më mori asnjëherë para dhe unë luaja të paktën dy orë në ditë pa paguar asgjë. Të gjithë ata që merreshin me tenis në atë kohë ishin djem dhe burra, që kishin ardhur nga jashtë shtetit. Ishin të shkolluar në shkollat më të mira të Evropës. Ishin, si të thuash, pjesë e elitës së shoqërisë shqiptare!”, kishte treguar në një intervistë Handan Hoxha.
Marre nga ALBFEM © 2020With love 4e-dev.com

Burimi/Facebook/Denata Rroji/Gegnisht

Mario Calivà – Gëzuar ditëlindjen Igli Tare.

No Comments Lajme Sport

“U largova nga Shqipëria në këmbë, pa dokumente, duke kaluar kufirin. Dëshira ishte të shkoja në Gjermani nuk më vjen turp për asgjë, prapa kësaj aventure ishte një ëndërr për tu realizuar dhe jam shumë krenar për rrugën që kam ardhur.
Kur të arrini atje ju propozoni ekipeve të më bëjnë audicion. Ludwigshafen më dha mundësinë. Oferta ishte: “Paradite punon kopshtar dhe pasdite vjen për të luajtur. ”
Ti the po menjëherë.
Një ditë, një koleg më goditi në këmbë me një sharrë, mori gati tre milimetra kockë.
Në jetë kam qenë shumë i bekuar.
Unë mendoj se vetëm një president i çmendur si Lotito mund të më bënte drejtor sportiv. Ai pa gjëra që unë nuk i kisha parë vetë.
Muaj më vonë, Lotito më shpjegoi pse më kishte zgjedhur: “Ti flet gjashtë gjuhë, njeh futbollin e huaj, je jashtë mjedisit romak dhe nga keqdashja e futbollit italian. “
si të gërmoj talentet? Nuk kam vëzhgues: Nuk më pëlqen të punoj shumë. Kam një bashkëpunëtor për të dhënat, një që përgatit klipe lojtarësh për mua, një për analizimin e kundërshtarëve. Dhe pastaj raportet e shumë miqve nëpër botë.
Kërcënimet e marra? Po, shumë: edhe në vdekje.
Letrat, telefonatat, tekstet dhe tre karta celulari të ndryshuara: numri im përfundoi në internet, dhe e di kush e futi.
Në këto dhjetë vjet vdiq diçka nga unë por unë jam i tillë, nuk dorëzohem.
Tani sfida ime është të mos i ndaloj tifozët të protestojnë për Lotiton, kjo është pasojë. Ta bëj këtë shesh të rritet është sfida ime e vërtetë.
Jo për të ndryshuar sistemin ultras, por për të gjetur një mënyrë për të ecur përpara së bashku me ultrasit”.
Një lojtar i mirë më parë.
Një menaxher shumë i mirë në atë.
Gëzuar ditëlindjen Igli Tare.
Burimi: Gazeta sportive.

Burimi/Facebook

Finalja në Tiranë, Mourinho: Qyteti e meriton! Nëse Roma fiton, një shqiptar ngre kupën

No Comments Lajme Sport

Trajneri i Romës, Jose Mourinho, ka zhvilluar një konferencë për shtyp pasi mbërriti në Tiranë bashkë me ekipin.

Ai është shprehur se nëse Roma fiton, një shqiptar ngre kupën duke iu referuar faktit se aty luan Marash Kumbulla dhe kjo shpjegon faktin se pse shqiptarët janë më shumë pro Romës.

Sa i përket stadiumit, “Special One” tha se është shumë i bukur dhe se është i lumtur që aty do ta luajë një finale.

“Para se gjithash gaboj pak në analizë sepse mendoj që e vetmja arsye pse ekziston kjo ‘feeling’ pro Romës është sepse kemi një lojtar shqiptar. Më duket gjëja më logjike, më normale. Nëse Roma fiton, një shqiptar ngre kupën. Kjo mendoj ka një domethënie. Kam luajtur një superkupë europiane, Manchester United-Real Madrid në Maqedoninë e Veriut, ishte shumë bukur. Ishte shumë bukur. Një vend, një qytet në festë me një mundësi unike për të pasur një superkupë europiane Real Madrid, Manchester United. Edhe në Tiranë është e njëjta gjë. Kemi ardhur dhe është e thjeshtë për të kuptuar që është një moment i rëndësishëm për ta, një moment që e meriton si vend për rritjen që ka pasur. Stadiumi është shumë-shumë i bukur. Dukshëm një mëkat sepse kapaciteti nuk është ai që do mirëpriste gëzimin e më shumë tifozëve por jam shumë i lumtur që vij për të luajtur këtu”, tha Mourinho.

Mourinho konfirmon Kumbullën: Ka potencial, vitin e ardhshëm do të jetë me ne 100%

Nga Tirana Jose Mourinho foli edhe për futbollistin shqiptar Marash Kumbulla. E nisi me humor kur kujtoi dëmtimin që mbrojtësi shqiptar i shkaktoi në një stërvitje, ndërsa konfirmoi se Kumbulla do të jetë pjesë e Romës edhe sezonin e ardhshëm. “Special One” u shpreh se mbrojtësi shqiptar është një lojtar me potencial për t’u rritur edhe më shumë.

“Marashi më ka vrarë, sepse nga të gjithë lojtarët ai do ishte i fundit sepse është më i rëndi nga të gjithë. Më vrau. Po mendoja të shkoja në ndeshje me shapka, sepse njëra këmbë nuk hynte në këpucë. U detyrova të vesh 44-ta, ndërkohë që e kam numrin e këmbës 42… Marashi është një djalë për së mbari, është një lojtar i zoti, ka bërë shumë këtë sezon. Vitin e ardhshëm do jetë me ne 100 përqind, sepse është një lojtar me potencial për t’u bërë edhe më i mirë”, tha Mourinho.

Të qeshura në konferencën e Mourinho-s, pyetja e gazetarit shqiptar e bën konfuz

Pyetja e një gazetari shqiptar në gjuhën angleze shkaktoi jo pak të qeshura gjatë konferencës për shtyp të trajnerit të Romës, Jose Mourinho. Jo se kishte diçka që nuk shkonte me pyetjen, por sepse trajneri u bë konfuz, pasi mendonte se pyetja do i vinte në gjuhën shqipe.

Mourinho tha se është hera e parë që vjen në Shqipëri. Ai u shpreh se është i lumtur që ndodhet në Tiranë dhe që do të luajë këtë “finale shqiptare”.

“Shqipëria… të jem i sinqertë është hera e parë që vij. Është një nga shtetet e paktë në Europë që nuk kam vizituar, sepse futbolli më ka çuar gjithkund, por në Shqipëri. Ardhja këtu është diçka e bukur. Më pëlqen shumë të njoh shtete, më pëlqen të njoh botën, jam shumë i lumtur që ndodhem këtu. Nuk do ta vizitoj qytetin, jam shumë i lumtur me aeroportet, sepse për shembull kur luajtëm kundër Vitessa, qëndruam për 2 orë në aeroport, nuk e di përse, por na bënë shumë kontrolle. U ndjeva sikur disa prej lojtarëve tanë si të ishin kriminelë, se po kërkonin të gjenin diçka. Këtu gjithçka ishte shumë e thjeshtë, gjithçka shumë këndshëm. Hoteli, nuk kemi shkuar ende, e dimë që është fare pranë nga këtu. Fusha e gjelbër është e mirë, stadiumi është një stadium shumë i bukur. Dhe mendoj që sigurisht që UEFA mund të jetë kritike sepse stadiumi nuk ka 50-60 mijë njerëz (kapacitet), por UEFA nuk mund të kritikohet që e dërgon futbollin kudo, në shtete emergjente, kështu që jam i lumtur që jam këtu, dhe jam i lumtur që do luaj këtë finale shqiptare nëse mund ta quajmë kështu”, tha Mourinho.

Të gjithë e njohin edhe si “Special One”, por për Mourinho-n, nesër në “Air Albania” ka rëndësi ekipi dhe jo një individ i vetëm.

“Ajo historia e “speciales” është histori e vjetër. Është një histori kur je në fillime dhe kur ke më shumë maturi ke më shumë stabilitet, mendon më shumë për njerëzit dhe më pak për veten. Kështu që ajo histori për mua personalisht është kthyer në një histori shumë-shumë të vjetër. Do të bëj nesër atë që çdo trajner mund të bëjë, që është të përpiqem të ndihmoj. Nuk besoj në momente magjike, kur mbërrin në finale pas 300 e diçka ditë pune. Puna ka mbaruar. Është momenti i skuadrës, është skuadra që luan nesër. Lojtarët e skuadrës, unë, stafi, të gjithë, është momenti ynë, nuk është momenti i një individi. Siç po thoja nuk ka nevojë për të bërë asgjë të veçantë, duhet thjeshtë të jemi ne, të jemi vetvetja si skuadër dhe të jemi të ndërgjegjshëm për vlerat që ne kemi, të ndërgjegjshëm për kufizimet që kemi, dhe mbi të gjitha, ti je një skuadër e mirë nëse di t’i fshehësh këto probleme të vogla, që normalisht ka çdo skuadër, dhe ne kemi disa”, tha Mourinho.

Burimi/tvklan.al

Ira Kurti – Gjykimi i një të reje dhe i një të rrituri!

No Comments Lajme Sport

Kujtimet e jetës gjatë netëve të gjata të dimrit të çojnë kudo, të fusin në skutat e frikshme të së kaluarës, ashtu si edhe në momentet e bukura por edhe ke kohë të analizosh e të reflektosh. Më kanë ardhur në mëndje disa kujtime që ja vlen t’i ndaj me shoqërinë pasi, nuk do jetoj po aq sa kam jetuar. Dhe qëllimi i eksperiencave tona në këtë dimension është të mësojmë, të zhvillohemi, të ndryshojmë çfarë është në dorën tonë dhe të ndihmojmë njeri -tjetrin në këtë zhvillim, kurse çfarë nuk e ndryshojmë dot vet t’i japim forcë e kurajo njëri -tjetrit për ta përballuar.
Gjatë viteve 1974, unë isha një nga të zgjedhurat e trajnerit Kreshnik Tartari t’i bashkangjitesha ekipit Dinamo për të vogla, që përgatiste talentet për ekipin e të rejave, dhe nga aty talentet që kualifikoheshin më të mirat kalonin te ekipi i të rriturave. Trajnerët e të rriturave vinin e zgjidhnin talentet e ardhshme nga klasa sportive e shkollës Fan S. Noli. Ashtu ai kishte zgjedhur edhe vajzat që ishin në vitet me lart se unë si Silva Turdiun, Linda Ciun, Aida Shabanin, Ana Moisiun, Inën Etj.
Të gjitha nivelet e ekipeve të lojrave me dorë djem e vajza (pra volejbolli dhe basketbolli) të gjithë stërviteshin te fushat e Dinamos që ishin prapa Kryeministrisë. Aty ishin ndërtuar disa kabina ku përdoreshin si dhomat e veshjeve, ku bënim edhe dushin, pasi rrobat e stërvitjes na bëheshin të qelbura nga kombinimi i dheut të zi të fushës dhe djersa. Dyshemeja prej çimentoje rrinte vazhdimishte e lagur, se dilnin vajzat e basketbollit për të reja e hynim ne me rradhë. Ky ambjent mirëmbahej nga një burrë i urtë, i butë e i qeshur që quhej Xhiu! Nuk ja di as mbiemrin e as fatin atij shpirt njeriu, që kurrë nuk e pashë pa buzën në gaz, edhe kur mbaronte uji i ngrohtë asnjë nuk mërzitej se buzagazi Xhiu s’kishte asnjëherë faj. Ngjitur me dhomën tonë të veshjes kishin dhomën djemtë e rinj të basketbollit për meshkuj, ku stërvitej edhe KM i sotëm Edi Rama edhe Ilir Beqja, Cuka, Belliu etj. me trajner Bashkim Milon, kurse të rriturit kishin trajner babin e shoqes time të ngushtë Narinit, z. Fehti Borova e kapiten Ilir Trebicka.. Ne të gjithë njiheshim, por kurrë nuk gjenim kohë të flisnim me njëri -tjetrin. Kishte shumë seriozitet në ambjentet tona. Në ato fusha aty mbas Kryeministrisë, u stërvitëm deri më 1977-78, pastaj me arritjet tona në sport trajneri kërkoj të stërviteshim në fushat e mbyllura për rezultate më të mira. Për një kohë na u lejua të stërviteshim te sallat anësore të pallatit të sportit në Tiranë, por meqë të gjithë ekipet filluan të kërkonin të njëjtën gjë, na e prenë këtë të drejtë dhe kështu trajneri ynë na rregulloj orare te palestra e shkollës Emin Duraku. Më vjen të qesh kur e kujtoj tani pasi pashë botën që amatorët luajnë në fusha më të mira se ne atëhere. Sidoqoftë vullnetin dhe disiplinën tonë nuk po e shoh të përsëritet tani që kushtet janë përmirësuar në vendin tonë.
Unë, më 1974 fillova tre herë në javë të stërvitesha te ekipi i para të rejave me trajner Albert Saqellarin. Isha shumë e hollë dhe e pafuqishme. Shikoja ndonjë shoqe që gjeta te fusha e tij që ishte më e shkurtër se unë e ja fuste topit nga shërbimi dhe e kalonte rrjetën, kurse unë nuk arrija dot ta kaloja topin me shërbim, ndaj thoja me vete e ç’më zgjodhi mua ku bëj unë për sport? Por prof. Berti ishte shumë njeri pozitiv sigurisht kishte përvojën dhe gjykonte ndryshe, ndaj ditën që unë rrëzohem dhe gjakosa të dy gjunjët e njomë te ai “dhé i zi” e vendosa që nuk do shkoja më të luaja. Por prof Berti si mos të kishte ndodhur gjë më afrohet me kujdesin prej prindi e më thotë -“pse ça je ti që dorzohesh kaq shpejt? Shko laje, dhe hidhi çiç sipër, se do shohësh të shërohet menjëherë! Të gjithë sportistat janë bërë kampiona duke u vrarë e copëtuar” Unë zgurdullova sytë, por nuk i ktheva përgjigje. Shkova e lava po nuk i hodha gjë sipër e para se nuk e kisha besuar prof. Bertin, por edhe se po më digjnin gjunjët nga sapuni. Vite më vonë, nga një dokumentar e kam mësuar që “urina” funksiononte si disifektant. Aty u tha se amonjaku që nxjerrim nga trupi ne njerzit qënka kurativ edhe kur të pickon ndonjë insekt apo të djeg kandili i detit, atëhere kam tundur kokën me vete duke kujtuar mësimin që më dha prof. Berti. Sa herë kisha stërvitje e që e kisha me përtesë të shkoja, më kujtoheshin fjalët e tij. Shkoja me përtesë dhe kthehesha e lumtur që shkova se dembelia ishte larguar dhe trupi më ishte mbushur me energji. Në atë kohë kisha disa shoqe të ngushta, por me njërën, Jolën u lidha më shumë për disa arsye. E para ishte porosia e mamit të saj që unë e kisha pasur mësuese në klasën e katërt fillore. Nuk e di pse zysh K. i ishte krijuar përshtypja se unë isha e zonja të kujdesesha veç vetes edhe për të bijën e saj që ishim me një moshë! Pa vënë në diskutim porosinë e zyshës time, unë e mora seriozisht detyrën e ngarkuar prej saj, dhe Jolën e shoqëroja deri në shtëpi te Medreseja megjithese shtëpia ime ishte te Pazari i Ri. Arsyeja tjetër ishte ëmbëlsia e sinqeriteti i saj që unë e vlerësoja. Kur mbaronim mësimin ditët që kisha stërvitje i thoja Jolës të më shoqëronte në stërvitje. Ajo erdhi ditën e parë dhe ndenji spektatore, por ngaqë nuk kishte ça të shihte nuk donte të vinte më. Unë i thoja merr me vete rrobat e fiskulturës e hajde luaj edhe ti si unë, por ajo kishte ndrojtje e nuk po i mbushej mëndja ta provonte, mbas shumë përpjekjesh nga që edhe asaj i pëlqente shoqëria ime j’u mbush mendja dhe erdhi. Tani që rrugën e bënim bashkë ishte me terheqese aktiviteti. Pas disa muajsh mua më tërhoqi trajneri i ekipit të të rejave Ilir Cirinaku (rahmet pastë se ka ndërruar jetë para ca vitesh) dhe fillova stërvitjen me vajzat e reja po te ato fusha mbas godinës së KM, dhe kapitene ishte Ivoni Batalli. Ekipi kishte boshllëk pasi trajneri i të rriturave sapo kishte zgjedhur disa të reja t’i bashkoheshin ekipit të të rriturave me kapitene Zj. Donika Muka, mësuese fizike (rahmet pastë se ndërroj jetë para dy vjetëve) dhe shumë e përkushtuar për sportin!
Me ekipin e të rejave kishim Kampionat të rregullt njëlloj si të rriturit. Një fund javë luanim në Tiranë, tjetrën nëpër rrethe sigurisht te ato qytete që kishin ekipet në kategorinë e parë. Ndaj stërvitja tani ishte e përditishme ora 15-17 gjatë dimrit dhe 17-19 gjatë beharit. Tërheqja e këmbëve për të shkuar në stërvitje vazhdonte, dhe ndjenja që sa mirë bëra që shkova sa herë kthehesha nga stërvitja nuk ndryshonte. Unë kisha hedhur shtat shumë, kur të kem ditëlindjen në shkurt do t’jua tregoj një histori tjetër… Tek stërviteshim duke ngrënë dheun me dhëmb thënë në mënyrë figurative, na vinin edhe tifoza që na ndiqnin në stërvitje, sidomos nga fakulteti i arteve mbaj mend disa, dhe nga Liceu artist.. Por ishte dhe një djalë i vogël nja 8-9 vjeç që me biçikletën e tij të vogël vinte te fusha e rrethuar me rrjetë telash dhe më thërriste -Ira!
Vajzat i lëshoheshin se ishte simpatik e ai ikte duke shtyrë pedalet e biçikletës së tij me sa fuqi që kishte. Unë nuk e njihja tifozin tim të vogël personal, por vajzat e njihnin. Ai ishte nipi, djali i vogël i vajzës së Ministrit të Brendshëm Kadri Azbiu, të cilin më vonë e pushkatuan si amik të popullit. Ky ritual vazhdoj sa herë që nipi vinte të vizitonte gjyshërit do vinte të thërriste emrin tim e të largohej me shpejtësi mbi rrotat e vogla.
Më 1977-78 kur ekipi i të rriturave do ballafaqohej për herë të parë në Kampionatin Europian, shorti na kishte rënë me ekipin Çekosllovak që ishte një ekip profesionistesh volejbolli, por që akoma nuk e dinim, trajneri K. T. më tërhoqi edhe mua me ekipin e të rriturave. Një muaj para ndeshjes ndërkombëtare ekipi ynë u grumbullua te dhomat e Stadiumit Qemal Stafa, që sot është rinovuar në Air Albania. Grumbullimi kishte si qëllim kanalizimin e të gjitha energjive për qëllimin e fitores me kundërshtarin, ndaj nga trajneri vajzave të martuara e atyre të fejuara j’u kërkua të harronin familjet (dmth burrat, fëmijët e shoqërinë) e të përqëndroheshim në stërvitjen intensive 5 orë në ditë. Zgjoheshim në ora 6 am bënim vrap nga liqeni dhe sprinte drejt malores te kodra përballë mencës ku hanim vaktet e ushqimit, laheshim, hanim mëngjesin, më 10-12 na merrte autobusi i Dinamos me shofer Qemalin (qoftë mirë se nuk e di seç bëhet) na dërgonte në pallatin e soprtit sot mban emrin “Asllan Rusi” për të bërë përgatitjen teknike dhe mbasdite dy orë të tjera luanim ndeshjen me pikë. Nga ana fizike ky ka qënë “bum”-i ku jo vetëm unë, por shumë vajza u forcuan shumë. Te bënim sprintet e mëngjesit ndigjoj një e gërthitur – Kurti, ngreje këmbën nga toka kur vrapon, mos i tërhiq zvarr” Tak fap unë fillova të vrapoja si një atlete e vërtet. Nga ky moment filloj kthesa ime fizike nga tërheqja e këmbëve zvarr në kërcime të larta, në skipe e vertikale.. Ecnim me duar, ngjisnim shkallët në vertikale.. Mësimi u morë, që me punë e stërvitje arrihet ndryshimi fizik sportiv i kampioneve…
Rregullat e rrepta nuk po i pëlqenin shumë grave të martuara në ekipin tonë dhe kujtoj M.D. kur i shoqi i vet po e priste jashtë hyrjes së qëndrës së grumbullimit autobuzin tonë të na kthente nga stërvitja që ta përshëndeste nusen e vet që kishte disa ditë pa parë. Kur M. D. ja pret me bejte -“Ah mi shoqe, kur të vjen burrin, të qesh nuri”! Të gjitha vajzat sa ishim në autobuz qeshën me të madhe përveç trajnerit të cilit, kjo nuk j’u duk serioze dhe na thërret në mbledhje për ta kritikuar shoqen tonë dhe për t’i kërkuar të gjithave të betoheshim se nuk do përziheshim as me shokë e as me burrat deri sa të mbaronim misionin me sportin. Ato ditë M.D. sapo mësoj që kishte mbetur shtatëzanë me fëmijën e parë, por nuk i tha gjë trajnerit sepse nuk donte që gjithë mundi t’i shkonte dëm pa u ballafaquar me Çeket, sepse ishte e sigurtë që ai do ta përjashtonte. Të gjitha vajzat e morëm vesh këtë sekret dhe asnjëra nuk e spiunoj te eprori! Më ka mahnitur dhe vazhdon të më mahnis karakteri i të gjitha atyre vajzave që megjithëse vinim nga shtresa edukimi familjar të ndryshme, kishim një solideraritet e respekt për njëra -tjetrën që akoma ruhet edhe sot. Mos pranimi i shoqes tonë me trajnerin ndjehej nga rromuzet që hidheshin here as here, por ai tregohej i kujseshëm të mos ulte optimizmin e ekipit. Një ditë të bukur ai vendos të vërë autoritetin e tij duke më sulmuar mua si më e vogla dhe e parëndësishmja për ndeshjen me Çeket.
Në atë kohë filmat fotografik ishin bardhë e zi, telefon në shtëpi kishin vetëm disa, ndaj numrat ishin vetëm me kater shifra (3159 ishte numri shtëpisë tonë), nuk kishte celular, as internet, as kompjuteri nuk ishte zbuluar, por përsëri lajmi merrej vesh më shpejt se sot. Isha në klasën e shtatë akoma e brishtë, akoma mendoja se Bota ishte vetëm bukuri, dashuri njerzore, ndershmëri, sinqeritet. Në fund të fundit ashtu i kisha shoqet e klasës, ashtu i kisha edhe shoqet e sportit, ashtu kisha familjen, komshinjtë e shoqërinë e tyre! Ku dija unë se kazani i polikës zjente e nuk i zinte gjumi për të ngatërruar dynjanë? Autobusi ndalon te qëndra e grumbullimit QS nga stërvija e mbasdites dhe teksa vajzat më të rritura uleshin në karriget e para, unë isha ulur nga fundi, ato po dilnin një nga një dhe unë ngrihem të dal me kokën poshtë ngaqë isha zgjatur (lol) kur ma pret rrugën trajneri dukë më treguar një Radio Iliria mbi sediljen para meje dhe më thotë, – “Turp të kesh, që ke vënë Radion te stacioni Italian”! Unë shtangem se më ra si bombë e pa pritur. Naive te Zoti mundohem të them “Nukkkk…” por nuk më lejoj ta mbaroja fjalinë sqaruese që Radio nuk ishte e imja e as e kisha prekur fare, ngaqë ai e dinte ça do thoja.. Ai e dinte që Radio Iliria ishte luks që e kishin të pasurit që kishin rroga jo një nxënëse e klasës shtatë! Ai e dinte që unë isha ulur në fund e jo aty ku gjendej Radio, ndaj çdo fjalë e imja nuk duhej të ndigjohej. Ai vazhdon – “Dua babin tënd të vij këtu tani në ora 8 (20:00) se kemi mbledhje ekipi”! Kur ndigjova që donte babin tim present mua sa nuk më ra pika, e harrova fare që isha komplet e pafajshme. Harrova të ngrej argumentet e mia, vetëm mendoja o Zot sa turp vetëm babi im do jetë i vetmi baba i turpëruar nga bija e vet. Babi im ishte njeri i ndershëm, me autoritet se nuk binte kurrë fjala në tokë. Atë e respektonin të gjithë, i madh e i vogël, kurse unë po e turpëroja! Lotët e mia rridhnin çurk. Vjen ora 8 pm dhe në mbledhje na kishin nderuar edhe përgjegjësi i ekipit një burrë në pension me kapele rrepublike e llullë në gojë, shefi i Klubit Dinamo, trajneri e gjithë vajzat e kombëtares edhe ato të grumbulluara me ne nga Korça, e ekipet e tjera të Tiranës. Ne, vajzat ishim ulur dhe kur hyri babi unë nuk pata mundësi ta takoja. Filloj mbledhja për disiplinimin tim nga “shfaqet e huaja”, por unë nuk e di ça u bë sepse midis lotëve që nuk pushonin mendoja të shkoja të mbytesha te liqeni që babin tim të nderuar e turpërova sot në sy të gjithë këtyre njerzve. Përmëndem vetëm kur mbaroj mbledhja dhe babi do largohej, donte të më takonte. Nuk e harroj dot atë mu te kryet e shkalleve të katit të dytë ku ishin dhomat tona e ku unë prisja që ai të më kritikonte “ça bën moj vajzë se na turpërove”, por ai, për çudinë time, duke më kapur prej mjekrre me dy gishtat e tij ledhatues me thotë me përkëtheli – natën e mirë, macja babit”! Siç e kam marrë vesh nga mami mbas shumë vitesh ai s’kishte vënë gjumë gjithë natën, kurse unë e lodhur nga dita e gjatë me stërvitje e të qarat më zu gjumi menjëherë. Prekja babit e fjalët e tij ishin magjia që më mbajti gjallë pa e çuar deri në fund planin për të mbytur veten në liqen. Kur mbaroj grumbullimi dhe filloj jeta normale të shkonim në shkollë e të flinim në shtëpitë tona, ndjehesha që nuk isha më Ira e pastër 100%! Mundohesha të analalizoja me veten, pse duhet të ndodhte kjo ngjarje që tashmë kishte marr një traumë nga pjesa e pafajësisë time , nga pjesa e bukurisë time të brendshme por që ashtu e mendoja se ishte dhe jashtë vetes time, një përqindje e cila nuk do shkonte kurrë më te 100% besimi te njerzit! Isha akoma në tetëvjeçaren e detyrueshme kur thashë:- kështu i provokojnë njerzit e mirë që t’i fusin të keqen në shpirt? Po, këtë pyetje bënte një 13 vjeçare!
Për mua është akoma enigmë nëse ishte porosi nga lart për të sulmuar babin tim, apo ishte thjeshte taktikë e trajnerit për të bërë zap vajzat? Sido qoftë përgjigjja për këtë ngjarje që e kam analizuar e stërr analizuar edhe kur u bëra prind vet dhe kur Botën e shihja me një pjekuri tjetër, nuk kam mundur ta gjej dot. Në asnjë metodikë apo manual nuk e gjeta ta ketë përdorur këtë taktikë apo ta justifikoj atë. Sidoqoftë, pjekuria nuk ka fund ashtu si edhe dija. Asnjë gjë nuk është aksidentale, ne na duhet të ballafaqohemi me padrejtësi të një forme apo të një tjetre që të testohemi se si reagojmë. Reagimi ynë vendos zhvillimin e shpirtit tonë ose degjenerimin e tij. Unë mendoj se kam zgjedhur zhvillimin. Por, nuk do ta arrija ta bëja këtë zgjidhje nëse do kisha pasur prindër injorant, nëse nuk do kisha shoqet më të mira se vetja ashtu siç më porosisnin edhe prindrit!
Rinia e sotme nuk e njeh realitetin e para 1990 dhe shpesh u shpërlahet truri nga disa analista që dalin në TV duke përmbledhur me një fjalë poshtë Komunistat, por nuk ja kanë idenë se ç’do të thotë të jesh komunist. Mua më gjeti “demokracia” 26 vjeçe, e diplomuar në Fakultetin Ekonomi Financë!
… Vazhdon
Ira

Burimi/Facebook/Autori

Armand Duka – I dashur Taulant!

No Comments Lajme Sport

E lexova letrën tënde dhe më beso që më emocionoi shumë. Gjatë leximit më kalonte në mendje historia jonë në Kombëtare. Një histori lufte, përpjekjesh, triumfi dhe vuatjesh. Një histori njerëzore në të gjitha dimensionet e saj.
Ti ke qenë një motorr për ekipin, një luftëtar i vërtetë, një djalë i përkryer (në fakt, do vazhdosh të jesh por jo më si lojtar). Për fat të keq, për këtë rol, nuk e kemi një zëvendësues. Por shpresoj shumë që performanca jote gjatë këtyre viteve të shërbejë si model dhe si shembull për të gjithë futbollistët e të gjitha niveleve të ekipeve kombëtare.
Edukata familjare, ajo profesionale dhe ato që përmenda më lart, u bënë bashkë, u “kapën përdore” dhe prodhuan këtë personalitet dhe njeri, këtë luftëtar dhe profesionist, që do të më mungojë.
Në këtë botë miku im, ajo që mbetet është kontributi për të arritur suksesin dhe emri i mirë. Ti këto i ke arritur. Prandaj, kontributi yt, mund të quhet “mision i përmbushur”.
Të gjithë jemi të ndërgjegjshëm, se çdo rrugëtim, sado i gjatë të jetë, e ka një fund. Për këtë kontribut të gjatë dhe tepër të vlerësuar, ti miku im, ke hyrë në librin e historisë dhe hollin e famës së futbollit shqiptar. Si dashamirës futbolli, si bashkëudhëtar i suksesit tënd dhe si President i FSHF, jam shumë i lumtur ta konfirmoj këtë.
I dashur Taulant! Mua personalisht do të më kesh gjithmonë një mik të përjetshëm. Besnik dhe krenar për miqësinë tonë.
Të perqafoj.
Armand Duka
President i FSHF

Burimi/Facebook

Shqipëria dhe shqiptarët afër realizimit të ëndrrës – Botërorit të parë në histori

No Comments Sport

Shqipëria është shumë pranë realizimit të ëndrrës, kualifikimit për herë të parë në histori në një Kampionat Botëror. “Kuqezinjtë” triumfuan sonte minimalisht 0:1 ndaj Hungarisë në “Puskas Arena”.

Ishte Armando Broja, heroi për Shqipërinë duke e shënuar golin në minutën e 80-të, 14 minuta pas inkuadrimit në lojë. Broja ishte shpëtimtari i Shqipërisë në ndeshjen e parë me Hungarinë në këto eliminatore, duke e shënuar golin e fitores, edhe atëherë duke u inkuadruar nga banka rezervë.

Kjo fitore është prej më të rëndësishmeve për Shqipërinë, pasi shkojnë në kuotën e 15 pikëve, diçka që nuk e kishin arritur asnjëherë në eliminatoret për Botëror.

Anglia prin momentalisht me 19 pikë në vendin e parë, kurse pas saj vjen menjëherë Shqipëria me 15 pikë. Synimi i “Kuqezinjëve” është vendi i dytë i cili dërgon në play-off për kualifikim në Botëror.

Por, rival direkt për Shqipërinë është Polonia, e cila ka një pikë më pak se ta, me 14 gjithsej.

Të martën me fillim nga ora 20:45 në “Air Albania Stadium”, Shqipëria do ta zhvillojë ndeshjen jetike për objektivin, vendin e dytë.

“Kuqezinjtë” luajnë me Poloninë në stadiumin e mbushur plot e përplot, të cilët do jenë lojtari i 12-të i vendasve.

Me fitore eventuale të martën, Shqipëria do ta blindonte pozitën e dytë në grupin I dhe do të shkonte në play-off për kualifikim për Kupën e Botës 2022, hapi i fundit për realizimin e ëndrrës së shumëpritur.

Shqipëria arriti kualifikimin në një garë madhore në vitin 2016, kur u kualifikua në Kampionatin Evropian që u mbajt në Paris, teksa arritën një fitore dhe patën paraqitje dinjitoze, por pa arritur ta kalonin grupin.

Burimi/fan-page.al/

Na bëri të gjithëve krenar, Broja : Për Shqipërinë jap gjithçka

No Comments Sport

Armando Broja u bë sërish heroi i Kombëtares.

20-vjeçari hyri si zëvendësues duke shënuar golin e fitores ndaj Hungarisë, që i jep Shqipërisë shumë shpresa për të arritur kualifikimin në Botëror. Pas ndeshjes, Broja u shpreh: PARASHIKIMI: Gjithmonë kam besim, në të gjitha ndeshjet kam qef të bëj gol dhe të ndihmoj skuadrën.
Shënova, i dhashë skuadrën fitores dhe më vjen mirë.

TITULLAR: Kam qenë i dëmtuar pardje në stërvitje, dhe trajneri më pyeti a je 100% i thashë “PO” pasi për fanellën, për Shqipërinë bëj gjithçka, hyra me besim të bëj golin të ndihmoj ekipin dhe morëm 3 pikët. Për Poloninë do të shohim në stërvitjen nesër, por sot në ndeshje isha mirë, e kisha mirë këmbë.

VENDI I DYTË: Vendin e dytë do ta besojmë deri në fund, kemi dëshirë të luajmë në Botëror është gjë e madhe, pasi nuk jemi vend i madh por kemi shpirt, shyqyr që morëm tre pikë, duhet të jemi me këmbë në tokë dhe të përqendruar për sfidën me Poloninë.

Burimi/fan-page.al/

Çun Dreli – Distria e Dardanisë

No Comments Lajme Sport

Dikund ku s’humbësh jam, ku s’të brenë vetmia, as ajo miza e verdhë, që Anadollit i brente shqiptarët e përndjekun!
Dikund ku t’gjenë e të nxjerrë nga humnera spiralja e Teutës spartane, që i përmbyti romakët n’det për nji Agron, si Distria e fisit të fisëm, që kurrizin ia puthi me tokën e saj japonezës, e Dardaninë e mbushi me lot gëzimi, tue ba me krah!
Edhe mua, t’humbunin, n’ranën e prusht, mi mbushi mushknitë jod e oksigjen fitorja e nji vashe, me emën t’madh, e shpërtheva gëzimit: Kurrë mos t’humbët bima jote moj dorë e hekurit që din edhe djepin me përkundë!
Dikund ku s’të lanë gjinkallat me t’shurdhua vetmia, e deti t’zbardhon me krypë, m’gjenë spartanja Distria e spartaku Driton, që gjumin gjum s’e bani tue i tregua se si i thehet kurrizi t’fortit, e si bahesh krejt e art e lumtunie thërras: Sa e madhe je Kosovë e sa t’vogël t’kujtuen ata që provuen me t’thye si arrat!

Burimi/Facebook

Për herë të parë në Evropian, katër shqiptarët refuzojnë të këndojnë himnin maqedonas

No Comments Lajme Sport

Futbollistet me origjine shqiptare nuk kenduan himnin e Maqedonise se Veriut .

Himni i Maqedonisë së Veriut u këndua për herë të parë në një kompeticion madhështor si Europiani, pikërisht ditën e sotme, në stadiumin e Bukureshtit, ku skuadra e trajnerit Angelovski, kishte përballë Austrinë.

Ata që ra në sy gjatë ekzekutimit të himnit maqedonas, ishin 4 futbollistët shqiptarë, Alioski, Bardhi, Ademi dhe Musiu, që zgjodhën të mos këndonin, duke respektuar në një farë mënyre edhe origjinën e tyre.

Të katërt këta futbollistë u graduan titullarë nga trajneri Angelovski, ndërkohë që pjesa tjetër e futbollistëve, e kënduan himnin, në këtë ndeshje historike për shtetin e tyre. Në stol janë Bejtullai dhe Hasani.

Burimi/fanpage.al/

“Poet i futbollit”/ Papa Françesku homazh për vdekjen e legjendës Diego Maradona

No Comments Lajme Sport

Papa Francesku ka publikuar sot një mesazh të ndjerë për vdekjen e bashkëkombasit të tij Diego Armando Maradona, duke e quajtur atë “poet të futbollit”.

Papa Françesku, i lindur me emrin Jorge Mario Bergoglio, ne llogarine zytare te Vatikanit shkruante: “Vdiq Maradona, poeti i futbollit. Papa Françesku e perfshin në lutje. Bota e futbollit është në zi për vdekjen e futbollistit legjendar argjentinas Diego Armando Maradona, i konsideruar nga shumica si futbollisti më i madh i të gjitha koëhrave.“

“Papa Francesku kujton me dashuri takimin e tij me Maradonën në 2014, me rastin e Ndeshjes së Paqes dhe më pas përsëri në 2015, në kuadër të iniciativës promovuese të sportit Scholas Occurentes.”

Burimi/Top Channel